Rouwverwerking ervaringen

Als de euthanasie nog op je netvlies gebrand staat ga dan naar huisarts en vraag doorverwijzing naar EMDR. Wordt vergoed vanuit de basis GGZ.
De euthanasie van nijn man (59) is 3 maanden geleden en ik kreeg die beelden na maanden nog niet weg. EMDR helpt je dit te verwerken.
Google maar eens op EMDR voor een uitleg
Groet Kristine

Wat erg voor jullie, Elly en Kristine. Ook ik heb een nare ervaring met euthanasie, maar heb hierover nooit soortgelijke informatie kunnen vinden op het internet. Jullie beider verhaal is het eerste wat ik in 12 jaar aantref. Ik ben diep geraakt, konden we maar samen een kopje koffie drinken en praten. Veel liefs

Ik herken mij ook in dit verhaal.
Mijn vriend was er heel erg ziek en hij wilde niet in een verzorgingstehuis terechtkomen.
( lees verhaal 61, waar ik ook veel in herken met de lijdensweg van mijn moeder een half jaar geleden )
Mijn vriend wilde ook euthanasie en ik heb hem bijgestaan en overal mee geholpen.
Heb naast hem op het bed gezeten en zijn hand vastgehouden toen hij mij verliet.
Ik dacht dat ik het aankon maar mooi niet dus, wat is dit zwaar.
Mijn leven lijkt wel met het zijne gestopt te zijn.
Ik ben in een heel diep dal terecht gekomen.
Ik heb inderdaad ook hulp gezocht en ook EMDR ondergaan omdat het beeld op mijn netvlies stond gebrand en ik er maar niet vanaf kwam.
Toch ben ik nu al anderhalf jaar verder en het is nog steeds heel erg zwaar.
Ik heb ook de geriater aangeschreven, waar hij onder behandeling was en geschreven dat men veel meer aandacht moet hebben voor de naasten die er bij betrokken zijn.
De vreselijke beelden raak ik niet kwijt en krijg mijn leven nog steeds niet opgepakt.
Ik heb nooit kunnen beseffen dat ik mijn vriend zo erg zou missen.

Correctie hierboven, verhaal 61 moet verhaal 62 zijn

ik herken me niet in jullie verhalen, ik heb de euthanasie van een hele goede vriendin van dichtbij meegemaakt en ben bij haar gebleven tot ze overleden was, ze is zo vredig en vol overgave gestorven, er kwam gewoon een rust over haar gezicht. Ze was ernstig ziek en wou echt niet meer leven, ik had niet gedacht dat het zo mooi kon zijn

Wat een vreselijk triest verhaal.
Ik hoop dat het nu wat dragelijker is geworden na twee jaar.

Gd dag Elsa ik heb al 2x geprobeerd om op jouw verhaal te reageren. Dit is nl heel herkenbaar. Omdat dit niet lukde heb ik eigen verhaal erop gezet onder nr. 90

Mvg
Lilian

Dag Elsa
Mijn man is 3 januari jl.overleden aan corona na 3mnd op de ic gelegen te hebben. Hij is 57 geworden. Dit heeft z,on impact gehad op mij en mijn kinderen. Mijn man had geen onderliggende ziektes en geen overgewicht. Nu zitten wij met die leegte. X Francisca

Hi Elsa,
Het is niet te bevatten en zo oneerlijk...mijn man is in februari overleden na 3 weken op ic aan de gevolgen van Corona...hij was pas 46... hij kreeg allemaal complicaties. We hadden nog zo’n leven voor ons met onze kinderen....zijn gemis is groot. Een deel van mij is weg. Sterkte...

Verschrikkelijk mijnman 7 weken geleden was ook dertig jaar samen hij was pas 54 jaar! 5 weken op de ic 😥

Hoi Elsa
Sterkte met zo groot verlies.
Mijn man is ook overleden aan Corana 51 jaar
Na 4 weken ic
Het moeilijkste vind dat we geen afscheid konden nemen.
We waren 33 jaar samen

Hoi Elsa
Ook ik heb mijn man verloren aan corona. 2 dagen voor zijn 62e verjaardag. Dit was eind december. Ik vind het niet te doen. Een leven zonder mijn man. Ik heb gelukkig hele lieve dochters en schoonzoons. En een kleinzoon. Voor hun leef ik nog. Het liefste ga ik vanavond slapen en morgen niet meer wakker worden. Maar zo werkt het niet

Hallo dames,

Zou graag in contact komen met jullie. Ik voel mij alleen, zo herkenbaar jullie verhaal. Ik heb het ook mee gemaakt. Mijn man was 55

Mijn partner is ook overleden door corona vind dat de overheid weinig aan doet wie verantwoordelijk voor is.
Het leven gaat door maar niet voor mij

Hallo elsa gecontroleerd. Ik heb mijn vrouw en beste maatje op 1 maart verloren na een lange srijd en in november kregen we de uitslag van de long arts dat het was uitgezaaid. Onwerkelijk en mijn vrouw bleef er tegen vechten na drie jaar de srijd verloren tegen longkanker. Zeer zwaar die leegte heb jij dat ook .veel sterkte Maurice

Hallo
Allemaal gecondoleerd met jullie verlies. ik heb ook mijn partner verloren aan corona was 62 jaar gezond fit kreeg een hartstilstand thuis waar ik bij was.
Ik vroeg me af of jullie dierbare gevaccineerd waren.

Ik heb hetzelfde meegemaakt vriendin kreeg
hoofdpijn en in een split second was ze er niet meer.....
Ik kan de pijn niet verdragen en ben nu al 2 maanden aan het denken hoe kan dit.
Heb dit trauma nog niet verwerkt

Mijn lieve mam ook 63 jaar en 3 weken geleden overleden aan corona ( complicatie )
😢😢😢
Niet te vatten, heel verdrietig en een leeg gevoel van binnen…

Hallo dames,

Mijn lieve vader 71 is ook overleden na 8 weken op de ic door de complicaties. Altijd gezond en super fit. Wij mochten een half uur per dag bij hem. Heb achteraf EMDR therapie gehad want kreeg alle beelden van de ic en om mijn vader zo te moeten zien niet uit mijn hoofd. Het is zo zwaar we zijn allemaal gebroken en weet niet hoe ik verder moet zonder mijn sterke vader.
Ik wens iedereen heel veel kracht om dit te moeten dragen.

Heel herkenbaar helaas, mijn man was net 66, kreeg de diagnose alvleesklierkanker, en overleed 14 dagen na een rampzalig ziekbed thuis, het gemis, leegte, eenzaamheid zijn niet te bevatten, ik wist niet dat eens mens zoveel verdriet kon hebben en zoveel tranen, nog steeds na een half jaar, en de komende jaren daarna waarschijnlijk ook! Het leven voelt als zinloos, doelloos, vreugdeloos. Mijn enige troost is dat hij op een betere liefdevollere plek is, waar ik ooit als mijn taak erop zit heen mag gaan, dat is mijn enige troost. De kracht vraag ik aan god, en aan Jezus hand loop ik verder, maar constant gepijnigd door de gedachte aan de liefde die ik verloren heb, boeken zoals eindeloos bewustzijn (pim van Lommel) wonderen gebeuren (rosemary althea) bepaalde teksten uit de bijbel sleuren mij erdoor, maar ik hoop dat ik ook zo snel mogelijk naar gene zijde mag, om ze daar allemaal mijn man zus, broer, vader, moeder,neef, en beste vriendin weer te ontmoeten, en volgens eerder vermelde boeken gaat dat zeker gebeuren, dan pas kan ik weer echt blij zijn tot die tijd doe ik maar alsof en draag het kruis van verdriet als een loodzwaar iets op mijn rug. Veel heel veel sterkte allemaal, jullie hebben volkomen recht op je verdriet, daar zit geen einde aan, hopelijk wordt het voor ons allemaal wat dragelijker, en gaat de lichamelijke pijn en de psychiese pijn in de toekomst wat minder scherp met ons mmee nogmaals heel veel sterkte dikke knuffels voor allen liefs van een mede lijder!

Wat heftig voor je Judith, die oordelen. Helaas hangt er rondom zelfmoord nog veel taboe. Fijn dat je zo'n goede therapeut hebt gevonden. Ik wens je veel sterkte.

Zelfdoding is geen egoïstische beslissing,heb zelf mijn vriend verloren door zelfdoding,en de reacties van mensen zijn ergerlijk.die mens zag gewoon geen andere uitweg, en zelfs wil die niemand meer lastigvallen met zijn problemen.
Iedereen heeft het recht om over zichzelf te beslissen vind ik, en natuurlijk blijven er een boel vragen onbeantwoord..dat maakt het nog NS extra moeilijk los van het feit dat je die persoon kwijt bent..sterkte

Ocherm.... zo jong :-( Kan me voorstellen dat je je beroerd en alleen voelt. Verder geen vrienden en familie om mee te praten?

Dag onbekende heel verdrietig maar ook ik ben nu 2,5 jaar weduwe en wik weer iemand ontmoeten, wel eerlijk te vertrouwen.
Misschien kunnen we elkaar ontmoeten i ??

Jenny. Ik ben afgelopen december mijn zus en 2 maanden geleden ook nog eens mijn moeder verloren. Ik heb dus alleen mijn schoonfamilie nog. Mijn vrouw zei altijd als er met mij wat gebeurt dan laat mijn familie je nooit valken. Maar nu na een week nog geen appje of telefoontje gehad.

Lizzy. Graag zou ik met je in contact komen. Wil zo graag praten met iemand .

Ronald,

Wat een drama, zo onverwachts. Ik heb dit ook meegemaakt. Zit nu weer te huilen. Humanitas heeft mensen die bij jou aan huis komen, voor rouwverwerking. Geen kosten aan verbonden. Ik heb hier goede herinneringen aan. Het is onvoorstelbaar dat zoiets gebeurt, en zo onverwachts. Ik ben mijn geliefde echtgenoot van de éne minuut op de andere minuut kwijtgeraakt. Ik weet ook niet hoe ik verder moet. De weekenden zijn zo zwaar, zo alleen. Wij hebben geen kinderen.

Zijn er mensen die nu ook heel veel verdriet hebben en met mij hier over wilen praten of weet iemand waar er bijeenkomsten zijn voor lotgenoten in de buurt van Rotterdam??

Niemand??. Het verdriet wordt iedere dag erger.

Ronald, wat een intens verdriet! Je grond verdwijnt gewoon onder voeten op dit moment. Het wordt beter, uiteindelijk, helaas valt dat niet te forceren maar uiteindelijk zal zich een leven vormen om dit verdriet heen.
Ik raad je aan om even met de huisarts te gaan praten. Heb ik goede ervaring mee. Vraag om een maatschappelijk werker of wat zij/hij anders kan doen om jou te ondersteunen. Alle liefs en sterkte!

Is er hier op het forum een of meerdere mensen die ook graag wil of willen praten en steun zoeken. Kan bij mij thuis of op eenneutrale plek. Geen bijbedoelingen oid maar ik heb gewoon de behoefte om te praten met mensen die hetzelfde meegemaakt hebben en het ook niet kunnen begrijpen allemaal

Stuur deze anders naar

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Inmiddels wat verder maar hoe moet je in hemelsnaam alleen verder??
Niets meer samen . Ik mis ze echt met alles en wil het liefst nu achter haar aan maar dat kan ik niet ivm onze zoon.
Geen contact met schoonfamilie . Niets. Er is gewoon niets meer aan het leven. Wie heeft dit ook.

Ik begrijp je Ronald, mijn man was 59 jaar toen hij plotseling is overleden ik was er 56, nu zijn we bijna 3 jaar verder, maar de pijn en het verdriet is nog even erg als in het begin zelfs nog erger. Ik heb ook 2 zonen en 2 schatten van kleinkinderen maar die vervangen mijn man niet, mijn maatje,dus ik begrijp heel goed hoe jij je voelt. Veel sterkte voor jou en elke dag opnieuw proberen verder te gaan, ook al is het zo moeilijk.

Wat heb ik in hemelsnaam toch verkeerd gedaan?? Eerst mijn moeder. Toen mijn vrouw van 56 en nu moet ik morgen ook nog de hond ws in laten slapen. Nu is er straks helemaal niets meer over.Wat is de zin van het leven nog??

Pfff, Ronald, wat een verdriet, hoeveel kan een mens hebben.....

Er valt weinig te zeggen, wat stellen woorden nou voor, je gaat gewoon door, je hebt geen keuze. Uiteindelijk leer je er mee te leven, weg gaat het nooit.

Ik vraag me af hoe ik in hemelsnaam deze maand de kerstdagen en oud en nieuw moet doorkomen. Zoveel verdriet.
Wordt er gek van dat alleen zijn en niets meer om je heen hebben. Wat zou ik graag zelf ook heengaan . Hoop zo dat ik ze dan weer zie. Hele dag tranen in m'n ogen. Niet vol te houden.

Ronald, je moet niks he. Laat de dagen gewoon voorbij gaan. Rouw is rauw, het is verschrikkelijk, zeker het eerste jaar, maar uiteindelijk ga je accepteren, je hebt weinig keus, het gemis en verdriet zal altijd blijven, alleen zal er op een gegeven moment rust komen.
Is je hond nog bij je?

Hallo mieke
Zo herkenbaar je verhaal
Bij mij precies hetzelfde
Hoop dat het inmiddels wat beter met je gaat?

Ja,heel herkenbaar. Het verdriet is zo onvoorspelbaar en ongrijpbaar. Mijn man is 11 mnd geleden aan een acute hartstilstand overledn. Nooit ziek en ineens 48 mooie jaren,pffff weg.
Dat onrustige gevoel heb ik ook ,kan niet ontspannen en s 'avonds voor pampus op de bank. Ik pak wel 1 oxazepam overdag maar het is en bkijf moeilijk. Sterkte

Gisteren hebben ze bij ons 2 pleegkinderen weggehaald, ze woonden hier 2 jaar en 3 maanden. Gisteren huilde ik de hele dag en vanmorgen werd ik wakker met ook alleen maar zenuwen in mijn lijf waardoor ik veel onrust ervaar. Huilen lukt nu opeens niet meer. Ik denk dat het, het verliezen van structuur is. Ik hoef de kinderen niet meer uit bed te halen, wat moet ik nu dan doen? Ik hoef geen lunch meer te maken, wat doe ik dan? Ik hoef ze vanavond niet meer te helpen met douchen en niet meer naar bed te brengen, wat doe ik dan? Een nieuwe structuur vinden zou misschien helpen tegen de zenuwen en de onrust.

Snap het heel goed, ik worstel er ook mee.

ik weet hoe jij je voelt , ik ken de pijn van verlies.
Het doet letterlijk zeer in je lijf .

Voor het verlies van zijn partner zijn geen woorden of daden Het zelfde lot na vier jaar strijd ondergaan en verloren op 28/11/2022…….

Mijn man is op11december 2022 overleden. Ik ben er lichamelijk ziek van. Ook ik weet niet precies hoe ik verder moet. Waar ik wel in geloof is dat je door lotgenoten te ontmoeten weet dat je niet alleen bent in die super moeilijke situatie. Er bestaat namelijk geen wondermiddel om de pijn te verzachten. Maar die leegte ervaren is elke dag een strijd! Lieve groetjes

Hoi,
Gecondoleerd met het verlies van je man en maatje.
Kan het zo in voelen ik ben 16 apri mijn man verloren aan darmkanker net 67 jaar. Wat je zegt is helemaal waar. Het alleen zijn het gemis is zo groot. Maar je moet door met je leven. Ik had ook gezegd. Dat ik met hem mee ging maar ik moet door voor de kinderen
Waar ik al heel veel steun aan heb gehad. Is een medium die ik bezocht heb. Via haar heeft mijn. Maatje me zoveel nog verteld. We houden dus op die manier contact. Ik ben van plan om regelmatig een medium te bezoeken. Misschien iets voor jou om dat te proberen. Sterkte we houden wel contact

Hallo John

Ook ik ben mijn maatje verloren. In oktober 2021. 8 weken na de diagnose van ALS. ik put kracht uit het idee dat hem veel leed is bespaart. Maar ik mis hem enorm. We hadden nog veel plannen. Heb idd ook hulp gezocht. Ik woon in Venlo en kreeg de tip om mij bij het Groenewold aan te melden. Hier zetten ze praatgroep op voor mensen die hun partner zijn verloren. Er moet wel genoeg deelname zijn. En daar wringt de schoen. Ze hebben te weinig deelnemers. Blijkbaar is het toch lastig om face to face erover te praten. Wat mij wel fijn lijkt. Ga eens informeren en hopelijk heb je er wat aan. Het Groenewold bevindt zichbin de Begijnengang in Venlo.
Veel sterkte voor je verwerking. Ik weet wat je voelt

Mijn man is 1maart overleden e was negenmaanden ziek.
Hij is mn grote liefde geweest.
Ik wist niet dat je zo rauw over het beton kon gaan qua gevoel ,vreselijk dat gemis.
Alsof er een stuk uit je lijf weg is.
Ik heb wel gelijk hulp gevraagd via de huisarts en ben bij iemand terecht gekomen die in rouwverwerking doet.

Ik zit momenteel in hetzelfde schuitje. Hoe gaat het na 2 jaar met jou?

Wat ontzettend heftig en moeilijk zeg! Niet alleen je man moeten verliezen en de pijn die dat doet, maar ook alleen voor je kinderen moet zorgen.

Heel logisch dat je eerst op overlevingsstand staat, dat is toch je moederinstinct die je kinderen eerst op de eerste plek zet.

Maar heel goed dat je de stap naar coaching hebt gezet. En je daardoor het leven beter aan kan. Wat ontzettend dapper en sterk van je!

Ik heb dat ook nog steeds na 4 jaar zo n naar gevoel in mn hoofd en lijf het is vreselijk het gaat maar niet weg

Mijn liefste is overleden eind mei '23 na een kort heftig ziekbed. Net 69 geworden. Met mij gaat het heel slecht. Als ik morgen dood neer val is het goed zo. Ondanks mijn lieve kinderen en kleinkinderen. Ben veel afgevallen en tril behoorlijk.
Hij is gewoon helemaal weg......
Het is verschrikkelijk zwaar..
Veel sterkte voor jullie allen

Dit is een erge pijn.
Mijn man is 4 weken geleden overleden.
Hij had alzheimer.
Dit gemis is ondraaglijk na 57 jaar huwelijk.

Ik heb dat ook mijn man is 18. Oktober aan een hartstilstand overleden ,ik heb het erg moeilijk.
Lieve gr Wilma

Ik herken dit heel goed...
Zelf ben ik heel gevoelig...echt hoogsensitief...dus teveel prikkels maken mij een ander mens.
Mijn echtgenoot heeft buien...de ene moment kan alles besproken worden, de andere moet ik me koest houden.
Om gek van te worden.
Ik heb begeleiding..hij vind dit onzin.

Johan,
Het verhaal gelezen, ik besef wat je doormaakt wat een verdriet.
Wij waren dat jaar 50 jaar getrouwd, zij is
67 geworden. Het is nu 3 jaar geleden.
Mis haar elke dag. Wij waren ook echte soulmate. Ik ben nu 72 maar weet ook niet hoe nu verder.
Ik fiets heel veel, dat helpt wel.

Johan heel veel sterkte.

Mvg Jan

Mijn man is in aug.2023 overleden. 71 jaar oud.
Wij zouden dit jaar 50 getrouwd zijn
Ik huil nog steeds iedere dag ….en ik ben zo bang dat ik er niet overheen kom
Ik krijg nu ook veel lichamelijke klachten.
Ik mis hem zo verschrikkelijk…
Lieve Johan….sterkte…ik weet wat je voel.

Eigenlijk weet ik niet, Johan, wat ik je moet mailen. In gevoel, diep in mijn hart, wil ik je van alle verdriet verlossen. Maar ik kan dat niet, want ik heb ook een inmens groot verdriet. Mijn man is op 73 jarige leeftijd overleden op 24 januari van dit jaar. Woensdag, 20 maart, word ik 70 jaar. Vreselijk zonder hem en volgend jaar zouden we 50 jaar getrouwd zijn. Mijn dochter en mijn lieve kleinzoontje, 8 jaar, zijn ook kapot van verdriet. Ook mijn schoonzoon. Maar, ik vond jouw bericht opmerkelijk, omdat jij het heeft over een virus en deze zorgde voor en vergiftiging. Zo is mijn man ook gestorven. Binnen 24 uur! Zoiets onbegrijpelijk.... een virus. Volgens mij kunnen wij hierover met elkaar praten/mailen omdat onze lieve partners wellicht overeenkomsten hebben: virusvergiftiging. Ik heb er ook een woede over. Jij ook? Misschien verneem ik niets van je...... maar als dat zo is, wens ik je heel veel kracht en alles toe, wat je verder kan helpen,
Les,

Beste Johan, ik hoop dat jij mij kan bereiken. Zal dat lukken?
Samen hierover praten, helpt ons verder, voel ik.
Probeer contact met mij op te nemen?
Lieve groet,
Les.

Wat verschrikkelijk.
Ontzettend veel sterkte toegewenst.
Is het een idee om met een rouwtherapeut te praten?

Lieve groeten,
Anna

mlaesen irma

Beste Wendy,

begrijp je denk ik, heb na al die jaren nog evenveel verdriet en kom niet meer onder de mensen, geen zin meer. En Anna, ik volg rouwtherapie al een paar jaar, maar het gemis en verdriet blijft evenveel.

Dus het is niet raar dat ik het nog steeds zo moeilijk heb zo moeilijk om onder de mensen te komen
Wil zo graag weer verder met mn leven
Gr

Beste Wendy,

Ik begrijp je volledig, mijn man is nu 9 februari jl 3 jaar overleden op 59 jarige leeftijd, s'morgens gezond, in de namiddag gestorven aan een anurisma aan het hart, te laat gezien in het ziekenhuis, ik weet ook niet hoe ik met het verdriet moet omgaan, wordt in mijn ogen alleen nog maar erger, ik mis hem zo erg dat hé soms voelt of ik kan niet meer verder, dus ik begrijp je zeer goed, en ik stuur je veel steun.en sterkte.

Begrijp je gelijk ik wil ook niet meer . Nu 5 weken geleden mijn liefde van mijn leven verloren en de pijn en gemis wordt erger. Hij mag me komen halen

Hoi. Nu 3 maanden geleden mijn vrouw verloren. Voor mij hoeft het ook niet meer en mag het zo afgelopen zijn. De dagen hebben voor mij geen zin meer zo alleen. Wordt met de dag erger.

Ik maak hetzelfde mee, de man van mijn leven is niet meer, een grote leegte en een verdriet dat niet te beschrijven is…

Ik maak ok juist hetzelfde mee ik wil ook niet meer verder en nu. Januari mijn man zijn verjaardag, februari zijn sterfdag, weet niet hoe ik dat ga doorkomen, allemaal zo onrechtvaardig 59 jaar is geen leeftijd en dan zonder ziek te zijn zo ineens, het wordt zwaarder met de jaren, wordt nu 3 jaar.

Ik weet ook niet waarom het allemaal zo moet iedere dag kaarsje aan aan eind van de dag anders kan ik echt niet slapen

Michiel,
Mijn man is 14 dagen geleden overleden
Ineens hij was niet ziek niks ..herseninfarct in de ochtend gelijk toen hij om 5:30 begon met werken op de zee ...
Hij was al 6 weken weg en zou midden juni weer tguiskomen 24 juni zou hij 56 worden .
Ik heb dat ook wat jij zegd
Met stelletjes en ..
Als ik oudere mensen zie lopen denk ik waarom jij niet maar mijn schat ..het is vreselijk weet niet hoe verder zonder mijn allerliefste , ik ben nu 48 jaar mijn schat was 55 jaar 💘💘mijn lieve Simon ik mis hem zo vreselijk ..we gaan elke dag naar selwerderhof in Groningen om bij onze schat te zijn

Ja Michiel ik herken dit, en vind mezelf dan heel gemeen, ik heb ook als ik nu oude mensen zie dat ik denk waarom hij met 66 en niet jullie, of dat ik bij mensen denk, ooit gaan jullie dit ook meemaken, bereid je maar voor op het ergste wat er in hé leven kan gebeuren, rare gedachtes, maar ze komen vanzelf, sterkte michiel

Voor mij nu 3 weken geleden dat mijn innige geliefde man plots binnen een uur is overleden.
Ben radeloos en voor mij hoeft het echt niet meer, maar we hebben nog een zoon van 20 jaar jong.
Jaloers en woede als je mensen samen ziet en ook ziet lachen.
Oneerlijk, ik kan wel tegen de hele wereld aanschoppen

Ik herken mij ook in dit verhaal.
Mijn vriend was er heel erg ziek en hij wilde niet in een verzorgingstehuis terechtkomen.
( lees verhaal 61, waar ik ook veel in herken met de lijdensweg van mijn moeder een half jaar geleden )
Mijn vriend wilde ook euthanasie en ik heb hem bijgestaan en overal mee geholpen.
Heb naast hem op het bed gezeten en zijn hand vastgehouden toen hij mij verliet.
Ik dacht dat ik het aankon maar mooi niet dus, wat is dit zwaar.
Mijn leven lijkt wel met het zijne gestopt te zijn.
Ik ben in een heel diep dal terecht gekomen.
Ik heb inderdaad ook hulp gezocht en ook EMDR ondergaan omdat het beeld op mijn netvlies stond gebrand en ik er maar niet vanaf kwam.
Toch ben ik nu al anderhalf jaar verder en het is nog steeds heel erg zwaar.
Ik heb ook de geriater aangeschreven, waar hij onder behandeling was en geschreven dat men veel meer aandacht moet hebben voor de naasten die er bij betrokken zijn.
De vreselijke beelden raak ik niet kwijt en krijg mijn leven nog steeds niet opgepakt.
Ik heb nooit kunnen beseffen dat ik mijn vriend zo erg zou missen.

Ik herken dit ook.Mijn man overleed in 2018 plots aan een hartstilstand.Hij was gaan werken en nooit meer thuis gekomen.Hij is in zijn vrachtwagen overleden in zijn slaap.Onze dochter was 7 maanden zwanger.Eerste kleinkind,zo blij waren we.Nu vind ik het nog steeds vaak moeilijk,dat hij nooit geen opa heeft mogen zijn.Intussen 4 kleinzoontjes.Maar vaak jaloers op opa’s en oma’s,die wel samen mogen genieten.Weg was mijn toekomst en ons samen oud worden.Met pensioen zijn,reizen en leuke dingen doen .Ik heb nog steeds vaak verdriet,maar kan gelukkig ook blij zijn met wat ik nog wel heb

Ik herken het ook. Ik denk vaak, wanneer ik stelletjes zie, een van jullie gaat dit verdriet nog meemaken, eens voelen jullie wat ik voel.
Intens verdrietig word ik daarvan.
Het is ook de reden dat ik geen relatie meer wil. Wéér hetzelfde meemaken, Wéér het verdriet voelen, Wéér niet weten hoe verder te moeten.....

Hey, Bert, ik begrijp je volledig, mijn mijn is nu 1 jaar gestorven, Voel mij verloren en eenzaam, was totaal onverwacht in de morgen was alles nog oke even later een stekende pijn en om 15.00 u was hij plots gestorven, een anurisma aan zijn hart, in het ziekenhuis hadden ze dat niet opgemerkt, de wereld staat stil, en ik weet ook niet hoe het verder moet. Mijn verhaal is nr 85

Snap het maar all te goed, man verloren 1 mei 2018 en nog voel ik me alleen van binnen, rottig gevoel.
Doe van alles om me te vermaken.
Heb veel vrienden kennissen , broers, zussen, buren,
Alleen met alles, geen knuffels, liefde, samen
Ik mis dit nog steeds zo erg dat weleens denk Gaat dit nog een keertje over.??

Ik heb mijn man 14 maand geleden verloren zijn laaste woorden waren leef je leven sterf niet met mij die woorden kan ik niet vergeten maar ik kan niet leven zonder hem heb zwarte gedachten mijn leven is voor het moment een echte rollercoaster van pijn en verdriet wij waren 37 jaar samen we deden alles samen nu valt dit allemaal weg jij hebt kinderen die heb ik jammer genoeg niet ik ben bang voor de toekomst

Nu paasweekend, maar ook “voorouderdag”. Een feestdag in sommige Aziatische landen om je voorouders te eren.
Mijn moeder is overleden met 65 jr. ik mis haar verschrikkelijk.

Ik heb een prachtig kindje die ze nooit heeft ontmoet. Ik bak ontzettend vaak pannenkoeken voor hem. Toen ik voor het eerst vanillesuiker in het beslag deed, herkende ik haar pannenkoeken en begon te huilen.
Volgend jaar trouwt m’n zusje. We gaan met z’n tweetjes een jurk uitzoeken voor haar.

Marleen ik herken het verdriet de machteloosheid maar ook het onbegrip van andere mensen het gaat om mijn moeder die ik afgelopen mei verloren heb het verlies van een moeder wordt erg ondrrschat het is zo intens erg de pijn die je voelt ik voel me er ook erg eenzaam in het is gewoon niet uit te leggen

Kan me goed indenken dat je je allen voelt. Niemand kan ook de leegte opvullen die je vriend achterliet.
Het lijkt me inderdaad moeilijk voor je dat veel dingen niet uitgesproken zijn.
Je vraagt hoe je met je verdriet om moet gaan. Ik denk dat daar geen antwoord op is. Voor iedereen is dat anders. Ik hoop dat je je zelf kunt toestaan verdrietig te zijn.

Ook mijn man overleed aan corona op 27 april 2020, na 6 weken IC. Aanvankelijk mocht ik niet op bezoek (zelf corona) en daarna maar 1 x per week en dan alleen, zonder de kinderen. Ik heb geen contact meer gehad sinds de intubatie en dat is zwaar. Het was sowieso een rollercoaster. Later heb ik EMDR-therapie gehad en dat hielp wel wat. Maar het blijft zwaar, we waren bijna 50 jr getrouwd. Het feest was al geregeld..... Nu moesten we 'n crematie regelen voor 30 mensen. Gelukkig weet ik mij omringd met lieve (klein)kinderen, familie en vrienden. Ik tel mijn zegeningen maar de glans is er vanaf.

Hoi Ineke, het schijnt zo te zijn dat na een sterfgeval achterblijvers zich veel bewuster worden van allerlei pijntjes. Ja, en dit meestal tijdens de uitvaart! Net zoiets als voor het eerst in een vliegtuig. Ik maakte het zelf ook mee. Dit hoeft heus niet te betekenen dat jij dan ook gelijk de ergst denkbare kwalen hebt. Maak je dus niet te naar. Ga anders gewoon even langs je huisarts.

Mijn man is 4 maanden geleden overleden en inderdaad herken ik dit ook Ineke.
Ook ik heb ineens allerlei lichamelijke klachten,van buik en darmen tot spierpijnen en zelfs uitslag.Je lichaam rouwt mee hoor.Dat kun je er eigenlijk niet bij hebben.Sterkte.

Lieve Annette, wat een nare ellende. Echt dubbel zwaar. Stap voor stap zul ermee leren leven maar de liefde van en voor je man en je moeder blijft elke dag met je meegaan.
Heel veel sterkte!!!

mijnman is 3 jaar geleden overleden steeds wordt de eenzaamheid erger nergens geen zin in jaleors op koppels die nog samen zijn ik heb ook nooit iemand iets misdaan waarom mocht ik niet gelukkig zijn

Inderdaad dat heb ik ook, het doet pijn koppels te zien. Na 43 j samen is mijn man vorige maand overleden. Ik ben er kapot van en niks heeft nog zin

Het komt wel terug.

Jawel, geef het tijd.

Herken het gevoel 2 weken geleden heb ik mijn moeder verloren

En aankomende vrijdag krijgt mijn man euthanasie na een kortstondig ziektebed.
Heb hier veel verdriet van maar moet de komende dagen sterk zijn

Prachtig.

Zo is dat

Gedicht is van Martin Gijzemijter. Heeft heel veel mooie (troost)gedichten geschreven.

Toch geloof ik in dat plekje, zacht en stil,
Voor verdriet, voor die persoon, tegen wil.
Zolang je huilt en boosheid nog bestaat,
Is de fase van rust nog niet paraat.

Misschien duurt het jaren, tijd verstrijkt traag,
Maar ooit komt dat moment, zonder vraag.
Dan vind je het plekje in je hart zo waar,
Een plek voor verdriet, altijd daar.

Sterkte ik mijn moeder vorige week ….het is bijna niet geloven. Dat ik haar nooit meer zie

Ik ben mijn mams eerste kerstdag verloren. Blijft een onmenselijk leeg rot gevoel. Ik mis haar zo. Heel veel sterkte.

Bijna een jaar geleden mijn mama moeten afgeven. Niet oud, jong van geest. Heel mooie vrouw zowel innerlijk als uiterlijk. De motor van ons gezin.. Dit forum laat me beseffen dat ik niet de enige ben en haal ik hier een zekere steun uit. Als er mensen zijn die dit overleven en ergens licht zien in de duisternis van het onmenselijke verdriet en gemis, dan moeten we dit ook kunnen. Als ik niet zo zou denken ben ik niks meer en hoeft niks meer. Als de persoon die jou het graagst ziet van allemaal en die altijd voor je zorgt en alle liefde schenkt er opeens niet meer is en als je zelf een gevoelig, empathisch mens bent die het gezin op de eerste plaats zet, is dit onbeschrijfelijk. Welke tegenslagen je ook ooit bent tegengekomen, niets is te vergelijken met deze pijn.. Je bent niet alleen, sterkte.

Dank je voor jullie lieve reacties doet me goed,.het bljift zo onwerkelijk nooit meer lekker kletsen met mam,bakkie koffie dri ken .het doet pijn .zo'n leeg gevoel ....En alles gaat gewoon weer door .was aflopen week nog thuis .mijn vraag was aan jullie ,wat zal beter zijn nog thuis bljiven of aan het werk gaan .?
Lieve groetjes voor jullie en sterkte
Silvia .xxxxx

Hoi Sylvia ,het is ook bijna niet te geloven .
Ik had mijn moeder veel aan de telefoon,ging vaak samen erop uit .
Ik was ook mantelzorger eerst voor mijn vader toen voor mijn moeder .
Voel nu wel dat er een enorme stress van me afvalt ,het is heel dubbel

Hallo Zara,

Ik ga volgende week weer beginnen met werken 3 uurtjes per dag .
Maar ik zie er zo tegenop .zon bang gevoel ,nooit gehad ...herken jij dit.?
Jij ook heel veel sterkte .
Silvia ...

Hallo Silva.
Ik ben ook mijn moeder verloren en voel me net als jij. Als je zin hebt om er eens over te praten mag je me altijd mailen op
carine.detry@skynet.be
Misschien kunnen we mekaar helpen.
Groetjes,
Carine

Hoi Sylvia ,ik heb geen bang gevoel ,maar eigenlijk geen gevoel …..heeeeeel raar! Overleven denk ik ….

Dierenartsen maken veel fouten, heb het zelf ook meegemaakt en ik heb het moeilijk er nu nog eentje te vertrouwen. Bij mijn hond vrolijk bravecto geven, omdat ze er schatten aan verdienen en ik verloor daardoor een kerngezonde hond omdat deze pillen vergif zijn.

Heb nu twee nieuwe honden, maar hoop dat ze nog lang gezond. blijven.

Heel veel sterkte nog voor u met het verlies van uw lieve maatje !

Beste Ronald, ik weet wat je doormaakt, ik verloor mijn grote liefde na een relatie van 41 jaar. We waren net 59 geworden.
Ik heb enorm veel steun aan een rouwcoach, daar heb ik 1 op 1 gesprekken en ze begeleidt me in mijn verdriet. Leert me begrijpen wat er in mijn hoofd en in mijn pijnlijke lijf allemaal gebeurt. Verder kijk ik op Youtube naar filmpjes van Manu Keirse, de grote gids op het gebied van rouwbegeleiding. Maarrr...nog steeds moet je door dit eenzame en verdrietige rouwproces, heeft het leven zijn glans verloren en is het stil in huis. Qua toekomst dwing ik mezelf om niet verder te kijken dan een dag, een week, twee weken. Verder niet, dan ontstaat er paniek.
Met deze adviezen, evt met hulp van de huisarts, wens ik je veel kracht toe om door deze vreselijk verdrietige tijd heen te komen. Zoals Manu Keirse ook zegt: we gaan onze geliefden niet loslaten, maar anders vasthouden. Houd moed, dat probeer ik ook. En soms lukt dat ook niet.

Mijn man is twee weken geleden voor mijn ogen gestoven aan een hartstilstand. Hij zei dat hij maagpijn had en hij zweette heel erg maar ik dacht dat dit kwam omdat hij pas zware grondwerken had gedaan. Hij had voordien nooit iets aan zijn hart gehad. Geen enkel haar op mijn hoofd dacht aan een gebrek aan zijn hart. Plots stak hij zijn armen met gebalde vuisten omhoog en slaakte een krachtige kreet. Het was zijn doodskreet. Ik onderging alles als in een droom, een nachtmerrie die nu nog doorloopt! De pijn is ondraaglijk en ik ben zo eenzaam. Ik verzorg mijn 96-jarige moeder die zich in de laatste fase van Altzheimer bevint. Zijn beseft niets meer. Mijn man en ik verzorgen haar al 8 jaar. Nu sta ik er plots alleen voor. Ik weet hoe jij je voelt. Ik denk aan jou en stuur je kracht. Wij voelen ons verbonden door dit slopende verdriet. Caroline

Hoi. Ik ben van verhaal 430. Ik heb nu 15 dagen geleden mijn vrouw in bed gevonden. We waren 35 jaar samen. Ik durf ook niet thuis te blijven maar weggaan voelt net zo rot omdat we ook buitenshuis alles samen deden. Constant hoofdpijn. Druk op de borst . Buikpijn. Hyperventileren enz. Geloof niet dat dit ooit weggaat. Hoe moet je in hemelsnaam verder na zo'n tijd samen. Ik begrijp echt hoe je je voelt.

Hoi ik weet wat je doormaakt mijn man is ook geheel onverwacht overleden aan hartstilstand hij was 64jrnooit wat aan het hart gehad hele dag gewerkt voelde zich niet lekker pijn aan rechterarm hij valt zo neer geen niks meer kunnen zeggen en dat doet zo pijn het is nu dik 7mnd geleden we waren meer dan 40jr samen ik begrijp jullie hoe het is moeilijk om door te gaan
Gr Jacqueline

In juni dus vier maanden geleden heeft mijn man ,mijn schat mijn alles waar ik 53 jaar mee getrouwd ben een hartstilstand gekregen in Tenerife wij stonden heel kort tegen elkaar toen het gebeurde heb zelf de reanimatie opgestart maar dat kan je niet alleen volhouden . Heb geen afscheid kunnen nemen wat heel pijnlijk is. Mijn lichaam is de helft kwijt ik ween ganse dagen kan het niet plaatsen verdriet is sterker dan mij zelf . Niemand begrijpt mij ik voel soms waarom ben ik nog hier . Wij woonden nog maar 14 dagen in ons nieuw appartement wat nog niet eens af was nu komt alles op mij af ik weet niet of ik dat volhou . Eten hoeft niet meer voor mij ik voel mij dan schuldig dat ik eet en mijn schat kan het niet meer ..wij waren elkaars eerste liefde . Wat mis ik mijn lieve man ❤️

mijn man is 3 weken geleden plotseling overleden aan een hartstilstand. Vreselijk!
kunnen we elkaar steunen?

Hoi,

Ik weet precies hoe je je voelt hoor .mijn moeder overleed afgopen 8 februari .en ik mis haar zo erg .het doet zon pijn .
Kan het ook soms helemaal niet geloven .
Dat ze er niet meer is ,zo ondraagelijk.
Heel veel liefs.
Silvia .xxxxx
(Het is zo moeilijk om verder te gaan )

Hoi. Mijn moeder afgelopen juni overleden en anderhalve maand later plotseling mijn vrouw. Aangezien ik nu meer met het verlies van mijn vrouw bezig ben heb ik het verdriet om mijn moeder opzij geschoven maar dat komt nu steeds meer naar boven. Ik heb geen familie meer en dus ook niemand om dit mee te delen. Heel zwaar allemaal.
Succes en sterkte Ronald

Lieve verdrietige,

er wordt door allerlei mensen gezegd: "Je moet het een plekje geven."
Dit vind ik grote flauwekul.
Een plekje, alsof het dan klaar is!
Je verdriet is overal, waar je kijkt en luistert, waar je loopt.
Ga door met zoeken in je omgeving naar contact, er zijn altijd mensen. En jij hebt nergens schuld aan!
Jouw verdriet verdient de ruimte, zowel in een relatie als daar buiten.
En familie, ja, dat is jammer dat er zo weinig is. Maar soms ontmoet je mensen die je zo goed aanvoelen, ook jij maakt dit mee. Vanaf nu zul je het merken, het enige dat je er voor moet doen, is opletten en reageren. Al gaan de gesprekken eerst over hele gewone dingetjes, als het contact eenmaal gelegd is, volgt de rest, want alles wat je aandacht geeft, dat groeit.
Liefs! Veel liefs!

Mijn vriend is 1 april plotseling overleden ik ben er kapot van en kan me heel goed voorstellen dat het bij jou ook zo is. Ik heb ook het idee dat het niet meer over gaat waarom blijft steeds de vraag. Ik kan ook niet werken zoveel verdriet steeds. Het leven voelt zo leeg ik heb net als jou ook maar een paar mensen om me heen. De dagen duren lang en ik weet dat het niet kan maar kijk nog vaal uit het raam om te kijken of hij terug komt het gemis is zo verschrikkelijk ik ben 46 ik leef met je mee groetjes sheila

Hallo Ruben, ik begrijp je gevoelens, en ik bewonder je kracht om toch nog een lach op het gezicht van je vrouw te brengen. Dat is echte liefde. Weet dat je vrouw niet echt dood is. Vanaf het moment dat ze hersendood is staat ze al langs haar lichaam. Ze voelt alleen een enorme bevrijding en verwondering. Haar eigen gids, die haar hele leven bij haar is geweest 24 u op 24 u en alles van haar kent is bij haar en andere dierbare zielen zullen haar ook verwelkomen. Treur niet om je vrouw want zij heeft het beter dan wij, er wordt goed voor haar gezorgd. Eerst wordt ze een tijdje te rusten gelegd daarna gaat ze met haar gids terugkijken naar haar leven en dat evalueren. Ben ik gegroeid in bewustzijn? Hoe ben ik ermee omgegaan enz... Dat zijn belangrijke vragen. Uw vrouw kan vanuit de geestelijke wereld naar jou kijken. Wat wil je dan dat zij ziet? Een sterke man die nog van het leven kan genieten? Die humor heeft en andere mensen kan laten lachen? Steek een kaarsje aan en praat met haar, ze kan je horen. Je kan haat nog alles vertellen wat je wilt. Het is zo fantastisch mooi in de geestelijke wereld. Zo fijn, je bent zo licht als een veertje, je zicht is niet meer 3D maar multidimensionaal en je kan je in alle richtingen bewegen. Zeg tegen jezelf ik ben alles wat ik nodig heb en van daaruit ga ik relaties aan die gebaseerd zijn op wederzijds respect en gelijkwaardigheid. Dat heb ik 20j tegen mezelf gezegd. Ben veel mensen verloren. De beste gesprekken heb ik met hun gevoerd toen ze over waren. Geniet van je leven en van je kinderen. Go for it 👍⚘💕

Ik lees het bericht nu pas wij maken nu het zelfde mee met onze dochter ook zij heeft eithanasie gevraagd

Beste Ruben, wat vind ik dit erg, zo erg, je wordt nogal op de proef gesteld. Weer moet je door dit proces. Ik wens je heel veel sterkte toe en ik stuur je heel veel licht en liefde. Elissabet

Ik ben nu 3 en half jaar weduwe ik heb het nog zo moeilijk om de draad weer op te pakken ben gewoon lichamelijk ziek misselijk druk op de borst en heel raar gevoel in het hoofd geen zin om iets te ondernemen ik hoop zo dat het wat beter mag gaan het is bijna niet vol te houden ik snap u volkomen maar heeft echt lange tijd nodig is zo jammer
Sterkte

Beste Frank,
Het ergste is dat je opnieuw je leven moet beginnen. Mijn lief is nu bijna 2,5 jaar geleden overleden, zomaar omgevallen. We hadden geen kinderen. Hij was 61 ik 59 jaar en vanaf mijn 17de al bij en met hem. Het zijn mijn zeer trouwe vrienden die mij er grotendeels doorheen slepen. Alleen 1 vriendenstel heeft het af laten weten. Ik aanvaard (bijna) alle uitnodigingen en neem ook zelf initiatief om leuke dingen te doen. Voor de buitenwereld heb ik een supergezellig sociaal leven en dat is ook zo alleen wordt het nooit meer zoals het was en dat benauwd me af en toe enorm. Ik denk wel eens serieus dat ik er helemaal geen zin meer in heb. Heb in ieder geval vastgelegd wat kwaliteit van leven voor mij is en daarbij dat ik geen grote behandelingen meer wil ondergaan. Dat klinkt misschien gek maar ik heb toch het gevoel dat ik mijn tijd uit moet zitten of zo. Nogmaals ik doe veel leuke en gezellige dingen maar denk daarbij altijd aan hoe het geweest zou zijn als mijn allesie erbij zou zijn geweest.

Ik wens je veel sterkte en hoop dat je een weg vindt om toch nog een leuk leven te kunnen leiden.

Ik voe l hetzelfde van mij hoef het leven niet meer na de dood van mij vrouw ,maar we hebben geen keus we moeten wel door ,ik voor mijn hondje en voor mijn zoon , ik hoop dat je de rust krijgt om het een plaats te geven , maar het lijkt op het moment een doodlopende weg, veel sterkte.

Beste Frank,
Ik begrijp zo goed wat je bedoeld. Mijn vrouw van 55 jaar is na het stellen van allemaal verkeerde diagnoses op 28 maart j.l. ( onze 33 jarige trouwdag ) toch nog plotseling overleden. Je hele wereld stort in. We hadden een mooi leven, deden veel dingen samen. We waren echte levensgenieters. Ze was de liefde van mijn leven. Mijn leven en dat van onze kinderen is stil komen te staan op 28 maart. Ik probeer met veel vallen en opstaan het leven weer te herpakken. Dit is heel zwaar. Ik heb ook professionele hulp gehad omdat ik zo depressief was dat het voor mij niet meer hoefde. Dit heeft iets geholpen. Maar het blijft zo dat je het zelf moet uitvinden hoe verder. En dat gaat niet zo makkelijk. Ik ben er nog lang niet. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Ik hoop echt dat je een weg kunt vinden in je verdriet. Mij heeft het wel geholpen om erover te praten. Beste Frank, het zal moeilijk zijn om dit een plek te geven. Het allerbeste en heel veel sterkte.

Simon

Hoe heftig! Ik verloor mijn man ook vorig jaar na een relatie van 45 jaar. Een heel intense, liefdevolle relatie. Maar zoals bij iedereen hebben ook wij onze moeilijkheden gehad. Ook mijn man had een relatie met een ‘vriendin’ van mij. En vermoedelijk waren er ook nog wel enkele andere slippertjes. Ik kan me wel wat voorstellen bij hoe jij je voelt. Wij hebben gevochten voor elkaar en onze relatie en ondertussen lag het al ruim twintig jaar achter ons. En hebben we er ook voor zijn overlijden over kunnen praten.
Ondanks alles was er altijd heel veel liefde tussen ons.
Ik begrijp dat dat bij jullie ook zo was. Concentreer je daarop. Hij heeft tenslotte voor jou gekozen. En zijn liefde die je gevoeld hebt was heel zeker echt. Je zegt zelf dat jullie toen een heel moeilijke periode doormaakten. Het zal zeker geen gemakkelijke periode geweest zijn, voor jullie allebei niet. En toch kozen jullie voor elkaar. Dat wil toch wat zeggen!
Overigens, sommige mensen gaan vreemd ook al houden ze van hun partner. Om verschillende redenen.
Veel moed en kracht. Dat heb je sowieso nodig na het verlies van je geliefde. Ik ook, het blijft moeilijk…

Mijn lieve broertje is afgelopen maandag overleden,hij had ook copd.
Ik kon er niet op tijd bijzijn,hij tierf in de armen van een zuster

Ik mis hem hel erg,rust zacht pascha eindelijk geen gevecht meer om adem te halen.

Jij ook veel sterkte Tiny

Groetjes yuri

Mijn vrouw afgelopen januari overleden, ze had ook copd in de laatste fase en vechtend naar adem gelukkig was ik erbij en hield haar vast tot de laatste adem ze is omringd door liefde gegaan en hoewel ik haar pijnvrij gun blijft het verdriet erg groot,

Sterkte, ik weet hoe het voelt

Mijn vrouw is 10 maart overleden. En ze heeft de laatste drie maanden gevochten maar het werd steeds erger. Ik heb haar dag en nacht verzorgd. Mijn nicht of haar zus kwam soms invallen in de middag dan kon ik twee uurtjes slapen. Maar ik heb gezien hoe ze aftakelde en dat ze methadon morfine fantanyl en nog meer medicijnen kreeg. Maar het hielp niet en ze werd net een iemand die er niet was. Haar ogen waren wit omdat haar pupillen helemaal naar boven gedraaid waren met haar mond open afwezig recht op bed van de pijn. Ik heb gezien hoe ze haar arm niet meer kon gebruiken. Ik weet wat je voelt om te zien hoe iemand waar je veel van houd en je wereld is zoveel lijdt. Je bent niet alleen hierin . Ik wens je heel veel sterkte ik weet die beelden zullen bij je blijven. Ik kan je zeggen wat ze tegen mij zeiden. Denk aan de mooie momenten. Maar die komen ook naar boven toe. Maar de slechte ook. Ik weet het is heel moeilijk. En probeer met een huisarts te praten over jou gevoelens. Ook al begrijo je ze nu niet omdat het zo heftig is. Maar je bent niet alleen hier we zijn allen samen met ons verdriet en ik wens je zoveel steun en sterkte

Hallo Ruby,

Je kan leeft nog, zij het in een andere vorm. Wij zijn allemaal zielen die tijdelijk op aarde een lichaam hebben. Zijn einde was zwaar maar hij is nu bevrijdt van zijn lichaam. Hij heeft geen pijn meer, hij herinnert zich nog alles, hij kan je horen, je kan nog steeds alles tegen hem zeggen. Zelfs in je gedachten kan hij je horen. Het grootste probleem op aarde is dat de mensen denken dat alles eindigt bij de fysieke dood, dat is niet waar, we worden terug geboren in de geestelijke wereld en gaan terug naar huis, waar we vandaan komen, de aarde is maar een tussenstation en wij zijn reizigers die ervaringen willen opdoen op aarde. Waarom je man gekozen heeft voor zo een dood weet ik niet, ik had ook een broer die op zo een verschrikkelijke manier gestorven is. De geestelijke wereld is zo wondermooi, uw man wordt in eerste instantie opgevangen door zijn gids die elk moment van zijn leven bib hem is geweest en alles over hem weet. In het begin denkt hij dat hij nog ziek is, het besef komt langzaam. Hij zal een tijd te rusten worden gelegd, daarna gaat hij met zijn gids zijn leven evalueren. Er zijn zoveel interessante dingen te doen in de geestelijke wereld. Rust in vrede is er niet bij. Zomerland is zo mooi. De mens en zouden nogal opkijken als ze in die wereld zouden kunnen kijken. Helaas zouden ze misschien ook massaal uit het leven stappen. Dit is nu eenmaal de afspraak die lang geleden gemaakt is tussen God en alle zielen. Op het ogenblik dat wij geboren worden vergeten wij wie wij zijn. Steek een kaarsje aan, spreek zijn naam uit, zeg hem alles wat je hem wilde zeggen en stuur hem veel licht en liefde toe. Uw man zal regelmatig komen kijken hoe het met je gaat. Laat hem een sterke, krachtige vrouw zien die zich zelf kan redden 💕⚘

Hoi mieke, dit herken ik zeg, mijn man is ook overleden en ik ben ook de hele tijd zenuwachtig en druk. Ik denk dat dit altijd al mijn manier was om met problemen om te gaan. Het is me alleen nooit zo opgevallen. Ik probeer mezelf rustiger te krijgen door veel te praten erover en vaak naar zijn graf te gaan en foto's te kijken. Veel de mensen opzoeken. Bij mij is het nog maar heel kort geleden, ik vraag me soms af hoe dat over een half jaar of over een jaar zal zijn. Dan zit niemand waarschijnlijk meer op me te wachten en moet het maar over zijn. Hopelijk valt het mee. Verder zit ik te kijken hoe ik het in vredesnaam financieel moet redden. Daarvan word je natuurlijk ook zenuwachtig en onrustig. Ik moet veel lastige keuzes maken op het moment.

Hallo dames
Weet niet hoe oud dit bovenstaande berichten van jullie zijn .
Ik ben ook mijn man verloren en sta stijf van de zenuwen ,de hele
Dag door
Hoop op jullie reactie

Sterkte

Ik weet niet hoe lang het geleden is maar kan heel lang duren we willen zo graag weer verder maar het blijft zo vreselijk en kan jaren duren dat je er een beetje mee kun leven
Veel sterkte

Ik voel met jullie mee, ik heb mijn allerliefste ook een half jaar geleden zo plotseling moeten missen. Soms besef ik het gewoon niet. Ik heb therapie , rouwverwerking, en dat geeft verlichting om over het grote gemis te praten. Mijn emoties laat ik toe, waar ik ook ben, en verdriet mag er zijn. Ben een buitenmens, fiets lange afstanden, wandel, zwem en ga met vriendinnen leuke dingen doen. Altijd weer in een leeg huis komen is zó moeilijk. Ik praat dan tegen mijn lieverd en z'n foto, ik ben weer thuis en dan zeg ik, je mag ook wel weer thuis komen. S, avonds ben ik graag thuis en neen de dag door. Ook schrijf ik elke dag op hoe ik mij voel en wat ik heb gedaan. De onrust blijft, als ik thuis ben wil ik er even uit, ben ik weg wil ik weer naar huis. Jullie allen ,houd moed, er komt een momentje dat de zon voor ons allen weer gaat schijnen

Mijn man morgen 15 jaar ook ik ben erg onrustig soms

Hoi Mieke,
Ik herken je verhaal, ik ben zelf een halfjaar geleden me vrouw verloren na een lang ziekbed, hoewel we wisten dat het bijna tijd was kwam het toch onverwachts en uit het niets heel snel, heb nog elke dag veel pijn en verdriet, ben ook onrustig juist vooral in de avond en nacht waardoor ik weinig slaap en kan moeilijk eten
Sterkte

Ja het is vreselijk gaat maar niet over ik ben nu 3 jaar verder maar blijft zo vreselijk soms als ik effe een uitje heb gaat het beter ik hoop dat we er een beetje overheen komen veel sterkte

De moed zakt me in me schoenen .als ik dat lees zo erg voor je na 3 jaar nog die pijn .ik ben al 76.dus ik ben al op leeftijd .ik ben pas 19 Julie mijn man verloren zo der waarschuwing.de laatste 10 minuten hevige pijn .angst wanhoop .wetende dat het goed mis was.hersenbloeding.ik mis hem vreselijk zouden samen heel oud woorden .ik kan begrijpen hoe je ..je voelt .niemand kan dat voelen dan alleen jij zelf .hg.joanne

Lieve Cindy, ik begrijp je ongemak en schuldgevoel. Als moeder zou ik zeggen, je moeder was vast ook blij en trots dat je al een begin hebt gemaakt met zelfstandig wonen en voor jezelf zorgen. Daarmee heb je haar je moed en onafhankelijkheid en veerkracht laten zien. Dat heeft haar vast vertrouwen gegeven dat jij het gaat redden. En haar geholpen het leven los te laten. Je kan haar nog steeds vertellen waar je dankbaar voor bent. Wat je van haar hebt mogen ontvangen. Dat realiseer je je nu misschien pas, en in latere stappen in je leven. Als kind mag je ontvangen van je ouders. Onvoorwaardelijk, zonder er voor terug te geven. Dus voel je maar niet schuldig. Schuld is destructief. Spijt is oké. Maar denk vooral aan de mooie dingen die er ook waren. In tijden van stress en angst is niemand op zn best. Vergeef jezelf. Je deed wat je kon. Je mag zijn wie je bent. Veel liefs. Een moeder.

Als ze in de hemel is weet ze dat je van haar houd. Als er geen hemel is maakt het niet meer uit.

Hoi Thea, mijn man is afgelopen woensdag overleden aan longkanker. Ga dood aan dit verdriet, snap het niet, kan en wil het niet snappen.
Hoe gaat het nu met jou?
Groetjes, Yvonne

Ik begrijp je volledig, mijn man is nu februari 2 jaar gestorven, zo plots zonder iets gevoeld te hebben, en veel te laat vastgesteld in het ziekenhuis, was een anurisma, had men niet gezien, heeft bijna een hele dag in het ziekenhuis gelegen, toen men het zag was het te laat. Mijn leven is toen ook gestopt, kan mijn draai niet meer vinden ik loop er verloren bij en voel mij nog altijd slecht, begrijp je volledig.

Ja dit is normaal ik weet er alles van,,het gemis blijft,,kan nergens meer van genieten,,vreselijk, maar moed houden

Ja begrijp ik volledig mijn man is een jaar dood plots s'morgens alles oké om half 3 dood een anurisma, en iedereen zegt je moet voort, maar heb ook geen honger meer ben10 kg afgevallen en niets in mijn leven is nog leuk, zo willen dat ik ook weg was.
Veel sterkte

Hoi Lea,
Ik adviseer je een (rouw)therapeut te zoeken, die je mbv een geleide meditatie of hypnose liefdevol en rustig afstand kan laten nemen van je liefste.
Je zit vast.
Je hebt veel liefde te geven, dus er komt vanzelf weer een grote liefde op je pad.
Succes en sterkte!

Je hebt voor jou gevoel de ware ontmoet,hoe pijnlijk is het dan
dat diegene dat juist diegene je laat vallen. en kan begrijpen hoe
eenzaam je ,je moet voelen. Probeer wat afleiding te zoeken. Het zal vooral in het begin heel moeilijk zijn. Maar dingen kunnen ook weer in het positieve komen. Dan gaan de scherpe kantjes er een beetje af.Ik wens je veel geluk en wijsheid. en wees lief voor jezelf.
Heel veel sterkte gewenst.

Ik herken het, zij het op n andere n manier. Ik hield zielsveel van n psychiater. Voor mij de enige man in mn leven, al was zo'n relatie natuurlijk onmogelijk. Hij was niet helemaal correct in de bejegening en t is uiteindelijk heel naar afgelopen. Mij werd alles aangerekend, heel veel negativiteit naar me toegekregen. Ook v hem, omdat ik voor zijn deur stond, hij me binnenliet, we n gesprekje hebben gehad, waarin hij aangaf dat dit niet kon, maar me even later net zo goed vroeg' wat vindt je v mn keuken?,' Later ben ik spontaan n x zn huis binnengesprongen omdat de deur openstond. Ik had t niet moeten doen, t was n impuls...Hij reageerde superwoedend. Sleurde me t huis uit en belde de politie. Daar werd ik boos van, ze hebben me dan ook niet gezien, maar ben nog n paar x langsgegaan!
Tja, emotioneel ben ik er nooit overheen gekomen. Ik wist niet meer hoe ik to hem moest staan. Iemand voor wie ik zoveel voelde. Of was t n vertrouwensrelatie die t vertrouwen niet waard was? Hij moest zonodig directeur worden en overleggen met n hoop mensen of hij mij nog mee zou nemen. Kon hij dat niet zelf beslissen?! T ging vooral over hem. Het is inmiddels zo'n 16 jaar later. Ik kom er niet overheen, ook vanwege oordelen van buitenaf. T kan niet, jij bent te vergegaan. Ja dahag hij was behandelaar en mijn gevoelens, mijn intenties waren integer. Nooit ellende gewild voor en naar anderen toe. Liever oplossingen zoekend. Een btje onconventioneel, ja oké.

Groet!

Het is helemaal niet raar hoor Lea. Ik heb dat zelf met een collega gehad. Die ik niet kon krijgen en maar niet kon vergeten. Het was gewoon een obsessie. Jarenlang. Bij elkaar wel zes jaar. Hij was in mijn ogen de perfecte man voor mij.
Omdat ik van hem hield heb ik mezelf wijs kunnen maken dat het dus ook écht om hem moest gaan. Alleen maar om hem. Dat ik hem het allerbeste en het meeste geluk ter wereld wenste. Al was dat dus niet met mij aan zijn zijde. Zo heb ik mezelf uit die poel kunnen trekken.
Je kunt evengoed ontzettend van iemand houden. Al is hij niet van jou.

Ik hou nog steeds van mijn ex partner.
Ook ik rouw om de relatie die we niet voor elkaar hebben gekregen. Maar vandaag sprak ik hem na zeer lange tijd.
En ik besefte me dat het goed is geweest om uit elkaar te gaan. Hij is gegroeid.
Maar ik ben ook verder gegroeid… en ik wil niet meer zo ver uit elkaar liggen als toen.
De realisatie dat het nodig is geweest om bewust te worden van bepaalde gedragingen… en dat dat heus niet allemaal met mij hoeft, die schadelijke ervaringen zoals alle situaties voordat iemand therapie en hulp zoekt… heeft mij geholpen om het een beetje meer te kunnen laten ademen. Rustiger te voelen.
Dat was goed.
Mijn rouw duurt al lang, want hij was voor mij mijn soulmate.
Maar mijn soulmate wil ook verbinding met mijn soul, niet alleen ik met die van hem…

Zelfliefde en wat ik mezelf voor gevoel geef, is voor mij uiteindelijk de sleutel tot loslaten geweest.

Ik vind dit ook helemaal niet raar klinken. In therapieland is hier een woord voor: levend verlies. Daar kan van alles onder vallen, en het is vaak veel ingewikkelder dan overlijdensgerelateerd verlies. Niemand vraagt er om of staat er bij een bepaalde datum of moment automatisch even bij stil in je directe omgeving. Er zijn geen rituelen voor. Er is geen duidelijk einde in zicht. Het kan een heel eenzaam proces zijn.
In mijn ervaring kan het verlies van iemand die je lief hebt enorm ontwrichtend zijn en lang duren. Wat ik je wil meegeven: probeer de ander niet te idealiseren, blijf wel met beide benen op de grond. En je hoeft niets los te laten, je mag zelf altijd van diegene blijven houden. Meestal vinden we in de ander die ons heel erg raakt iets zien van onszelf, dat is mijn eigen ervaring. Dat is iets om te verder te ontdekken en te koesteren. Veel sterkte je bent niet alleen met dit gevoel!

Ik ben ook aan het rouwen om iemand die nog leeft. Het is wel heel wat anders maar bij mij gaat het om Mijn volwassen dochter wil geen contact meer met mij. Iedereen ziet dat ze in een relatie zit waar ze zo erg beïnvloed word waardoor ze Iedereen van zich afstoot en geen contact meer wil. Niet alleen bij mij. En wat doet dat zeer. Ik kan in deze ook niks doen hoe graag ik ook zou willen .

Ik herken dit. Ben aan het rouwen om iemand die niet meer bij mij wou zijn.
Het voelt bij mij ook echt als rouw. Alsof ik maanden verdoofd rondliep. En nu de realiteit hard aankomt.
Het gevoel van blijheid en hoop op een fijne toekomst is weg. Omdat ik zo veel in hem geïnvesteerd had en me niet kon voorstellen dat de toekomst niet samen zou zijn.
En hij liet me ineens vallen.
Ik zou graag verder willen. Open staan voor nieuwe mensen. Daarvoor heb ik nog even tijd nodig.
Ik hoop dat het met de mensen die hier geschreven hebben al weer een stuk beter gaat.

Ik begrijp je wel

Jeetje zeg Lea, dit is gewoon ook mijn verhaal, bijna 20 jaar getrouwd geweest, geen problemen gehad onderling en ineens is mijn vrouw weg trekt meteen bij de nieuwe lover in en laat mij samen met mijn zoontje achter. Dan 3 weken later overlijd mijn vader en dan weet je helemaal niet meer waar je het zoeken moet. Zoontje is boos op zijn moeder want die voelt zich verraden en vertrouwd zijn moeder niet meer, kortom ellende genoeg.

Begrijp ik volkomen, mijn man is een maand geleden gestorven aan een anurisma aan het hart, nooit iets gevoeld die ene dag wat pijn op de borst, hartfilmpje was goed meegenomen naar ziekenhuis en 6 uur later was hij dood, ik begrijp het nog altijd niet en het verdriet is enorm, was juist 59 jaar ik 56 jaar weet niet hoe dit verder moet.

Ik leef met je mee. Ik ben afgelopen december 25ste 2020 mijn lieve man verloren aan hartfalen. Het gemis is zo groot. We waren zo’n eenheid. Natuurlijk was er wel eens wat maar waar is dat niet. Ik ben 55 en hij was net 4 dagen 70. Veel te jong , veel te snel.
Ik heb lieve mensen om me heen maar zelfs omringd door hem kan ik intens alleen zijn. Ik probeer iedere dag positief te starten. Vele dagen lukt het maar soms zijn er van die onverwachtse momenten dan word ik overladen van verdriet. Ik weet dat het slijt Maar soms zou ik een mol willen zijn en diep weg kruipen. Maar mijn kleinkinderen en mijn man zijn kinderen geven me vaak licht puntjes. Daar ga ik voor en dan ook voor mezelf denkende : hij zou niet anders gewild hebben.
Ik hoop dat u ook lichtpuntjes vindt.
Heel veel sterkte met een lach en een traan.

Hier is mijn lieve mam overleden aan die rottige corona 😢 63 jaar jong …
3 weekjes geleden nog maar 😢
Verschrikkelijke leegte en intens verdriet van binnen…

Ja ik begrijp je volkomen, mijn zoon is 4 jaar geleden ook uit het leven gestapt, hij was papa van een zoon van 8 jaar en en dochter van 5 jaar en was uiteen met de mama van de kindjes. Hij had iemand anders leren kennen en samen een huis gekocht maar de relatie mocht niet blijven duren, zij wou terug profiteren van het leven en wilde zich niet meer opofferen voor zijn kinderen, dit was de reden dat hij dit gedaan heeft. Wij zagen hier enorm van af en zijn 2 broers ook. De jongste kon dit niet verwerken en heeft op 28/12/2019 hetzelfde gedaan. Dit wens je je ergste vijand niet toe, het beeld blijft steeds op ons netvlies gebrand.

Ja Francisca dat herken ik goed. Vandaag is het 7 jaar geleden dat mijn zoon niet meer wilde leven. Het verdriet komt en gaat. Met kleine en grote golven. Soms is er rust. Probeer je levenslust met het verdriet samen te accepteren.
Koester de goede dingen. Heus het missen is vreselijk. Ook dat je zoon het moeilijk heeft gehad. Het is het licht en het donker in het leven. Denk aan de mooie momenten van je zoon. Met jou.


Het is zwaar soms kan je met iemand praten

Vandaag merk ik dat er niet veel berichtjes komen. Mensen staan er niet meer bij stil. Denken dat er geen verdriet meer is. Het is eenzaam.

Maar zoek mensen die je begrijpen maar wees zelf ook iemand die voor een ander er is. Afleiding in de natuur muziek een boek en soms echte vrienden. Vergeet niet dat veel mensen ook verdriet hebben.

Zij weten.niet Hoe erg het is een kind te verliezen

Sterkte van Irene

ik weet helaas ook hoe erg dit is, onze jongste zoon was 19 toen hij een eind aan zijn leven maakte en niet terug kwam van school. De grond zakt onder je voeten vandaan en het leven wordt nooit meer hetzelfde. Toch probeer ik het goede in het leven te zien, ook voor mijn andere zoon en mijn man, samen redden we ons maar het verdriet wordt niet minder. We dragen dit de rest van ons leven met ons mee en vergeten nooit die lieve jongen die ons met zijn daad vreselijk overviel

Hey Anouk,

Ik zou willen dat ik alle antwoorden had. Het enige wat ik kan antwoorden op je vraag is. Tegen sommige pijnen kun je niets doen. Op een schaafwond doe je jodium, op een sneetje in je vinger plak je een pleister, heb je hoofdpijn neem je aspirine, gebroken arm gips. Maar tegen emotionele pijn is geen duidelijk antwoord.

Wat ik hier zelf uit heb geconcludeerd (en ik ben geen psycholoog, hooguit een beetje ervaringsdeskundig) dat emotionele pijn niet bestreden moet worden.

Het enige advies wat ik je kan geven is, voel wat je voelt en geef je eraan over. Zoek ontspanning in de pijn. Weerstand maakt het alleen maar zwaarder. Incasseer de pijn, gebruik je energie niet om tegen de pijn te vechten, want dat gevecht ga je niet winnen. Gebruik je energie om de pijn op te vangen en te dragen.

Liefs.

Jezelf af vragen of al die pijn wel van jouw is.....groetjes

Zeker geen zelfmoord plegen ,er komt nog een tijd dat je je weer beter gaat voelen al denk je nu van niet ,maar eens komt die tijd en wens je veel sterkte ,denk niet te vaak over deze afschuwelijke dingen maar denk aan de mooie dingen dan zie je dat het helpt .

Mijn partner en maatje is ook pas aan corona en onderliggende kwalen gestorven. Ik vind het vreselijk.

je heb nog andere kinderen, wat een geluk, ik heb mijn enig kind moeten begraven en heb ook geen familie meer, ook geen vreidnen, sta alleen te huilen tussen 4 muren ieder dag, morgen 22 July word het 2 maanden dat mijn lieve Christine haar laste adem liet. IK mis haar ieder minuut, zo jong en zo levendig, zo inteleigent, zo hard werkend, zo lief en zo charmant. ik vraag mij ieder dag waar is God?

Het is niet te doen
Je zal net als ik met je verdriet leren leven dat kost tijd. 1 goede vriendin is al genoeg.

Praten met iemand. Een.wandeling. De natuur mooie muziek aanzetten.

Het de tijd geven.

HeTot kost zoveel energie.

Over een poosje ga dan vrijwilligerswerk doen. Waar er mensen zijn waar het mee klikt. In de zorg dat ik zo dankbaar werk.

Gewoon in de eetzaal of koffiedrinken met wijze oude mensen allen die ook van verdriet weten. Je leert ervan en je voelt je nuttig en.geliefd. Zo heb ik het gedaan. Het gaat nu. Maar weet het wordt niet meer zoals het was. Ze is bij je altijd

Het is niet te doen
Je zal net als ik met je verdriet leren leven dat kost tijd. 1 goede vriendin is al genoeg.

Praten met iemand. Een.wandeling. De natuur mooie muziek aanzetten.

Het de tijd geven.

HeTot kost zoveel energie.

Over een poosje ga dan vrijwilligerswerk doen. Waar er mensen zijn waar het mee klikt. In de zorg dat ik zo dankbaar werk.

Gewoon in de eetzaal of koffiedrinken met wijze oude mensen allen die ook van verdriet weten. Je leert ervan en je voelt je nuttig en.geliefd. Zo heb ik het gedaan. Het gaat nu. Maar weet het wordt niet meer zoals het was. Ze is bij je altijd

Zo kort geleden nog.....
Om te rouwen moet je door de pijn heen.
Je moet t voelen. Je lijf doet pijn en je hebt geen energie....
Er komt een dag en dan zie en voel je de zon weer echt. Het kost tijd voor een ieder verschillend. Neem die tijd Hoe lang dat is maakt niks uit. Laat het verdriet toe. Dat mag er zijn. Schrijf in een boekje waarom je haar mist en hoe je er mee omgaat.of een brief aan haar schrijven. Echt het heeft mij geholpen.
Heel veel sterkte
Rita

Wat moet dat pijn doen, je dochtertje die je nog maar zo kort had ook weer te moeten verliezen. Wat goed dat jullie er ook iets uitgehaald hebben en nu heel bewust leven. Dat is heel sterk en dapper van jullie.

Ik hoop dat jullie weer zwanger mogen worden en mogen genieten van een kindje.

13 jaar geleden besloot mijn ex echtgenoot om ons huwelijk te verbreken. Een huwelijk waarin 4 dochters geboren werden.

Door problemen vonden we elkaar niet meer , maar ik herinner mij vooral hoe mooi en liefdevol onze relatie was.

Nu, na zoveel jaren, doet zijn verlies mij ontzettend veel pijn.
Dus ja, op rouwen kan je geen tijd plakken en ook niet op de zwaarte van een verlies. Dat is heel erg persoonlijk.

Hallo Joan,

Ik kan me voorstellen dat je moeite hebt met verwerken. Als ik het verhaal als buitenstaander lees, dan krijg ik er al een naar gevoel van hoe het eraan toeging in het verpleeghuis.

Ik wens je veel sterkte en warmte.

Heb ook mijn moeder verloren aan dementie na 6 jaar verpleeghuis. De laatste maanden ook veel afgevallen. Blind, en paar keer gevallen. Ze heeft de laatste week aan infuus gelegen om door uitdroging te moeten sterven...maar omdat het lichaam zo gewend was om met het minimale aan voedsel te leven, heeft het dus nog een volle week geduurd voor haar hart het opgaf.
De zorg in een tehuis is redelijk als je nog alles kan. Maar 24/7 zorg kunnen ze inderdaad niet bieden. Extra tijd voor een patiënt in de laatste fase is er maar af en toe. Maar euthanasie mag dan helaas ook niet. Waarom moeten deze mensen tot op het laatst nog lijden......mijn hond mocht gewoon rustig inslapen.

Vreselijk hoe het er tegenwoordig aan toe gaat in verpleegtehuizen. Wat jij hebt meegemaakt, Joan, met je moeder, is geen incident meer, maar schering en inslag. Een goede vriend lag onlangs tijdelijk in het verpleegtehuis vanwege een ernstig valpartij thuis. Hij was en is door een hartaandoening al verzwakt. In het verpleegtehuis kwam hij 's nachts opnieuw ten val. In de badkamer. Hij kon niet meer overeind komen en drukte daarom op het alarm. Geen reactie. Tweede keer gedrukt op het alarm en nog een derde keer. Pas toen kwam er iemand. Henk had inmiddels meer dan een uur op de grond gelegen. Op zijn vraag waarom het zo lang geduurd had, kreeg hij het antwoord dat nachtzorg niet in zijn pakket zat (Henk was daar in de tijdelijke opvang en dan hoort nachtzorg er blijkbaar niet bij, begrijp jij dit nog? En dat in een verpleegtehuis). Maar het wordt nog erger: Henk had een flinke verwonding aan zijn knie. Die was inmiddels flink gezwollen tot de dubbele omvang van normaal. Het deed ook flinke pijn die aanhield. Dus vroeg hij in de loop van de volgende dag of de verpleeghuisarts kon komen. Nee, dat kon niet, zat ook niet in het pakket. Henk moest zijn eigen huisarts maar inschakelen, maar dat was niet mogelijk, want hij verbleef in een verpleegtehuis op 50 km afstand van zijn woonplaats. Dus werd het de huisartsenpost. Die had geen tijd. Pas weer een dag later kwam er een arts bij. Er werd een drainage aangelegd, wat eigenlijk al veel eerder had moet gebeuren. De verzorgers bleven passief. Henk moest alles zelf regelen, zo ziek als hij was. Geen kennis van zaken ook. Toen ik vlak na de val bij Henk op bezoek was, moest ik de verzorgers uitleggen dat het beter was geweest als ze een natte compres op de knie hadden gelegd. Helpt dat dan, was de vraag van de verzorgster? Nou, het geneest niet direct, maar het helpt wel de zwelling tegen te gaan en de pijn te verminderen, antwoordde ik, enigszins verbijsterd over de vraag. Anderhalve week na de val is Henk met spoed naar het ziekenhuis gebracht en geopereerd. Hij had een zeer ernstige ontsteking in de knie en door de zwelling waren bloedvaten afgekneld waardoor weefsel was afgestorven. Als het nog even had geduurd, had hij bloedvergiftiging kunnen krijgen. De conclusie moet zijn dat deze levensbedreigende situatie door verwaarlozing en onkunde is ontstaan. De drainage had veel eerder aangebracht moeten worden en de verzorgers hadden dat moeten weten. En dit is niet het enige verhaal dat ik over ervaringen met verpleegtehuizen kan vertellen. Mijn schoonvader hebben we teruggehaald naar huis, omdat hij letterlijk in zijn vuil zat en niemand naar hem omkeek (hij was erg verward vanwege dementie en vanwege zijn vrouw die in allerijl naar het ziekenhuis was gebracht). Dit kun je geen incidenten meer noemen, de verwaarlozing is structureel. Even was er sprake van dat mijn demente broer tijdelijk naar een verpleegtehuis zou moeten. Ik zei tegen de arts: "geen sprake van, onder geen beding gaat hij daar naartoe". Er is een andere oplossing gekomen. Het is zorgwekkend hoe in een rijk land als Nederland zo met de meest kwetsbaren wordt omgesprongen. En wat nog erger is: er lijkt zich niemand druk om te maken, de regering niet, de betrokken minister niet, de Tweede Kamer niet. Het enige wat telt: het moet zo weinig mogelijk kosten.

Heel veel sterkte allemaal met wat jullie geliefde is aangedaan, zo herkenbaar.
Onze lieve moeder is lichamelijk en geestelijk mishandeld en door opzettelijke nalatige zorg overleden in het verpleeghuis.

Mijn broer en ik zijn een petitie gestart.
Petitie.nl: CALAMITEIT IN VERPLEEGHUIS ,
GEEN ONAFHANKELIJK TOEZICHT
INSPECTIE GEZONDHEIDSZORG !!!

GRAAG ZOVEEL MOGELIJK DELEN , het is ongelofelijk en niet te bevatten hoe ze proberen alles in de doofpot te stoppen.
We zullen geen rust hebben en gaan door om onze moeder recht te doen.

Hier hetzelfde. Twee familieleden. Je hoort weinig meer over de kwaliteit van de verpleeghuizen sinds de zwarte lijst, maar niets verbeterd. Personeel is immers hetzelfde gebleven en toezicht nauwelijks aanwezig. Niet te verkroppen en te verwerken wanneer je zelf tegen muren aanloopt wanneer je probeert om de situatie te verbeteren en de doodslag voor je ogen ziet gebeuren.

Al wat ik hier lees is zo pijnlijk herkenbaar, niet alleen in NL, maar ook in België , de rusthuizen, verzorgingstehuizendraaien enkel om winstbejag, het gaat niet meer om mensen verzorgen, al onze geliefden worden uitgemolken tot de laatste adem, en de lege kamer is binnen de dag weer bewoond, die kassa moet draaien. Nachtelijke opnames op spoed met 2de° brandwonden tot 3 x toe en/of sepsis door gebrek aan hygiene, of zware ontstoken maagsonde...met dringende nachtelijke herplaatsen van nieuwe sonde onder volle narcose
En zoals Elly schrijft, nauwelijks personeel aanwezig, en klachten bij zorg inspectie worden een doofpotaffaire. Rechtszaak wordt door de grote machtige zorgbedrijven afgekocht, en het slachtoffer wordt dader. als je de situatie aanklaagt bij de rechtbank bots je inderdaad op een muur, en gegarandeerd, wordt alles zo verdraaid dat het aan de verlamde patiënt of aan de bewoner ligt, nooit aan het zorgpersoneel.
Wij zijn 70+ en maken deze problemen al mee sinds 2010 .
Dus nu is al onze hoop op de nieuwe opvang gezet, maar ook hier zijn al verschillende kleine problemen naar bovengekomen Er zitten nog goede mensen in de zorg, maar die mogen allleen doen wat van hogerhand bevolen wordt.Mijn man heeft verleden jaar de diagnose van uitgezaaide kanker gekregen, wat het nog moeilijker maakt voor ons. Wat gaat er met haar gebeuren als wij er niet meer zijn?
Dan is zij een Vogel voor de kat

Hoi Gaby,

Ik kan me niet voorstellen hoe zwaar dit voor jou en de kinderen moet zijn.
Het is begrijpelijk dat dit een ongelooflijk moeilijke tijd voor jullie allemaal is. Het verlies van iemand die zo belangrijk was in jullie leven brengt veel verdriet en pijn met zich mee.
Juist nu is het belangrijk dat jij sterk bent! Voor jezelf en je kinderen. Is er niemand voor jou in de buurt die je wat steunen kan? Een buurvrouw misschien? Er is wel hulp voor hoor. Sterkte lieve Gaby.

Ja, heb afspraak met een psycholoog want alleen gaat het niet. Ook een praatgroep met mensen die hetzelfde mee gemaakt hebben zou helpen. Gewoon erover praten.

Hou je taai 🦋

Hoi Gaby, ook ik heb mijn man verloren aan kanker. Chemo werkte bij hem ook niet. Binnen een half jaar was het gebeurd. Nu vijfeneenhalve maand geleden. Mis hem nog steeds verschrikkelijk. Ik heb wel zussen en broers en dat helpt wel, maar uiteindelijk ben je toch alleen. En dat is een van de ergere dingen. Heel veel sterkte voor je.

Hi Gaby,
Ook ik heb mijn man verloren aan kanker. Eigenlijk PTO.
Hij kwam niet eens in aanmerking voor chemo en binnen 2 maanden was hij weg. Een ongelofelijk verhaal maar waar.
Ook ik voel mij alleen al heb ik mijn kinderen die wel een eigen leven hebben.
Wij deden ook veel samen. Dit is nu 1 jaar geleden maar het gemis wordt alleen maar erger.
Sterkte…

Ja, ik denk ook dat het gemis steeds erger wordt, daar ben ik bang voor. Vooral in de weekends waren wij steeds weg en alleen ergens gaan lukt niet echt. Ook s' avonds is het erg. Heb al gedacht om in een praatgroep te gaan en zo een goede vriendin vinden om te praten en te wandelen.

Ik heb mijn dochter 30 oktober verloren door die verschrikkelijke ziekte een dag voor mijn verjaardag , nu bijna 1 jaar heb t er verschrikkelijk moeilijk
Mee ze woonde vlakbij en mijnzus is opleef die woonde tegenover mij verschrikkelijk zo stil
Nu ik mis ze zo verschrikkelijk 🙏❤️🙏

Goedemorgen ik weet wat het is ik ben op15-1-2024 de liefde van mijn leven verloren ik kan haar van af haar 12 jaar en was 49jaar getrouwd met

Ik kan het eigenlijk nog altijd niet geloven dat ik mijn man nooit meer ga zien! Soms zie ik het totaal niet meer zitten. In het weekend deden wij leuke dingen en nu vind ik het verschrikkelijk die weekenden. ALTIJD ALLEEN!!

Gaby , ik wens je veel sterkte toe, ik verloor mijn man nu 3.5 jaar geleden heel plots hij was juist 59 jaar, ik weet hoe zwaar het verlies is, wij deden ook alles samen en nu leegte, heb ook 2 kinderen en 2 schatten van kleinzonen en dat is fijn maar het maakt het lege plekje in je hart niet vol, ik mis mijn mijn nog heel erg, het betert spijtig genoeg niet met de tijd, het wordt alleen maar erger het verlies. Ik wens je veel sterkte toe, ik wilde dat ik kon zeggen het betert wel, maar dat is niet zo, zeker bij mij niet.

Ja, ik merk wel dat ik hem steeds meer en meer mis. Zeker alles de eerste keer verjaardagen, kerstmis enz. ALLES zonder hem erbij. Ook de scheiding van mijn zoon komt er nog bij, Het is zo zwaar om dragen, wat mis ik hem. Hij was er steeds voor mij, kinderen en kleinkindjes. Het is nu 3 maand overleden en geen dag gaat voorbij dat ik niet ween. Het is hard!!

Hallo Gaby, ik ben mijn man nu 2 weken geleden kwijtgeraakt door kanker. Ik lees je verhaal en het komt zo over alsof het uit mijn mond kan komen. Ik zou ook graag mensen ontmoeten voor een praatje of wandeling of zoiets. Sterkte

Hi Gaby zoals jij het omschrijf zo voel ik me ook mijn man is 29 juli 2024 overleden er werd in april ontdekt dat hij kanker had chemokuren. Hebben niet gewerkt. Maar zag hem zwakker worden hierdoor en met allerlei complicaties. 6 augustus is hij begraven. Het voelt me mijj net alsof gisteren .wat kan gemis toch pijn doen en hoe ga je verder . Wens je veel kracht .

We zijn nu een 5 maand verder dat mijn man overleden is nog steeds dat gemis en veel verdriet. Ben nu ook naar een praatgroep voor partnerrouw aan het gaan, daar hoor je ook dat je niet alleen zo veel verdriet hebt. Maar het blijft moeilijk en eigenlijk mensen die hetzelfde meegemaakt hebben daar kun je tegen praten, anderen gaan het gewoon uit de weg. SPIJTIG TOCH!

Ik heb twee grote liefdes verloren mijn eerste man waar ik 30 jaar mee getrouwd was overleed op 49 jarige leeftijd aan en hartinfarct mijn tweede grote liefde die ik dertien jaar kende is nu op 5 februari overleden thuis aan,longkanker ik voel me zo,eenzaam en alleen wij deden ook alles samen het geeft en echt rotgevoel de avonden als het donker word en de nachten krijg ik angstaanvallen tranen zijner dag en nacht ik ben 64 jaar ik weet niet hoe het verder moet ik denk aan jullie allen zo veel verdriet en heel veel knuffels weet dat je niet alleen bent liefs Juliana

Lief wat jullie allemaal schrijven, maar soms is de pijn zo ondraaglijk en het gemis. Dat gevoel je bent alleen! Mensen zeggen steeds ge moet door, maar het is zo moeilijk. Niemand weet dit tot ge het zelf voor hebt!

Hoi Gaby ik ben 30 januari mijn man verloren ik ben vanaf die tijd een bonk stress geworden durf niet meer naar mijn eigen huis bang voor de paniek en angst die ik heb en altijd alleen verder het is afschuwelijk hoe kom je erover heen, ben nu steeds bij mijn dochter heel lief maar niet goed loop hele dagen te trillen ondanks de rustgevers nu vanmiddag afspraak bij psycholoog hoop er iets aan te hebben, ik begrijp je zooooo goed!!! Liefs

Ja, ik ga naar een bijeenkomst van mensen die hun partner verloren hebben, dat is samen met 2 psychologen. Ik heb nog zeer moeilijke dagen, dus alle hulp is welkom.

Hallo, ik heb eveneens mijn vrouw aan kanker verloren na een strijd van meer dan 8 jaar. Ze was 58 jaar en sliep in op 28 oktober van vorig jaar in het bijzijn van onze kinderen en mezelf. Ondanks dat we al van in het begin wisten dat die zou komen doet het ongelofelijk pijn. Ik leef me je mee! Patrick

M’n vriend man heeft 6weken geleden ook zelf doding gedaan niet zien aankomen we hielden veel van elkaar dus snapte er niks van die leegte maakt me kapot veel angsten om alleen te zijn of doen we deden alles samen ik kan niet meer leef in andere wereld weet me gene raad meer wil iemand met me praten

Mij overkwam het op 22 november. Out of the blue. Mijn man en ik waren 48 jaar samen

Mijn man heeft zich anderhalf jaar geleden opgehangen. Vlak voordat we op vakantie zouden gaan op een prachtige zomerdag. Hij was voor de derde keer zwaar depressief. We waren 44 jaar samen en hielden veel van elkaar en onze kinderen. Voor hem was er geen uitweg meer, denk ik. Hij wilde maar één ding: rust in z’n hoofd. Sindsdien zit ik in een rollercoaster die nu langzaamaan tot stilstand komt. Het gemis komt daardoor wel meer naar voren en in deze saaie januari maand wil ik het liefst niets meer doen. Zo futloos. Ik verlang naar de zon, het licht en naar mijn lieve man….

Mijn vrouw heeft 30 januari 2024 , zelfmoord gepleegd door vervanging, ze laat 2 kindjes achter van 8 en 10 , ze had het moeilijk om jeugd trauma's te verwerken ,ik wist niet dat het zo diep zat om u 2 kindjes achter te laten , ze laat zo ern diep gat achter dat ik niet meer gevuld krijg,mis haar enorm

Mijn man van pas 53 is in juni '23 ook gestorven door zelfdoding op dezelfde manier , hij was al jaren zware pijnpatient door zijn rug , vele operaties gehad en kon al een hele tijd niet meer gaan werken , de laatste maanden was hij heel depressief maar dat dit ging gebeuren had ik nooit gedacht , ik mis hem verschrikkelijk , we waren 37 j samen en daarvan 30 j getrouwd , we hebben gelukkig 3 lieve kinderen en al een kleinkindje van 6 j en lieve familie maar het gemis kan niemand wegnemen , ik zal mijn man altijd graag blijven zien , ik praat ook veel tegen hem en steek ook elke dag kaarsjes aan bij zijn urne die thuis staat , ik hoop dat jullie ook de kracht vinden om dag per dag door te gaan en nog de mooie dingen van het leven te zien maar het is heel heel moeilijk , bij zelfdoding blijf je ook achter met zoveel vragen en met schuldgevoel omdat je het niet kon voorkomen maar ik ben er zeker van dat iedereen hier alles heeft gedaan voor zijn partner die in zijn macht lag ook al voel je dit in begin zo niet , veel sterkte voor iedereen en veel liefs

Mijn liefdevolle partner was net een paar dagen eerder 40 jaar geworden, is gevonden door zijn vader in de achtertuin. Zijn tweede poging tot verhanging waarbij hij een liefdevolle, pijnlijke afscheidsbrief aan mij achterliet. Onverwachts... ookal had hij het er wel eens over dat hij aan zelfdoding dacht. Voor deze gedachten en verhalen namen we de ruimte om het hier over te hebben. Geen geheimen. Geen stiekem 'gedoe'. En het leek weg te ebben na een tijd.. Ook hij wilde maar één ding; rust in zijn hoofd en lichaam.
Het is nu bijna 3 jaar geleden en nu komt de dieper liggende rouw naar het oppervlak door chronische lichamelijke klachten waardoor alles in het leven even stil ligt en niks meer gaat. Dit keer neem ik er goed de tijd voor. Mijn hoofd kan alles plaatsen alleen nu het lichaam nog. Ik mis hem elke dag verschrikkelijk en weet ook dat hij elke dag aanwezig is alleen op een ander bewustzijnsniveau en dat voelt geruststellend.

Ik.voel met je mee. Het is ook vreselijk..je mag je ook rot voelen...probeer daar maar geen oordeel over te hebben...kleine lieve stapjes voor jezelf, je verdient het

Dank je wel u snap het

Mijn mama is vrijdag overleden. Ik ben 57 zij was 77. Ik heb ook geen broers of zussen. En 1 zoon. Mijn vader leeft nog wel maar ben nu zo bang hem ook te verliezen. Ik word momenteel gek van verdriet. Je mag me altijd contacten via 

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Ik herken je verhaal, mijn beide ouders zijn binnen 7 maanden na elkaar overleden .
Ik heb ook geen broers en zussen.
Naast het verdriet voel je je ook erg eenzaam.
Ik wens je heel veel sterkte!

Heel herkenbaar. Mijn vader is afgelopen jaar overleden en mijn moeder ook in 2018. Geen broers of zussen. Wel een man en kinderen, maar ik voel me ook eenzaam. Geen onvoorwaardelijke liefde en steun, geen herinneringen meer kunnen ophalen, geen ‘familie’ op de dagen die iedereen wel met familie viert. Naast het verdriet om het verlies moet je ook een nieuw evenwicht vinden. En dat is soms ontzettend eenzaam.

Wat vreselijk dat je jou kind hebt moeten verliezen… ik kan me niet voorstellen hoe dit voor je moet voelen.. ik weet dat er lotgenoten groepen zijn voor gelijkgestemden, daarmee kom je samen en onderneem je ook dingen. Misschien iets voor jou? Deze mensen weten precies wat jij doormaakt, dat lijkt me fijn voor je ….Ontzettend veel sterkte, en nogmaals je bent niet alleen 🤍

Wat vreselijk dat je jou kind hebt moeten verliezen… ik kan me niet voorstellen hoe dit voor je moet voelen..
ik weet dat er lotgenoten groepen zijn voor gelijkgestemden, daarmee kom je samen en onderneem je ook dingen. Misschien iets voor jou? Deze mensen weten precies wat jij doormaakt, dat lijkt me fijn voor je ….
Ontzettend veel sterkte, en nogmaals je bent niet alleen 🤍

Ik begrijp je.

Mijn mama , mijn broertje dus, werd 17...ze is daar altijd mee bezig geweest en terecht....ze kon wel weer lachen na een lange tijd.

Ik.miste mijn broertje ook..nu nog.

Big hug

Wij hebben onze zoon juli 2021 verloren,
en zijn er ook nog steeds iedere dag mee bezig, hij had veel zorg nodig ( spierziekte van Duchenne) en is op een traumatische wijze ovetleden. Dit en het grote gemis blijft altijd aanwezig en beheerst onze gedachtes iedere dag. Men denkt dat het nu goed met ons gaat ( buitenkant) maar de innerlijke strijd kunnen wij maar bij weinig mensen kwijt Ik begrijp heel goed hoe je je voelt …❤️

ik begrijp je heel goed, ook wij zijn onze zoon verloren, hij was 19 jaar. Het gemis lijkt steeds groter te worden en de rest van de wereld leeft weer verder zodat je soms het gevoel hebt alleen te staan in je verdriet.

Zo herkenbaar. Je kind verliezen een nachtmerrie. Mijn zoon, overleed eind augustus, na een wat bkeek zware beroerte. Hij heeft nog 3 dagen hulpeloos in huis gelegen. Hij was in juli 51 jaar geworden. Mentaal een kwetsbaar jichie. 3 dagen zocht ik hulp, kon hem niet bereiken, niet per telefoon:, en ook niet met mail. Ben zelf 75 jaar en woon op afstand. Hij is na al mijn hulpgeroep doir de begeleiding aan zijn lot overgelaten. Uiteindelihk ten einde raad hulp van politie. Hij kon niet oraten, niet lopen, en verlamde arm. In het ziekenhuis overleden, na 12 dagen. Kon ook niet eten. ,heb hem moeten laten gaan. Mijn lieve mannetje,
Met eigen kijk op de wereld. Kan nog steeds niet mee omgaan. Sterkte ook voor u.

Beste Gert,
Jouw verhaal schreef jij op 3-9.. de 19e verjaardag van mijn lieve dochter.. Helaas was dat haar laatste verjaardag en overleed zij aan de gevolgen van anorexia.
Hoe herkenbaar is jouw verhaal! De leegte die met geen pen te beschrijven is! De pijn die 24/7 voelbaar is. En het nog grotere gat waar je in valt als ‘alles achter de rug is’ en voor ieder ander het normale leven weer door gaat. Maar voor een ouder die zijn/haar kind verliest is nooit meer iets hetzelfde. Alles voelt anders, alles ziet er anders uit, een bus is niet meer een bus maar de bus ‘van’ jouw kind…
En niemand die het begrijpt die het niet zelf heeft meegemaakt.. niemand die begrijpt dat je je niet kan voorstellen hoe het is.. niemand die voelt wat jij voelt..

De pijn en het verdriet waar ik als alleenstaande ouder zelf bijna in verdrinkt moet je wegduwen om staande te blijven voor je andere kinderen om hun de troost te kunnen bieden die zij nodig hebben om dit te kunnen verwerken.. hoe dan?!
Boosheid op de politiek en de ‘vergeten groepen’ in de gezondheidszorg en het verdriet van zo’n groot verlies die elkaar afwisselen..
Mijn meisje krijg ik nooit meer terug door boos te zijn, maar het gat in mijn hart zal ook nooit meer gevuld kunnen worden. Niks kan haar vervangen.

Beste Gert,
Ik voel met je mee. Ik voel jouw pijn en je leegte.. verstikkend veel verdriet..
Je zoon is altijd in je gedachten. Voor altijd in je hart.
Mijn dochter is altijd in mijn gedachten, voor altijd in mijn hart.
Tussen mijn tranen door probeer ik te zoeken naar kleine dingen die troost kunnen bieden. Een plantje op haar graf.. een wensballon.. een trotse blik naar haar laatste foto op haar rouwkaart, dat mooie meisje was van mij..
Het maakt het gemis niet kleiner, maar heel soms net iets meer te dragen.

Ik wens jou toe dat je op hele kleine momenten kleine waardevolle stapjes kan zetten om jouw verdriet een plekje te kunnen geven. Omdat dat dat is wat ik mezelf ook toewens wens ik het een ander ook.
En als je misschien wel vanavond tussen alle sterren die van Bryan zoekt.. denk dan aan al die mensen die samen met jou hetzelfde doen.
En ik hoop dat dat een heel klein beetje jouw eenzaamheid verzacht..
Als ik misschien wel vanavond mijn sterretje zoek zal ik denken aan jou. En dan hoop ik dat het kracht geeft om jezelf een klein beetje terug te vinden en de Gert te zijn waar Bryan trots op was!

Heel veel sterkte voor jou en een warme groet vanuit hier, Jj.

Beste Gert,
Helaas kan ik me identificeren met wat jij voelt. Mijn , net 23 jarige, zoon is afgelopen 20 januari doodgereden door een dronken idioot.
De pijn is ondraagbaar. Met hem is ook mijn ziel gestorven, mijn hart gebroken.
Ik herken ook heel goed de eenzaamheid en de mensen om je heen die het, om welke reden dan ook, af laten weten. Voor ieder ander draait het leven door, terwijl het onze stilstaat, verwoest is. Opmerkingen als; je moet wel verder hè, hij zou niet gewild hebben dat je er zo bij zat raken bij mij een verkeerde snaar. hoe moet je er bij zitten als je je lieve kind nooit meer zult zien, nooit meer kunnen vasthouden.
We zullen nooit meer dezelfde persoon zijn.
Nooit meer.
Ik begrijp heel goed hoe je je voelt. Veel liefs en kracht toegewenst.

Mijn zoon is enkele weken terug overleden, hij werd net 30...
Ik merk idd nu ook al dat ik er grotendeels alleen voor sta, want niemand kan dit grote gemis en pijn begrijpen...
Veel moed en kracht toegewenst
Dikke steunknuffel xx

Vreselijk het verlies van je kind, je hart....... Mijn zoon is op 23 februari 2024 doodgeschoten in Amerika. Hij was 19 jaar, 20 juni zou hij 20 jaar worden.Dat mijn zoon is overleden dat kan ik wel een plek geven / accepteren (door mijn geloof) maar het gemis...........vreselijk. Ik voel of helemaal niets (waarschijnlijk door oververmoeidheid) of heeel veel verdriet.

Ik wens iedereen die met vergelijkbaar verdriet zit heel veel sterkte.

Hoi, Mijn zoon is 3 weken geleden verongelukt. Aangereden op zijn fiets door een auto. Diezelfde avond overleed hij. Hij was pas 15 jaar. Ik weet niet hoe ik ooit verder moet zonder hem. Het doet zo'n pijn en het gemis is zo groot. Je leven wordt nooit meer zoals het was. Alles is kapot. De glans van het leven is eraf.
Heel veel sterkte!!

Na 7 jaar na het verlies van mijn oudste zoon zijn er dagen dat de pijn in alle hevigheid er weer is er zit geen tijd aan dit grote verlies praten met vrienden doe ik niet meer ze begrijpen niet dat na 7 jaar het verdriet er soms met vlagen weer bezit van je neemt maar dat moet ook omdat er iets waar je zo van houd er niet meer is
Soms stik je in je verdriet
Ijda

Wat ontzettend verdrietig. Ik zou ook gek worden. Mijn mama is vrijdag overleden. Geen idee hoe ik verder moet. Mijn vader is ook bijna 81 en niet gezond. Ik zal nu ook constant met de angst lopen hij ook weg valt. Wat n hel is dit. Ik wens je heel veel kracht en sterkte.

Heel veel sterkte Saskia. Wat een vreselijk verhaal. Het verwerken zal veel tijd nodig hebben. Dat geldt ook voor mij. Ben 2 jaar geleden mijn lieve vader verloren maar nog steeds ontzettend verdrietig. Wat een leegte...

Afschuwlijk!! Tuurlijk wens ik je sterkte maar daar heb je niet veel aan natuurlijk. Goed dat je je verhaal opschrijft!
Dit is een verschrikkelijke periode!
Ik hoor de paniek in je verhaal!
Hoop zo op wat verlichting voor je.
Liefs Marianne (56)