-
Nooit meer een woord kunnen wisselen
4 weken geleden geheel onverwachts mijn maatje mijn alles verloren Nog maar 60 jaar Naar je werk gaan tot vanmiddag zeggen en nooit meer een woord kunnen wisselen Ik kan het nog niet begrijpen 42 jaar samen en nu alleen Heb geweldige kinderen ,zus en haar man en kinderen ,vriendinnen Buuv Mag niet klagen Krijg elke dag eten en aanloop Maar heb een gat in mijn hart Zie de toekomst als 1 zwart gat Geen idee hoe ik straks weer aan het werk moet en mijn leven weer op moet pakken Ben alleen en we waren zo gelukkig samen Genoten overal van kinderen ,kleinkinderen en Fam en vrienden Nooit meer samenJolanda-
Beste Jolanda,
Ik wens je heel veel sterkte om met dit verlies om te gaan. Denk vooral ook terug aan de fijne tijd die jullie ongetwijfeld hebben gehad. Ik ben er zelf van overtuigd dat je elkaar weer terugziet.Miranda - Alle reacties weergeven...
-
Jolanda, ik begrijp je helemaal 323 is mijn verhaal . Voor jou pas 4 weken oo wat een verdriet het is echt onbeschrijfelijk hoe je je voelt voor een ander. Het is stiller dan stil. Praten en alles wat jij wilt is goed en wat een ander er van vindt is niet belangrijk. Neem de tijd hopelijk hebben ze begrip op je werk er voor dat je niet kan werken even…..dat komt vanzelf wel weer hoop ik voor je met kleine stapjes het gemis blijft je maatje is in je hart maar het doet zeer
Thea
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Gevoelig onderwerp
Mijn vriendin is vorig jaar overleden. Dit komt ook door zelfmoord. Ik mis haar ontzettend des ondanks ik ook verder ben gegaan, ik heb nu een nieuwe relatie. maar toch bemoeilijkt soms dit onze conversaties. Ik heb nog altijd het schuldgevoel dat het met mij te maken had. even kort hoe ze in elkaar zat en hoe ze dingen uitstraalde.
Ze was altijd al een binnenvetter, vertelde niks alleen wanneer het haar te hoog kwam. Als ik haar probeerde te helpen wees ze me af, of werd ze boos op me omdat ik niet naar haar luisterde. terwijl ik voor mijn gevoel mijn best deed om haar te begrijpen. zei, werd handtastelijk als ze boos was. ging slaan en etc. ik zelf heb nooit een vinger aan der gezeten. ik dacht dat het met haar ziekte beeld te maken had.
Ze was zwanger ook van me, en toen haar ouders er achter kwam hebben ze haar naar een abortus kliniek gestuurd om het kind weg te laten halen. voor mijn gevoel heb ik er twee in een begraven. Na dat had ze het ook een hele tijd moeilijk, zij was ook uit huisgeplaatst en in een woongroep gezet.
Ik had altijd al een voor vermoeden, de drank die ze wegdronk. Ook de medicatie die ze slikte. Ik heb ook meerdere malen hulp gevraagd aan haar psycholoog. en ik voelde me niet serieus genomen doordat ik me zo veel zorgen om haar maakte. De ggz kwam ermee met: zolang er geen dreigende situatie is kunnen wij niks doen.
Ik heb momenteel ook al een kind van 3 van mijn vorige relatie, en hij blijft constant om haar vragen. En ik weet dan niet hoe ik naar hem moet uitleggen dat ze er niet meer is. Op een of andere manier wil hij het niet weten ook of niet geloven.
Op het moment zelf, heb ik geen vertrouwen in de geestelijke gezondheidszorg. Dit door wat ik heb mee gemaakt met mijn vriendin. ik kan er heel moeilijk over praten. ik kan haar oude spullen die ik nog van der heb ook niet weg doen. het blijft een te gevoelig onderwerp.
hoe kan ik hier mee omgaan?SvenSven 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Al die tijd had ik mijn verdriet om haar verdrongen
Binnen een half jaar stierven m’n ouders .
Papa tijdens het uitlaten van zijn hondje . Op camera beelden is te zien hoe een wild vreemde zich omdraaide en mijn vader binnen nog geen halve minuut met messteken van het leven beroofde. Deze onbekende loopt al ruim twee decennia’s ongestraft in onze maatschappij rond.
Mama was al jaren ziek.
Tijdens een zware operatie ontdekte men dat de eierstok kanker ook uitgezaaid was in de darmen. Vele chemo’s later leek alles rustig .
Ze was veranderd , noem het de struggle om te willen blijven leven. Ze kon niet goed meer lopen op het laatst daarom liet m’n vader de hond die nacht alleen uit .
De kanker kwam terug na m’n vaders dood , ze heeft die paar maanden nog geleefd met de nachtmerrie dat ze hem op de stoep had laten liggen , hij had nog aangebeld maar door de zware verwondingen herkende ze zijn stem niet .
Ze is in mijn ogen op een vreselijke manier overleden. Ik werk al jaren als vrijwilliger in een hospice maar heb nog nooit iemand zo zien sterven zoals zij, de poep liep via een slangetje door haar neus naar buiten , ik vond het mens onterend .
Ik was jaren verdoofd door de moord op m’n vader . Toen m’n moeder stierf had ik het gevoel “ mama het is goed geweest , ga maar naar papa . Je hebt zo gevochten om te blijven leven “ , met gevoelens van acceptatie van haar dood hebben we haar begraven.
Het was zomer , enkele jaren na m’n moeders dood. De kinderen keken naar een film “Finding Neverland”, de moeder stierf in deze film.
Ik ben in huilen uitgebarsten , kon niet meer stoppen .
Al die tijd had ik mijn verdriet om haar verdrongen .
De rouw is anders , een ander neemt het leven , terwijl bij ziekte het lichaam het opgeeft . Toch heb ik ook overeenkomsten ontdekt. Voor mij is dit gevoel belangrijkWicky-
Beste Wicky,
Met tranen over mijn wangen lees ik uw verhaal en wil u condoleren met uw beiden ouders ook al is het een tijd geleden.
Wat erg voor uw moeder die zo ziek was dit heeft mee moeten maken en u natuurlijk. Hoe ga je daar mee om denk ik dan.
Wat vreselijk moet dat zijn geweest voor uw vader. Ik begrijp niet dat die gestoorde persoon nog steeds ongestraft rond loop.
Ook al is het enige tijd geleden begrijp ik u dat u bij de film in tranen uitbarsten.
Ik wens u veel sterkte en kracht in uw verdere leven.
Met vriendelijke groet, AA. - Alle reacties weergeven...
-
Wat vreselijk dat uw vader op deze manier is gestorven. En vlak daarna uw moeder. Wat heeft u veel moeten doorstaan in korte tijd.
Heel veel sterkteAva
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het was net een horrofilm
CORONA heeft ons leven kapot gemaakt.
Onze mams is in 2021 op 7 december aan Corona overleden.
Het was net een horrofilm.
Onze mams was een gezonde vrouw van 85 jaar. Zij was altijd erg bang om corona te krijgen. En zij zei altijd als ik het krijgt dan laten ze je gewoon dood gaan omdat ik oud ben.
Ik vroeg mams ga je mee naar tante T zij was terminaal en het ging steeds slechter met mijn tante. Mams ging mee tante T sliep mijn jongste zus was daar en verzorgde haar. De volgende dag hoorde wij dat arme tante T corona had. Wij moesten ons allen laten testen na 5 dagen dacht ik. Mams en mijn jongste zus en ik hadden corona me broer en zijn vriend hadden ook corona die waren ook naar me tante T geweest. Onze broer heeft op de IC gelegen echt heel erg slecht bijna dood. Onze tante T is overleden. Onze mams is ook overleden aan corona. En mijn jongste zus en ik waren echt heel erg ziek. Wij hebben niet veel mee gekregen van dit alles omdat wij te ziek waren. Onze paps was net anderhalf jaar geleden overleden. Die was erg ziek hij had prostaat K. Onze mams vond hem dood in de gang. Daar is zij nooit overheen gekomen wij ook niet. Maar hij zei altijd als ik zo doodval dan vind ik het best. Dan ben ik dankbaar dat het gegaan is hoe hij wilde. Maar dat neem niet weg dat het verdriet er niet is.
Ik begrijp het nog steeds niet dat onze paps waar je ook niet voor mocht zorgen. Omdat het de eerste corona golf was en onze mams erg bang was dat paps het kreeg en onze mams het kreeg. En nu is onze mams er niet meer waar wij ook niet voor hebben kunnen zorgen. En onze mams van het kassie naar de muur hebben zij met haar gesleept. En dat heeft zij allemaal alleen moeten doen. Omdat ik vroeg mams ga mee naar tante T. Als ik het niet had gevraagd had onze mams nog geleefd het is mijn schuld dat zij er niet meer is. Ik begrijp het nog steeds niet dat onze mams er niet meer is na 1 jaar. En onze paps in april 3 jaar dat snap ik ook nog steeds niet ik mis ze alletwee ontzettend erg. En moet nog dagelijks huilen. Ook ik kan niet hier blijven wonen recht over het huis van mijn ouders. Dat doet te veel pijn. Me sterke paps op wie je altijd kon bouwen is weg. En me mams die mij altijd heeft bij gestaan in moeilijke tijden is er niet meer. Ik ben alles kwijt op wie ik kon bouwen onze ouders. Je weet dat er een tijd komt dat ze er niet meer zijn. Gelukkig hebben we ze heel veel jaren bij ons mogen hebben. Maar nu ze alletwee er niet meer zijn voel ik me zo verdomde leeg. Weet even niet wat ik moet zonder ouders. Ik ben dankbaar dat hun veel leed is bespaard gebleven. Hoewel onze paps erg veel pijn enz had en onze mams ook. Maar ik kan niet zonder ik weet niet hoe. Het is zo verdomd moeilijk. Er is veel gebeurd in de familie die onze mams en paps bij elkaar hield.
Dat is heel erg vind ik ik heb er tranen om gelaten. Maar het is zoals het is. Gelukkig heb ik nog mijn broers en zus nog en man en kinderen.
Ik heb wel hulp gezocht gelukkig heb ik een hele lieve psycholoog daar ben ik dankbaar voor.AA 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nu verwijt ik mezelf
Kerstdag 25 december zal ik nooit vergeten.....
Op kerstavond nodigden we voor de eerste keer de buurman uit die vrijgezel was om samen met ons kerst door te brengen. Aangezien we niet wisten wat de persoon ging drinken haalde ik 2 flessen rode, 2 flessen witte en 2 cava in huis. Daarbij nog voldoende bier zodat we zeker niet zonder gingen zitten. Mijn vriendin nam medicatie tegen schizofrenie(invega en rivotril) waarbij ze eigenlijk niet al teveel mocht drinken maar toch deed ze dat en werd ze uiteraard enorm dronken. Ik reageerde toen heel boos maar ja.... Ze deed verder met muziekjes wisselen en van eten kwam niet veel in huis. Later die avond is ze naar toilet gegaan en viel op de grond. Van boosheid heb ik haar in haar bed gelegd en gezegd dat ik al haar medicatie ging weggooien en het eten erbij. IDe buurman is naar huis en ik ben gaan slapen. Daags daarna moet ze opgestaan zijn want de afwasmachine was geledigd en er was opgeruimd van de dag voordien..... Ze ging dan als gewoonlijk terug in haar bed (wat ze altijd al deed voorheen) staren naar het plafond. S'avonds hebben we nog iets gedronken en een film gekeken tot ze ging slapen. Ze riep me vanop bed en vroeg achter een glas water en een sigaret. Ik zei het is goed voor een keer, de volgende keer kom je zelf maar uit bed om wat te halen. Ik keek nog een kwartier tv en ging slapen..... Toen ik in de slaapkamer kwam trof ik haar ademloos aan waarop ik de reanimatie ben gestart en ambulance verwittigde. Later vond ik enkele pillen in de slaapkamer dus vermoedelijk nam ze er teveel en is ze ingeslapen mede door de alcohol. Nu verwijt ik mezelf dat ik daags voordien zoveel in huis had gehaald en at ik de buurman überhaupt heb uitgenodigd. De vorige kerstfeesten verliepen steeds met ons 2 en toen werd er maar 1 flesje geopend. Numoet ik alleen verder met twijfel of het werkelijk van de combi pillen en alcohol was of door de val op haar hoofd die ze daags daarvoor had gedaan.....
De stilte in huis weegt zwaar en het feit dat ze in bed overleden is maakt me telkens opnieuw angstig om te gaan slapen.MarcMarc 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
De sterke man die hij vroeger was, was hij al lang niet meer
Mijn vader, is een dag voor zijn 80e verjaardag heengegaan.
Hij was al lange tijd ziek, hartfalen en Parkinson. Het ging al lange tijd (8 jaar) steeds een beetje minder goed met hem.
Als gevolg van dat hartfalen was hij erg benauwd. Mijn moeder kon de zorg steeds minder goed aan, en 3,5 week voor zijn overlijden heb ik mijn broer en zussen ingeschakeld. We hebben sinds die tijd mijn vader niet meer alleen gelaten.
Van de huisarts kreeg mijn vader medicijnen tegen de benauwdheid, later volgde het morfinepompje.
De laatste 12 dagen kwam hij niet meer uit bed, praten ging steeds moeilijker, geen eten en geen drinken meer. (Af en toe een slokje water, of een klein hapje)
De sterke man die hij vroeger was, was hij al lang niet meer.
Ik heb mijn vader bedankt, gezegd dat ik zo blij ben dat hij mijn vader is.
Waarop hij vertelde dat hij zo blij is dat hij drie dochters heeft.
We hebben om beurten bij hem gewaakt, dit was vooral de laatste 3 nachten zwaar. Hij maakte geen contact meer, en was na rustgevende slaapmedicatie diep in slaap.
Hij is overleden in zijn eigen (zelfgebouwde) huis, op 100 meter afstand van waar hij is geboren.
Het is goed zo.
Al heb ik nu de afgelopen dagen wel steeds flashbacks, van zijn laatste dagen.
(Zwaar ademend, met open uitgedroogde mond).NienkeNienke 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik weet niet hoe daar mee om te gaan
Mijn moeder is in de week na haar 80ste verjaardag ziek geworden en uiteindelijk 2,5 week later overleden.
Ze mankeerde al wel het e.e.a. maar woonde nog zelfstandig en haar 80ste verjaardag halen was een enorme mijlpaal geworden, dus dat is ook uitgebreid gevierd. Echter, voelde zij zich rondom haar verjaardag al niet erg lekker. Ze had veel last van haar maag en was daarmee al aan het dokteren. Tabletje er af, veranderd, erbij, het mocht allemaal niet baten.
In de week na haar verjaardagsfeestje werd zij steeds beroerder. Ze at amper en alles was eigenlijk teveel voor haar. Het weekend van pasen ging het goed fout. Ze moest constant overgeven. Nacht van zaterdag op zondag begon het, vooral tegen de ochtend. Ze had huisartsenpost gebeld maar die scheepte haar af met, ach, virusje, uitzieken, beschuit/thee etc. Gedurende de dag leek ze iets op te knappen, eten en drinken ging nauwelijks maar ze voelde zich redelijk ok maar slapjes.
2de paasdag belde ze smorgens al vroeg, het ging niet. Weer had ze heel de nacht moeten overgeven en ze was dusdanig uitgeput dat ze het niet meer kon opbrengen zelfstandig naar de wc te lopen. Zo sneu....
Snel naar toe gegaan en haar geholpen, weer huisartsenpost gebeld. Ook ik bemerkte een hoop weerstand, het leek druk te zijn en ik voelde me mij niet serieus genomen. Geeist dat er acuut een arts komt, of ik bel 112 maar nee, dat was absoluut niet de bedoeling dat ik dat deed want bij het protocol dat zij doorliepen kwam dat niet als actie uit. Nogmaals duidelijk aangegeven dat er dan een arts binnen een uur er moet zijn, anders bel ik echt 112 want mijn inziens moet ze naar het ziekenhuis. Ze is verzwarkt, uitgeput, uitdrogingsrisico en ze kan niet eten of drinken of nog zelfstandig lopen.
Arts kwam maar ook hij vond het niet urgent genoeg. Was virus, 2de paasdag werden er toch geen onderzoeken gedaan in zkh en het feit dat ze amper nog zelfstandig iets kom, ach ja, dat was vervelend voor mij, meer mantelzorg moeten geven maar geen reden voor zkh.
Ze kreeg medicatie om overgeven tegen te gaan en ze moest gaan eten en drinken, dat was de beste maagbeschermer....
Afijn, medicijnen gehaald en gegeven, ze heeft daarop even rust gekregen en geslapen, dit was rondom lunchtijd. Zichzelf gedwongen mondjes maat wat te eten en drinken maar einde van de middag moest ze toch weer overgeven, maar niet zo erg als eerder die dag, dus ze had nog goede hoop.
Ik moet even op en neer naar huis, ik was nog geen 5m weg en toen belde ze weer dat het fout ging. Weer direct terug gegaan en gelijk 112 gebeld. Ik was heel resoluut, er moet nu een ambulance komen, ik bel geen huisartspost meer, mijn moeder moet nu naar zkh en juiste zorg krijgen. Ze zijn direct gekomen en schrokken, ze snapte mijn boosheid en begrepen niet waarom huisartspost haar zo had achter gelaten. Ze kreeg gelijk diverse medicatie om het haar wat comfortabeler te maken en toen met rotgang naar zkh.
Wat spulletjes gepakt omdat we niet weer de fout wilde maken niets bij te hebben, dus ik kwam iets later na.
Daar aangekomen heerste er een verschrikkelijke urgentie op de SEH. Meerdere artsen en verpleegkundige rende rond het bed. Opperst geconcentreerd en stelde heel strict allerlei vragen en gaven mij opdracht bij te springen daar waar nodig. Ze wisen nog niet wat het was maar ze was heel erg ziek, zover was duidelijk. Aldaar ook de verbazing over het handelen van de huisartspost.
Afijn, na wat testjes en nog een scan of foto was het duidelijk, ze had een maagperforatie en ze moest terstond keuze maken wel/niet opereren.
Mijn moeder had al e.e.a. aan wilsverklaringen liggen en niet-reanimeer verklaring etc. Dus dit was nog wel even een afweging voor haar, ze wilde niet alles meer, niet alles kost wat kost om nog te blijven leven.
Maar ja, binnen enkele minuten moeten keizen of je wel wil leven, of nog die nacht overlijd is niet een scenario waar je rekening mee houdt. Je denkt dan toch meer tijd te krijgen voor zo'n keuze.....maar die was er nu niet.
We hebben samen met de IC arts diverse overwegingen gemaakt en ze vonden dat ze toch nog wel een goede kans maakte, maar het zou wel zwaar herstel zijn, daar waren ze duidelijk in.
Mijn moeder is er toen toch voor gegaan om te opereren.
Maar wat heeft ze daar spijt van gehad achteraf. Ze kwam met vlag en wimpel door de operatie, tot iedereens verbazing, ook die van haarzelf. Zelf had ze gedacht de operatie niet meer door te komen, stiekem had ze dat gehoopt blijkbaar maar had dat niet durven uitspreken.
Maar het herstel verliep heel zwaar en de chirurg had al gelijk aangeven dat hij maagkanker vermoedde. Het werd een wisselwerking van vocht nodig hebben om nierfalen te voorkomen, maar hart dat het vocht niet kon wegpompen en te zwaar belast werd. Zuurfstof extra nodig hebben ivm COPD. Ze hing aan zoveel toeters en bellen, de verpleegkundigen moesten steeds heel creatief zijn om alles aangesloten te houden. Ze was heel lastig prikbaar, dus centrale lijn werd aangelegd, dat scheelde al iets.
Ze had diverse drains want haar buikholte was volledig ondergelopen met vuiligheid.
Alles hing af of andere organen voldoende konden herstellen na zolang in de vuiligheid te hebben gelegen. Dat ze geen sepsis kreeg.
Na een week leek die vrees voorbij, maar mijn moeder raakte depressief. Ze zag het niet meer zitten, ze kon alleen nog maar in een stoel hangen, slapen ging amper, op bed liggen lukte amper en het vooruitzicht op een negatieve uitslag speelde haar ook parten. Ze had doemscenario's, spijt van de operatie.
En het negatieve nieuws kwam er inderdaad, net na het weekend een week na de operatie. Het was maagkanker maar omdat ze nu zo verzwakt was, konden ze nu geen onderzoeken doen naar de ernst en de behandelbaarheid van de kanker. Eerst moest ze beter worden.
Maar dat beter worden lukte nauwelijks en ze raakte nog depressiever, ze was aan het opgeven. Ze wilde het tegen mij niet zeggen en bleef monter als ik kwam, maar ik voelde het aan alles aan.
Ik besproken met 2 tantes, of zij konden peilen hoe ze er in zat omdat ik het idee had dat ze dit niet meer wilde en dat we iets moesten doen. Zij beaamde mijn gevoeld. Weer gesprek aangevraagd met de artsen, aangegeven dat ze een perspectief moesten gaan bieden. Al is het maar een worst case en best case scenario, dan kan ze afwegingen maken en zich daarbij neerleggen.
Maar kort na die week, na het volgende weekend, zakte haar saturatie tot 74 en ging het heel slecht. Ze werd overgebracht van MDL afdeling naar Long afdeling. Daar ging het nog slechter, ze was nog amper aanspreekbaar maar zij kende haar nog niet op deze afdeling. Toen ik de volgende dag in de avond kwam kon ik amper contact met haar krijgen, heel even heb ik wat blikken en knikjes met haar gewisseld en daarna nam het contact geheel af. Verpleegkundige erbij gehaald, aangegeven dat mijn inziens er iets niet goed was, ik kon geen contact meer met haar krijgen, ik herkende haar niet meer.
Zij geprobeerd maar lukte ook moeizaam, arts bij gehaald, die lukte het ook niet.
Testjes gedaan, afijn, na 2 uur kwam er uit. Ze had Co2 stapeling ontwikkeld en deze was onomkeerbaar geworden. Het zou nog een kwestie van uren zijn tot ze zou komen te overlijden.
Dat heeft nog maar 1,5 uur geduurd, nog net lang genoeg voor paar familieleden om nog afscheid te nemen, maar bij kennis was zij al niet meer sinds 20.00u geweest.
Ik heb vrede met het feit dat ze is overleden en gezien de situatie ben ik blij dat het dan toch zo'n milde dood is geweest.
Maar ik ben anderzijds zo boos over het verloop en de weerstand die zij en ik kreeg bij de huisartsenpost. Ik heb daar ook een klacht in gediend. Niet omdat ik echt verhaal wil halen, meer dat ik hoop dat ze er iets van willen leren. Ze hebben deze situatie zo zwaar onderschat en door hun onderschatting ben ik aan mijzelf gaan twijfelen en terughoudend geweest om 112 te bellen. Iets waar ik nu dan me weer schuldig over voel, dat ik toch niet direct die ochtend al 112 heb gebeld.
En rationeel weet ik het allemaal. Ik ben geen arts en je moet dan op oordeel van zo'n arts kunnen vertrouwen, uiteindelijk heb ik toch 112 gebeld. Mijn moeder zou niet willen dat ik mij schuldig voel. Waarschijnlijk had het de situatie niet veel veranderd.
Mijn inziens had bij eerder handelen de hele zware operatie kunnen voorkomen, dat is wel beetje wat in mijn gesprekken met de artsen op de SEH duidelijk werd. Ze hadden het dan minder invasief kunnen repareren, de schade was minder groot geweest, herstel minder zwaar maar....de uitslag was hetzelfde gebleven, maagkanker en daar had zij niet meer van kunnen herstellen.
Ze was komen te overlijden. Misschien wat later en binnen andere omstandigheden maar het was onvermijdelijk.
Maar wat had ik haar graag een andere weg gegunt naar dit einde ipv hoe het nu gegaan is.
Ik beleef deze periode over en over in mijn hoofd en heb er nu echt even moeite meer dit los te laten. Ik weet ook even niet hoe ik dat moet doen.
Ik raak zo emotioneel als ik er aan denk. Ik klap dicht, mijn keel knijpt dicht en tranendal start. Als ik het kan, geef ik er aan toe en laat ik de tranen maar stromen. Maar ja, het komt niet altijd uit.
En er zijn zoveel triggers. Een scene in een serie of film, iets wat iemand zegt, het zien van iets wat mij ineens teruggooit naar dat moment.
Ik weet niet hoe daar mee om te gaan.MaschaMascha 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Rouwen valt niet mee
Mijn oma 88 is er niet meer. en ze was erg lief en mijn vriendin is er ook niet meer zij had borst kanker en ze was nog maar 36 en mijn oom is 46 jaar geworden en had blaas kanker ik kan zoms de hele dag wel huilen en niet stoppen om dat alles zo pijn doet vooral als je moet rouwen valt niet mee en ik leef met jullie allemaal mee en huil ook vaak en ik woon niet op de vast wal maar op eiland en de zee is dan ook nog eens een probleem want je moet altijd met de boot 🤗Knuffel geven van mij aan jullie allemaalNienkeNienke 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn oma was erg lief
Mijn oma was erg lief en ze zat in het bejaardenhuis maar wij komen niet vaak naar haar toe om dat ik op Terschelling woon en is het nog al moelijk om naar de vast wal te gaan en ik mis haar zo erg om dat ze zo lief was doet het estra veel pijn en het moelijk alles met elkaar en ik ben ook nog eens mijn beste vriendin kwijt want zij was ook nog maar 36 jaar en stierf aan borstkanker en dat vind ik ook zo erg en wij waren zoort van zusje voor elkaar en dat doet zo veel pijn en zat met haar op de lagere school en tot groep 3 tot 8 en ja ik heb er gewoon geen woorden meer voor en ik vind alles moelijk en mijn oom is ook aan kanker overleden hij had blaaskanker en die was maar 46 jaar geworden ook vreezelijk groetjes en iedereen veel sterkte 🤗Knuffel van mij voor jullie allemaal en liefde is zo belangrijk als je het moeilijk hebt warme deken voor iedereenNienkeNienke 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het verdriet wordt alleen maar erger
Bijna een jaar geleden is mijn man overleden en het verdriet wordt alleen maar erger.
Ik voel mij schuldig omdat ik dom en egoïstisch ben geweest.
Ik was zo graag bij mijn man maar had bijna nooit zin in sex en vond steeds uitvluchten om eraan te ontkomen.
Toch hield in ik van hem en probeerde hem voortdurend met kleine dingen een plezier te doen.
Ik was ervan overtuigd dat mijn man van mij hield op zijn eigen rustige vertrouwde manier.
Met mijn man dus geen sex maar ineens, na 16 jaar huwelijk was daar een ander, iemand die ik tijdens een cursus ontmoette die mij in vuur en vlam zette. Ik was direct verslingerd aan hem, at niet meer, sliep niet meer. Waarom? Ik zag al snel zijn tekortkomingen, een paar rotte kiezen, zijn gebrekkige kennis, zijn platte uitspraak. Hij haalde het niet bij mijn man.
We hebben elkaar een paar keer ontmoet en sex gehad, nota bene bij mij thuis, toen mijn man een paar dagen op reis was.
Mijn man kwam erachter en confronteerde mij ermee, dwong mij hem te bellen en toen was het over, zag alles weer in de juiste proporties. We zijn niet gescheiden maar het vertrouwen was weg. Mijn man kon er niet mee omgaan en zakte af en toe in een depressie. Zelf altijd fair en betrouwbaar kon hij zich niet voorstellen dat ik dit had gedaan. Hoe heb ik hem dit aan kunnen doen.
Nu hij er niet meer is, dit bijtende schuldgevoel, ik heb het verdiend. Kan het niet meer goedmaken met degene die het beste verdiend had.HanneHanne 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Papa is weg…
Papa is weg…
Een maand geleden overleed hij. Al decennia vechtend tegen lichamelijke problemen. Ging regelmatig naar het ziekenhuis en kwam dan altijd weer terug.
Er was 1 heftige keer. Toen heeft hij op het randje gelegen op de IC. Iets wat ik
Nog steeds niet verwerkt heb, zo’n indruk heeft het op me gemaakt.
Maar verder… hij maakte er wat van met wat hij wel
Kon. En genoot ontzettend van zijn kleinkinderen. Trots en liefde in zijn ogen.
Het afgelopen half jaar was hij voornamelijk in het ziekenhuis. En het heeft tot de laatste maand geduurd voordat ik me besefte dat hij
Dood zou gaan. Mijn moeder en broertje wisten het al langer, maar ik wilde er niet aan geloven.
En opeens was het moment dan echt daar. Alsof het zo moest zijn was ik er toen de arts kwam bespreken dat er niks meer gedaan kon worden. Ik heb me sterk gehouden. Om er te zijn voor hem, voor mama… en nu… is het een maand geleden en valt het rauw op mijn dak wat er is gebeurd. Papa is echt weg. De persoon die van binnen hetzelfde werkt als mij
En mij begrijpt en mijn humor deelt. Mijn eerste liefde…
Ik mis hem zo ontzettend. Wat zou ik graag nog eens met hem willen praten en de liefde in zijn ogen zien.JeannineJeannine 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Na mijn opa en mijn moeder, ook nog mijn hond
Mijn lieve opa en steun en toeverlaat verloren aan kanker ik was 25 jaar, jaar later mijn moeder zeer plotseling aan de gevolgen van copd nog kort afscheid kunnen nemen en ze was overleden,10 maanden na mijn moeder, nu paar dagen geleden mijn lieve trouwe hond uit het niks dood neergevallen uit haar autopsie bleek ze een aortha obstructie te hebben gehad ik ben kapot van verdriet ik kan niet meer zoveel zware verliezen zo kort achter elkaar en mijn lieve hond angel had me al die jaren door al mijn problemen heen gesleept inclusief alle verliezen ik kan niet meer denken of functioneren en wil niet meer thuis zijn door alle herinneringen aan haar. De pillen van de dokter doen niks en wil gewoon niet meer hier zijn het gemis is zo sterk het gaat door mijn hart door mijn ziel het enigste wat ik kan is huilen en gillen waarom ik ook haar nog zo vroeg moest verliezenYas- Alle reacties weergeven...
-
Oh wat erg. Als ik het lees voel ik je pijn, je trouwe hond. Ik leef met je mee ook al ken ik je niet. Ik ben mijn beide ouders al verloren. Hoop houden, de pijn wordt op den duur minder.
Ze zeggen dat je ook je dieren later weer terug zult zien (mocht je erin geloven)Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Sinds die dag voel ik me zo alleen
Mijn leven is op 29december compleet veranderd . Op die dag is mijn man plotseling overleden . Heb hem samen met mijn dochter nog gereanimeerd, tot de mug aanwezig was . Verschrikkelijk!! Sinds die dag voel ik me zo alleen , hoor nergens meer bij en het gemis wordt steeds erger.ConnyConny 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het slaap op mn lichaam
Mn man is nu 3 jaar geleden overleden maar heb het zo moeilijk nog is me op mn lichaam geslagen op mn hoofd en borst en darmen hopeloos gewoon ik ben radeloos is dat iets wat iemand bekent voor komt ik voel me wel sterker worden maar gevoel in mn lichaam is vreselijk
GrWilmaWilma 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
-
Je relatie is over
UDone - Alle reacties weergeven...
-
Ja mensen willen vaak veel te snel.
Paar weken en mensen zijn het vaak al weer vergeten. En dat is begrijpelijk en prima, maar als het zo dicht bij je staat dan verwerk je dat niet binnen een paar weken of maanden.
En ja, net wat je zegt, het kost tijd maar daar heb je nu niets aan.
Een arm om je schouder heb je nodig, even horen dat het ok is om te voelen wat je voelt. Huil, schreeuw het uit, het mag er wezen!Mascha
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn broer kwam om het leven
Mijn moeder is overleden op een leeftijd van 51 jaar aan een hersentumor toen ik 4 jaar was en mijn vader op een leeftijd van 58 jaar aan kanker toen ik 6 jaar oud was.
Ik kan mij hier maar mondjesmaat iets van herinneren en ben daarna opgegroeid bij mijn zus en zwager samen met nog twee broers.
Op school was ik destijds de enige van wie een ouder was overleden laat staan beide ouders.
Met mijn broer boven mij had ik vanaf de tienerjaren en later een heel speciale band en kon ik met al mijn problemen of luisterend oor bij terecht hij overigens ook bij mij.
Maar vanaf 10 juni 2022 is er veel veranderd
Op deze dag kwam deze broer om het leven na een val van 9 meter van een bouwsteiger.
Sinds die dag is mijn leven enorm veranderd en lijkt het of het gemis met de dag erger wordt.
Ik had altijd al weinig met feestjes, verjaardagsfeestjes maar nu voel ik mij er heel ongemakkelijk. Het leven gaat voor iedereen weer door maar voor mij gaat geen dag voorbij dat mijn gedachten bij hem zijnAndr�Andr� 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
ze laat een grote leegte achter in mijn leven
Ik mis mijn mama, ze laat een grote leegte achter in mijn leven, want ze heeft tot op de laatste dag bij gewoond. Wij hebben eerst bij haar gewoond tot de 2 kids geboren zijn. Daarna is ze mee met ons verhuisd in onze woning. Ze had haar kamer op het gelijkvloers. Wij sliepen boven. En nu is het zo stil in huis, je kunt er een speld horen vallen… toch was ze een rustige persoon. Ik had het nog niet verwacht dat ze zo vlug zou heengaan. Op 12 dagen… en het doet pijn vanbinnen. .k trek mijn plan, maar toch zijn er momenten dat ik het heel zwaar heb. Mijn echtgenoot doet zijn best, komt soms op de middag thuis. Maar we hebben een zaak en ik begrijp dat hij niet altijd thuis kan zijn. Maar het doet pijn… het zan slijten, hoop ik. Maar het zak nog een tijdje duren, daar ben ik zeker van.Mijn naamMijn naam 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
-
Wat vreselijk dat je zo weinig steun krijgt. Iedereen rouwt op zijn eigen manier. De 1 gaat door met het leven wat hij had en de ander lukt dat niet. Probeer de mooie herinneringen te koesteren en zoek naar geluksmomentjes. Ik wens je heel veel sterkte.
Loes - Alle reacties weergeven...
-
Dank je wel Loes, voor je reactie!
Nini
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
We zijn 5 jaar mantelzorgers voor haar geweest.
We zijn onze moeder verloren op
29-04-22.
We zijn 5 jaar mantelzorgers voor haar geweest.
En vorig jaar 06-06-2021 is ze naar een verzorgingshuis gegaan.
We waren keer per dag bij haar.
Gingen met haar wandelen.
Muziek luisteren met haar.
En gaven haar s'middags en s'avonds eten.
En op 11-04-22 Was daar corona.
We mochten 2 weken niet bij haar zijn.
25-04-22 mochten we weer bij haar op bezoek.
We schrokken dat ze was afgevallen.
Ze was bijna 14 kilo lichter.
En we hoorde dat ze niet goed voor haar
gezorgd.
Ze lag vaak in ontlasting en urine op haar bed.
Pas als wij melden dat ze nat en vies was.
Kwamen ze haar verschonen.
Ze wasten haar soms niet eens.
En toen was er corona?
School kinderen mochten wel naar binnen
tijdens de corona.
En wij mochten niet naar binnen.
Wat we nog steeds niet begrijpen.
Er is voor ons veel verzwegen.
Dat hebben we van ex personeel gehoord.
Ze hebben haar morfine gegeven zonder onze toestemming.
En dat nemen we ze zeer kwalijk.
Ze hadden dat niet zonder onze
toestemming mogen geven.
En we kunnen het nog steeds niet een plekje geven.
Ze hebben haar verwaarloosd en meerdere
bewoners.
Is hetzelfde overkomen.
En ze is door de gevolgen hier van overleden.
We gaan het er zeker niet bij laten zitten.
Hebben veel info,fotos en verhalen .
Van ex personeel.
Het licht al bij tucht commissie.
Die hier mee aan de slag gaat.
Wat dit verzorgings huis.
Mag niet ooen blijven.
Kelly van H 😪Kelly van H 😪 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
- Alle reacties weergeven...
-
Ik weet hoe je je voelt. Ik voel precies herzelfde. Mijn moeder is half augustus overleden en het doet zo'n pijn. Nooit meer praten, kletsen, iets vragen maar vooral nooit meer die wederzijdse onvoorwaardelijke liefde.
Ik heb geen ouders meer.ik voel me zo eenzaam.Babs
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik ben 85 jaar en mijn dochter heeft alvleesklier kanker
Ik ben 85 jaar en mijn dochter heeft alvleesklier kanker en met haar laatste levensfase bezig en weet hier totaal niet mee om te gaan.Ik kan niet huilen en voel me daar erg schuldig over.Denk dat het niet waar is of zo.HeleenHeleen 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Zo mens-onterend
Míjn man ligt in spanje elche genaral hospital mijn man heeft Hodgkin kanker de eerste chemokuur niet aangeslagen nu bezig nieuwe muur inmumterapie heeft er twee gehad even naar nederland een weekje thuis gekomen na 2 dagen ziek diarree heel erg ik was ook ziek ik zeg we hebben covid heb hem naar een paar dagen naar het ziekenhuis gebrachte zo als verwacht covid plus longontsteking hij ligt nu bijna 3 weken daar heeft een delier ligt vastgebonden zo mensonterend maar zijn longontsteking is stabiel ook zijn kanker alleen nog niet zijnzoutgehalte wat moet ik daar van denkenPietPiet 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
In eerste instantie dacht ik dat hij sliep,maar helaas was dat niet
Op 2de 06-06-2022 werd ik wakker om te gaan werken. Omdat ik ploegendienst draai sliepen wij apart. Beneden aangekomen was zijn beetje leeg. Ik dacht die is al wakker. Toen ik het hoekje omdraaide werd mijn dag een nachtmerrie. Hij zat op de bank handen in zijn schoot en hoofd naar voren gebogen. In eerste instantie dacht ik dat hij sliep,maar helaas was dat niet. Mijn lieve vriend was overleden. Hij was maar 51 geworden. Nu alleen. Gelukkig heb ik nog een hond en zijn kat. Dus is er iets om voor thuis te komen. Vind het alleen zo jammer dat ik geen gedag heb kunnen zeggen. En ik wilde nog zoveel tegen hem zeggen dingen met hem doen. Maar ik moet door. Ik ben hele goede vrienden met zijn zus dus kunnen we samen ons verdriet delen. Binnenkort naar psycholoog. Heb handvatten nodig want af en toe trek ik het niet.YolandaYolanda 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn man is na een lang ziekbed overleden
Mijn man is na een lang ziekbed overleden.
De laatste 15 maanden in verpleeghuis gewoond.
Ik vond de zorg daar schrijnend slecht.
Het is 9 maanden geleden en nog steeds onwerkelijk
Wat me ook erg ongerust maakt, is het feit dat ik geen informatie kan opnemen en verwerken. Dat ik zoveel vergeet....ik ga in augustus een dementietest
doen bij de huisarts.NellekeNelleke 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Vorig jaar ben ik mijn moeder aan een vreselijke ziekte verloren
Hallo.
Vorig jaar ben ik mijn moeder aan een vreselijke ziekte verloren.
Sinds ze ziek is lijkt wel alsof alles tegen zit.
Sinds haar overlijden voel ik me ook totaal anders ik heb het gevoel dat ik een heel groot stuk van mezelf kwijt ben.
Toen ze overleden was had ik 2 weken lang echt pijn aan mijn hart niet op mijn borstkas maar echt aan mijn hart.
Iedereen om me heen zegt ook dat ik een andere uitstraling heb en anders uit mijn ogen kijk.
Ik ben ook echt anders geworden en ik vind mezelf niet leuk op deze manier de pijn word niet minder en ik weet af en toe niet meer wat ik met mezelf aan moet ik ben heel vaak boos en chagrijnig.
Maar iedereen zegt hetzelfde het heeft tijd nodig.
Maar wat als het niet meer over gaat en ik voor altijd zo blijf. Wat zou ik kunnen doen eraan ik heb al zoveel Psychologen gehad en alleen de meeste woede is weg maar dat akelige gevoel blijft iedere dag me achtervolgen.NiesjeNiesje 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik heb geen idee hoe dit komt
Op 14 april 2011 is een hele goede vriend overleden aan een complicatie
Hart
Een hele tijd niet meer aan gedacht
Maar nu denk ik er bijna elke dag aan
En ik heb dan ook weer heftig huilbuien
Ik heb geen idee hoe dit komtBenBen 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Moedige liefste mama overleden op haar verjaardag
Ik heb heel intensief voor mijn moeder gezorgd en woonde ook bij haar. Op haar verjaardag heb ik haar overleden in haar bed gevonden echt vreselijk. Mijn moeder kreeg in 2012 diagnose borst kanker allerlei behandelingen hebben haar leven kunnen rekken tot augustus 2021 toen het inmiddels op verschillende plaatsen was uitgezaaid. Ik deed alles met mijn moeder zij was voor mij 3 in 1. mijn moeder, vriendin, zus maar vooral mijn maatje van de gezelligheid. We gingen vaak erop uit samen en nu zomaar uit mijn leven weg genomen. Ik heb veel verdriet en kom maar amper voorruit terwijl ik zo veel moet een baan zoeken zaken afwikkelen rondom overlijden. Ik kan eigenlijk niet zonder haar leven. Achter gebleven in haar huis blijkt heel angstig in het begin naar overlijden. Ik was angstig in de woonkamer waar haar bed lang heeft gestaan en waar ik haar heb gevonden. Lang heeft ze daar geslapen maar werd ook door de wijkverpleging de laatste tijd daar verzorgd. Dat gaat nu wat beter alleen al haar spullen en onze herinneringen in huis samen nagels verzorgen, samen haren doen, boodschappen, samen tv kijken etc. Nu heb ik niemand meer wij leefde als huisgenoten samen misschien wat raar maar naar veel gereisd te hebben voor werk en naar het dodelijke ongeluk.AnoniemAnoniem 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nooit meer zal hij bij ons zijn
2 weken geleden heb ik mijn stiefvader verloren na een ernstig ziekbed. Ondanks dat hij niet mijn echte vader was voelde dan voor mij wel zo en ik mis hem zo erg. Overal en elke dag wordt je aan hem herinnert en dat doet zoveel pijn om dan te weten dat hij nooit meer thuis komt.
We waren net 2 weken verhuist en toen werd hij opgenomen in het ziekenhuis met alvleesklier ontsteking wij dachten die komt er wel boven op na 2 weken maar uiteindelijk heeft zijn strijd 9 weken geduurt en is hij op 59 jarige leeftijd overleden.
Hij kan er niet bij zijn als ik ooit hoop te trouwen hij kan er niet bij zijn als ik ooit mijn eerste kind hoop te krijgen. Nooit meer zal hij bij ons zijn en dat doet pijn heel veel pijnAnoniemAnoniem 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Iemand tips?
Mijn moeder is in april 2 x flauw gevallen waardoor ze met een ambulance naar het ziekenhuis is gebracht. Na veel onderzoeken kreeg ze 's avonds laat te horen dat ze longkanker had. Vanaf dat moment ging de achtbaan lopen. Gesprekken, onderzoeken, scans, en 4 x in de week chemo. Uit de foto's en scan kwam er te sprake dat ze uitzaaiingen had naar de lymfeklieren. Na de eerste kuur van 4 weer een long foto maken, en de kuur sloeg aan. Na de 2e kuur weer door de scan, en het was geslonken. ( HET was wel een kanker die weer terug kwam, maar wat door chemo goed te behandelen was) vorige week maandag moest ze bloedprikken, dag erna gesprek met haar longarts. Hoe het gesprek bij haar longarts is begonnen weet ik niet. ( mijn vader had iets gevraagd, maar hij weet niet meer wat ) omdat het antwoord wat hij maar ook mijn moeder te horen kreeg, ingeslagen is als een bom. Ze heeft minimaal nog een jaar . Dit hebben we afgelopen dinsdag te horen gekregen. Ik kan alleen maar janken, en weet hier niet goed mee om te gaan. ( misschien aan dr ene kant heel dom, want ik kom zelf uit de uitvaartwereld) maar had me nooit kunnen indenken wat voor impact het heeft als het om je EIGEN gaat. Heeft iemand tips die ik mee kan nemen voor mezelf. Want ze is er nog, en daar wil ik optimaal van kunnen genieten. De laatste momentjes, mooie herinneringen maken nog ( heb ik al ) maar die zijn zelfs voor mij nu te weinig. Kan er niet mee omgaan.... dank jullie wel alvastAnja-
Het verlies van mijn vrouw was acuut op 4 mei j.l. 46 jaar oud, waarvan 31 jaar samen...we hebben lief en leed samen gedeeld..mooie herinneringen maar geen afscheid kunnen nemen....probeer er een mooi jaar van te maken.....leef naar het moment toe .....hoe verschrikkelijk ook....je heb tijd om afscheid te nemen...maak daar gebruik van....heel belangrijk voor later...
Anoniem -
Dus het is normaal wat ik heb ik maak me zo bang door dit gevoel
WinnyAnoniem -
Is een zware weg...mijn partner is er aan overleden.
Geef haar veel liefde.
Vertel haar wat geruststellende dingen.
Laat haar je warmte voelen.
Zijn intense belangrijke momenten.
Voel je mama aan...je zal dit goed doen.
Wens jouw goede moed toe.Karen - Alle reacties weergeven...
-
Het is alweer een tijdje geleden. Maar wat ik toen heb gedaan is mijn moeder geïnterviewd over haar jeugd enzo. Ik filmde het ook. Ik had de vragen vantevoren opgestuurd. Ze was al wat zwakker maar vond het leuk om erover te vertellen.
Sterkte in ieder geval, je zult vast het goede doen!Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Na 31 jaar lief en leed
Na 31 jaar lief en leed samen gedeeld te hebben, ben ik mijn vrouw verloren op 4 mei j.l., ze was maar 46 jaar. Veel te jong! Een gescheurde Aorta..Het was accuut en ik kon geen afscheid nemen....Er was alleen maar liefde tussen ons...geen dubbele gevoelens..
Ik ben in en in verdrietig....mijn hart is gebroken....Nu blijf ik alleen achter samen met mijn dochter.
Nu krijg je nog alle aandacht....berichtjes etc...maar uiteindelijk staan we er alleen voor....De wereld en het leven draait door....Ik sta nu compleet stil.....
Ba-
Erg tragisch voor jullie. Ik wens jullie veel kracht met het grote verlies. Het is niet te bevatten als iemand er ineens niet meer is. Een enorm gemis. Het is voor mij nu meer dan een maand geleden. Ik hield zoveel van hem. Hij was mijn steun en toeverlaat. Ik voel me erg alleen nu ook al staat iedereen voor me klaar. Je wereld is ingestort. De enige troost zijn de mooie herinneringen. Veel sterkte
Fleur -
Bedankt voor je reaktie Fleur...waren jullie al lang samen en hoe oud was je man geworden?
Leeftijd is niet het belangrijkste.....wel de tijd dat je samen heb doorgebracht....voor mij was dat 31 jaar met heel veel liefde....nu is mijn verdriet nog te groot....maar hoop op de lange termijn troost te kunnen halen uit alle mooie herinneringen samen met mijn vrouwAnoniem - Alle reacties weergeven...
-
Voor mij is het nu 5 weken geleden! Hij was 44 jaar ....anorysma! Hij had alleen maar rugpijn en toen het scheurde was ik hem im nog geen 2 minuten kwijt! Mijn maatje mijn soulmate mijn alles! Leven zonder hem heeft geen zin.....zonder mijn kinderen zou ik ermee kappen....pijn is ondraagelijk
Tatjana
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik blijf lichamelijk gewoon ziek
Mijn man is nu ruim 2 jaar geleden overleden maar ik blijf lichamelijk gewoon ziek zo vreselijk gevoel in mn hoofd en borst en buik het is bijna niet vol te houden het verdriet word wel minder maar zo ellendig gevoel vaak in het hoofd komr iemand dit bekend voor ik hoop op reactie ik denk steeds dit is toch niet normaalWinny-
Het is voor mij nog heel vers en ken dat gevoel maar al te goed.....heel veel sterkte toegewenst...
Anoniem -
Dus dit komt u bekent voor heel naar gevoel he je word er angstig van
Winny -
Lees mijn verhaal 244
Het gevoel van Leegte.....het Rouw proces is heel persoonlijk en bij iedereen anders.....ongeacht wat iedereen zegt dat het verdriet minder wordt! Blijf je toch altijd die persoon missen....en daar moeten we mee leren leven....hoe zwaar ook....
Grt. BaAnoniem -
Dat denk ik zeker dat gemis gaat nooit over maar als jej je lichamelijk en in je hoofd maar beter gaat voelen dat is zo erg beheerst je hele leven gewoon
Winny -
Het beheerst je hele leven! Heel veel sterkte toegewenst! Andere mensen snappen het gewoon niet, Omdat ze nooit zoiets hebben meegemaakt....
Anoniem -
Ik sluit me aan bij jullie meningen.
Heel herkenbaar.
Voel me ook zo slecht na het verlies van mijn man op 8 maand tijd.
Samen decstrijd aangegaan...voor hem dag en nacht verzorgd en dan komt de ene dag....die heel je leven veranderd.
Dat blijft bij je vd rest van je leven.
Veel sterkte aan ieder.
Kleine troost wetende ze geen pijn meer hebben.Karen - Alle reacties weergeven...
-
Ik begrijp jullie volledig mijn man is nu 1,5 jaar geleden gestorven zo plots zo onverwachts mijn leven is een hel, ik kan niet meer eten ben 13 kg afgevallen en voel mij lichamelijk ziek door het verlies en de pijn hij was 59 jaar en ik 56 jaar weet niet hoe het verder moet, maar ik kan u zeggen spijtig genoeg wordt het niet beter met de tijd.
Nicole
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nu is het stil
Iets meer dan een maand geleden is mijn partner aan kanker overleden na een ziektebed van 2 maanden. Hij is 58 jaar geworden. We waren 30 jaar samen. Het gemis is vreselijk. De eerste weken ben je druk met alles regelen. Maar nu is het stil. Ik voel me helemaal niet goed in mijn hoofd en ben misselijk. Gelukkig kon hij tot het eind thuis zijn. Ik was erbij toen hij zijn laatste adem uitblies en kon hem nog bedanken voor alles wat hij voor me heeft gedaan en zeggen hoeveel ik van hem hou. Nu mis ik zijn telefoontjes, het thuiskomen. Het idee dat ik hem nooit meer zal zien maakt me verlamd. Ik blijf altijd in gedachte bij hem.Fleur- Alle reacties weergeven...
-
Ken het gevoel zeer goed en voel me hetzelfde (zie mijn verhaal 242) mijn vrouw leeft voort in mijn dochter en jou vrouw in je zoon....
Heel veel sterkte toegewenst.
Dit heeft veel tijd nodig....Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik wist dat het afscheid zwaar ging zijn
Mijn moeder is 4 maanden geleden gestorven, bijna 82j geworden, ik heb haar een 8 jaar verzorgd nadat ze een cva heeft gehad, samen met broers en zus, de eerste 4 jaar leefde mijn vader ook nog maar hij leed aan beginnend dementie, ik nam de week voor me de anderen om beurten een weekend, ja we hadden een goede band.
Als mantelzorg was het een 24/7 taak die ik met zeer veel liefde deed en de liefde en vriendschap die we kregen van moeder was voor ons enorm en een extra steun om haar goed te verzorgen.
Telkens ik eens wegging en alleen was kwamen de tranen naar boven, alleen als ik alleen was, wilde niet tonen dat ik bang was om mijn moeder te verliezen, iemand waar ik zo van hield.
Ik kan nog steeds niet aanvaarden dat ze niet meer is, het verdriet is enorm, ben alleen en heb wel regelmatig mijn zus of broers op bezoek of ik bij hen, dan lukt het me wel maar eens terug thuis die leegte maakt het zo moeilijk en komen de tranen terug naar boven.
Vaak komen die gedachte van de laatste dag naar boven, anderzijds was ik blij voor haar dat ze niet meer leed doch ik kan het niet plaatsen.
Met iemand waar je dagdagelijks aan tafel zat , naar haar geliefkoosde programma met een kopje koffie en een koekje keek.
Het gemis dat ik haar niet meer kan vastnemen dat knuffelen dat ik al die jaren gedaan heb (ze was linkszijdig verlamd)
Ik wist dat het afscheid zwaar ging zijn en iedereen zegt wel "je hebt enorm veel gedaan voor je moeder wees daar blij om" maar nu ben ik alleen en zit ik hier met lege handen, het zal héééééél veel tijd vergen om het een plaats te geven, tijd zal het helen maar hoelang? men zegt soms een man mag niet huilen maar die kan evengoed hartzeer hebben.DannyDanny 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Terwijl ik stond te wachten bij de finish...
M’n vriend (en liefde van mijn leven) en ik zijn naar Mallorca gegaan voor een triatlon. Terwijl ik stond te wachten bij de finish van het zwemmen, is hij naar een tent met artsen gebracht om gereanimeerd te worden. Dat heeft 2 uur geduurd maar ze moesten hem opgeven vanwege een longembolie en bloedverdunners die niet werkten. We deden heel veel samen, we werkten zelfs bij hetzelfde bedrijf en we waren vaak aan het thuiswerken. Ik weet niet wat ik moet doen, ik mis het zo ontzettend veel en ik kan niet slapen.Annie- Alle reacties weergeven...
-
Hee hallo
Ik weet wat je voelt en wat je meemaakt.
Ik heb ook twee mannen verloren.
De eerste aan kanker en de tweede had ook COPD en is afgelopen maand door een hartstilstand verongelukt
Pats boem weg. Zijn kinderen wilden geen afscheid . Het is gewoon niet te bevatten en 1000 vragen blijven maar door mijn hoofd malen. Vragen waar nooit meer een antwoord op zal komen.Ine
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik zag hem in bed sterven
Mijn man net 57 en ik samen op bed met Corona ,
verliep eerste week met paar dagen hoofdpijn en veel slapen maar na een week werd mijn man toch steeds meer benauwd en na het douchen smorgens hapte hij in bed naar adem ..hulp kwam te laat, zag hem in bed sterven, ambulance personeel kreeg wel weer een hartritme aan de gang maar na een uur stond de politie aan de deur met het slechte nieuws.
Kon hem pas weer zien na 6 dagen bij het sluiten van de kist ..heel onwerkelijk allemaalManonManon 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik houd me heel druk
Mijn moeder is 5 wkn geleden overleden aan een hartstilstand, ze mocht maar 62 jaar oud worden. Ik mis haar verschrikkelijk maar op de een of andere manier kan ik heel goed doen of er niets gebeurd is en houd ik me voor dat ze gewoon lekker thuis in het zonnetje zit. Ik houd me heel druk om er verder maar niet over na te hoeven denken. Soms is het besef er wel en ben ik intens verdrietig.Miranneke- Alle reacties weergeven...
-
Ik begrijp je volkomen. Ik zit in hetzelfde schuitjs. Zie mijn verhaal 220. Het is heel hard. Probeer ook je hobby s uit te voeren,helpt een beetje. Veel sterkte
Line
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik hoop dat ik mijn geluk ontdek de komende tijd met mijn vader in gedachten
Mijn vader heeft drie jaar tegen een rotziekte gestreden. Altijd monter, doorzetten, nooit gemopper. Maar na zijn laatste operatie was het voor hem genoeg. Een maand later was hij er niet meer. Zijn laatste drie jaar met zijn ziekte, zijn laatste maand, week, dag, uur, minuut, seconde. Ik was er bij. We waren dichterbij elkaar dan ooit. En dan ineens niet meer. Er zijn momenten dat ik zo besef dat dit voor altijd is. Voor mij is het leven nu even zinloos. Zo voelt dat de laatste vijf maanden. Ik heb geen bodem meer en mijn kompas is weg. Zijn hele leven en daardoor mijn hele leven is in een ander licht gezet. Alles heeft een andere betekenis gekregen. De betekenis dat het mooi was wat we deelden en we waren er onvoorwaardelijk voor elkaar. Dat is hetgeen ik zo ontzettend mis. Er zit een gat in mijn hart. Ik ben kapot.
Mijn vader gaf ons de boodschap mee in het leven te doen waar je gelukkig van werd. Op dit moment ben ik dat niet. Ik hoop dat ik mijn geluk ontdek de komende tijd met mijn vader in gedachten.Bea- Alle reacties weergeven...
-
Ik begrijp maar al te goed waar je doorheen gaat. Heb hetzelfde gevoel. Zie mijn verhaal 220 hierboven. Veel sterkte
Line
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het is mijn tweede moeder geweest
Ik ben verdrietig, want mijn schoonmoeder is overleden. Het is mijn tweede moeder geweest en ze ontving mij met open armen.
7 jaar geleden ben ik gescheiden van haar zoon, waarmee ik 3 mooie jongens heb gekregen.
Sindsdien is mijn leven vol uitdagingen met
2 zonen die depressief zijn, opgenomen zijn geweest en geen baan hebben.
In augustus iheeft mijn moeder een herseninfarct gehad en verblijft in kliniek vanwege depressie. Ik ben mantelzorger en mis mijn moeder zoals ze was ondanks je t accepteert.
En nu mijn schoonmoeder die er niet meer is. Ik mis haar gezelligheid, liefde en ben verdrietig om wat er was.
Woensdag word ze begraven en zie ik haar zoon ( vader vd jongens die er nooit was zijn zonen sinds dat wij uitelkaar gingen) Die zijn leven weer heeft opgepakt.
Ik ben de koude kant geworden ondanks dat ik ze al 40 jaar ken maar houd zo ontzettend van allebei mijn schoonouders.
Ik wilde dit gewoon delen en is een wat onsamenhangend verhaal geworden en heel complex.
Heel veel kracht voor iedereen die in herzelfde schuitje zit.bloembloem 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nu ben ik wees
Ben 5 maand geleden mijn mama verloren aan een hartstilstand. Zij was mijn alles. Het is een groot verlies en Ik geraak niet over mijn verdriet. Een maand geleden volgde mijn papa. Voor hem was het teveel, ze waren 54 jaar gehuwd. Nu ben ik wees. Met mijn zussen is het absoluut niet hetzelfde. Het is 1 richtingsverkeer. Mijn ouders waren plezant, liefdevol, altijd behulpzaam, mijn toeverlaat. Het is een erg groot gemis en dat doet veel pijn.Line-
Je verhaal raakt me. Het raakt me omdat ik je pijn door de woorden heen voel. Ik wens je heel veel liefde en sterkte toe.
Puk -
Dankjewel, het doet plezier dat ik door iemand begrepen word. Ik probeer nog steeds een manier te vinden om ermee om te kunnen gaan. Hen vergeten kan en wil ik niet, daarvoor waren ze mij te dierbaar, zo een grote troost, zo liefdevol. Tot op het laatste hand in hand in de zetel. Blij en dankbaar voor kleine dingen. Alles moest juist verdeeld worden tussen de kinderen, zegden ze. Nu is hun huis leeg. Mijn ene zus wil met het huis gaan lopen voor een prijsje. Ik wil haar tegemoet komen voor paar duizenden euro, maar toch niet meer? Mijn ouders wilden alles eerlijk verdeeld hebben en wilden ook graag dat het in de familie bleef, daarom zou ik tegemoet komen. Maar ik kan toch niet haar gaan laten lopen met een nog groter deel? Dit is zo moeilijk. Het liefst wilde ik dat mijn ouders er nog lang waren, tja.... Ik mis hen zo. Ik hoop dat jij je ouders of geliefden nog hebt? Geniet er ten volle van. Want eens ze weg zijn, verandert er voorgoed iets in je leven. Ik koester de mooie herinneringen, praat over hen, en probeer naar hun voorbeeld te leven, dat is het enige wat ik nog kan doen.
Line -
Afscheid nemen is gewoon vreselijk, weet ik helaas uit ervaring. Je hoort inderdaad vaak dat er na overlijden een soort getouwtrek plaatsvind om de nalatenschap. Doe wat goed voelt, ook al vind je dat het oneerlijk is…. Sterkte.
Puk - Alle reacties weergeven...
-
Dankjewel voor je mooie antwoord. Het is inderdaad zo dat ik moet doen wat goed voelt, waar ik beetje vrede mee kan hebben. Dat moet ik nog uitvissen. Voor jou ook veel sterkte en probeer de mooie herinneringen te koesteren. Doe iets waar je een beetje gelukkig kan van worden. Ik schilderde het portret van mijn mama.
Line
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Een van mijn vrienden zelfmoord gepleegd
Hallo iedereen. al bijna een maand geleden heeft een van mijn vrienden zelfmoord gepleegd. ik ben er zo kapot van . ik mis hem zo erg. we hadden nog zoveel leuken feestjes geplant staan. ik heb vorige week afscheid van hem genoten. het blijft onbegrijpelijkAnoniem- Alle reacties weergeven...
-
Beste Maurice, wat een verdriet, ik begrijp je, heb 13 januari mijn vriend Henk verloren, ook aan longkanker.
Het is vreselijk om je liefste te moeten missen.
Ik wens je heel veel sterkte.
TheaThea
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het voelt als verraad
Onze beste vriend is een jaar geleden na een ziekbed van enkele jaren overleden. Mijn vriendin, zijn vrouw, klaagde vanaf het begin al dat ze het zo moeilijk vond alleen en leek al snel op zoek naar een nieuwe partner. Deze heeft ze nu sinds een paar maanden. Ik heb hier enorm veel moeite mee. Het is niet dat ik haar geen geluk gun maar ik kan me niet voorstellen dat je zo snel alweer om iemand kunt geven. Ik heb ook een beetje een gevoel dat ze de eerste de beste die zich aandiende en waar het ook maar een beetje mee klikte heeft aangegrepen om maar niet alleen te zijn. Ze gedraagt zich soms als een verliefde puber terwijl wij nog volop in ons verdriet zitten. Ik doe tegenover haar alsof ik het hartstikke leuk vind, maar het voelt als verraad.Irene- Alle reacties weergeven...
-
Iedereen heeft een andere manier van omgaan met verdriet. Sommigen huilen, anderen ruimen op en weer een ander probeert nieuwe herinneringen te maken (met een andere partner). Alles om weer ruimte te maken voor het leven. Zou je het ook zo kunnen zien? Is het verraad? Of voelt het alleen zo?
Ik wens je veel sterkte met je verdriet.Katja
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik mis mijn eerste vrouw nog steeds
Zes jaar geleden is de liefde van mijn leven, mijn zielsmaatje na een kort ziekbed overleden. Ik was 24 jaar met haar getrouwd en kende elkaar op moment van scheiden e1 jaar. Vanwege problemen met haar geaardheid besloten wij uit elkaar te gaan. Ondanks dat ik na haar 15 jaar getrouwd was en ik sinds bijna 7 jaar een nieuwe relatie heb mis ik mijn eerste vrouw nog steeds en was/is dat gemis van invloed op de relaties die ik na haar ben aangegaan. Ik zoek naar een weg om dit een plek te kunnen geven..Hans- Alle reacties weergeven...
-
Raar hoe dat werkt in je hoofd, iemand missen. Het is tegelijkertijd mooi en ook erg pijnlijk. Ik vind het bewonderenswaardig dat je verder gegaan bent met leven en een nieuwe relatie bent aangegaan. Ik ben ook zoekende het een plek te geven. Maar ik vermoed dat rouwen nooit af is en daardoor ook geen plek kan krijgen. Het reist met je mee (denk ik)…
Bea
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik voel mij nu zo schuldig
mijn man is in dec overleden hij was in het hospitaal voor de start van nierdialyse hij had een l17 jaar geleden een levertransplantatie ondergaan dus al die tijd zeer voorzichtig voor infecties waardoor er ook steeds minder mensen langs kwamen vermagert en moe op vrijdag namiddag vertelde de dokter mij dat er geen genezing /verbetering mogelijk was bij liet het aan mij om het hem te vertellen ik moest het zelf nog verwerken - was echt niet verwacht de maandag was hij al overleden ik voel mij nu zo schuldig dat ik het hem niet verteld heb maar vraag mij ook wel af of dat nodig was ik zit nu verschrikkelijk met mezelf in een knoop - zie of hoor niemand meer soms zou ik de sprekende klok willen bellen om toch maar een stem te
ik weet het echt niet meer vraag me af waarom ik hier nog rondloopAnnie- Alle reacties weergeven...
-
Beste Annie
Als jij in die paar dagen voor zijn dood echt het gevoel had gehad het hem te moeten vertellen, had je het wel gedaan.
Vertrouw jouw eigen gevoel maar.
En inderdaad moest je het eerst zelf verwerken.
Bovendien beseffen mensen die overlijden het diep van binnen wel.
Als ik je verhaal lees, ben je er altijd voor hem geweest, denk daaraan als je je weer zo schuldig voelt.
Hartelijke groeten van TheaThea
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
De dood hoort bij het leven, het is een harde realiteit
Toen ik 18 was verloor ik mijn neef van 19 door een verkeersongeluk. Bijna mijn hele basisschoolperiode zat ik bij hem in de klas. Het zien van zijn lichaam verving mijn ongeloof van dat dit echt was niet. 8 jaar later treft een nichtje van 14 uit dezelfde familie hetzelfde lot. Nog geen paar jaar later verongelukt een achterneefje uit weer deze familie van nog maar 2 jaar.
De dood hoort bij het leven, het is een harde realiteit. Nu ik zelf kinderen heb, moet ik ook leren los te laten. Het is een moeilijke opgave.AnoniemAnoniem 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ingrijpende operatie komt op in rouwproces
Ik heb voor jaren terug een ingrijpende operatie gehad kan dat verdriet weer boven komen nu mijn man overleden is komt iemand dit bekent voor daar zit ik erg mee dat komt nu in alle hevigheid weer boven kan dat in een rouwproces ik hoop dat ik hier antwoord op krijg ik zit er heel erg mee
GrBertha- Alle reacties weergeven...
-
Dit herken ik. Mijn man is anderhalf jaar geleden overleden. Na 40 jaar huwelijk was ik mijn soulmate kwijt. in de loop van de voorbije maanden zijn alle belangrijke moeilijkheden van psychologische aard waar ik en mijn man mee te maken hebben gehad, en waarvan ik dacht ze lang geleden al verwerkt te hebben, een voor een weer naar boven gekomen. In chronologische volgorde. Het her-beschouwen van al die punten bracht troost, in de zin van een groeiend bevatten dat we samen een goed en rijk leven hadden. Het verdriet wordt er niet minder door, maar het wordt er iets draaglijker door.
Lena
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik kijk alweer naar andere vrouwen
Mijn vrouw heeft bostkanker gehad met uitzaaiïngen in oa enkele botten en heeft de strijd na een ziekbed van 4jr de strijd verloren van die k.. ziekte, ze is overleden op 15-10-2021......
Terwijl ik in de rouwverwerking zit kijk il alweer naar andere vrouwen is mij opgevallen...
Is dat niet niet gek???Patrick-
Misschien gek, maar kan natuurlijk ook komen doordat je je eenzaam voelt.
Bang nu om alleen achter te blijven.
Zie mijn verhaal 166/167. Dubbel ws fout gegaan
JolandaJolanda - Alle reacties weergeven...
-
Patrick
Ik vind het niet gek. Rouwen is een duaal proces waarbij je kijkt naar het verleden (verliesgericht) en met doorleven (toekomstgericht bezig bent.
Dit kan onderdeel zijn van de rouw verwerking. Dit proces hoef niet in fasen te verlopen.
Google maar eens op de term duale procesmodel rouw, dan kom je allerlei artikelen tegen waarin dit wordt uitgelegd.
Mijn man is 3 maanden geleden overleden en ik kijk ook al naar andere mannen en vind het leuk om te fantaseren over een toekomstige relatie. Echter: mocht het zover komen dan pak ik dit heel geleidelijk aan, er moet voor mij toch minstens een een aantal kwartalen verstreken zijn om eea wat te stabiliseren. Als de persoon daar dan niet op kan wachten dan heeft hij pech gehad.
Kristine 55Kristine
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Wat doe je als je weet dat het ophoud?
Mijn moeder is vorig jaar ziek verklaard en wat ging zij als een speer qua behandelingen!
Waarschijnlijk zou zij in het nieuwe jaar weer zelfstandig kunnen eten(vanaf haar ziekte sonde via de maag). Maar alles was minder waar een paar maanden gelden kregen wij te horen dat zij in haar laatste levensfase zit, eerst een dag toen een maand en die eindigden in een Hospice, ben 34 jaar en wat nu?
Zij is mijn alles en mijn beste vriendin en wat doe je als je weet dat het ophoud? Hoe ga ik hier mee om en wat geeft mij een teken van licht?Mila- Alle reacties weergeven...
-
Heel veel moed, leef naar haar vb,doe ik ook, mijn mama ook gestorven en 3 maand later mijn papa.
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Papa ik mis je.....
9 mei 2021, Moederdag, niet het besef dat dit de laatste dag zou zijn dat ik je zag.
De heerlijke zon op onze snoet, een fijne dag samen en de kleinkinderen, met een simpele “bye pap” zie je in de week.
Je voelde je niet heel lekker die dag, en nam dan ook wat afstand ivm Corona.
De dagen die volgden werd het er niet beter op. Donderdag viel het verdict “corona”.
Voor de zekerheid toch maar naar het ziekenhuis zei de huisarts.
Vanaf die donderdag is het 4 weken en 1 dag mentaal en emotioneel ondraagbaar geweest.
Het leek de eerste dagen vrij goed met je te gaan, we appte en er konden nog grapjes vanaf. Plots ging je achteruit. Je was moe, uitgeput van dit monster.
Ze brachten je voor je rust te vinden in een kunstmatige coma.
Vanaf dit moment was het een ware rollercoaster.
We hebben 2 keer een slecht nieuws gesprek gehad en mochten uitzonderlijk afscheid van je komen nemen...zo bizar als ingepakte marsmannetjes aan je bed...zoveel buisjes, zoveel geluidjes, zoveel machines. Ik kon niet eens je gezicht fatsoenlijk zien omdat je op je buik lag.
Wie had dit ooit gedacht.....
Wat doet het ook zoveel pijn dat ik je niet even meer heb kunnen spreken.
Na drie weken vechten,met de ene dat goed nieuws... de andere dag weer slecht nieuws....
Het team stond met hun rug tegen een muur.
Maandag 14 juni 2021 de dag na Vaderdag besloten ze om je te laten inslapen, je longen waren niet meer levensvatbaar.
Dit was de droevigste rit ooit naar het ziekenhuis. Hoe kan je je daar op voorbereiden dacht ik...
Je broers, je vriendin, en je kinderen zijn afscheid van je komen nemen.
Onwerkelijk wat Corona doet.
Weer als marsmannetjes zaten ik, mijn broer en je vriendin bij je tot je laatste zucht, je broers mochten enkel volgen op camera.
Je word de eerste weken geleefd, maar nog steeds lijkt het onwerkelijk.
Nu zijn we 3 maanden later het besef begint te komen. De beelden staan in gedachten gegrift, en herhalen zich steeds weer.
Papa ik mis je.....
Karen-
Wat vreselijk om zo je vader te moeten verliezen. Mensontwaardig. En dat door Corona. Wat een verlies op deze manier. Hartverscheurend. Je hebt niks aan mijn reactie, maar voel nu met je mee
Voor Karen - Alle reacties weergeven...
-
Wat vreselijk om zo je vader te moeten verliezen. Mensontwaardig. En dat door Corona. Wat een verlies op deze manier. Hartverscheurend. Je hebt niks aan mijn reactie, maar voel nu met je mee
Voor Karen
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Zij laat drie kinderen achteren. Het gemis is groot
Mijn vriendin leren kennen in 2014, er was gelijk een klik tussen ons twee. Ondanks dat wij elkaar vaak zagen kregen wij in 2017 een relatie. Dit jaar is een bizar jaar geweest, Beide moesten we geopereerd worden. Zij voor de bekken slagader en ik een niertransplantatie. Bij mijn vriendin traden er complicaties op, gevolgd door opnamen op de IC. Na 6 weken ziekenhuis weer thuis waarin we oa samenwonen hadden besproken. na 5 dagen weer naar het ziekenhuis waar zij na een operatie aan de beterende hand was blijkt de lever geen bloed te hebben gehad. Als gevolg daarvan is zij op 7 april overleden. Zij laat 3 kinderen achter. Het gemis is groot.KorKor 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het was genoeg, zei hij...
Na 42 jaar voor mijn man te hebben gezorgd is hij overleden . Nu is het bijna de datum en is het alweer twee jaar geleden . Het begin . Toen ik hemleerde kennen bleek dat zijn nieren sterk achteruit waren gegaan . Na twee jaar moest hij aan de Dialyse . Ik heb hier voor de opleiding in het ziekenhuis gehad . Gekozen voor thuisdialyse Voor je het weet ben je 10 jaar verder het was bijna 11 jaar toen kreeg hij een donor nier . Het was een heel moeilijk begin en weer ben je een paar jaar verder . Geregeld klachten en steeds meer medicijnen erbij . Zijn ogen gingen achteruit staat op te jonge leeftijd. Gelukkig weer goed zicht . Weer verder . Hij zij altijd ik wordt geen 60 jaar . Hij klaagde nooit. Toen een paar keer een longontsteking. Ook dat gaat wel weer over. Zijn lever waardes gingen telkens om hoog . Diabetes krijg je er ook vaak bij ja dan moet je je zelf spuiten en de controle s er bij doen hier raak je ook aangewend. Een open Hartoperatie die was heel erg zwaar na zes weken kon hij bijna niets meer . Het ziekenhuis gebeld met spoed opgenomen opnieuw een open Hartoperatie dit was bijna mis gegaan ze prikten door het hartzakje , het herstel duurde lang . Te lang hij had geen zin meer om verder te leven . Hele lange gesprekken met elkaar gehad. Hij kreeg in deze tijd een fijn bericht hij werd voor de tweede keer Opa . Weer een tijdje verder zijn leverwaarde s werden echt hoog . Soms wist hij niet meer hoe een magnetron werkte of hoe andere dingen moesten . Een keer hebben we de ambulance laten komen . Wij wisten dat het slechter ging maar nog niet hoe slecht . Zelf heeft hij een voorgevoel gehad , hij wilde naar het ziekenhuis toe , met moeite de afspraak kunnen vervroegen. Achter af plannen ze de mensen als laatste om het slechte nieuws te vertellen . Toen kwam het slechte nieuws ooit de leverwaarde s waren toren hoog zo hoog had de artsen nog niet gezien ze zei , Als je nog leuke dingen wilt doen moet je ze nu doen er zal niet veel tijd meer zijn als je vind dat het tijd is mag je gaan slapen als je er voor kiest je hebt pijn genoeg gehad . Het was hartverscheurend. Nog op de parkeerplaats de kinderen gebeld en gezegd dat ze direct moesten komen . Mijn man heeft drie keuzes gemaakt die hebben wij geregeld en gedaan . Hij kon niet meer lopen geen kopje meer vast houden het was genoeg zei hij . Nooit geklaagd over pijn en is toen in slaap gebracht drie dagen later is mijn allerliefste overleden . Nu ben je dan alleen ik heb mijn twee kinderen en twee kleinkinderen wel maar je bent …….Elles- Alle reacties weergeven...
-
Ik begrijp u heel goed mijn man was ook aan de dyLise en is er vrijwillig mee opgehouden het was geen leven voor hem ik stond er achter maar wat valt dat tegen ik kreeg het na een jaar na zijn overlijden zo moeilijken nu nog het word in november 2 jaar ik denk wel eens komt het ooit weer goed ik heb ook lieve kinderen en kleinkinderen maarik merk wel dat ze er steedsminder over praten willen ik begrijp het wel hun hebben een gezin maarik ben alleen dan ben je er constant mee bezig je kun het niet van je afzetten
GrWinnie
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Maar toch mis ik mijn man.
Hoi ik heb mijn man verloren 3 jaar geleden aan nierkanker gelukkig nog 2 mooie jaren beleefd na zijn diagnose.
Mis hem zo erg nog meer dan de eerste jaren
Mijn leven loopt eigenlijk gewoon door en het lukt me ook, maar van binnen voel ik echt gemis, verdriet.
Zeker nu er om me heen plannen worden gemaakt voor vakanties.
En ik dan, ik wil ook gewoon als vanouds met mijn man op vakantie liefs Portugal ons lievelingsland.
Heb een maatje /vriend, we hebben het als we samen zijn, ook leuk doen leuke dingen.
Maar toch mis ik mijn man.
Ik hoop dat dit gevoel een beetje slijt, vergeten wil ik hem nooit, maar wel wil ik dat ik een beetje geluk voel en echt nu mijn leven weer een beetje zonder dat "leeg" gevoel kan, mag leven.
Henriette van der V.-
Ik begrijp het heel goed ik heb ook mijn man verloren in nov 2019 en kom er maar niet overheen voel me ellendig en naar heel vervelend gevoel in mn hoofd en buik denk ook wel eens krijg ik nog een x beetje plezier en kijk naar anderen dan denk je ohh wat is die flink wat ben ik verkeerd bezigmaar dat is niet zo heeft lange tijd nodig
GrWinnie - Alle reacties weergeven...
-
Sorry voor laat reageren
Maatje vorig jaar december verlaten , maar alleen gevoel is er nog steeds.
Het is precies wat je schrijft.
Met iemand samen is het weer ff fijn, totdat je weer alleen bent.
Niks aan. Sterkte groetjesHenriette
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Alle dagen heb nog veel verdriet
In 2020 zijn mijn beide ouders overleden op 24 uur tijd , niet aan Corona maar wel tijdens Corona.Mijn vader was al verschillende jaren aan het sukkelen met dementie en was de laatste zes weken van zijn leven opgenomen in een verzorgingstehuis.Mijn moeder heeft hem altijd verzorgd en haar problemen opzij geschoven, half 2019 werd er bij haar kanker vastgesteld op twee plaatsen ,er werd chemo gegeven die goed verliep , maar plots na de behandeling kreeg ze veel pijn , werd opgenomen en overleed na twee weken . Mijn vader op 12 maart 2020 s’morgens toen kreeg ik telefoon dat mijn moeder kritiek was en zij overleed op 13 maart 2020 s’morgens😢 ben alleen heb geen zussen of broers, en familie die steunt ben wel gehuwd en heb een kind , dus is heel zwaar .alle dagen heb nog veel verdriet.NadiaNadia 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Meest huil ik elke dag
Mijn partner is overleden,ik heb veel verdriet ervan,meest huil ik elke dag.
Ene dag gaat t beter als de andere dag.
Mis mn partner vreselijk,,het voelt zo alleen,,vele in mijn familie hebben t ook al meegemaskt,daar ga ik soms heen of hun hier.
Als ze er zijn is t fijn maar als ze weggaan is t weer niks.
Maar iedereen gebeurt het,dus ik moet er ook doorheen komen.
Je kan niet meer zo ergens van genieten,of niet lachen..
Er zijn vast meer mensen die dit bekend klinktTineke- Alle reacties weergeven...
-
Heel erg herkenbaar. Je leven is en wordt nooit meer zoals het geweest is.
Het kost heel veel tijd.
Liefs HannyHanny
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Overal zie ik haar..
12 juni zou mijn dochter 36 zijn geworden.
Er is geen dag dat ik niet aan haar denk, vooral als ik jonge vrouwen tref van ongeveer haar leeftijd heb ik, inmiddels over de 70, het er moeilijk mee.
Ons huwelijk rammelde, en ze pleegde overspel met een man die twee dochtertjes had, en die ze kende vanaf haar 13e in een kliniek waar ze beide waren.
Op een keer melde mijn vrouw een lang weekend haar moeder te willen bezoeken in Noord Holland, dus ze pakte haar koffertje, stapte in haar Renaultje, en reed de straat uit op vrijdagmiddag, ze zou maandag morgen terug komen.
In werkelijkheid was ze naar haar "vrijer" en mijn schoonmoeder, evenals een paar anderen, wisten dat ik bedonderd werd.
Zo wist ik ook niet dat ze 3 maanden zwanger was van mij, iets wat we eigelijk gehoopt hadden: een kindje samen, maar toen was de situatie nog wat anders.
Langzaam aan werd het wel eens donderdag dat ze "naar ma" ging, en steeds vaker kwam ze niet maandag maar dinsdag terug.
Nog altijd wist ik niet wat anderen al wel wisten, maar ik zei wel eens: "waar om ga je eigelijk niet bij je moeder wonen? Daar ben je vaker als hier.." Toen ze 5 maanden was zei ze dat ze zwanger was, iets wat me uiteraard niet ontgaan was, maar de stemming was zo grimmig en de sfeer zo geladen, dat we telkens heftige woordenwisselingen hadden, en ik me af vroeg wat ik met haar, de zwangerschap, en de hele situatie aan moest. Van die vent wist ik dus nog altijd niets, ook niet dat de 2 dochtertjes haar mama noemden! Toen ze 7 maanden heen was ging ze naar de longarts, ze had zwaar astma, en was erg benauwd, de reden waar om ik ook al vanaf dat we samen waren de huishouding deed, en meer haar "levenshulp" was geworden als haar echtgenoot. Echt genoten werd er door mij niet veel meer. Inmiddels had ik een kleine kamer in ons huis ingericht als babykamer, alleen, ze negeerde alles.
Bij de vervangende longarts zei ze niet dat ze zwanger was, ze had een weid manteltje aan en had ook niet echt een dikke babybuik. Toen gebeurde er iets wat achteraf uiterst dubieus was, ze stemde in met Kortison, een medicament wat nooit aan zwangeren word gegeven om dat het conplicaties kan geven oftwel geeft bij zwangerschappen. Twee dagen later was ze beroerd, maar deelde toch mee dat ze mij ging verlaten voor een andere man die 2 dochtertjes had en dat ze nooit bij haar moeder was geweest maar bij hun.
Van dat verhaal was ik zo beroerd dat ik op de bank sliep, maar toch smorgens wakker werd om dat ik werd geroepen. Ze kwam in zeer desolate toestand van de wc af, lijkbleek, en totaal ongenietbaar, ging de trap op en smeet de deur dicht. Door ingeving ging ik naar de wc ... in de pot lag iets, een kindje.. levenloos en .. ach het was vreselijk. In paniek pakte ik het er uit, en drukte het tegen me aan, in een reflex, het was al bijna koud. Onder aan de trap heb ik haar geroepen, nix, boven zat de deur op slot. Met warm water heb ik mijn dochtertje gewassen, haar garnalen kleine vingertjes vast gehouden, haar dunne haartjes gefohnt, en in een klein doosje gelegt met watten, ze was ver onder de kleinste babymaat 50. Met de polaroid camera heb ik 1 foto gemaakt, de laatste uit het pak. Inmiddels was het half 5 geworden, het eerste daglicht gluurde bleek door het raam, en ik jankte als een hond, zo vreselijk alleen.
Wat te doen, van alles ging door mijn hoofd, maar rond 5 uur smorgens had ik in het platsoen aan de voet van een pas geplante rode beuk een gat gegraven, en legde het doosje op een bedje van madeliefjes er in, dat was het moeilijkste moment, het definitive afscheid van mijn zo innig gewenste dochter. Het doosje deed ik dicht, nog wat bloempjes er op, en gooide het gat weer dicht. Jankend.
Toen ik thuis kwam liep ze net door de keuken, aangekleed en wel, de koffer stond klaar, en ik vroeg wat dat betekende? "Ach houdt toch je bek!" was de reactie, en ik keerde mij om en zat wezenloos in ern stoel. Er kwam een mij onbekende man, ze deed de deur open, en hij zei: "kom je mee?" Deed een stap de gang in, pakte haar koffers en zei tegen mij: "de rest word nog opgehaald, doei"
Dat doei deed mij opveren, opeens werd alles me te veel, maar ze reden de straat al uit.
Achteraf komen de vragen, het verwerken, alles was zo onwerkelijk, en dat is het zelfs nu nog, na 35 jaar huwelijk met een zeer liefdevolle vrouw en een emigratie om ergens samen met onze inmiddels 3 grote zonen gelukkig te zijn. Dat zijn we ook, maar als ik hier zo alleen zit te schrijven, in onze mooie grote tuin, praat ik met mijn dochter. Ik weet dat het gestoord is, maar voor mij is ze een engel geworden.Anoniem-
Cool story bro....
Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Hallo,
Ik vind het vreselijk wat je hebt meegemaakt. Weet dat je dochter nog altijd bij je is en je regelmatig bezoekt. Gelukkig heb je haar uit de wc gehaald. De dood bestaat niet, we veranderen alleen van vorm. De meeste mensen op aarde zijn vergeten wie ze zijn en hebben zich geïdentificeerd met hun lichaam. Er zijn ook universele wetten en die gelden voor iedereen. De wet van karma, oorzaak en gevolg. Wat je uitzendt komt versterkt bij jou terug. Uw ex zal zich zelf nog heel hard tegenkomen en dat gaat haar niet bevallen. Gelukkig ben je goed beschermd, je hebt je leven terug kunnen opbouwen. Er gaat een moment komen dat je je dochter terug zal zien, als een mooie liefdevolle ziel. Laat het los en leef in het hier en nu en weet dat ze over je waakten je liefheeft 💕⚘Elissabet
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Weet niet hoe verder zonder mijn liefste
Mijn man is vorige week 16 mei 2021 plotseling overleden ..
hij was niet ziek ..
ik kreeg een app van zijn werk
..Marjolein wil je mij bellen het gaat om Simon..
Ik belde ..
.en ze zei is er iemand bij je
..toen voelde ik het al en ze zei
:Simon heeft een herseninfarct gehad hij is overleden ...
Het is of de grond onder je wegzakt ..
Mijn lieve schat en ik zijn 2 soulmates er is niemand op de aarde zo spontaan , medelevend en liefdevol als hij ..
Zaterdag hebben we mijn schat begraven op het selwerderhof in Groningen ...ik ben kapot mijn hart is gebroken ..
ik heb 2 jongens van 22 en 26 jaar
..ze zijn er kapot van weet niet meer hoe te leven elke dag ga ik met onze jongens naar onze man en vader
..het is vreselijk ...
we gaan kapot van verdriet
Weet niet hoe verder zonder mijn liefsteMarjolein- Alle reacties weergeven...
-
Zo verdomd herkenbaar, zo boos, radeloos
Zie mijn verhaal 166Jolanda
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Een zwaar verslaafde zoon
Ik heb een zwaar verslaafde zoon van 30 . Dit is vanaf zijn 15 de begonnen en ging van kwaad naar erger. Hij heeft ook borderline en schizo affectieve stoornissen. Hij wil daarvoor niet altijd medicatie nemen omwille vd nevenwerkingen met alle gevolgen van dien...hij krijgt regelmatig epileptische aanvallen..hij is al 14 keer opgenomen maar dit zou blijvend moeten vind ik...ik loop op eieren...elke dag verwacht ik weer een telefoon dat er iets gebeurd is...lk probeer er me niet mee te bemoeien en afstand te nemen maar ik kan dit heel moeilijk.Kristel- Alle reacties weergeven...
-
Binnen 10 seconden draaide me leven ook in een keer 180 graden,mijn maatje vrouwtje viel van de trap en heb nadien geen contact met haar meer gekregen,de volgende dag vertelde de artsen dat er geen herstel meer was,veel te jong vindt ik 70 jaar vol op in het leven vrijheid blijheid,ze overleed aan haar verwonding.
Geen kinderen, moet nu alleen verder ,maar het leven voor mij was en is een zegen,sta nog volop in het leven wil genieten van fietsen en al de mooie dingen in het leven,al zal dat niet meer hetzelfde zijn.gerrie
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Liefde overleden, familie in de steek, dochter verslaafd
Ik lijd , ik kan het niet anders zeggen .mijn liefde is in drie dagen overleden .de familie heeft me aan de kant gezet , vanwege geld dat niet gedeeld mocht worden .ik ben alleen .mijn eigen familie laat me in de steek .ik heb een verslaafde dochter .ik voel me alleen en in de steek gelaten .de pijn van het gemis trekt mijn hart in tweeën. Het is onverdraaglijkCarlaCarla 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het verwerken heeft bij mij lang geduurd
5 jaar geleden heb ik mijn moeder verloren aan de gevolgen van kanker. Ze is maar 4 maanden ziek geweest. Maar daarvoor was ze al wel heel zwak/ Het verwerken bij mij heeft lang geduurt. Met proessionele hulp, heb ik het een jaar geleden een plekje kunnen voelen. Maar nu weer sinds een paar weken, voel ik de pijn weer heel veel en mis ik haar ook weer. Het gevoel gaat maat niet weg. Heb ik het dan toch niet goed een plek kunnen geven/An- Alle reacties weergeven...
-
Een random zorgverlener troostte me. Ik huilde en verontschuldigde me. Ik miste m’n moeder. Ze liet me huilen. “Je mag huilen om je moeder. Ik ben moeder van volwassen kinderen. Ik zou het een fijne gedachte vinden dat ik gemist word door mijn geliefden.”
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nachtmerrie
Ik kom haast niet uit deze nachtmerrie was het het maar een boze droom en was je nog maar bij ons 25 oktober was je onderweg na huis met metro van waterlooplein na madeweg na jou gezellige appartement waar je zo trots op was je woonde daar graag in parnassiaveld maar lieve broer je kreeg een hartstilstand 5 minuten van je voordeur vandaan en inplaats dat je links valt op het pad val je rechts in het water je maat je belde ons gelijk op ed is niet thuis gekomen en heeft niets laten weten we zijn gelijk op zoek gegaan en je als vermist opgegeven bij de politie maar konden je nergers vinden we werden steeds ongeruste jij belde altyd donderdags savonds altyd rond8 uur na een van ons je broers of zusjes in Breda op zaterdag 27 oktober zag ik iets vreemds in het water had er fotos van gemaakt en aan de recherche laten zien ik vroeg of ze alstublieft eve mee wou gaan kijken we stonden voor je deur het was om de hoek maar nee hoor dat was niet volgens het protocol moesten eerst alle beelden bekijken of je überhaupt wel na huis was gegaan wij kenden jou als geen ander lieve broer altyd dezelfde routine en altyd op tyd thuis want dat vond je gezellig en dan tlftjes na ons je famyli in Breda ik was helemaal in schok wilde zelf het water in om te kijken maar mocht niet van onze zusjes en nichtjes dus gingen we ma weer eindeloos op zoek niet wetend waar me onder bewustzijn heeft aangegeven dat je daar lag maar me bewustzijn wilde het niet weer gevraagd ga alstublieft mee kijken wij vertrouwen het niet wat we zien weer nee tot die vreselijke maandag dat ze zonder ons op de hoogte te houden recht streeks na de plaats gingen wat wij zaterdags al hadden doorgegeven moesten het horen van jou maatje dat ze daar met duikers waren we zijn nog nooit zo snel vanuit breda na amsterdam gereden en waren er gelukkig op tyd ze moesten je nog eruit halen waarop ik zie je wel jullie hebben ons broertje 3dagen lang in het water laten liggen omdat je niet wilde luisteren waarop er gezegd werd we zagen op de beelden dat hij uitgestapt was thuis dus gaan we hier kijken nee niet kijken je weet dat je ons exstra trauma's hebt bezorgd door ons nog 3 dagen lang te laten zoeken om dat je beter eerst de beelden van zijn na huis gaan als eerste hadden moeten bekijken waarop ik ook nog iemand uit het team hoorde zeggen wie zegt dat het je broer is dit heb ik allemaal achteraf pas doir laten dringen omdat ze jou daarna uit het water hebben gehaald we waren er gelukkig allemaal bij we wilden niet dat je ook nog eens alleen eruit werd gehaald we waren bij jou lieve ed onze broer die dit jaar met vervroegd pensioen zou gaan na 42 jaar op de belasting in amsterdam te hebben gewerkt je had alles voor elkaar en dan gebeurt er zoiets een uur na dat je na het mortorarium was gebracht mochten we bij je lieverd je sliep gewoon zo knap en mooi was je je was al overleden voor je in het water terecht kwam een kleine troost dat je er niets van geweten hebt dat heeft autopsie uitgewezen en konden we ook aan je zien niemand heeft die dagen na ons geluisterd toen we opzoek waren we zijn nu nog in trauma hoop zo dat deze beelden mogen vervagen dan is het mischien iets minder pijnlijk om te dragen ik moest dit echt even kwijt heb al twee broertje en een zus af moeten geven maar mij derde broertje op deze manier is niet te begrijpen dat dat ons overkomen is maar ik geloof heel sterk in boven want hij heeft ons steeds terug laten gaan na de plaats waar hij lag en hij heeft zeker niet gewild dat ik degene was die na hem in het water was gegaan want dan had ik zelfhelemaal niet overleefd rust zacht lieve edje 16-8-1961 breda 🙏+25-10-2018 duivendrechtWilhelmienWilhelmien 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mn verlies
De wekker ging....maar mn man drukte het niet uit, ik riep hem nog : je wekker, maar bij aanraken een ijskoud gezicht en na 3 x hem proberen wakker te maken ,zit ik in een traumatische achtbaan, 112 gebeld, starte meteen reanimatie, maar voelde als een lappenpop zo slap alles en koud, ook ambulance team heeft moeten staken, bleek al ruim eerder zijn gestorven( ik sliep op de bank vanwege z.n snurk en abneu, volgens hem viel dat allemaal wel mee , en bleef onbehandeld, heb sterk het gevoel dat er veel aandoeningen niet zichtbaar waren hoge bloedruk etc , hij is maar 51 geworden, morgen is de uitvaart en ben volledig de weg kwijt....zoveel vragen...geen antwoorden..hoe nu verder😪Helen- Alle reacties weergeven...
-
Heel veel kracht toegewenst ❤️
Anoniem
-