-
Ik ben ziek van verdriet
Oktober 2022 kreeg mijn man problemen met zijn darmen, pas een maand later kon hij bij een arts terecht voor een gesprek, enkele weken later werd hij onderzocht via een coloscopie. Ondertussen via de huisarts een Stoelgangtest laten doen, uitslag was negatief, GEEN darmkanker. Begin januari 2023 kreeg hij de uitslag van de scan, hij had vergevorderde darmkanker mét uitzaaiingen naar de lever ! Stoelgangtest was waardeloos, wat me erg boos maakt omdat mijn man eerder ook al Stoelgangtesten had laten doen. De dokter gaf hem nog 4 jaar MET chemo, nog 6 maanden zonder chemo. Er is dus meteen gestart met chemo….na 5 beurten zag de arts dat mijn man erg achteruit ging en heeft hij een nieuwe scan laten doen…..de uitslag, de chemo deed zijn werk niet en er waren meer uitzaaiingen nu ook naar de longen….de chemotherapie is toen gestopt en mijn lieve man heeft gekozen voor euthanasie. Ik heb hem thuis verzorgd, mijn man wou geen thuisverpleging, en dat wou ik zelf ook niet.
Mijn man met al mijn liefde verzorgen was het enige dat ik nog kon doen voor hem.
Hij heeft zo zijn best gedaan en gevochten tegen die rotziekte….
Hij heeft 3 maand in de zetel en het bed gelegen, wou zichzelf nog dagelijks wassen, ook al was hij doodop…..maar hij kon niet meer genieten van wandelingen en fietstochten, dat deed hem veel verdriet….en toch maakte hij soms nog grapjes…..
5 dagen terug in hij in mijn armen heen gegaan……het ging plots veel te snel, maar mijn lieve man is nu verlost van alle pijn, en hopelijk zien we elkaar later weer, dat hebben we beloofd aan elkaar.
We waren reeds 32 jaar samen, 2 jaar gehuwd…….hij is de liefde van mijn leven, en een stiefvader en -grootvader uit de 1.000. We missen hem ontzettend.
Ik weet dat ik er moet zijn voor onze super lieve dochter en kleindochter, die een grote steun voor me zijn……terwijl ze zelf zeer veel pijn en verdriet hebben.
Maar ik ben ziek van verdriet, ik weet niet of, en hoe, ik dit kan verwerken. Alles herinnert hier thuis aan mijn lieve man, we waren bijna dag en nacht samen al die jaren. Mijn dochter probeert me mee naar buiten te nemen, maar dat wil ik (nog) niet, ik voel me schuldig omdat mijn man maanden niet buiten kon om te genieten van een wandeling, en er toch zo naar snakte………Ik praat vaak tegen hem, roep hem soms, maar krijg geen antwoord, Ik wil hem zo ontzettend graag terug !LydiaLydia 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn lieve man is overleden....Zoveel verdriet!
Mijn lieve man is overleden....Zoveel verdriet!
Bijna 6 weken geleden overleed mijn lieve man. Anderhalf jaar daarvoor kregen we te horen dat hij een tumor had in de dunne darm. Een zeldzame vorm van kanker die alleen te behandelen was wanneer er geen uitzaaiingen zouden zijn.
De arts gaf hem het voordeel van de twijfel omdat mijn man nog zo jong was. Mijn man onderging een zware Whipple-operatie. Het herstel was heftig, maar toch was het voor hem te doen. Na de operatie volgde nog een chemo voor de zekerheid....
De scan daarna was er al een uitzaaiing te zien in de lever. Die hebben ze nog weggehaald en de scan daarna gaven ze aan dat er niets meer aan te doen was. Er zaten zoveel uitzaaiingen...
De arts raadde ons aan om als het nog lukte leuke dingen te doen. We zijn meteen met onze twee zoons van 20 en 23 op vakantie gegaan naar Gran Canaria. Het was fijn dat we dat nog konden doen, maar ik vond het ook erg confronterend. Voor de laatste keer samen op vakantie...
Eenmaal thuis ging het snel bergafwaarts. Hij werd steeds vermoeider, het eten werd minder, een rondje om met de honden lukte niet meer. We raakten hem al een beetje kwijt. Zo heftig om hem zo ziek te zien worden. Mijn man was zo'n lieverd, ik voelde zijn liefde voor mij/ons...En wij hielden/houden ook ongelofelijk veel van hem.
Begin april ging het plotseling mis. Ik haalde even een kopje koffie voor hem vroeg in de ochtend en hoorde een vreemd geluid boven. Ik schrok en ben naar boven gerend. Mijn man snakte naar adem op ons bed. Mijn zoon zag het ook en heeft nog snel 112 gebeld. Toe ze er waren, was hij al gestorven op een voor ons en voor hem mensonwaardige manier. Waarschijnlijk heeft hij een longembolie gehad. In een paar minuten is hij gestorven. We waren er nog niet klaar voor en hadden graag op een andere manier afscheid genomen.
Afgelopen maart ben ik 50 geworden. Ik had zo graag oud met hem willen worden. Ik heb in mijn leven niet altijd geluk gehad en heb het soms zwaar. Hij gaf me de rust die ik zo nodig heb, hij gaf me veiligheid/geborgenheid, een thuis. Ik mis hem zo vreselijk...Het is soms ondraaglijk.
AnoniemMarloes- Alle reacties weergeven...
-
Zo jong je partner verliezen is niet voor te stellen. Mijn vrouw nu 6 maanden geleden los moeten laten.Het leven om je heen gaat door maar jij zit elke dag met de diepe pijn van het gemis.
Veel sterkte komende tijd MarloesRuben
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik ben een jaar en een paar maanden verder
Lieve mensen
Ook mijn man is overleden. Plotseling, in 1 dag is hij verdwenen, een hartstilstand. Ik ben een jaar en een paar maanden verder. Ik mis hem zo, ik hield van hem, we waren 32 jaar samen. Er zijn ook goede dagen geweest zonder hem, maar het is nog erg moeilijk
af en toe. Het lijkt wel of rouw iets is, soms dat je soms vooruit kan kijken en denkt dat het wel weer gaat. En dan gaat het weer niet, dan zit ik niet lekker in mijn vel,
dan weet ik niet meer hoe het moet, om gelukkig te zijn. Maar toch heb ik het meegemaakt , een man om mij heen, daar ben ik zo dankbaar voor, dat ik dat mee heb mogen maken. De voorlaatste avond aaide hij mij over mijn gezicht, die morgen kuste ik hem nog. Ineens weg, alles, mijn leven, mijn leven met hem. Ik heb zo gehuild en nu ik dit schrijf weer. Ik denk dat huilen goed is. Het zou gek zijn als er niets gebeurt, dat het
zomaar door gaat, er is wat gebeurt en het doet mij wat. Lieve …… ik mis je.
MagretaMagreta 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet minstens 2 keer enorm heb gehuild
Op 28 februari zou mijn vrouw een borstverkleining laten uitvoeren omdat ze te veel last had van rugpijn. Nog voor de operatie begon, had ze een allergische reactie op de spierontspanner en kreeg ze een hartstilstand.
Ze geven dan medicatie om die allergische reactie te stoppen maar daar reageerde ze niet op. 2 uur lang hebben ze haar gereanimeerd en haar er uiteindelijk doorgekregen.
Een week lang heeft ze dan op intensieve zorgen gevochten als een leeuw. Fysiek zou het misschien weer goed kunnen komen maar de hersenschade was te groot.
Op 7 maart heb ik dan uiteindelijk afscheid moeten nemen van de liefde van mijn leven. ZIj was nog maar 46 jaar en zelf word ik er dit jaar 40.
Ik blijf nu achter met haar zoon samen in ons appartement. Er is nog geen dag voorbij gegaan dat ik niet minstens 2 keer enorm heb gehuild.
Iedereen gaat verder met het leven en ik blijf achter met dit verschrikkelijke en diep ongelukkige gevoel.
Wij deden alles samen en hadden daardoor niet heel veel sociale contacten. Nu moet ik het leven weer proberen oppakken maar eerlijk gezegd heb ik daar helemaal geen zin.
Elke avond ben ik blij dat de dag er weer op zit en dat ik weer een dag heb overleefd. Want zo voel ik mij op dit moment. Een overlever. Of "gewoon" leven er ooit weer zal inzitten weet ik niet.Kevin- Alle reacties weergeven...
-
Hoi Kevin wat een verhaal heel erg triest en dan nog zo jong, dat voelt echt eenzaam mijn man en ik zijn ook dag en nacht samen en straks zal hij hetzelfde voelen dat is verschrikkelijk, inderdaad iedereen zegt haal alles uit het leven maar zo werkt het niet, of ze zeggen ga door met je leven maar de gemis lijkt mij te groot je moet gewoon doen wat jou uitkomt het zal denk ik wel nooit slijten ( denk ik ) maar volg je hart Kevin.
AnselmaAnselma
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mama was narcissist, desondanks mis ik haar
Hoi iedereen, het is intussen van 2021, 23 Aug. Geleden dat mamake overleden is in mijn armen en terwijl ik hier a.h neerschrijven ben,bollen de tranen weer over mijn wangen. Mama was narcissist, desondanks mis ik haar, met momenten schreeuw ik het uit...'mams waarom ' bitter gevoel van boosheid en intens verdriet,leegte, eenzaamheid en achter gelaten. Geen familie of iemand die zich om mij bekommerd....toch voel ik de kracht van van boven en dat is wat me recht houd, amen. Veel liefs aan eenieder die rouwt en troost zoektWauters ann- Alle reacties weergeven...
-
Soms moet je hulp gewoon vragen. Vertel je familie hoe je je voelt. Er is allicht iemand bij die naar je wil luisteren en je troosten. Of misschien een werkcollega of een rouwconsulente
Anita Van den B
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Vaak zo'n intens slecht gevoel
Na het verliezen van mijn broer na 15 jaar Alzheimer en binnen een week ook nog zijn vrouw, mijn schoonzus aan een hersentumor, trof ons het lot bij mijn vrouw, uitgezaaide eierstokkanker in de lever.
Mooie momenten waren er absoluut, maar heel klein,. Het kijken naar de Maas vanuit onze kamer, het zonnetje en een sigaretje!
Na de dag van uitslag is mijn allerliefste na dik 2 en eenhalf maand van mij heengegaan op 61 jarige leeftijd .
Het verlies is zeer groot omdat ze graag nog wat jaartjes bij ons wou blijven.
Na de crematie 27 jan j.l. heb ik vaak zo'n intens slecht gevoel. Dit is met geen pen te beschrijven.
Hartkloppingen, pijn op de borst, intens moe!
Het besef dat ik haar nooit meer ga terugzien vind ik verschrikkelijk en niet te bevatten.
Overal lopen paartjes, bezoek aan supermarkt is ook niet meer leuk. De eereld draait door!
Voor mij dtaat hij stil, elke nieuwe dag heen maatje meer.
Dit wordt mijn nieuwe leven in de hoop dat ik me er na een bepaalde tijd weer wat beter ga voelen.
Dit is niemand te gunnen, maar het treft mij nu.GerGer 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Altijd nooit meer
17 maanden geleden, maar het lijkt wel gisteren mijn lieve man is niet meer. Al die definitieve worden kan ik niet zeggen komt niet over mijn lippen. Na onze vakantie mijn 1e werkdag , hij werkte die dag thuis na alweer 2 dagen op kantoor gewerkt te hebben. De avond ervoor nog even langs onze oudste dochter , ja zei je ik ga wel ff mee hoor wat hij meestal niet deed na een dag kantoor. Weer bij tijds thuis en de volgende morgen was je net op met een ontbijtje en ik naar het werk. Tussen de middag nog een appje naar elkaar. Ik hoorde de kerkklok slaan 17:00 uur en deed onze poort open ……. Toen stortte onze wereld in . In verte (we hebben erg lange tuin) zag ik je liggen op de grond voor de schuur, als een gek rende ik naar hem toe gillend het was al te laat toen ben ik in een shock geraakt . Dit kan niet waar zijn. We geloven het nog niet ik en mijn 3 volwassen kinderen . Een man altijd de rust zelve gezond en dan de is hij uit ons midden gerukt. Viel me nog steeds erg alleen en voelt nog als oneerlijk. Nog steeds ben ik onrustig mijn man zit de hele dag in mijn hoofd en gaat overal mee naar toe. En al die opmerkingen van mensen O wat doet het zeer. Van. Je doet het goed hoor . Ze weten het hoor zijn gescheiden ( dat is zo niet het zelfde ) we hebben 4 kleinkinderen 2 heeft hij niet meer mogen vasthouden en knuffelen wel wist hij dat het 2 knulletjes werden zo heftig voor onze dochter en zoon. Met pijnen mijn hart geniet ik intens van de kleintjes zij houden me op de beenThea- Alle reacties weergeven...
-
Lieve Thea,
Wat is het een harde werkelijkheid hè.
Ik weet ook niet hoe het verder moet zonder mijn allerliefste. De wereld draaft gewoon door terwijl de mijne stilstaat. Ik ben nu een jaar verder en oma van ons eerste kleinkind geworden. Ik geniet echt van dat kleine hummeltje maar zelfs daar is mijn verdriet doorheen te voelen. Wat voor mij werkt is dat ik het elke dag neem zoals het is. Soms heb ik wel fijne dagen maar dat komt door afleiding. Het niet meer kunnen delen met een blik, aanraking of gewoon de aanwezigheid is onwaarschijnlijk en bijna niet te verdragen. Dus ik praat met hem, mopper, schreeuw en huil elke dag. Ik hou het niet binnen, ook niet voor onze Grote schepper. Maar ik doe het zelfde op een zachte manier. Dankbaar voor wat we wel geleefd hebben. Misschien is het ontkennen maar ik doe net of hij er gewoon is. Het gaat tergend langzaam maar ik merk dat ik wat realistischer ben.
Maar een ding is zeker voor mij... De pijn en het verdriet gaan nooit meer weg. Omdat ik net zo'n diepe gevoelens van verdriet heb als dat ik het gevoel van onvoorwaardelijke diepe liefdevolle verwantschap heb. Mijn God wat hou ik veel van hem. Elk uur is anders maar ik laat het me niet klein krijgen. Soms wel maar daarna sta ik weer op. Net als jij. Elke dag weer opnieuw. En weet je wat? We gaan op een dag weer leven, beetje bij beetje met een hart vol liefde en met een ongekende kracht! Ik wens je heel veel geluk en liefde om te krijgen en te delen. Ik ben heel trots op ons want we kunnen het! We bewijzen dat elke dag weer opnieuw!Marjolein
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Naast me op de rand van het bed
Mijn vrouw is in april overleden haar hart en nieren gaven het op zij mocht naar huis om te overlijden. haar toestand verslechterde al de zelfde avond en s nachts is ze. overleden naast me op de rand van het bed. ik haar ogen gesloten . en de kinderen gebeld ze wou thuis blijven na haar overlijden is ook gebeurd maar nu komt de klap ik weet niet hoe ik het moet verwerken 10 weken wachten op psychiater ik kan niet meer oxasepam helpt maar wekt verslavend maar ik moet welj van Rossenj van Rossen 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
In zijn eigen appartement doodgevonden
December 2020 werd mijn vriend vermist en op 12 mei 2021 in zijn eigen appartement doodgevonden, men zegt een natuurlijke dood. Vanwege de wet op de prijvacy mag ik niet eens weten waar aan hij gestorven is er is een crematie geweest maar daar mocht niemand bij zijn alsof alles nooit bestaan heeft. Ik zit met diepe wonden , die maar niet echt willen helen. Ondanks de goede hulp die ik heb gehad.AnoniemAnoniem 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Kan niet meer genieten
In september 2021 heeft mijn moeder (72) een zwaar herseninfarct gehad. Mijn vader was al ziek (longkanker en uitzaaiing hoofd) en zit in verzorgingshuis.
Twee weken geleden heeft mijn moeder euthanasie gehad. Zij gaf in maart dit jaar aan niet meer verder te willen. We hebben goed afscheid kunnen nemen, maar ik kan nergens meer van genieten. Ik ben enig kind, 2 jonge kinderen en getrouwd.
Ik mis mijn moeder, mijn rots en kan het met niemand echt delen (geen broer/zus), nu zijn allebei de kindjes thuis en grieperig en ik word gek.
Mijn vader doet zijn best, maar de afspraken in AVL staan weer gepland en heb er de energie niet voor, bang voor wat er nu weee gaat komen.
Gek van het binnen hangen, het eenzame gevoel en kan niet meer genieten.
Pffff blehDoortjeDoortje 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn allerliefste schat van de wereld
Mijn allerliefste schat van de wereld.
We waren 35 jaar getrouwd allebei kok van beroep,allebei keiharde werkers
geweest samen dag en nacht gewerkt allebei altijd dezelfde interesse.
Toen we op 13 oktober 2020 te horen kregen dat je A L S had stond de wereld stil. Daar kunnen we niets meer aan doen slaap er eens over en je mag anders 14 januari terug komen voor jou papier te teken van euthansie.We zijn niet bij de pakken blijven zitten en zijn de alternatieve toer opgegaan;
Maar op 1november dit jaar heeft hij een hartstilstand gehad waarbij hij een lange tijd is gereanimeerd en in een diepe coma is beland,door een te groot zuurstoftekort. Waarbij hij is weggevoerd met de ambulance, vraagje van zijn vrouwtje mag ik a u b mee met de ambulance antwoord nee mevrouw je mag niet mee omwille van corona kom op gemak achter jullie wij gaan door rood jullie mogen niet kom gewoon naar spoed in UZ gent;
Eens op spoed vraagje van zijn vrouw mag ik bij mijn echtgenoot nee mevrouw we zijn er volop aan bezig.Na lange tijd mogen we naar K 12 intensieve zorgen in de wachtzaal komt de verpleegster langs je moet nog even wachten terug vraagje van zijn vrouwtje mag ik mee bij mijn echtgenoot nee antwoord ze meneer ligt nog in zijn blootje zeggen ze tegen zijn vrouw die er al 35 jaar met getrouwd is ik vind dit niet kunnen.
Na lange tijd zijn we er toch naar toe gemogen maar hij lag in een zeer diepe coma.Op 3 December begin ik er tegen te praten en zeg a u b ik zie je graag kan je niet missen als je sterk genoeg bent laat een mirakel gebeuren
en geef mij nog eens een teken van leven op dit moment is hij beginnen wenen en snikken een heel emotioneel moment de dochter die juist binnen komt heeft het ook gezien.Volgens de dokters horen coma patienten u toch niet wij zeggen coma pat horen u zeker wij hebben het gezien en meegemaakt .
Dat verlies dat ik mijn echtgenoot moet missen is zo hard en ondraaglijk dat doet zoveel pijn,iemand die hetzelfde meemaakt verstaat dat heel goed.
Ik heb hem dan ook twee jaar verzorgd dag en nacht en er alles voor gedaan
vandaar dat ik met dit enorme verlies niet kan leven.
Ik kan gewoon niet zonder mijn allerliefste schat
Aan alle mensen die hetzelfde meemaken veel sterkte ik weet hoe moeilijk alle dagen en nachten zijn.
2 december 2020
Marijke
MarijkeMarijke 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Na een gevecht van 5 jaar tegen non hodgkin
Op 16 september is m i jn man en maatje overleden na een gevecht van 5 jaar tegen non hodgkin. Wat in het begin zo hoopvol leek is uiteindelijk een nachtmerrie gebleken. Hij wilde zi graag bij ons blijven. Ik mis hem verschrikkelijk. Vooral bij het opstaan. Soms wil ik iemand zien maar als ze dan geweest zijn wil ik weer rust. Ik sleep me door de dag. Ook voor onze 3 kinderen. Maar ik wist niet dat ik zoveel verdriet kon hebben. Er zijn mensen die nog veel meer meemaken. Dat realiseer ik me wel. Wist ik maar hoe ik hiermee om moet gaan. 53 jaar samen. Ik kan b i jna niet naar zijn foto kijken. Hoop dat het uiteindelijk minder wordt dat gemisChristienChristien 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het was allemaal teveel om te verwerken
Mijn broer is al sinds dat die klein is chronisch depressief, maar de afgelopen jaren is dat steeds erger geworden. Hij begon aan drugs om de gedachtes te stoppen, maar kreeg daar psychoses van.
Vorig jaar belande hij in een diep dal. Hij wilde een eind maken aan zijn leven. Hij deelde dit ook met zijn (mijn) ouders en had gesprekken hierover met zijn huisarts. Het proces duurde te lang en begin dit jaar had hij zelfs een poging gedaan tot zelfmoord.
Voor mij (19jaar) was dit allemaal te veel om te verwerken, zeker omdat onze band zo goed is. Alleen hij was zo erg er mee bezig dat mijn ouders even kopje onder gingen en ik er soort van alleen voor stond. Volgens mij zat ik zelfs in een soort rouw proces, zodat het minder erg zou zijn als hij er niet meer zou zijn. Na 10 maanden met ups maar veel downs en zware medicatie voelt het alsof hij toch zijn leven een beetje op wilt pakken. Voor mij is dit nog steeds heel moeilijk omdat ik voor een paar maanden aan het rouwen was terwijl hij nog leefde. Dit gevoel is niet meer weggegaan en ik spreek hem hierdoor ook heel weinig. Het voelt soms alsof die er niet meer is, terwijl dat natuurlijk niet zo is..Vera- Alle reacties weergeven...
-
Ohh hou moed. Pillen alleen helpen vaak niet, ga in therapie.
Je hond kan niet vervangen worden maar ik denk voor jou het wel goed zou zijn als je weer een nieuw hondje neemt waar van kan houden en voor kan zorgen. Honden zijn zulke lieve loyale beestjes en die onverwaardelijke liefde geven, en kunnen zo'n troost zijn.
Hou moet, hou je sterkt, het wordt ook weer beter.Mascha
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
4 funerals and a wedding
4 funerals and a wedding
27.08.2022 dat ging het worden. Exact 6 jaar samen. Romantisch toch? Wel mijn 2022 zou een gelukzalig jaar moeten geweest zijn, maar buiten de bruiloft ben ik nog nooit zo gebroken geweest. Begrijp me niet verkeerd, mijn man is geweldig en mijn steun en toeverlaat. Toch heeft hij mij niet kunnen beschermen voor dit verdriet. Dat betekent niet dat hij gefaald heeft. Neen zeker niet, niets kon me hiervoor beschermen.
December 2021 kreeg ik van mijn moeder een berichtje 'meter is gestorven'. Eerst was ik verward en vroeg over welke meter het ging. Meter S. Mijn overgrootmoeder was gestorven op 94-jarige leeftijd. Mijn band met haar was speciaal voor een achterkleinkind te zijn. Ik was de oudste van die generatie en het enige meisje. We waren een viergeslacht. Ze had: 2 zonen, 1 dochter, 1 kleinzoon, 5 kleindochters, 1 achterkleindochter en 9 achterkleinzonen. Een serieuze bende als je het mij vraagt. Een goed gevulde zaal met familie in een tijd wanneer je maar met 50 naar de begrafenis mocht gaan. Met partners kwamen we al aan 31. Mijn grootmoeder heeft 74 mooie jaren gehad met haar moeder en heeft tot het mogelijke in de rare tijden voor haar moeder ook gezorgd. Ze woonde op 500m van een woonzorgcentrum waar Meter S. Verbleef en mijn grootmoeder stond er wanneer ze mocht en voor de pandemie dagelijks. Ik heb een zelf geschreven tekst voor gelezen op de begrafenis. De rode draad is elke tekst van de zin:' Ach menneke dat ik dat nog zal meemaken'
Januari 2022. Mijn grootvader en Peter 'Peter P' was al een aantal maanden zwaar op de sukkel en had al enige tijd in het ziekenhuis verbleven. Met kerst zag hij er heel mager uit en nam duidelijk het gebeuren meer in zich op dan we van hem gewoon waren. Hij wist dat het zijn laatste kerst was en dan midden januari kreeg ik van mijn vader het bericht 'Pepé is overleden'. 89 is hij geworden. Zijn lijf vol kanker. Er ging een gevoel van verdriet en opluchting door me heen. Mijn grootvader was niet iemand die ziek kon zijn. Hij zou daar mentaal nog zieker van zijn geworden dan hij fysiek was. Hij heeft nog kerst en nieuwjaar gehad, maar niet mijn trouw. Ik was de jongste kleindochter en de eerste die ging trouwen. Het breekt mijn hart een beetje wanneer ik mij herinner dat hij er niet bij was. Hij zag af en het is beter zo, maar ik mis hem enorm. Ook bij hem heb ik een zelfgeschreven tekst voorgelezen. We hebben zijn begrafenis afgesloten met 't vliegerke van Walter De Buck. Geproest klonk door heel de kerk van mensen die hun lach moesten inhouden. Mijn grootvader zou het geweldig hebben gevonden.
Mei 2022. Na het overlijden van mijn grootvader bleef met grootmoeder achter. 84 en dementerende. Ze besefte niet dat haar man al een tijd overleden was en kon kwaad worden over het feit dat hij haar niet kwam bezoeken. Hoewel ze het mentaal niet besefte leek het alsof haar lichaam dat wel deed. Ze was bedlegerig en heel futloos. In mei verwittigde de verpleging dat we ons moesten klaar houden. Ik heb haar nog op haar laatste helder moment gezien en dat koester ik enorm. Het was pijnlijk om een eens zo trotse vrouw zo te zien liggen. Een vrouw die voor haar eigen familie zoveel heeft opgegeven. Ze heeft altijd voor haar mentaal andersvaliden broer en zus gezorgd tot hun overlijden en haar ouders. Ze was een schim van wie ze ooit was. Goed dat ze snel na haar man is overleden, ze maakten zo veel ruzie, maar konden niet zonder elkaar. Ik heb een zelfgeschreven tekst voorgelezen op de begrafenis.
Augustus 2022. Ok oef iets vrolijker. Ik ben getrouwd! Zalig feest en een geweldig gevoel. Mijn man heeft de voorgaande maanden heel wat huilbuien moeten incasseren en dat stond ook in zijn geloftes. Ik mag zo veel huilen als ik wil. na de trouw is mijn rouwproces pas gestart. Ik kon terug ademen. Toch qua emoties betreft. Ik moet niet meer mij sterk houden omdat ik ging trouwen en dus iets leuks in het vooruitzicht had. Ik kan eindelijk rouwen en het verwerkingsproces starten. Dacht ik toch. Want u leest het goed in de titel het waren 4 begrafenissen.
September 2022. Mijn man zijn grootvader 'bompa' moest naar het ziekenhuis overgebracht worden want het ging niet goed. 2 dagen later is hij in de ochtend overleden met zijn kinderen bij zich. Waarbij mijn schoonmoeder. Een sterke vrouw, maar deze klap was te zwaar om nog sterk te zijn. Hoewel ik hem nooit goed heb gekend en hij heel veel moeite had met mijn naam was het voor mezelf ook te veel. Mijn naam stond weer op een doodsbrief. Ik voel me schuldig dat ik de steun niet kon bieden op het moment zelf aan mijn man die hij mij al 3 keer had geboden het afgelopen jaar. Hij wist het nieuws een halve dag voor hij mij het heeft verteld. Ik was in een goede bui sinds enige tijd en hij wou me dat niet afnemen. De tranen rolde tijdens d begrafenis van mijn gezicht. Geen gesnotter, pure tranen. Het voelde vreemd. Van de 4 kleinzonen was ik de enige echtgenote die zich kon vrij maken. Het gaf een gevoel van 5de wiel aan de wagen. Mijn man heeft een tekst voorgelezen en toen ik hem daar zag staan. Ik zat half klaar om in te springen indien nodig. Net zoals hij voor mij klaar zat. Het gaf meteen gevoel van vermoeidheid, ik voelde dat elke vezel in mijn lijf moe was en bij mijn man ook.
We horen van veel mensen dat het voor ons veel is en dat ze niet kunnen voorstellen hoe wij ons moeten voelen. Toch maakt mij dat eigenlijk wat kwaad. Voor de trouw moesten we ons sterk houden, ons op leukere dingen focussen. Toch wou ik na het overlijden van mijn grootvader even niets beslissen. Net in die periode kwam de vraag voor de dress code voor de suite. Familieleden hadden er zelfs niet opgewacht en dachten 'als we niets horen dan beslissen we zelf'. Grote fout. Ik ben mijn geduld verloren en heb geroepen dat ze zelfs ook een smartphone hebben en zij ons ook eens kunnen contacteren. Het was mijn breekpunt. Ik voelde dat ik mezelf verloor in het 'sterk zijn'.
een sterk karakter is niet altijd een sterk persoon. De families hebben heel wat moeten incasseren en dat heeft banden gebroken en andere weer sterker gemaakt.
Hoe gaat het nu met mij? Ik ben toch gelukkig als pas getrouwde vrouw? Ja, ik ben gelukkig als getrouwde vrouw. Hoe het echt met me gaat? Niet goed en dat mag. Ik probeer me en ons tijd te geven. Tijd om te rouwen, om steun bij elkaar en anderen te zoeken en tijd om eens aan mezelf te denken. Tijd om te huilen. Tijd om bij elkaar te zijn. Iemand verliezen kan je niet los laten. Dat moet je een plaats geven.
Liefs
MaritMaritMarit 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Overleden na 8 maanden vechten tegen astbestkanker
Mijn man is overleden na 8 maanden vechten tegen astbestkanker.
Met hart en ziel voor hem gezorgd.
Is in mijn armen met veel liefde heengegaan.De wereld staat voor me persoonlijk stil.Heb tijd nodig.
Veel pijnlijk verdriet en groot gemis.
Er is veel steun.Maar uiteindelijk zal de tijd ons verdriet verzachten.Niks zal nog het zelfde zijn.Ieder heeft zijn manier om te rouwen...Er is een beetje in mij mee gestorven.Liefde en warmte elkaar geven ieder dag opnieuw.
Mijn man heeft moedig gevochten ,nu is het aan mij om te vechten recht te blijven en er nog beste van te maken.
Zorgen dat hij blijft leven onder ons.KarenKaren 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Met dat ik dit schrijf stromen de tranen over mijn wangen
juli 2019 is mijn vader overleden. Ik was 16. Ik had pfeiffer gehad en was al 4 jaar veel moe. Ik weet hoe bezorgd mijn vader was. ik zat dat jaar in 4 havo en had al erg veel gemist dat jaar maar toch waren mijn cijfers prima en ik weet dat mijn papa zo trots was. Het was toetsweek en ik had een economie test die dag. Mijn lastigste vak. In de ochtend voordat mijn vader weg moest had hij me wakker gemaakt om een knuffel te geven en me succes te wensen. "je kunt het! Ik hou van je wat de uitslag ook is, succes!". Ik weet niet wat ik heb terug gezegd. Ook weet ik niet hoe de toets ging. Het enige dat ik weet is dat ik na de toets moe was en thuis was gaan slapen in zijn bed, dat lag gewoon lekkerder. Ik werd rond half 6 wakker van geschreeuw beneden, dat gebeurde wel vaker met 3 broers in huis dus ik stoorde me eraan maar toen ik de tijd zag ging ik naar beneden. etenstijd dacht ik. maar dat bleek anders. Mijn vader was rond 10 voor half 6 thuis gekomen en moest naar het toilet. Daarna konden we gaan eten had hij gezegd. Mijn moeder dacht na een tijdje dat het te lang duurde en omdat we een raampje boven de deur naar de wc hebben zei ze tegen mijn broertje te kijken, na veel op de deur kloppen en roepen. Mijn broertje zag mijn vader zitten op de grond voor de wc en mijn oudere broer sloeg de deur in en ging een buurvrouw met ehbo halen. toen kwam ik naar beneden en zag mijn vader zitten. mijn oudere broer stuurde mij en mijn jongere broertje naar buiten en daar probeerde ik hem te laten focussen op een woordzoeker. Ik weet niet waar mijn moeder was toen, binnen maar hoe zij dit gezien of ervaren heeft weet ik niet. het volgende wat ik kan herinneren is dat er een heleboel buren bij ons in de tuin zaten. een van de buren die ik niet kende zat naast me en probeerde me te kalmeren. "och, je trilt helemaal". toen pas merkte dat ik niet wist wat er ging gebeuren, mijn lichaam trilde? dan moest het echt erg zijn. Ik weet dat toen mama ook buiten was en mijn oudste broer gebeld van zijn werk. we stonden allemaal bij elkaar in de achtertuin toen de ambulance medewerkster zei: "we hebben alles gedaan wat we konden maar het mocht niet baten". Ik weet niet hoe ik reageerde of wie dan ook.
Ik ben de maanden daarna heel erg gaan doen alsof ik blij en gelukkig was. ik voelde me ook echt zo. ik kreeg een bijbaan, mijn eerste omdat ik altijd zo moe was maar nu moest ik iets doen, weg van de sfeer thuis, even afleiding. En dat hielp maar het vlucht gedrag heb ik nog steeds. ik heb niks verwerkt, en zit in Amerika om hier voor een jaar te werken, op mijn 18e. Iedereen zegt dat het knap is, voor mij een ontsnapping. begrijp me niet verkeerd, ik hou van mijn moeder en familie en ik mis ze ontzettend maar alle mensen die mijn vader kende herinneren me aan wat er is gebeurt en dat kost zo ontzettend veel energie dat ik veel dagen maar 3 van de 24 wakker was. vaak ging ik naar school en als ik thuis was viel ik in slaap tot de volgende ochtend, en een jaar later ging dat zo met werk. Nu ik hier in de VS zit merk ik dat het op veel momenten makkelijker is. maar zodra ik mijn moeder bel mis ik haar zo ontzettend en mis ik papa zo veel dat ik sommige weekenden gewoon niks wil doen behalve slapen en film kijken, want dat zijn de momenten dat ik niet hoef te denken.
Ik weet dat mijn vader zo trots op me zou zijn. Hij wilde altijd al naar Amerika. Wilde alle steden, alle national parks zien en de cultuur meemaken. Als hij het daarover had zei ik altijd, dat gaan we samen doen! Nu kan dat niet en doe ik het alleen.
Als ik denk aan alle dingen die hij niet heeft meegemaakt of gaat meemaken breek ik bijna. Hij heeft niet mijn eerste baan gezien, dat ik van school slaagde, dat ik mijn rijbewijs heb gehaald, dat ik in Amerika zit. Als ik een vriend krijg gaat hij hem nooit kennen, mijn kinderen zal hij nooit ontmoeten, welke baan ik later ook wil, hij zal het niet weten.
Met dat ik dit schrijf stromen de tranen over mijn wangen. Ik weet niet wat ik hiermee wil bereiken maar ik moest dit denk ik gewoon even kwijt.Anne-WilAnne-Wil 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Zij had de gave om mensen aan zich te binden
Mijn vrouw, soulmate, allesje is een week geleden op 49 jarige leeftijd overleden aan uitgezaaide bortskanker. Zij had de gave om mensen aan zich te binden door haar positiviteit, ze was altijd stralend, lief en zorgzaam en zat niet bij de pakken neer en ondanks dat ze steeds meer moest inleveren bleef ze krachtig. Het netwerk aan mensen die van haar hielden was dan ook erg groot. Ze was er ondanks al de tegenslagen steeds voor iedereen en met name mij en haar zoon van 18. Ik ben volledig lamgeslagen, huil me scheel, weet niet hoe het verder moet. Ik voel de druk van “ je moet de draad weer oppakken”, weer aan het werk, je moet er zijn voor haar zoon” je moet het een plaats gaan geven en het heeft tijd nodig dat de pijn slijt. Maar gaat ie slijten en wil ik dat wel ?..........tja en uiteindelijk dan, ik kan me geen vervolg mooie jaren voorstellen? Ik voel me leeg en alleen ondanks alle lieve vrienden, heb alle mooie momenten en tegenslagen inmiddels wel meegemaakt en zou het liefst eruit stappen, maar dat zou dan volgens vele zwak en egoistisch zijn. Het voelt of ik zelf gestorven ben maar door moet, maar zonder haar niet meer verder wil.Ed- Alle reacties weergeven...
-
Ik begrijp je. Ben mijn allerliefste mama verloren, zelfde karaktertrekken als je vrouw. Daarna 3 ma later volgde mijn papa. Heel hard om dierbaren te verliezen. Veel moed, ook al is dat een kleine troost, en probeer naar haar vb te leven, dat probeer ik ook. Sterkte.
Line
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nog steeds is er dat vreselijke gemis, pijn en immens verdriet
Het is nu bijna 2 jaar geleden dat mijn lief vrouwtje mij plots werd ontnomen op 55 jarige leeftijd. Nog steeds is er dat vreselijke gemis, pijn en immens verdriet. Dagelijks probeer ik me sterk te houden voor mijn autistische zoon maar 's avonds in bed gaan de tranen van pijn, angst en verdriet de vrije loop. Ik kom enkel nog buiten om boodschappen of naar het kerkhof, meer niet, meer kan ik niet opbrengen. Futloos en eenzaam passeren de dagen zonder dat ik nog enige hoop koester er ooit weer bovenop te raken. Ik zie de dagen steeds met meer tegenzin tegemoet. Mensen in de buurt zeggen dat ik er goed uit zie, maar dat is enkel de bolster die ze te zien krijgen, het valt me op dat ik er verdomd goed ben in geworden mijn verdriet en pijn te camoufleren voor de buitenwereld. Voor mij persoonlijk hoeft het allemaal niet meer na een huwelijk van 23 jaar, als dit de rest van mijn leven is......pfffff, nee bedankt.Joost-
Ik begrijp je verdriet, het is vreselijk hard een geliefde te verliezen. Mijn dierbare mama half jaar geleden gestorven aan een hartstilstand, mijn papa volgde haar 3 maanden erna. Het gemis is zo groot. Ik wens je veel sterkte. Ik probeer naar hun voorbeeld te leven.
Line -
Dank je.
Joost -
Beste Line,
Mag ik jou eveneens heel erg veel sterkte en moed toewensen met uw vreselijke verlies.Joost - Alle reacties weergeven...
-
Dankjewel, het zal idd nodig zijn die sterkte. Ik probeer nu toch wat buiten te komen, ook al ween ik nog elke dag, ,maar dan is het er ook uit. Dokter zei me dat ik mijn tranen de vrije loop moet laten, om het te verwerken. Tja zoiets verwerk je nooit echt. Maar mijn ouders en ook je geliefde zouden gewild hebben dat we terug gelukkig worden. Is idd zeer moeilijk. Ik wens je nog veel moed.
Line
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Zij heeft nu rust voor mij het grote gemis begonnen
Mijn vrouw begon half Oktober 2021 te hoesten en de dokter dacht na een week hoesten misschien een bronchitis maar geen medicijn hielp. Op 1 November naar het ziekenhuis voor foto's en ja er was iets op te zien.
Toen begonnen de onderzoeken scans nog meer foto's een biopsie bloedonderzoek enz. op 25 November begon de eerste kuur en zij is er alleen maar erg ziek van geweest. 5X opgenomen op de spoedeisende hulp en 3X opgenomen. kortom een helse strijd voor haar die zij heeft verloren want 2 Maart 2022 smorgens om tien over vijf is zij vredig heengegaan.
Zij heeft nu rust voor mij het grote gemis begonnen. pijn ongelofelijk veel pijn en verdriet en een groot gemis. Ben begonnen met hulp van een psycholoog om dit grote gemis te kunnen verwerken. ZIJ 52 jaar haar naam Corine.jacobjacob 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Laatste tijd huil ik vaak om niets
Mijn man is bijna 5 jaar geleden overleden na een heftige ziekte.wij waren 40 jaar getrouwd.
De eerste jaren ging het best goed met me .
Maar sinds de corona voel ik me heel alleen .en mis ik hem verschrikkelijk. De meeste mensen denken dat het goed met me gaat .
Maar de laatste tijd huil ik vaak om niets. ben het liefst thuis dat niemand het ziet .ik voel me gewoon zo depri.
Ik zou wel weer een wat positiever willen ze zijn .Anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Ik wens je veel sterkte, ik begrijp je, zie mijn verhaal 222. Line
Line
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Een dag later werd ze teruggevonden...
Toen ik 14 was kreeg mijn mama een alcoholprobleem. Dit was voor haar de oplossing van haar depressie. Ik werd een puber en mijn moeder veranderde in een ander persoon. Ik was 21 en ze was vermist, een dag later werd ze teruggevonden in het water. Ik was boos en teleurgesteld. Normaal zou ik dat jaar afstuderen maar in mijn ogen kreeg de dood voor haar voorrang.
We zijn een jaar verder en ik blijf boos en teleurgesteld, maar de persoon om je hart te luchten is weg, en niemand kan die plaats vervangen. Dat is zo jammer, een leegte die niemand kan invullen...Anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Begrijp je boosheid en teleurstelling helemaal. Het is helaas zo dat verdriet en rouwen altijd eenzame aangelegenheid is. De relatie die je had is weg. Ik hoop dat je de rust vind om toch je eigen weg te vinden.
Koosje
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik heb mijn aller liefste vader verloren aan COVID
Ik heb mijn aller liefste vader verloren aan COVID. Hij is 71 geworden.
8 weken heeft hij gevochten op de IC. Na 3 weken hebben ze hem proberen wakker te maken. Hij had waarschijnlijk een delier. Er was geen contact met hem mogelijk en hij was heel onrustig. Artsen stonden met hun handen in het haar. En wisten niet waar ze tegen aan keken. Hij is nooit meer helemaal wakker geworden. Na 8 weken aan de beademing en keihard vechten waren zijn longen helemaal op. Nooit hadden wij verwacht dat hij er niet meer uit zou komen. Mijn geweldige vader en nu moeten we een leven lang zonder hem.
Na 2 dagen op de gewone afdeling werd hij met 94% zuurstof op de hoogste druk in coma gebracht. Hij was nog bij wel een beetje warrig maar hij kon praten (wel moeilijk) maar wist alles nog en zag er goed uit. Het maakt me bang om te denken dat de coma alles kapot heeft gemaakt.
Had hij miss niet in coma gebracht moeten worden? Maar dat is alleen mijn eigen waarneming. Ik ben geen dokter en denk zeker dat ze alles voor hem hebben gedaan. Ze wilde ook echt dat mijn vader het zou redden en hebben het 8 weken alles gegeven! Maar toch… wat als…. Had hij het niet gewoon gered als hij niet in coma was gebracht?
Wat ik ook moeilijk te verwerken vind is dat hij niet gevaccineerd was. Niet omdat hij het perse niet wilde maar twijfelde en het even aan wilde kijken. Hij was een super gezonde fitte man en dacht kijken waar dit allemaal heen gaat met de vaccinaties. Ook wij waren het daar helemaal mee eens!
En nu de vraag van iedereen “was je vader gevaccineerd?” Die vraag komt heel hard binnen.
Je voelt dat mensen miss denken eigen schuld.
En ook ik denk “Wat als!?” Had het dan zijn leven gered. Ik voel me schuldig
Nooit is het mijn vader zijn keuze geweest om dood te gaan.
En geloof ook dat mensen doen wat ze doen omdat ze denken dat dat op dat moment het beste is voor hun gezondheid.
Ik ben kapot van verdriet en vind het moeilijk om verder te gaan.
Herkend iemand zich in mijn verhaal?Anoniem-
Ik begrijp het volkomen. Covid heeft veel kapot gemaakt. Maar je mag je niet laten leiden door al die vragen van wat als...je moet dit proberen los te laten. Iedereen heeft vast gehandeld met de beste bedoelingen. En gehandeld naar wat toen goed aanvoelde.
Ik heb tijdens covid een broer verloren. Maar niet aan covid. Hij was erg ziek en lag in coma. Hij was geveld door een bacterie die zijn hart en nieren zwaar hadden aangetast. Maar daar bovenop had hij ook slechte aders en suikerziekte waardoor hij al tenen had laten afzetten. Na 10 dagen coma wilden de docter hem wakker maken maar dat lukte niet. We hebben dan toestemming gegeven om de machines stil te leggen. Want h op een bepaald ogenblik hebben ze hem moeten reanimeren. Die reanimatie duurde 6 min
De kans bestond dus dat hij als een plant zou moeten verder leven. Hier zou ik ook de vraag kunnen stellen van wat als hij toch goed uit de coma was geraakt ? Maar toch denk ik dat het de juiste beslissing was. Hij zou boos op ons zijn als hij zou wakker worden en moest leven als een plantGreet -
Wat vaccineren betreft...mijn ouders hadden het ook niet genomen. Beide hebben ze covid gehad zonder grote problemen.
Mijn papa is kort geleden op een tragische manier om het leven gekomen terwijl hij ook fit en gezond was.
Veel factoren hebben gezorgd dat hij op een verkeerd moment op de verkeerde plaats was. Ik denk dat we ons lot niet kunnen ontlopen. Vaccineren of niet, coma of niet....als de tijd er op zit......
Ik begrijp helemaal dat je met vragen zit: wat als.....
Ik heb ze ook.ik heb er onnoemelijk veel waar ik nooit een antwoord zal op krijgen. Op probeer ergens op zijn manier verder te leven en hem te zoeken in kleine dingen.T. -
Zelf lag ik ook 9 weken in coma door Covid eind 2021. 3 x kantje boord
Heb het overleefd, duurde wel heel lang voordat ik alles weer kon.
Had astma, wekedelen reuma, hoge bloeddruk en tachycardie, vertrouwde Astrazeneca niet, dus niet gevaccineerd.
Was indertijd 65.
Thats life
SterkteBarry -
mij maan is in ziekenhuis opgenomen met volledige beleid. na 2 dagen is hij in coma gebracht en toen heeft doctor beleid veranderd in beperkt beleid , geen reanimatie na 30 dagen is hij wakker gekomen en naar long afdeling geplaatst, na een week daar gelegen is hij overgeplaats naar revalidatie centrum, daar is iets mis gegaan en hij is overleden omdat doctor heeft vergeten beperkt beleid veranderen in volledige beleid, terwijl hij heeft ons gezegd dat hij heeft dat verandert, ambulance is op tijd gekomen mij maan redden maar doctor van revalidatie centrum zei tegen ambulance personeel dat ze mogen hem niet reanimeren, ik heb een jaar lang gewacht op medische dossier en nou zit dat bij advocaat, dat iemand kan beslissen over iemands levens einde behalve God daar ben ik niet mee eens, hij is niet gevaccineerd en heft dat misschien sleutel tot niet reanimeren, mij verdriet is elke dag groter en groter , mij maan krijg ik niet terug maar waardheid moet ik weten hoe en wanneer en misschien pas daarna kan ik verwerken verlies veel sterkte
d.t. - Alle reacties weergeven...
-
Mijn vader is ook overleden aan covid verschrikkelijk nu 4 jaar geleden denk ook nog elke dag aan hem .waarom nu oppeens een pandemie ..zo oneerlijk.
Jolanda
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Probeer er weer een beetje ritme in te krijgen
Hallo, het is nu 2 weken geleden dat mijn man overleden is. Hij is overleden aan Creutzfeldt Jacobs. Rond najaar 2021 de eerste onderzoeken en in januari kwam de diagnose en nu op 22 februari is hij al overleden. Hij was 54 jaar. Mijn eerste en grote liefde. Het is zo onwerkelijk, zo snel. Hij is thuis gestorven. Ik ben in die tijd onwijs geholpen door dorps- en kerkgenoten en Thuiszorg . Ondanks de korte tijd hebben we gelukkig nog samen wat dingen kunnen regelen. Er komt zoveel op je af Maar ook daarna moet er nog een hoop geregeld. Zelf ben ik 50 en samen met mijn zoon van 17 moet ik nu door. Momenteel werk ik niet, dat gaat niet. Alles op zijn tijd denk ik dan maar. Ik doe de dingen die ik op dat moment moet doen. Probeer er weer een beetje ritme in te krijgen, ook voor mijn zoon, die school en stage weer wat heeft opgepakt. We praten wel veel samen en delen de herinneringen, maar het doet nog zo'n pijn het gemis en de stilte in huis. Ik probeer troost te vinden in de kleine dingen. Zoals bijvoorbeeld dat er op de dag van de begrafenis er bij thuiskomst allerlei viooltjes voor de ramen buiten zijn neergezet. Door wie, geen idee. Iedereen benaderd, niemand weet het. Ik troost mij doordat het ook nog door mijn man Jan zijn geregeld voordat hij naar het ziekenhuis ging. Echt iets voor hem.
De bloemen maken me blij ieder dag..SandraSandra 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik denk dat ik me maar op mijn werk ga storten
Een paar weken geleden overleed plotsklaps mijn partner, net 50. Reanimeren mocht niet meer baten. Op dit moment leef ik in een roes. We hadden samen 3 kinderen, allen meerderjarig, niet allemaal meer thuis. Ondanks alle lieve mensen om ons heen grijpt het verdriet en gemis je om de keel. De mooiste helft in je leven is geweest maar we hadden samen zoveel mooie plannen nog. We konden geen afscheid nemen, zo uit het leven weggerukt. Ik eet en ik slaap niet meer. Eigenlijk voel je vooral zelfmedelijden, en wat mensen ook voor je doen, niks kan me meer gelukkig maken. Ik denk dat ik me maar op mijn werk ga storten. Ik vond dat nooit zo belangrijk in in het leven. We leefden van vakantie naar vakantie en altijd lekker feesten en genieten. Nu herinneren al deze dingen vooral aan onze tijd samen.HH 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik kan er toch niet overheen walsen
Help!
Een lieve vriendin is overleden, aan de gevolgen van een vreselijke ziekte.
Nu roept n andere vriendin 'het leven gaat door'.....
Ik hb daar zo n hekel aan...., dat seet ik ook wel dat het leven doorgaat hoor, maar voor mij staat het toch even stil...
ik kan er toch niet overheen walsen en na 2 dagen al doen alsof alles weer normaal is....
Of is dat raar van mij?Marian- Alle reacties weergeven...
-
Natuurlijk is dat niet raar. Ik vind het een ongepaste opmerking van je vriendin.
Het is menselijk en normaal om een rouwproces door te gaan. Het enige wat je kunt doen is lief voor jezelf zijn en jezelf de ruimte en tijd gunnen om dit verlies te verweven met de rest van je levensverhaal.
Kende je haar ouders? Misschien kun je over een tijdje contact met hen opnemen om erover te praten, mijn ervaring is dat dit zeker op prijs wordt gesteld. Of hadden jullie gezamenlijke vrienden? Het is fijn om mensen op te zoeken die haar kenden en die jouw verdriet begrijpen.
SterkteAva
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
2021.. een jaar vol nachtmerries..
2021.. een jaar vol nachtmerries..
Eerst een miskraam, toen 2 weken erna te horen gekregen toch nog zwanger te zijn.. was dus een tweeling..
Blij, maar bezorgd.. gaat dit wel goed?
30 april plotseling mijn vriendin, maatje, trouwe viervoeter plotseling overleden.. deze keuze moeten maken was zo zwaar!
Daarna kwam de volgende nachtmerrie, 20 weken echo.
Toen had mijn kleine jongen ook nog een afwijking aan zijn hersenen.. nu blijkt dat het een zeldzaam syndroom is, waarvan nog afwachten of het erfelijk is.
Met 22 weken ben ik mijn zoon verloren, ook deze keuze heb ik moeten maken.
Hoe ga je met dit verdriet om? Ik weet het niet en kan het vaak niet. Dagelijks moet ik de strijd aan gaan met mijn verdriet, terwijl je om je heen iedereen verder ziet gaan en gelukkig ziet zijn.
Mijn leven staat stil en niemand kan je hiermee helpen.
IrisIris 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn zus was mijn steun en toeverlaat
Op 19 nov 2021 overleed mijn zus op 29 jarige leeftijd. Totaal onverwacht aan de gevolgen van een hersenbloeding. Ze bleek een tumor om haar hersenstam te hebben die is geknapt. Op het moment doen ze onderzoek naar wat het precies kan zijn maar ze vermoeden een syndroom. Een syndroom is erfelijk en dus mogelijk dat mijn broertje en ik met hetzelfde rond kunnen lopen. Maar het maakt mij niet uit als ik hetzelfde heb.
Mijn zus was mijn steun en toeverlaat. Mijn gids in het leven. We hebben in onze studententijd nog enkele jaren samen gewoond en zelfs daarna nog 2 jaar. De afgelopen 2 jaar woonde we 500 meter bij elkaar vandaan en regelde we zelfs dat we onze week boodschappen samen deden. We deden vanaf dag 1 alles samen en nu moet ik het alleen doen. Ons broertje is 8/6 jaar jonger en woont samen met zijn vriendin aan de andere kant van Nederland.
Ik weet gewoon niet hoe ik zonder haar door moet gaan met het leven. Mijn zus is de enige die ik om deze situatie bij mij wil hebben.
Ander half jaar geleden is onze tante overleden. Mijn zus en tante lijken qua uiterlijk en innerlijk onwijs veel op elkaar. Ik hoop alleen maar dat ze samen zijn en het fijn hebben.
Ik mis mijn zus zo onwijs en zoek steun in spiritualiteit maar kan het nog niet vinden..Kira- Alle reacties weergeven...
-
22 jaar heb ik samengewoond met mijn lieve zusje totdat ze opeens op 23 mei 2022 overleed in het ziekenhuis. Ik ben nu helemaal alleen en het is erg moeilijk om het verdriet en gemis te dragen. Op mijn werk vinden ze me vervelend, het moet nu wel over zijn ! Ik weet niet hoe ik verder moet zonder haar, we deden alles samen, eigenlijk wil ik niet meer verder leven zonder haar, zo zinloos en uitzichtloos.
Tina
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik schreef het aan het sterfbed van mijn lieverd
3 maanden geleden verloor ik mijn allerliefste man aan MS, hij was pas 56.
Ik hoop dat de pijn ooit minder wordt. het verdriet om hem en de zware weg die hij 26 jaar moest gaan zullen nooit weggaan.
Graag wil ik bijgaand delen. Ik schreef het aan het sterfbed van mijn lieverd en voel de behoefte dit te delen.
Dinsdag 14 wo 15 september
Vannacht werd ik gebeld je bent al weer bijna een week aan het knokken. 2 weken geleden was je ook nog ziek en lag je aan het zuurstof, ik hoor dat je bijna 41 gr koorts hebt, ik pak mijn weekendtas die al weer dagen klaar staat en ga naar Het verpleeghuis.
Vannacht uren aan je bed gestaan
Je probeert van alles te zeggen maar ik versta niet alles
Zo frustrerend, ik wil je helpen, al je zorgen wegnemen, de juiste dingen zeggen. Heb vannacht tientallen keren gezegd hoeveel ik van je hou en dat je mag gaan rusten, je bent een held. Steeds als ik even op de bank ga liggen zeg je weer iets. Volgens mij weet je dat ik er ben, je glimlacht een paar keer als ik tegen je praat, onbetaalbaar en hartverscheurend tegelijk. een paar keer gaan je ogen open maar ze zien niets.
Nog steeds brabbel je ‘dank je wel’ als er iemand van de verpleging komt en iets voor je doet, dankbaar ben je altijd.ik ben zo trots op je.
Tegen de ochtend ben je wat helderder, dan heb je het warm, daarna weer koud, we hebben een koelvest op je lichaam gelegd.
Je kijkt me een keer aan. met heldere ziende ogen deze keer, je glimlacht en zegt ‘ mooie meid’ zoals je al duizenden keren hebt gezegd. Ik zal dat nooit vergeten. Vervolgens zeg je ‘ ga maar naar huis’ ….wat moet ik doen? Misschien wil je alleen gaan als ik er niet bij ben, ik wil je lijden geen minuut langer maken dan nodig, 26 jaar een titanenstrijd moet nu echt voorbij zijn. Ik blijf, ik zit op de bank en kijk naar jou, je bed staat in de kamer het laatste half jaar sinds je er eigenlijk niet meer uit komt, dat is fijn, de kamer is gezellig en je luistert bijna de hele dag naar je passie, muziek . In de loop van de dag worden afspraken gemaakt over het verdere beleid, af en toe wordt je even wakker, je kunt bijna niet praten drinken, dat lukt wonder boven wonder, en steeds is daar weer die glimlach, je ‘dank je wel’ zo hartveroverend maar ook zo hardverscheurend, zo glijd de dag voorbij, de pijn van het verdriet om jou is niet te verdragen, weet niet waar ik het zoeken moet, de boze droom die we 26 jaar moesten leven komt in flarden voorbij, ik kijk video’s die ik de laatste jaren van je maakte op mijn telefoon, ik moet er van glimlachen, wat ben je toch een kanjer, bijna alle filmpjes in een ziekenhuisbed of in je rolstoel want dat was jouw leven, herstellend van weer een bloedvergiftiging, herstellend van Corona, je lichaam gesloopt door die klote ms, en dan toch die lach, of zelfs nog een goeie grap, en altijd je aanbidding van mij. Liefje meer dan 30 x dachten de artsen en ik ook dat het klaar was, steeds moest ik me voorbereiden op afscheid nemen van jou, steeds moest ik me herpakken, want de tijger in jou wist steeds het tij te keren, het ziekenhuis was jarenlang ons tweede huis. Ook nadat de behandelend artsen besloten verdere behandelingen te staken omdat je lijden uitzichtloos was overleefde je de laatste 1,5 jaar in het verpleeghuis zonder behandeling infectie na infectie, met iedere crisis moest je weer een stukje van je ongekende kracht inleveren en met iedere crisis brak een stukje in mijn hart.
Nu lig je hier, voor je laatste gevecht, het kon echt niet meer, die klote ms die jou sloopte zal ik niet missen, maar leven zonder jou, wij die zo n intense heftige 26 jaar lange boze droom moesten leven, ik weet nog niet hoe ik dat moet doen, maar met de echte geliefde vrienden die een stuk van de weg met mij meeliepen ga ik mijn best doen. Niemand is zo sterk als jij. Mijn strijder. mijn engel, er moet voor jou iets moois weggelegd zijn. Jij verdient het paradijs, een standbeeld en een oscar, Rust zacht op een mooi plekje waar waar de zon hopelijk uitbundig schijnt, ik zal nog vaak bij je zijn en je bloemen brengen want daar houd je zo van.
Dag mijn lieve lieve kanjer , ik hou van jou voor altijd.AnoniemAnoniem 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik voel me afschuwelijk, kan hem niet missen
Mijn man van 61 is vorige week aan een hartstilstand op zijn werk overleden. Hij had nooit iets, niets dat erop wees dat dit kon gebeuren. Ik voel me afschuwelijk, kan hem niet missen. Hoe moet ik nu verder, samen met onze dochter van 13 die een angststoornis heeft en nu nog banger is.MarliMarli 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn lieve moeder
Ik weet niet hoe ik moet beginnen, maar misschien erover praten met mensen gaat helpen. Ik ben 6 jaar geleden mijn moeder verloren. Ze was mijn steun en toeverlaat. Ik kon altijd op haar bouwen en een warme knuffel verwachten.
Ik merk dat ik het moeilijk vind om erover te praten. Vooral als ik nieuwe mensen leer kennen en ze praten over hun ouders. Vaak vermeld ik er niet bij dat ik mijn moeder heb verloren.
Het voelt alsof iedereen is doorgegaan met hun leven en dat ik soms blijf vast hangen in het verleden. Het voelt alsof ik de leuke herinneringen vergeet van mijn moeder. Voor de buitenwereld lijkt het alsof ik alles heb verwerkt en sterk in mijn schoenen sta, maar toch heb ik soms die momenten dat ik me alleen voel en dat ik moet janken van pijn en verdriet.... Ik mis mijn moeder gewoon. Ik weet dat ik altijd het gevoel ga hebben alsof er een stukje uit mijn hart is verdwenen en dat ik die nooit meer terugkrijg. Ik kan nooit die plekje in mijn hart opvullen met iemand anders. Mijn moeder was iemand met een pure hart, waar ik alleen een voorbeeld van kan nemen.
Helaas moet ik door gaan met mijn leven zonder mijn moeder en moet ik accepteren dat mijn moeder niet de leuke dingen in mijn leven gaat meemaken, zoals me zien trouwen of dat ik kinderen krijg. Rust zacht lieve moeder.Anoniem-
Veel kracht voor jou. Je lieve mooie moeder waakt zeker over je.
T - Alle reacties weergeven...
-
Wat verdrietig dat je jouw moeder bent verloren en dat je niet altijd de troost en het begrip uit je omgeving krijgt die je zou wensen. Weet dat er heel veel mensen zijn die jou hierin begrijpen, je bent niet alleen. Heel veel sterkte
Ava
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Alleen dan voelt het weer alsof ik mezelf aanstel
Dag allemaal,
Alweer bijna 15 jaar geleden ben ik mijn vader verloren. Na een kort ziektebed van 6 maanden is hij overleden aan de gevolgen van kanker. Ik was op dat moment 21 jaar.
De eerste jaren heb ik me er doorheen moeten vechten (merk ik nu als ik terug kijk). Veel weg met vrienden, feesten, drinken en vaak ook heel erg boos.
Nu een hele tijd verder heb ik een fijn gezin met 2 lieve kids. Ik heb eigenlijk alles wat iemand zich kan wensen, maar voel me de laatste tijd vaak weer boos. Ik kan er dan niet goed de vinger op leggen waarom en ik doe anderen ook verdriet door mijn sombere houding.
Misschien komt het omdat ik nu ook jonge kinderen heb en daardoor gevoelens terug komen. Ik heb ook uitdagingen in het werk, in het leven, als vader die ik heel graag met mijn vader zou willen bespreken. Kon dat nog maar..
Ik heb verder ook niet echt iemand om me heen die 'vergelijkbaar' is of waar ik mijn hart kan luchten, dat maakt me soms nog meer gefrustreerd.
Soms weet ik even niet meer wat ik moet doen en overweeg ik al om met iemand te gaan praten. Alleen dan voelt het weer alsof ik mezelf aanstel, want ik heb toch alles wat ik me kan wensen?
Ik weet niet of dit de geschikte plek is of dat er lotgenoten zijn die hetzelfde voelen of tips hebben, maar het is fijn het van mijn hart te kunnen doen.
Grt anoniemAnoniem- Alle reacties weergeven...
-
Je bent in goede plek.
Je schrijft zelf ,,De eerste jaren heb ik me er doorheen moeten vechten (merk ik nu als ik terug kijk). Veel weg met vrienden, feesten, drinken en vaak ook heel erg boos."
En nu is er tijd gekomen om niet te vechten maar rouwen, accepteren, uithuilen. Dan gaat de boosheid van zelf weg.
Groeten,
MarthaAnoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Wanneer word ik wakker uit deze nachtmerrie.
Woensdag 13 oktober jl., dus nu ruim 2 weken geleden is op 56 jarige leeftijd, plotseling mijn lieve man en rots in de branding overleden.
Mijn allessie.
Zo abrupt dat Ik het nog steeds niet kan bevatten. Onverwachts en binnen een uur. Waarschijnlijk een ruiter-embolie. Uitslag moet nog komen.
De hulp om mij heen is groot, maar de leegte om mij heen is veel groter.
Het is dat ik mijn zoon Thomas nog (thuis) heb, anders was voor mij de keus snel gemaakt. Het idee dat ik nu alles alleen moet doen is onverdraaglijk. Eric deed zoveel voor mij en anderen, dit kan toch niet allemaal waar zijn. Wanneer word ik wakker uit deze nachtmerrie.
Onze plannen en gezin naar de knoppen. Ik vraag mij steeds af waarom, waarom.
Hebben we iets verkeerds gedaan, waarom worden wij zo gestraft.
Ik word soms helemaal gek van binnen en ga helemaal flippen.
Nu ben ik moe van de medicatie die ik heb gekregen.
Mijn zoon is nu nog sterk (net als zijn vader), maar ben bang dat hij straks ook instort.
Pas 20 jaar en nu al zonder zijn vader en houvast.
Ik zou wel tegen de wereld aan willen schoppen en elk geluid wat ik hoor is teveel.
Ik wilde mijn verhaal kwijt en ik voel ook dat ik naar gelijkgestemden op zoek ben!
Jolanda
Jolanda- Alle reacties weergeven...
-
Ik begrijp heel goed je verdriet, ik ben nu 9 maanden verder en het is juist of het vandaag gebeurt is, het verlies is nog erger, jij hebt nog een zoon thuis, ik hoor dat je daar veel steun van krijgt, bij mij zijn ze alle 2 het huis uit, zij hebben ook hun verdriet maar het leven gaat verder, maar voor mij is het ook op 9 februari jl gestopt, ik wens jou ook veel sterkte toe, want ik vrees dat de pijn en het verlies niet weg zullen gaan, bij mij zeker niet, ik ga dat meedragen voor de rest van mijn leven.
Nicole verhaal 80
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nergens zin in
Ik ben mijn man verloren voor 2 jaar terug maar wat is dat een hel het gemis blijft en verdriet word minder maar on de draai weer tevinden he dat is moeilijk zit het liefst in de stoel nergens zin in als ik maar effe ergrns heen ga gaat het goed maar krijg steeds zo n naar gevoel in mn buik en in mn hoofd dat belemmerd mn hele leven wat is dat erg
En eten smaakt me niet ik kook bijna nooit maar als ik uit eten ga met iemand gaat het goed
Is dit herkenbaar voor iemand
En na 2 jaar nog steeds het eerste daar ging beter
Ik hoop op reacties
GrMiekeMieke 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Samen met hem is voor mijn gevoel mijn toekomstperspectief heengegaan
6 augustus is mijn lieve, dierbare vriend overleden. Samen met hem is voor mijn gevoel mijn toekomstperspectief heengegaan. Zwaar alcohol verslaafd, nog geen 40. Vaak in de relatie was ik erg eenzaam waarom is het merendeel wat ik liefhad in mijn leven weg? Hij was erg egocentrisch waarom loop ik nog steeds met het gevoel dat hij alles voor me was en dat het nu weg is? Rationele gedachte is dat ik mijn beste vriend verloren ben, maar ik ben een stuk van mezelf kwijt. Ik sta op en ga naar bed met de gedachte dat hij dood is. Is nu 2 maanden geleden en heb hem zien sterven. Ik heb vaak verdriet dat ik niet bij hem kan zijn maar ik ben nog niet klaar met mijn pad. Ik heb moeite met het feit dat ik moeilijk mensen toe kan laten maar iedereen in mijn omgeving zegt dat het tijd nodig heeft… tijd zal het leren.Anoniem-
Ik begrijp je helemaal het is van mij nu bijna 2 jaar geleden dat mijn man overleden is maar ik kan me weg nog niet vinden contact met andere mensen heel moeilijk kinderen en paar vrienden gaat goed maar verder geen behoefte aan mensen om me heen het verdriet is minder heb het wel geaccepteerd dat hij er niet meer is maar om de draai weer te vinden is zo moeilijk ik doe de hoogstnodige dingen maar nergens zin in liefst op de bank
Ik weet dat je dit niet helpt maar het is heel normaal wat we meemaken
GrWinnie - Alle reacties weergeven...
-
Dankjewel Winnie,
We helpen elkaar, denk ik. Door onze ervaringen te delen en het gevoel te hebben dat we niet de enigen zijn die zich zo voelen.Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Vertrouwen kwijt
Het is bijna 2 jaar geleden dat mn man overleden is het gaat wel iets beter met me maar ik blijf zo vreselijk zenuwachtig en onrustig het voelt vreselijk in mn hoofd het zakt zo ineens effe weg maar komt in alle hevigheid terug soms het is zo erg dat ik mn vertrouwen in mezelf helamaat kwijt ben komt dit iemand bekent voor het is ook net dat het me op mn adem slaat krijg her er benauwd van ik ben benieuwd of er iemand is die dit bekend voorkomt
Ik hoop op reactie
Groetjes WinnieWinnieWinnie 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Sinds 2 weken ben ik ineens wees
Sinds 2 weken ben ik ineens wees. zowel mijn vader wel iets eerder overleden en sindskort heel onverwachts mijn moeder.
Na al het geregel val ik in een gat.
Deze intense verdriet, boosheid en onwerkelijk nog kan ik niet bevatten.
Wat kn je het beste doen denk maar over jeheen laten komen.
Zal er toch door heen moeten. Ben ineens wees.
Jammer gnoeg zijn er genoeg mensen die je gewoon negeren en dat vind ik het llastigste.
Maar goed meer weet iknu even niet meervte schijven.
Groetjes moniekMoniekMoniek 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Dierbaar persoon kwijt
Kapot van verdriet
Ik ga kapot van verdriet, dierbaar persoon kwijt. En nooit meer kunnen zien. De vele stress maakt me kapot.Anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Ik snap je helemaal ik heb dat ook na bijna 2 jaar nog steeds het is vreselijk gewoon bijna niet mee te leven een paar dagen gaat het beter en ineens is het weer hopeloos
Soms denk je ik word gek en voel me misselijk en beroerd geen eetlust nergens zin in heb jij dat oookWinnie
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik had niet verwacht dat dit zo n hel zou zijn
Een vraagje ishet normaal dat je na 1 jaar en 10 ,maanden nog geen verbetering merk in rouwperiodw het word eerder ergen ik ga me stteds meer terug trekken en doe bijna niks meer het eerste jaar ging het veel beter mijn man is overleden dat ik wel zag aankomen ik had niet verwacht dat dit zo n hel zou zijn komt dit ooit weer goed ik begin te twijfelen geef de moed helemaal op bij de kinderen hoef je er niet mee aan te komen die willen er bijna niet meer over praten ik snap het wel die hebben een gezin maar ik ben alleen dan wil je ze graag met iemand er over praten ik krijg wel hulp daar kun je er over praten maar je moet het verder aallen doen dat is ook maar 1 x per maandWinnie-
Ik heb maar 1 tip: stap naar de huisarts en zeg dat je stagnerende rouw heb, je kan dan worden doorverwezen naar een rouwtherapeut.
Ik heb 3 maanden geleden mijn man (59) verloren na een ziekbed van 4 maanden en ben ook in rouwtherapie gegegaan. We waren 32 jaar samen. Het verlies is zo slopend maar eens moet het minder worden, daar werk ik nu actief aan
Ik ben 55 weduwe en wees.Kristine -
Dag kristine,
Ik hoop dat de rouwtherapeut je goed helpt.
Welke adviezen geeft hij je?
Bedankt alMarie - Alle reacties weergeven...
-
Persisterende Complexe RouwStoornis (PCRS) is tegenwoordig een term die ook in de DSM is opgenomen, zodoende wordt complexe rouw nu erkend én de therapie ervoor vergoed door zorgverzekeraars.
M.
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn lieve poes
Een maand geleden stierf onze lieve poes van 11. Zij is er geweest in mijn meest eenzame momenten en was lange tijd de enige waarvan ik het gevoel had dat ze me zag voor wie ik ben en oprecht van me hield. Ook mijn liefde voor haar heeft me door moeilijke periodes heen geholpen. Ik voel me nog steeds radeloos en zowel psychisch als lichamelijk zwak. Dankje lief meisje, dat je op mijn pad kwamLinda-
Het is heel moeilijk. Ik heb mijn kat 6 maanden geleden moeten laten gaan na 17 jaar en 2 maanden. En het gemis is groot. Ook ik heb veel meegemaakt met hem (goede en minder goede tijden) maar hij was er altijd. Ik heb geen andere huisdieren en/of kids etc. dus ik kan de troost ook niet elders halen en er over praten. Dat maakt het extra lastig. Het is een langdurig proces.. Sterkte met het verlies!
Anoniem -
Op 28 augustus 2020 kreeg mijn poes euthanasie na een zeer plots onwel worden. (waarschijnlijk hersenbloeding). Mijn andere poes kreeg vrij snel daarna een ander huis omdat ik de schuldgevoelens, onzekerheid, het zelfverwijt, en het grote verdriet (inclusief doodswens) niet kon dragen en de poes een fijne toekomst elders gunde. Iedere dag is verdriet en pijn. Ook ik ben alleenstaand, geen partner of kinderen, zeer weinig sociale steun. Nu ben ik bezig met een euthanasietraject omdat ik deze pijn en de diepe eenzaamheid niet meer kan verdragen
M. -
Zo herkenbaar, maar verbaasd zo weinig huisdieren verlies te vinden op deze site, dacht even dat ik de enige alleenstaande met dit vreselijke verdriet/verlies deal. Vrijdag mijn Pers van 15 in moeten laten slapen, hartklepje sloot niet meer sinds enkele weken. Ook zij was mijn steun bij tegelijkertijd scheiding, ziekbed kanker, baan kwijt. 24/7 was ik 12 jaar bij haar, nu val ik in eenzaamheid, leegte, stilte, aanhankelijkheid. Zorg en regelmaat zijn weg. Afscheid is mooi gegaan dankzij DA Bokhove en Bouman kliniek. Ziek van verdriet ben ik.
Hedwig 17-01-2023 - Alle reacties weergeven...
-
Ik begrijp je maar al te goed. Ik verloor 6 jaar geleden mijn kater, een vondeling. Ik heb hem met hulp van mijn mama met de papfles grootgebracht. Ik heb hem moeten laten inslapen toen hij 12 jaar oud was en heel ziek. Het was mijn levensgezel. Zwaar trauma aan overgehouden, net alsof ik een kind verloor. Rouw nog steeds.
Anita
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik loop even vast met mn rouwverwerking
Lieve mensen ,
21-10-20 is me vader overleden
In elkaar gestort op z’n geliefde volkstuintje
Me moeder was erbij want door ziekte kon die niet meer alleen op pad
Maar je hoorde hem nooit klagen en ondanks z’n ziekte en zwakke lichaam was die Oow zo sterk .
De ambulance broeders tilde me vader op de brancard me moeder mocht niet mee vanwege die kut regels van de Corona
Ze reed erachteraan met de auto en belde mij huilend op
Ik ben als de sodemieter naar het ziekenhuis gekomen en hebben gewacht tot er een arts kwam
Die zei : u mag niet bij hem hij gaat na wat onderzoeken naar de afdeling verdenking Corona
We hebben me vader niet meer gesproken en hebben hem niet meer bij leven gezien
Het is allemaal zo onduidelijk verlopen de communicatie was bar en boos
Er werd gezegd belt u smorgens om 9:00uur dan kunt u een afspraak maken om spullen te brengen en z’n mobiel
Zo gezegd zo gedaan en mocht in 10 uur die kant op maar 9:45 belde de hoofd verpleegkundige ineens terug
Komt u maar hierheen want het gaat ineens heeel slecht ???
We kwamen aan en moesten in kamer wachten
Uur gewacht !! Klopte ook niet maar je bent verdoofd
De dokter zei we gaven hem iets om te kalmeren en toen gaf die de geest !
Wat ?????
Is die al overleden ?? …….
De manier waarop en hoe het allemaal verlopen is
Vreselijk ik sla mezelf zo voor me kop dat ik niet me voet bij stuk gehouden heb want ik wilde de dag ervoor zowat dwars door T personeel en die deur om bij me vader te zijn en wat kon mij die Corona nou schelen ik pak me wel in doe ik op me werk ook !!!
Had ik het maar gedaan was ik maar dwars door iedereen heen gedenderd dan had ik me paps nog kunnen knuffelen en dan had die niet alleen op een kamertje hoeve sterven !
Man man wat maakt me dit verdrietig
En toen we na t nieuws bij hem mochten was er nog steeds verdenking Corona en ineens mochten we nu wel bij hem ???
Hey hoe krom is krom ik ben zo uit me reet gegaan
Waarom gister niet en nu wel? Nu is die dood en is die alleen gestorven geen contact na N opnamen 24 iur alleen
Dat maakt me gek !!
Ik kan die momenten moeilijk loslaten ik weet soms niet waar ik t zoeken moet
Dat koppie van me vader
Verwrongen van pijn en verdriet je zag gewoon dat die gestreden had !
Ik heb mezelf herpakt en ben alles in werking gaan zetten voor het mooie afscheid samen met me
Broer me zus en moeder
Ik heb de eerste 3 maanden in een roes geleefd alsof ik het oké vond en Vrede had dat die niet opgevreten is door z’n ziekte langer lijden bespaard gebleven dat soort gelul …. ( sorry voor me taal )
De maanden erop kwam het besef
En nu de laatste maandjes boosheid en ineens heel veel tranen vooral savonds in bed
Ben alleenstaande ouder van 3 kids
Heb geen partner om dit te delen en te dragen
Dus soms loop ik even vast in me rouw verwerking
Bedankt voor het lezen van mijn lange verhaal maar fijn om dit hier te kunnen delen met jullie Kuskus Smiley77
Smiley77- Alle reacties weergeven...
-
Hoi Smiley77,
Ik zag dat je hier over je gevoelens geschreven heb maar geen reactie dat vond ik wel jammer. Niet om jou pijn opzij te schuiven maar het kan altijd erger vooral als je open gaat staan voor de verhalen van anderen hier bv. Je hebt je hopeloos gevoeld en als een vechter heb je vanwegen chaotische regeltjes rekening moeten huiden maar met jou is geen rekening gehouden. Je vader is altijd bij je en je hoeft niet meer te vechten, vecht voor je vrijheid en geluk dat is je gegund ook het stoppen van leven is een keuzen en besloten al lijkt het niet zo.
Je hebt alleen geen afscheid kunnen nemen maar kan dat? Bij de meeste ongelukjes niet, en toch zijn het geen ongelukken het is vast iemands tijd om te gaan.
Je proces van loslaten begint met zijn kracht omarmen en zijn keuze accepteren. Dood gaan aan ziekten is nog wel het meest natuurlijke weg jij hebt geen afscheid kunnen nemen net als zoveel anderen dat is realiteit maar geloof me hij was er wel bij jullie toen jullie bij gedachten bij hem waren en zal altijd in jullie levensreis zijn het leven begint pas waar aan het andere kant, het stopt nooit neemt altijd een ander vorm nu heb je een persoonlijk engel steek een kaars aan bij zijn herinnering of foto praat met hem alsof hij er nog is want hij is er meer aanwezig dan ooit sterker en met volledig aandacht.
Praat met vrienden en familie lees desnoods een boek over het hiernamaals wij mensen op aarden zitten vast in ons denken daar is alles vrij in beweging.
Voel je niet schuldig jij hebt alles gedaan wat je moest doen dit was de plan jij was er met je hart aanwezig en volledige liefde visualiseer dat je er was en neem afscheid van zijn manier van gaan en accepteer dat nu de spirituele wereld ook voor je opengaat mocht je dat willen en jullie altijd in contact staan
Ik hoop dat dit je helpt.
Je verhaal was in ieder geval een mooie reactie waard heel veel sterkte met jou verwerking en spirituele proces!
Wij gaan eigenlijk allemaal naar huis
Aarde is onze tijdelijke ervaring.
Wij zijn zielen die komen om al deze rouw processen in eigen manier mee te maken maar dat we thuis gaan is garant thuis bedoel ik waar we vandaan kwamen de bron van onvoorwaardelijke liefde mochten we ook voor liefde en licht staan in onze mensenlijke bestaan.
Speciaal voor jou deze boodschap en ik hoop dat je dit straks ook aan je kinderen en naasten kunt delen om hun te steunen op positief manier.
De dood is gegarandeerd en het belofte om te leven kan alleen jij maken voor jezelf afstand is er niet alleen tijdelijk hij is nu niet alleen hij is ontvangen door jullie " vrienden en fam" die zijn gegaan dus jullie groepje daar is nu sterker die zorgen nu voor jullie familie op aarde en ook fijn dat iedereen elkaar weer terug ziet het dood is niet zwart wit maar iets moois voor de mooie zielen.Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik heb man verloren na 4 weken ic.
Ik heb man verloren na 4 weken ic.
Ze hebben alles geprobeerd maar hij werd niet meer beter.
Hij was pas 51
Ik heb geen afscheid kunnen ,nemen en ben na 33 jaar samen te zijn geweest nu alleen met onze kleine meid.
Mijn man is 2 april overleden.
Ik mis hem zo ergKellyKelly 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik voel me eenzaam, ook al ben ik niet alleen...
Ik voel me eenzaam, ook al ben ik niet alleen...
Ik heb een prachtig gezin maar na het verlies van mijn moeder, voel me ik alleen. Ik voel me verloren. Ik heb een jaar intensief gezorgd voor mijn vader. 8 jaar geleden overleed hij aan de gevolgen van kanker. Ons "oude" gezin die nooit over gevoel sprak. Viel compleet uit elkaar. Mijn broer ging alleen verder. Mijn zus ook. Ik bleef trouw aan mijn moeder. Maar na 2 jaar sloeg het noodlot weer toe. Ook zei kreeg kanker.. mijn allerbeste vriendin. Mijn zorgzame moeder werd ook ziek. Ook voor haar heb ik gezorgd. Net als voor mijn vader. Nu een jaar geleden verloor ze de strijd. Ik verloor niet alleen mijn moeder. Maar ook mijn allerbeste vriendin. Ik voel me sinds haar overlijden alleen... Ook al ben ik dat niet. Mijn man steunt me en mijn kinderen. Hoe klein ze ook zijn. Ze steunen me. Vrienden heb ik niet meer. Mensen willen niet te lang luisteren naar iemand met alleen maar verdriet en tegenslag.. ik mis zo een luisterd oor. Iemand die weet hoe het voelt. Ook al ben ik volwassen. Ik voel me wees....Anja- Alle reacties weergeven...
-
Hallo,
Ik begrijp je volledig. Ik wil gerust eens samen een wandeling maken en erover praten. Ik ervaar die dingen ook, ook al is de situatie anders bij mijYves
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hij was mijn tweelingziel
Mijn vriend is nu dik 8 jaar geleden gestorven en mis hem nog steeds iedere dag. Hij was mijn tweelingziel. Ik kende hem 3 maanden toen hij te horen kreeg dat hij niet meer lang had. 8 maanden heeft hij nog geleefd. Heb hem verzorgd tot zijn einde. Mis hem heel erg. Ben nog steeds alleen. Wel paar relaties gehad maar..... Niemand kan tippen aan hem.SanSan 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
het laatste kwartier draait nog te pas en te onpas ongewild in mij hoofd
Het is volgende maand de 18de dat mijn vrouw is overleden door euthanasie, een versleten hart, na 15 jaar COPD.
De Film van het laatste kwartier draait nog te pas en te onpas ongewild in mij hoofd, ondanks dat ik volledig achter haar keuze stond en nog sta, krijg ik het niet voor elkaar om hem te laten stoppen.
Ik vond het een heftig moment, ik gaf de arts een seintje dat we zover waren en dat het infuus open kon en een paar minuten later was ze overleden.
Zou de film ooit nog achter in de kast belanden zodat ik hem niet meer met regelmaat moet zien?? wie het weet mag het zeggen.Rob- Alle reacties weergeven...
-
Heel,heel veel sterkte
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Niemand kan mij vertellen wat er nou echt met hem is gebeurd
Opeens is mijn man overleden. En niemand kan mij vertellen wat er nou echt met hem is gebeurd.
Opeens ben ik alleen, zonder hem. Hij komt niet meer thuis. Kan in de avond niet lang in de huiskamer zitten. Ga naar bed en kijk Tv maar alles gaat langs mij heen. Waarom moet ik dit meemaken, ik ben 54 en heb geen idee hoe ik verder moet . Nu verwerk ik beetje bij beetje mijn verdriet. En ondertussen spoken er allerlei gedachte. Door mij heen. Hoe ziet mijn toekomst er nou uit. Ik heb zoveel vragen, angsten en onrust. Ik had hem zo graag weer terug in mijn leven. We hadden nog zoveel plannen samen. Nog zoveel te doen, en dan weer die vraag....waarom waarom op jonge leeftijd en niemand vertelt mij waaraan , oorzaak is echt onbekend.Esther-
Mijn man is vorige week 16 mei 2021 plotseling overleden ..hij was niet ziek ..ik kreeg een app van zijn werk ..Marjolrin wil je mij bellen het gaat om Simon..
Ik belde ...en ze zei is er iemand bij je ..toen voelde ik het en ze zei :Simon heeft een herseninfarct gehad hij is overleden ...
Het is of de grond onder je wegzakt ..
Mijn lieve schat en ik zijn 2 soulmates er is niemand op de aarde zo spontaan , medelevend en liefdevol als hij ..
Zaterfag hebbdn we mijn schat begraven op het selwerderhof in Groningen ...ik ben kapot mijn hart is gebroken ..ik heb 2 jongens van 22 en 26 jaar ..ze zijn er ook kapot van weer niet meer hoe te leven elke dag ga ik met mijn je ngens naar onze man en vader ..het is vreselijk ...we gaan kapot van verdriet
MarjoleinMarjolein Van de K. -
Leef echt met je mee,,weet dat er mensen zijm met ook zulke ervaringen,,je staat niet alleen,,troost en steun heb je nodig,,vsn n hulpverlener,,je huisarts kan ook veel betekenen,,bij mij ook,,praten,,praten,,blijven praten,,ook al doet t pijn
Anoniem -
Allerliefste esther,,ik wil je zeggen dat ik met je meeleef,,mijn man is overleden,,het gemis is groot,,elke dag huilen enzenz. .
Wil je graag troost bieden zodat je weet dat er mensen zijn due jou situatie kennen,,jemoet het zelf en alleen verwerken,,maar wel met de gedachten dat er iemand is die meeleeft,,,,Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Ik begrijp je volledig mijn man is op 9 februari 2021 plots overleden aan een anurisma, heeft nog bijna een dag in het ziekenhuis gelegen, voordat ze het zagen, en toen was het te laat. Ik begrijp je volledig , bij mij wordt te pijn ook maar erger, hij was pas 59 jaar, en elke dag denk ik waarom hij.
Nicole
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Na een slopende ziekte longfibrose
Ik heb in april 2015 mijn vrouw verloren na een slopende ziekte longfibrose, we waren ruim 34 jaar samen en ruim 30 jaar getroffen. Nu 6 jaar verder zit ze nogsteeds in mijn hoofd ik kan haar niet loslaten, het laatste uur van haar leven is zo zwaar en moeilijk ik heb haar echt zien stikken, ze kon niet meer praten, ik heb tegen haar gezegd dat ze ons moest loslaten dat het beter voor haar was en wij en ik vooral het wel zou redden, maar niks is minder waar, ik kan het moment hoe ik het laatste uur van haar leven heb gezien valt zo zwaar bijna niet te dragen. Ik wist dat het na verloop van tijd stiller zou worden maar nu is zo stil ik kan er met niemand over praten zelfs niet met met onze kinderen. Voel me eenzaam in dit geval. Kan ook geen andere relatie aan ik voel me dan schuldig, maar m'n vrouw zij wel altijd als ik er niet meer ben mag je niet alleen blijven want je bent veel te goed voor deze wereld. Maar ik kan het niet. Eerst dit een plekje geven met de juiste hulp.
Vrd. Groet Bert.Bert-
Vreselijk , ik begrijp volkomen wat je zegd Marije,
Mijn man is 14 dagen geleden overleden plotseling , hartinfarct hij was niet ziek ..wij waren samen 1 ik voel me leeg en kapot van binnen het is vreselijk dit gemis ..geen woorden he...om dit gevoel te beschrijven ..
Vreselijk gaan kapot van verdrietMarjolein Van de K - Alle reacties weergeven...
-
WoW dit is heftig, ikzelf heb mijn vriend gevonden bij een zelfdoding blijf met1000 vragen achter, ik vind niet dat het leven doorgaat zoals ze zeggen 'bij mij staat het stil..ik trek mij nog op aan momentjes(goede) geen uren, ook geen dagen,..ik kan wel denken dat je goed voor haar bent geweest.de manier waarop iemand overlijd heeft wel degelijk een impact. Laat je verdriet toe al is dat inmens..en zoek goede hulp, en zelfs in deze periode zul je negatieve reacties krijgen. Breek met mensen die je pijn doen..je leert je vrienden hier kennen..het beste voor je
Anne
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Een maand geleden is mijn man overleden
Een maand geleden is mijn man overleden aan een anurisma aan het hart, was 59 jaar nooit iets gevoeld tot op die dag, wat brandt pijn op de borst, hartfilmpje gemaakt alles oké, mee naar het ziekenhuis moest me geen zorgen maken zou allemaal goed meevallen, 6 uur later was hij dood, ze hadden het niet verwacht in het ziekenhuis maar daar heb ik niets aan, de pijn en het verdriet is enorm en weet niet hoe het verder moet, hadden nog zoveel plannen, ben ook 56 jaar en nu weduweNicole-
Ik ben nu een half jaar verder, en de pijn is nog altijd verschrikkelijk, ik moet verder zegt iedereen maar ik kan het niet, huil elke dag , neem pillen voor te slapen en om rustig te zijn, nu gaat mijn jongste zoon ook nog samenwonen, het huis is nu volledig leeg, hij was mijn steun en toeverlaat, op het werk heb ik een pokerface en denkt iedereen dat het goed met mij gaat, maar vanbinnen ga ik kapot, hoe moet ik verder?
Ik woon in België maar heb toch graag een reactie.Nicole -
3 weken terug abrupt mijn man verloren.
Zie mijn verhaal 166
JolandaJolanda Copier -
Hoi ik ben mijn vrouw 3 maanden geleden verloren savonds laat op de badkamer gevonden en ze had een hersenbloeding gehad het beeld hoe ze daar lag gaat niet meer van mijn ogen af ik heb zo.n pijn en verdriet ik weet het niet meer ze was net een maand 50 geworden en 5 maanden geleden oma nu zit ik er alleen voor de dagen kan ik niet meer indelen want we deden alles samen de weekenden zijn hopeloos zo snel alles onder je voeten weggetrokken ik mis haar zo erg ik ga elke dag naar het graf om even bij haar te zijn de tijd staat gewoon stil bij mij nu
Peter -
Hoi ik ben mijn vrouw 3 maanden geleden verloren savonds laat op de badkamer gevonden en ze had een hersenbloeding gehad het beeld hoe ze daar lag gaat niet meer van mijn ogen af ik heb zo.n pijn en verdriet ik weet het niet meer ze was net een maand 50 geworden en 5 maanden geleden oma nu zit ik er alleen voor de dagen kan ik niet meer indelen want we deden alles samen de weekenden zijn hopeloos zo snel alles onder je voeten weggetrokken ik mis haar zo erg ik ga elke dag naar het graf om even bij haar te zijn de tijd staat gewoon stil bij mij nu
Peter -
Begrijp je verdriet volledig, mijn man is nu 1 jaar overleden maar voor mij pas 1 dag, iedereen zegt je moet verder met je leven maar het mijne staat stil, ik blijf hangen in het verleden en zie geen toekomst, mis hem verschrikkelijk
Nicole -
Ik ben nu meer dan een jaar verder. Iedereen zegt dat ik door moet ook mijn kinderen. Maar ik kan niet meer ik leef in het verleden en niet meer in de toekomst. Het gemis is zo erg ik roep dikwijls kom mij ook halen maar hij reageerde niet. Weet soms niet meer hoe het verder moet en of ik het nog wel wil. Heeft iemand ook dat gevoel en wat doe je eraan?
Nicole -
Nicole ,hoe gaat het nu onderhand met je ? Bij mij net 5 weken geleden en wat ze ook zeggen ik zal er nooit overheen komen! Had ik mijn kinderen niet stopte ik ermee :(
Tatjana - Alle reacties weergeven...
-
Hey Tatjana,
Merci voor je reactie en ook mijn deelneming bij het verlies van je man.
Ik ben nu 1,5 jaar verder en het gaat heel slecht, ben 15 kg afgevallen heb geen honger meer en het verlies en de eenzaamheid zijn zo sterk. Ik heb ook 2 kinderen en 2 kleinkinderen die het huis uit zijn en dat is nog mijn reden voor mijn bestaan. Maar het is moeilijk elke dag opnieuw is overleven. Ik hoop voor u dat je het beter kan verwerken maar ze zeggen de tijd neemt de pijn weg dat is spijtig genoeg niet zo wordt alleen maar erger.
Veel sterkte
NicoleAnoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
4 februari man overleden
4 februari 2021.Mijn man ging een "struik" voor me halen, want we kenden elkaar 21 jaar precies ik zat wat tv te kijken en hoorde een vreemd geluid bij de voordeur, maar schonk er verder geen aandacht aan, totdat mensen op mijn raam bonsten; ik liep naar de voordeur en daar lag hij, met de bloemen voor hem! Ik zag direct dat hij hier niet meer was en ben gillend naar schoondochter gerend en de mensen belden 112 en probeerden hem, op aanwijzingen, te reanimeren, mijn schoondochter nam het over en daarna de ambulancemedewerkers.maar, wat ik eigenlijk al wist, niets meer aan te doen! Waar je dan doorheen moet.......het is nog zo kort geleden, heb veel steun van mijn kinderen, maar die hebben toch een eigen leven, ik zou zo graag iemand in het echt ontmoeten om mee te praten en te wandelen of te fietsen, die in hetzelfde schuitje zit.ik woon in noord Brabant.ben 67 jaar.groet MargaretMargaret.- Alle reacties weergeven...
-
Jammer ik woon te ver weg, maar had graag met je willen praten, mijn man is 12 Sept 2021 overleden ook aan een hartinfarct, hij heeft nog wel een week in coma gelegen, maar zijn hersenactieviteit was weg dus moest ik hem laten gaan, ik begrijp je verdriet zo goed.
Nettie
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik heb niemand meer en dat doet pijn!
Mijn ouders zijn beide overleden, ik mis ze nog steeds enorm temeer omdat ik er met niemand over kan praten, ook niet met mijn man, wat ik heel erg vind, als ik zei dat ik er verdriet om had zei hij alleen tja dat zal nog wel even zo blijven, ik heb eigenlijk al die jaren alles in mijn eentje moeten verwerken, ik heb alleen een broer maar heb met hem geen contact, het voelt heel erg eenzaam en heb hier veel verdriet van, het zou mooi zijn om hier met lotgenoten over te praten, er heerst nog steeds zo'n taboe op, je moet altijd maar lachen en gezellig doen terwijl ik daar vaak helemaal geen zin in heb en helemaal in deze coronatijd is het moeilijk, vriendinnen kunnen nog naar hun familie, mijn man heeft zijn moeder nog en zijn broer maar ik heb niemand meer en dat doet pijn!Anoniem-
Lieve anoniem,
Ik herken deze eenzaamheid maar al te goed. Ik ben mijn moeder verloren toen ik 10 jaar was. Mijn vader toen ik 26 jaar was. En nu plotseling mijn broer waar ik zo ontzettend veel van hou. Dit gevoel kun je niet aan mensen uitleggen. Daarom voelt het ook zo eenzaam en onbegrepen. Het is een schrale troost, maar ik begrijp je.Hope -
Lieve anoniem,
Ik begrijp je helemaal. Ik ben ook beide ouders kwijt geraakt heel jong. En nu plotseling ook nog mijn broer. En door de Corona ook geen afscheid kunnen nemen. Het voelt erg eenzaam en onbegrepen.Hope - Alle reacties weergeven...
-
Het niet kunnen delen van deze gevoelens maakt het zo zwaar. Alle liefs voor jullie
Marion
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik kan zijn afwezigheid geen plek geven
Mijn jeugdvriend, bloedsbroeder, maat noem het maar op is zeven jaar geleden overleden. Plotseling. Hij was veel te zwaar en heb hem vaak gewaarschuwd voor de gevolgen. Hij lachte het weg. Plotseling werd hij ziek en overleed op de operatietafel. Ik heb nu een leuke vriendin, financieel alles op orde een mooi leven maar ik kan zijn afwezigheid geen plek geven. Wij waren in veel opzichten verschillend maar ook zo gelijk op veel punten, ik kon met hem praten en alles een plek geven. Door mijn werkzaamheden heb ik Ptss opgelopen. Vaak denk ik als mijn vriend er geweest was dan was mij dat niet gebeurd. Een half jaar na het overlijden van mij grote vriend stierf mijn andere maat, mijn vader. Twee mannen overleden in een half jaar tijd ik merk dat ik het gewoon geen plek kan geven. Rationeel wel pa was 90 jaar en oud mijnwerker dus ik mag mij gelukkig prijzen, mijn maat was 54 jaar veel te zwaar en suiker, maar emotioneel krijg ik het niet op de rit. Daarbij komt alle ellende van mijn werk en ik merk dat ik de regie kwijt ben. Over een maand wordt ik opgenomen voor mijn ptss maar ja en dan. Het gemis zal blijven. Een ieder heel veel sterkte
Ik ben niet alleen lees ik hier. Het verzacht iets nogmaals iedereen sterkte
WoutWout- Alle reacties weergeven...
-
Heel veel sterkte
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn broer en beste vriend
Ik was aan het werken en mama stuurde mij een bericht of ik iets van je gehoord had.
Ik stuurde je een berichte, maar geen reactie. Je was al 3 dagen niet op App geweest. Dus toen probeerde ik je maar te bellen. En ook daar geen reactie. Ik heb mama gezegd dat ze maar naar jou huis toe moest gaan omdat ze toch in de buurt was.
Mama kon niet naar binnen omdat jou sleutels aan de binnenkant van de deur zaten. Je reageerde ook nergens op. Ze heeft 112 gebeld en ik ben snel weggegaan van het werk om naar jou appartement te gaan. Eenmaal aangekomen voor het gebouw zie ik de politie al staan. Ik ren de appartement binnen en ren de trappen op.
Daar zie ik de politie je deur nog inrammen. Eenmaal de deur open mochten wij niet naar binnen. Maar je was er niet meer. Je lag op de bank en bent in een suiker coma geraakt. ik kon en wilde het gewoon niet geloven. Je kon niet dood zijn het kon gewoon niet.
Ik belde je beste vriend op om het te vertellen. Hij dacht dat ik een grapje maakte. Maar ik wenste dat het een grapje was. Hij kon het gewoon niet geloven.
We gamede samen elke avond op die ene week na omdat ik veel moest overwerken. Had ik het kunnen verkomen? ik ben elke dag naar de uitvaartcentrum gegaan om je te bezoeken. Je lag in de kist en het leek alsof je sliep. na dag 3 hield ik je handen vast. Je was zou koud. Maar ik bleef volhouden dat je elk moment wakker werd.
De uitvaart was het moeilijkste in mijn leven om mee te maken. Nu bijna 3 maanden later woon ik in jou appartement. Hopend op een teken van jou. Werken word moeilijk voor mij.
Ik slaap al een paar dagen slecht / niet. werken lukt me niet en er is geen seconde dat ik niet aan je denk en in huilen uitbarst. Ik weet gewoon niet meer hoe ik hier mee moet leven.
Nu pas zie ik in dat ik dringend hulp nodig heb. Ik heb met spoed een afspraak gemaakt bij de huisarts. En daarom dat ik hier mijn verhaal doe.
7-10-2020 Lieve Mathijs ik zal je nooit vergeten en je bent voor altijd in mijn hart. We missen je vreselijk. Ik hou super veel van jeAnoniemAnoniem 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik ben er nog lang niet overheen
08-2016: ernstig ongeluk met blijvend
hersenletsel
10-2016: vader overleden aan kanker
twee weken na de diagnose
Ik bleef achter met de zorg voor mijn demente moeder. Ondanks de dementie heeft zij maanden huilend door de gangen van het verpleeghuis gereden in haar rolstoel. Ze beseft maar al te goed dat haar man overleden was.
01-2017: tijdens een handbalwedstrijd blesseer ik mijn knie waardoor mijn uitlaatklep wegvalt.
03-2017: overspannen En Start
revalidatie ivm mijn
hersenletsel door het ongeluk,
wat een jaar zal duren.
08-2017: mijn moeder overlijd
Ondertussen huilt mijn zoontje van 7 toentertijd bijna dagelijks omdat hij zijn grote vriend opa is verloren.
Ik ben er nog lang niet overheen. Mijn ouders waren ook mijn beste vrienden. Ik weet niet meer hoe ik verder moet.
MoosMoos 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Rouw komt rauw
Mijn man is twee weken geleden overleden. Ik mis hem zo erg dat ik het in mijn hele lijf voel. Er zat 34 jaar leeftijdsverschil tussen ons en hij is bijna 96 jaar geworden. Prachtige leeftijd. Hij bleef helder van geest. Heel veel om dankbaar voor te zijn en dat zeg ik ook steeds, maar ik ben zo verdrietig. Thuiskomen in een leeg huis, niet je verhaal delen over en weer, geen grapjes meer kunnen maken. Hij was mijn grote liefde en ja zo,n hoge leeftijd bereiken is mooi, maar maakt het gemis voor mijnwet minder.VeraVera 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
als kind al in een soort rouw
Ik lees er niet zo vaak over, maar ik wilde wat delen over rouw met betrekking tot mijn verleden.
Ik ben emotioneel en psychisch verwaarloosd en heb het idee dat ik als kind al in een soort rouw ben gekomen, waar ik nooit doorheen ben gekomen.
Alsof de rouw vast is komen te zitten.
Ik las mogelijke rouwreacties en die herken ik van mezelf als kind. Bijvoorbeeld het bezig zijn met de schuldvraag (waarom word ik zo behandeld). En een kind ziet altijd zichzelf als schuldige (ik ben niet goed genoeg, waardeloos en daarom....).
Ook de uitzichtloosheid/depressie kan een rouwreactie zijn, zo las ik. Dit heb ik ook ervaren als kind.
Deze twee dingen zijn nooit meer weggegaan. Vandaar dat ik dacht aan het vastzitten van het rouwproces.
Nu ik volwassen ben, ver in de vijftig, komt er ook nog een soort rouw bij over hoe mijn leven na mijn jeugd verlopen is. Ik ben bijvoorbeeld nooit in staat geweest een baan te houden, vriendschappen op te bouwen, een relatie te houden.
Als volwassene merk ik nu ook de reactie bij mezelf, die ik ook las in een artikel over rouw, dat mensen zeggen: Kijk naar wat je allemaal wel hebt. Dan word ik boos omdat ik dat helemaal niet voel, ik voel verlies van leven.
Het is pas onlangs dat ik kwam op het thema rouwen m.b.t. mijn leven. Ik herken veel dingen die over rouw worden gezegd bij mezelf.
anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Lees Traumasporen van Bessel van der Kolk.
Joke
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
het is gewoon niet hetzelfde
Tja.... als ik sommige verhalen hier lees dan denk ik... kom op meid... maar ik mis mijn moeder nog zo erg na 9 jaar dat ik niet weet wat ik er mee moet.... mijn vriendin, mijn maatje.... zij begreep mij.... nou ja dat gevoel gaf ze mij altijd... ze keek mij alleen maar aan of hoorde mijn stem en wist hoe ik mij voelde . Mijn man en vrienden willen mij zo graag helpen en er voor mij Zijn maar pff het is gewoon niet hetzelfde. Waarom kan ik mij niet meer zo happy voelen..? Wat kan ik doen? Ik weet dat mijn moeder mij een schop onder mijn kont zou willen geven pfff maar pff dat gevoel van gemis blijft de overhand nemen... heeft iemand advies voor mij?Gea- Alle reacties weergeven...
-
Mijn moeder is al bijna 15 jaar dood en ik mis haar ook nog iedere dag. Geef je soms over aan je verdriet en praat er met mensen over.
Yvonne
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik mis hem nog elke seconde
Mijn man en soulmate stierf ook plots aan een hartinfarct. Zijn derde. Dat is nu 4 jaar geleden en hij was pas 54. Zoveel pijn, zoveel gemis. Het gaat nooit meer over. Wij waren 37 jaar samen en 20 jaar getrouwd. Ik mis hem nog elke seconde. Het is het zwaarste wat ene mens kan overkomen. Inmiddels ben ik verslaafd aan eten geraakt omdat ik telkens op zoek ben naar een gevoel van voldoening maar die komt gewoon niet. Ik weeg inmiddels zo veel dat alles steeds moeilijker voor mij wordt. Letterlijk eet ik mijn verdriet weg ipv dat het verdriet mij weg eet. Ik zou zo graag hulp willen maar, als een circle, is die hulp er niet. Ik ben te oud (was 10 jaar ouders als mijn man) voor een maagverkleining en bij de GGZ wordt ik verwezen naar ouderenzorg waar weer geen plaats is. Ik ben eens na gaan denken maar misschien is het beter om mijn man achterna te gaan.Mar- Alle reacties weergeven...
-
Ik begrijp je helemaal maar ik heb juist dat ik niet eten kan ben heel mager geworden ik heb dat ook gehad van het hoeft voor mij niet meer maar dat is gelukkig over maar ik blijf me zo ellendig in mn hoofd voelen en mn buik als ik met iemand uit eten ga smaakt het goed maar thuis alleen kan ik het bijna niet door mn keel krijgen
Mijn man is nu 2 jaar weg en verdriet word minder maar dat ellendige gevoel blijft maar doorgaan met ups en downs ik befrijp heel goed hoe jij je voel ik wens je veel sterkte
GrWinnie
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Bewust afscheid nemen heeft rust gebracht
Het is al 15 jaar geleden dat de scheiding definitief werd. Terwijl ik naar een workshop over rouw en verlies ging, bedacht ik onderweg dat ik de ziekte en het binnenkort verliezen van mijn vader zou inbrengen. Met die intentie ging ik naar binnen.
En wat bleek, er was nog veel te verwerken van mijn scheiding en de rouw voor het verlies van ons gezin. Ik dacht dat ik dat al lang achter de rug had, het was er nog steeds.
Het heeft erg veel rust gebracht te mogen werken aan het afleggen van mijn huwelijk en er bewust afscheid van te nemen. De rouw was kennelijk nog niet voorbij. Hierdoor kon ik me vrijer bewegen in mijn nieuwe relatie. Het voelde alsof ik de weg had vrij gemaakt om mijn nieuwe partner aan te nemen.AnoniemAnoniem 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik denk er nog iedere dag aan
Na 6 jaar durf ik bijna niet meer over het ongeluk te beginnen.
Heb je haar weer met haar verdriet, je moet verder, het is ook een keer klaar, heb je er nu nog steeds last van?
Al mijn vrienden leven door met hun dagelijkse beslommeringen. Maar ik denk nog iedere dag terug aan dat ongeluk en de dood van mijn vriend.
Iedere dag bang dat iemand waar ik van hou ook ineens weg valt.
Angst om te binden, angst om lief te hebben. Ik voel me vaak eenzaam.AnoniemAnoniem 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Geliefde verloren
Ik ben 2 weken terug mijn vrouw verloren aan kanker. Na de diagnose had ze nog maar 4 maanden. Ze laat mij (44) en drie kinderen na (15, 13, en 11).
Ik dacht even dat het wel ging, maar eigenlijk ben ik kapot. We deden alles samen. We waren al bijna 16 jaar getrouwd. Ze was mijn grote liefde, beste vriend en sportmaatje. Ik weet eigenlijk niet hoevaak zonder haar kan.Vincent- Alle reacties weergeven...
-
Wat ontzettend naar voor jullie, hopelijk kunnen jullie het gevoel voor haar meenemen
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik ben de weg kwijt
Mijn lieve mama is op 22 december jl. overleden.
Tussen de diagnose en het overlijden zat 12 dagen, dus het is allemaal ontzettend snel gegaan.
Mijn moeder is bij mij thuis overleden.
Ze hadden haar nog een aantal weken gegeven en ik wilde heel graag voor haar zorgen de laatste periode dus besloten we dat ze bij mij thuis kwam met goede ondersteuning van een palliatief team.
Op vrijdag 20 december kwam ze bij me thuis. Nog redelijk in orde. Ze was nog spraakzaam en we konden samen nog wat kletsen.
Maar al snel ging ze enorm achteruit en overleed ze zondagochtend 22 december..Dus waar ik hoopte om haar nog een tijdje bij me te hebben...het mochten maar 2 dagen zijn.
Sinds haar overlijden ben ik de weg kwijt.
Ze heeft een stukje van mij meegenomen.
Ik mis haar zo vreselijk.
Elke avond voor het slapen gaan, komen er flitsen in mijn hoofd van haar overlijden, uitvaart etc.
Ik heb geprobeerd dingen op te schrijven maar heb niet het idee dat het helpt.
Ik heb het gevoel dat ik hier nooit overheen kom en de gedachte dat ik mijn lieve mama nooit meer ga zien, maakt me gek.Hanneke- Alle reacties weergeven...
-
Wat verdrietig Hanneke, maar weet dat dit erbij hoort! Wat je ook kan doen is steun zoeken bij professionals. Je hoeft het niet allean te dragen
Anoniem