Rouwverwerking ervaringen

Ik heb het zelfde meegemaakt mijn vader is ook net 6 maanden overleden en mis hem nog elke dag

Hi, mijn lieve moeder is morgen 6 maanden overleden. Mis haar zo vreselijk…
Heel veel sterkte🙏❤️‍🩹

Hoi Tanja, wat ontzettend naar zeg! Zo verdrietig.. Het is echt heel logisch dat je je zo voelt, het is ook echt zwaar! Mijn moeder is 2 jaar geleden plots overleden, mijn vader een half jaar geleden plots overleden (daarnaast ook meerdere ingrijpende gebeurtenissen). Ook ik vind het zo moeilijk om alles weer opnieuw door te moeten gaan, het voelt nog zwaarder. Helemaal omdat je dan denkt je iets beter te voelen en dan begint alles weer opnieuw. In het begin was ik continue bang als mijn dochter of man niet bij me waren, straks zou hen wat overkomen, dat gevoel slijt gelukkig.
Wat ik wel heb geleerd, je hoeft je echt niet schuldig te voelen. De mensen om je heen willen er juist voor je zijn. Ook al zullen ze je niet helemaal begrijpen, ze willen je helpen. En er is echt geen tijd aan gebonden, geen dag is hetzelfde. Nog belangrijker, je mag je vreselijk rot voelen. Je bent je ouders verloren, daarmee zoveel herinneringen, dingen die je nooit meer kan vragen etc. Dat maakt rouw om je ouders zo vreselijk heftig!!

Ik wil je vooral meegeven dat je niet alleen bent, daarnaast, je gevoelens mogen er zijn. Hopelijk heb je iets aan mijn reactie... Een dikke knuffel voor jou. Liefs Maaike

Hier heb ik al afscheid moeten nemen van 3 personen uit mijn familie,.
Mijn vader dit jaar 17 jaar weg, mijn zus 16 en mijn moeder 10 jaar.(haar zag ik sterven)
Wat ik ook probeer of doe ,iedere avond zie ik mijn moeder voor mijn neus sterven.
Jaren heb ik alles stil gehouden, te bang om te laten zien dat ik ze zo vreselijk miste.
Je zet een masker op, waardoor niemand je ziet.
Genieten van mensen om me heen durf ik niet omdat ik zo bang ben dat hetzelfde gebeurt.
En dan mensen die zeggen het slijt wel,....
Het slijt niet wat ik ook probeer.
Dus ja ik snap je heel goed, ik wou dat ik een antwoord voor je had maar die heb ik niet.

Hey Wendy,

Je bent zeker niet de enige, mijn man is 5 jaar geleden plots overleden, ik zit nog altijd in diepe rouw, mijn leven staat stil, nergens nog zin in allen denken aan vroeger, dus je bent niet alleen.

Sterkte
Nicole

Beste Simone,
Wat een verschrikkelijk verhaal. Ik kan me een beetje voorstellen hoe moeilijk dit voor je is.
Maar mijn mening is dat je je niet schuldig moet voelen. Er is meer tussen hemel en aarde, sommige mensen kunnen dingen aanvoelen en dat is jou dus ook overkomen. Je had een voorgevoel, maar wist niet precies wat er zou gaan gebeuren. Jou collega moest haar leven leven, ook het wonen in het buitenland hoorde daarbij. Als ze niet naar het buitenland was gegaan had ze misschien ook een hersenbloeding gekregen.
Je voelde dat haar iets erg zou overkomen maar wist niet wat. Als je haar dat had verteld, dan was de kans groot geweest dat ze waarschijnlijk tot haar dood in angst had geleefd zonder te weten wat er zou gaan gebeuren. Misschien had ze dan ook nog problemen gekregen met haar man als ze niet meer naar het buitenland had durven gaan. Dat is haar nu bespaard gebleven. Maar ik snap wel dat je er erg van bent geschrokken dat je voorgevoel is uitgekomen en dat het moeilijk is om daarmee om te gaan. Maar schuldig moet je je niet voelen, want je had dit niet kunnen voorkomen. Ik hoop dat het je op een gegeven moment ook lukt om aan de fijne herinneringen tijdens het samen werken met haar te denken.

Hey Willie, ik begrijp je volledig , ik ben nu 5 jaar weduwe en ik krijg het ook niet verwerkt, ben jaloers als ik koppels samen zie, ik zit ook maar in de zetel de uren en dagen af te tellen, wat een leven ik mis hem zo.

Jullie mogen mij mailen als je je verhaal kwijt wil. Liefs jeannet jeannetishier@hotmail.com

Wat je schrijft vind ik herkenbaar. Mijn partner is een jaar geleden onverwacht overleden. We waren/zijn elkaars grote liefde. We waren 18 jaar samen. Het voelt nu alsof een deel van mijzelf ook is gestorven. Maar de liefde blijft en het gemis doet heel veel pijn. Bij mij is het ook zo dat er heel veel in mijn hoofd omgaat, het is al een jaar niet meer rustig in mijn hoofd, ik wordt steeds overspoeld door verdriet en allerlei gevoelens en gedachten. Voor mij helpt het wat om te schrijven, creatief bezig te zijn en ook elke dag even buiten te zijn, het liefste in de natuur of tuin. Dat geeft even wat afleiding. Het lijkt ook wel alsof het gemis steeds meer pijn doet, dat het besef na een jaar steeds erger doordringt. Ik hoop, ook voor jou, dat het in de toekomst beter zal gaan, maar ik denk dat het wel een leven blijft met verdriet erbij. We moeten proberen het beste ervan te maken, ook voor onze partners. Ik wens je heel veel sterkte.

Het verdriet en het gemis is onmetelijke groot, althans zo ervaar ik het sinds mijn man is overleden. De wereld om je heen draait door maar inwendig giert de pijn. Je moet je draai weer zien te vinden en niemand schijnt te begrijpen dat voor jou alles verandert is...

Ik snap precies wat je bedoelt mijn vrouw is in juli 2024 overleden en daarna is het leven niet zo belangrijk meer. Ik heb nergens geen zin meer in om iets te ondernemen ondanks dat ik twee schatten van kinderen heb en ook nog twee kleinkinderen

Ik begrijp je helemaal ik ben 6 jaar alleen liefst lig ik op de bank en vermijd mensen om me heen mijn kinderen wel maar verder niet
Gr

Herkenbaar dat verhaal over de chemo. Oncologen geven aan dat de chemotherapie goed te verdragen is. Dat zal qua toediening zeker kloppen. Maar de gevolgen zijn veel groter. In mijn meest directe omgeving heb ik dit ook meegemaakt. Verschrikkelijk om te zien hoe een sterke man afglijdt naar steeds meer verlies van kwaliteit van leven, steeds meer moet inleveren...

Beste Kim, gecondoleerd met het verlies van je moeder. In een jaar tijd heb je veel meegemaakt wat heel moeilijk is en ondertussen probeerde je vast sterk te zijn. Je overleefde waarschijnlijk in een soort roes en nu komen alle spanningen misschien naar buiten ook door lichamelijke verschijnselen.
Een jaar geleden is mijn grote liefde onverwacht overleden. Ik heb sindsdien veel verdriet en stress gehad en sinds een paar weken ben ik ook regelmatig duizelig. Ik denk dat het hoge cortisol zou kunnen zijn door de stress en dat het door oververmoeidheid komt. Ik heb er ook aanvallen van trillerigheid bij en een slap gevoel, op momenten dat het verdriet intens is. Meestal gaat het beter als ik afleiding zoek, vooral bewegen, een stukje fietsen of wandelen helpt. Het is verschrikkelijk om iemand van wie je heel veel houdt te verliezen. Een jaar geleden is ook nog heel dichtbij. Ik denk dat lichamelijke verschijnselen door het verdriet niet vreemd zijn. Dat veel mensen dit hebben. Geef jezelf de tijd. Vaak denken mensen in de omgeving dat je er na een jaar weer "bent" , maar meestal is dit niet het geval. Dat dit niet het geval is merk ik aan mezelf en lees ik in de vele ervaringen hier op het forum. Ik wens je heel veel sterkte.

Beste Kim, gecondoleerd met het verlies van je moeder. In een jaar tijd heb je veel meegemaakt wat heel moeilijk is en ondertussen probeerde je vast sterk te zijn. Je overleefde waarschijnlijk in een soort roes en nu komen alle spanningen misschien naar buiten ook door lichamelijke verschijnselen.
Een jaar geleden is mijn grote liefde onverwacht overleden. Ik heb sindsdien veel verdriet en stress gehad en sinds een paar weken ben ik ook regelmatig duizelig. Ik denk dat het hoge cortisol zou kunnen zijn door de stress en dat het door oververmoeidheid komt. Ik heb er ook aanvallen van trillerigheid bij en een slap gevoel, op momenten dat het verdriet intens is. Meestal gaat het beter als ik afleiding zoek, vooral bewegen, een stukje fietsen of wandelen helpt. Het is verschrikkelijk om iemand van wie je heel veel houdt te verliezen. Een jaar geleden is ook nog heel dichtbij. Ik denk dat lichamelijke verschijnselen door het verdriet niet vreemd zijn. Dat veel mensen dit hebben. Geef jezelf de tijd. Vaak denken mensen in de omgeving dat je er na een jaar weer "bent" , maar meestal is dit niet het geval. Dat dit niet het geval is merk ik aan mezelf en lees ik in de vele ervaringen hier op het forum. Ik wens je heel veel sterkte.

U ook gecondoleerd met het verlies van je partner en bedankt voor je reactie. Ja het is veel wat we moeten verwerken en er komt inderdaad veel lichamelijke en geestelijke klachten bij kijken wat je niet ziet aankomen. Het zal inderdaad tijd nodig hebben en we zullen roeien met de riemand die we hebben. Heel veel sterkte!

Veel sterkte, begrijp je volledig , mijn man is nu 5 jaar overleden maar het lijkt nog juist of het was gisteren, ik hoop dat het verlies voor jou draaglijker gaat worden, maar bij mij is dat niet zo, dus ik wens je het allerbeste toe.

ik begrijp je wel

Je mag mij wel mailen. Ik begrijp je. Jeannetishier@hotmail.com

Ik begrijp je helemaal het is van mijn man 6 jaar geleden en is nog vreselijk zonder me ook graag af liefst oo de bank en bed

Verledentijd, ik kan het niet verkroppen dat dit voorbij is, ze komt niet meer terug.

Hier net zo na de diagnose is mijn man in 4 weken tijd overleden elke morgen nerveus en trillen paniek maar is gewoon stress

Met mijn moeder ging het precies zo, afgelopen maart was het 10 jaar dat ze is overleden.
Ik krijg het beeld niet uit mijn hoofd hoe ze is gestorven wat ik ook probeer

Hoi je mag mij mailen. Ik sta open voor een luisterend oor. Jeannetishier@hotmail.com

Lieve Sterre. Ik herken het. Misschien dat we eens kunnen praten? Mail mij op jeannetishier@hotmail.com.

Heel veel sterkte, ik snap je verdriet.

Geef er aan toe aan het verdriet en gemis ook als het erger wordt. Dat voelt alleen jij en een ander niet. Hiernaast gaat het leven door of je nou wel of niet en dat moet je voor jezelf wanneer het kan aangenaam maken. En wat je zegt het leven is en blijft soms moeilijk.

Je mag mij mailen. Ik wil graag een luisterend oor voor je zijn . Mijn mailadres is jeannetishier@hotmail.com

Het is heel moeilijk ik ook mijn beste maatje kwijt in de ochtend onrustig en nerveus ik moet er door heen het eerste jaar ging prima maar nu is het een hel

Ik ervaar juist hetzelfde eerste jaar ging zeer goed ik had alles op orde maar nu twee jaar later ervaar ik ook een enorme leegte en verdriet... Raar he

Bij mij juist hetzelfde ik ben 5 jaar weduwe, eerste jaar ging nog maar nu ook veel verdriet en gemis, ik wil constant mijn leven van vroeger, maar spijtig is er dat niet meer.

Ik heb het zelfde man is 2 jaar geleden overleden maar ik heb enorm veel last van zenuwen tot misselijkheid aan toe.

Je mag me altijd toevoegen op facebook als je wilt praten erover ....ik ben ook zo dat ik mijn hart moet kunnen luchten over zo een erge toestand

Wat verdrietig en herkenbaar. We kunnen mailen als je wil. Jeannetishier@hotmail.com.
Hopelijk tot snel. Liefs

Gecondoleerd met het overlijden van uw geliefde. Ik wens u alle sterkte toe!

Mijn man is 2 jaar geleden overleden na een zwaar ziekbed van bijna 3 maanden. Het was en is nog steeds voor mij erg moeilijk.
Ik ben er nog en haal adem, maar stik soms bijna in het verdriet. Maar hij is al mijn verdriet waard. Wij waren 52 jr samen. Ik ben 68.
Doorleef het. Voor mij is dat het beste.

Heel veel kracht toegewenst.

Dank je!

Sterkte, Lisette. Ik heb geen kinderen maar ik heb je verhaal gelezen. Het lijkt toch wel of je een wederhelft mist, die voor de helft verantwoordelijk wil dragen voor de dingen die jullie doen. En dat was / is jouw man. Mijn man is ook overleden. Als ik nu beslissingen neem, doe ik dat uit naam van ons. En ik praat tegen hem, ik zeg: 'ik hoop dat ik het goed doe'. En als ik dan van een afstandje naar mezelf kijk, denk ik (misschien vanuit zijn perspectief?) -> ik doe het best aardig. Want ik doe echt mijn best en mijn intenties zijn lief en goed. En daar gaat het om. Misschien met kinderen ook wel.

Gaat het al beter met jou? En met je oma?

Hoe gaat het nu met jou, al beter? En met je oma?

Hallo Christien, ik ben Cobie van Assen. Het lijkt ero dat het verhaal van mij is,maar dat is niet zo. Jan is op 21-02-2025 gestorven op 74 jaar. En wij hebben ook 3 kinderen en 6 kleinkinderen,IK huil elke dag ik mis hem .
enorm Hij was mijn steun en toeverlaat. Ik dacht dat het wel beter zou worden maar het is niet zo. Voor de buitenwereld, ik ben soms ook kwaad want ik praat tegen zijn foto. Maar de dokter zegt dat gebeurd met duizende.ik begin weer te huilen zijn 57 jaar bij elkaar.Ik word wel door mijn gezin gesteund. Ze zijn erg lief voor mij en komen zo wat elke dag langs.

Lieve lotgenoten het is allemaal super zwaar,gestrest pijnlijke spieren paniek nu na het 2e jaar dat mijn beste maatje er niet meer is,soms denk ik ga het nog over ik voel mij eenzaam en alleen

Wat verschrikkelijk, niet te bevatten. Geef je verdriet alle aandacht en hou contact met de mensen om je heen. Dat is belangrijk en al heel wat.

Hoi ik heb je een mail gestuurd. Liefs Jeannet

Goedemorgen Drive73. Ik herken je strijd en je gevoel . Ik zou wel verder met je willen praten in privé. Mijn mailadres is jeannetishier@hotmail.com.

Beste Amy,

Je kunt een beroep doen op een rouwtherapeut. Die luisteren onbevooroordeeld naar jouw verhaal.

Mvg,
Lilian

Hallo Amy, Ik herken de tomeloze energie na ook bijna 9 jaar zorg rondom een ongeneeslijke ziekte van mijn partner en het uiteindelijke sterven.
Jaren van angst, alertheid, snel schakelen, creatief oplossingen bedenken, handelen, zorgen , onzekerheid, spanning, verdriet en hoop,
Met daarnaast proberen te werken. Intensieve jaren maar wel samen, alles samen.
Na het overlijden was ik opgelucht, we hadden het samen volbracht, in liefde. Ik wilde alles zelf zo snel mogelijk regelen, ons huis weer ons huis maken, weg met alle hulpmiddelen en orthopedische spullen.
Daarna achterstallig onderhoud in huis allemaal gefixed.
Toen een nieuwe baan waarbij ik overprikkelt raakte en dus moest stoppen.
Daarna onverwacht een kortstondige, heftige relatie die net zo snel stopte dan begon en ook daarbij werd ik overrouled door gevoel in overtreffende trap.
Nu bijna twee jaar later voel ik de kale leegte van alleen zijn. Het niemandsland waarin ik me begeef, met name als ik alleen thuis ben. En de vraag hoe verder?
Wat wil en kan ik nog met mijn leven? Hoe pak ik het leven weer op? Hoe ga ik met mezelf en met mijn verdriet om? Hoe doorleef ik de pijn van alleen zijn.
Soms overvalt me de angst van leegte en geen perspectief.
Wetend wat ik mezelf nog gun maar de stapstenen er naartoe niet zien. Dus leven met de dag, energie voor de dag met het vertrouwen dat op de tijd er nieuw perspectief zal zijn. En dat ik weer energie voel om initiatief te tonen voor dingen waar ik van geniet.

Mijn moeder is 67 en hoorde vandaag uitbehandeld te zijn. Ze heeft sinds januari vorig jaar chemotherapie gehad. Sinds dien ben je al in rouw. Ik was en ben in alles verweven met mijn moeder. Ik heb de laaste tijd veel tijd met haar doorgebracht, maar vooral betreft zorg enz. We zouden een nachtje hotel pakken maar de energie was er niet voor. Ik denk al heel lang ik zorg alleen maar en ben niet echt bij mijn moeder. Nu draai ik het om. Al die tijd samen tijdens chemo. Het helpen met van alles. Een luisterend oor bieden. Maar ook de dieptepunten van angsten en het niet meer zitten. Ze heeft me vaak gezegd dat ze veel steun aan me heeft en had, en dat is wat telt. Niet de bucketlist maar de weg in dit hele proces. En voor en ook tijdens de ziekte heb ik zoveel leuke herrineringen met haar die ik koester. Nogmaals dat ik belangrijk. Haar missen deed ik al ik bij mijn oma ging logeren of als ze te lang op haar werk was. Ze was er altijd voor mij en tijdens haar ziekte ben ik er voor haar. Als ik haar niet zie appen we bijna heel de dag door dus sta altijd in contact met haar. Ik hoop dat ze nog lang in ons leven mag blijven, maar hoe zij zich voelt en wat zij wilt staat voorop. Er komt een dag dat ze wegvalt maar ze heeft me teveel gegeven om te zeggen dat ik haar verliezen zal. In alles ook zonder haar zal ik met haar bezig zijn want we lijken in vele opzichten op elkaar. Nu ze er nog is voel ik het zo, en zal zeker momenten zeer veel pijn en verdriet voelen mocht ze er niet meer zijn, maar de herrineringen daar zal ik aan denken. Haar favoriete bloemen kopen, of haar hond uitlaten. Zo zal ze altijd bij me blijven. Hopelijk zal dit alles verzachten vij verlies...

Een moeder is een veilige haven, en waar je altijd terecht kan. Zo heb ik het ervaren, en nu ze er niet meer is voel je je alleen. Een moeder kan niemand vervangen en dat doet pijn. mijn moeder 5 weken geleden verloren en niets is meer hetzelfde, en zal zonder haar ook niet meer zijn.

Mijn moeder is overleden 7 weken geleden.
Ik mis mijn moeder zo erg dat is niet te beschrijven. Mijn moeder leefde voor mij en ik voor haar. Ik voel pijn, onrecht, en een groot gemis, en voor mij met de dag meer gemis.

De hechte band die je met je moeder had doet erg pijn als ze er niet meer is. Voor mij is niets meer hetzelfde. Het is het ergste wat mij is overkomen in mijn leven als dochter....van een hele lieve moeder. Ben haar nu 2 maanden verloren

De hechte band die je met je moeder had doet erg pijn als ze er niet meer is. Voor mij is niets meer hetzelfde. Het is het ergste wat mij is overkomen in mijn leven als dochter....van een hele lieve moeder. Ben haar nu 2 maanden verloren. Verdriet komt soms in hevige golfen. Ik wil gewoon even bij haar zijn, of denk mam nu ben je wel lang genoeg weg geweest.

Ik ben mijn lieve mama 2 weken geleden verloren. Na 5 jaar strijden tegen de kanker kregen we afgelopen september te horen dat het uitgezaaid was naar beenmerg en hersenvlies. Ze heeft nog 7 weken geleefd…
Ik ben er al die jaren voor haar geweest en heb haar tot haar dood verzorgd.
Ik mis haar vreselijk, ik heb me nog nooit zo verdrietig gevoeld.
Wil iedere keer op mijn telefoon kijken of ze gebeld of geappt heeft.
Ik heb geen idee hoe ik nu verder moet.
En dan komt nu ook die rottige december maand eraan.

Nét 6 weken geleden mijn mama overleden aangetroffen. Ieders wereld draait door, terwijl de mijne stopt!!! We belden s ochtends altijd even.
Rond "onze beltijd" schiet de paniek toe....
Hoeveel lieve mensen ik ook om me heen heb (en ik heb er veeeel! Blessed...) mijn mama is er niet meer! Ik werk al een poos weer, praat er veel over, huil en krijs soms. Toch heb ik het idee het niet "goed" te doen! Wat nu?
Liefs,
Miran.

Dat heb ik precies het zelde mij man is 16 februarie overleden ik weet niet waar ik het moet zoeken kan niet eten heb zelf een hersentumor een meningeoom ik heb zo verdriet ben zo alleen ik weet niet hoe ik verder moet

Hallo Aneette ik sta er voor open om je beter te leren kennen. Ik voel me ook eenzaam na overlijden van mijn vriend 25 Jaar lief en leed te hebben gedeeld. Mijn mailadres is jeannetishier@hotmail.com

Ik voel me ook eenzaam mijn man is in februarie overleden ben zo alleen heb geen kinderen ik weet geen raad ik wil ook graag iemand kennen ik woon in deurne adres p.giebelen1@upcmail.nl

Ik heb helaas niet een antwoord op je vraag maar ik wilde je wel even kracht toewensen.

Ik hoop dat er nog mensen actief zijn op dit forum, en ook het antwoord weten.

Het enige wat ik ken is EMDR via een psycholoog

Heel veel sterkte!

Vooral toelaten de emoties
Rouwen en tegelijkertijd ook bouwen dmv van fijne afleiding
Heel veel kracht toegestuurd!
Liefs

Mijn mama is op 28maart 2025 plots gestorven....ik kan niet zonder mama. Zit met zoveel vragen ...

Mijn man is 16 februarie overleden ik mis hem wij gingen overal samen heen ik heb geen kinderen ben zo allen heb zelf een hersentumor een meningeoom weet niet hoe ik verder moet

Dag Annelies, wat naar dat je dit zo voelt. Ik weet niet hoe je zoiets 'oplost'.
Ik zou zelf denk ik tegen hem gaan praten, in gesprek gaan. Je voelt zijn aanwezigheid dus wellicht helpt t om met/ tegen hem te praten. Je kunt vertellen wat je voelt en dat je je machteloos voelt. En vragen of je iets voor hem kunt doen. Misschien daarbij vragen of hij wil laten weten wat dat heel concreet kan zijn. Als je met liefde met iemand spreekt kan al zo verzachtend zijn. Misschien zijn er bloemen waar hij van hield. Of kleuren. Of... er is vast iets waar hij van hield en waar je hem mee kunt eren.
En ik geloof er in dat mensen na de dood met meer afstand kunnen kijken, met Liefde. En het 'aardse' gebeuren, zoals een kerkhof, relativeren.
Ik wens je sterkte.
Lieve groet, Anja

Wat een lief berichtje Anja aan Annelies
Gr anoniem

Misschien herbegraven

Je kunt met hem samen een mooie plek gaan kiezen

Ik snap het wel

Hoef je niet schuldig te voelen, denk dat je dit gevoel hebt omdat je vader de laatste was die nog bij je was en nu ontzettend veel verdriet hebt nu je alleen bent en alles zo plotseling gebeurd is. Wens je toch veel kracht toe 🤗

Hey Patrick,
Ik snap je helemaal. Het is vreselijk heftig, Mijn ouders zijn vorig jaar 5 maanden na elkaar overleden. En ik had gelukkig mijn zusje nog met het geregel. Maar in jou geval, alles alleen doen... zwaar lijkt me. Maar als je moeder straks ook een keer komt te overlijden, zeg ik 1 ding. Trek aan de bel, ga naar je huisarts. Je hoeft dit niet alleen te doorstaan. En je gaat het redden, al ben ik zelf nog niet zover in mijn hoofd, ik kom er wel... ooit. Maar ga praten met iemand! En cijfer jezelf niet weg. Denk niet " ach, ik moet niet zeuren " Nee, je zeurt niet, je hebt "pijn"
Deel het...
Heel veel sterkte
Maup

Hoi Soof, ik herken je verhaal als geen ander. Als je wilt kletsen, laat maar weten.

Hey Soof, allereerst een hele dikke knuffel. Je hebt het niet makkelijk gehad zo te lezen. Ikzelf kwam op dit forum omdat ik deze hele week gigantisch de weg kwijt ben emotioneel. Jouw item sprak mij heel erg aan.

Op het punt van je vader na is je verhaal heel herkenbaar.. Mijn moeder is ook jong (56 jaar) gestorven aan longkanker en ikzelf was toen 29 jaar. Mijn ouders zijn al heel lang gescheiden en ik ben enigskind aan mijn moeders kant. Het verdriet is juist nu 2 jaar later echt ondraaglijk geworden.. Pasgeleden is er bij mij ook een voorstadium van borstkanker geconstateerd die gelukkig goed behandelbaar was. Enerzijds ben je dan blij dat je moeder het niet meer meemaakt maar aan de andere kant is er niemand die de steun en troost van een mama vervangt.
Ik heb zo'n heimwee naar haar en ben zo bang geworden om anderen te verliezen en dat terwijl mijn eigen dood mij een rotzorg zal zijn. Ik leef nu meer voor anderen.
Eigenlijk heb ik geen woorden voor de pijn, verdriet en spijt wat vaak de kop op steekt. Het is onbeschrijfelijk...
Heb dan ook therapie aangevraagd vanwege de trauma's rondom de dood van mijn moeder.

Weet in ieder geval dat je niet de enige bent en er lotgenoten zijn!
Denk vooral aan jezelf en je kindjes.
Ik hoop dat er snel weer mooie dagen volgen

Jullie leven staat op het punt een drastische verandering te ondergaan, en hopelijk voor je man hoeft hij niet of weinig te lijden . Voor u als weduwe wens ik je veel moed en sterkte voor de moeilijke tijd die je zal door moeten .
Aerts FR

Lieve Wampie
Geniet van elke dag en praten praten praten met elkaar! Over alles. Maak mooie herinneringen samen. Het zal je straks helpen

Hey S.T, sorry voor het onverwachtse verlies en 58 jaar is natuurliuk te jong. Mijn moeder is ook maar 56 jaar geworden.
Dat groot moeten houden heb ik ook heel erg gedaan want je kan wel uitleggen hoe je je voelt maar dan moet je 10x iets uitleggen wat ze pas begrijpen als het ze zelf overkomt.
.
Of het beter wordt, tja.. Daar moet ik zelf ook nog achter komen maar zolang je naar bed gaat met de gedachte:"misschien is morgen een betere dag" dan komt het wel goed.

Dikke knuffel en veel sterkte!

Hoi S.T,
Ik ben 4 weken geleden mijn vader onverwachts verloren, hij was nog maar 64. Ook plotseling, zonder vermoedens of aanleiding. Dus ik herken wat je schrijft.
Ik voel mij verdwaald omdat ik nog nooit zoiets heb meegemaakt en niet weet wat ik van het rouwen kan verwachten. Wordt het verdriet minder? Zal ik het ooit een plekje kunnen geven? Allemaal vragen waar ik geen antwoord op kan vinden.
De dagelijkse dingen pak ik ook weer rustig op. Maar de hele dag door voel ik mij zo ellendig en verdrietig.

Dus met dit berichtje wil ik je vooral een hart onder de riem steken. Je bent niet alleen!

Ik ben in 9 maanden tijd mijn beide ouders verloren. Vader in maart 2023 en januari 2024 mijn moeder. Mijn moeder was zeer plotseling.
Ik zou liegen als ik zeg dat het makkelijker wordt.. het wordt allemaal anders en het kost mij nog steeds veel verdriet en is een groot gemis. Ik heb jonge kinderen dus ik moet door... dat houdt mij op de been..
Het is en blijft heel moeilijk. Hele dikke knuffel.

Wat is de titel van het boek grt Juliana

Hoi, Gabriella, ik zit in hetzelfde proces als jij. Mijn moeder kreeg twee weken geleden een hartstilstand. Ze heeft daarna nog een weekje geleefd, maar ze was in slaap. Ik heb dus geen afscheid kunnen nemen. Ook zij was niet alleen mijn moeder, maar ook mijn beste vriendin en steun en toe verlaat. Ik ben heel de week al alles aan het regelen om haar een heel mooi afscheid te kunnen geven. Dat is het laatste wat ik nog voor haar kan doen, maar ik zie zo op tegen de tijd die daarna nog komen gaat. Net wat jij zegt; hoe moet ik zonder haar? 😔

Hoi Gabrielle zou graag in contact met je komen.

Ben ook mijj mama verloren aan Longkanker

Hallo Anoniem,

Ik zou dat ook wel willen. Dit is mijn email adres gabrie1204@live.nl

Susanne ja het is zo moeilijk om gewoon je beste vriendin te moeten missen die er altijd voor je was :( jeetje een hartstilstand is ook echt niet mis. Ze zeggen ja denk maar aan de mooie herinneringen maar je de meeste hebben makkelijk praten, die hebben nog een moeder denk ik dan

Wat heftig voor je..
Vooral als schuldgevoel aan je blijft knagen.
Herkenbaar voor mij,al is het een ander verhaal.
Extra lastig als je in emotie op gaat zodra je er over praat.
Is er wel iemand waar je het bij kwijt kan?
Mijn ervaring is dat hoevaak ik er over praat hoe minder heftig de lading word.
Al zijn er altijd momenten dat het weer intenser binnenkomt.
Wees vooral lief voor jezelf,schuldgevoel is vaak geen reële gedachte,hoe intens de pijn ook is die het met zich meebrengt.
Veel sterkte en kracht voor jou!

Dank voor je reactie.
En nee, er is niemand bij wie ik mijn gevoelens/emoties kwijt kan.
Er is ook niemand die van die medicijnen af weet.
Mijn huidige partner begrijpt er ook niets van.
Want "het is 30 jaar geleden" en "dood is dood".
Misschien komt het omdat ik me emotioneel niet kan uiten.
Al gaat schrijven hierover me beter af.

Wat een vreselijk gevoel moet dat zijn als je je hart wilt luchten mag je me mailen . Mijn emailadres is jeannetishier@hotmail.com

Allereerst dank voor je reactie. Ik zal hier gebruik van maken alleen moet ik er de tijd en vooral een rustig moment voor nemen want dat gaat best emotioneel worden.

Neem je tijd . Ik ben er voor je .

Hallo Mary. Ook vorig jaar september mijn soulmate plotseling overleden .ik herken waar je doorheen gaat. Misschien kunnen we elkaar tot steun zijn . Je mag me mailen als je wil. Mijn emailadres is jeannetishier@hotmail.com.
Hopelijk tot snel. Veel sterkte

Mailadres moet zijn jeannetishier@hotmail.com

Hallo wil je er over praten. Wat is de reden dat je er niet meer wil zijn?

Ik ook ik voel Jr. Ik wil ook niet meer alles voelt zo leeg
Ik ga door voor mijj kids