Rouwverwerking ervaringen

ik ben Marijke ik en mijn echtgenoot waren 35jaar getrouwd en op 13oktober 2020 hebben we te horen gekregen dat hij A L S had en niets meer konden doen .integendeel kom maar 14 januari terug voor papieren in te vullen van eutansie wij zijn niet bij de pakken blijven zitten en zijn op alternatieve wijze gaan zoeken.Maar jammer genoeg heeft hij op 1 november een hartstilstand gehad en een lange tijd gereanimeerd is .Hij is wel weggevoerd met de ambulance naar het U Z te GENT.Eens in het U Z mag ik er niet direct bij na lange tijd mogen we naar intensieve zorgen , komt de verpleegster langs vraag mag ik al mee bij mijn echtgenoot nee antwoorde de verpleegster meneer ligt nog in zijn blootje afschuwelijk antwoord antwoord ze tegen een vrouw die al 35 jaar met getrouwd is. DIT IS GEWOON NIET KUNNEN. En na 2 BESPREKINGEN MET MEN DE DOKTER meneer kan nooit meer wakker worden een afschuwelijke vraag mag hij donor worden DIT IS HEEL ONGEPAST ZO EEN VRAAG DURVEN STELLEN. Mijn echtgenoot lag in een zeer diepe KOMMA en op 3 november begin ik tegen mijn echtgenoot te praten heb zijn hand en schouder vast en zeg als je sterk genoeg bent laat een mirakel gebeuren en geef mij een teken van leven op dit ogenblik is hij beginnen wenen en snikken . En dan durven die dokter en verpleester nog uitspreken comma patienten horen u toch niet .We hebben met twee de bewijzen gezien DIE HOREN U WEL MAAR KUNNEN NIET REAGEREN. Zou zeggen voor mij een heeeeel slechte ervaring in het U Z GENT met hun uitspraken kan ik niet echt leven.Jammer genoeg is mijn echtgenoot wel overleden op 5 november. IK ZOU ZEGGEN KOM OP TEGEN DE VRESELIJKE ZIEKTE A L S
D aarbij heb ik zelf mijn echtgenoot wel 2 JAAR zelf verzorgd dag en nacht.
D at hij er niet meer is ,dat is super zwaar ik kom dit NOOIT TE BOVEN


MARIJKE

Ik was 18 toen ik terug kwam van mijn 1ste vakantie (1973) op een zondag en toen was mijn moeder de zaterdag er voor verongelukt! Ik wist nergens van, toen was er geen mobiel, en stapte niets vermoedend naar binnen...vreselijk! Er werd nooit over gesproken....heb het nooit kunnen verwerken en werd met de jaren steeds moeilijker...als ik al eens wat zei dan was het vaak "joh, het is al zolang geleden!" Dus zei ik maar nooit meer wat....hele moeilijke jaren en toen ik voor mijn ptss behandeld werd kon ik het met pijn en moeite ook over de dood van mijn moeder hebben. Maar het gemis is er nog steeds, al is het in juli al 50 jaar geleden....CPK....heel veel sterkte!

Wat ontzettend verdrietig…
Mijn moeder overleed bijna 2 weken geleden, en jou verhaal raakt me zo erg..
Ik weet soms niet hoe ik verder moet zonder haar, zij was m’n alles

Ik begrijp ook je eenzame gevoel, je verdriet kun je maar tot op zekere hoogte delen..
Heel erg veel sterkte !!

Wat vreselijk voor jou en je zoon. Zoek vooral een goede hulpverlener, hier heb je echt hulp bij nodig. Heel veel sterkte van Thea

Beste Kira
Wat vreselijk voor je dat je zus is overleden.
Ik kan dat zo goed begrijpen, mijn vriend is pas overleden, we waren 39 jaar samen, mijn zus helpt me zo goed met dit grote verdriet, ik zou niet weten wat ik zonder haar moet, dus ik snap je heel goed.
Wij zoeken het ook in spiritualiteit, er staan bijvoorbeeld heel veel bijna doodervaringen op internet, dat is soms heel troostend, de gedachte dat de doden er nog zijn, al zijn we dan even niet samen. Ik wens je heel veel sterkte. 

Mijn vader is 8 maanden geleden doodgereden.. We hebben dus beide geen afscheid kunnen nemen. De wereld is zo wreed. Je rouwt je hele leven en dat stopt dus niet na 4 maanden.. ze zeggen dat het slijt met de jaren maar ik heb nu elke dag pijn. En je vraagt je af waarom is het je overkomen. Waarom ben je verlaten maar je krijgt geen antwoord.. het leven is keihard en kan nu ooo nog niet genieten van het leven..

Kan het ook nog geen plaats geven bij het verlies van mijn papa is nu bijna 6 maanden mis hem enorm

Hallo Marcel,
Mijn leven staat nu 3 weken op zijn kop.
Mijn lieve man is abrupt binnen een uur uit het leven gerukt.
Nog steeds niet te bevatten radeloos en ben misselijk van verdriet.
Mijn steun en toeverlaat. Mijn allessie
Het is dat ik nog een zoon van 20 jaar heb, maar anders was het voor mij klaar geweest.
Ik ben op zoek naar gelijkgestemden
Jolanda
Zie mijn verhaal 166

Klinkt heel herkenbaar. Mijn moeder overleed een half jaar geleden. Ze was al een tijd ziek, maar vooral het eerste jaar ging ze helemaal voor beter worden. Toen dat na veel zware operaties en chemo’s niet meer bleek te kunnen, ging ze voor zo lang mogelijk goed leven. Maar in het laatste jaar holde de kwaliteit van leven achteruit. Fysiek leverde ze veel in. Ze lag vaak in bed, verloor haar haren, kon nauwelijks nog van iets genieten. Mentaal lukte het eigenlijk niet meer en wilde ze steeds vaker gewoon dood. Dat had ze ook allemaal geregeld maar wij (haar man en kinderen) hielden haar hier. Door ons bleef ze vasthouden aan het leven tot de dag dat het echt niet meer ging en ze wist dat ze heel snel zou gaan sterven. Die dag koos ze voor euthanasie. We waren bij haar en ze was er klaar voor. Ze koos te sterven, omdat het leven dat haar restte geen kwaliteit meer had en ze alleen nog maar pijn had. Ze koos om te sterven omdat er geen andere weg meer was.
Wij waren blij voor haar, dat aan een lange lijdensweg een eind kwam. En idd daar put je ook kracht uit. Nu een half jaar later lijkt het nog steeds niet tot me doorgedrongen dat ze echt nooit meer terug komt. Ik mis haar, maar het leven gaat gewoon door. Ik huil nooit meer. Wel tijdens haar ziekte en rondom haar overlijden, toen kon ik naast niet stoppen met huilen, maar niet meer daarna. Ik lijk haast verdoofd of erger nog, ik lijk maar niet te kunnen beseffen wat dood echt inhoudt. Ik zou het helemaal niet raar vinden als ze opeens hier voor mijn deur zou staan. We konden de draad zo oppakken alsof er nooit iets was gebeurd. Ik had me het leven na mijn moeders dood voorgesteld als een leven dat nooit meer leuk zou zijn. Een leven vol verdriet. Maar het is gewoon hetzelfde leven als ervoor. Ze is er niet meer en ik mis haar, maar de snijdende pijn die ik verwacht had te voelen blijft uit. Ik ben heel bang dat het echte besef nog komen gaat. Dat de “verdoving” straks opeens is uit gewerkt en dat de harde realiteit dan pas binnenkomt……

Ik had, na het overlijden van mijn man en het verbreken van een 3 jarige latrelatie, weer een lieve vriend via een datingsite.
We hebben elkaar ontmoet na vele lange gesprekken en beiden wilden we eerst alleen vriendschap en zien wat er uit voortvloeide.
Het klikte, en er groeide wederzijdse liefde, maar we hebben beiden een flinke rugzak. Hij wil eerst orde op zaken stellen, vindt dat we geen basis hebben voor een nieuwe relatie.
Totdat hij met zichzelf in het reine is gekomen is er radiostilte. Dit is zó verschrikkelijk moeilijk. Ik heb alleen een telefoonnummer van hem. Wil hem zo ontzettend graag bellen, maar doe het niet.
Ik moet zijn besluit respecteren. Hij neemt contact met mij op, als hij er aan toe is, heeft hij gezegd. Het afwachten of dat inderdaad ooit gaat gebeuren en de onzekerheid geeft mij veel spanning.

Ik weet dus wat er in je om moet gaan. Vreselijk.

Maar hij heeft kennelijk de rust nodig. Gun hem dienst,al is het nog zo moeilijk. Blijf vertrouwen. Dat doe ik ook. Sterkte,
Liefs Hanny

Beste R. W

BIJ toeval lees ik zomaar dit bericht
Ik zocht naar stenen bij rouw om in mijn cursus te verwerken. Wat heeft u het mooi verwoord.
Ik lees je verhaal en voel bijna mijn eigen keel dichtknijpen bij wat u sxhrijft. Neem de tijd en laat u niet beinvloeden qua emotie door anderen die vinden dat een jaar al veel zou moeten verzachten . Heel veel sterkte en warme groet.
En bedankt voor de boektip.

Dag Nayma,
Gecondoleerd met het heengaan van je broer. Ik hoop dat je kracht gaat vinden in die dingen die je nog voor hem zou kunnen doen. Mijn lieve moeder is ook aan de gevolgen van Corona in november j.l. overleden. Onverwachts en nog veel vragen. Ik probeer nu uit mijn geheugen dingen te vinden die ze nog graag zou doen of wat ze ons graag zou zien doen. Verder probeer ik vast te klampen aan ooit eens weerzien. Corona verwoest levens en families, dat zal generaties lang nog gevoeld worden. Houd moed.

Gecondoleerd.
Mijn broer ook, in 10 dagen tijd, hij had wel onderliggende aandoeningen, kon niet veel meer, zat in rolstoel, maar toch, hij was n sterke man. Was gevaccineerd, al die lange corona-periode geen klachten, tot enkeke weken geleden.
Corona sloeg ineens toe en werd zijn einde.
Heb hem niet meer kunnen zien, niet bij leven afscheid kunnen nemen.
Dat vind ik erg, hopelijk heeft hij niet meer gemerkt dat we er niet konden zijn en zich niet alleen gevoeld.
Alleen zijn echtgenote mocht bij hem zijn.
Een paar dagen voordat hij ziek werd heb ik hem voor t laatst gezien en gesproken. Gelukkig was dat toen een prettig contact, want het is mijn laatste herinnering, en die koester ik.
Evenals het goede contact wat ik altijd met hem had.
Dat stelt me gerust, en daardoor kan ik nu toch weer verder.
Ik hoop dat dat jou ook gaat lukken!
Heel veel sterkte!

Verschrikkelijk. Ben zelf in 15 jaar tijd twee partners verloren. Een verongelukt, de ander aan kanker. De woningbouwvereniging dreigde me ook uit huis te zetten omdat ik op dat moment geen werk had, dus dat was extra stress. Kinderen had ik helaas niet, die heb jij gelukkig wel.
Misschien moet je die drukke baan in de zorg opzeggen en wat anders zoeken? Ik heb destijds van 't maatschappelijk werk hulp gekregen. Ook ander werk.

ik las je verhaal , en dacht wie ben ik ,om nog verdriet te hebben met het verlies van mijn lieve vader en moeder en alleen achter blijvend ... ik val bij je in het niet met mijn verdriet , wat verschrikkelijk ,, ik zou je aanraden om zeker naar een rouw verwrking-deskundige te gaan , dit heb ik ook gedaan ,en het hielp mij ook langzaam , al ben ik er ook nog iedere dag nog mee bezig na 1,5 jaar . om mijn verdiet wat ik dagelijks heb en grote ongeloof dat mijn vader en moeder er niet zijn en alleen zie op een foto en de urnen in mijn kamer die ik kan aanraken . maar toch je kan je verdriet uiten en erover praten .. en advies krijgen

want niets doen maakt je helemaal kapot merk ik ..
ik heb ze beide ook alleen moeten cremeren en alles verzorgt , en de familie hahaha ,, die kwamen allemaal opdraven , maar toen de crematie voorbij was heb nooit meer iets van ze vernomen op een enkele na .. die gaan gewoon door en ik blijf gebroken achter .. en zijn mij vergeten .. dat is dus mijn familie ..

mocht je steun krijgen van familie en vrienden , dan zou ik ook zeker een rouw deskundige opzoeken want familie weet niet goed hoe ze met dit soort zaken soms moeten omgaan ..

sterkte , ik leef met je mee.

gr
michel

Dat herken ik
Ook 62 jaar samen mijn man had 12 jaar Alzheimer die ik bijna tot het laatst verzorgd heb.
Het is nu 5 maanden geleden en ik.mis hem heel erg.vooral zijn liefde zijn warmte zijn begrip en geduld
Toch doe ik nu weer dingen die ik.fijn vind.hij zou zo verdietig zijn als hij wist dat ik niet sterk genoeg ben om toch weer van het lenen te genieten.en van alle heerlijke jaren die wesamen hadden
Die herinneringen koester ik elke dag!
Ik ben hem iedere dag dankbaar voor wat hij voor me betekend heeft
Ik zoeknieuwe contacten ook met buren want ik wil niet elke dag alleen zijn
Soms verzin ik een boodschap om er even uit te zijn .of naar de leeszaal of een terrasje.dan zie ik..mensen en je maakt altijd wel een praatje met iemand.
Als je behoefte hebt om te schrijven,doe dat ok weet wat je meemaakt
Janny

Mijn ervaring met Glana afdeling Lutteraderhof is heel anders. Mijn partner is pas overleden op dezelfde afdeling en hij is daar heel liefdevol verpleegd. Moeilijkheden werden opgelost en ik ben heel dankbaar voor alle tijd die ik bij mijn partner heb mogen zijn ondanks de corona maatregelen. De namen die genoemd worden ken ik niet, ik spreek over eind 2020 en begin 2021. Ik ben hen nog steeds dankbaar voor de toewijding en liefde die alle medewerkers hadden voor mij en mijn partner.

Sigrid,

Wat een heftig verhaal. Ik snap er ook niets van. En het vervelende is, antwoord op 'de waarom vraag' zullen we nooit krijgen.
Ik wil ook dat jouw pijn weg is. Deze pijn is niet te doen en super oneerlijk!

Maar wat je zegt, je dochter heeft je nodig. Hou dat in gedachten en ik hoop dat je daar kracht uit kunt halen.

Liefs.

Ongelooflijk heftig!! En ook ongelooflijk...ik heb hetzelfde meegemaakt!! Ook mijn weg met een ander en ook mijn eerste liefde terug gevonden. Hij kreeg na een jaar kanker en stierf 4 weken later!!! En ook ik wil niet verder maar leef nu voor mijn 2 kinderen!!! Sterkte!!!

Radeloos en voel de pijn.
Zie mijn verhaal 166
Groet
Jolanda

Wat goed dat je dit hebt gedaan! Zelf heb ik vorig jaar, tijdens een griepperiode, mijn moeders levensverhaal opgetekend. Ik noemde het 'Ode aan mijn moeder'. Alle belangrijke gebeurtenisssen, alles gelardeerd met foto's, de plekken waar we woonden als gezin, de tijd dat de kinderen het huis uitwaren, alles schreef ik op. Ze heeft er enorm van genoten. Ik heb ook het plan gehad om mensen te interviewen die haar goed hebben gekend, maar dat is er (nog) niet van gekomen. Wel heb ik deze week in Friesland en Drenthe mensen bezocht die haar goed hebben gekend. Dat was ook fijn.

Wat enorm verdrietig.
Ik bem mijn dochtertje met 25 weken verloren. Net als bij jou. Ik werd wakker in de nacht. Ik was onrustig. En vroeg heel vroeg in de ochtend voelde ik het leven uit haar gaan. Ze is geboren op 25 april.

Beste Deborah, ik voel immens met je mee, heb hetzelfde meegemaakt na een zwangerschap van 7, 5 maand, en toen heb ik onze kleine lieve meid Anneke na een zwangerschapsvergiftiging moeten afstaan, dat vergeet men nooit, datum staat gegrift in mijn hart!

Herkenbaar en fijn om in de lange lijst met verhalen te lezen over emand die haar beste vriendin moet missen. Weten dat ik niet de enige en die het daar moeilijk mee heeft, geeft een beetje troost. Echte vriendschap is bijzonder en ik zal, dwars door de pijn van het verlies heen, de herinnering aan die ene heel speciale vriendschap altijd koesteren.

Lieve Hanny, mijn man is ruim 2 jaar geleden overleden. Maar ik mis hem ook nog iedere dag. Bijna iedere dag huil ik. Door alle spanning ben ik ziek geworden..en heb heel vaak en veel lichamelijke klachten . Je kunt dus letterlijk ziek worden van verdriet. Ik heb ook lieve kinderen maar ze zeggen , ga afleiding zoeken.. Er zit wel een kern van waarheid in. Ik heb wel het e.e.a. geprobeerd maar toch helpt met dat niet. Dat slechte slapen en dromen is helaas het niet ( goed .) kunnen verwerken van je grote verdriet. En ja….na 6 jaar…het kan echt. Heb je wel eens rouwverwerking via een organisatie geprobeerd? Ik weet niet waar je woont maar bij mij kan je via Humanitas hulp vragen. Het zijn vrijwilligers die zelf ook hun partner/kind of geliefde hebben verloren. Kan ik je ergens mee helpen?

Dank je wel dus het is wel normaal na 6 jaar ik heb ook nog veel lichamelijke klachten misselijk en onstabiel ik hoop dat het een keer overgaat dat het zo heftig is had ik niet verwacht maar je moet het eerst zelf meemaken dan snap je het heGroetjes
R

De onrust giert door mijn lijf en de onrust het is nu een jaar geweest in het begin had ik het niet maar nu het 2 e jaar is klote zonder mijn maatje 🙏🏼💔🥲

Hey dag Anna, het is voelt pijnlijk vertrouwd de emotie dat je beschrijft. Alleen achterblijven en de opstapeling van rauw is een diepe eenzame emotie. Verweesd en leeg. Mijn moeder en vader kwamen het geluk in Belgie zoeken, vader Nederlander en Moeder Italiaans. Moeder stierf in het verkeer toen ik 12 was, afwezige vader met wat gebruikersproblemen. Hij stierf begin Corona aan een hartaanval, ik had het een week van tevoren verteld tegen hem omdat hij de gebruikelijke klachten had, zei dat die dringend naar de dokter moest, hij kwam terug thuis met hartmedicatie, stuurde hem naar een andere dokter, de dag van zijn afspraak net niet gehaald, thuis in bed gevonden. Hij was 64 , nu zit ik hier met mijn zus nog in Belgie, zij heeft het niet gemakkelijk op haar 36 woont ze alleen in een appartement. Ik heb lang een passieproject gaande gehad een soort van agrotoerisme (miniboerderij) 6 jaar van mijn leven aan gegeven. Het land was van een vriend, zouden 50/50 partners worden. Deze heeft mij goed belazerd, ben ik uit gestapt. Die droom kapot. Nu een jaar later. Zit ik bij de Dokter met mijn vriendin omdat we aan kinderen willen beginnen dat ik 1 of ander tumor heb ter grote van een mandarijn. Moet woensdag onder de MRI voor verduidelijking. Weinig ademruimte. Ik voel de emotie in mijn keel zitten, maar ben leeg en verweesd. Ik snap je, ik wil eigenlijk gewoon rust. Telkens mezelf terug bij elkaar schrapen en als rechtsta en ik heb er zin in word ik terug onderuit gehaald. De meeste mensen staan zo ver van je levensbeleving dat het voelt dat je een toneel moet spelen om normaal mee te doen. Maja goed, we zullen ons nog maar eens bij elkaar proberen te schrapen als die stukjes nog terug te lijmen vallen.

Hoi heb je een mail gestuurd. Liefs Jeannet

Beste M.,
Ieder verhaal, iedere persoon heeft een andere behoefte. Er is geen situatie hetzelfde. Als u iemand wil helpen zal u dit zelf aan die persoon dienen te vragen waar de behoefte ligt. Mogelijk dat die persoon er geen behoefte aan heeft.
Kunt u dat respecteren?

Een maaltijd brengen, even eruit met de kinderen zodat diegene een uurtje rust heeft, mee eten o juist niet

Ik ben mijn man in augustus verloren. Ik had iemand die mij wegwijs maakte in het papierwerk. Waar ik ook heel veel behoefte aan had, was iemand die mij hielp abonnementen om te zetten op mijn naam of te beëindigen. Het klinkt simpel, bellen om een abonnement te beëindigen, maar ieder telefoontje kostte mij uren. Ieder telefoontje betekende opnieuw vertellen dat hij dood was. Opnieuw afscheid nemen.
Waar ik ook veel behoefte aan had, en nog steeds heb, zijn momenten alleen. Ik wil er voor mijn kinderen zijn en ben dat ook. 24 uur per dag. Letterlijk. Want hun rouw komt ook te pas en tr onpas naar boven. Een nachtje zonder kinderen geeft meer rust, dan een uurtje overdag. Een nacht betekent dat ik niet allert hoef te zijn op voetstappen op de gang, dat ik niet gewekt word door een huilend kind. Terwijl tijd overdag al snel naar het huishouden toe gaat...
Waar ik ook veel behoefte aan heb is een sparringspartner over de opvoeding. Mijn kinderen hebben zoveel nodig. Ze zijn veranderd door het trauma van verlies en degene waarmee ik normaal overleg, is er niet meer. Dus luister naar de zorgen, geef tips, complimenteer daar waar het goed gaat.

Ik hoop dat je er iets aan hebt. Sterkte met de zorg voor je kennissen.

Wou er nog aan toevoegen dat mijn vriendin andrea slechts 34 jaar is geworden. Geboren 19-12-1990 en overleden op 25-12-2024 op 1e kerstdag. Mijn kerst zal nooit meer hetzelfde zijn

ik begrijp u maar al te goed, mijn vrouw,mijn beste maatje is onlangs in januari 2025 overleden.Sindsdien is mijn leven ook niet meer hetzelfde,komt het misschien ooit wel terug goed?Ik wens je nog veel sterkte

Sterkte, mijn vriendin vorig jaar tweede kerstdag aan hartstilstand overleden.
Ook zelf nog gereanimeerd.
Daarvoor loop ik nu bij psycholoog.

Wat ontzettend verschrikkelijk voor je..

Dat is zeker niet abnormaal, mijn man is 4 jaar geleden overleden en in plaats om mij beter te voelen, voel ik mij nog slechter, het verlies is zo hard dat ik nergens nog zin in heb, alleen nog maar in hoe het vroeger was, en dat is voorbij, ben jaloers op iedereen die nog wel samen zijn, heb fijne 2 kinderen en kleinkinderen, een fijne .nicht die hetzelfde heeft meegemaakt, en wij doen veel samen, maar toch voel ik mij zo alleen en is het leven voor mij gestopt op de dag dat mijn man is overleden op 59 jarige leeftijd. Dus ik begrijp je heel goed, veel sterkte nog.

Bedankt dus dat is normaal ik wens je ook veel sterkte

Ik heb precies het zelfde na 5 jaar soms gaat het beter maar voel me zo ellendig meestal gewoon ziek het schijnt normaal te zijn hoop dat het toch wat beter mag gaan
Gr

Dat hoort er wel bij, ik zou zelf hiervoor professionele hulp zoeken. Erover praten, wellicht therapie om die spanning eraf te krijgen. Weet dat dit mogelijk is!

Mijn man is 2 jaar geleden na kort maar ernstig ziekbed overleden. Sinds die tijd heb ik heel veel lichamelijk klachten. Kom vaak bij de dokter. Heb al met verschillende hulpverleners gepraat maar ik kom er niet uit. We waren bijna 50 jaar bij elkaar. Ik doe mijn best om ontspanning te zoeken maar vind het erg moeilijk. Mensen om mij heen vinden dat ik het “ergste “ nu maar gehad noet hebben. Maar vind het leven niet leuk eer zonder mijn man. Ook ik ben jaloers om mensen van mijn leeftijd die nog samen zijn..Ik denk nog steeds vaak ik hoef niet meer wakker te worden morgenochtend

Mijn man is ook bijna 5jaar geleden overleden, zonder ziek te zijn van de ene dag op de andere hij had een aneurysma werd te laat opgemerkt in het ziekenhuis, mijn leven staat nog altijd stil , ik kan dat verlies ook niet verwerken, heb steun aan kinderen en kleinkinderen, een heel lieve nicht die hetzelfde heeft meegemaakt, we zijn veel op stap samen, maar in alles blij ik mijn maatje man missen, en dat gaat ook maar niet voorbij, zelfs de pijn om het verlies vermindert niet, dus ik begrijp je heel goed, je bent zeker niet alleen .
Heel veel sterkt, hoop ook voor jou dat de pijn verzacht maar weggaan doet hij nooit.

Na 5 jaar dit soort klachten is helemaal niet vreemd.
Voor mij is het nu 14 jaar geleden dat ik een zeer geliefd persoon verloren heb aan suicide.
Het is de afgelopen jaren heel goed gegaan.
Maar sinds dit jaar speelt alles weer op.
Slaap slecht, ben er soms letterlijk misselijk van en heb regelmatig knallende hoofdpijn.
Soms denk ik weleens dat ik gek aan het worden ben...
Ik dacht zelf aan onverwerkte rouw.
Volgens mijn rouwtherapeut moet ik het niet onderdrukken. Maar het schijnt heel normaal te zijn dat dit soms weer opspeelt.
Zeker aangezien het voor mij een zeer traumatische ervaring is geweest.
Ik hoop wel dat de klachten weer minder worden, maar vergeten doe ik mijn vriendin nooit.
Je bent niet alleen.
Heel veel sterkte.

Herkenbaar. Ik heb een paar jaar geleden veel verlies gekend door scheiding en de ziektes / overlijden van mijn ouders. Als hooggevoelige man kost mij het veel tijd en energie om verder te komen. Na een aantal jaren ontkenning, vermijding en afwikkeling van alle rompslomp, voel ik mij de laatste tijd vaak verdrietig, slaap slecht, hoofdpijn, etc. Nu start ik een behandeling bij een psychiater. Lastig is het combineren van alles met de zorg voor mijn kinderen en werk.

Je bent niet de enige.

Ik hoop dat er nog mensen actief zijn op dit forum en op je zullen reageren. Helaas kan ik zelf niks hierin betekenen nu voor je, ivm langdurige ziekte, maar ik hoop oprecht dat je nog reacties krijgt op je verhaal beste Marjolein!

Maar voor nu heel heel veel kracht toegestuurd!

Dank je wel voor je mooie lieve berichtje. Ik wens jou ondanks je langdurige ziekte veel beterschap, warmte en kracht en een voorspoedig herstel.. Warme groet Marjolein

Lief je berichtje 🙏🏼

Het is begrijpelijk dat je je anders voelt over de herdenking van de sterfdag van je vader. Hier zijn een paar stappen die je kunt overwegen om dit op een respectvolle manier te communiceren:

1. Kies het juiste moment: Probeer een rustig moment te vinden om met je moeder en zus te praten, zodat je niet in een emotionele situatie zit.

2. Wees eerlijk, maar vriendelijk: Leg uit dat je elke dag aan je vader denkt en dat de sterfdag voor jou niet anders aanvoelt dan andere dagen. Zeg dat je zijn herinnering op een andere manier wilt eren.

3. Waardeer hun gevoelens: Erken dat hun behoefte aan herdenking voortkomt uit liefde en verdriet. Dit laat zien dat je hun gevoelens begrijpt, ook al voel je anders.

4. Stel alternatieven voor: Misschien kun je samen iets organiseren dat voor jullie allemaal betekenisvol is, maar dat niet specifiek op de sterfdag gericht is. Bijvoorbeeld, een familiebijeenkomst op een andere dag om mooie herinneringen te delen.

5. Blijf open voor gesprekken: Laat ze weten dat je altijd openstaat voor gesprekken over je vader, ook buiten de sterfdag om. Dit kan helpen om een brug te slaan tussen jullie verschillende manieren van rouwen.

Door je gevoelens op een respectvolle manier te delen, geef je ruimte voor begrip en verbinding binnen de familie.

Bedankt voor de adviezen. Ik ga kijken of ik er iets mee kan.

Ik vrees dat het nooit voorbij gaat zijn, mijn man is nu 4 jaar overleden, plots zonder ziekte zomaar, verkeerde inschatting van de spoedarts, zij dacht een slokdarminfectie, maar hij had een anurisma aan zijn Aorta dat ze niet opgemerkt hadden anders was hij misschien nog te redden geweest, ik loop nog altijd doelloos rond, angst en probeer ook mensen te ontwijken, zodat zij mij zeker niets kunnen vragen, dus ik hoop voor jou dat het ooit beter zal gaan maar bij mij niet hij was amper 59 jaar en ik 56 jaar, ik zal dat nooit verwerkt krijgen. Maar verl sterkte voor jou.

Het is nog zo moeilijk he dat besef je als je het mee maak iemand die het niet meegemaakt heeft snapt het niet die denken met een jaar moet het over zijn helaas is dat niet zo ik voel me heel gespannen en misselijk nog steeds en doodmoe ik weet niet of je dat bekent voor komt
Veel sterkte gewenst

Hele Dikke knuffel ankie, sorry voor mijn korte reactie..
En ik hoop dat je meer mensen om
Je heen hebt of leert kennen of meer diepere verbindingen gaat maken met je huidige kring zodat je een grotere kring hebt met lieve waardevolle en begripvolle mensen
Sorry nogmaals voor dit snelle antwoord
Heel veel kracht toegestuurd!!!!!
X liefs

Met mijn berichtje probeerde ik oplossingen te zoeken voor je tegen je eenzame gevoel ☺️

Het verlies van een moeder is een van de zwaarste dingen die je kunt doormaken, vooral wanneer haar leven zo zwaar was. Het lijkt misschien nu alles zwart te zijn, maar ik wil je laten weten dat het helemaal oké is om je zo te voelen. Rouw kent geen regels, en soms kan de pijn veel langer aanhouden dan je had verwacht. Wat je hebt meegemaakt is intens, en het is begrijpelijk dat de dankbaarheid voor het afscheid nu overschaduwd wordt door de leegte die haar verlies achterlaat.

Je hebt haar zoveel liefde gegeven, en dat maakt dat afscheid bijzonder. Maar weet dat het oké is om nu in de pijn te zitten, ook al lijkt alles donker. Het is een fase die hoort bij het proces van rouwen. Gun jezelf de tijd en ruimte om je gevoelens te verwerken, zelfs als het je nu overweldigt. Je bent niet alleen in je verdriet, en er is geen verkeerde manier om te rouwen. Je mag zwart zien, je mag je verloren voelen, maar je mag ook langzaam weer leren om de kleuren van het leven opnieuw te zien.

Het zal tijd kosten, maar je hebt al zoveel kracht laten zien door alles te doorstaan. Als je ooit het gevoel hebt dat het teveel wordt, zoek dan hulp – er zijn mensen die je kunnen ondersteunen. Je hebt recht op steun, en je mag hulp vragen. Het is goed om kwetsbaar te zijn, want daarin schuilt uiteindelijk de kracht om weer heel te worden.

Hoi Maureen. Heel herkenbaar helaas. Mijn pa 4jaar terug overleden en vorig jaar september mijn soulmate. Ik voel me ook heel alleen .net wat je zegt de basis is weg. Het is een verschrikkelijk deprimerend alles overheersend gevoel. Mij werd gezegd dat ik op deze mensen erg leunde . Omdat ik wat gemist heb in me jeugd. Val ik nu in een groot gat. Heb er nu wel hulp bij gezocht. En ga naar lotgenoten rouw groep. Misschien ook iets voor jou?

Ik zal je ook mijn mailadres geven . Misschien kunnen we elkaar zo tot steun zijn . Liefs mij .
Mailadres is jeannetishier@hotmail.com

Lieve Milly wat een groot gemis en verdriet. Heb je ondersteuning in enige vorm? Ik krijg het gevoel dat zoiets als lotgenotencontact toch een beetje kan helpen misschien.
Je verhaal en gevoelens kunnen delen met anderen die weten hoe het voelt/is.
Veel sterkte, Mary

Sterkte, ik begrijp het helemaal. Probeer ondanks alles het te verwerken en daadwerkelijk de rouw toe te staan. Er komt een dag dat je beter met de pijn om kunt gaan. Ik hoop dat je dan kunt terug kijken op een geweldige partner. liefde en de energie blijft altijd bestaan in ons hart/ziel en is oneindig.

We leven met jou mee, lieve Milly.

Lieve Milly .ik herken je gevoel .mijn soulmate is vorig jaar september plotseling overleden. Misschien kunnen we elkaar tot steun zijn .je mag me mailen op jeannetishier@hotmail.com
Hopelijk tot snel . Gr Jeannet

Heel veel sterkte milly ik zit voor de tweede keer in en zwaar rouwpiriode en ben mezelf ook compleet kwijt ik denk elke dag voor mij hoeft het niet meer maar Dan is er altijd wel iets waarvoor je toch doorgaat mijn zoon mijn broer mijn hondje steun van mensen niet op geven hoor ik laat ook dag en nacht tranen en heb angst aanvallen ik wens je heel veel warmte toe en dat de eenzaamheid en die voel ik ook heel erg dat het minder word liefs Juliana

Wat heftig om te lezen, ik moet er een traan van laten
Mijn woorden zullen vast tekort schieten maar Ik wens jou heel heel veel sterkte en kracht toe lieve Thea

Dankjewel

Ik hoor zo vaak dat iemand niet geholpen wordt door drukte. Misschien zouden ziekenhuizen minder moeten investeren in onnodige hightech en meer in extra operatiezalen, verloskamers en scanners.

Sterkte Thea.

Hoi,
Inderdaad een klotenjaar. En mijn vriend was er ook voor mij. Hij heeft hetzelfde mee gemaakt. Ook geen ouders meer.
En dat heb jij misschien ook, nu je je liefde kwijt bent, je bent stuurloos. Een achtbaan. En ik weet niet hoe oud je bent? Maar ik zeg dan ( heel fout ) tegen mezelf: stel je niet aan. Op deze leeftijd ( 55) vallen nu eenmaal mensen om je heen weg.!! Dus heb ik maar stil en stiekem verdriet. Wil ook niemand tot last.zijn, denk ik dan...
Kloten leven soms...

Lieve Liesbeth, je verhaal doet mij verdriet. Veel te jong...
Ik ben geen moeder, heb geen kind verloren en kan er niet over meepraten maar ik gun je alle liefde toe met veel regenbogen en zonnestralen

Ik ben alleenstaande moeder en ben 17 januari mijn zoon verloren die toen 31 jaar jong was. Mijn zoon zou niet dood geweest zijn als hij op tijd een injectie Cortisol had gekregen. Dat is niet gebeurd. Ik weet niet hoe ik de dagen doorkom. 9 jaar lang heb ik samen met mijn zoon gewoond en geleefd vanwege zijn ziekte de ziekte van Addison. mijn mailadres is carli_varga@hotmail.com

Wat enorm verdrietig… geen woorden voor… mag ik vragen wat je zus wel helpt op deze (en andere) dagen, omdat je aangeeft dat alleen jij en je moeder er stil bij willen staan? Mis je een samenzijn? Ik vraag dit echt uit oprechte interesse. Omdat ik ook veel behoefte heb aan samen stil staan bij en mijn schoonzus gelukkig ook. Kan me dan niet goed indenken hoe jouw zus deze dagen doorkomt?
Of bedoel je juist dat niemand meer stil staat bij de verjaardag van jouw eigen zoon?

Mijn zus en haar gezin zijn voornamelijk bij elkaar. Soms maken zij een uitstapje, een wandeling of iets dergelijks. Op de dag zelf is dat ook het geval. We hebben in de middag wel de verjaardag van mijn zoon gevierd met bijna de hele familie, behalve het gezin van mijn zus waarvan mijn neef is overleden. Zij vonden het (heel begrijpelijk) nog te moeilijk om op deze dag ook iets te vieren. Ik en mijn moeder hebben, in tegenstelling tot de andere familieleden wel behoefte aan een moment van gedenken. Dat hebben we ook gedaan, maar ik vond het jammer dat we niet het tijdens dit moment samen met de hele familie waren. Misschien dat dit met de jaren wel zal veranderen…
Gelukkig hebben we wel met zijn alle kerst gevierd, dat was heel fijn en ontspannen.