-
Moeilijk
Ik moet afscheid nemen van mijn vader. Na veel kwakkelen met zijn gezondheid en nu weer nieuwe complicaties is er niets meer te doen en is het aflopende zaak. Ik ben bang dat ik er aan onderdoor ga, ook omdat ik het moeilijk vind om andere mensen hun emoties te zien....IkIk 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Noodlottige ongeval
Mijn vriend is 23-07-2024 plotseling overleden. Het was een noodlottige ongeval. Wij waren 6 jaar samen en we zagen elkaar elke dag. We zouden gaan beginnen met kinderen en onze toekomst verder opbouwen. Ik ben pas 23 geworden en ik merk dat ik behoefte heb om met iemand te praten. Gelukkig heb ik een mooi netwerk, alleen begrijpen zij het niet. Helaas voel ik mij onbegrepen en weet ik niet hoe ik hiermee om moet gaan. Ik ben gewoon gebroken.
Ik weet niet of het mogelijk is om in contact te komen met iemand. Heeft iemand misschien tips voor omgeving Den Haag?Myra- Alle reacties weergeven...
-
Hallo ik begrijp je wel . Je mag wel met mij praten . Ik weet hoe het voelt .ik ben afgelopen september ook mijn maatje verloren.
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Wanhoop en leegte
Weet niet hoe ik verder moet . Na mijn belangrijkste familieleden en vriendin nu ook pas geleden mijn beste vriend Peter plotseling overleden. Meer dan 25 jaar lief en leed meegedeeld. Heb behoefte aan lotgenoten. Mail mij gerust liefs Jeannet . Jeannetishier@hotmail.comJeannetJeannet 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Blijf alleen achter
Mijn zoon 45 belde me s, morgens of hij kon komen eten, hij is maar alleen. Ik zei dat het goed was, om 6uur gebeld , geen contact, nog een paar keer, ben toen naar zijn appartement gereden, vond hem dood,
Nu precies 2 jaar later op bijna de zelfde datum sterft mijn man in 4dagen tijd.
Zijn 56 jaar samen geweest.
Ik heb steeds het gevoel, dat zij het niet zijn, kan het niet pakken, word s,morgens misselijk wakker,weet het soms niet meer.Maria- Alle reacties weergeven...
-
Hoi Maria
Ik heb mijn man november 2023 mijn man plotseling verloren.
'S morgens liepen we nog samen te winkelen,
S avonds 12 uur later lag hij in coma.
Kreeg een hersenbloeding, nog geopereerd
Maar overleden.
Binnen 24 uur staat je leven op de kop.
Wij hadden een goede vriend samen.
4 maanden na de dood van mijn vriend werd hij aangereden ennis een paar dagen later overleden.
Ook nog een hele goede vriend kwijt.
Hoeveel kan een mens verdragen.
Met mijn vriend was ik 41 jaar samen.
Onze vriend kende we 30 jaar.
Soms dringt het nog steeds niet door.
Het gemis en de pijn zijn nog zo groot.
Kan me jouw verhaal goed begrijpen.
Groet, InekeIneke
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Gaat het nooit over?
Mijn man is 7 jaar geleden overleden, plotseling. Wij hadden geen kinderen en ik heb zelf ook geen familie. Het lijkt wel of nu de rouw in hevigheid toeneemt. Ik weet mij er geen raad mee. Wie herkent dit ook en wat heb je ermee gedaan?
Verder wens ik iedereen sterkte.Lien- Alle reacties weergeven...
-
Volgens mij bestaat een rouwproces uit twee dingen. Je vind het akelig voor de persoon die moest sterven, en dan is er ook nog het feit dat je zelf misschien een stukje eenzamer bent geworden. Sluit jezelf niet buiten.
Pim
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Liefde van mijn leven overleden
Mijn man is 7 augustus jl overleden na 21 dagen in t ziekenhuis, hij kreeg thuis een hartstilstand en ook nog 1 in de ambulance, in t ziekenhuis werd hij direct geopereerd en kwam op de ic, hij kreeg er een longontsteking bij en nadat hij die te boven was gekomen nog 1, dit kon hij niet meer aan zijn lichaam was op pas 60 jaar, ik mis m zo verschrikkelijk en kan t soms nog niet geloven, t is nog heel vers maar t idee om zonder hem verder te gaan vind ik heel moeilijk, voor altijd in mijn hartWen- Alle reacties weergeven...
-
Heb hetzelfde meegemaakt, mijn man is 3 weken geleden overleden. Hij had kanker maar hij is plots ook na een operatie gestorven. Dat kwam zo hard aan, ook wij deden alles samen en nu plots die leegte. Ik geraak er alleen niet door, ga naar een een praatgroep voor rouwenden. Zeker de weekends zijn zwaar omdat wij dan altijd iets samen deden.
GabyGaby
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Onverwachts
6 jaar geleden overleed mijn moeder en ik had daar veel moeite mee. heel langzaam kwam ik we r uitje dal. Mijn vader we d steeds minder en hij bleek hetb gin van dementie te hebben ik werd mantelzorger van zowel mijn vader mijn man en schoonmoeder. En geheel onverwacht werden we smorgens door mijn broer gebeld met de vraag hoe snel we terug konden zijn want pa ging snel achter uit. na veel gebeld geregeld waren we vijf uur later we inhet tehuis. Schrok me de vellen. Pa zou het niet redden. In d loop van de dag k am onze oudste zoon Metz in vrouw nog langs. broer en vriendin gingen even naar huis. Wij kregen eten en gingen ook naar huis toen zij terugkwamen. Allebei douchen en weer telefoon. Het zou ook kunnen we langer duren. Snel daar heen pa kreeg meer medicijnen en itoen zakte hij helemaal weg is n overleed om 10 uur. Savonds. Heb gesproken maar weet niet of hij dat gehoord heeft. Ik mis hem ontzettend net als ma maar kan geen rust vinden. We zijn inmiddels tien maanden verder en het lukt nog g ste ds niet.magean- Alle reacties weergeven...
-
Ik denk dat jou vader je wel gehoord heeft.
Weet je wat het rare is van de dood?
(Tenzij je in een hiernamaals geloofd) het niets meer uitmaakt. De enige die er nog mee bezig is ben je zelf. Ik hoop serieus dat je de kracht vind om weer verder te kunnen met je eigen leven, dat je weer gelukkig wordt. Mijn moeder zij eens: als ik overleden ben wil ik niet dat mijn kinderen zo verdrietig zijn. Ze had zelf zo veel verdriet om haar ouders. Hoe zou jou vader dit vinden? Zou hij willen dat je niet verder komt? Sterkte Magean! sterkte.Leo
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Overleden vriend ging vreemd
Een van mijn beste vrienden is enkele maanden geleden overleden en wij hadden een haat/liefde verhouding. Ik was hier kapot van. Echter vlak na zijn overlijden ben ik er achter gekomen dat hij al jaren vreemdging. Hij heeft mij dit nooit verteld maar ik heb het van de vrouw met wie hij vreemdging. Ik heb echter alle banden met haar verbroken.
Ik wist wel dat zijn relatie de laatste jaren minder was maar niet dat hij tot zoiets in staat was. Ik vind het verschrikkelijk.
Zijn partner heeft mij na zijn overlijden verteld dat ze wel een vermoeden heeft dat hij vreemdging, maar nu nog steeds, weet ze er niet van. Dit vreet aan mij en iets in mij zegt mij dat ik het haar moet vertellen. Dit zal haar heel veel pijn doen maar uiteindelijk zal de waarheid helend werken. Ik vind dat ze recht heeft op de waarheid en ze kan er ook lering uit trekken voor haar verdere leven.
Wat vinden jullie hiervan?Alfred-
Ik zou het niet vertellen, het is al beroerd genoeg. En ze kan er niks mee. Het gaat zo veel verwarring en extra verdriet geven.
Martje -
Leeft die vraag bij haar , is zij zelf actief om de onderste steen boven te krijgen?
Er zijn nl ook partners die wel een vermoeden hebben maar geen meerwaarde zien in het openbaren daarvan.
En genoegen nemen met de situatie uit eigen belang.Annie - Alle reacties weergeven...
-
Wees eerlijk naar jezelf, lotgenote.
Jan
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Pijn en verdriet
Juni werd mijn man niet lekker en ging naar de dokter. Kwam op de eerste hulp terecht voor drie keer en werd keer op keer naar huis gestuurd. 13 kg afgevallen in drie weken tijd en in het ziekenhuis zeiden ze dat hij niet kon blijven want het was er geen hotel.
Thuis ging niet en op gegeven moment stond ik erop dat hij werd op genomen.
Allerlei onderzoeken en uiteindelijk kwam er uit PTO.
Dit betekent primaire tumor onbekend.
1 week later was hij overleden.2 maanden totaal.
Dit is nu 1 jaar geleden en voel mij erg alleen en eenzaam.
Heb wel kinderen maar die hebben en hun eigen verdriet en hun eigen leven.
Hoe verder… Het gemis wordt erger…
Lenny- Alle reacties weergeven...
-
Hoi lenny
Gecondoleerd en heel veel sterkte
Ik heb ook laatst zoiets moeten meemaken.
Mijn man mijn beste vriend mijn alles is ook overleden zo plotseling was 2 weken opgenomen in het ziekenhuis en opeens was hij er niet meer.
30 jaar nog zo jong net vader geworden van 2 prachtige zoontjes.
Het is zo oneerlijk en onbeschrijfelijk
Ik wens je heel veel sterkteDerya
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
De ouder die achterblijft
Mijn moeder is een half jaar geleden overleden aan kanker. Het is een verschrikkelijke periode geweest. En misschien klinkt het gek; maar buiten mijn eigen rouw om heb ik nog meer verdriet om het verdriet van mijn vader. Die man zo alleen in huis, het breekt je hart!
Op deze pagina lees ik veel verhalen van mensen die hun partner verloren hebben en geen enkele vreugde in het leven meer kunnen vinden. Dit kan ik mij heel goed voorstellen. Ik ben zo bang dat mijn vader dit ook voelt en vindt. Dat gun ik hem echt niet. Ik ben dus een beetje zoekende naar andere verhalen. Zijn er ook mensen die naar verloop van tijd met de rouw om kunnen gaan? En hoe hebben hun kinderen hen daarin kunnen ondersteunen?
Ik maak mij zo ongerust..Diana- Alle reacties weergeven...
-
Het hoeft niet zo te zijn dat je geen enkele vreugde meer hebt in het leven bij rouw. Ikzelf ben 5,5 maand weduwe en ik kan genieten, ondanks mijn verdriet, van etentjes of leuke tv-programma's en van even met eropuit. Vooral 's-avonds is het wat moeilijker. Dat wel. Maar wanhoop niet voor je vader. Blijf gewoon vooral de eerste tijd vaak contact met hem te hebben en laat hem erover praten als hij dat wil.
Wilma
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Moeder was beste vriendin en steun en toeverlaat
Goh, wat is het fijn om al deze verhalen van anderen te lezen. Zo kom je meteen tot het besef dat je niet de enige bent die met dit dit enorme verlies aan het worstelen is.
Ik kan me hier met heel veel personen identificeren en hun verhalen zijn zó herkenbaar…!!
Ik ben mijn moeder 3 maanden geleden verloren aan hartfalen en nierinsufficiënty.
Ze had al langer klachten, maar op een gegeven moment kwam ze voor de zóveelste keer in het ziekenhuis terecht, Bij de laatste ziiekenhuisopname ging het plotseling héél snel bergafwaarts en was er aan haar klachten (kortademigheid en vocht vasthouden) niets meer te doen. 2 Weken daarvoor mocht zij nog nét de 85 jaar halen…heel bitter.
Ondanks haar 85 jaar stond ze nog volop in het leven en kon nog steeds genieten van diverse hobby’s. We konden het goed vinden samen en hadden vergelijkbare interesses, zochten elkaar vaak op en ondernamen regelmatig dingen samen. Ze was overall in geïnteresseerd en ging met haar tijd mee, kortom…onze band was hecht.
Ik heb ‘t er moeilijk mee, mis haar ontzettend en kan soms op ieder moment van de dag door emoties overmand worden..
Ik ben alleenstaand, heb een kleine sociale kring die vooral bestaat uit kennissen/vrienden die getrouwd zijn (met en zonder kinderen). Vlak na mam’s overlijden kreeg ik wel veel steun, en daar was ik ook heel dankbaar voor, maar ik ben er ook eentje die anderen niet graag tot last is, dus dat contact wordt steeds minder, merk ik. Daarbij denk ik dat lotgenotencontact, en dan vooral met mensen die in hetzelfde schuitje zitten als ik, wat meer zou kunnen toevoegen qua rouwverwerking…wellicht in de vorm van tips, advies e.d.
Fijn als dat zou kunnen via de mail!Brigitte-
Hoi Brigitte, ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat?
Ik ben mijn moeder afgelopen oktober verloren. Zes weken na diagnose uitgezaaide kanker. Ik zou graag met je in contact komen? En was is je e-mail adres?AH -
Hoi AH,
Fijn, jouw reactie! Gecondoleerd nog met het verlies van je moeder! Ik begrijp de moeilijke periode waar je nu doorheen moet. Dat valt absoluut niet mee..
Zeker, ik zou het ook leuk vinden om met je in contact te komen.
Mail me maar. Je kunt me bereiken op het volgende e-mailadres:
Brigittep@home.nl
Ik hoor graag van je!
Groetjes, BrigitteAnoniem - Alle reacties weergeven...
-
Hoi Brigitte als je behoefte hebt om te ventileren en misschien elkaar tot steun te zijn mag je mij ook mailen . Jou gevoel en verhaal is heel herkenbaar voor mij. jeannetishier@hotmail.com
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Je blijft in mijn hart
Op 12 januari 2024 zou ik met mijn moeder naar de dokter gaan, de dag ervoor gebeld want ze was erg ziek. Helaas vonden ze het niet dringend genoeg. Toen ik haar die bewuste vrijdag op zou halen vond ik haar dood zittend op de bank, alsof ze op mijn aan het wachten was. Ik voel mij schuldig dat ik nog niet meer met de vuist op tafel had geslagen. Meer voor mijn moeder gevochten had. Al zegt de arts dat dit niet bij mij ligt. Er is ook een onderzoek gestart. Daar heb ik mijn moeder Helaas niet mee terug. Mijn moeder was geen makkelijke voor haar zelf. Je merkte aan alles dat ze niet gelukkig meer was. Terwijl ze echt wel van mensen hield en spontaan was. Ik ben haar oudste zoon. We lijken veel op elkaar, was tevens ook mantelzorger. Ik was vaak verdrietig als ik bij haar wegging, ze was weer alleen in haar huisje en eenzaam. Ik probeer nu we een half jaar verder zijn, de draad weer op te pakken, wat aardig goed lukt. Maar op bepaalde momenten zie ik weer het beeld dat ik haar dood aantrof. Af en toe denk ik dat ik hulp nodig heb, om met iemand daarover te praten. Maar door mijn drukke bedrijf ga ik dan maar weer door.
Ma, ik mis jou. Je blijft in mijn hart!
MarcMarc 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Leegte, totale leegte.
Ik verloor eerst mijn familie, daarna mijn vrienden. Ik heb helemaal niemand meer. Nieuwe vrienden zoeken gaat niet omdat ik psychische problemen heb. Één voor één gingen ze. Eerst besefte ik niet wat dit voor mij betekende. Ik ben een "survivor", tja wat heb ik er aan? Al die mensen. Wat overblijft? herinneringen. Verder niets. Ik ga weg van deze plaats. Niets houd mij nog hier. Niet dat het ergens anders beter is. Maar het is een nieuwe plek. Daar probeer ik verder te leven. Hopelijk lukt het. Want ik ben leeg.Sandeman.-
Ik kan me niets voorstellen bij wat jou is overkomen Sandeman.
Hopelijk vind een fijne nieuwe invulling van je leven.
SterkteIrma -
Dankjewel voor je reactie Irma,
Sandeman -
Ik lees bijna mijn verhaal Sandeman het enige verschil is dat ik geen psychische maar lichamelijke problemen heb waardoor ik niet in staat ben andere mensen te ontmoeten, kan haast niet lopen en na een herseninfarct blijven zitten met overprikkelingen.
De vriendinnen die ik had zijn allen voor hun 50ste overleden, familie heb ik niet meer zijn ook allemaal weg. Huilen ja dat wel iedere dag weer waardoor je nergens geen puf meer voor hebt. Ik zie het soms zo somber in dat ik dan denk wat doe ik hier nog. Ik hoop dat jij een andere plek bedoeld dan ik en dat je daar toch een beetje je draai kunt vinden. Take care sandeman.....Joan -
Ik voel mij diepgeraakt Joan, ik wil echt graag dat je het beter krijgt. Probeer alstjeblieft nog ergens vreugde uit te putten. Voor wat het waard is, je bent niet alleen. ❤️
Sandeman - Alle reacties weergeven...
-
Hoi
Ik heb hetzelfde als jou . Voel me ook totaal leeg en kapot alles lijkt zinloos belangrijkste personen zijn overleden in mijn leven .zou graag in contact met je willen komen. Misschien kunnen we elkaar steunen? Email jeannetishier@hotmail.comJeannet
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Me vriend verloren
Hallo, pff waar moet ik beginnen ik ben mijn vriend mijn verloofde verloren door zelfmoord
Hij heeft me een afscheid mail gestuurd en zich erna opgehangen hij was zwaar verslaafd aan drugs nu word mij verweten door zijn moeder dat haar zoon zijn dood mijn schuld is en dat hij mij nooit had moeten leren kennen ik kan er toch niks aan doen dat hij verslaafd was en zichzelf wat aan deed ik had voor zijn zelfdoding flinke ruzie met hem ik heb niet meer met hem kunnen bijleggen pff ik krijg het gewoon niet verwerkt zijn moeder blijft me bedreigen wat moet ik doenAno imo-
Je moet hulp gaan zoeken, dit kun je niet alleen ..
Heel veel liefs en sterkte xxxAnneke - Alle reacties weergeven...
-
Lieve Anoniem,
Je moet inderdaad hulp gaan zoeken.
Zijn moeder zoekt gewoon een schuldige, maar een verslaafde kun je niet helpen.
Mijn broer is ook verslaafd en ik ben ook vaak boos op hem maar ook bezorgd en verdrietig.
Eigelijk ben je als naaste verslqafd aan de verslaafde en ben je machteloos. Een verslaving is een ziekte de verslaafde wil het zelf ook niet maar het is sterker dan hen. En alleen zij die heel sterk zijn lukt het misschien o.m af te kicken en clean te blijven. Ik wens soms dat mijn broer er niet meer is zodat ik maar ook jij rust heeft. En tegelijkertijd schaam ik me dat ik dit denk. Lieve anoniem zijn moeder accepteerd zijn keuze nog niet en zoekt dus een schuldige dat is heel onterecht het is niet jou schuld geloof me een verslaving is heel erg, hij heeft nu rust hopelijk geeft dit je een beetje steun. Blijf sterk en zoek hulp mosschien een maatschappelijk werker bijvoorbeeld. Maar begin bij je huisarts.
Ik wens je veel kracht en liefde.
Knuffel van IrisIris
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Loodzwaar
5 jaar geleden overleed mijn vader nadat hij 5 maanden ervoor een hersenbloeding had gehad en niet goed meer kon lopen. 5 zware maanden van een verzorgingshuis tot de laatste 7 weken thuis bij m'n moeder. Het was zwaar voor haar en ik en m'n vrouw waren mantelzorgers om m'n moeder bij te staan. De wereld stond stil toen hij na 2 dagen met een scepsis overleed.. vanaf de dag dat hij overleed ging ik elke dag, wel 1 a 2 keer naar haar toe. Gewoon om haar te steunen. Pas na een jaar kwam ik 5 keer in de week bij haar langs en kwam m'n broer ook iets regelmatiger. Na precies 2,5 jaar na het overlijden kregen we te horen dat onze moeder fase 4 van alvleesklierkanker had. Een zware periode en een enorme dreun in onze familie. Helaas na alle chemokuren heeft m'n moeder het nog 1 jaar volgehouden tot ik haar dood vond in de gang.. gek genoeg leek het verdriet over haar minder dan dat van m'n vader... In een roes hebben we het ouderlijk huis leeggehaald en in de verkoop gezet. Ik worstel nu 2 jaar na de dood van m'n moeder enorm met hun verlies.. blijkbaar ben ik te snel weer dingen gaan doen waar ik had moeten rouwen. Ik heb het ouderlijk huis verkocht, mijn eigen huis verkocht en 25 km verderop in een dorp gaan wonen met mijn gezin. Een jaar na moeders haar overlijden begon m'n lichaam te haperen en loop ik van Mri naar Mri. Onder rug versleten, heup versleten en ook nog stenose in m'n ruggenwervel. Helaas nu nog een Mri in m'n ruggemerg om MS uit te sluiten. Mede door de hapering van m'n lichaam had ik mijn eigen bedrijf verkocht om rustiger aan te doen en ben ik bij een overheidsinstantie gaan werken. Veel vrije tijd, een prima salaris,en leuk werk met fijne collega's. Ik worstel alleen steeds met de vraag wat m'n ouders hier nu van hadden gevonden.. ik zal hier nooit antwoord op krijgen maar het vreet wel aan me. Helaas spreek ik m'n broer ook niet heel veel daar die ook heel druk is met z'n nieuwe relatie en z'n werk. Het lijkt wel of niemand me wil begrijpen of het kan begrijpen. Nog een paar weken dan heb ik vakantie.. misschien ben ik wel super vermoeid en is een jaar werken zonder vakantie te veel van het goede geweest..
Ik zal verder moeten maar het is loodzwaar elke dag...OnbekeneOnbekene 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Verdriet en verlaten
Ik ben mijn man 3 jaar geleden verloren en voel me steeds eenzamer worden, weinig steun van mijn kinderen, die hebben hun eigen gezin en het gemis van hun vader ook.
Maar voel me erg eenzaam en alleen, ik hoop dat mijn tijd er ook snel zal zijn, ben ik overal vanaf, soms denk ik eraan om zelfmoord te plegen zijn de kinderen van mij af en ben ik ook bevrijd van alle verdrietEllen- Alle reacties weergeven...
-
Ik wil dit bericht verwijderen, hoe doe je dat, weet iemand dat
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Gemis is zo groot
Het is nu 5 maanden geleden dat mn lieve moeder overleed ,maar het gemis is zo groot .hrt doet zon pijn .mis ons samen zijn alles mis ik vreselijk .SilvaSilva 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn moeder
Mijn moeder is verleden jaar gescheiden, en na de scheiding waren we nog veel dingen van plan om samen te doen.ik woon namelijk thuis en m'n moeder was alles voor mij.
2 weken geleden is ze overleden .
Helaas kreeg ik ook nog te horen dat ik nu de woning uitmoet. Dit geeft so veel stress!! M'n moeder kwijt en ju ook mijn plek....word er radeloos van en het verdriet om m'n moeder krijgt nu een extra verdriet erbijAnita-
ik heb het aan mervrouw bie gevraagt
die kan morgenjuf cindi -
komt ook je papa ja of nee
Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Veel sterkte toegewenst, en hopelijk vindt je een nieuwe woonst. En daarbij een nieuwe start in je leven.
els
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Geen contact enige zoon, voelt als een rouwproces
Hallo allemaal,
Ik ben een vrouw van 62 en leef al bijna 21 jaar met mijn lieve vriend.
Ik heb een zoon van bijna 34 jaar. Ik ben gescheiden van zijn vader toen hij 4 jaar oud was. Tot zijn negende jaar heeft hij bij mij gewoond en is toen bij zijn vader ingetrokken met zijn nieuwe vriendin. Vanaf die periode was het wisselend kwa bezoekregeling en is hij heel veel op zijn vader gaan lijken kwa gedrag en is de moeder/kind relatie verstoord. Er is op geen enkele manier normaal contact met hem te krijgen en te onderhouden. Wat ik ook doe, krijg iedere keer de deksel op mijn neus, wat tot veel lichamelijke klachten leidt. Bij het incidentele contact, ging het iedere keer mis. Zijn vader is iemand die weinig tot geen empathie heeft en geen enkel respect voor de medemens, dit gedrag heeft mijn zoon helaas overgenomen
Hij is nooit eerlijk tegen me geweest en als probeer erover te praten met hem valt er een stilte. Als het moeilijk wordt loopt hij altijd weg of steekt zijn kop in het zand.
Mijn vriend heeft een zoon van 25 jaar en heeft een supergoed contact met hem, wat voor mij soms ook moeilijk te verkroppen is.
Ik voel dit proces als een rouwproces en zou het fijn vinden om met iemand van gedachten te wisselen die ongeveer in dezelfde situatie zit of die het probeert te begrijpen.AnnetAnnet 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Verbitterde papa na overlijden mama
Hey,
Ik moet even mijn verdriet delen. Mijn mama heeft zelfmoord gepleegd. Onze wereld op z'n kop.
Ik ben elke dag geweest bij mijn papa na het overlijden. Mijn ouders waren beide zelfstandigen dus dag en nacht waren ze bij elkaar. In hun professionele leven hebben ze heel veel meegemaakt waardoor m'n mama mentaal het moeilijk kreeg al hadden we het wel door dat ze het redelijk moeilijk had maar nooit verwacht dat ze pillen zou nemen op een bepaald moment. Ze was een enorme binnenvetter dus uitte ook amper nog emoties.
Nu na de genadeslag is mijn papa alleen gevallen. Het is nu 5 maanden verder en de druk ligt enorm bij mij (enig kind).
Papa sluit zich semi-af en leunt enorm op mij waardoor ik nog niet de moment heb gevonden om te rouwen. Ik ben zelf zelfstandige en heb een kind rondlopen van 4 jaar dus mijn hoofdje zit zelf ook al enorm vol.
Nu komt papa er nog bij die semi-zelfstandig is in het leven maar nu het leven beziet als overleven wat voor mij mentaal zwaar binnenkomt. Ik heb het gevoel dat ik er elke moment ook voor hem moet zijn terwijl ik het zelf al enorm zwaar heb.
Dus elke keer als ik papa nu zie, komt er een overspoeling aan negatieve gevoelens omdat ik nu in die zorgrol kom te staan. Ik zal het zo zeggen, zijn aanwezigheid voelt enorm zwaar aan voor mij mentaal.
Ik weet niet hoe ik hiermee om moet gaan :( want ik wil hem ook niet kwetsen maar ik wil gewoon echt verder met mijn leven. Ik ben enorm boos op mama in welke positie ze ons heeft gezet dus ik wil echt gewoon verder. Ik kan al die negativiteit gewoon niet aan... dat vergt mentaal zoveel van mij.Sofie- Alle reacties weergeven...
-
Laat hem enkele dagen een dagbesteding bezoeken waar hij contacten maakt, geef hem terug dat de hele dag leunen op jouw geen optie is in het kader van een gezonde relatie tussen beide.
C
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Liefde en dood
Ben vrouw van 54 jaar verslaafd door traumas in mijn jeugd.heb borderline en moeite om mensen dicht bij te laten komen. 12jaar geleden ontmoete ik lieve man psychosediagnose, alles goed tot hij plotseling medicatie stopte. Raakte. In psychose en maand later vond ik hem dood in bed, jaren gehuild. Nooit geen relatie meer gehad, enige man in leven laatste jaren was mijn broer, ook getraumatiseerd.
Maar gezin goeie baan en life live to max, festivals uitgaan drugsgebruik..vooral coke. Zelf depressief hij kwam mij oppeppen en moed in praten. 7januari dit jaar kreeg telefoontje hij overdosdis coke is overleden, 57jaar, wat een verdriet en pijn, had niet zien aankomen, en nu zie ik leven helemmaal niet meer zitten.. Traumas is hij drugs geraakt en overleden weet hij wilde leven en dit had nooit mogen gebeuren mis hem elke dag had hem. Graag willen bedanken voor alles wat hij heeft gedaan voor mij, en heel veel van hem heb gehouden.. Liefst zou naar hem toe gaan zinloos geworden leven.. Als alle mensen waarbik van hou dood gaan...ZusZus 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Kapot van de pijn op 2 manieren
Nou ik zou niet weten waar ik moet beginnen maar goed daar gaan we, 10 kaar geleden ontmoeten ik mijn vriendin het was geweldig meteen verliefd na 2maanden samen wonen alles leek geweldig te gaan. Tot ik door kreeg dat ze best veel loog maar goed ik deed er ook wel eens mee dus ik keek er doorheen, na 4 jaar een prachtig dochter gekregen en o wat ben ik verliefd op haar....het is me trots...me pracht me glorie me alles. Het gedrag van me vriendin begon om te slaan..ze manipulereerde me om dingen te halen en als ik 't niet zou doen dan zou ze bij me weggaan dus het dom zacht gekookt eitje dat ik was deed alles voor der...ik werkte 40 uur maakte veel schoon deed veel de was....als het weekend was en ik kapot was van een werk week kreeg ik te horen ik wil uitslapen dus jij gaat eruit ....nou goede papa dat ik ben gaat gewoon lekker eruit met haar....al jaren.....nu was ik erachter gekomen 2jaar geleden dat ze wS vreemdgegaan jaaaahaa niet 1x niet 2x niet 3x maar 4x gvd en de stome angsthaas dat ik was durfde niet weg te stappen bang om me gezin kapot te maken bang voor alles wat komt....nu kon ik niet meer ik ben op...ik ben kapot ik ga helemaal naar de kloten ik heb nu eindelijk me moed bijeen geraapt om te zeggen ik kan niet meer me vertrouwen me liefde alles is op alles....nu gebruikt me EX dus me kind tegen me met alles haar familie waarvan ik dacht goed mee te zijn maakt me zwart mensen ik ga kapot als ik me kind niet zie......ik kan niet zonder haar en het liefst ga ik terug naar haar om maar bij me kind te zijn ....mijn gelukkig boeid me niet me kind is der papa kwijt ik weet 't niet meer liever ongelukkig en me kind gelukkig die der papa en mama bij elkaar heeft pfffff ik huil elke avond mezelf in slaap....op werk heb ik wel btje afleiding maar goed gaat niet in de koude kleren zitten iemand raad want ik weet het niet.....als dit zo door gaat ren ik terug naar toxic relatie waar ik bij me kind kan zijn elke dag dan dit doorgaand gevoel van binnenLiever nietLiever niet 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Beide ouders tegelijk verloren
Mijn vader werd vorig jaar juni ongeneeslijk ziek..3 maanden kreeg hij, 6 gered.
Mijn moeder, kerngezond wilde niet zonder hem verder en de ooit gemaakte 'afspraak' werd realiteit. Wanneer 1 van hun op latere leeftijd ziek zou worden de ander meegaat om niet alleen over te hoeven blijven. Ik heb het altijd als iets romantisch gezien maar nu het feit daar is merk ik dat het veel zwaarder en ingewikkelder is dan ik had voorzien.
Ze waren al jaren lid van de laatste wil en op die manier ook aan hun einde gekomen.
Ik vind het super ingewikkeld rouwen om beide ouders waar ik een intens goede band mee had...een 3 eenheid..waarvan nu 2/3 weg is. Is er iemand die zoiets meegemaakt heeft. Mijn ouders waren 72 en 74 beide nog vol in het leven, jong van geest. Pap ziek mama kerngezond.
Ik snap hun beslissing maar vind geen weg in mijn gevoel hierover. Sta op de wachtlijst voor hulp gelukkig.ElisabethElisabeth 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn grote liefde is er niet meer.
Mijn lieve vrouw moeder en net 8 weken oma van ons eerste kleinkind .In 5 weken na Diagnose is ze in november 2023 gestorven op 59 jarige leeftijd.Het is niet te bevatten dat ze er niet meer is. Verstandelijk weet ik het wel, maar gevoelsmatig kan ik het nog steeds niet geloven! Iemand hebben die onvoorwaardelijk van je houd is kostbaarste wat je kunt hebben in het leven. Ik mis haar rust haar warmte haar liefde haar stem haar geur. Zij is het beste wat mij in mijn leven overkomen is.Ik mis haar verschrikkelijk ,en denk heel veel aan haar.Wil alles wel inruilen huis bezittingen enzovoort als ze dan morgen weer terug was,maar zo werkt het natuurlijk niet. Heb heel veel lieve mensen om me heen ,de kinderen familie en vrienden . Maar die kunnen je verdriet en het grmis en eenzaamheids gevoel natuurlijk nirt weg nemenPeter-
Ik weet precies hoe jij je voelt. Ik heb mijn man december vorig jaar verloren aan kanker. Mis hem verschrikkelijk. Wat je zegt, ik zou alles willen inleveren om hem gezond weer bij me te hebben. Ik vraag me af of ik ooit weer gelukkig zal zijn. We hadden het zo goed samen. Ik wens je heel veel sterkte.
Janny - Alle reacties weergeven...
-
Ik wens jou ook heel veel sterkte Janny!!Ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt .En laat het verdriet toe stop het niet weg!! Doe het op jou manier die goed voelt voor je.En dat je dan stapje voor stapje het leven weer kunt oppakken .En heel vaak nog met fijn gevoel aan je geliefde kunt denken.Maar geef het de tijd het gemis en verdriet te verwerken.Daar staat geen tijd voor.Liefs en groetjes Peter.
Peter
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Alleen zonder moeder
Mijn moeder is 95 jaar geworden. Een weekje ziek geweest en gestorven. Je weet dat het afscheid voor de deur staat maar toch heeft het mij heel erg overvallen. Ik kwam iedere dag bij haar langs en ter controle belde we ook nog voordat ze ging slapen. Mijn moeder was een hele leuke vrouw met veel humor en wijsheid. Ze was als een vriendin voor mij. Ik heb geen kinderen en voel me nu zo alleen en verdrietig. Onvoorwaardelijke liefde die is er niet meerG- Alle reacties weergeven...
-
Ik mis hem heel erg ik ben nu al
ËleenMarja
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Omgaan met verlies binnen familie
Binnen mijn familie hebben twee mensen hun leven beëindigd in de afgelopen 4 generaties. Tussen het overlijden van de twee familieleden zitten een aantal generaties. Het tweede familielid is vrij recentelijk overleden.
Ik merk dat ik behoefte heb om veel vragen te stellen aan mijn familie over beide personen, maar ook over hoe er binnen onze familie is omgegaan met het verlies van het eerdere familielid. Ik heb gemerkt dat hier toen maar weinig over werd gepraat en zie ineens allerlei patronen binnen de familie die zich herhalen als het gaat over trauma verwerken - of het juist niet verwerken en er niet over praten hiervan -.
Zelf ben ik mentaal ook niet meer zo stabiel als ik altijd was, maar vind dit dus wederom lastig om te bespreken met familie.
Herkennen anderen deze problemen? En hoe gaan jullie hiermee om? Hebben jullie manieren gevonden waarop het makkelijker is om hier met anderen over te praten?K.K. 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Lotgenoten gezocht
Lieve mensen,
Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen, wat een verdriet lees ik hier. Ik ben zelf op 16 jarige leeftijd mijn vader verloren en vorig jaar op 47 jarige leeftijd mijn zus. Ze mochten beide maar 43 jaar worden. Ik heb een lief gezin en lieve vrienden, maar zij weten niet hoe ik mij voel. Ik ben daarom op zoek naar lotgenoten die helaas wel weten hoe ik mij voel. Wie weet kunnen we elkaar helpen.
Hartelijke groet, SandraSandraSandra 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Een tsunami aan verdriet..
Op 11 april 2022 maakte mijn vriend een eind aan zijn leven.Hij was al 2 jaar manisch depressief.
Ik stond in overlevingsstand, ook voor mijn meiden.
14 maart is hij jarig.Beide datums komen dichterbij..
Ook al heb ik een paar maanden gekeden een heel.
lief iemand leren kennen, lijkt het verdriet groter dan ooit.Het vechten hoeft niet meer, waardoor het voelen dubbel zo zwaar wordt.Ik vlieg tegen de muren omhoog, en weet niet waar ik heen moet met mijn verdriet...lieve schat, ik mis je zo...Cynthia- Alle reacties weergeven...
-
Vreselijk ,ik leef me je mee
Zara
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Alleen
Nu 11 jr geleden stierf mijn man plotseling
We waren op vakantie in Tenerife en daar viel hij ineens op de grond
Hulp gebeld en de reanimatie gestart
Hulp kwam en er was een uur van reanimatie maar dat mocht niet baten
Zijn lichaam moest mee voor autopsie en 3 dgn later werd het vrijgegeven
Niet duidelijk waar hij was en of ik hem kon zien
Uiteindelijk naar huis gegaan
Pas 11 dgn na zijn overlijden kwam hij thuis
En 16 dgn na zijn overlijden was de begrafenis
Dit grote verdriet heb ik enigszins verwerkt door EMDR en rouw therapie
Mijn vader was in 2007 overleden en met hem had in een goede band
Dus mijn 2 steunpilaren waren er niet meer
Helaas hebben we geen kinderen gekregen dus ben ik nooit moeder geworden en zal nooit oma zijn
Mijn moeder stierf in okt 2022
En daarmee ben ik ook een zus kwijt die me niet meer wil zien
Gelukkig heb ik nog een broer en zijn gezin waar ik me welkom mag voelen
Maar het is wel heel alleen juist nu de datum weer aankomt 24-02-2013
Ik had weer vertrouwen in een nieuwe man gekregen en mocht trouwen in mei 2019
Helaas vertrok deze man binnen 2 jr huwelijk
Op 10 mei telefonisch benoemd dat de scheiding aangevraagd moest worden
En na 10 weken me compleet genegeerd hebbende kwam hij voor een gesprek
Nou dat was een eenzijdige uiteenzetting over hoe vreselijk ik voor hem was
In december 2021 was de scheiding een feit
Via kennissen vernam ik dat hij op 22-06-2022 weer getrouwd was met een oude jeugd vriendin
Kwetsend was dit
Maar ik heb me ook daar weer doorheen gevochten
Maar op dit moment is het zo intens alleen
dat doet pijnEmmaEmma 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Feestje na overlijden
Hallo,
Ik zit mezelf in de weg. Mijn moeder is vorige maand overleden, ik was heel hecht met gaar, mijn vader is nu 7jaar geleden overleden en heb dus ook ineens geen ouders meer. Ik heb het er erg moeilijk mee. Ik ben wel gewoon aan het werk, maar alles kost me veel meer energie. Vandaag hebben we een feestje van mijn schoonouders, maar mijn hoofd staat niet naar veel mensen, herrie en gezelligheid , maar het stuit op verzet. Wat moet ik doen? Is het zo gek dat ik daar nog geen zin in hen, dat ik het niet kan? Of moet ik me eroverheen zetten maker op, gevoel blokkeren en gaan? Ik weet het nietAnoniem- Alle reacties weergeven...
-
Hoi,gister heb ik mijn moeder gecremeerd….wat n dag .. nu zit ik deze zondag een beetje rusteloos en doelloos om me heen te kijken .
Ik lees dat je een feestje hebt binnenkort .
Ik zou t het in ieder geval wel proberen.
Het is lastig pfffZara
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ze is toch te jong
Toen ik twaalf was ben in mijn vader verloren. We hadden erg moeilijk contact door mijn modder maar het ging uiteindelijk beter. Hij heeft zich opgehangen, aan een boom in de straat. Mijn moeder is erg narcistisch dus ik heb eigenlijk in mijn ogen geen moeder, en ook geen vader. Eerst werd gezegd dat het een ongeluk was en hij in een coma was. Een dag later werd de waarheid verteld. Ik heb geen afscheid kunnen nemen door mijn moeder, maar ze zal nooit haar fout inzien. Nu ben ik 30 en heb een vrolijke peuter rondlopen. Veel therapie later en zelf enorm in de dieperik na de bevalling, kan ik nog steeds niet begrijpen hoe iemand zijn kind achterlaat, ondanks dat ik snap dat er geen uitweg meer was. Het gaat goed met mij, maar ik mis hem zo hard. Ik heb geen materiële herinneringen behalve z'n as in mijn ring, en dat verstrekt mijn gevoel van alleen zijn behoorlijk. Naast hem zijn we nog twee familieleden verloren dat jaar, en ik snap nog steeds niet waarom alles is gebeurd. Ik voel me alleen. Mijn zoon is mijn wereld, waarom was ik niet de wereld van mijn ouders.Tiff- Alle reacties weergeven...
-
Beste, ook ik ben mijn vader verloren. Zelfdoding. Zich thuis verhangen.In 2022 mijn man.
Shai
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn autistische broer (36) is plots overleden
3 maanden geleden heb ik mijn broer gevonden. Hij woonde op zichzelf en was niet op zijn werk verschenen die ochtend. Een telefoontje van zijn baas: "We maken ons zorgen, er brand wel licht in huis maar hij doet niet open. Kom je snel?"
Hij bleek gestikt te zijn in een epileptische aanval. Reanimatie mocht niet meer baten.
Ik vind het zo onwerkelijk en voel me zo leeg van binnen. Het liefst zou ik de hele dag in bed liggen. Slapen gaat beroerd, lichamelijk ben ik ook erg moe. Ik heb zelf een man en kindje van 2 jaar, daar blijf ik voor doorgaan. Maar het is heel zwaar om te dragenChrista-
Veel sterkte met dit verlies. Geef je verdriet de ruimte die het nodig heeft.
K - Alle reacties weergeven...
-
Hoi Christa,
Oh wat erg dat je broer is overleden, echt heel verdrietig. Heel veel sterkte. Ik weet helaas hoe je je voelt, ik ben vorig jaar mijn zus van 43 verloren. Wie weet kunnen we elkaar helpen. Mocht je het prettig vinden mag je contact met me opnemen.
Hartelijke groet SandraSandra
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn moeder is in september 2023 overleden. Ze was ziek. Maar het overlijden was onverwachts. Ik mis haar heel erg. Ben erg depressief. En soms weet ik niet waar ik de energie vandaan moet halen om de dag door te komen. Ik had nog zoveel tegen haar willen zeggen...en bij haar willen zijn. Ik slaap ook alecht. En volg therapie om het verdriet wat draaglijker te maken. En beter met dit groter verlies om te gaan.JetJet 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hoort dat bij rauwverwerking?
Mijn zoon is onverwacht overleden nu een aantal jaren geleden,veel verdriet en gemis.Maar ik heb de draad weer snel opgepakt om de dingen te doen die ik altijd deed ondanks het verdriet,en mijn hobby wandelen dat helpt,afleiding beweging en ook het verdriet laten gaan,het gemis blijft.
Maar ik maak me zorgen om een vriendin die ongeveer 8 maanden geleden haar partner verloor aan een kort ziekbed.zij kan niet meer nadenken en vergeet alles,hoort dat bij rauwverweking?MarjanMarjan 0