Therapiepsycholoog.com
  • 400+ therapeuten
  • Ook online therapie
Menu
  • Provincie
    • Drenthe
    • Flevoland
    • Friesland
    • Gelderland
    • Groningen
    • Limburg
    • Noord-Brabant
    • Noord-Holland
    • Overijssel
    • Utrecht
    • Zeeland
    • Zuid-Holland
    • België
  • Stad
    • Amsterdam
    • Arnhem
    • Breda
    • Den Haag
    • Dordrecht
    • Eindhoven
    • Haarlem
    • Maastricht
    • Nijmegen
    • Rotterdam
    • Utrecht
    • Meer steden »
  • Hulpvraag
    • Angst
    • Burnout
    • Depressie
    • Onzekerheid
    • Piekeren
    • Rouwverwerking
    • Relatieproblemen
    • Stress
    • Trauma
    • Zingeving
    • Meer hulpvragen »
  • Therapievorm
    • ACT
    • Cognitieve gedragstherapie
    • Coaching
    • EMDR-therapie
    • Hypnotherapie
    • Mindfulness
    • Psychosociale therapie
    • Psychotherapie
    • Relatietherapie
    • Meer therapievormen »
  • Online therapie
  • Inloggen
  1. Therapiepsycholoog.com
  2. Ervaringsverhalen
  3. Relatieproblemen

Relatieproblemen ervaringen

Pagina 5 van 7
  • Ik krijg geen hoogte van m’n partner

    Beste allemaal,

    Ik ben ruim 14 jaar samen met m’n partner.
    Gedurende de relatie merk ik steeds meer dat zij zich afzondert. Niks word er overlegd en een zinnig gesprek hebben we al maanden niet gevoerd. Ik begrijp best dat we door alle verantwoordelijkheden best druk zijn in ons leven maar ook op de momenten dat we tijd hebben komt er niks uit. Er word continu gesnauwd en niet op een respectvolle toon gesproken. Ik weet ook wel dat ik niet altijd een goed humeur heb maar bij haar is dat continu het geval. Altijd moet ik de blauw helm zijn en de rust bewaren. Als ik haar erop aanspreek is het wat heb ik nu weer niet goed gedaan als reactie om mij een bezwaard gevoel te geven als ik mijzelf wil uiten. Als ik vertel dat ik ontevreden ben over dingen voelt het meteen voor haar als een aanval, we komen nooit tot begrip en oplossing. Als ik dan probeer om naar begrip of een oplossing toe te werken krijg ik het verwijt dat de gesprekken allemaal zolang moeten duren en dat het teveel tijd kost. Vaak heeft ze het idee dat ze dingen aan mij heeft verteld die ik echt niet heb gehoord vanuit haar. Daardoor begin ik aan mezelf te twijfelen, ik geef een heleboel om haar maar ik ben echt dood ongelukkig. Door m’n kinderen, gewenning en onzekerheden ben ik te angstig om weg te gaan. Maar dit ga ik ook niet volhouden, wat zou ik nog kunnen doen?

    Bedankt voor de eventuele reacties.

    Groet,
    Björn
    Björn 1 6
    • Björn,

      Het is zeker lastig wanneer de communicatielijnen degraderen tot een punt waar je niet meer met elkaar kan praten. Het klinkt alsof ze geen zin meer heeft om te praten, wellicht omdat ze niet meer gelooft dat het zin heeft, etc. De redenen kunnen legio zijn. Het klinkt gemakkelijk maar praten met een therapeut is in dit geval het beste.

      Waarom? Omdat communicatie een ingewikkeld onderwerp is. Jullie communicatiedynamiek moet als een kluwen garen worden ontward: wie heeft wat gezegd, op welke manier, wat is begrepen en welke gedrag is erop gevolgd. Dit kost tijd en aandacht.

      Succes ermee!

      Gerold
    • Lees (het liefst beiden) maar anders alleen het boek: mannen komen van Mars en vrouwen van venus. Er zal een wereld voor je open gaan. Belooft!

      Anoniem
    • Hallo Bjorn,
      Ik zit in een soortgelijk schuitje maar hoop voor jou dat het inmiddels wat beter gaat...ik ga dat boek iig lezen, misschien levert het me wat op!
      Groetjes C.

      C.
    • Ik (vrouw) ben ook zo tegen mijn man. Reden? Ik hou niet meer van hem. Geen aantrekkingskracht meer. Niks. Geen nood aan hem (heb sowieso nooit het gevoel gehad ooit een man in huis te hebben :( niks van mannenwerk kan hij, niks.
      Liefst zou ik scheiden. Weet hij wel hoor. Maar hij wil niet scheiden. Mijn jongste kind is nog maar 5 jaar, zal niks begrijpen waarom wij apart zouden wonen enz. Ik probeer echt uit te houden tot mijn kind zou begrijpen waarom wij scheiden. En dat is verdomd moeilijk, dat uithouden. Dus bij het kleinste geval schreeuw ik, vloek ik, alles om maar ruzie te maken :( Dus misschien dat jou partner ook niet meer samen wil zijn met jou?

      E.
    • Ga zelf in therapie. Dat klinkt raar, maar het is het beste wat ik heb gedaan toen ik met mijn partner in dezelfde situatie zat. Je wordt echt een betere mens door therapie.

      Ik mediteer nu ook. En als zij dan chagrijnig is blijf ik overeind en blij. Iedereen mag al eens afstand nemen. Je moet gewoon van elkaar weten of de andere wil dat je haar met rust laat als ze signalen van afstand nemen uitzendt of dat ze net aandacht van je wil.

      Maar door het met je therapeut te bespreken leer je wat je eigen triggers zijn op haar gedrag. Trust me, het werkt echt in therapie gaan.

      Bert
    • Alle reacties weergeven...
    • Hoi ,
      Ten eerste sterkte 😞
      Ik maak hetzelfde mee en zijn pas sinds 27/05/2023 getrouwd .
      Er zijn goeie momenten maar laatste week kan ik niet goed doen weeral !!
      Nu wil ze al 2 dagen geen woord zeggen en vraag ik iets is het een snak en snauwde:-(
      Een mens leeft maar 1 keer en vraag me af of het het waard is pppfff

      Ivo
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Altijd is er commentaar

    Hey wat moet je doen als man na 30j getrouwd te zijn en niets meer goed kan doen voor je vrouw?
    Altijd is er commentaar als je iets goed probeert te doen!
    Ne knuffel, een goed gesprek laat staan de rest niks is nog van wat het geweest is!
    Ik ben alleen juist mijn ouders en kinderen, waarmee ikze niet wil mee lastig , ik wil nog een mooi leven ben 50j en ben heel positief ingesteld.
    In de week kan ik mijn gedachten op het werk zetten maar soms is het weekend er teveel aan
    . Wat kan ik nog meer doen , om toch een beetje respect te krijgen ! Mvg
    Silvere
    Silvere 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Lees (het liefst beiden) maar anders alleen het boek: mannen komen van Mars en vrouwen van venus. Er zal een wereld voor je open gaan. Belooft!

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ze zag enkel het negatieve in onze relatie nog

    Mijn vrouw en ik zijn 19jaar samen , 4 jaar getrouwd en 2 kindjes. We zijn zoals vrienden. In al die jaren zo goed als geen ruzies.
    2 jaar geleden gingen we samen een nieuwe uitdaging aan om een 2e keer te bouwen. Met een architect die ons half jaar voor gek gehouden heeft, een bouw die uitliep, vrouw die na ruwbouw onze huur stopte,... heb ik veel van mezelf moeten gegeven aan de bouw.
    Vrouw zat thuis met kindjes, kreeg problemen op het werk en raakte vermoedelijk in burnout.
    In het laatste jaar is ze het vuur een beetje kwijtgeraakt door de vermoedelijke burnout en de sleur van ons leven met kindjes. Ze zag enkel het negatieve in onze relatie nog.
    We doen heel veel samen en met de kindjes maar toch is ze beginnen gevoelens krijgen voor iemand anders op het werk.
    Er is niets gebeurd maar ik ben er achter gekomen dat ze gevoelen hadden voor elkaar door troostende sms'jes van de collega. Ook getrouwd met kindjes.
    Nu na 4 weken proberen we het normaal mogelijk te doen en weer het vuurtje te vinden.
    Ook al zei ze dat onze relatie op was vond ik dat we een mooie relatie hadden.
    Nu is mijn vrouw afstandelijk, praten wel veel, knuffelen regelmatig maar het voelt niet goed aan.
    Kan dit enige tijd duren ?
    Heeft iemand dit al meegemaakt?
    Is het afstandelijke enigzins normaal van mijn vrouw? Ik had verwacht dat ze meer van haar moest komen maar ik ben de persoon die moet vechten.
    Ze zegt constant dat er niets verkeerd is aan onze relatie maar ik moet toch tekort gekomen zijn? En ben ik dan nu wel terug genoeg?
    Luc M
    Luc M 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Dat ze het aangeeft voordat ze vreemd is gegaan is heel fijn. En bied ook zeker mogelijkheden.

      Wel zal ze dan ander werk moeten zoeken om die collega niet meer te zien. Zodat die gevoelens minder worden en weg gaan.
      Vanuit daar kun je weer beginnen om de relatie op te bouwen. Dat is nirt makkelijk. In het begin voel je afstandelijkheid bij mekaar. Dat heeft echt tijd nodig.
      Doe leuke dingen waarbij gelachen word. Maar probeer ook tussen de lakens verassend te zijn, om de verbinding terug te krijgen. Zoals je ook op je eerste dates was.

      Maar zolang zij hem blijft zien gaat het niet werken.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik hou van der maar ik weet dat ze liegt

    Hey
    Ik ben al 3 jaar samen met mijn partner ze doet altijd schijnheilig over der verleden niets mee gemaakt niets beleefd was allemaal saai
    Helaas heb ik op de telefoon gekeken en heeft ze afspraken gehad met jongens en wilde harde seks gehad ze ontkent dit echter
    Ook als ik der vraag over andere dingen Liegt ze altijd want ik heb oude gesprekkken gezien en foto's
    Onze zwangerschap lukt ook al een tijd niet hier wordt ik ook heel onzeker van
    Ze ontkent alles en kan nooit mijn hart hier over kwijt
    Ik hou van der maar ik weet dat ze liegt
    Elke dag voel iK mij hier somber door en bang dat ze weg gaat
    Kan iemand mij helpen
    Bas
    Bas 1 2
    • Punt achter zetten gozer. Liever vroeg dan te laat onthoud dat a.u.b.

      DeBuur
    • Alle reacties weergeven...
    • Waarom worden vrouwen altijd beoordeeld op hun verleden. Hoe is je relatie met haar? Blijf je steeds vragen over haar verleden vanwege jouw eigen onzekerheid. Niet goed! Het is voor een vrouw niet prettig om over haar verleden te praten, mannen worden daar onzeker van misschien wil ze jou die jaloezie besparen. Als je van elkaar houdt dan laat je het verleden rusten en focus je op je eigen relatie en de toekomst!

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Vertrouwen

    Hoe vertrouw ik hem terwijl hij de gene is die mij opnieuw moet leren vertrouwen? Vorig jaar ontmoette ik mijn vriend, gelijk was het raak. Stapel gek op elkaar maar toch durfde ik mij niet te binden aan hem. Dit is omdat ik de deur nooit heb gesloten bij mijn ex. Mijn ex is namelijk het oude vertrouwde en mijn vriend nu is het onbekende. Vorig jaar oktober was ik aan het wegrennen voor de liefde omdat het te dicht bij kwam, ik nam veel middelen tot mij en ben gaan feesten met mijn ex en oude vrienden. Toen heb ik gezoend met mijn ex waar ik zeker niet trots op ben. Zelf ben ik heel eerlijk naar mijn vriend geweest en heb alles verteld. Tuurlijk is het vertrouwen beschadigd, ik had hem, volledig en toch maakte ik deze fout. Ik had 0 liefde voor mezelf, en waardeerde het leven amper terwijl ik rondom hem mezelf heel goed kon neerzetten tot dat gebeurde. Ik was tot vorig jaar überhaupt super toxic en uit balans door al het gefeest. Nu een jaar verder en er is veel verandert
    Mijn vriend heeft me nog een kans gegeven en bouwen aan onze relatie. ik ben erg verandert, ik neem meer mijn verantwoordelijkheden, gebruik niet/veel minder en ik heb meer zelfliefde. Toch vind ik het enorm lastig als hij met zijn vrienden gaat chillen terwijl ik 0 reden heb om hem niet te vertrouwen. Ik gun het hem om tijd te spenderen met vrienden. Hoe kan ik mijn ego loslaten? En hoe kan ik in zo'n situatie relativeren zonder over te komen als een psycho? Hoezo doe ik wantrouwig is dit omdat ik mijzelf niet vertrouw? Ik ben misschien gewoon bang dat hij me verlaat voor een ander terwijl dat zo oneerlijk is aangezien ik meerdere fouten heb gemaakt...




    Anna
    Anna 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij relatieproblemen →
  • Wij komen niet tot diepgang

    Even van mij afschrijven, ik weet het niet meer. Wij zijn 1 jaar getrouwd en iets meer dan 4 jaar samen. Ik merk al een tijd dat er iets mist in onze relatie. Wij komen niet tot diepgang, ik ben met zelfontwikkeling bezig waarin ik zie dat het niet gaat om het perfecte plaatje (huis, hobby's, sociaal leven etc). In het begin was er ook weinig diepgang maar kon ik hier overheen stappen, ik was toen nog niet zo ver in mijn eigen ontwikkeling als destijds. Stukje intimiteit klopte vanaf het begin niet, ik heb meer en andere behoeftes dan hij. Ondertussen ben ik een andere man tegen gekomen die me wel ziet en waar ik wel mee kan sparren op het niveau wat ik nodig heb. Ik wil deze man niet laten meespelen in mijn overweging maar is lastig. Mijn echtgenoot zegt inzichten te hebben gekregen (heb het al eens vaker aangekaart) en niet geweten te hebben dat het me zo hoog zat. Ergens denk ik hij verdient een kans maar ik weet niet of het er echt in zit bij hem. We hebben geen kinderen, ik denk dat ik deze niet kan krijgen. Ik ben begin 30 en denk we hebben nu beide nog een kans op een ander leven. Maar ik denk ook ik ben niet voor niks met hem getrouwd, was het dan zo slecht... nee het is niet zo slecht maar het voelt ook alsof het voor mij niet genoeg is. Wil ik dan altijd maar meer, ik besef mij dat het gras niet altijd groener is en dat je niks kan baseren op een beginnende verliefdheid. Ik weet even geen raad met mijn gedachten, ze gaan alle kanten op. Soms denk ik dat ik mezelf maar wat aan praat en dat ik het groter maak dan het is. Andere momenten denk ik, dit gaat 'm niet worden. Ik praat met een psycholoog en we hebben binnenkort samen een gesprek met een coach. Ik vind het ook moeilijk om die ander te vergeten merk ik. Ik vind het maar een lastige situatie en kom niet echt verder. Weet ook niet precies wat ik hier kom halen ik heb al met veel mensen gepraat maar iedereen zegt wat anders.
    Antje2
    Antje2 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Hij is zijn gevoelens voor haar aan het uitzoeken

    We waren anderhalf jaar samen
    We zouden gaan samenwonen vorige week
    Stonden we nog in de karwei dingen uit te zoeken voor ons huis
    Nu heeft hij haar 1x gezien ( zegt die) en is zijn gevoelens voor haar aan het uitzoeken
    Vorige jaar belde die opeens en was uit moet mijn gevoelens voor haar uit zoeken toen kwam die naar een dag weer terug nu helaas is die niet terug en krijgt die waarschijnlijk een relatie met die ander
    Ik heb ergens hoop dat die ooit wel terug komt
    Want we gingen samenwonen alles was verder goed en ja soms wel is een ruzietje maar ja hij twijfelde zei die al een tijdje maar is nooit komen praten ik was woest je wou samenwonen en alles ging goed de laatste week wat minder door stress we zouden op vakantie gaan en nu is 1 dag voor de vakantie uit

    Ik wil hem zo graag terug 😞
    Kan iemand mij helpen en heeft die tips ofzo
    Sad meisje
    Sad meisje 1 3
    • Waarschijnlijk niet wat je wil horen, maar het lijkt mij niet aangewezen om hem terug te nemen zelfs al zou hij dat willen. Het is moeilijk genoeg om vertrouwen te herstellen bij een slippertje. Als uw partner resoluut voor een ander kiest is het denk ik toch permanent gedaan.

      Al lijkt het nu niet zo, er zijn genoeg mannen out there waarmee je wel iets kan opbouwen.

      Anoniem
    • Heel lastig, maar kweek aub nu wat eigenwaarde. Hij wil je niet? Nou, dan niet…. Doei!
      Stel hij komt terug, ga jij in onzekerheid zitten tot het weer gebeurt. Hij heeft iets kapot gemaakt en dat is niet meer te repareren.

      Ikbenik
    • Alle reacties weergeven...
    • Hoezo ik wil hem terug?! Hij wilt je niet heeft gevoelens voor een ander zegt toch al genoeg over hem. Accepteer het en laat hem los werk aan jezelf dat je zo iemand wilt zegt ook genoeg over jezelf
      Geen eigenwaarde!

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Het zijn geen makkelijke jaren geweest

    Ik zit 13 jaar in een relatie en wonen 4 jaar samen. Het zijn geen makkelijke jaren geweest, mijn vriend is meerdere keren vreemd gegaan en nu aantal weken geleden zag ik weer bericht binnen komen om zijn telefoon van een andere meid van 25. Hij is zelf bijna 35 en ik ben 29. Ik heb hem gelijk ermee geconfronteerd en hij zag de verdriet in mijn ogen van 3 jaar geleden weer en zei gelijk denk dat er teveel gebeurd is tussen ons dus komt niet meer goed maar hou wel veel van je! En ging naar zijn werk en aangezien hij van huis werk doordeweeks en in het weekend vlucht naar zien “vrienden” hebben wij hier nooit normaal over gesproken alleen dat hij niet meer wil en hij heeft het liefst dat ik vandaag nog vertrek uit het huis. We zijn inmiddels 6 weken verder en hij blijft maar vluchten nachten doorhalen niet thuis komen. Ik heb het gevoel dat hij verslaafd is aan drugs/drank en niet weet wat hij doet zijn omgeving ook gebruikt ook. En hij gebruikt ook slaapmiddel. Ik denk dat hij onderliggende problemen heeft en door vluchten en gebruiken zijn problemen niet voelt. Ik was in mijn hoofd bezig met toekomst plannen en wil ik nog heel graag want hij is de liefde van mijn leven. Alleen weet niet hoe ik dit moet aanpakken.
    ……
    …… 1 2
    • Tijd om weg te wezen. Hij verdiend je liefde en tijd niet meer.

      Kelly
    • Alle reacties weergeven...
    • Meid je moet helemaal niks aanpakken en heel snel wegwezen. Dat je zo iemand nog wilt zegt dat jij ook duidelijk onderliggende problemen hebt
      Ga aan jezelf werken !

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ben nu vaak bang en negatief

    Mijn man en ik zijn 13 jaar samen. We zijn altijd al een ideaal koppel geweest en vormen een perfect gezinnetje met onze 2 kinderen en ons hondje.
    Het laatste jaar is daar plots een grote scheur in gekomen. Mijn man wordt heel vaak boos. Ik merk het al aan het begin van de dag of ik op mijn hoede moet zijn of niet. Tegenwoordig zijn er meer dagen dat ik als een bang wezentje rondloop, dan normale dagen. Ik ben echt de hele tijd bang om iets verkeerd te doen of te zeggen. De bom kan ontploffen over een kruimel op de eettafel, of een kussen dat niet in de zetel ligt.
    Ik ga er van uit dat mijn man niet gelukkig is, of iets mist in zijn leven, maar hij is geen prater, dus ik kom er niet achter. Alleen dat ontploffen en dan krijg ik vaak verwijten die naast de kwestie zijn. Zoals “andere vrouwen zouden blij zijn met een man als ik” of “probeer jij maar eens ergens anders, je zal wel met hangende pootjes terug komen”,….
    Op zich ben ik wel conflict-vermijdend en kan ik hem laten uitrazen zonder erop ik te gaan. Maar er komt nooit een sorry. Soms probeer ik op een rustig moment over de laatste ruzie te praten omdat ik dan toch nog hoop dat hij gaat zeggen dat hij spijt heeft van zijn opmerkingen of uitvallen, maar dat komt niet. Meestal komt er alleen maar meer ruzie van. Dan zijn er weer verwijten dat ik een ruziemaker ben,…
    Terwijl ik net die ruzies wil oplossen of verklaren.
    Enerzijds omdat die er plots zijn gekomen en ik hem wil helpen met de oorzaak te zoeken.
    Anderzijds omdat alle kritiek mijn eigenwaarde enorm aantast. Ik voel mij niet meer mooi, niet meer gezien, niet meer gewaardeerd, niet meer gerespecteerd. Ik voel mij gewoon niet meer genoeg. Ik ben normaal gezien een vrolijk en positief persoon maar daar blijft niets meer van over. Ik herken mijzelf niet meer. Ik ben nu ook vaak bang en negatief en heb het gevoel dat we ik een vicieuze cirkel zitten.
    Anoniem
    Anoniem 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Vreselijk dit.. absoluut niet gezond. Als je er niet met hem over kan praten en het alleen maar erger word. Stop dan met het zoeken naar de oorzaak en kies voor jezelf! Zo wil je niet leven, zoals jezelf zegt je herkent jezelf niet meer stop er aub mee voordat het het erger word.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Als ik hem niet help...

    Ik ben erachter gekomen dat mijn vriend waar ik 6 jaar een relatie mee heb een halfjaar lang vreemd op me is gegaan… Tot dat hij met haar op vakantie was en ze hem heeft gestoken. Hierna heeft hij alles aan mij opgebiecht. Mijn wereld en toekomst stortte in.. Ik zag het leven niet meer zitten. Ik had altijd gezegd dat ik nooit zou verwachten dat hij vreemd op me zou gaan. Hij heeft een erg trauma van steekincident en PTSS. Ik doe sinds begin van opzetten van zijn bedrijf zijn boekhouding en help hem veel. Nu dreigt zijn bedrijf failliet te gaan als ik hem niet help..

    Nu zit ik in een enorm dilemma door zijn PTSS weet ik niet of hij voor mij wilt vechten; en kan hij het zelf niet aan met zijn bedrijf. Moet ik hem helpen of laten gaan..

    Uiteindelijk heeft hij de keuze gemaakt om mij bewust pijn te doen door vreemd te gaan, hij verdiend mijn hulp niet. Ik hou heel veel van hem en ben meestal te lief.. We zijn beide nog jong en zouden gaan samen wonen maar gelukkig nog geen koopwoning samen gekocht..

    Betekend helpen voor hem dat ik het goedkeur? En kan iemand zelfs met ptss z’n best doen als hij mij niet kwijt wilt raken..
    Anoniem
    Anoniem 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Je moet hem laten gaan je zegt zelf dat je te lief bent. Helpt hem met alles en dan dat hij je zoiets aandoet? Dat verdien je niet! Hij moet maar lekker aan zichzelf werken, hij heeft hiervoor gekozen. Als dat steekincident niet was gebeurt dan zal je van niks weten. En idd gelukkig dat je geen koophuis met hem hebt je bent hem niks verplicht.. ieder maakt zijn eigen keuzes en ja dit zijn de consequenties
      Ga voor jezelf hier heb je niet voor gekozen je verdient een man die jou respecteert en jou trouw is en waardeert

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij relatieproblemen →
  • Hoe ga je als partner om met deze emotie en twijfel

    Hoi, mijn vriend heeft een vervelende relatie achter de rug met vele nare ervaringen. Een nieuwe relatie opstarten was hij aan toe, maar eenmaal in de relatie loopt hij toch tegen dingen aan als het gaat om het nieuwe en daardoor overdenkt en twijfelt hij veel. Hoe ga je als partner om met deze emotie en twijfel.
    Anoniempje
    Anoniempje 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Hij heeft een nare relatie achter de rug en was klaar voor een nieuwe relatie. Nou niet dus blijkt nu.. hij moet aan zichzelf werken!

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik wil zo graag met hem praten dit lukt niet

    Mijn verhaal, 20 jaar geleden werden wij een droomkoppel. We hebben 2 kinderen samen, zijn sinds begin juli getrouwd van dit jaar.
    2 weken na ons huwelijk zegt mijn man. Dat hij mij niet meer graag ziet, er is iets kapot.
    Superhard verdikt voor mij. We zijn nu enkele verder en het gaat van kwaad naar erger.
    Komt enkel thuis om te eten en te slapen (apart).
    Ik ben kapot, weet niet meer wat te doen. Ik wil zo graag met hem praten dit lukt niet.
    Hij is absoluut geen prater. Hij heeft het moeilijk om bij mij in de buurt te zijn.
    Ik ben ten einde rade. Moet ik mijn 20 jarige relatie opgeven of moet ik er voor vechten?

    X
    Mika
    Mika 1 4
    • ik zit in dezelfde situatie . ik wil ook voor vechten maar het is erg moeilijk om de muur doorheen te komen. ik zit in een tweestrijd met mezelf (blijven of scheiden). maar ik besef wel dat er uiteindelijk een keuze gemaakt moeten worden. hoe moeilijk het is. Sterkte ermee

      Anoniem
    • Hoezo vechten voor je relatie? Hij doet het niet je kan niet met hem praten komt alleen thuis om te eten en te slapen. Lijkt mij dat hij een ander heeft.. verdoe je tijd niet en ga voor jezelf en de kids!

      Anoniem
    • Hoezo alle mannen doen dit, dit klopt voor geen meter, dit wordt alleen gezegd door mannen die het niet zo nauw nemen en een geldige reden zoeken om dit te doen.

      christien
    • Alle reacties weergeven...
    • gelukkig ben ik mijn hele leven vrijgezel single geweest ik ik hoop dat ik het blijf maar ik ben nu 53 en word nog steeds een lekker ding genoemd ik zie het gevaar van een relatie al opdoemen nog even en ik heb ook nog kinderen en ben genoodzaakt zelfmoord te plegen ik weet hoe ik zelf ben geweest maar ja ik geloof niet dat ik nog kinderen kan krijgen ik heb toch het een en ander meegemaakt wel allemaal met de nodige veiligheids maatregelen hoor

      jan klaas
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Vanaf ik thuiskom overspoelt de eenzaamheid mij

    Hoi,
    Ik ben echt wat ten einde raad. Mijn schoonfamilie woont momenteel in gedurende 3 maanden (komen van de andere kant van de wereld). Vlak voor ze arriveerden, was mijn vriend (die normaal altijd heel relaxed is) super gestresseerd. Hij wilde alles zo goed mogelijk in orde brengen voor hen, en werkte dit op mij uit (kon opeens niets verdragen van me). Ik heb met hem hier een goed gesprek over gehad en sindsdien is het verbeterd. Nu is het intussen nog 3 weken alvorens ze terug vertrekken. Ik heb met mijn schoonfamilie geen probleem. Het klikt super goed tussen ons, we nemen op sommige momenten voldoende afstand en houden rekening met elkaar. Enkel de relatie tussen mij en m’n vriend is er (voor mij) enorm op achteruit gegaan. Nauwelijks krijg ik een kus, een knuffel, een hand, zelfs gesprekken hebben we amper nog over hoe onze dag was. Verschillende malen gaan ze er samen op uit en hebben ze samen lange gesprekken, maar ik word hier niet in betrokken. Oké, dit snap ik, en ik gun ze hun familie tijd. Echter hiertussen geeft m’n vriend me ook geen aandacht. Als de gesprekken zijn afgelopen, of ze komen thuis van uitstap, wordt de tv aangezet of kijkt m’n vriend video’s op zijn telefoon. Ik trek me dan vaak terug naar mijn kamer en voel me super eenzaam. Enkel overdag terwijl ik werk, heb ik een gelukkig gevoel. Dan is alles “normaal”. Vanaf ik thuiskom overspoelt de eenzaamheid mij. Ik heb hem hier al 2 keer over aangesproken en m’n gevoel geuit, en zijn laatste reactie was “je lijkt echt een kind, vragen om een knuffel”. Ik heb op dit moment het gevoel zelfs geen relatie te hebben. Ik weet dat het nog maar 3 weken is alvorens ze vertrekken, maar ik kan gewoon niet meer. Ik ben radeloos…
    Een eenzame meid
    Een eenzame meid 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Even wachten tot de familie weg is en dan het gesprek aangaan. Hij komt (neem ik aan ook) van de andere kant van de wereld, zijn familie is nu over, dat kan bij hem op emotioneel vlak het een en ander teweeg hebben gebracht. Er gebeurt waarschijnlijk veel in zijn hoofd nu, video's kijken is een manier om je af te sluiten, om even niet te hoeven denken en het kost minimaal energie in tegenstelling tot communiceren. Dit gaat niet over jou, dit gaat over hem. Ik zou hem even de ruimte geven en als de familie weg is, (niet op dezelfde dag) dit eens rustig ter sprake brengen. Grote kans dat hij zich zelf nog geen raad weet met zijn gevoel en het dus ook niet aan jou kan uitleggen.

      Tanit
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • De relatie met mezelf

    Mijn relatie met mezelf!

    Ik ben mij bewust dat eerst de relatie met je eigen goed moet zijn,voordat je datgene waar je zo naar verlangt,ook zal en durft te ontvangen.
    Mijn relatie met mezelf verloopt op dit moment met meer begrip en mildheid.
    Ik dacht altijd dat ik moest voldoen aan allerlei voorwaarden,voordat ik van mezelf mocht houden.Maar daar denk ik nu anders over!
    Ik wil mezelf zijn zoals ik verkies te zijn. Acceptatie,begrip en mildheid is de sleutel naar eigenliefde.En niet het feit dat je moet veranderen.
    Wil ik iets bereiken om van mezelf te kunnen houden of hou ik van mezelf en dat is de reden om iets te bereiken!
    Anoniem
    Anoniem 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Voel mij de meest slechte persoon ter wereld op de moment

    Hey mijn schuilnaam is Sophie!ik ben 36 jaar heb een dochter van bijna 8 jaar en een relatie van bijna 13 jaar. In onze relatie is al heeeeel veel gebeurd,te veel om om te noemen. Om een lang verhaal kort te maken heb ik een alcoholprobleem ontwikkeld mede door mijn partner.Niet alle schuld ligt bij hem maar ik ben ervan overtuigd dat hij narcistische kanten heeft.Mijn papa is ondertussen ook nog plots uit mijn leven gegrepen wat ook een zware klap was. Door al dit ben ik verslaafd geraakt aan alcohol en ben ik daarvoor in opname gegaan in februari. Wat niet gemakkelijk was voor mijn gezin. Jammer genoeg heb ik daar iemand leren kennen waar ik een goede connectie met had en daar is meerdere keren iets meer van gekomen.Ik zat in deze periode zo slecht in mijn vel en was helemaal niet meer zeker van mijn negatieve relatie dat ik een soort van affaire met iemand daar ben begonnen. Dit heeft 1,5 maand geduurd en toen besefte ik dat mijn gezin voor mij het belangrijkste was en heb dit ook gezegd tegen deze persoon. Nu bijna 5 maand later heeft deze persoon alle berichten en (dom genoeg) alle foto’s doorgestuurd naar mijn partner. Ik ben hier kapot van en dit is nooit mijn bedoeling geweest.Ik heb het gevoel dat mijn leven stilstaat op de moment. Hoe heb ik dit ooit kunnen doen?Ik heb er geen antwoord op en ik voel mij de meest slechte persoon ter wereld op de moment x
    Sophie
    Sophie 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij relatieproblemen →
  • Hoe vergeef ik haar?

    Mijn partner en ik zijn sinds 2014 samen, dolgelukkig vanaf de start en een geweldige relatie! 2019 brak een zware tijd aan ivm familieproblemen waar wij denkbaar op onze schouders hebben genomen. Mijn partner brokkelde in 1 jaar tijd af tot een depressieve Jongedame met paniekaanvallen en heel veel stress. Toen eind 2019 een eind aan die fase kwam en wij samen besloten dat zij zou stoppen met de anticonceptiepil, bloeide ze in een maand weer op én het geweldige nieuws in begin 2020 dat wij zwanger waren bracht ons weer terug in de 7de hemel. De pandemie gooide roet in het eten voor wat betreft een normaal sociaal leven, maar wij sloegen ons er heel goed doorheen. Ikzelf had geen inkomsten meer en vlak na het begin van de pandemie besloot mijn ex ook nog eens dat ik mijn oudste kind nooit meer zou zien en spreken. Op dat moment kon ik dus en niet de goeie vader zijn die ik altijd al ben geweest, én ik kon ook niet meer providen voor mijn gezin! Ik werd in een ruk gestript van al mijn mannelijkheid en waardigheid! De roes en al het moois van de zwangerschap en de bevalling + onze prachtige new born hebben mijn emoties enorm onderdrukt. Het gevoel van geluk overheerste door het allermooiste dat je als mens maar mag meemaken!! Er volgde voor mij een heftige depressie: zelf verwaarlozing, zittend in het donkerste hoekje op de grond of bank gamen, schelden en gooien met de controller, snauwen en niks meer positief kunnen zien of bijdragen. Ik was emotioneel niet beschikbaar en was ik een enorm gevecht met mezelf. Deze depressie heeft geduurd tot ongeveer eind 2022/begin 2023. In die jaren ben ik mijn partner kwijtgeraakt binnen onze relatie, want zij voelde zich niet gezien door mij, niet gewaardeerd, niet geliefd. Nu neemt ze mij dit enorm kwalijk en duwt ze mij telkens verder weg, is zelf persoonlijk erg veranderd sinds na de bevalling en doet er steeds meer aan om aandacht te krijgen via social media en gaat hierin steeds verder en verder. Sinds begin 2023 was het uit tussen ons, waarna zij na 3 dagen (we wonen samen) thuis kwam en der spullen op de grond liet vallen met de tekst: “ik kan gewoon absoluut niet zonder jou, we moeten er samen uitkomen, het gaat ons lukken, we mogen elkaar nooit meer loslaten!” We zijn het sindsdien aan het proberen, maar tegelijk heeft zij een andere man ontmoet waarvan ik vanaf de dag al voelde dat hij een bedreiging zou kunnen gaan vormen (zeker als we zo kwetsbaar zijn). Het contact is onderhouden gebleven tussen hen en zelfs intensiever geworden. Uiteindelijk truffeerde het stiekeme en geheimzinnige geapp en gelach naar beeldschermen, nieuwe soort van taalgebruik, verandering van interesses en prioriteiten bij mijn partner (veel meer met uiterlijk bezig, uiterlijke kenmerken moesten groter, mooier, ronder etc.), muziek keuze werd opeens veel seksueler en liefdevol, terwijl naar mij steeds minder en minder aandacht en liefde ging. Door dit alles ben ik haar op alles gaan checken/controleren tot het paranoia aan toe. Alles viel me op en zo heb ik info verzamelt die ik met normale vragen aan haar niet kregele verklaarde mij telkens voor gek en zei dat ze helemaal niks van hem wil en nooit heeft gewild. Afgelopen zaterdag ging ze uit met een groepje in Amsterdam. Tegen mij zei ze dat ze na een festival met dat groepje een hotel zouden pakken. In de avond (22.30uur) belde ik haar op en ze neemt niet op. Ik bel 1 van het groepje op en die vertelt mij dat zij net met hem nog was iets eerder dan de rest van de groep om te vertrekken van het festival. Hij zelf ging richting Tilburg en zij had gezegd tegen de groep dat ik wist van de planning dat zij bij een vriendin zou slapen in de buurt van Amsterdam. Met een tracking app kom ik erachter dat zij helemaal niet in de buurt was van Amsterdam, sterker nog, zij was niet eens ver van huis. Ze was bij deze betreffende man die ze had ontmoet een jaar ervoor en waarvan ze claimde niks van hem te willen.
    We wonen in hetzelfde huis, hebben een kindje samen, we hadden een hele goeie basis opgebouwd en heel veel samen meegemaakt en overwonnen. Van het ergste uitgaande (wat natuurlijk 99.99% de realiteit is, behalve als ze het toch op wat voor manier dan ook niet door konden zetten), zijn er mensen met deze ervaringen en hoe kom ik hier overheen? Ik ben bereid om mijn verantwoordelijkheid te nemen voor de 2,5jaar dat ik er niet voor haar ben geweest (maar is dat wel zo eerlijk?) en ben bereid om hierover te praten en te zien hoe we dit kunnen oplossen. Hoe vergeef ik haar? We hebben sinds die dag nog niet met elkaar gesproken en ze heeft aangegeven dat ze even ruimte nodig heeft om te kunnen nadenken. Voor mij is het een bepaalde tijd nog te bespreken, maar als dat gevoel bij mij langzaam verdwijnt dan is het voor mij definitief over en kom ik nooit meer terug. Kan iemand mij tips geven, advies? Hoe kan ik haar het beste de ruimte geven die ze nodig heeft en niet continu in mijn hoofd blijven zitten hierover? Hoe kan ik me weer op mezelf gaan richten en mezelf ook de ruimte geven om verder te kunnen met mijn leven of het nu met of zonder haar erin is?
    Diplo
    Diplo 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Sorry je verdiend echt beter. Zij is jou niet waard sorry je bent echt een geweldige man zo te horen maar het is niet wederzijds..

      Marie
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik maak een bijzondere / nare tijd mee .

    Mijn vrouw zegt deze ochtend na 30 jaar huwelijk / we hebben geen match !
    En toen ging ze werken.
    Ik maak een bijzondere / nare tijd mee .
    Frans
    Frans 1 4
    • Ja dat is klote maar eerst hadden jullie toch blijkbaar wel een match,
      Mogelijk moet u iets doen om de liefde weer te laten ontvlammen.

      Trudie
    • Wil graag wat verwijderen en het geluid harder zetten graag hulp zelf weet ik het niet

      Anoniem
    • wel kwam ze terug na t werken?

      jaap
    • Alle reacties weergeven...
    • Na 15 jaar en 4 kids verder zei me vrouw hetzelfde. En de volgende dag deed ze of er niets aan de hand was. Sindsdien vraag ik haar ook niets meer.

      Rick
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Vaginisme, me vriendin wilt het uitmaken

    Hoi..
    ( Dyslectisch ben ik )

    Ik heb afgelopen ander half jaar een relatie, we hebben een relatie op afstand.
    Ik in Brabant. Zij is Utrecht.
    We spreken regelmatig af doen wel leuke dingen.
    Onze relatie kent aantal heuvels.
    Ik ben net uitelkaar, met vorige relatie, waar door ik opstraat kwam testaan, dus dakloos. Zonder niks, alles kwijt, kinderen zijn erbij betrokken. Ik ben me leven echt heel druk aan het opbouwen, kost veel tijd. Veel energie, me hoofd springt op en neer. Op het gebied van emotie, en fysieke manier heel erg zwaar. En mijn huidige vriendin heeft:
    Vaginisme, en mentaal is er ook wel wat mee.
    Ik ben haar eerste relatie, dus ze moeten meedelen, dat ze vaginisme heeft. En mentaal heel zwaar heeft.

    Voor de relatie konden we goed met elkaar praten. Leuke dingen gedaan,
    Dus we zijn een relatie aangegaan.

    Afgelopen tijden hebben we het zwaar.
    Vaginisme, breng heel wat met zich mee.
    In de tijd heeft ze signalen geven en aangeven wat ze niet fijn vind. Ik heb sommige boodschappen niet goed begrepen, en dan trok ik de problemen naar mezelf toe. En soms begreep ik haar wel, en weer soms niet. En voor haar gevoel ging ook tever, terwijl ze dingen echt optijd aangaf. Heb ik hier in niet goed geluisterd naar haar.
    Want in mijn hoofd dacht ik dus , dat ik het goed voor haar deed, en dacht ik dat ze blij was, dacht ik haar gelukkig gemaakt hebben, want ik zei tegen haar, weekje we komen er wel uit. Maar een jaar lang behandeld ik haar dus niet goed genoeg, niet dat ze helemaal gelukkig is
    Maar dat ze stoot op de vaginisme, en dat ze zig niet gehoord voelt. Ze zit ook in moeilijke tijd mentaal, want daar gaat het op het moment niet lekker, daar probeer ik haar te bereiken lukt niet. Ik weet sinds de tijd niet waar ze woont, ken haar familie niet, er zijn een hoop dingen dat zig mee spelt , en ik wil veder met de relatie. Maar is heel complex , ik heb heb me nu pas spijtig voor haar😔 me zelf goed in gelezen over vaginisme, en zag me daad , dat ik haar niet goed in hebt gehoord, en gisteren wilde ze het uitmaken. En zei, we maken samen zo veel leuke andere dingen mee, dat geen vaginisme is. Dat ze de relatie wilt afsluiten vond ik zo hard. Want ik aan de 1ne kant, moet je vrij voelen. Begrijp ik heel goed, en dat zig niet gehoord voelt begrijp ik ook. Want heb ook aantal dingen beloofd.
    Anoniem
    Anoniem 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Afgebroken omdat ik schuldgevoelens kreeg

    Ik ben 7 jaar getrouwd. Samen hebben we een prachtig gezin, maar toch. Vanaf het begin wist ik dat mijn libido veel hoger was dan die van mijn partner. Het speelt al jaren ondanks onmogelijk veel gesprekken verandert er niks. Op het gebied van seks voel ik me keer op keer afgewezen. Afgelopen jaar kreeg ik contact met een collega. Het ging steeds verder en we kregen seksueel contact. Lichamelijk pasten we ontzettend goed bij elkaar. Toch heb ik dit afgebroken omdat ik schuldgevoelens kreeg. Ik heb echter moeite om dit vol te houden en ben regelmatig geneigd om wederom te appen. Ik heb hier nooit met iemand over gesproken. Een beetje raad of advies zou welkom zijn...
    Mokuska
    Mokuska 1 2
    • Je bent ontrouw, je vrouw verdient beter..
      Als je niet kan krijgen wat je wil, moet je je spullen pakken maar vreemdgaan is heel zwak..

      Ikke
    • Alle reacties weergeven...
    • Je hebt volgens mij deze opties: doorgaan met vreemdgaan en liegen en bedriegen of het met je partner bespreken en vertellen wat je voelt en wat je wilt. Daarmee schep je duidelijkheid voor jullie beiden en breng je je gezin niet in een noodsituatie met veel mogelijke schade. Natuurlijk vergt dit moed en intelligentie. Up to you!

      Diemo
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik heb soms wat het gevoel dat ze me controleert

    Dus het zijn examens en soms heeft een student wat nood aan “ontspanning”. Nu ben ik samen met met mijn vriendin (24) en doen we dat vaak samen. Echter besloot ik vandaag om het is zelf te doen (snel klaar en terug volledige focus op de examens). Mijn vriendin heeft mij “betrapt” en was hier helemaal niet mee gediend. Ze is boos weggelopen en is daarna beginnen huilen. Ik vraag mij af of ik echt iets verkeerd deed? Ik heb het haar uitgelegd maar haar verhaal primeert boven wat ik zeg. Ik heb soms wat het gevoel dat ze me controleert op wat ik wel en niet mag doen en heb nu ontzettend hard dat gevoel.
    Help pls
    Jor
    Jor 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij relatieproblemen →
  • Hij wil een jonge vrouw en kids

    Ik ben 6 jaar getrouwd met man uit Tunesië maar in ons trouwen geen sex dacht dat stress was ofzo nu zei die gisteren. Dat hij wil scheiden hij wil een jonge vrouw en kids ik ben ouder dan hem
    Jeka
    Jeka 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ze wil zich laten corrigeren in het ziekenhuis wat ik jammer vind

    Ik heb een vrouw met een extreme clitotoris. Haar cltoris is zeker 7 cm lang als ze super opgewonden is .
    Zij schaamt zich ervoor , ik vind het heerlijk en pijp mij vrouw wat ik weer heerlijk vind. Ze wil zich laten corrigeren in het ziekenhuis wat ik jammer vind.meer stelken met dit dellema ??
    Jaap
    Jaap 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik wou dat ik hem niet zo verdomd aantrekkelijk vond

    ik ben bijna 39 jaar oud, vier kinderen en sinds 3 jaar gescheiden na een relatie van 17 jaar. Het zat al jaren niet goed, maar weg gaan doe je ook niet op 123. Maar uiteindelijk gaf hij zelf de doorslag, hij bedrog me tijdens een werkbezoek, dat gaf mij de uitgang die ik zocht en ik zette hem aan de kant. Ondanks dat deed het pijn, met momenten soms nog, omdat je toch hebt geloofd in een happy after. Alle afspraken rond de kinderen vergat hij toen een ander zich aandiende, ik sta er dus alleen voor. Hij betaalt ook erg weinig, nog geen 400 euro voor 4 kinderen, ik draag alle kosten, tevens heb ik ze de klok rond. Ik hou van mijn kinderen, maar soms wil ik ook even uitblazen, alleen... 1 keer in de mand trek ik naar NL, om daar even bij te slapen, ik werk ook nog eens zeer onregelmatige uren, gelukkig heb ik mijn vader om het dragelijk te maken. Kinderen hebben sindskort met de vader gebroken, omdat hij enkel oog heeft voor zijn nieuwe vriendin en dienst kind... je zaait wat je oogst en hij weet precies niet wat hij nu allemaal aan het verliezen is. Maar dat is zijn deel. ondertussen heel wat gedated zelf en soms dacht ik yes, dat is hem, maar het werd alsnog niks. Al 2 jaar heb ik iets met een moslim, aan uit en eigenlijk meer een fwb waar ik van af wil, maar me niet lukt, hij komt altijd terug met vage beloftes. iedereen zegt dat hij toxic is en dat is ook zo, en toch... als we samen zijn is er zo'n rust, dat ervaart hij ook, en toch is een relatie niet aan de orde, ik ben 38 , hij 28 , maar het was vooral hij die op mij heeft gejaagd. ik wil ervan, van hem, van al dit. ik heb hem al tig aantal keren geblokkeerd, en toch, de momenten samen zijn zo heerlijk, vol intimiteit, maar nadien zijn we vreemden, tot de volgende keer, vermoeiend. even een voetnoot: we hadden een relatie van 7 maanden, dat ging toen uit, hij wilde na denken, elkaar maanden niet gesproken, ik had het al geparkeerd, en toen kwam hij terug, maar dan als freelancer ;)
    en nee, dat is niet grappig, het is tijd verspilling, want hij wilt trouwen, maar een moslima wil ik niet worden, dat is de bron van alle ruzie. ondertussen zijn er andere mannen die het wel serieus willen wagen, maar ik voel me niet vrij, omdat hij daar toch is, op de achtergrond, als een spook. maar ik wil het niet meer, hoe weersta ik contact met hem, hoe raak ik van hem af. het hem zeggen werkt niet, dan negeert hij het gewoon en moet ik normaal doen en niet alles ingewikkeld maken... ik wou dat ik hem niet zo verdomd aantrekkelijk vond of die rust bij hem ervaart dat ik enkel heb gevoeld bij mijn ex... hij is niet de juiste man voor mij, dat weet ik. maar wat doe ik eraan?
    Djanga
    Djanga 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Hij geeft jou eerder onrust ik ken dit zo goed kwam er later dus achter dat hij een vriendin had.. en ja nog steeds contact. Seks, gesprekken alles is gewoon zo goed. We kunnen gewoon niet stoppen. Maar ik wil het wel echt, maar hij komt altijd weer terug. Wees duidelijk naar hem en werk aan jezelf! Zolang hij geen keuze maak date ook met andere

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Maak mijzelf kapot en weet niet hoe het te stoppen

    Ruim 2 jaar geleden heeft mijn man mij verlaten. Hij had geen gevoelens meer voor mij. Hij heeft gevochten voor onze relatie zegt hij. Maar alleen vechten werkt niet, als de ander van niks weet dat er gevochten niet worden. Ja we hadden onze dingetjes. Maar dat het zo weg was heb ik nooit geweten. Tot hij weg ging. Ik was gebroken. Mijn zoon heeft mijn beste vriendin opgehaald. Die heeft mij getroost. En wat blijft nu. Zij had gevoelens voor mij man ak een tijdje. ( Zij was ook getrouwd bye the way) om een kant verhaal kort te houden anders kon ik ruimte te kort. Haar man is dood en hun wonen nu samen. Terwijl hij in een hospice lag lag mijn ex daar al in bed. Ben verraden door mijn man en beste vriendin. Het doet mij meer pijn dan ik in woorden kan uitdrukken. Heb er nog steeds zoveel moeite mee. Dat ik teveel eet, soms teveel drink. Maak mijzelf kapot en weet niet hoe het te stoppen. Sta op de wachtlijst voor een eetverslaving. En dan een psycholoog erbij. Pf ze hebben mijn hart uit mijn borst getrokken en erop gedanst. Zo letterlijk voelt het soms. En dan zeggen mensen het is nu bijna ander half jaar later. Get over it. Hoelang staat er voor rouwen. Zo voelt het. Wanneer kan ik verder. Wanneer accepteer ik het en ga ik echt weer leven.
    Petra
    Petra 1 4
    • Jeetje wat heftig Petra. Het is ook niet niks. En ik denk dat het best lastig is om dit een plekje te geven! Het valt rauw op je dak en het is nogal wat. Ik kan me voorstellen dat je jezelf verraden voelt... Boosheid, verdriet en dan ook nog rouwen om het verlies. Rouw kost tijd en energie. Misschien kan iemand jou hierbij helpen?

      Veel sterkte!

      Groetjes Tom

      Counsellor, Psychosociaal Therapeut Bergeijk - Tom Mouwen
      Geplaatst door Tom
      Counsellor, Psychosociaal Therapeut in Bergeijk
      Ook online therapie
      Bekijk profiel Stuur bericht
    • Dat hij aangeeft ervoor gevochten heeft en tegelijkertijd een geheime relatie heeft laat al zien dat er iets vanuit hem niet klopt. Alleen om zijn schuldgevoel af te schuiveb en de verantwoording van de scheiding bij jou te leggen, bah!
      Heel zwaar voor jou, snap ik. Vooral als je dit niet zag aankomen, hem volledig vertrouwde.
      Het probereb een plekje te geven. Probeer ontspanning te vinden, sociale contacten op te zoeken. Het geeft je voor nu misschien geen of minder plezier, maar dit is voor nu het enige om niet verder at te takelen. Tijd.. Heel veel sterkte!

      madelief
    • Verschrikkelijk ik leef met je mee...mijn man is ook net vertrokken hij zou al een tijd geen gevoelens meer voor me hebben...de pijn die je dan voelt is onbeschrijfelijk he :( je bent hier niet alleen in x

      Fieke
    • Alle reacties weergeven...
    • Wat een drama waarom doen mannen dit. Is het dat allemaal waard.
      Ik heb er al 2 zo gehad
      Lange relatie van alle 2 de mannen kinderen
      En je denk het gebeurt me niet meer
      Maar weer ben ik alleen met me Kids

      Dora
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Alsof er een switch in zijn hoofd is omgegaan

    Hoi hopelijk kan iemand mij hierin wat advies geven:

    Mijn vriend is door slecht nieuws, zijn zus heeft kanker, helemaal een ander persoon geworden van de ene dag op de andere. We zien elkaar al een jaar zowat elke dag, al had hij honderd dingen te doen. Hij maakte altijd graag tijd en we kregen geen genoeg van elkaars gezelschap. We hebben elkaar recent enkele weken moeten missen door een lange vakantie, daarbij kwam het besef hoeveel we elkaar misten en van elkaar hielden en we bespraken onze toekomst samen. Dit is wat ingewikkeld gezien hij 21 is en ik 28, maar de ruimte is er om hierover te spreken. Afgelopen jaar is fijn, stabiel en vooral liefdevol en betrouwbaar geweest. Het is oprecht een goede man met een goed hart en zou me nooit zo laten vallen zoals deze situatie nu.

    Na de lange vakantie terug kwam kort daarop het nieuws dat zijn zus borstkanker heeft. Hij is als persoon kn een week omgeslagen, hij zegt alsof er een switch in zijn hoofd is omgegaan. Van een liefdevol persoon is het nu alsof alle emoties uitstaan, ineens vind hij alleen zijn het beste en niks raakt hem meer. Hij weet wat hij voelde voor alles, maar voelt er nu niks bij. Nergens beleeft hij meer plezier aan, wilt zijn hobbies niet meer uitvoeren maar wilt alleen maar werken en thuis zijn bij zijn familie (woont thuis), sluit zich af voor vrienden. Ook wilt hij onze relatie ineens niet meer, dit wisselt steeds van ik weet het niet naar ik wil het niet meer. Hij kan niet stilzitten, amper oogcontact maken en wilt niet meer langs komen. Het is alsof hij al zijn gevoelens uitgeschakeld heeft en het niet binnen durft of wilt te laten. Zelfs over zijn zus haar ziekte voelt hij niks volgens hem. Dit is nu al bijna 4 weken zo ellende en totaal niet de persoon die hij normaal is.

    Ik probeer hem de ruimtente geven zover het lukt en vraag niet meer of hij langskomt. We hebben online contact maar heel kortaf berichten. De momenten dat ik aangaf dat ik hem met rust zou laten (wat ik eigenlijk niet kan en wil) begon hij wel weer vragen te stellen of zegt we zien het wel komt goed. Ik heb hem gezegd dat ik nergens heen ga en wil hier samen doorheen komen. Ook dat hij nu niet in staat is om keuzes te maken gezien hij over niets gevoel meer heeft. Ik ga hem niet laten vallen nu en hij is niet zichzelf. Maar hij voelt niets over helemaal niets in zijn leven. Is dat normaal en gaat dat voorbij? Ik vind dat niet een heel gezonde reactie, ondanks dat hij wat jonger is en nog niet heel veel meegemaakt heeft. Hij herkent dit ook niet van eerder. Ik vraag me af of hij al het gevoel op korte termijn wel binnen gaat laten of dat dit weken maanden kan duren. Zeker gezien het proces van kanker lang gaat duren. Voor mijn gevoel zit ik vast in de situatie. Zo lang hij niets voelt zal hij niet terugkomen naar mij als hij dit echt beeindigd, maar zolang hij niet zichzelf is kan ik het ook niet als echt beeindigen zien. Hij is totaal de weg kwijt en stort zich op werk. Is er advies hoe ik tot hem door kan dringen dat hij zijn gevoelens onder ogen moet komen en dit een plaats kan geven? En wat ik juist wel of niet kan doen in deze situatie?
    Ik wil hem niet opgeven maar dit is voor mij ook erg zwaar. Zeker gezien hij mij zo laat vallen in tijden dat je steun bij elkaar nodig hebt. Ook heb ik zelf de nodige problemen lopen waar ik nu ook niet mee bij hem aan kan komen, of wat voor mij werkt met hem tijd doorbrengen. Dat gaf me altijd rust. Maar dat alles ben ik nu ook verloren en ik ben bang voor wat de toekomst gaat brengen in deze onzekerheid.

    Hopelijk heeft iemand advies of uitleg hoe mannen zich zo kunnen afsluiten van alles en iedereen.
    Nikkie
    Nikkie 1 2
    • Hallo Nikki,
      Het is altijd lastig om voor een ander te bepalen of in te schatten wat die moet doen. Maar ik ga een poging doen. Neem het mee als je er iets aan hebt.
      Een heftige gebeurtenis (een zus die een slecht bericht krijgt) kan een enorme impact hebben op iemand. Dus ook op jouw vriend. Het lijkt er op dat hij zich stort op zijn werk. En de focus hierop legt om zijn gedachten en emoties geen ruimte te geven mogelijk. Voor sommige mannen kan het lastig zijn om ruimte te geven aan emotie. Binnen mijn praktijk merk ik dit vaker op. Ik zou jou en jouw vriend dan ook aanraden om ondersteuning te zoeken. Misschien helpt het jouw vriend als een man hem ondersteunt of alleen al luistert naar hem. Wat wil hij zelf?

      Veel succes en sterkte!

      Gr Tom

      Counsellor, Psychosociaal Therapeut Bergeijk - Tom Mouwen
      Geplaatst door Tom
      Counsellor, Psychosociaal Therapeut in Bergeijk
      Ook online therapie
      Bekijk profiel Stuur bericht
    • Alle reacties weergeven...
    • Hee Tom,

      Nou hij wilt niets, vertrouwt niemand meer (angst op pijn door dierbaren als ik het zo een beetje begrijp), wilt alleen zijn geen vrienden familie etc om zich heen. Sluit zich af van zijn gevoel, doet ook geen leuke dingen meer. Ik probeer tot hem door te dringen maar zonder resultaat. Hij vind het wel prima zo, want ja alleen kun je (zogenaamd) niet geraakt worden. En hulp wilt hij al helemaal niet want het gaat prima volgens hem. Ik maak me daar wel erg zorgen om hoe hij zich van alles en iedereen afsluit. Zeker omdat ik niet kan inschatten of dit een tijdje een reactie is of voor langer termijn..

      Nikkie
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij relatieproblemen →
  • Willen en kunnen!

    Willen en kunnen!

    Ik heb altijd gedacht dat houden van genoeg is tussen twee mensen.
    Nee,klaarblijkelijk is dat niet zo.
    We hebben alle twee best veel meegemaakt. De basis is bij mij vrij wankel geweest.En ik hou echt van mijn vriend.Maar ik wil wel maar ik kan het niet aan.En dat weet ik maar al te goed.
    Ik weet dat we elkaar los mogen laten.Maar daarvoor is het nog te vroeg.
    Daarvoor hoop ik nog een aantal patronen uit mijn verleden los te laten.
    Het is een proces!Hij is niet voor niets op mijn weg gekomen.
    Ik weet dat hij mij op een gegeven moment vaarwel zal zeggen.En ik hem.

    liefs!











    anoniem
    anoniem 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik hoor niet anders dat ik in het NU moet blijven

    Ik heb ernstige PTSS en ben er nou achter gekomen dat ik mijn verhaal bij geen enkele hulpverlening meer kwijt kan. Ze snoeren je gelijk de mond terwijl je vol verdriet, angst etc. Zit. Ik hoor niet anders dat ik in het NU moet blijven dus duw je al je verdriet en angst en vertrouwen, wanhoop, stress etc. bij je weg zodat mijn hoofd continue vol blijft zitten. Omdat alles in je hoofd blijft zitten wat continue aan je vreet heb ik daardoor nog meer fysieke en mentale klachten in mijn lijf wat vreselijk voelt. Elke keer werd tegen mij gezegd het gaat vanzelf weg, nou ik merk alleen maar nog meer wanhoop bij mezelf en ben bang dat ik mezelf wat aan wil doen want weg gaat het helemaal niet in je hoofd. Het raakt alleen maar nog voller en de agressie neemt toe en de boosheid. Geen enkele hulpverlening doet er wat mee en laat je gewoon in de kou staan met een vol hoofd en moet dat dan goed zijn voor mij? Ik voel me steeds meer alleen gelaten door de psycholoog en de POh ggz bij de huisarts. Ze doen totaal niks meer met je anno 2023. Ze laten je gewoon barsten en zoek het zelf maar uit. En daar betaal je dan dik voor. Voor het niks doen. Die hele psychotherapie kunnen ze beter nou op gaan doeken want ze doen niks meer en mijn verhaal blijft eeuwig in mijn hoofd waardoor ik ook niet meer kan werken want geen enkele werkgever wil mij met ernstige PTSS vol stressklachten en angst en depressieve gevoelens. Dus ik zit nou gedwongen thuis hierdoor terwijl ik best wil werken. Ik ben door de gemeente alweer voor anderhalf jaar niet beschikbaar gesteld voor werk etc bevonden. Over anderhalf jaar ben ik 61 en dat was het dan. En mijn verhaal kan ik nooit meer kwijt. Ze willen liever dat de buurman of de buurvrouw het maar gaat oplossen om mijn verhaal kwijt te kunnen. Onprofessionele mensen dus. Weet je ik ben hier zo boos over en voel me vreselijk machteloos nog meer dan ik al was omdat de professionele hulp het gewoon laat af weten want die weten het beste wat goed voor me is. Te zot voor woorden want zij weten niet wat goed voor me is nee dat ben ik zelf. Ik weet het beste wat goed me is en dat is dat ik mijn verhaal kwijt wil. En dat kan niet meer want de deur is nou overal potdicht. SCHANDALIG en ik voel me machteloos want mijn verhaal blijft eeuwig in mijn hoofd met alle klachten van dien. Wat zou het een opluchting zijn als er eindelijk eens iemand is van goede hulpverlening dat die weer open voor me staat net zoals jaren geleden. Ik verlang weer naar die tijd terug dat de hulpverlener gewoon je grieven etc weer aan wil horen. En ik blijf me machteloos voelen en tot wat? Dat ik straks zelfmoord pleeg en mezelf weer wil slaan puur uit onmacht omdat ik nergens mijn verhaal kwijt kan? Moet het dan zover komen? Schijnbaar!!!!!
    Emma
    Emma 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Blijkt haar ex ook meer te willen dan alleen contact

    Mijn vriendin met wie ik meer dan 5 jaar samen ben heeft nog steeds contact met haar ex partner. Iets meer dan een jaar geleden heb ik haar hiermee geconfronteerd en gezegd dat ik mij hier niet fijn bij voel.

    Onlangs heb ik ontdekt dat het contact er nog steeds is en blijkt haar ex ook meer te willen dan alleen contact

    Ik heb geen idee hoe dit aan te pakken en hoe dit op te lossen.
    Anoniem
    Anoniem 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Penetratie is nooit gelukt

    Vaginisme en nieuwe partner

    Al ruim 20 jaar denk ik dat is vaginisme heb, penetratie is namelijk nooit gelukt. Officieel is dit nooit vastgesteld, maar binnenkort word ik hiervoor fysiek onderzocht. Het gevolg van 20 jaar vaginistisch reageren, is dat ik vaste relaties lang uit de weg ben gegaan, ik vertrok altijd 'net op tijd', voordat een partner mij zou verlaten.

    Sinds een paar maanden heb ik toch weer een nieuwe relatie en ik ben deze keer extra gemotiveerd om mijn vaginisme te gaan overwinnen. Ik vind het wel erg lastig om opgewonden te raken in het bijzijn van een partner, in mijn eentje gaat dat veel makkelijker. Mijn nieuwe vriend drukt inmiddels op alle goede knopjes, maar als ik niet opgewonden ben/ in contact sta met mijn emoties, heeft het weinig effect. Desalniettemin vind ik dat ik op de goede weg ben, door te oefenen met het herkennen van mijn eigen gevoelens en emoties.

    Nu zit ik eigenlijk met het volgende: mijn vriend reageert zelf ook 'afwijkend' op de handelingen die ik bij hem uitvoer. Hij krijgt enorm snel een erectie en er komt aardig wat vocht vrij, maar zodra ik hem bijvoorbeeld aftrek, wordt hij helemaal droog. Mijn partner is besneden, dat kan meespelen, maar ik vind het toch gek, hij zegt dat het ook pijn doet. Ook andere handelingen lijken weinig effect te hebben, mijn vriend toont nul expressie, maar komt uiteindelijk op een soort onverschillige manier klaar. Het voelt voor mij heel ongemakkelijk, alsof ik iets fout doet. In eerdere relaties was dit nooit een probleem, de mannen reageerden altijd wel enthousiast, zelfs de meer introverte types. Een lichamelijke reactie kun je toch moeilijk onderdrukken, lijkt me . Het lijkt alsof mijn partner gewoon écht weinig voelt en/of zich emotioneel afsluit (dit doet hij in het dagelijks leven ook). Geen hijgje, geen pufje, helemaal niks, gewoon een doodse stilte en hooguit een droog 'ja, ik ben gekomen'.

    Dit alles helpt niet bij mijn eigen proces, alhoewel ik de herkenning van allebei een seksueel probleem ook wel weer prettig vind. Ik stel me nu passief op ten opzichte van hem, want het voelt alsof het toch geen zin heeft wat ik doe. Omdat penetratie nog even niet mogelijk is, blijft het toch bij aftrekken en orale seks, maar dat laatste bleek niet veel beter te zijn, terwijl ik ook daarover eerder nooit klachten heb ontvangen. Hij zei zoiets als: 'we hebben allebei niet veel ervaring, we moeten nog oefenen'. Ouch.

    Herkent iemand dit?

    Groetjes,
    Stella.
    Stella
    Stella 1 5
    • Hoi Stella,

      Ik denk dat je vriend zich dagelijks aftrekt, misschien wel meerdere keren op een dag. Op een gegeven moment voelt een orgasme dan ook veel minder fijn. Als je 2 weken droog staat en dan een orgasme krijgt, dat is een wereld van verschil

      Henk
    • Sorry hoor maar ik kan mij het heel goed voorstellen dat je vriend langzaam maar zeker het bijltje er bij neer gooit.
      Als je mijn vriendin was geweest was ik al lang weg geweest.
      Wat denk je nou dat elke kerel afgetrokken wilt worden?
      Jij hebt een probleem niet die vriend.

      Louw
    • Ik wil niet afgetrokken worden door wie dan ook, komt bij mij beetje ziek over als dat je invulling is bij sex met je vrouw.
      Ook hoef ik niet gepijpt te worden door mijn vrouw, daarvoor heb ik te veel respect voor mijn vrouw die hoeft niet aan mijn pik te zuigen.

      Henk
    • Gewoon samen naar een seksuoloog, andere relevante therapeut of specialist gaan. Best stoppen met amateur psycholoog te spelen, behalve als je daarop kickt natuurlijk!

      Diemo
    • Alle reacties weergeven...
    • Wat een reacties hierboven. Ik beklaag jullie vrouwen.

      Spreek er open over. Enige manier om te leren wat hij graag heeft en wat niet. En spreek ook open over je probleem. Als dat een dealbreaker is, terwijl je zelf al aan werkt, is hij het niet waard.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Elke keuze die ik maak doe ik iemand pijn

    Hoihoi,

    Ik heb soort gelijke probleem. Ik heb een relatie met een man maar begin 2022 kwam ik een meid tegen en werden snel vriendinnen. Maar op een intens manier wat je niet kan omschrijven. Ik val zelf niet op vrouwen maar zij wel. Toch zijn er dingen gebeurd en ik was bang om haar te verliezen en toch maar mee te gaan in alles. Tot laatst oktober heeft ze alles tegen mijn vriend vertelt en mij voor het blok gezet. Mijn vriend is niet bij mij weggegaan maar ik mag haar niet meer zien. Op de dag van vandaag breekt het mij nog steeds, want het gemis is groot. We zagen en spraken elkaar de hele dag, het leek als een soulmate. Wat moet ik doen, ik durf haar niet te bellen of te berichten omdat ik bang ben dat ze mijn vriend belt. Ik mag van hem niet met haar omgaan maar mijn hoofd lijkt wel een achtbaan iedere dag. Ik wil zo graag vrienden met haar blijven maar heb geen keus want elke keuze die ik maak doe ik iemand pijn en cijfer mezelf weg.
    Kelly
    Kelly 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Eerlijk kies voor jezelf, want je cijfert jezelf zoizo weg als je nog vriendinnen wil blijven met zo iemand. Je had een soulemate gevonden die op vrouwen viel, jij zelf niet.

      Citaat:
      Toch zijn er dingen gebeurd en ik was bang om haar te verliezen en toch maar mee te gaan in alles. (Ik neem aan seksueel)
      Vind dit van haar kant respectloos en van u veelste meegaand.

      Ze zet je voor het blok door alles te vertellen aan je man, wat is dat nou voor een vriendin of wat het ook is.

      Ik snap heel goed je gemis van je "soulmate" maar eerlijk komt ze mij niet goed over voor jou. Wees juist blij dat je ervanaf bent en nogmaals ik snap het gemis/contact, mensen komen en gaan.
      Wees blij dat je man het accepteert dat het is gebeurd en bij je blijft.

      Waarom ik dit zo goed herken, is omdat ik laatst ruzie heb gekregen met wat ik dus dacht dat mn beste vriendin was. Ze heeft me daarna goed genaaid door mijn hele persoonlijke details op straat te gooien met grote gevolgen van doen bij mijn huwelijk en die van n ander. Ik mis haar ook, maar naar zo een actie mag ze van mij de tering krijgen, want dat is geen vriendschap.
      Heb nog steeds buikpijn van de gehele situatie.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij relatieproblemen →
  • Ligt het aan mij of is het de waarheid?

    Ligt het aan mij of is het de waarheid?
    Ik ben al ongeveer 7 jaar samen met mijn vriend, en zeker op een leeftijd van 23 jaar is dat al lang. Pfoe, waar zal ik beginnen? Komt erop neer dat mijn vriend al 7 jaar lang vreemdgaat met enige regelmaat. Voornamelijk veel online chatten met vrouwen (zelfs bekenden/vriendinnen van mij: heel pijnlijk), maar ook afgesproken. Deze vrouwen denken dat hij gewoon single is en weten vaak niet van mij af. Nu ben ik zelf ook jaloers en onzeker, wat het moeilijk maakt om ermee om te gaan. Hij zegt dat hij het zelf ook niet wilt, maar een bepaalde drang voelt om aandacht te krijgen (die ik voor hem blijkbaar niet kan verzadigen), waardoor ik hem het voordeel van de twijfel geef. Na hem verschillende keren betrapt en geconfronteerd te hebben, heb ik ook meermaals op het punt gestaan de relatie te beëindigen. Wanneer ik aangeef mij zorgen te maken of het onderwerp aanhaalt, wordt hij boos en vindt dat ik me aanstel en dingen verbeeld die er niet zijn. In mijn ogen zou hij dan dus zijn best doen om het tegendeel te bewijzen, maar hij laat mij express in twijfel zitten met onbeantwoorde vragen. Elke keer overtuigd hij mij toch weer dat het beter zal gaan en ga ik twijfelen aan mezelf of ik wel echt de relatie wil stoppen of dat het een opvlieger is. Nu zitten we wel sinds kort in therapie, maar ik heb niet het gevoel dat hij het serieus neemt. Elke keer wilt hij de sessies uitstellen (hij zegt vanwege de verbouwing, dus dat is een geldige reden, maar ik vind therapie ook belangrijk). Het gaat heel erg met ups en downs, maar de laatste tijd is er nog een schepje bovenop. Hij wordt heel snel boos en gaat me dan ook uitschelden wat ik niet acceptabel vindt. Zo heeft hij wel eens gedreigd dat wanneer ik niet ophoud, hij mijn hoofd tussen de deur zou stoppen, mij aan mijn haren naar buiten zou trekken en vanochtend zei hij nog dat hij wenste dat ik een hartaanval kreeg. Ik weet niet goed wat ik hiermee moet, als ik zeg dat ik het niet oké vind hoe hij tegen mij praat, maar dan wordt zijn taalgebruik nog grover. Gelukkig is het (nog) nooit zover gekomen dat hij fysiek geweld gebruikt tegen mij, maar ik sluit niet uit dat ik dat in de toekomst nog wel zie gebeuren. Wat mij zo in verwarring brengt is dat hij ook wel zegt dat hij met mij wilt trouwen en kinderen wilt, met mij een toekomst op wilt bouwen en hebben we ook leuke tijden. Ook hebben we recent een huis gekocht (misschien niet de slimste keuze, maar ik zei "als we in therapie gaan en jij denkt dat het goed komt, dan is het oké"). Als ik van een afstand naar onze relatie kijk, dan denk ik echt waarom laat jij dit jezelf gebeuren, je bent nog jong en hebt een baan, ga gewoon weg bij hem (we hebben ook geen kinderen, wel een huis). Aan de andere kant houd ik wel echt van hem, en ben ik ook bang hem kwijt te raken. Zeker gezien hij een meer dominant persoon is en ik niet, is hij iemand waar ik me goed aan kan optrekken. Verder heb ik hoop dat door therapie zijn behoefte aan vrouwen aandacht stopt en hij stopt mij te kleineren en beledigen, maar ik twijfel zelf of die hoop ook realistisch is. Heeft iemand tips??
    L
    L 1 4
    • Oh meid. Wat denk je zelf. Dat dit een toekomst heeft? Als er zulke dingen gebeuren, nu al? Dit wordt alleen maar erger. Ik denk dat je de waarheid wel weet. Maar dit is hard (en tijdelijk eenzaam).
      Begin alsjeblieft niet aan kinderen, dat doen heel veel mensen in de hoop dat het beter wordt. Een huis kopen was al een mistake denk ik. Je bent nog jong, alles kan nog ten goede veranderen voor je, don’t worry, maar niet in deze relatie

      Anoniem
    • Bedankt voor de reactie! Het luchtte überhaupt al op om het te schrijven. We zouden morgen weer naar psycholoog moeten, maar dat is dus verplaatst naar een volgend moment (wanneer we verhuist zijn). Ik vind het gewoon lastig omdat ik weet dat hij iemand is met een gebruiksaanwijzing, hij is pleegkind en heeft niet de meest ideale opvoeding gehad. Een vaderfiguur die behoorlijk fel uit de hoek kan komen en duidelijk de overhand heeft in huis, inclusief narcistische trekken. Mijn vriend is altijd veel op zichzelf en ook wel vertroeteld naar mijn mening (ik heb een vrij groot gezin en ben gewend rekening te houden met anderen), waardoor hij anders naar sociale gezelschappen, relaties en familie kijkt. Nu snap ik dat elke opvoeding anders is en je daarin goed kan verschillen. Alleen soms snap ik hem gewoon echt niet, hij is bijvoorbeeld de enige in mijn hele omgeving die mij egoïstisch noemt, terwijl anderen juist zeggen dat ik meer aan mezelf moet denken. Dus dat is zo tegenstrijdig. Hij is verbaal ook heel sterk, weet precies wat hij zegt en hoe dat iemand anders aangrijpt en ik ben nogal een gevoelsmens die juist in emotionele situaties niet goed uit mijn woorden kan komen. En als ik alsnog op het punt sta om mijn spullen te pakken, dan zet hij wel weer de hele wereld op zijn kop om mij terug te krijgen... Zijn het dan leugens dat hij van mij houdt? of is het een uiting van frustratie op momenten dat hij zijn zin niet krijgt? moet ik anders met hem communiceren? zoveel vragen...

      L
    • Oh hij houdt wel van je. Maar hij gaat stelselmatig vreemd, hij liegt en is soms agressief vertel je. Vind jij dat gezond?

      Je vriend heeft narcistische trekken.
      Wat je vaak ziet is dat dit soort mannen zorgzame vrouwen aantrekken, die te lief zijn. Hoe kan ik hem helpen? Ja maar het komt door zijn jeugd.
      Ook zijn deze mannen (die in hun jeugd vaak verwend zijn) verbaal sterk en ruiken daadwerkelijk je zwakke plekken. Ze maken je onzeker om de macht te houden (gaslighting zie internet). Dit is een hele moeilijke dynamiek om in te zien, want soms zijn ze ineens toch weer aardig, dus ik snap je zeker wel, maar ik wil je toch waarschuwen.

      Je zou eigenlijk aan jezelf moeten denken: verdien ik het om zo behandeld te worden? Wat heb ík nodig ipv hij.
      Daarbij: hoe langer je in zo’n ongezonde relatie zit (met narcistisch gedrag) hoe ongezonder je er in de regel uitkomt.
      Wat hij heeft op te lossen uit zijn jeugd is zijn probleem. Jij hebt na te denken of je dit is wat je verdient.

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • hmm ik vind het echt ingewikkeld. Tijdens therapie zegt hij bijvoorbeeld juist dat hij zou willen dat ik meer een eigen mening moet hebben, en dat ik niet altijd moet zeggen of doen wat ik denk dat híj zou willen. Dus in dat opzicht wilt hij juist wel dat ik meer tegengas geef denk ik? Of is het een poppenspel om maar goed over te komen ook bij de psycholoog? Op andere momenten vindt hij het juist prettig om de touwtjes in handen te hebben. Ik versterk dat alleen zelf, omdat ik het juist prettig vind op de achtergrond te staan. Ik baal alleen soms van mezelf als ik merk dat ik hem letterlijk niet durf aan te spreken op zijn gedrag wanneer ik dat zou willen. Dat zijn momenten dat ik besef dat de verhoudingen niet gezond zijn, maar of dat door hem of door mij komt geen idee. Maar wilt hij zelf dan niet veranderen? Als je echt van iemand houdt, dan doe je toch alles om verdriet en pijn bij de ander te vermijden? Hij zegt wel dat hij spijt heeft dat hij mijn zo pijn heeft gedaan. En zegt ook dat hij het zelf vervelend vindt (en er graag vanaf wilt) dat hij behoefte heeft aan andere vrouwen. Maar als ik hem aanspreek van ik vond dit niet oké, dan kan hij heel bot zeggen dat ik het dan zelf had verdiend. pffff ik weet het echt niet

      L
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • M’n hart is letterlijk gebroken...

    Ben er vandaag achter gekomen dat mijn vriend me al meer dan een jaar bedriegt met vrouwen van het internet.. er staan zelfs filmpjes op internet dat ze bezig zijn.. we zijn 9 jaar samen hebben 2 jonge kindjes.. had een onderbuik gevoel en heb het hem meerdere keren gevraagd of er iemand is of day hi sex heeft met iemand anders maar het antwoord was nee en dat ik niet zo onzeker moet zijn.. m’n hart is letterlijk gebroken.. hoe kan ik dit het beste aan hem vertellen..? Heeft iemand tips??
    S
    S 1 3
    • Wat klote! Hoe gaat het nu? Ik zit in een soort gelijke situatie alleen er is geen seks geweest wel emotioneel vreemdgaan. Hier ook 2 jonge kindjes.. heel veel sterkte!

      Anoniem
    • Hem vertellen over je gebroken hart?? Wat dacht je van wegrennen aub ga voor jezelf en je kindjes!
      Wat bezielt jullie vrouwen om bij zo iemand te blijven kost je letterlijk jezelf zoveel energie.
      Hij gaat niet veranderen!

      Selma
    • Alle reacties weergeven...
    • Hey,
      Ik snap waar je doorheengaat. Als je contact wil hebben en je ei kwijtwil, dan kan je mij bereiken. Ik ben objectief, maar ook een vrouw. Het is heel lastig waardoor je heen gaat. Extra lastig met kinderen. Ik wil je graag helpen.

      Mvg,
      sheila

      Sheila
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Moet ik toch de waarheid boven tafel zien te krijgen?

    Dag allemaal,
    Mijn verhaal is heel lang, dus ik kort het even in.

    Ik ben na 7 jaar samenwonen (relatie van 17 jaar) weer alleen gaan wonen omdat mijn ex 'er klaar mee was'. De werkelijke reden weet ik tot de dag van vandaag nog steeds niet. Mijn onderbuik gevoel zegt dat hij verliefd is geworden op iemand anders (daar niets mee gedaan heeft naar mijn idee) maar het echte verhaal ken ik niet. We hebben nog even een relatietherapeut geprobeerd, maar ook daar kwam geen 'boe of bah' uit.

    Ik ben er echt ontzettend naar en verdrietig van geweest omdat mijn onderbuikgevoel best wel sterk is. Nu, na dik een jaar heeft hij weer contact met me gezocht, spreken we weer met elkaar af en is het oprecht gezellig. Echter wil hij nog steeds niet praten over de werkelijke redenen van de breuk. Eigenlijk vind ik dat ik daar wel recht op heb, maar ik realiseer me dat als ik daar over ga 'zeuren' dat ik de 'relatie' die ik nu weer met hem heb, kapot maak. Het is mijn frustratie.

    Nog steeds kan ik er wakker van liggen. Wat is er gebeurd destijds en waarom vreet het zo enorm aan me. Wat vinden jullie, moet ik het naast me neerleggen en genieten van het moment? Of moet ik toch de waarheid boven tafel zien te krijgen?

    Alvast dank voor jullie reacties. Groetjes Anneloes uit Amsterdam.
    Anneloes
    Anneloes 1 5
    • Hoi Anneloes, heb je wel recht op. Het is mooi makkelijk voor hem zo. Hij was er klaar mee en heeft nu bedacht dacht hij je terug wil. Heeft je een hoop verdriet gedaan en wil nu niet over moeilijke dingen praten.

      Je zeurt niet als je dit wil weten. Sterker nog, je hebt er recht op. Hoe wil je anders nog verder met deze relatie? Dat kan toch niet als jullie daar niet open over kunnen praten? Je mag meer voor jezelf opkomen (zegt mijn gevoel)
      Succes!

      Anoniem
    • Dankjewel Anoniem. Als je nog een goede tip hebt hoe ik dit kan aanpakken zonder de boel te verpesten, dan graag ;-)

      Anneloes
    • Ja toch ‘gewoon’ vragen (op een goed moment uiteraard) netjes, maar rechtstreeks en zelfverzekerd.
      En aangeven dat je anders niet verder kunt.
      Dat zou ik zelf doen. Maar het is altijd makkelijk praten voor een buitenstaander.

      Het is ook moeilijk omdat je bang bent het ‘te verpesten’ zoals je aangeeft. Dat geeft aan dat er eigenlijk niet zoveel openheid tussen jullie is (geweest). Maar als je er echt achter staat dat je er recht op hebt, ga je zelfverzekerd het gesprek aan.
      En wat is verpesten? Dat je hem kwijt raakt omdat hij niet tegen moeilijke gesprekken kan? Tja dan ben je sowieso beter af zonder hem.
      Wederom succes 😉

      Anoniem
    • haha..ja helemaal met je eens hoor, dankjewel.

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Dag Anneloes, je geeft aan dat je er nog wakker kan van liggen en dat het aan je vreet dat je niet weet waarom hij toen bij je is weggegaan. Ik weet uit ervaring dat het niet zo eenvoudig is om dit zomaar naast je neer te leggen ondanks de gevoelens die er eventueel nog zijn en het feit dat wat er nu is, dat je dit ergens niet kwijt wil of wil kapot maken. Communicatie, eerlijkheid en vertrouwen zijn echter de bouwstenen van een relatie en als dit niet mogelijk is dan zit het fundamenteel niet goed en dan is de vraag of je zo'n relatie wilt? Het is belangrijk dat je jezelf voorop stelt en je verwachtingen en zelfs eisen (onder andere over het feit dat je wilt weten waarom dat hij je toen heeft verlaten) duidelijk maakt en hieraan vasthoud. Als je dit opzij schuift om hetgeen er nu terug is tussen jullie niet kwijt te spelen dan ben ik ervan overtuigd dat dit je steeds zal blijven kwellen en "verpest" je dan wel niet de "relatie" met hem maar wel de relatie met jezelf en die is de allerbelangrijkste. Kortom, erover praten en lukt dit niet, dan bepaal je voor jezelf welke relatie je de belangrijkste vindt. Veel succes!!

      Wouter
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Diep in mijn hart weet ik natuurlijk wel waar dit naar toegaat

    Ik woon nu 2 jaar samen met mijn vriend, hij heeft zijn huis verkocht en is bij mij komen wonen. Ik vind hem een knappe man, kan met hem lachen, hij kan lief zijn. Hij is charismatisch, ziet er goed uit en dat weet hij. Maar hij heeft ook andere kant. Ik hou echt heel veel van hem, en wil gaan voor onze relatie. Maar hij heeft een probleem met zichzelf. Wij werken beide fulltime, ik heb een veeleisend baan, dat is prima hier heb ik voor gekozen. Ik sta 's morgens om kwart voor 6 op, verzorg de honden en rij om half 7 weg. Hij staat later op. Ik doe zo' n beetje alles inhuis. Om een lang verhaal kort te maken is dat hij helemaal niets doet in huis. Ik kook, doe de was, de tuin, ook het zware werk. En hij zit voor de tv. Hij is wel bezig met maken van schuifdeuren in schuur project van nu al een half jaar e.a. klusjes. Daarbij help ik hem vaak het lijkt wel of hij het niet alleen kan. Het huis is een zootje hij laat alles slingeren en ruimt niets op, is altijd van alles kwijt. Ik vind zelf dat ik ook meer moet opruimen maar heb geen energie. En ik krijg dan te horen het is een zootje terwijl hij daar zelf aan mee werkt. Ben ''s avonds aan het einde van mij latijn. En het ergste komt nog bij loopt vaak te schelden, zeg ik wat zegt hou je mond, noemt mijn vies wief etc. . Kan van de een op andere moment omslaan in emoties wordt dan boos, geeft mij overal de schuld van, negeert mij. Heeft commentaar op iedereen en hij zelf is het belangrijkste. Denkt dat hij alles kan zeggen en kwetst daardoor veel mensen, ook op zijn werk is hij niet tactisch met name tegen mensen die voor hem wat moeten doen (monteurs). Tegen zijn meerdere weet hij wel houding te geven. Hij is echt dominant, overheersend, ongeduldig, schaamt zich niet gauw, wil zijn zin doordrijven, hij is egoïstisch en praat ook in de ik vorm. Daarnaast is hij chaotisch, impulsief en maakt niets af. Hou houdt geen rekening met mij en als hij iets in zijn hoofd zit gebeurd dat ook, zonder te overleggen met mij krijg ik de mededeling ik ga zondag na een biljart wedstrijd kijken. En hij gaat gewoon.terwijl ik samen iets wil doen. Kortom hij heeft geen respect voor mij en en ook niet tegen mijn moeder. Zij is oud krijgt niet alles meer mee (slechthorend) en negeert haar ook. Mijn ouders wonen ook bij mij in (apart huis) ook die hebben aandacht nodig. Ik spreek hem ook aan op zijn gedrag en wat dat met mij doet. Antwoord is het intesseert mij niet, donder op.
    Ik denk dat hij alleen om zichzelf geeft, spiegel is ook voor hem belangrijk, net zoals kleding. Hij wilde cadeau doen voor mijn 50 ste verjaardag en een reis ver weg, ik heb gezegd niet dit jaar nu ergens in Europa en ook uitgelegd waarom moeten vaccinatie halen etc. Antwoord ik ga wel alleen.
    Wat ik zie in hem dat hij hulp nodig heeft maar hij vind van niet meerdere hebben dit ook tegen hem gezegd ook op zijn werk. Ook denk ik dat hij Adhd heeft hij is ook erg druk, krijgt niks klaar geen overzicht, concentratie problemen, snel afgeleid. Het doet wel wat met mij nu ik dit opschrijf, hij heeft ook hele goede kanten en die moet hij juist meer laten zien.
    Maar diep in mijn hart weet ik natuurlijk wel waar dit naar toegaat.


    Nathalie
    Nathalie 1 3
    • Jeetje dat iemand zo kan zijn, dan is er echt iets mis met zo'n persoon. Dit verdiend niemand. Sterkte ermee

      Sander
    • Gauw wegwezen. Hem eruit. Waar is de gelijkwaardige relatie in deze?

      eva
    • Alle reacties weergeven...
    • Wat doe je nog bij hem? Ik zou het echt zo erg vinden om een man te hebben die zo met zijn medewerkers om zou gaan en zelfs met mijn moeder.
      Ik zou rennen.

      Richelle
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Hoe kom ik erachter of ik poly ben

    Na een relatie van 32 jaar, samen en gehuwd ben ik gescheiden. Eenpaar maanden na de scheiding ontmoette ik een vrouw. Zij gehuwd, deel van een koppel dat heil ziet in paraclubs, maar waar zij nooit van genoot. Na een paar weken spraken we regelmatig af, kwam ze bij mij overnachten met medeweten van haar man. hij bleef thuis bij de kinderen of gin ook uit. samen genoten we van onze momenten die meer waren dan enkel sex, we kenen film, aten samen en genoten van de nacht.
    Vriendschap werd liefde, alleen is zij gehuwd. Haar man staat onze relatie toe want intimiteit thuis is er niet meer. Maar, allen leven is maar alleen. Dus stel ik me de vraag hoe kom ik erachter of ik poly ben. Ik bedoel, het zou alles draaglijk maken mocht ik een partner vinden die in het dagelijkse leven het mijne deelt, en mee toestaat dat ik ook de andere liefde die oprecht is, maar door tijd en kinderen beperkingen heeft zou laten beleven.En voor alle duidelijkheid, het gaat hier niet over meerdere vrouwen willen, nee alleen die ene die erbij zou mogen. Ook de vriendin steunt deze zoektocht. het geeft haar rust als ze in haar gezin weet dat ik niet alleen ben en haar toch graag mag beminnen. Is het egoïstisch? Zijn er vrouwen die hun man dat gunnen. ? Het is de bedoeling dit eerlijk te houden en niet achter de rug. Kan ik met poly-mensen hierover praten?
    E van Beersel
    E van Beersel 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij relatieproblemen →
  • Ik ben aan het daten maar ik twijfel

    Ik ben aan het daten met een leuke dame. We zijn nu ongeveer 3 maanden aan het daten. Alles liep lekker en het voelde heeel goed en vertrouwd. echter merkte ik ongeveer 2 weken geleden dat ik echt van de een op de andere dag intense twijfels kreeg. Zelfs zo erg dat ik me uberhaupt afvraag of dit iets met haar te maken heeft. Uiteindelijk heb ik mijn gevoel naar haar uitgesproken en gezegd dat ik tijd voor mezelf nodig heb. Dit is nu anderhalve week geleden. In deze tijd hebben we elkaar 2x gezien, maar het gevoel van twijfel wordt maar niet minder. Alsof van de een op andere dag alle aantrekkingskracht verdwenen is.. zo voelt het een beetje. Het is een erg vervelend gevoel en lastig te omschrijven.. helaas zorgt het dat ik er ook erg veel stress van krijg. Ik vind haar een leuke dame maar ik vraag me hardop op af dit een toekomst heeft, echter wil ik ook niet te snel een beslissing nemen waar ik achteraf spijt van krijg. Is er hier iemand die een soortgelijke ervaring heeft gehad? Ik heb geprobeerd erachter te komen waar deze twijfel vandaan kwam maar ik kan zo 123 niets ontdekken. Hij is er gewoon, en dat maakt het allemaal zo vervelend en stressvol.
    Anoniem
    Anoniem 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Luister naar je buikgevoel, altijd juist !

      Inge
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Als meisje gestompt in buik door een jongen

    Hey, het is wel jaren geleden dat het gebeurde, maar ik zat er wel heel lang mee.

    Is het normaal om als meisje geslagen of gestompen te worden door een jongen?
    En dat na een grapje? Ik werd als meisje keihard gestompt in mijn buik na een grapje dat niet kwetsend bedoeld was. En sommige vonden het dat ik het verdiende en terecht is. Had er een uur lang buikpijn van gehad. Maar dat boeit niemand. De meeste jongen en mannen vinden dat ik als meisje het verdiend had om geslagen of fysiek mishandeld te worden door het andere geslacht. (Inclusief mijn vader) Ze vinden dat ik geen bescherming nodig heb en dat ik een misstap zoiets moet verwachten en het maar moet verdienen, terwijl ik zelf geen eens een jongen of man sla of fysiek iets aandoe.

    Maar ik begreep niet waarom ik als meisje door een jongen geslagen wordt, vooral niet om een grap. Als je daar beledigd bij voelt kon je dat ook zeggen des noods kon je het van jezelf afbijten. Ik heb er heel lang last van gehad. Verdiende ik dit?
    Lione
    Lione 1 4
    • Niemand slaat een meisje of vrouw! Wat de reden ook is, dat doe je gewoon niet...

      Mike
    • Verdiende je niet!!!!

      Mensen doen elkaar zoveel pijn :-(

      Anoniem
    • Je verdiende dit zeker niet! Kies voor jezelf en ga zo'n stomme jongens, mannen uit de weg!

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Jij voelt zelf wat wel en niet goed voor je is, daar heb je geen andere mensen voor nodig om dat jou te vertellen of iets uit je hoofd te praten. Maar nee, in je buik gestompt worden is nooit, op geen enkele manier, acceptabel. Ik schrik ervan dat je vader er ook zo in staat. Mijn raad: ga uit die situatie, kies voor jezelf, omring je met mensen die wel respect voor je hebben.

      Tanit
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Soms wordt dit echt te veel

    Hallo, ik heb mezelf maar even mini genoemd.

    Ik ben nu een aardig tijdje zwanger (echt net voorbij het 1e trimester) en ben erg vaak moe. Nou vind ik het heus niet leuk dat ik vaak na mijn fulltime baan en het zorgen voor onze dochter vaak om 9 uur al zo moe ben dat ik mijn ogen niet open kan houden. Ik vind dat vreselijk, en mijn man minstens net zo vreselijk.
    Ik weet dat ik de slaap nodig heb, en dat ik soms ook echt geen heilig boontje ben in mijn gedrag. We hebben steeds vaker ruzie om onzinnige dingen, vooral sinds ik zwanger ben.

    Nu spelen er een aantal factoren mee:
    Zwanger
    Stoppen met roken (nu ruim een maand)
    Stoppen met blowen (vanaf het begin)
    Ik heb ptss
    Mijn man en ik hebben beiden ad(h)d

    Dit maakt alles zeker niet makkelijk en we zijn allebei heethoofden. Nu heb ik me gericht op een korte meditatie techniek van ongeveer 30 minuten per dag, en ademhalingsoefeningen waardoor ik mijn emoties goed onder controle kan houden.

    Het valt me steeds vaker op dat het gedrag van mijn man echt niet kan. Ik doe mijn best om rustig te blijven en dat lukt steeds beter. Vandaag lukte het helemaal. Hij was van te voren al chagrijnig dat ik om 9 uur in slaap zou vallen, wat niet gebeurt is (aangezien het nu half 1 s nachts is) ik heb geprobeerd met hem te praten maar er viel geen normaal gesprek met hem te voeren.
    Ik was aan het doorzetten over "niks" dus ik heb mezelf even aan de kant gezet, en mijn gevoel van rechtvaardigheid dus ook. We hebben samen een film gekeken waarbij HIJ in slaap viel, en vervolgens MIJ verweet dat ik boos was.
    Ik vond het vrij logisch dat ik boos was, maar had het heel goed onder controle. Het enige wat ik hierover heb gezegd is: deze film heeft een open einde en er komt vast een deel 2. (Wel op een zeer geïrriteerde manier, waarvan ik het echt knap vind dat ik niet uit de slof ben geschoten, want hij snurkt keihard) en ik ben boos dat je van te voren al chagrijnig bent op mij, om iets wat niet eens is gebeurt, en nu val je zelf in slaap en word je boos op mij omdatdat ik daar iets van zeg. Ik heb hierbij niet mijn stem verheven, en mezelf heel rustig gehouden.

    In de situatie daarvoor heb ik:
    -Niet mijn stem verheven
    -Geen beschuldigingen gemaakt
    Alleen duidelijk gemaakt dat ik het jammer vind dat hij van te voren al chagrijnig is terwijl er niets is gebeurt
    -Heel kalm gebleven en met rustige stem gepraat

    Hij is na de film weg gestormd, met verwijten richting mij dat ik boos was en dat ik een zeikerd was. Nu ligt hij luidkeels te snurken en ben ik klaar wakker.

    Dit soort dingen probeer ik elke keer helder en duidelijk op een rijtje te hebben in mijn hoofd, wat echt ontzettend ONTZETTEND moeilijk is met PTSS en ADHD. Op de een of andere manier heb ik geen spijt dat ik zwanger ben, maar toch spijt dat ik zwanger ben. En wil ik een huis kopen, maar ik wil niet bij hem weg, want onze relatie was niet zo.

    We hebben allebei ontzettend nare dingen in ons leven meegemaakt en ik ben niet boos dat hij boos is, of boos omdat ik boos ben. Ik ben vooral heel verdrietig omdat ik graag alles kansen geef, mezelf en hem. Ik wil hem niet kwijt want ik weet wie hij is, en zijn hart is echt goud. Mijn dochter houdt van hem (andere vader, die is overleden) en ik ook. Alleen soms wordt dit echt te veel. Ik weet niet goed hoe ik dit moet aanpakken.
    Ik ben al eens bijna een jaar uit huis geweest en daarna ging het een tijd beter, alleen ik zie het inkakken naar het oude niveau. Ik wil dit graag voorkomen, en wil er alles aan doen om onze relatie te redden.
    Heeft iemand tips over hoe ik dit goed, en vooral stabiel aan te pakken? Ik let extra EXTRA goed op wat ik zeg de laatste tijd, omdat ik een geheugen probleem heb (mijn geheugen slaat erg gefragmenteerd op) dus ik weeg mijn woorden zorgvuldig af, en maak het niet te moeilijk. Ik hoop dat ik hier wat hulp en misschien enige vorm van herkenning kan vinden.

    Heel veel liefs <3
    Mini heeft een vreemd/vriend probleem
    Mini heeft een vreemd/vriend probleem 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Rare is dat zn zoontje mee is

    Na 3 jaar relatie gaat mn Marokkaanse vriend op vakantie naar Marokko
    Zegt 3 weken te gaan laat niets meer van zich horen en is al 4 weken weg.
    Auto staat op 500 meter van zn huis , rare is dat zn zoontje mee is ,die hoort toch naar school te gaan .
    Bloempje
    Bloempje 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Al heel snel veranderende dat

    Ik heb nu net een jaar een relatie met mijn vriend. We zijn heel snel gaan samenwonen en deden al snel alles samen. Hij had voor mij een relatie waarin hij een zoon heeft gekregen met zijn ex. In de eerste 2 maanden was de sex goed en frequent. Al heel snel veranderende dat. Iedere keer als ik het initiatief nam, werd ik afgewezen. Inmiddels zijn we maanden verder en hebben we als ik geluk heb, op zijn initiatief 1 keer vluchtige niet romantische sex. Die in zijn totalteit max 10 minuutjes duurt zonder enkel voorspel of iets. Ik heb intussen al een aantal keer geprobeerd om met hem te praten. Op elke mogelijke manier: open rustig kwetsbaar, gefrustreerd en boos, huilend en onzeker, vrolijk en luchtig. Niks helpt. Elke keer krijg ik het antwoord dat het niet aan mij ligt, of dat hij zijn schild omhoog heeft getrokken omdat we in het begin van onze relatie wat moeilijkheden hebben gehad omdat hij tegenover zijn ex geen grenzen stelde. Hij weet dat ik door zijn inmiddels ontelbaar aantal afwijzingen mij totaal onzeker heeft gemaakt over mijn lichaam en dat ik mij totaal niet gewild en begeerd voel. Dit maakt hem niks uit. Net heb ik weer tegen beter weten in geprobeerd om hem te verleiden waar in voor de zoveelste keer de deksel op m’n neus gekregen heb, boos ben geworden en uit bed ben gestapt. Hij ligt nu lekker te slapen en ik in m’n complete frustratie zit op de bank dit bericht te typen. Ohja, therapie wilt hij niet, bloed checken is nergens voor nodig, hij heeft geen stoornis of iets dergelijks, dus daarvoor heb ik inmiddels ook geen begrip meer. Ik moet hem de tijd geven want het komt goed, nou ik merk er niks van. De afgelopen 6 maanden hebben we hooguit 5 keer ongemakkelijke onromantische sex gehad. We zijn 31 en 37 dus erg normaal vind ik dat niet en het begint me op te breken. Geen idee hoelang ik dit nog trek. Heb hem net in boosheid gezegd dat hij maar uit m’n buurt moet blijven als het om sex gaat. En ohja, hij heeft zijn zoon de helft van de week. Dus dan ik ook. Ik ben inmiddels bonusmoeder (al vanaf 2 weken in een relatie). Dus het gezinsleven ingesleurd en moeite en waardering van zijn kant ho maar. Ik kan nog heel lang door blijven gaan.. maar heeft iemand tips?
    Lady di
    Lady di 1 4
    • Klinkt niet goed. Pas een jaar bij elkaar. De grote vraag is natuurlijk waarom van zijn kant. Jij hebt wel het recht dit te weten. Anders zou ik opstappen als ik jou was. Dit is toch geen leven? Tenzij de rest echt super goed is. Maar dit houdt je niet heel je leven vol geloof me. En sowieso omdat hij te bot is een verklaring te geven. Heel veel sterkte!

      Anoniem
    • Dankjewel voor je reactie @anoniem. Klopt, ik ga er nu al aan onderdoor. Hij heeft er geen verklaring voor zegt hij. Vind het moeilijk te geloven, aangezien hij heus wel naar vrouwen kijkt. De rest is ook niet goed te noemen. Vind het moeilijk om een keuze te maken. Moet echt de balans gaan opmaken.

      Lady di
    • Ik kan me niet voorstellen dat er geen verklaring is. Die is er wel. Moet. Maar hij durft het niet uit te spreken, wil het niet uitspreken. Ja en dan zou ik van jouw kant mijn conclusies trekken. Dit gaat anders de rode draad in jullie relatie zijn en je bent jong, dan wil je het toch niet zo? En het hoort sowieso niet zo te beginnen, de eerste jaren ben je toch verslingerd aan elkaar? Maar ik snap heel goed hoor dat je de keuze niet zo maar maakt. Misschien nog een keer een heel goed gesprek?

      Zelfde anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Ja lijkt mij ook. Ik kan me niet voorstellen dat er geen verklaring voor is. Een gesprek kan ik nog wel doen. Hij doet er alleen niks mee. Ook nu weer, drie weken geen enkel initiatief en als ik was probeer dan moet ik niet zo irritant doen..

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij relatieproblemen →
  • Nooit heeft hij mij een uurtje laten slapen

    Ik werd vrijdag avond plots erg beroerd. 40 graden koorts, duizelig, overal pijn. Ik red het amper om de trap op en af te komen. Dat ik mijn partner gister ochtend vroeg om onze net 1 jaar oude meisje mee naar beneden te nemen omdat ik mij zo ziek voelde zodat ik nog wat kon rusten. Werd hij een beetje boos. Wat denk je wel niet/waarom mag jij slapen/en ik dan?/misschien ben ik ook wel een beetje ziek.
    Ik negeerde het. Zei dat ik erg ziek was en hij liep boos naar beneden met onze dochter.
    Gister avond heb ik hem alvast voorbereidt dat ik mij zo ziek voel.. en dat ik graag nog wat langer zou willen blijven liggen in de ochtend. Hij reageerde met ja dat is logisch. Geen probleem.
    Vanmorgen werd ik dus wakker omdat onze dochter wakker was geworden. Heb nog een half uurtje gewacht tot 07:30 totdat ze war begon te jammeren en hem gevraagd haar mee naar beneden te nemen.
    Nu werd hij boos. Zei dat ik alleen maar aan mijzelf denk en waarom ik denk dat alleen ik recht heb op slapen. Ik gaf aan dat ik echt heel ziek ben (nogsteeds 40 graden koorts) en rust nodig heb. Hij bleef door gaan over het feit dat hij ook wilt slapen en dat ik niet zo aan mijzelf moet denken. Het is of ik slaap deze ochtend en hij de hele middag schreeuwde hij of hij blijft nu liggen en slapen en ik slaap wat in de middag. Ik zei nog eens dat ik mij echt beroerd voel en sta te duizelen op mij benen dat ik niet in staat ben om te zorgen voor onze dreumes. Hij riep dat wanneer het andersom was geweest ik hem niet had laten slapen. Ik zei dat hij een klootzak was. Hij begon daarop heel hard te schreeuwen, schelden net alles wat je maar kan bedenken, naar beneden en onderweg op alle meubels slaan en overal tegenaan schoppen. Hij heeft de auto gepakt en is nu al uren spoorloos.
    Ik ben intens verdrietig. Durf niets tegen mijn familie en vrienden te zeggen. Ik schaam mij dood voor de partner die ik heb.

    Na de geboorte van onze dochter en na de zeer zware traumatische bevalling waarbij alles verkeerd ging wat verkeerd kon gaan... heeft mij mij nog niet 1 keer geholpen met de verzorging van onze dochter in de nachten. Ik moest elke nacht alles alleen doen. Nooit heeft hij mij een uurtje laten slapen in de ochtenden of middagen om een beetje bij te komen van de nachten en vermoeidheid. Ik ben gesloopt, verdrietig en teleurgesteld.
    Iedere vrije dag slaapt hij uit tot minimaal 11:00.. en anders gaat hij wel naar bed van 13:00 tot 17:00.

    Nu? Nu zit ik op de bank, kan mijn ogen niet scherp focussen, koude rillingen en zwetend, pijn overal in mijn lichaam en mijn dreumes kruipt de hele kamer rond.
    Linda
    Linda 1 2
    • Wat naar voor je joh!! Snap dat je verdrietig bent. Hartstikke zwaar de zorg voor je baby en ziek zijn. Wat een hork zeg. Maar ben wel benieuwd wat zijn verklaring is voor zulk gedrag? Geeft hij ook uitleg waarom hij er niet uitgaat ‘s nachts bijvoorbeeld?
      Zou daarover in gesprek gaan en dan goed voor jezelf opkomen hoe jij het wil. En tja als hij zulk gedrag blijft tonen, dan weet je het zelf ook wel denk ik.

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • In het begin gaf hij aan dat ik toch de borstvoeding gaf. En aangezien ik toch wakker ben het niet nodig is dat 2 personen wakker moeten zijn/worden. En de volgende dag 2 personen moe. Maarja ze dronk mij mij dus dat betekende automatisch dat ik elke nacht elke x eruit moet. Ze is altijd een fles weigeraar geweest. Uit alle hoeken hulp gehad van professionals vanwege de flessen en geoefend vanaf week 4. Nooit gelukt.
      En als ik aangaf dat ik niet zonder veel pijn het bed uit kon om onze baby te halen dan gaf dat ook niet de intentie om hem te laten helpen. Niets eigenlijk.
      Als ik er te lang over doorging of te vaak vroeg dan liep het alleen maar uit op ruzie.
      Nu loopt hij alleen te mopperen als onze dreumes wakker wordt in de nacht. En van mopperen gaat hij uiteindelijk naar boosheid. Wat totaal niet helpt dus maak ik hem niet meer wakker in de nachten.

      Vanac

      Linda
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Samengesteld gezin

    Even een zo kort mogelijk versie van mijn probleem.
    Sinds 3.5 jaar een relatie met een weduwe vent met 2 kinderen.
    Zelf 2 kleine kinderen. Die van vriendlief pubers waarvan de oudste inmiddels 18 jaar. Die laatste vormt het probleem en relatiebreuk dreigt...
    Sinds een jaar wonen we als samengesteld gezin in een mooie woning.
    Het reilt en zeilt wel alleen de oudste van vriendlief kan haar plek niet vinden binnen ons gezin. Tussen haar en mij zijn er altijd spanningen, frustraties, irritaties etc. Wij hebben haar hier al zo vaak op aangesproken en met haar gepraat Dat Ze haar gedrag moet veranderen. Nu zit ze sinds 4 weken bij haar opa en oma en eerlijk gezegd is de sfeer in huis weer heel erg fijn, er is rust en vrede en ik voel me veel prettiger zonder haar in mijn buurt. Nu zie ik haar graag het huis uit gaan maar ik begrijp ook dat mijn partner haar niet zo op straat kan gooien. Omdat ik het niet meer aankan met haar in huis heb ik tegen mijn gevoel in besloten een huis voor mij en mijn kinderen te zoeken. Iedereen is verdrietig behalve...Je raadt het al, stiefdochter zelf. Nu kan ze weer terugkomen en ziet ze mij niet meer als vervanger van haar overleden moeder. Ik ben al sinds ik met mijn partner ga een indringer voor haar. Ze accepteert mij niet. Dat voel ik en ze zegt dat ze mij liever ziet gaan...Ik weet dat ik niet gelukkiger ga worden zonder mijn vriend en mijn kinderen willen ook niet weg hier maar het voelt als geen andere keus.
    Huismus
    Huismus 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ben ik echt gelukkig?

    Hallo allemaal,

    Mijn naam is Jordy, 33 jaar oud, 15 jaar een relatie en 2 kinderen (tweeling, 8 jaar)

    We hebben samen alles op de rit. mooie baan, zelfstandig ondernemer, eigen huis, auto en financiële onafhankelijkheid. niks aan de hand.

    Maar toch voel ik mij al een hele lange tijd zeer ongelukkig, uiteindelijk ben ik toen ook tot 2x toe in een depressie terecht gekomen.

    Ik dacht eerst dat het te maken had met mijn verleden waar ik heel ziek ben geweest (Hersentumor) en uiteindelijk een karakter hebt gevormd waarbij ik een enorme prestatie drang heb, perfectionistisch ben en bang om fouten te maken. Dit uit zich voornamelijk in chronische hyperventilatie en enorm veel druk op mijn gebit (stress)

    Ik twijfel ook al een geruime tijd over de relatie, wil ik dit de rest van mijn leven? Ben ik echt gelukkig?

    Zij had allang door dat er iets speelde, helaas ben ik een persoon die alles opkropt en vervolgens niets zegt en afstand gaat creëren.

    Na een lange tijd, ook in overleg met mijn psycholoog, alles opgeschreven en haar uiteindelijk verteld dat mijn gevoel minder is geworden. waardoor?

    Alles wat mij al zeer lang dwars zat is besproken, maar toch twijfel ik nog.
    Ik voel mij ook oprecht heel schuldig. Zij doet echt alles voor mij. tijdens mijn depressie stond ze altijd voor mij klaar, ze heeft alles voor mij over, is geweldig voor de kinderen. waarom knaagt het dan zo aan mij?

    Na uiteindelijk veel gesprekken en verdriet de keuze gemaakt om even tijdelijk uit huis te gaan.
    Nu een paar dagen verder voel ik mij dan ook behoorlijk slecht. aan de ene kant zeg ik: kom we pakken de draad weer op en gaan er hard voor werken, aan de andere kant weet ik niet wat ik wil. Ik weet wel dat ik har dit niet langer meer mag aandoen omdat zij wacht op mijn beslissing. Ook was ik bang als ik de beslissing zou maken om tijdelijk uit hui te gaan, zij verder gaat verwerken en uiteindelijk zegt: het hoeft nu voor mij niet mee ( mijn egoïstische gedachten)

    Aangezien ik wel eens eerder mijn gevoel heb uitgesproken, ben ik bang om te zeggen weer hard aan de relatie te werken om vervolgens weer te twijfelen in de toekomst.

    Enorm veel twijfels in mijn hoofd! Ik hou heel veel van haar, ik hou van de kinderen, maar vaak verlang ik ook naar een ander leven. Uit twijfel en heel veel schuldgevoel weet ik niet zo goed wat ik moet doen.

    Wie herkent zich in mijn verhaal?
    Bij voorbaat al bedankt voor het lezen :)

    Groet, Jordy
    Jordy
    Jordy 1 2
    • Dag Jordy,

      Je bent al lang samen en serieus op een jonge leeftijd. Daarnaast geef jezelf je perfectie dwang aan.

      Lijkt me dat het gewoon teveel is.
      Heb je een hobby die je zonder je familie uitvoert?
      Ga je eens een weekje weg zonder familie?

      Richard
    • Alle reacties weergeven...
    • Je kan jouw vrouw niet verantwoordelijk maken voor jouw geluk. Bedenk wat je mist in je leven en ga daaraan werken. Het klinkt alsof je verslaafd aan stress bent en nu dat alles in rustig vaarwater komt zoek je zelf onzekerheid op.

      Suuz
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik krijg altijd te horen "nu liever niet" "ik voel het niet"

    Hallo,
    Ik heb terug vandaag ontdekt dat mijn man weer naar escortes zoekt hier in de buurt. Wij zijn 9,6 maand samen en 5 jaar getrouwd. Hij heeft dat al gedaan en hem mee geconfronteerd nu hij heeft dit weggelachen met ja ne colega had mij nieuwsgierig gemaakt. Nu hij doet deze job al 5 jaar niet meer... en toch betrap ik hem op zijn zoekgedrag. Ik moest normaal opgenomen worden in ziekenhuis, je kan het al raden hij was al aan het kijken naar wie en waar hij heen kon? Hoe verklaar je dit? Ik heb elke dag zin, ik krijg altijd te horen "nu liever niet" "ik voel het niet" na dagenlang wachten en zin hebben, geeft hij dan toch toe en dan tijdens de daad zagen en klagen, waarom moet dit enzo? Wat kan ik toch doen? Plz help mij
    Milla
    Milla 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Therapie overwogen? Dit kan niet zo blijven, daar worden jullie niet gelukkig van.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik ben hem meer dan zat en wil dat hij uit mijn leven verdwijnt

    Mijn partner heeft veel problemen en scheld mij uit voor kankerijf en kut op poten. Ik ben hem meer dan zat en wil dat hij uit mijn leven verdwijnt. Probleem is dat hij niet wil vertrekken maar ik ben op het punt beland dat ik er gewoon echt niet meer tegen kan en hem gewoon haat. Door de spanning slik ik kalmerende middelen en zit ik in de ziektewet. Ik raak mijzelf kwijt en ben zelf defensief geworden omdat ik mensen als gevaar zie door deze rot relatie. Wat kan ik doen om deze man voorgoed uit mijn leven te krijgen als hij (verbaal en fysiek) agressief is? De woning en inboedel staat op mijn naam dus juridisch staat hij zeer zwak. Ik zit er zo erg mee in mijn maag maar wil geen politie oid aan mijn deur. Deze man zit een steekje aan los, uitschelden en dan vervolgens klagen dat ik niet empathisch ben vanwege zijn problemen. Het feit dat je dat van iemand verwacht terwijl je zelf alles behalve respectvol bent zou stof tot nadenken moeten geven. Ik verdien respect en dito relatie maar voor nu wil ik van deze relatie af, wie kan mij tips geven om met hulp deze man uit mijn leven te krijgen?
    Puck
    Puck 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij relatieproblemen →
  • Hóé weet ik dat r geen spelletjes worden gespeeld?

    Ja,
    Wil m'n ei kwijt
    Via een vriendin kom ik in contact
    Bloedmooie dame,lesbisch,vallen enorm op elkaar.
    Zit moeilijk,
    Maar geloof in haar.
    Support met geld en zo.
    Telkens,
    Ben stapelgek op je
    En weer wegdrukken
    Boze berichten over en weer
    Heb t idee dat r met mij gespeeld word.
    Maar andere kant.
    Complex.
    Oprecht een lieve,Leuke dame .
    Gisteren tot tranen aantoe met gesprek.
    Hóé weet ik dat r geen spelletjes worden gespeeld?
    Ben genoeg teleurgesteld in m'n leven.
    Maar zóú r m'n hart willen geven
    Maar nogmaals
    Dít is in een paar woorden
    Want t is pittig en moeilijk
    Hoop op antwoord
    Juun S.
    Juun
    Juun 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Mijn vrienden en familie kennen mij niet meer terug

    deze site en dacht misschien kan ik hier mijn verhaal doen..ik ben 50 jaar en ben nu 5.5 jaar samen met mijn partner een vrouw.Ik was altijd een spontane vrolijke positieve vrouw maar mijn vrienden en familie kennen mij niet meer terug .Hiervoor ging ik graag soms naar een feestje ,nodigde ik mensen uit,ging overal heen genoot ik.Dat hoopte ik ook met mijn vriendin dacht en hoopte met haar word ik oud.Uiterlijk mijn type en lief .Toen we elkaar beter leerde kennen hoorde ik ze 18 jaar terug bedrogen is en daardoor wantrouwen had gekregen in relaties.Zo zei ze gelijk ik vind het niet fijn als je alleen uitgaat en drinkt..nou dat was oke ..samen alles leuker en een roze bril..Steeds werd het meer we woonde niet samen de eerste 2.5 jaar en zagen elkaar in het weekend dus heel lang verliefd zo..Maar steeds meer opmerkingen met wie ik was hoelang enz ..wantrouwen en verwijten en invullen.deed niets verkeerd!..de roze bril bleef en ik hield me voor dat komt door het bedrog v toen..ze had erge problemen met haar toen 14 jarige kind dat onhandelbaar was en zo erg extreem gedrag vertoonde dar ze dreigde met messen en zelfdoding als iets niet ging hoe ze wilde ..zij wilde bepalen..dat trok mijn vriendin niet meer en belde de crisisdienst op een dag en haar kind vluchtte naar oma ..die niet vond er wat met haar was..En lang verhaal kort daar bleef ze ..ze wilde dat ze tijdelijk werd opgenomen maar dat accepteerde oma niet.Tot aan de dag v vandaag woont ze daar nu is ze 18.Mijn vriendin had voor mij al eerder 2 jaar het contact verbroken met haar moeder ..die zoals ze zei alles bepaalde en altijd een ander de schuld gaf niets v haarzelf zag en geen enkele relatie deugde v haar. Ook konden haar vorige relaties niet met het kind v mijn vriendin overweg .Ze accepteerde geen partner alleen 1 op 1 wilde ze..En oma steunde haar..Een moeilijke situatie dus en ik vond er alleen maar verliezers in toen ik het nu ook zo meemaakte nu met hun..Het contact is opnieuw 2 jaar verbroken geweest en mijn vriendin was meer ontspannen lachte weer en genoot meer .ik vond het dubbel..ik heb wel een fijne band met mijn kind en familie en voelde me daar ook soms schuldig in maar mijn vriendin zei het al jaren een moeilijke relatie is met haar dochter en moeder en dat haar moeder narcistisch is..daar heeft ze ook hulp v gehad.Daarmee om te gaan vroeger..En ook haar dochter psychische problemen heeft al jaren vaak dreigt en wisselende stemmingen heeft en manipuleert net als haar moeder .maar ook mijn vriendin geeft in alles mij de schuld en zeker liggen er dingen aan mij maar alles!.. ze wantrouwt me nu al 5.5 jaar elke x verwijten opmerkingen ,nooit apart ergens heen ...altijd zeggen zeg de waarheid maar..als je maar eerlijk bent enz enz ..steeds mezelf kleiner voelen minder voelen..door dat claimen verwijten invullen wantrouwen ben ik al 2.5 jaar sinds we samenwonen huis gekocht want ze beloofde echt te veranderen ..beterschap!..enz en ik ik wilde het zo graag geloven ..geloofde haar beloftes ..wilde het zo graag!maar kwam nergens meer alleen hooguit 2x per jaar een etentje v mijn werk dat was het wilde de gevolgen niet meer kon ze steeds minder aan en koos v niet meer mezelf maar v haar tevreden houden..maar echt mezelf steeds meer kwijt maar kon er op mijn manier mee omgaan.Raar genoeg ..de vele verwijten dat ik liever uitging dan ander tegen zou komen enz ging ik uit de weg door nergens meer heen te gaan.tot op een dag via hulpverlening het contact weer terugkwam met haar dochter ..gesprekken en alles leek veel beter te gaan ze kwam blij thuis ze was echt veranderd enz....ook ik was blij v haar en hun..en kreeg hoop op een fijne manier contact...tot bleek dochter alles gelogen had ..dat kwam uit toen oma ook weer in mijn vriendin haar leven kwam..was helemaal niet verbeterd maar juist extreem verslechterd ze bepaalt daar manipuleert daar alle macht en oma kan dat niet meer aan..zag nu in wat ze nooit zag toen...Elk bezoek elke logeerpartij bij ons v dochter 1 drama ..vol spanning rotgedrag enz precies als toen alleen nu als volwassene maar mijn vriendin us wel haar moeder en loopt met een schuldgevoel v 2 jaar geen contact ..geen enkele hulpverlening heeft geholpen met haar dochter niemand deugde voor haar of oma ..werden afgezegd elke keer weer.want niets ligt aan hun..De spanningen buiten mijn vriendin haar wantrouwen beperken verwijten van alles naar mij en niets v zichzelf zien..alles door mij..Daar kwam nu ook dat grote pakket met haar dochter terug .ook in ons huis..als ik zeg ik ga dan een paar uur weg kunnen jullie samen zijn kunnen jullie aan jullie band weer bouwen en ze accepteert geen partner...daar zegt ze dan op komt jou mooi uit he?kun jij uitgaan ..zeg ik je kan een weekend bijv naar je moeder en dochter daar genieten zegr ze ja zou je wel willen he kun jij mooi uit ..enz enz en zo staan we nu..Ik voel me machteloos ..heb soms de stomme hoop nog en blijf dan zeggen dat alles v mij ook moeilijk is ..maar in haar ogen alleen voor haar want ik heb alles!een leuk kind ..word bijna oma vh eerst heb wel een fijne fam vrienden en leuke baan..dat moet ik steeds horen...en ja het klopt ik vind haar dochter niet sympathiek door haar gedrag .kan nergens uithalen wat ik wel leuk vind dat vind ik erg!..zelf ook..En klopt ik ga soms te lang door wil dan zo graag haar laten inzien dat niet alles aan mij ligt .ik het wantrouwen de opmerkingen enz zo moeilijk vind..ik het gedrag v dochter emotioneel niet aankan ..bijna dagelijks belt oma hard huilend op dat dochter haar dreigt uitscheld en niets in huis helpt..Kortom hier sta ik nu in deze eens zo dacht ik mooie relatie..en we kunnen nu alleen nog maar verwijten kwetsen neerhalen ..steeds vaker denk ik ik moet hiermee stoppen het maakt me stuk mezelf kwijt maar dan denk ik we hebben een koophuis hoe moet dat en kan het echt niet anders enz....ik kan blijven typen maar stop er nu mee ...hoop jullie mij advies kunnen geven en tips of wat ook ...dankjullie wel alvast
    Jolanda
    Jolanda 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Onafhankelijkheid in een relatie

    Hi,

    Er heerst mij een vraag over onafhankelijkheid in een relatie. Ik weet goed dat je in een relatie ook tijd & aandacht aan jezelf en je eigen leven moet besteden. Echter voel ik mij in een relatie altijd afhankelijk van de ander. Ik ben altijd met de ander bezig, ben altijd bezig met wanneer ik degene weer kan zien, ik ga automatisch al mn tijd aan degene besteden en verwaarloos mezelf dan beetje. Ook bepaald dit (en de ander) vaak mijn gemoedstoestand.

    Het gevolg hiervan is dat vaak onrustig of gespannen ben. Ook stel ik me passief op naar mijn eigen leven toe. Onderneem dan weinig voor & met mezelf. Ik doe dit niet bewust, het is niet dat ik eigenlijk liever iets voor mezelf ga doen, maar het niet doe, ik voel gewoon totaal niet aan dat ik mijn eigen space ook nodig heb omdat ik alleen maar met mijn hoofd bij die ander zit. Zelfs al stimuleert de ander mij juist ruimte voor mezelf te pakken, ik pak de ruimte zelf niet.

    Ik probeer er nu wel veel aandacht aan te besteden en dingen voor mezelf te doen; Lezen, wandelen, iets koken of bakken, tijd in mn eentje doorbrengen, of met mn ouders, mijn vriendinnen. En dat doet me wel goed, alleen ik zou zo graag willen dat ik dit ook kon in en tijdens een relatie en dat dat voor mij meer natuurlijk verloopt ipv dat ik nu heel bewust voor die activiteiten kies.

    Hoe maak ik dat eigen? Hoe ga ik ook echt voelen dat ik op 1 sta in een relatie en de ander een mooie aanvulling in mijn leven is?
    Anoniem
    Anoniem 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Ik herken je verhaal heel erg. Het is ook de reden dat ik nu al een paar jaar alleen ben, omdat ik zelf wilde helen voordat ik weer een relatie in ga. Het is een automatisme, bijna automatisch gaat je aandacht naar de ander. Ik ben geen expert maar kan iets vertellen over hoe ik het heb begrepen. Het komt vrij veel voor, ik heb hier vooral veel over geleerd in het bekende boek van Hannah cuppen (liefdesbang)
      Hoe ik het ervaar: onbewust op de ander focussen is ontstaan vanuit onveiligheid. Je vertrekt uit je lichaam naar de ander. Je wil pleasen en je hoeft zelf dan ook niet te voelen.
      Het is een vrij lang proces om dat om te draaien en niet zo maar veranderd, omdat het ook vanuit vroeger is ontstaan. Puur rationeel proberen wat hobbies voor jezelf te verzinnen gaat dat niet veranderen. Vanuit binnen moet die neiging oplossen en dat is een proces. Dat is mijn ervaring. Maar het hoeft natuurlijk niet te betekenen dat je je relatie verbreekt. Maar je kunt je er nu al in proberen te verdiepen. Op lange termijn zorgt het namelijk vaak wel voor een scheve relatie.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik zit met een relatiekwestie in vriendschap waar ik graag jullie advies bij hoor

    Hoi Allemaal,

    Ik zit met een relatiekwestie in vriendschap waar ik graag jullie advies bij hoor.

    Mijn vriendin en ik zijn al 25 jaar vriendinnen, ongelooflijk lang. Ik noem haar even Stephanie (niet haar echte naam). Sinds drie jaar is er een vriendin bij gekomen (ik noem haar Vera) en zijn we een groepje van vier wat regelmatig leuke dingen doet.

    Door de jaren heen zijn er veel dingen gebeurd, we zijn samen opgegroeid, maar daardoor ook veel meegemaakt. Vorig jaar zijn we samen op wintersport geweest en daar barstte de bom. Stephanie werd boos omdat er een schaaltje yoghurt niet was opgeruimd en heeft de hele vakantie ons genegeerd, de hele week. We wilden erover praten met haar maar die mogelijkheid was er niet, hier stond ze niet voor open. De energie van die week is iets waar ik erg van ben geschrokken.

    Na de wintersport hebben we afgesproken en hier kwam het hoge woord eruit. Ze was boos op mij om situaties van vroeger. Ik vroeg haar toen wat ik heb gedaan maar hier kwam niets concreets uit. Het bleef heel vaag. Toch vond ik het verdrietig voor haar dat ze zich zo voelde. Ik heb dit toen ook tegen haar gezegd en ook aangegeven dat het me spijt als ik haar in het verleden op wat voor manier dan ook heb gekwetst. Dat vond ze heel fijn.

    We kennen elkaar al 25 jaar, er is vast wel iets wat ik haar aangedaan heb, en zij aan mij ongetwijfeld.

    Toch bleef ze bij elke situatie benoemen hoe fijn ze het vond dat ik mijn excuses had gemaakt voor alles wat ik in het verleden heb gedaan. Dit voelde wel gek en onprettig maar ik ging er niet te veel in mee.

    Hierna was alles weer gezellig (althans ik dacht dit). Totdat ik haar huis overnam. We hebben haar betaald voor een dure vloer die was gelegd voor vakmensen. Hierdoor hebben we extra aan haar vloer betaald, wat ik logisch vindt. Maar op een verjaardag had mijn vriend een gesprek met haar vader die zei: “Wat leuk dat jullie in het oude huis van Stephanie wonen, daar heb ik nog een vloertje gelegd.” Ik ben hier erg van geschrokken. Is dit niet je vrienden oplichten voor geld?

    Ze volgt nu therapie en hieruit is gebleken dat ze heel boos is om mij. Ze weet ook dat ze het moet loslaten maar ze kan het niet. (Dit hoorde ik van onze gezamenlijke vriendin).

    Ik kan niet sorry blijven zeggen voor vage situaties uit het verleden. Ik kan inzien dat ik nou eenmaal een kind was en vast heb moeten leren in mijn eigen ontwikkeling maar ik vandaag (als 30 jarige vrouw) niet meer de persoon ben die ik toen was.

    Ze heeft met meerdere mensen in haar leven moeizame relaties. Collega’s, haar ouders, haar vriend. In elke situatie is de ander verantwoordelijk. Ik vraag wel eens aan haar: “Wat zou jouw aandeel kunnen zijn in deze situatie?” Maar dan wuift ze de vraag weg. Misschien stel ik te moeilijke vragen… :P

    Kortom we hadden al niet zoveel contact meer en ons groepje was uit elkaar gevallen. Mijn zusje wilde liever niet meer met ons vieren afspreken. We gingen daar allemaal in mee.

    Zij spreken soms apart af met Stephanie, ik niet meer. Het ging heel natuurlijk. Het groepje ging hierdoor verder met ons drie (zonder Stephanie).

    Hierna begon een periode van rust. Hierdoor ben ik wat dingen op een rijtje gaan zetten. Wat ik belangrijk vind in vriendschap. Gisteren sprak ik met een totaal andere vriendin af en ik was een uurtje later omdat mijn afspraak bij de kapper uit liep. Ze reageerde zo begripvol! Dit begrip had ik niet van Stephanie gekregen.

    We zijn een aantal maanden verder…

    Ik kreeg gisteren plotseling een appje van haar. Mijn nekharen schoten meteen overeind. Of ik met haar koffie wil drinken, ze wilde even met me ergens over kletsen. Ik heb haar toen een memo teruggestuurd dat ik hoop dat alles goed met haar gaat en haar bedank voor het bericht, maar even geen behoefte heb aan een gesprek.

    Het kwam erop neer: Ze volgt therapie en hierdoor kwam ze erachter dat ze nog steeds veel woede heeft naar mij. Ze had me willen vertellen dat ik niet welkom was op haar verjaardag. (De andere vriendinnen wel, het is alleen naar mij gericht). Dat vond ze moeilijk en daarom wilde ze me er openbaar over praten. (Dit hoorde ik van mijn zusje).

    Ik vind het misschien wel fijn dat ik niet op haar verjaardag hoef te komen en geen cadeautje voor haar hoef te kopen. Ze gaf mij voor mijn verjaardag soms geen cadeau en mijn zusje dan wel. Mijn zusje en ik zijn op dezelfde dag jarig (geen tweeling). Hierdoor vieren we onze verjaardagen altijd samen, we zijn heel close. Dan zei ze: Jouw cadeau komt nog, maar er kwam nooit wat. Ik ben er nooit over begonnen (je geeft een cadeau of niet). Ik ga daar niet om vragen.

    Er zijn meer gekke dingen… Ik ben fotograaf en ze probeert me elke keer te overtuigen van haar kennis over fotografie (wat soms niet niet klopt). Dan zegt ze dingen over het diafragma maar ze bedoelt de sluitertijd. Ik moet haar dan uitleggen dat ze het fout heeft. Ik vind dat heel onprettig. Ik voel me er raar bij.

    Toch kwetst het me ook dat ik niet mag komen op haar verjaardag. Ik heb er echt verdriet van en huil er soms om.

    Ik voel dat ik even wat afstand nodig heb om te kijken naar de situatie met een open blik. Jullie zijn objectief, hoe ervaren jullie deze situatie?

    Ik voel me heel erg de zondebok van ons groepje. Ben ik dit ook echt? Of is het een gevoel wat bij mij ligt?

    Vind ze het echt moeilijk om me te zien of is er iets anders aan de hand? Wilt ze me misschien toch straffen voor iets uit het verleden? Of is er iets anders aan de hand?

    Dankjewel voor het lezen.
    Sophie
    Sophie 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Hij verlangt naar seks met andere vrouwen

    Hij verlangt naar seks met andere vrouwen

    Ik zit helemaal vast, poly, swingen, monogamie…

    Ik ken mijn vriend ongeveer 18 maanden, allebei 48.

    Onze beleving van seks is toch heel verschillend hoewel de seks samen heel fijn en bevredigend is, althans voor mij.
    Hij beweert dat hij ook tevreden is.
    Wel wilt hij steeds blijven experimenteren, altijd meer altijd ‘spannender’ voor de pure lust en daar hoort ook seks met anderen bij.

    Voor heli’s het puur spelen, genot en opwinding opzoeken, zich levendig voelen.
    Uren en dagen hebben we erover gepraat, wat het inhoud wat het voor hem betekend… we zijn zelfs tot in een parenclub geweest… niet tegen mijn zin noch verplicht! Ik wil me graag openstellen en kijken wat het met me doet!
    Ook wilt hij mij geen pijn berokkenen. Daar is het al te laat voor, ik zie enorm veel af.

    Mijn beleving van seks en lust draait niet om spanning opwinding en genot alleen. Ik ken eigenlijk het rauwe gevoel van lust niet. Nooit heb ik naar een knappe man gekeken met het idee met die wil ik seks! Nooit!
    Mijn lust wordt opgewekt door aandacht, flirten verleiden en ook liefde…
    Seks draait voor mij om samenspel met mijn partner, daar haal ik genot en opwinding uit! Dan pas kan ik lustig genieten.

    De setting van de parenclub was zeker opwindend omdat ik daar met mijn man was! Ik voelde de opwinding wel en die wilde ik dan met HEM fysiek beleven! Toen hij een andere vrouw haar kont wellustig aanraakte en zijn verlangen in haar zichtbaar was, ging bij mij het licht uit! Ik voelde afkeer en weerstand, instant ging ik van opwinding en gedeelde liefde naar afkeer en woede.

    Rationeel probeer ik te bedenken dat seks met anderen fijn en geil is… ik wil kunnen voelen wat hij voelt en samen met hem de pannen van het dak swingen… maar ikzelf voel het niet en kan het niet verdragen dat hij seksueel verlangt naar anderen.

    Na veel praten is duidelijk dat we hier niet uit komen, ben al naar psycholoog gegaan, pillen geslikt om maar meer listgevoelens te ervaren tantra gedaan in de hoop mijn ‘blokkades’ weg te werken. Maar ik blijf me rot voelen.

    Hebben er nog mensen dit meegemaakt?

    Heb je weer vertrouwen gevonden in relaties? Nu ik me uiteraard in het onderwerp van lust en open relaties heb verdiept heb ik het idee dat alle mannen en ook veel vrouwen lust ervaren voor anderen.
    Kan een man diep vanbinnen geen verlangen ervaren voor anderen dan zijn partner? Blijf ik de rest van mijn leven of alleen achter of met een partner die verlangt in anderen?

    Ik spreek niet over fantasieën trouwens, die heb ik ook wel … die blijven in mijn hoofd en zijn zelfs heel opwindend, ze veranderen echter niet in verlangens.

    Benieuwd of iedereen verlangt in anderen en ik abnormaal ben, want zo voel ik me nu. Of zijn er nog anderen en vooral ook mannen die hetzelfde voelen als ik?

    Roosje
    Roosje 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Lief Roosje,
      Bij ons was het andersom, mijn vrouw kreeg na 20 jaar huwelijk interesse in lust iets wat daarvoor nooit was voorgekomen. Nu ben ik voor 100% monogaam en trek mijn sok nog niet uit voor een andere vrouw maar begrijp ook dat andere mensen dat niet zijn. Ik steun haar in alles dus heb haar ook een keer weggebracht naar een parenclub, ik heb zelf niet met seksende mensen dus ben ook zoals afgesproken weer naar huis gegaan. Die avond was niet echt een succes en 6 weke later zette ik haar er weer af en toe ik haar die nacht ophaalde kon ik aan haar zijn dat het deze keer geweldig was. Nu een paar jaar later heeft ze een vast vriendje omdat ik dat zelf wel veiliger vond. Ik heb liefde en lust in mijn hoofd gescheiden en totaal geen probleem mee dat ze af en toe een leuke avond met hem heeft. En eerlijk gezegd heb ik liever dat het eerlijk gebeurd dan achter mijn rug want dan zou ik echt breken. Ik gun het haar om te zijn wie ze is want zo is ze op haar mooist.
      Misschien zou je toch eens moeten proberen om 1 van je fantasieën de vrije loop te geven en als het echt niet lukt moet je afstand doen van je vriend want ik weet zeker dat hij dit niet zal loslaten.

      Frans
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij relatieproblemen →
  • Gewoon doodleuk hier in huis verder leven en slapen

    Mijn vrouw is na een relatie van 15 jaar aan het vreemd gaan. We zijn het laatse jaar wel uit mekaar gegroeit..naar mij mening zit hier ook een aandeel van mij in. Nu heeft ze iemand anders al wat maanden (maar geeft ze niet toe) maar nu het eruit is en gezegd is dat we gaan scheiden is het nu de normaalste zaak dat ze door de dag in het weekend naar die andere gaat
    En gewoon doodleuk alsof het de normaalste zaak van de wereld is hier in huis verder leven en slapen. Ik heb het daar mentaal enorm moeilijk mee. Wat moet ik hiermee....
    Tim
    Tim 1 4
    • Je vrouw wilt aandachf. Geef haar onvoorwaardelijke liefde en ze is de jouwe. Zeg dat je graag wilt dat zij alleen van jouw is. Laat haar gaan en er zal heel wat schuldgevoel omhoog komen. Ze praat zichzelf goed l, omdat jij niet genoeg geeft in haar hoofd. Ze doet alsof het normaal is maar wilt eigenlijk dat jij de kans neemt om het niet normaal te maken. Ze test je.

      Sheila
    • Hmm testen .. nee we zijn geen kinderen meer. Wat vele niet meer doen is eerlijk communiceren met elkaar hoe de relatie ervoor staat en wat we werkelijk willen van elkaar. Soms is een relatie al dood waardoor men open gaat staat voor andere, bij elkaar blijven om de kinderen, huis etc.. men gaat niet zomaar vreemd zoveel mensen die in een bubbel leven denken als ik beter me best doe dan doet hij/zijn het niet meer doen elkaar weer terug nemen want ja we hadden het zo fijn samen en dan samen weer door met angst en wantrouwen zo een relatie gaat gewoon weer stuk omdat de werkelijke probleem gewoon niet word aangepakt!

      Selena
    • Jouw vrouw zit in een ernstige Midlife-Crisis, Google er maar eens op en ook op Facebook op Midlife-Crisis handboek. Je kunt niks doen helaas, alleen voor jezelf kiezen en loslaten. Dit kan jaren duren, ik heb hetzelfde met mijn vrouw meegemaakt. Het zijn mensen die door een trauma in hun jeugd (vaak gebrek aan aandacht en liefde) nooit eerlijk gezegd hebben wat ze zelf wilden in een relatie en alleen maar gepleased hebben, nu gaat dat niet meer en zijn ze zichzelf volledig kwijt. Bijkomend kan zijn een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis.
      Veel sterkte

      Ger
    • Alle reacties weergeven...
    • Ik ervaar precies het zelfde.
      Wordt niet meer naar me omgekeken maar wel naast me slapen gek he?

      Spike
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Rare vrijgezelle mensen

    Rare vrijgezelle mensen

    Toen ik nog thuis woonde had ik vele vriendjes. Ik ging op mezelf wonen en vond het maar verstikkend. Op een gegeven moment kwam ik er achter dat ik de vriendjes weer terug wilde en toen werd ik echt door iedereen beledigd dat ik niemand kon krijgen en ze vergeleken mij altijd met de donkere buurvrouw. Me vader lijkt op een buitenlander maar ik was altijd de gebeten hond en de andere vrouwen waren beter. Net alsof er een vloek op je rust, ik moest maar stoppen met leven en adem halen omdat de andere beter was als ik. Op een gegeven moment wilde ik hulp zoeken maar toen waren er natuurlijk ook beteren en mooiere als mij, volgens mij is dat pesten. Niet willen dat je ontwikkeld. Ik was ook dom want ik had wat gevoelens voor een mevrouw en had die een hele tijd niet ge uit. Op een gegeven moment deed ik het en kreeg ik dus problemen met haar. Die mevrouw was minimaal 10 jaar ouder en altijd maar vrijgezel. Nu ineens kon zij zogenaamd alleen maar beter krijgen als mij. Nou toen daarna kreeg ik dus kanker en toen heb ik iemand gevraagd een hulp verlener wat die van me vond en hij zei hetzelfde als wat ik tegen die mevrouw zei, dat ik dus mooi was. Had ik dan ook problemen met hem moeten maken? Ik was juist dankbaar. Mijn zelfvertrouwen werd iets beter maar vooraf leek het dus net alsof toen ik thuis woonde bij ons pap en mam een hele andere wereld was die niet meer bestond dat ik ineens maar een stuk vuil was enzo. Toen op een gegeven moment had ik schandalig maar wel 3 sex partners die dan liever die betere buurvrouw wilde maar omdat ik dan toch beschikbaar was voor sex wilde ze mij wel. Stiekem ging ik boodschappen doen in een andere wijk en toen kwam ik zo'n meneer tegen die uit het niks vroeg (misschien wel een ziekerd maar toch) die aan me vroeg of ik nog kind was Dat ben ik niet maar ineens zei hij dat hij de liefde met me wilde delen en dat hij me het dan allemaal wel zou leren. Ik was er wel blij mee ookal ging ik er niet op in. Zo kan je dus ook meer eigen waarde krijgen. Nu is het zo dat ik dus nog steeds die sexuele partners heb en hoop eigenlijk dat ik er zwanger van word want ik wil helemaal niet meer alleen zijn. Ik heb alleen ook een probleem. Ik val dus ook stiekem op foute mannen. Ik denk ook echt dat het klopt, dat die veel op mijn moeder lijken en ik mis het zo erg dat ik dus niet meer thuis woon en dat mijn moeder niets om me geeft :( zo erg!! Maar nu ging ik vandaag weer boodschappen doen en kwam weer een meneer tegen die dus exact op mijn moeder lijkt. Er waren echt veel andere vrouwen die hij beter kan vinden en het is ook zomaar een lelijke man alleen ik voel 1 of andere rare spanning alsof hij iets van me wil en zelf wil ik dat ook alleen is het zo verstikkend. Net alsof die aan mij trekt terwijl detie misschien helemaal nie vind dat ik zijn type ben en omgedraait ook maar ik heb zo dus dat misselijke idee dat ik dus het tegen die meneer wil bekennen. En eigenlijk maakt afwijzing me dan niet eens zoveel uit dan is de spanning er af. Zal ik het dan zeggen of juist zeggen nou meneer ik vind jou een beetje een irritante vent? Misschien doet ie het wel uit medelijde met mij ik weet het gewoon niet. Zouden er rare mannen bestaan die expres aandacht aan vrouwen geven die ze lelijk vinden? Als ik er iets van zeg ben ik er misschien wel vanaf. Mijn moeder heeft me ook vaak uitgescholden en geslaan daarom zou ik een hallo en een praatje van die exentrieke man al leuk vinden terwijl ik het nu gewoon goed heb. Het kan beter maar ik heb gewoon ook sexuele relaties waar ik nie van los durf te komen maar ik word een beetje brutaal als ik een compliment ooit van iemand heb gekregn dat ik bijna het durf te zeggen terwijl ik dus ook dan weer een hoop gezeik kan krijgen net zoals met mijn moeder wat mij zon pijn doet. Misschien ook wil die meneer wel dat ik zielig ben en zou ik beter tegen hem kunnen zeggen dat ik dus al 3 mannen heb. Misschien is het ook wel zon sadist die mij als zielig leuk vind en als hij merkt dat ik het dus een beetje beter heb dat hij dan me snel niet meer leuk vind. Ik heb dus nu door hulp 3 relaties en zou stiekem dus met die ene foute man een praatje willen maken ten koste van alles. Maar het kan dus ook zijn dat ie me uit medelijde aandacht geeft en me uit lacht als ik toe hap. Dat ie kwaad word als ie ziet dat ik het redelijk ok heb. Maar ik vind die meneer zo'n opluchting. Zo'n stomme grijze man met bril. Misschien moet ik er iets mee doen. Zal ik dan mijn vriendjes mee nemen of doen alsof ik ze niet heb en eerlijk zijn? I do'nt know maar beter als niks doen is misschien iets doen al weet ik dat ie me misschien wel voor schut wilt zetten en dat het hem daar om te doen is. Sorry voor mijn verhaal maar dat komt omdat ik het zo nice vind dat mensen hier dus ook eerlijk zijn.
    Linda
    Linda 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • eigen toevoeging

      Ook is het zo belachelijk dat iedere meid wel op schept met iets over zichzelf bijvoorbeeld dat ze zich dan een half bloedje noemt etc. Wat heb ik dan als eigenschap om mee op te scheppen? Ik lijk er dus op want 1 van die sex partners is turk en zei tegen mij volgens mij ben jij turkse vrouw. Dat ben ik niet maar ik mag er ook nie over opscheppen want het klopt idd wel dat ik er op lijk. Maar mijn moeder is op een gegeven moment zo vreselijk tegen mij gaan doen. Ze ging dus buitenlande kinderen helemaal geweldig vinden en tegen mij gaf ze nooit geen compliment. Ik was lelijk en vies en als ik mezelf dan een keer een compliment gaf dan zei ze nee, daar zijn de meningen over verdeeld. Ik mag je niet, jij bent vreselijk lelijk. Zo die meneer dus, de buurman in de wijk waar ik nu dus woont en die ik dus leuk vind naast de 3 veiligere sex partners waar ik het leuk mee heb. Zij heeft hem ook wel eens gezien en dan vergelijkt zij zichzelf dus met die buitenlanders en vind die meneer dus een beetje bekakt. Zij denkt dus dat die bekakte spannende meneer haar leuk vind omdat zij dus de hoop heeft dat ze wel een leuke vrouw is. Ik heb de buurman een beetje vervloekt en dacht ja jij wilt denk ik het liefst ons moeder en dan ga je mij ook slaan. 2 dezelfde types maar die meneer kwam ik dus tegen bij de winkel en ons mam dus niet. Mijn hulp zei dat ik nie teveel contact met ons mam moest hebben en nu zit ik heel de tijd te huilen want mij lijkt het brutaal genoeg gewoon leuk dat ik nu dat ik meer mezelf ben met die vreselijke bruine ogen etc die altijd maar zogenaamd kwaad kijken en mislukt zijn bij mezelf denk nou buurman ik ga gwoon rebels zijn en ookal haat je mij en is mijn moeder natuurlijk geweldig toch iets laten weten. De hulp vind het erg voor mij en vind het dus mishandeling. Misschien mijn moeder vind zich dus je van het dus dat ze het met een bekakte meneer kan doen omdat ze zo goddelijk vrouwelijk is en als het haar 1 keer tegen zit dan zegt ze snel dat ze psychische klachten heeft. Ja dat klopt ook wel dan lijkt me en ik ben eigenlijk zonder dat het dus gezond is stiekem blij dat die meneer mij dus aandacht geeft waar ons mam nie bij is. Ik kan haar zo erggg niet missen maar zou het echt leuk vinden maar ik weet nie voor hoe lang want eigenlijk is het niks voor mij. Misschien vind ik het wel belangrijk dat ik door niemand verwaarloosd hoef te worden en geen haat stalking dus achter me aan wil hebben dat ik hem daarom stiekem leuk vind omdat ie wel aardig lijkt alleen moet ik het wel steeds loslaten want ik ben belangrijk en als iemand me niet uit kan staan dan is het aan die andere om te vertrekken of het te verbeteren. Dat ik dus leuk mag vinden en ook de vrijheid en regie op eigen leven mag hebben ondanks dek op een stom kind lijk door verwaarlozing.

      Linda
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik snap niet waarom hij dit allemaal doet

    Mijn verhaal gaat niet over een relatie maar over een vriend die voortdurend over zijn penis praat tegen mij en avances maakt. Hij vroeg verschillende keren om seks te hebben waarop ik nee antwoordde. Ook beschreef hij hoe hij mij zou nemen en stelde hij andere seksuele vragen. Ik had hem hierna gebeld om te zeggen dat ik niet op in had moeten gaan en vroeg ik of hij hiermee wilde stoppen. Ik heb nooit interesse getoond en heb altijd nee gezegd. Maar ik accepteerde het soort van omdat ik wist dat hij van grapjes hield. Hoewel hij dit wel echt leek te menen. Ik vond hem een leuk persoon maar ik wilde geen seks met hem. Wanneer ik hem dus belde om te vragen dat hij er mee wou ophouden en dat ik niks van hem wil zei hij dat het gewoon een test was en dat hij hoopte dat ik nee zou zeggen. Ik weet niet wat ik ervan moet denken maar voel me er toch heel ongemakkelijk bij. Ik snap niet waarom hij dit allemaal doet. Hij was volgens mij gewoon geil en wist met zichzelf geen blijf...?
    Ninke
    Ninke 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Hebben jullie raad voor me?

    Hallo Allemaal,

    Ik ben inmiddels 8 jaar samen met mijn vrouw waarvan 4 jaar getrouwd. 2 tal kinderen verder. Echter sinds enige tijd wilt mijn vrouw totaal geen seks meer.

    Het begon een tijdje terug zo'n 1 jaar geleden dat ze zei heb er geen behoefte meer aan, altijd maar het zelfde nooit eens wat anders. Hier heb ik op geanticipeerd en ben toen andere dingen gaan proberen (denk aan speeltjes, hiervoor nooit geen speeltjes gebruikt) dit ging een paar maanden goed, ze genoot weer en had er weer zin in.

    Maar ook dat was voor korte duur, ze vond het op een gegeven moment niet lekker meer, wd hadden seks maar merkte aan haar dat ze totaal niet genoot.

    Toen ik dit gesprek aankaarte werd ze heel boos, ik dacht alleen maar aan seks, ik was te verraderlijk en moest maar eens andere manieren gaan verzinnen om haar te verleiden, op de vraag van hoe kreeg ik als antwoord moet je zelf maar achter komen.

    Ik heb der een massage gegeven, onder de douche geprobeerd met speeltjes geprobeerd maar niks is goed genoeg voor der.

    Nu is het zo dat ik leeg ben qua gedachten en ik dus niet meer weet hoe ik haar weer sexueel aangetrokken krijg.

    Hebben jullie raad voor me?
    Anoniem
    Anoniem 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Ja ik heb een tip voor je. Veel en veel meer emotionele aandacht geven! Dat komt voor sex. Jij bent alleen maar gericht op: hoe krijg ik weer sex, speeltjes erbij etc. Typisch man.
      Ik heb het gevoel dat je vrouw (tijdelijk) op je afgeknapt is, maar dat is vrijwel altijd door emotionele blokkades tussen jullie.
      Geen pogingen meer voorlopig van jouw kant, maar meer connectie maken. Luister je wel goed als zij iets vertelt? Probeer erachter te komen, wat houd haar bezig? Geef ander soortige aandacht en ga niet zo behoeftig zijn naar haar! Een vrouw verleidt je door emotionele intimiteit, in dit stadium zeker, en niet door rechtstreeks ‘op de man’ af te gaan. Dat is te dwingend en teveel mannelijk.

      Een vrouw
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • We voelen ons gewoon koudweg aan de kant gezet

    29 jaar waren we een koppel, waarvan 23j getrouwd, toen hij ineens zo vlug mogelijk wou scheiden.
    We hadden wel onze problemen, maar ik wou er alles aan doen om ons gezin (1 dochter nu 17j) samen te houden.
    Nooit heb ik gedacht dat hij wou scheiden.
    Er was niemand anders volgens hem en de scheiding verliep vlot en zonder problemen. Toen ik verhuisd ben was er ineens een vriendin (is ook een collega van mij) , nog geen jaar later kwam ze bij hem wonen met haar 2 kinderen.
    Onze dochter gaf aan dat ze het heel moeilijk zou hebben dat ze in ons huis zouden samenwonen, en ze liever had dat hij bij haar introk.
    Nu enkele maanden later gaat het steeds slechter met onze dochter, ze gaat eronder door dat haar kinderen meer aandacht krijgen.
    Hij zegt dat ze zich ver maar moet bij neerleggen dat deze relatie voor altijd is. Hij is verdergegaan met zijn leven en wij zitten hier zielig zegt hij.
    We voelen ons gewoon koudweg aan de kant gezet,
    Ik ga alle contact uit de weg omdat communicatie niet lukt, maar de confrontatie blijft via onze dochter
    Ik ben bang dat zij eronderdoor gaat.
    Anoniem
    Anoniem 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Precies, jouw dochter moet er maar aan wennen he? verschrikkelijk ik ken het. Lijkt wel pest gedrag. Hoe voelt het voor hem als jouw dochter het goed heeft? en als u het goed hebt? Dan moet die misselijke man er ook maar aan wennen. Vaak zeggen ze het niet maar als het met jullie beter gaat raakt het ze HEUS. vertrouw er op en bevrijd u uit de leidensweg. Op iedereen past een dekseltje, schoonheid vergaat en u bent en u dochter is vast op een bepaalde manier zeer de moeite waard.

      Linda
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij relatieproblemen →
  • Hij zal altijd een plaatsje hebben in mijn hart

    Mijn grote liefde was een 17jarige online Irakees. Ik was toen 29 jaar. Ik zat toen nog in een relatie met iemand anders waar ik allang weg wilde van zijn. Ik voelde me seksueel niet aangetrokken en hij was constant weg en liet mij achter met al het huishouden. Kwam nooit op tijd om te eten als het eten klaar was en ik voelde mij een slaaf. Hij gaf alleen affectie als het hem uitkwam. Ik voelde mij zo leeg tot ik mijn irakeese vriend online leerde kennen. Het was geen datingsite, maar een site waar mensen over de hele wereld samen komen om te chatten, videocall, spelletjes,... te doen. Daar leerde ik hem kennen. Hij was mooi gespierd en leek op een model. Het leek me erg onwaarschijnlijk dat hij iets voor mij zou voelen. Maar er was een emotionele klik waardoor ik mezelf elke dag kon rechthouden in mijn oude relatie thuis. Hij gaf mij complementen en ik leerde mijn wereld op een andere manier kennen. Hij leerde dat niet alle menseb het goed bedoelen en dat ik soms moet opletten met mensen direct te vertrouwen. Ik was zijn godin in zijn ogen. Hij wilde mij niet weg duwen van mijn ex en deed zijn best om mij inzichten te verschaffen. Hij zei als ik weg wil bij mijn huidige vriend dat ik dit niet voor hem mag doen, dat dit echt iets moet zijn wat ik doe omdat ik dit zo voel. Dus heb ik een besluite genomen om van hem weg te gaan. 2 jaar ben ik bij mijn irakese vriend geweest online. We sliepen samen, aten samen, maakten afspraken samen, keken films samen. Hij was geobsedeerd net als ik. We weken nooit langer dan 2uur van elkaars zijde. Hij beloofde om naar België te komen door een visum aan te vragen. Dit werd geweigerd en ook zijn tante in Londen die hem uitnodigde werd hij voor geweigerd. Zijn familie stond niet achter onze relatie en ook mijn ouders denken dat hij alleen een vriend is. Zijn familie wilde niet dat hij met iemand zou trouwen dat zoveel ouder was en geen moslim zoals zijzelf. Ook seksueel mochten we niets doen, ook al deed hij soms dingen om mij te plezieren. Toen kwam het punt dat hij doorhad dat hij zijn familie niet kwijt wou en er geen kans was dat onze relatie zou slagen. Zijn puberidee dat we samen konden zijn bleek weg te gaan. Hij wou niet meer verder in deze situatie, maar wou blijven chatten. Ik hoorde hem dan enkel 's avonds het laatste halfjaar zodat hij kon studeren. Daar lag vooral zijn focus op omdat we ons beiden gebroken voelden. Ik wilde naar daar, maar hij wou het niet meer omdat er toch niets van zou verder groeien en dit te pijnlijk is voor ons beiden. Mijn verdriet is zo groot dat ik elke dag pijn heb omdat ik iemand moet loslaten waar ik zielsveel van hou en weet dat hij mij ook nog steeds graag ziet. Ondertussen is hij bijna 19 en ik 31. Ik moet vooruit, maar weet niet hoe. Mijn frustratie gaat uit naar al degene die hier geraakt zijn en mijn grote liefde zal voor altijd daar vast zitten. Ik weet dat hij op mijn pad was om mij kracht te geven om uit mijn oude relatie te geraken, maar deze online relatie is voor mij nog pijnlijker. Hij is de meest wijze man dat ik ooit ben tegengekomen ondanks zijn leeftijd. Hij zal altijd een plaatsje hebben in mijn hart. Ook al zal ik hel volledig moeten loslaten.
    Brittney
    Brittney 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ze ontkent alles, neemt het me kwalijk en doet me twijfelen

    Mijn vrouw en ik zijn 15j samen en hebben 2 kinderen samen.

    Ik heb vóór mijn relatie best een seksuele "proef-tijd" gekend. Mijn vrouw daarentegen kwam uit een langdurige relatie met een andere vrouw en heeft naar eigen zeggen nadien weinig avontuurtjes gekend.

    Over de jaren heen zijn er al wel eens wat frustraties opgedoken; meestal rond haar toewijding voor haar werk en collega's ten koste van onze relatie, of een te familiaire omgang met een collega... waar zij zich van geen kwaad bewust is, reageerde ik instinctief jaloers.

    We hebben geleerd dat dit komt omdat ze zich intiem nogal gesloten opstelt en ik dat ervaar als gebrek aan vertrouwen.. We begrijpen ook dat dit een vicieuze cirkel is en trachten eraan te werken. Zij is wat meer open en ik dim mijn instincten.

    Af en toe hervallen we, maken we ruzie, wordt alles ontkent en proberen we terug... voor de kinderen.

    Nu begint een aantal zaken mijn instinct te triggeren en ik zoek een manier om dit objectief af te toetsen. In de afgelopen 6 maanden:
    - ontdekte ik dat ze (eens?) naar foto-porno a h kijken is geweest, toen ze op weekend was met de kids.. zogezegd om haar borsten te vergelijken.
    - ontdekte ik dat ze in datzelfde weekend een anonieme foto van háár borsten op haar telefoon had opgeslagen in de prullenbak... zogezegd omdat ze een complex heeft over haar borsten (maar tegen mij 15j lang nog niets had over gezegd)
    - was ze te laat op haar eigen verjaardagslunch, ze kwam mooi gekleed en goedgemutst van haar werk, maar had die avond wel voor het eerst in jaren een serieuze blaasontsteking.
    - ontdekte ze zelf op zondag dat ze op zaterdag haar pil vergeten was (op weekend met de vriendinnen), en maakte zich zorgen over de impact van seks en haar pil vergeten in de tweede week... frappant: wij hadden in die week vóór het weekend geen seks gehad..
    - ik krijg plots nieuwigheden te horen en te voelen tijdens onze vrijpartijen, waar ze azn zelfzekerheid wint (vind ik leuk, maar vanwaar komt dat zo plots?)
    - op een avond lag ik tegen haar en vroeg ze me slaapdronken en angstig "Waar is Hendrik?"... euh, achter je?
    - Nu stel ik vast dat ik herpes heb. Geen lachertje, zo'n eerste keer. Zij beweert dat het van een koortsblaasje ofzo komt, we zijn allemaal wel ziek geweest en de jongste had koortsblaasjes... toch, ik heb genitale herpes.. dat komt zeker niet van mijn jongste.

    Mijn intuitie zegt al 6 maanden dat mijn vrouw een affaire heeft, maar ze ontkent alles, neemt het me kwalijk en doet me twijfelen.

    Wat moet ik doen?
    Hendrik
    Hendrik 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik was echt nog nooit zo verliefd geweest

    Ik heb 7,5 jaar een relatie. Ik was echt nog nooit zo verliefd geweest toen ik hem tegenkwam. Ik was toen alleenstaande moeder van 3 kinderen. Hij kwam uit een scheiding. Daar had hij al wat gekke dingen maar dacht dat gaat wel over. Ik was zelf net opkrabbelende van een depressie en angststoornis. Hij had in het begin van het contact met oude kennissen van vroeger. Die ook soms onverwacht opgedirkt bij hem thuis zaten. Maar hij zag vriendschap tussen man en vrouw hetzelfde zonder bijbedoelingen. Ik was jaloers. Gingen wel rare verhalen rond maar oke. Hij oogt lang knap charmant lief. Intussen zijn we heel wat jaren verder en de wilde kant is gelukkig wat gedempt. Alleen nu heeft hij het financieel erg goed. Ik niet ben niet anders gewent dat ik onder het minimum ziet. Afgekeurd en heb chronische pijnen waardoor de ene dag ik aardig wat kan en soms bijna niets. Ik vul mijn dagen met de zorg voor mijn Kids, eigen webwinkel en meerdere vrijwilligersbanen om zo iets extra's te verdienen. Het is elke maand weer de vraag hoe ik de boodschappen binnen krijg en hoe ik alles betaal. Het lukt tot nu toe elke maand. Maar het boeit mij vriend niet echt. Hij is van mening dan mijn situatie nou zo eenmaal is. En dat ik creatief genoeg ben om het op te lossen. Ik ben het zat. Ik hou zielsveel van hem maar ik wil ook een keer wat opbouwen. Ik kan met mijn lichamelijke gestel best 10 a 15 uur werken. Maar dat kan niet omdat ik alle lasten alleen draag en echt 40 uur moet werken om rond te komen. Iets wat lichamelijk echt niet kan. Moet na een dag werken voor en kleine vergoeding al een hele dag bijtanken. Met extra klachten (bloedingen etc). Ik ben altijd zelfstandig geweest en wil niet beter worden van iemand. Maar ik mis zijn steun,bezorgdheid ,toekomst perspectief. Ik wil het uitmaken maar durf niet. Hij voelt als echt mijn man die bij me hoort. Maar de feiten zijn dat hij niet goed voor me is. En dan heb ik het nog geen eens over zijn gechat toen ik erg ziek was achter mijn rug. En seksueel over mijn grenzen gaan terwijl ik ziek was. Iets in mijn hoofd wil alleen het goede zien.
    Sophie
    Sophie 1

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Hij zegt dat hij een burn out heeft of depressief is

    Inmiddels woon ik nu 9 jaar samen met mijn man.

    Het loopt eigenlijk al een tijdje niet zo lekker tussen ons, en hij is momenteel in gesprek bij de ggz.
    Laatst had ik een etentje op mijn werk, en zei dat ik gelijk door zou gaan, eenmaal onderweg dacht ik even wat anders aan doen is wel fijn.
    Dus hup naar huis, auto was weg, honden zijn weg, even later kwam hij thuis met een meid.
    Hoor ik hem buiten zeggen ooh sh*t ze is toch thuis dat wordt wat.
    Afijn.
    Savonds kwam ik thuis en vroeg ik waarom hij had afgesproken met haar, heel boos werd hij, en raasde aan me voorbij.
    Heb het er bij laten zitten. Een week later ben ik in zijn telefoon gaan rondsnuffelen, het zat me niet lekker, en ja hoor daar was ze onder een andere naam, allemaal hartjes en kusjes, en er stond bij vanuit mijn man sorry dat ik over je grenzen ben heen gegaan.
    Savonds geconfronteerd hiermee, wat ik allemaal wel niet dacht, en dat het gewoon een knuffel is geweest wat zij niet wilde..
    Terwijl ze elkaar kniffelmaatjes noemen en dergelijke, jaja, maar verder kwam er niks uit, alleen dat hij alles bewust had laten staan.

    Nu een paar weken later is hij heel afstandelijk, zegt bijna niks meer raakt me nauwelijks aan, en staart maar naar de tv, als hij een berichtje krijgt loopt hij weg.

    Hij zegt dat hij een burn out heeft of depressief is, maar niks wijst hierop, hij werkt gewoon, klust gewoon, gaat gewoon naar zijn verenigingen op maandag en dinsdag waar zij ook bij zit.
    Ik weet me echt geen raad meer hiermee..
    Katrien
    Katrien 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Klinkt als een vervelende situatie voor je zeg. Knuffel voor jou ten eerste. Het is duidelijk dat je man een ander heeft, dat schrijf je zelf ook. Of iig die interesse in een ander. En geen burn-out. Het is aan jou: wil je met een (bijna) vreemdgaande man door? Hij liegt tegen je blijkbaar. En behandelt je ook niet met respect.
      Ik zou hardere grenzen gaan aangeven. Een andere vrouw
      mee naar huis nemen en knuffelen valt daar lijkt mij niet onder. En anders zijn de consequenties dat hij je verliest. Maar dan heb jij jezelf niet verloren, want dat lijkt er nu een beetje op.
      En als hij zich dan beter gaat gedragen kun je kijken of er nog een opening is tussen jullie.
      Veel sterkte in ieder geval ❤️

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik snap er zelf helemaal niks meer van

    Hoi allemaal,

    Ik heb echt wat advies nodig. Mijn (ex)vriend heeft na bijna 3 jaar onze relatie uitgemaakt omdat hij al een tijdje niet echt een lekker gevoel had (dit lijkt vooral op persoonlijk vlak zo te zijn en mogelijk een angst uit zijn verleden om de verkeerde keuze te maken voor de toekomst).

    Toen hij het uitmaakte wilde hij graag kijken deze week waar dat gevoel vandaag kwam. Het deed hem namelijk teveel zeer en het besluit was niet zoals hij voorstelde dat het had moeten voelen.

    Nu krijg ik gemixte berichten. Als in, soms ben ik "mopje of lief" als hij mij begroet. Hij heeft nu in de afgelopen dagen twee keer aangegeven dat hij mij ook mist/gemist heeft. En vandaag vraag ik hem om duidelijkheid wat hij van mij verwacht de komende tijd. Zegt die "Ik wil nog tijd om uit te zoeken of ik je echt mis en je echt terug wil". Daarom wil hij eigenlijk ook niet afspreken nu al zo snel voor het geval hij daar eventueel verwachtingen bij mij bij oproept. Ik snap er zelf helemaal niks meer van. Ik gun hem de tijd. Zeker. Alleen merk ik dat ik mijzelf hier in geen houding meer weet te geven. Het breekt me. Ik wil eigenlijk door met mijn leven en sterk zijn maar ik mis hem nog te erg om dat nu al te kunnen en zeker met deze dubbele berichten raak ik in de war.

    Wie heeft er een goeie tip? Ik merk dat ik zelf niet helemaal helder naar deze situatie meer kan kijken. En ik wil natuurlijk als een vrolijke vrouw met zelfvertrouwen overkomen maar dat lukt niet helemaal nu merk ik..

    Liefs,
    Me
    Nina
    Nina 1 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Zelf ook aangeven een pauze te willen. En voorlopig niet reageren op zijn berichten, hoe erg je hem ook mist. Neem deze tijd om je onzekerheid wat te laten zakken. Voor hem is het te makkelijk nu. Je wil hem toch wel en dat weet hij. Dus om jezelf te beschermen tegen je onzekerheid ga hem maar even uit de weg. En laat hem maar eens lekker sudderen en onzeker worden. Gewoon vaag zijn. Jij wil een pauze ? Nou dan ik ook.
      Probeer hem pas weer te spreken als je je ietsje zelfverzekerder voelt. En hopelijk ook vrolijk. Probeer echt even op jezelf te focussen en niet of hij je terug wil.
      Wees je niet bang dat je hem wegjaagt. Dat doe je pas als je te welwillend bent.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

‹ vorige 1 2 3 4 5 6 7 volgende ›
Link kopieren Gekopieerd!
Pagina delen
Therapiepsycholoog.com
Zoek op provincie
  • Drenthe
  • Flevoland
  • Friesland
  • Gelderland
  • Groningen
  • Limburg
  • Noord-Brabant
  • Noord-Holland
  • Overijssel
  • Utrecht
  • Zeeland
  • Zuid-Holland
  • België
Hulpvragen
  • Angst
  • Burnout
  • Depressie
  • Onzekerheid
  • Piekeren
  • Rouwverwerking
  • Relatieproblemen
  • Stress
  • Trauma
  • Zingeving
  • Meer hulpvragen »
Therapievormen
  • ACT
  • Cognitieve gedragstherapie
  • Coaching
  • EMDR-therapie
  • Hypnotherapie
  • Mindfulness
  • Psychosociale therapie
  • Psychotherapie
  • Relatietherapie
  • Meer therapievormen »
Steden
  • Amsterdam
  • Arnhem
  • Breda
  • Den Haag
  • Dordrecht
  • Eindhoven
  • Haarlem
  • Maastricht
  • Nijmegen
  • Rotterdam
  • Utrecht
  • Meer steden »
Kijk ook op onze partner websites:
  1. Relatietherapeuten
  2. Angstfobietherapie
  3. Emdrtherapie
  4. Hypnotherapeuten
  • © 2026 Therapiepsycholoog.com
  • Disclaimer
  • Privacyverklaring
  • Over ons
  • Reviews
  • Tips
  • Ervaringsverhalen
  • Login