Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Relatieproblemen - forum lotgenoten


 

Lotgenoten relatieproblemen

Heb je relatieproblemen

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met relatieproblemen en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Getrouwd met man, stiekem relatie met vrouw

Ik ben een vrouw van 36, getrouwd en heb stiekem een relatie met een vrouw. Niemand mag het weten en niemand weet het.

We waren vriendinnen, maar dat werd meer en nu betekent ze alles voor me. Ik had nooit gedacht dat ik in een buitenechtelijke relatie zou komen. Ik had ook nooit over gedacht dat ik lesbisch ben. Wel heeft het met de seks nooit gewerkt. Wat een verschil met seks met mijn vriendin.


Niemand weet hoe verscheurd ik me voel, zo eenzaam en onbegrepen. Is er iemand die me begrijpt?

 

Ik kan niet met haar breken, zij is alles voor me. Maar ik kan zo ook niet verder. Ik kan me niet voorstellen ooit naar mijn familie uit de kast te komen. Dat kan niet. nooit. ze zullen het niet accepteren.


ik zit vast in deze situatie, wat moet ik doen?


anoniem

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ineens beseft hij hoezeer hij me tekort heeft gedaan

Jarenlang heb ik gezorgd en gezorgd.. voor mijn man, voor mijn kinderen. Mijn man ging altijd op in zijn werk en zijn sport en ik heb dat altijd geaccepteerd. Nu merk ik dat ik helemaal óp ben en geen liefde meer naar hem voel.

 

Het punt is nu dat hij door mijn bekentenis als een blad aan een boom is omgedraaid. Ineens wil hij alles voor me doen en beseft hij hoezeer hij me tekort gedaan heeft. Ik kan het bijna niet geloven.

 

Ik zou het willen geloven, maar merk dat ik op dit moment alleen maar boosheid naar voel. Hoe komen we hier uit?


L.P.

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Mijn partner lijkt een narcist

Ik ben al bijna 35 jaar getrouwd en mijn partner lijkt wel een narcist. Ik heb dat opgezocht op internet. Ik herken direct wat er stond. Na al die jaren weet ik het niet meer.

 

Ik heb wel eens gezegd zullen we naar een therapeut gaan. Dan zegt hij ga jij maar want jij hebt een probleem ik ben goed zoals ik ben. Ik weet het niet meer.


anoniem

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Een narcist zal altijd de ander de schuld geven...waarom gaat t altijd over jou is een mooie handleiding om met narcisme om te leren gaan..maar verlies jezelf niet in deze relatie jij bent ook belangrijk...de ander vind enkel zichzelf belangrijk en zal zijn eigen gedrag altijd goedpraten



Jouw reactie:



Verhaal 4 - Mijn partner is vreemdgegaan

Mijn partner heeft aan me opgebiecht dat zij is vreemdgegaan. Dit staat nu tussen ons in. ik vind het moeilijk om haar nog te vertrouwen. Ze is een lange tijd niet eerlijk tegen me geweest.

Maar ze zegt dat het voorbij is en dat ze samen met mij en onze kinderen een gezin wil blijven. Ik vind het echter moeilijk om te accepteren wat er is gebeurd.


Anoniem

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik maak op dit moment precies hetzelfde mee!
Heel zwaar na een relatie van 24 jaar waarbij ik altijd dacht: dat zal ons nooit gebeuren!



Jouw reactie:



Verhaal 5 - Waarom zoek ik altijd mannen die me pijn doen?

45 jaar en single:
Waarom zoek ik altijd mannen die me pijn doen? Waarom heb ik geen belangstelling voor normale relaties? Is er geen aanleiding, dan bezorg ik mezelf er wel een.

 

Het ontbreekt mij in iedere relatie die iets voor mij betekent, aan vertrouwen in mezelf. Ik kan niet geloven dat ik ook een bijzonder mens ben. Van anderen vind ik dat al heel snel, maar niet van mezelf.

 

Steeds wordt weer hetzelfde programma afgedraaid: het blijkt voor de zoveelste keer dat je niet in staat bent een man te houden. Zo iemand als jij deugt ook helemaal niet; alle vrouwen zijn beter en mooier dan jij.


Wie of wat kan mij helpen?


Anoniem

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ken je het boek 'finding clarity' van Jeru Kabbal? Hij schrijft daar heel mooi over. Het boek is ook in het Nederlands verkrijgbaar.


Reactie:

Hallo Anoniem,
Kan het zijn dat jij voor de 'verkeerde' mannen kiest die het meest lijken op jouw vader of moeder. Hoe pijnlijk ook, hier weet jij mee om te gaan omdat jij weet hoe of het voelt. Ik wil je adviseren om te kijken of het ook zo is wat ik je zegt/schrijft. Ik gun jezelf zo en zeker wat meer zelfvertrouwen in wie jij bent!


Reactie:

Hallo bijzonder mens!

Jij heb net als ieder ander recht op een normale relatie, de mannen die jou pijn deden is hun fout leg deze daarom niet bij jezelf neer (makkelijk gezegd ik weet het).

Blijkbaar waren die mannen jou niet waard, jij verdiend vele male beter en jou geluk komt echt nog wel helaas is het soms lang wachten maar dat zal beloont worden.

Want jij bent een bijzonder mens, en verdiend dus een man die echt van jou houd en om je geeft!



Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik durf niemand over mijn relatie te vertellen

Niemand weet dat mijn beste vriendin en ik een relatie hebben. Het is gewoon zo gegaan. Mijn vriendin wist altijd al dat ze lesbisch is, ze vertelde mij dat later pas.

Maar ik weet zelf eigenlijk niet of ik lesbisch ben. Ik weet ook niet of ik met haar verder wil. Het is zo verwarrend allemaal. Ik heb me altijd voorgesteld te trouwen met een man en kinderen te krijgen.

Wanneer ik met haar verder ga, zal mijn kinderwens niet uitkomen, denk ik. Ik durf niemand over onze relatie te vertellen omdat mijn vrienden en familie niet positief zijn over homoseksuele relaties. Maar mijn vriendin wil 'uit de kast komen' en zet mij onder druk. Ze wacht nu op mij. Wat moet ik doen?


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Mijn partner zit in een andere levensfase

Mijn partner is 15 jaar ouder dan ik en dat was eigenlijk nooit een probleem in het verleden maar nu hij de 60 is gepasseerd merk ik bij mezelf dat we echt in een andere levensfase zitten.

 

Mijn partner denkt aan langzaam afbouwen van zijn werksituatie, terwijl ik juist lekker in mijn carrière zit nu de kinderen groter zijn en zelfstandiger.

 

Ik merk langzaam een verwijdering waarin ik ook veel minder met hem deel. Aan de andere kant wil ik hem ook niet kwijtraken. Ik hou wel van hem. Ik mis de aansluiting. Ik voel me min of meer in een soort van spagaat zitten.

 

Wie herkent dit ook en wat heeft jullie geholpen?


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Mijn vrouw heeft een postnatale depressie

Na de geboorte van ons eerste kindje is mijn vrouw in een postnatale depressie beland. Ze heeft het erg zwaar. Dat zie ik wel en ik probeer haar te helpen om haar op allerlei manieren te ontlasten maar het verandert niet veel aan de depressie.

 

Soms is ze bang ons kind wat aan te doen en soms kan ik niet eens naar mijn werk. Op het werk tonen ze wel begrip gelukkig maar ik ga me steeds meer alleen voelen in de relatie. Wie heeft er als partner ook ervaring op dit gebied?

 

Mijn vrouw heeft nu medicatie en ook psychische hulp, maar ik voel mezelf zo onthand en ook wel alleen hierin. Ik merk ook dat de aandacht vooral op haar is gericht en dat anderen denken dat ik het wel ga redden. Dat is ook een beetje mijn eigen schuld want ik durf niet zo goed om hulp te vragen.

 

Wie herkent zich hierin en wat heeft geholpen?


Anoniem

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Het ligt zo voor de hand, maar... zoek hulp! Zoals je zelf al aangeeft, alle aandacht gaat naar jouw partner. Maar ook jij kunt een luisterend oor gebruiken. Dat kan een goede vriend zijn, een familielid of een therapeut.

Vraag daarnaast om hulp. Het is niet gek om wat ondersteuning te kunnen gebruiken in deze situatie. Ik denk ook niet dat iemand een hulpvraag gek zou vinden.

 

Ga met je baas in gesprek over gedeeltelijk verlof zodat je thuis even bij kunt springen, vraag vrienden of familie of zij kans zien de situatie thuis in de gaten te houden zodat jij een uurtje iets voor jezelf kunt doen. Het hoeven geen grote dingen te zijn.

Uiteindelijk gaat het erom dat niet alleen jouw partner hier doorheen komt, maar jij ook. En het liefst dan samen.

Sterkte!



Jouw reactie:



Verhaal 9 - Op zoek naar een ander soort man

Mijn verhaal is er een met goede afloop. Ook al heb ik nog geen serieuze relatie.

De ene na de andere relatie bij mij liep stuk. De eerste tijd was altijd leuk. Ik vond mannen die, zo vond ik, op mijn niveau zaten en die mij steunden met mijn opleiding. Ik kon vaak snel bij hen intrekken in een mooi huis, zo hoefde ik geen bijbaan om mijn studie te betalen, we gingen veel uit en gingen op leuke vakanties.


Na een tijdje begonnen dan de beschuldigingen over en weer: ik vond dat ze niet genoeg thuis waren, ze gingen zeuren over mijn uitgaven. Zij zeiden dingen als je bent een egoiste, je denkt nooit eens aan mij, je dramt je zin door en zelfs je bent een borderliner.

Een psycholoog vond dat laatste gelukkig niet. Hij was fijn om mee te praten maar echt verder kwam ik niet. Ik was nog steeds op zoek naar een man die van mij kon blijven houden en voor mij door het vuur zou gaan.

Een vriendin vroeg mij om naar een relatietherapeute te gaan. Dat kon, ook zonder relatie.

Daar kwam ik er achter dat ik verkeerd bezig was met 'zoeken'. In plaats van de wens een man te hebben die van mij zou houden, ging ik op zoek naar een man waar ik van zou kunnen houden. Met behulp van de therapeute kwam ik er achter wat die man voor eigenschappen zou hebben, wat voor mij belangrijk was in een man.

Inmiddels heb ik na een aantal 'eens en nooit weer' dates, een date gehad met een echt enige man. Warm, wollig, rustig, met veel eigenschappen die ik prettig vind. Ik ga vaker met hem uit maar van gelijk samenwonen komt het dit keer niet.

 

Ik heb het tegenwoordig ook prima met mijzelf alleen in mijn kleine huurflat. Ik denk wel dat ik van een man als hij kan houden en hoop dat het wederkerig gaat zijn. Als dat zo is, dan is het tijd om het samenwonen weer te proberen.


anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Mijn man is vreemdgegaan

Ik ben er een maand geleden achtergekomen via de buren dat mijn man vreemdgaat. We zijn al 21 jaar samen en ergens onderweg ben ik hem kwijtgeraakt en ik had niks door. Ik zit nu in een rouwproces.

Probeer vragen beantwoord te krijgen, wil graag bevestiging van zijn liefde voor mij en ben ook soms heel boos waarom hij dit heeft gedaan en niet geprobeert heft het probleem samen met mij op te lossen.

Hij is heel erg in de war, boos, verdrietig. Wil graag met mij verder en naar de toekomst kijken, maar dat kan ik nog niet. Hij kan mijn rouwproces niet opvangen en ik kan hem in zijn verdriet niet helpen omdat hij zo in de war is. We hebben nu even een time out. Alle tips zijn welkom


anoniem

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat moet dat een moeilijke situatie zijn voor jou en voor jullie.

Als je er zelf niet uitkomt, dan zou ik je adviseren om met een therapeut te gaan praten. Dat kan vaak veel ruimte geven.

 

Kijk ook even bij de tips op deze website. Daar staat vast ook iets bij dat je kan helpen.


Reactie:

Zo herkenbaar..zo moeilijk ik, wij maken hetzelfde door...het heeft mijn zelfvetrouwen beschadigd zo dubbel verstand en gevoel..


Reactie:

ik weet niet hoe oud dit bericht is ik ben 45 jaar getrouwd mijn man zit op de vaart sinds 4 maanden ben ik er achter dat hij anderhalf jaar een verhouding heeft gehad.

 

hij zegt dat het nu afgelopen is en voor mij gekozen heeft ,als hij er is doet hij alles voor mij ,maar ik kom er niet overheen word helemaal gek ervan de medicatie helpt ook niet veel weet niet hoe ik verder moet.

 

en hou wel nog van hem ,maar zelf heb ik het gevoel dat ik helemaal gek word ! en weet niet wat ik moet doen dit is wel zo ingrijpend in mijn leven ben 70 jaar wat moet je dan nog


Reactie:

Ik zou heel goed de balans opmaken. Ook kijken of de kans op herhaling er is. Verder moeten jullie samen goed in kaart brengen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

 

Lag het aan jullie relatie of heeft hij nog iets te verwerken uit het verwerken? Was er verwijdering ontstaan? Ben je het daarmee eens? Kunnen jullie die verwijdering aanpakken?

 

Voor elkaar kiezen betekent ook dat hij aan de slag moet. En jij moet de tijd z'n werk laten doen. Het moet slijten.


Reactie:

Afgelopen nacht achter gekomen dat mijn vrouw is vreemd gegaan. Loop continu en had eerst niks door.
Heel stom, maar ik hou zoveel van haar dat ik haar niet de deur heb gewezen.


Ze geeft als antwoord dat ik haar heb weggeduwd omdat ik niet geloof liefde geef en haar niet genoeg waardeer.


Moeilijke situatie en hoop dat we er uit komen.



Jouw reactie:



Verhaal 11 - Ik wil mijn vriend terug

hoi mijn naam is maia ik ben 36 jaar en 9 jaar getrouwt geweest met een geweldadige man die op groffe wijze dwong dingen te doen bij hem met hem die ik niet wou,hij was zwaar alcoholist,ook in mijn verleden ben ik vaak gedwongen dingen te doen die ik niet wou,

 

nu heb ik 2 jaar een nieuwe vriend en leid ons sexleven er onder omdat ik sommige dingen niet fijn vind om te doen die hii wel graag wil van mij,ik heb uiteindelijk voorgesteld om een openrelatie aan te gaan zodat hij bij andere vrouwen kan krijgen wat mij niet lukt om hem te geven,

 

maar dat werd een ramp hij sloeg er in door en zag mij niet meer staan en het heeft bijna onze relatie gekost hij heeft nog steeds contact met een vrouw die geweldig vond in bed hij houd van mij zegt hij en wil accepteren dat ik het heb stop gezet die openrelatie maar begrijpt niet waarom ik voel me erg onzeker en doe alles om onze relatie te redden,

 

maar wil niets liever dan dat hij zou zeggen,ik wil jou alleen hoe je ook bent ,maar dat zegt hij niet en mijn gevoelens lijke hem ook niet veel te intreseren,ook zijn we een hele tijd naar sexclubs geweest en zo maar ikkwam er achter dat het niets voor mij was hij vond het geweldig,

 

ik wil mijn vriend terug die echt mij alleen wou en zegt ik respecteer jou verleden en we gaan er voor samen zonder al die dingen maar dat doet hij niet,ik weet me geen raad meer,wat nu


maia

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Maia,

Als ik jouw verhaal lees, dan lijk je te kiezen voor relaties met mannen waar je zelf niet gelukkig van wordt.

Het is denk ik vooral belangrijk dat je bij je zelf op zelfonderzoek uitgaat wat de reden is dat je dit doet.

Op basis van je verhaal lijkt het erop dat je een laag gevoel van zelfwaarde hebt en dat je het moeilijk vindt om je grenzen aan te geven en vooral bezig bent met dat je partner gelukkig is.

Je zou juist vooral moeten kijken wat jou gelukkig maakt. En te voelen dat jij het waard bent om een leuke vriend te hebben.

Nu trek je mannen aan die passen bij jouw huidige zelfbeeld, bij wat jij uitzendt naar jouw omgeving.

Als jij anders naar jezelf kijkt, blijer bent met jezelf, jezelf respecteert, dan straal je dat uit, en dan trek je mannen aan die jou ook respecteren om wie je bent.

Ik zou je adviseren om daar ofwel zelf mee aan de slag te gaan, ofwel om hulp in te roepen van een hulpverlener / therapeut / psycholoog, die samen met jou de nodige stappen kan zetten.

Ik wens je veel succes, warmte en liefde voor jezelf. :-)



Jouw reactie:



Verhaal 12 - Perfectionisme in mijn relatie

Wij zijn al 20 jaar bij elkaar, ik ben altijd de perfectionist geweest en mijn man vond het altijd allemaal prima. Door dit zijn we deels uit elkaar gegroeid zo erg dat ik mijn eisen en wensen ook aan hem ging stellen. Er was steeds meer onvrede naar elkaar, we raakten in een negatieve spiraal.

Omdat we kinderen hebben, was relatietherapie de eerste optie, daaruit kwam bij de intake naar voren dat mijn man er voor wilde gaan en ik het niet precies wist wat ik wilde.

Door de vragen die de therapeut stelde en enkele individuele opdrachten kwam ik achter mijn probleem. Hiervoor heb ik passend psychologische hulp gezocht, ik kwam er toen ook achter dat ik mijn man helemaal niet kwijt wilde!

Mijn advies, raakt je relatie in een sleur, gaat het al een tijd niet lekker, zoek hulp. probeer iets....Het heeft mij in ieder geval heel veel duidelijkheid gegeven en mijn relatie gered.


Jessica

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Ik wil kinderen en mijn man niet

Ik wil kinderen en mijn man absoluut niet. We hebben verder 6 jaar een stabiele relatie waar we beiden tevreden mee zijn.

Hoe ga ik met dit gegeven om, dat hij absoluut geen kinderen wil?
Vragen die steeds op komen zijn, moet ik mijn man verlaten omdat ik wel de kinderwens heb?
Hoe zou ik mijn man kunnen overhalen?

Hopelijk kunnen jullie mij wat tips geven of weet iemand een therapeut waar ik dit probleem kan voorleggen?


Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Hoe moeilijk is het als jullie wensen voor de toekomst uit elkaar lopen? Ik ben bang dat het geen kwestie is van je man overhalen, hij moet echt overtuigd zijn dat hij kinderen wil.

 

Als zijn gevoel op dit moment helaas 'nee' zegt, en dit gedurende jullie hele relatie het geval is geweest, kun je je afvragen of hij ooit van gedachten zal veranderen.

Uiteindelijk zal één van jullie 'afstand' moeten doen van je overtuiging. De vraag is echter of degene die bakzeil haalt daar op de lange termijn gelukkig van zal worden.

Ik denk dat het verstandig is als jullie in relatietherapie gaan om dit probleem te verkennen. Mocht hieruit naar voren komen dat jullie beiden geen afstand willen doen van jullie eigen overtuiging, dan kan de therapeut jullie verder begeleiden.

 

Mijn ervaring leert dat wanneer de één wel kinderen wil en de ander niet, dat dit op de lange termijn tot problemen en verwijten leidt.

Sterkte!



Jouw reactie:



Verhaal 14 - Mijn man is verliefd op een ander

Mijn man en ik zijn 21 jaar bij elkaar en hebben 2 zonen van 12 en 14 jaar.
In onze relatie is eerder vreemdgaan voorgekomen en daar zijn wij toe sterker uit gekomen maar deze keer lijkt het anders.


Mijn man heeft zo'n 7 weken geleden toegegeven verliefd te zijn op een ander en dat dit al zo'n half jaar aan de gang is. Ook zij is verliefd op hem.


Achteraf heb ik ook al een half jaar een onderbuik gevoel gehad dat er iets niet klopte, ik was er soms echt ziek van, maar ik had geen bewijs en dacht dat ik gek was.


Hij twijfelt aan zijn gevoelens voor mij en zegt dat hij veel van mij houd maar meer als zijn beste vriendin. Hij was niet op zoek naar iets nieuws, het is hem overvallen.


Hij verteld mij dat zijn gevoel voor mij al wat was verminderd voor hij verliefd werd en geen idee heeft hoe dat kwam. Onze relaties was altijd goed, we zijn een goed team, weinig ruzie,kunnen goed praten en we geven elkaar de vrijheid om eigen dingen te doen.


Hij slaapt inmiddels op zolder om afstand en rust te nemen. Er is geen intimiteit meer en slechts af en toe een knuffel of kus omdat hij mij geen valse hoop wil geven.


Hij zegt een super gezin te hebben, maar de verliefdheid heeft hem aan het twijfelen gebracht.
Hij wil het graag alles oplossen tot ieders tevredenheid...


Hij vind het moeilijk met de situatie om te gaan en vind het vooral allemaal verschrikkelijk voor mij.
Ik heb hem gezegd dat ik hem de tijd en ruimte wil geven om zijn gevoel uit te zoeken en probeer ook afstand te nemen, al wonen we in een huis..


Ik besteed meer tijd en aandacht aan mezelf, mijn uiterlijk, vrienden en hobby's.
Ik zorg goed voor mezelf om deze situatie het hoofd te kunnen bieden en er te zijn voor mijn kinderen.
Ik hou nog steeds heel veel van hem en wil er alles aan doen om de relatie te redden, al kan ik niet zo veel doen op dit moment.


Ik lees veel om inzicht te krijgen in hoe mannen denken en hoe om te gaan met de situatie, maar er staan veel verschillende dingen op internet.


Mijn vrienden en familie (en zelfs mijn man) vinden het heel knap hoe ik met de situatie omga en prijzen mij de hemel in maar snappen soms niet dat ik hem niet de deur uit zet.
Ik vind echter dat, zeker zo'n lange, relatie in voor en tegenspoed is.
En dat als ik hem hard weg duw dit alleen averechts werkt.


Ik wil hem op deze manier laten zien wat hij mist als hij weg zou gaan en hem serieus nemen in de moeilijke tijd die hij heeft. Echter, als ik nu naar mijn onderbuik gevoel wil luisteren is het zo wisselend.


Ik denk namelijk dat hij uiteindelijk niet weg zal gaan en wacht tot er voor hem gekozen gaat worden.
Ik denk dat het uiteindelijk goed komt maar bereid me toch voor op het ergste, just in case...
Hoe hij het heeft aangepakt verdient niet de schoonheidsprijs maar hij heeft er niet voor gekozen om zich zo te voelen.


Mijn vragen zijn eigenlijk:
-Wat doe ik goed?
-Wat kan beter?
-Hoe lang moet ik hem de tijd geven om een beslissing te maken?
-Zijn er mensen met dezelfde ervaring?

Alvast bedankt voor het lezen en jullie reactie


Anna-Lee

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten