Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Relatieproblemen - forum lotgenoten

 

Lotgenoten relatieproblemen

Heb je relatieproblemen

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met relatieproblemen en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - hij kijkt elke dag porno

Ik ben 15 jaar samen met mijn man 6 jaar getrouwd 2 lieve kinderen pas een nieuwe huis maar het gaat gewoon niet goed tussen ons en dit is echt al een jaar zo.. Ik doe mijn man echt niet te kort vind ik maar ik ben er achter gekomen dat hij op zijn telefoon alleen maar naar porno kijkt ik vind dat persoonlijk vreemdgaan hij vind van niet als ik er wat van zegt dan ontkent hij terwijl het wel zo is.. Ik merk zelf dat ik er alleen maar ongelukkig van word want dat hoor je niet te doen want dan is er gewoon wat mis in je relatie van vinden jullie is het oké dat hij elke dag naar porno kijkt op zijn telefoon wie kan mij helpen weet echt even niet wat ik moet doen

Anoniem

22
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik denk niet dat ik het enorm erg zou vinden wanneer mijn man porno keek. Er is dan iig sprake van een gezond libido en als de rest binnen de relatie gewoon goed is, zou ik er best mee kunnen leven.

Snap wel dat je je ergens beledigd voelt, net of ben jij niet goed genoeg. Zo ziet hij dat niet. Mannen zijn nu eenmaal anders. Noem het nieuwsgierigheid noem het jaag instinct. Probeer het iig niet persoonlijk te nemen. Het staat echt los van jou.

Lonelygirl
Reactie:
We zijn straks 18 jaar getrouwd en we hebben nog nooit sex gehad! Maar hij zit wel elke dag op de computer naar andere wijven te kijken , porno , striptease en meer van zulke dingen. Gisteren hebben we ook weer ruzie gehad daar over , want hij onkend het ook nog dat hij dat doet!
Ik wordt hier ook dood ongelukkig van en verdrietig!
Hij slaat ook vaak de hand aan hem zelf als je begrijpt wat ik bedoel!
Hij is volgens mij ziek!

Marjo Visscher
Reactie:
Ik denk dat je man zich om bepaalde dingen zorgen maakt: nieuw huis, nieuw leven onbekendheid om goed genoeg te zijn etc..

In zijn leven heeft hij geleerd als die zich ellendig voelt ermee te dealen door porno te kijken. In principe is dit geen vreemdgaan. Zonder jou deed hij dit waarschijnlijk ook. Het is een soort van omgaan met problemen. Wat hij zal moeten doen is boeken lezen (of jij) zoals Seksverslaving van Gertjan van Zessen en patronen doorbreken (van Genderen/Jacob). Het is een hele kluit leeswerk, maar wel de moeite waard. Is niet jouw fout en hij zou het ook niet hebben gedaan als hij wist waarom en hoe. Tevens zijn er goede alternatieven zoals sport, hobby en andere zaken. Maar daar moet je wel de gelegenheid toe krijgen en weten hoe je daaruit ook rust kunt vinden. Zelfde geldt voor een goede meditatie. Sterkte en succes

Lesterburnham
Reactie:
Hier net zo... 2 jonge dochtertjes en een kerel die alleen maar aandacht heeft voor die k*t telefoon & in op de wc lopen afsjorren terwijl hij loopt te smoezen met een wijf op telefoon... nog alles ontkennen mqar wel sperma vinden in de wasbak

Anoniem
Reactie:
Het kan zijn dat hij dit gedrag heeft overgenomen van zijn collega's op het werk? Het is kennelijk stoer als je met je collega's over seks praat en met behulp van je smartphone wordt dat nog leuker. Maar jij mag hier best wat van zeggen als zijn vrouw. Praat met hem er over tijdens een wandeling en laat hem weten dat jij het niet leuk vind. Maar hij moet zelf tot de conclusie komen dat het niet goed is wat hij doet en zelf met het idee komen om er mee te stoppen, dat kun jij hem niet opdwingen.

Ron
Reactie:
Je man is hoogstwaarschijnlijk sex verslaafd. De mijne ook. Porno, chatten, vreemgaan liegen en bedriegen. Heb hem in therapie gestuurd, helpt niets, ook niet met methode van van Zessen. Allemaal aai zoete poes. De man is zielig, kan niet met zijn emoties overweg en vrouwlief moet het allemaal maar incasseren, mee dealen en hem helpen en vergeven. Pfffff.

Ik wens je heel veel sterkte want stoppen zal voor hem heel moeilijlk en zijn. Ik trek na 21 jaar de stekker er uit. Trubbendorfer heeft alles behalve soelaas gebracht en heeft alleen nóg creatiever in zijn lieg en bedrieg activiteiten gemaakt. Aai zoete poes, arme man.....

Trek het je zelf aub niet aan, jij hebt geen schuld!
Sterkte

Zoetje
Reactie:
Hey , ik vind dat u partner wel gelijk heeft dat porno kijken niet vreemdgaan is . Mijn persoonlijke mening omtrent mijn eigen relatie dan met mijn vriend, als hij elke dag porno zou kijken .. (wat hij wekelijks wel doet,WIJ wekelijks samen doen ) ,
ik vind dat totaal niet erg , hij kijkt soms alleen ook als ik gaan werken ben en hij krijgt ineens een broek vol goesting . En hij kan niet wachten tot als ik thuis ben ik begrijp ook wel van sommige vrouwen hun eerste reactie een beetje als ze denken dat ze goed meer zijn of niet meer aantrekkelijk voor hun man.
Maar als een man of vrouw naar porno kijkt wil dat daarom niet zeggen dat hun partner niet goed genoeg is. .. (integendeel soms)
Ik bekijk het langst de andere kant , als hij porno wil kijken , misdoet hij toch niets ?!
Tis een vrouw of man op een tv scherm waar ze geen persoonlijk contact mee hebben. Kijkt u man naar bv porno met koppels die vrijen , (dan ziet hij ook een man op die filmpjes nie?! EN en vrouw , zou hij daarom Dan homo zijn ook ?! ;-). . Hij vind dat misschien opwindend die filmpjes om welke standjes die doen daarop
, ( misschien heeft die wilde fantasieën met jou als hij dat ziet ) ,
* Heb jullie in u relatie nog voldoende tijd voor elkaar ,intiem Enzovoort)
Is daarom niet ne sex-verslaafde man enz enz.. het is mogelijk .
Imaar k vind dat je eerst u relatie moet bekijken voor dat je conclusies trekt van vreemdgaan of verslaafd .

Bij porno kijken komt er geen Liefde aan te pas! Das opwindend en voor de lust .
Liefde heb je daar niet mee..
Da gaat ook niet met die vrouw achter zijn schermpje dat het porno filmpje maakt ..
Miljoenen mannen kijken naar dezelfde vrouw op internet..


ik heb zelf ook 3 kinderen .
En vanaf het 2 de kind . Was de sex er wel nog tussen mij en partner. Ma de echte passie was al veel minder als in begin van de relatie zonder kinderen .,
Eens kindjes in u leven , zijn er andere prioriteiten die op de eerste plaats komen niet ?! En sommige koppels zien soms niet dat de partner regelmatig vergeten word . En Julie zijn a' 15 jaar samen? Amai ,. proficiat.
Dan moogt gij niet klagen voor enkel dat (pornofilmpjes,

Tenzij jou man u Totaal geen liefde of aandacht meer geeft en niet meer intiem zou willen zijn u.enz...
Dan moede jullie hierover eens een deftig gesprek aangaan .
i
k denk niet dat jij u zorgen moet maken als hij enkel porno kijkt . (Tis maar achter een scherm dat die vrouw zich bevind moet je denken )

( Maarja. oke... Dit is mijn mening , daarom niet de jouwe )

Nu kijken ik en mijn partner samen soms porno , dat is voor sommige vrouwen beetje ongemakkelijk als ze daar niet voor zijn . Ma Dat kan vlug veranderen hoor . de meeste Mannen vinden dat ook opwindend samen met hun meisje kijken naar porno, de standjes eens uitproberen zoals op het filmpje te zien is ,
Het vuur en de passie laten zoals in het begin van de relatie mag niet vergeten worden ook .
Groetjes


Lies
Reactie:
98% van de mannen masturbeert. 30% van al het internetverkeer betreft porno. Jouw man is volledig normaal. Wanneer hij jou niet meer met een vinger aanraakt dan is er wel iets aan de hand maar verder zou ik me hier echt niet druk om maken.

Dirk
Reactie:
Het is een probleem als jij dat zo ziet. Maar daarmee is het niet per se een gevaar voor je relatie. Zolang je nog regelmatig sex hebt en hij niet enkel hele dagen porno surft en masturbeert, is alles naar zijn gevoel nog ok. Mannen denken nu eenmaal anders dan wij... Maar dat is wel de voorwaarde; er moet wel nog voldoende intimiteit en sex zijn tussen jullie. Is dat er niet meer en doet hij geen moeite meer om het fysiek tussen jullie levendig te houden (en jij ook niet meer) dan is er inderdaad een issue. Het is natuurlijk iets wederkerigs...je moet er beiden open voor staan en alletwee initiatief nemen. Ik kan wel begrijpen dat je nog weinig zin hebt in de eerste stap zetten als je vreest dat hij eigenlijk toch geen interesse meer heeft en het zichzelf liever makkelijk maakt via porno.

anna_maria

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Getrouwd met man, stiekem relatie met vrouw

Ik ben een vrouw van 36, getrouwd en heb stiekem een relatie met een vrouw. Niemand mag het weten en niemand weet het.

We waren vriendinnen, maar dat werd meer en nu betekent ze alles voor me. Ik had nooit gedacht dat ik in een buitenechtelijke relatie zou komen. Ik had ook nooit over gedacht dat ik lesbisch ben. Wel heeft het met de seks nooit gewerkt. Wat een verschil met seks met mijn vriendin.


Niemand weet hoe verscheurd ik me voel, zo eenzaam en onbegrepen. Is er iemand die me begrijpt?

 

Ik kan niet met haar breken, zij is alles voor me. Maar ik kan zo ook niet verder. Ik kan me niet voorstellen ooit naar mijn familie uit de kast te komen. Dat kan niet. nooit. ze zullen het niet accepteren.


ik zit vast in deze situatie, wat moet ik doen?


anoniem

19
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ik zit ook in een relatie met veel ruzie. Ik mag hem niet meer aanraken. En seks is al meer dan een 6 maand geleden. Ik raakte hem aan in bed, hetgeen normaal is voor een echtpaar. Hij zei tegen mij 'laat mij gerust'. Toen is hij in een andere kamer en bed gaan liggen. Ik hou het ook niet vol zo.

Anoniem
Reactie:
Ik zit in een vechtrelatie. Hij maakt constant ruzie et mij. We zijn meer dan 40 jaar gehuwd, maar ik zit in een ongelukkige relatie. Ik mag hem niet aanraken in bed en ook niet overdag. Hij is opeens 's nachts afgetrapt en op een andere kamer gaan slapen omdat ik hem aanraak te. We slapen allebei apart. Hebben nu geen relatie meer. Hij wil er niet over er uitspreken. Ik kan het zo niet lang volhouden. Graag reactie erop.

Paula
Reactie:
Hij is precies ' frigide'.
Wist ik dit maar voor aller ik getrouwd was dan zou ik nooit met hem getrouwd zijn. Hij zit heel de dag SUDOCU op pc te spelen. Er terwijl ik k nooit eens aandacht in bed krijg.

Paula
Reactie:
Het beste lijkt mij om voor jezelf te kiezen. Te kijken waar je gelukkig van wordt en niet teveel te kijken naar wat andere vinden het gaat tenslotte over jou. Jij moet gelukkig zijn en als is dat met een vrouw moet je daarvoor kiezen. Het zegt helemaal niet dat je lesbisch bent. Ik denk dat je gewoon op de persoon valt en dat is dan in jouw situatie op een vrouw.

Catoo
Reactie:
Ik zit in dezelfde situatie.... is het mogelijk om als lotgenoten te. Praten x

AM

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Mijn partner lijkt een narcist

Ik ben al bijna 35 jaar getrouwd en mijn partner lijkt wel een narcist. Ik heb dat opgezocht op internet. Ik herken direct wat er stond. Na al die jaren weet ik het niet meer.

 

Ik heb wel eens gezegd zullen we naar een therapeut gaan. Dan zegt hij ga jij maar want jij hebt een probleem ik ben goed zoals ik ben. Ik weet het niet meer.


anoniem

19
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Een narcist zal altijd de ander de schuld geven...waarom gaat t altijd over jou is een mooie handleiding om met narcisme om te leren gaan..maar verlies jezelf niet in deze relatie jij bent ook belangrijk...de ander vind enkel zichzelf belangrijk en zal zijn eigen gedrag altijd goedpraten


S
Reactie:

Zo herkenbaar! Ik ben op zoek naar lotgenoten. Er is op internet genoeg te vinden over narcisme: hoe verlaat je een narcist, hulp na scheiding, div psychologen enz....
Ik zoek juist lotgenoten die zichzelf terug gevonden hebben ( met of zonder hulp) en de relatie nog niet op willen geven. Die nog positief erin staan maar toch tegen div problemen aanlopen. Ik hoor het graag!


T.Anoniem
Reactie:

“waarom gaat t altijd over jou is!”
Ga ik zeker lezen, bedankt!


T.Anoniem
Reactie:
Van wanneer zijn deze berichten?
Ik zou ook graag willen corresponderen

Kim
Reactie:
Ja ik herken dit probleem. Alle mannen zijn grote égoïsten.

Paula
Reactie:
Zo herkenbaar ik herken het maar al te goed, mijn partner heeft er ook alle schijm van een narcist te zijn. Ik heb tijd geleden hulp gehad maar hij wou niet heen want alles ligt altijd aan mij zelfs als er iets is op het werk

Anoniempje
Reactie:
Herkenbaar dat hij niet wil. Zit zelf ook 30 jaar in relatie met narcist. Ben er sinds een jaar achter dat dit zo is. Wat je schrihft zijn bijna dezelfde woorden die mijn partner ook zei.
Ik heb me asngemeld ook brief ontvangen. Helaas lange wachttijd. Gisteren zei hij ook ik ga niet zo n psycholoog is dom die kan hier niets mee. Hij had ook geen hulp nodig ik gad hulp nodug want alles was mij schuld.

Narcisten zullen nooit hulp aanvaarden ben ik achter. Zelf zijn ze geweldig en jij bent niets.

Ik weet niet of het bij jou zo is masr als ik terug kijk op al die jaren denknik nu pas wat raar, dat kon echt niet. Uitgemaakt voor vies vet wijf,kutwijf ,kan beter dood zijn, als je 80 kilo bent ga ik bjj je weg, ik ben dom etc...
Nu denk dit is niet normaal.

Verder verlekkerd hij zich achter de computer met neisjes van 23 jaar. Heb ik wat van gezegd. Hij vi d het geen kinderen. Ik vind het maar goor en weet niet of ik hier mee kan leven.

Hoe het ook is het is lastig om los te komen

Molly
Reactie:
Hello Mediator

Dat lijkt wel op een reactie van een narcist. De schuld bij jou leggen. De schuld ligt altijd bij een ander nooit bij deze persoon zelf. Als je naar een therapeut gaat, dan zal hij zichzelf ook geen spiegel voor gaan houden. Daartoe is een narcist simpelweg niet in staat. Je schrijft "Na al die jaren weet ik het niet meer". Wat weet je precies niet meer?

Anoniem
Reactie:
Hoe je verder moet. Zonder huis, zonder geld, al te oud om een carriere op te bouwen, uitgewoond en uitgehold door een narcist. Die je jaren heeft verteld dat het tussen jouw oren zit. Je hebt niemand wat verteld want je schaamt je. Oa Dat je geen actie onderneemt. Dan vergoeddelijk je het weer. Met een zwaar hart, verdriet en eenzaamheid

Anoniem
Reactie:
Klopt helemaal.
Mijn ex vriend was ook zo.
-Iedereen krijgt de schuld
-Praat altijd goed overzichzelf
-Moet voor alles bevestiging hebben
-jaloers
-grootste dromen en wensen maar er gebeurd niks.
- van alles beloven.

Ik zou zeggen weg uit die relatie!
Ik ben nu vrijgezel en geniet heerlijk ervan.

Desi
Reactie:
Ik weet niet of bij mij het probleem echt hetzelfde is, maar er zijn overeenkomsten. Ik leerde een man kennen die op dat ogenblik één en al passie was. Maar verschrikkelijk jaloers. Ik vertelde hem over mijn relationeel verleden en dat leidde tot verwijten (ik was een hoer, slet...) hij daarentegen was een normaal iemand geweest die na een scheiding gewoon op zoek gegaan was naar een partner maar die gewoon pas gevonden had toen hij mij leerde kennen. En nu bleek ik, de vrouw die hij graag zag, een hoer te zijn. Ik toonde begrip. Ik dacht ook dat, als je zelf een onbesproken iemand bent, mijn vroegere levensstijl misschien niet helemaal aanvaardbaar was. Maar naarmate de relatie vorderde kwam vanalles aan het licht. En op de koop toe kon hij geen dag zwijgen over een bepaalde ex. De meest intieme en idiote details deelde hij. En als ik hem er op wees dat dat niet aangenaam was, was ik bekrompen, een zaag en hoe durfde ik...de hoer die ik was. Ik voelde me al niet sterk op dat moment (zat in een scheiding) en ik had zelfs het gevoel dat hij ergens wel gelijk had. Maar na een paar jaar blijkt dat hij gewoon een onvoorstelbare leugenaar was. Hij heeft de meest uiteenlopende en verwerpelijke toestanden uitgevreten en mij erover voorgelogen en tegelijk mij veroordeeld. Toen ik er genoeg van had, wou ik hem verlaten, maar toen werd hij ziek (burn out, depressie). Ik wou niet zomaar vertrekken en in het jaar dat daarop veranderde hij. Hij werd ogenschijnlijk oprechter, liet het gezeik over exen achterwege en werd minder veroordelend naar mij toe. Het begon beter te werken. Alleen was het duidelijk dat hij, ondanks het alsmaar beter worden, weinig zin had terug aan het werk te gaan. We zijn nu jaren verder, hij ontwikkelde een knoert van een drankprobleem (en ik ook, alleen iets minder), hij begint weer te liegen (zijn medicatie werd veranderd en zijn persoonlijkheid veranderde mee), hij zit weer vaker porno te kijken maar raakt mij quasi nooit aan, hij zit ganse dagen thuis terwijl ik voor alles moet zorgen en dan nog kritiek krijg op wat ik doe, hij wil niet gaan werken maar wel elke dag pinten gaan pakken...we hadden gespaard maar alles is weg gezien hij naast massaal geld aan zuipen uitgeven ook meerdere ongevallen had...

En het ergste van al is dat hij nu beweert dat onze problemen mijn schuld zijn. Hij was inderdaad te loslippig in het begin van onze relatie en nu moet hij bang zijn om over dingen de waarheid te zeggen want ik word kwaad.

Hij neemt geen enkele verantwoordelijkheid voor niets. En als ik al wijs op de werkelijke gang van zaken en hoe de juiste historiek ineen zit, trapt hij het af en blijft een discussie hangen. Hij heeft gelijk en kan hij het niet krijgen, dan is er gewoon geen gesprek.

En elke keer is er ook een reden waarom hij niets kan doen aan wat hem overkomt en ik eigenlijk voor hem moet zorgen en voor het huishouden en tegelijk ook full time moet werken terwijl hij niets doet. Hij gebruikt dan zijn 'ziek' zijn als excuus maar als het er op aankomt om op stap te gaan is hij plots minder ziek.

Hij lult zich constant uit elke situatie tegenover iedereen (vooral zijn ouders maakt hij vanalles wijs).

Maar een tijd geleden raakte hij in problemen op het werk waardoor hij voor de vierde keer in een paar jaar voor langere tijd bijna verplicht in ziekteverlof ging. Plots liep hij het risico dat hij op medisch pensioen ging vliegen. En toch slaagde hij er weer in artsen ervan te overtuigen dat hij ziek is, maar toch zo ziek niet...dus kwam er een tussenoplossing. Hij drinkt weinig als zijn ouders, mijn ouders of onze kinderen er bij zijn om dan compleet loos te gaan op andere momenten. (alhoewel zijn kinderen hem al vaker onder invloed zagen en er al meerdere ruzies met hen over waren).
Hij hoor en zie hem liegen tegen zoveel mensen over nonsense. Tegelijk hecht hij soms meer belang aan hun mening dan die van zijn gezin. Om dan, als ze niet naar zijn pijpen dansen, hen weer neer te sabelen.

Ik kan honderden anekdotes vertellen, wat ik nu niet ga doen...
En ik begrijp niet waarom ik niet gewoon vertrek. Oh ja, toch wel...hij heeft al ons geld erdoor gedraaid en er is geen reserve meer. En ik kan niet bij mijn familie terecht om geld te lenen...

Ik verdien wel meer dan hem en zou perfect alleen kunnen overleven maar gezien er geen reserve meer is, heb ik zelfs niet genoeg meer om een huurwaarborg te betalen terwijl ik, toen ik hem leerde kennen, een heel mooie spaarpot had.

Ik moet hem niet alles verwijten, ik had kunnen vertrekken toen ik besefte dat er 'iets' niet klopte... toen was het geld er nog. Maar ik wou mijn kinderen niet nog eens doen verhuizen, ik hoopte op beterschap, ik dacht dat hij gewoon door een fase ging...


anna_maria

Jouw reactie:



Verhaal 4 - mijn man laat zich bevredigen door een man

Voor de tweede keer in mijn relatie kom ik erachter dat mijn man zich laat bevredigen door een man. Gisteren liet hij zijn rug masseren door een goede vriend van mij. In de huiskamer waar ik en een vriendin bij zaten. Na 10 minuten viel me op dat de vriend continu in de buurt van het geslacht van mijn man zat. Ik confronteerde hen hiermee. Ze ontkenden niet. Ik en mijn vriendin zijn in choque. Voel me (weer) verraden en bedrogen door 2 mensen die ik liefheb, die over mijn grenzen zijn gegaan.

S

15
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - ik merk niet dat hij van me houdt

Mijn man zegt dat hij van me houd maar ik merk er niks van ik denk dat hij niet van me af wil omdat hij niet zelfstandig is ,ik ben ook niet gelukkig meer met hem en nu zie ik dat hij zijn ex vriendin heeft opgezocht op Facebook en dat hij op facebook heeft staan dat we uit elkaar zijn en als ik hem daar op aannspreek dan zegt die ik kan het niet veranderen maar dat kan gewoon, wat zullen jullie mij adviseren.

Peet

11
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou op zijn facebook proberen inloggen de eerste keer als hij ligt te slapen ofzo. En zijn gsm bij de hand hebben . Je kan inloggen met een email adres en dan wachtwoord of hij een gsm nummer en wachtwoord ..
Als je zijn email adres kent met wachtwoord kan je altijd zijn wachtwoord veranderen via zijn mail . En anders krijgt die een sms op zijn gsm voor zijn wachtwoord te veranderen . Dan kan je misschien op die manier zijn messenger gesprekken lezen nakijken .
Want facebook aanmaken zonder jou weet , en UIT ELKAAR bijstaan.
Vind ik ook een beetje verdacht !
Ik Zou niet twijfelen om zijn facebook eens te checken

Lies

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Mijn vrouw trekt me af zodat ik niet vreemd ga

Hallo,

Ik mijn naam is Jan-Willem en ben nu 11 jaar getrouwd. Ik hou heel veel van mijn vrouw, maar er is iets wat me steeds meer tegen gaat zitten.
Mijn vrouw is erg jaloers, en is constant bang dat ik vreemd ga. Dat is niet zo en dat zou ik ook nooit doen in een relatie.
Mijn vrouw denkt er toch anders over en is altijd wantrouwig, dat is nu eigenlijk zo'n 5 jaar geleden begonnen.

Ik ben helemaal open naar haar, laat haar door mijn telefoon gaan, wat ze ook bijna iedere dag doet, en ben altijd eerlijk.

Nu mijn probleem, iedere keer als ik alleen weg ga, wil ze dat ik mezelf, altijd helpt ze me erbij, bevredig.
De redenatie erachter is dat ik zo niet snel naar andere vrouwen zou kijken of gedachten over zou kunnen krijgen.
In het begin zag ik er nog wel de lol van in, en ik denk dat iedere man er niks tegen zou hebben dat je vrouw je iedere dag aftrekt of oraal bevredigd. Maar geloof me, het gaat toch een keer tegenzitten.
Zelfs als we samen uitgaan moet het gebeuren, haar gedachte is dat ik dan alle aandacht voor haar houd en niet naar andere vrouwen kijk.
Gewone sex samen hebben we eigenlijk bijna nooit.
Ik ben bijna blij met de hele corona situatie, uitgaan doen we gelukkig al een tijdje niet meer en vergaderingen en meetings doe ik steeds vaker thuis via zoom.

Ik heb al een paar keer geprobeerd met haar hier over te praten, maar dat wordt altijd weer een drama.
Ik hou zielsveel van haar maar wil gewoon op normale voet verder in onze relatie.

Heeft iemand raad of tips?

Jan-Willem

11
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Boh wat een droevige situatie...😓
Ik ben bang dat haar jaloezie uiteindelijk toch jullie relatie zal gaan kosten..
Misschien zou een bepaalde therapie haar wel kunnen helpen..
Ze is natuurlijk gewoon ontzettend bang om jou kwijt te raken..
Maar op deze manier werkt dat juist averechts,denk ik..😓







Natalie
Reactie:

Kan mij voorstellen dat dit niet meer echt plezant is .
Constant wantrouwen krijgen van u partner voor niets, voor jullie relatie is dat echt ongezond ,
Voor uzelf & maar ook voor haar is dit echt ongezond altijd met die gedachten lopen.
En u daarom altijd aftrekken ,
uit angst dat je haar zou bedriegen .
Ze kan er misschien niet aandoen dat ze zo denkt .

Wat denkt je van Relatietherapie ?
heb er zelf ervaring mee gehad ., Was omdat mijn vriend ziekelijk jaloers was en altijd dacht dat ik met andere mannen zou bezig zijn of sturen . En hij had dat gevoel extreem omdat hij in een vorige relatie zwaar bedrogen is geweest . Das erg voor hem .. maar ik was wel ook het slachtoffer van de vorige ex haar daden .
Ik was het kotsbeu ! . Hij kon kiezen.. . In relatietherapie gaan , of uit elkaar .. ik kon niet meer in therapie gaan wel als koppel om hem beter te begrijpen en te ondersteunen . 5 maanden hebben we dat gedaan. De relatie gaat super goed ons . Jaloezie bijna niets van te herkennen . Gezond jaloers is hij nog. Maar niet ziekelijk ..
Relatietherapie helpt echt !
Dat wil niet zeggen dat je een slechte relatie hebt daarvoor als je op therapie gaat.

Integendeel ..
tis net Omdat je u goed voelt bij elkaar,en bij elkaar wil blijven .
Dat ge zo een therapeut eventjes inschakeld.
maar gewoon bepaalde dingen niet begrijpt van elkaar . Maar der dan toch alles aan doet om het te kunnen begrijpen .




Liesje
Reactie:
Draai de rollen eens om. Ik zou ze elke dag keihard vingeren of likken.

Anoniem
Reactie:
Jan-Willem, dit is eigenlijk heel treurig. Seks hoort iets te zijn om van te genieten met je partner. Je partner mag het niet tegen je gebruiken als machtsmiddel of om de controle over je te hebben. Een grens is een grens, dus wanneer jij aangeeft dat je geen zin hebt, dan heeft ze dat te respecteren. Hoezo drama? Het wordt tijd dat je voor jezelf opkomt hoor.

Nicole

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Waarom zoek ik altijd mannen die me pijn doen?

45 jaar en single:
Waarom zoek ik altijd mannen die me pijn doen? Waarom heb ik geen belangstelling voor normale relaties? Is er geen aanleiding, dan bezorg ik mezelf er wel een.

 

Het ontbreekt mij in iedere relatie die iets voor mij betekent, aan vertrouwen in mezelf. Ik kan niet geloven dat ik ook een bijzonder mens ben. Van anderen vind ik dat al heel snel, maar niet van mezelf.

 

Steeds wordt weer hetzelfde programma afgedraaid: het blijkt voor de zoveelste keer dat je niet in staat bent een man te houden. Zo iemand als jij deugt ook helemaal niet; alle vrouwen zijn beter en mooier dan jij.


Wie of wat kan mij helpen?


Anoniem

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ken je het boek 'finding clarity' van Jeru Kabbal? Hij schrijft daar heel mooi over. Het boek is ook in het Nederlands verkrijgbaar.


Yantra
Reactie:

Hallo Anoniem,
Kan het zijn dat jij voor de 'verkeerde' mannen kiest die het meest lijken op jouw vader of moeder. Hoe pijnlijk ook, hier weet jij mee om te gaan omdat jij weet hoe of het voelt. Ik wil je adviseren om te kijken of het ook zo is wat ik je zegt/schrijft. Ik gun jezelf zo en zeker wat meer zelfvertrouwen in wie jij bent!


Maria
Reactie:

Hallo bijzonder mens!

Jij heb net als ieder ander recht op een normale relatie, de mannen die jou pijn deden is hun fout leg deze daarom niet bij jezelf neer (makkelijk gezegd ik weet het).

Blijkbaar waren die mannen jou niet waard, jij verdiend vele male beter en jou geluk komt echt nog wel helaas is het soms lang wachten maar dat zal beloont worden.

Want jij bent een bijzonder mens, en verdiend dus een man die echt van jou houd en om je geeft!


William

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Mijn man is vreemdgegaan

Ik ben er een maand geleden achtergekomen via de buren dat mijn man vreemdgaat. We zijn al 21 jaar samen en ergens onderweg ben ik hem kwijtgeraakt en ik had niks door. Ik zit nu in een rouwproces.

Probeer vragen beantwoord te krijgen, wil graag bevestiging van zijn liefde voor mij en ben ook soms heel boos waarom hij dit heeft gedaan en niet geprobeert heft het probleem samen met mij op te lossen.

Hij is heel erg in de war, boos, verdrietig. Wil graag met mij verder en naar de toekomst kijken, maar dat kan ik nog niet. Hij kan mijn rouwproces niet opvangen en ik kan hem in zijn verdriet niet helpen omdat hij zo in de war is. We hebben nu even een time out. Alle tips zijn welkom


anoniem

8
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat moet dat een moeilijke situatie zijn voor jou en voor jullie.

Als je er zelf niet uitkomt, dan zou ik je adviseren om met een therapeut te gaan praten. Dat kan vaak veel ruimte geven.

 

Kijk ook even bij de tips op deze website. Daar staat vast ook iets bij dat je kan helpen.


Anoniem
Reactie:

Zo herkenbaar..zo moeilijk ik, wij maken hetzelfde door...het heeft mijn zelfvetrouwen beschadigd zo dubbel verstand en gevoel..


Sw
Reactie:

ik weet niet hoe oud dit bericht is ik ben 45 jaar getrouwd mijn man zit op de vaart sinds 4 maanden ben ik er achter dat hij anderhalf jaar een verhouding heeft gehad.

 

hij zegt dat het nu afgelopen is en voor mij gekozen heeft ,als hij er is doet hij alles voor mij ,maar ik kom er niet overheen word helemaal gek ervan de medicatie helpt ook niet veel weet niet hoe ik verder moet.

 

en hou wel nog van hem ,maar zelf heb ik het gevoel dat ik helemaal gek word ! en weet niet wat ik moet doen dit is wel zo ingrijpend in mijn leven ben 70 jaar wat moet je dan nog


melanie
Reactie:

Ik zou heel goed de balans opmaken. Ook kijken of de kans op herhaling er is. Verder moeten jullie samen goed in kaart brengen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

 

Lag het aan jullie relatie of heeft hij nog iets te verwerken uit het verwerken? Was er verwijdering ontstaan? Ben je het daarmee eens? Kunnen jullie die verwijdering aanpakken?

 

Voor elkaar kiezen betekent ook dat hij aan de slag moet. En jij moet de tijd z'n werk laten doen. Het moet slijten.


Ahmed
Reactie:

Afgelopen nacht achter gekomen dat mijn vrouw is vreemd gegaan. Loop continu en had eerst niks door.
Heel stom, maar ik hou zoveel van haar dat ik haar niet de deur heb gewezen.


Ze geeft als antwoord dat ik haar heb weggeduwd omdat ik niet geloof liefde geef en haar niet genoeg waardeer.


Moeilijke situatie en hoop dat we er uit komen.


Sander
Reactie:
Hoi , ik zit sinds 2 dagen in het zelfde schuitje . Hij is niet alleen vreemdgegaan maar heeft 3 vrouwen cadeaus gegeven om te praten . Hij sprak met ze af in van der valk hotels en vervolgens werden ze door me man overspoeld met spullen . Hij was een suggerdaddy. Hij gaat morgen voor een gesprek naar de huisarts en heeft spijt en wil met me verder. We zijn 27 jaar getrouwd en hebben 3 kinderen . Ik ben nu alleen maar zooooo boos dat ik er nog niet aan toe ben om enige vorm van therapie aan te gaan . Ben misselijk bij het idee dat hij met die vrouw naar bed is geweest . Hij zegt dat het 1x is gebeurt en verder alleen maar heeft gepraat , dat is iets wat ik ook niet geloof . Ik ben kapot van verdrieg

Sandy

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Ik ben getrouwd met een egoist

Ik ben getrouwd met een egoist. Ik sta dag en nacht voor he klaar maar het is nooit voldoende. Ik heb een succesvolle carrière maar als ik thuis kom dan ben ik een ongewilde huisslaaf. Daarnaast denkt iedereen dat mijn partner een aardige jongen is.....think again. Ondanks het gevoel dat ik zelfstandig ben, ga ik niet bij hem weg. Mijn vrienden zien hoe t zit maar ik luister niet naar hun advies. Ik snap niet waarom...... er is niets meer over van deze relatie. Ik verdien toch ook om gelukkog te zijn?

Sannie

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
En waarom ben je dan nog getrouwd? Vraag je jezelf dat nooit eens af dan?

Nicole

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Mijn partner is vreemdgegaan

Mijn partner heeft aan me opgebiecht dat zij is vreemdgegaan. Dit staat nu tussen ons in. ik vind het moeilijk om haar nog te vertrouwen. Ze is een lange tijd niet eerlijk tegen me geweest.

Maar ze zegt dat het voorbij is en dat ze samen met mij en onze kinderen een gezin wil blijven. Ik vind het echter moeilijk om te accepteren wat er is gebeurd.


Anoniem

7
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik maak op dit moment precies hetzelfde mee!
Heel zwaar na een relatie van 24 jaar waarbij ik altijd dacht: dat zal ons nooit gebeuren!


Anoniempje
Reactie:
Herken jouw verhaal!
Mijn partner en ik zitten precies in de zelde situatie. Ik ben eenmalig vreemd gegaan. Ik heb erg veel spijt en snap echt niet hoe stom heb kunnen zijn. Er was totaal geen spraken van recpect. Gewoon ordinaire sex lust. Voor die man maakte het eigenlijk niet veel uit wie denk ik. Hij zat eerst achter mijn vriendin aan. Die toonde geen interessen,zodoende ben ik er ingetrapt.
Voel me echt zo stom en vernederd.
Natuurlijk is het voor mijn man het aller ergste. Hij is hierin ongewild het slachtoffer.

Marieke
Reactie:
Hello Mediator

Toch kunnen stellen vreemdgaan overwinnen. Dit kost wel tijd! Jullie zullen met elkaar in gesprek moeten gaan. Wat maakt dat je bent vreemdgegaan? Zocht je iets buiten de deur wat je in relatie niet (meer) vindt? Hoe kunnen jullie hier samen uit komen?

Als jullie er samen niet uit komen, schakel dan een relatietherapeut of mediator in. Zij staan neutraal in jullie situatie en kunnen jullie helpen inzichtelijk te maken wat er mis is gegaan in jullie relatie. Zodat jullie vervolgens weer op kunnen bouwen.

Sterkte en succes!

Anoniem
Reactie:
Ben er een week geleden achtergekomen dat mijn vrouw sinds zes jaar een relatie heeft met mijn buurman van wie ik dacht dat hij mijn beste vriend was. Na enkele dagen van boosheid en desillusie zijn mijn partner en ik wel in dialoog beginnen gaan. Deze gesprekken zijn heel intens en we erkennen beide waar onze relatie fout is beginnen gaan. Alles wat telde waren onze 2 kinderen, nooit namen we nog tijd voor ONS. Ik hoop ondanks alles dat wij hier ooit overheen geraken want mijn liefde voor haar is nog steeds zeer groot. Ik heb veel nood aan dingen benoemen en praten maar gaan we niet te snel? Of is hier geen juiste termijn maaar is dit bij elk koppel anders?

Johan
Reactie:
I have the same problem ... after 10 years together when our baby was born just a few months later my husband changed so much... he had started dating and cheated on me (had a relationship for 7-8 months ) ... so much has happened and it’s so difficult to have trust. Especially when there are kids involved ... I’m in the same situation and I don’t know what to do ...

Anoniem
Reactie:
But I really think if both people have the same goals the relationship can survive almost anything - but if for example one wants a normal family and the other wants a single free life- there’s a “whole in the goals path” and the couple can’t move along together anymore... so that’s a sign that the relationship must end

Anoniem
Reactie:
Als je haar niet de deur wijst, zal ze nooit meer respect voor je hebben.

jos

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Ik durf niemand over mijn relatie te vertellen

Niemand weet dat mijn beste vriendin en ik een relatie hebben. Het is gewoon zo gegaan. Mijn vriendin wist altijd al dat ze lesbisch is, ze vertelde mij dat later pas.

Maar ik weet zelf eigenlijk niet of ik lesbisch ben. Ik weet ook niet of ik met haar verder wil. Het is zo verwarrend allemaal. Ik heb me altijd voorgesteld te trouwen met een man en kinderen te krijgen.

Wanneer ik met haar verder ga, zal mijn kinderwens niet uitkomen, denk ik. Ik durf niemand over onze relatie te vertellen omdat mijn vrienden en familie niet positief zijn over homoseksuele relaties. Maar mijn vriendin wil 'uit de kast komen' en zet mij onder druk. Ze wacht nu op mij. Wat moet ik doen?


Anoniem

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik denk dat je dat met je vriendin kan ontdekken of je lesbisch ben en zo ja.en heb je een goede band met je ouders dan zullen dat wel begrijpen dat je van vrouwen hou .en ik denk ook wel je vrienden en vriendinnen groetjes van janooms.xxx

Janooms
Reactie:
Wat jammer dat je omgeving negatief is over homoseksualiteit. Ik hoop voor je dat ze hun mening bijstellen.... Het geeft natuurlijk wel angst.
Qua kinderwens: zelf heb ik een kindje met een homostel. Je kunt ook voor een donor gaan als je met een vrouw een relatie hebt. Dus die kinderwens hoeft echt niet uit het raam!

Marloes

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Mijn partner zit in een andere levensfase

Mijn partner is 15 jaar ouder dan ik en dat was eigenlijk nooit een probleem in het verleden maar nu hij de 60 is gepasseerd merk ik bij mezelf dat we echt in een andere levensfase zitten.

 

Mijn partner denkt aan langzaam afbouwen van zijn werksituatie, terwijl ik juist lekker in mijn carrière zit nu de kinderen groter zijn en zelfstandiger.

 

Ik merk langzaam een verwijdering waarin ik ook veel minder met hem deel. Aan de andere kant wil ik hem ook niet kwijtraken. Ik hou wel van hem. Ik mis de aansluiting. Ik voel me min of meer in een soort van spagaat zitten.

 

Wie herkent dit ook en wat heeft jullie geholpen?


Anoniem

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja dat herken ik,ik sta ook in dezelfde situatie als jullie.
Zij wil na 32jaar uit elkaar ,ik niet,snap het NIET en geef het niet op.Ben hulp gaan zoeken in de vorm van therapie, ben hopeloos uit balans,pijn en verdriet gaan hand in hand. Maar zij volhard in haar mening.

Ed
Reactie:
Beste Anoniempje,

Heb je interesse om dit in een podcast van een grote krant te verwerken? Daarin kunnen jij en je partner allebei je verhaal doen bij een therapeute.

Mocht je interesse hebben, stuur dan even een reactie hieronder.


MvG,
David

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Kevin

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Op zoek naar een ander soort man

Mijn verhaal is er een met goede afloop. Ook al heb ik nog geen serieuze relatie.

De ene na de andere relatie bij mij liep stuk. De eerste tijd was altijd leuk. Ik vond mannen die, zo vond ik, op mijn niveau zaten en die mij steunden met mijn opleiding. Ik kon vaak snel bij hen intrekken in een mooi huis, zo hoefde ik geen bijbaan om mijn studie te betalen, we gingen veel uit en gingen op leuke vakanties.


Na een tijdje begonnen dan de beschuldigingen over en weer: ik vond dat ze niet genoeg thuis waren, ze gingen zeuren over mijn uitgaven. Zij zeiden dingen als je bent een egoiste, je denkt nooit eens aan mij, je dramt je zin door en zelfs je bent een borderliner.

Een psycholoog vond dat laatste gelukkig niet. Hij was fijn om mee te praten maar echt verder kwam ik niet. Ik was nog steeds op zoek naar een man die van mij kon blijven houden en voor mij door het vuur zou gaan.

Een vriendin vroeg mij om naar een relatietherapeute te gaan. Dat kon, ook zonder relatie.

Daar kwam ik er achter dat ik verkeerd bezig was met 'zoeken'. In plaats van de wens een man te hebben die van mij zou houden, ging ik op zoek naar een man waar ik van zou kunnen houden. Met behulp van de therapeute kwam ik er achter wat die man voor eigenschappen zou hebben, wat voor mij belangrijk was in een man.

Inmiddels heb ik na een aantal 'eens en nooit weer' dates, een date gehad met een echt enige man. Warm, wollig, rustig, met veel eigenschappen die ik prettig vind. Ik ga vaker met hem uit maar van gelijk samenwonen komt het dit keer niet.

 

Ik heb het tegenwoordig ook prima met mijzelf alleen in mijn kleine huurflat. Ik denk wel dat ik van een man als hij kan houden en hoop dat het wederkerig gaat zijn. Als dat zo is, dan is het tijd om het samenwonen weer te proberen.


anoniem

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ken het. Een man die met zichzelf in de knoop zit en daardoor zo egoïstisch is dat hij het niet eens in de gaten heeft. De mijne laat zich ineens 24uur niet meer zien of horen. Telefoon uit en onbereikbaar, het ligt niet aan mij zegt hij dan. Ik heb al zo vaak uitgelegd dat het een trigger voor mij is als hij dat doet om furieus te worden. Op het moment dat hij het niet ziet zitten steekt hij de kop in het zand en verdwijnt hij. Vermoeiend, heel vermoeiend en ik? Ik zit te wachten tot hij weer boven water komt....

Linda

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Relatie na 6 jaar verbroken

Na een relatie van 6 jaar, is deze verbroken,, dit is nu 2 maanden geleden. We hadden een lat relatie. Ik ben er kapot van hoe het met mijn ex gaat weet ik niet we hebben geen contact meer.

Hij had nog zoveel bagage van zijn mislukte huwelijk dat ik het niet meer aan kon. Ook werd ik niet geaccepteerd door zijn 2 volwassen kinderen, er was geen ruzie maar een dood stil zwijgen waar ik helemaal gek van werd.

Als ik het met mijn ex besprak gaf hij mij gelijk. Ik snap ook dat hij mij nooit boven zijn kinderen moet zetten zou het ook niet willen, maar de sfeer was zo drukkend en beklemmend dat ik het niet meer kon volhouden.

Ik heb meer dan mijn best gedaan maar het was trekken aan een dood paard. We hadden vaak woorden over deze situatie en vervreemden van elkaar. Maar ik mis hem intens, hoewel ik weet dat er geen toekomst voor ons was.

Het is uitgegaan over de telefoon dat vind ik nog het ergste. Geen fatsoenlijk afscheid, nee een grote bek kreeg ik terwijl ik vroeg of hij langs kon komen om er over te praten. Helaas is het zover niet gekomen. Graag wil ik via deze weg mijn hart luchten.

Silvia

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat vervelend dat het zo moest gaan na 6 jaar
Tuurlijk doet het pijn na 6 jaar een relatie verbreken is niet niets
Het is zeker ook niet fijn dat zijn kinderen jouw niet hebben kunnen accepteren
Maar als je nu terug kijkt is het misschien het beste dat kon gebeuren
Je moet nu verder met je leven hoe moeilijk het ook is een partner met bagage is niet makkelijk ik weet er alles van
Dat hij niet eens langs wilde om te praten zegt all genoeg hij is het niet waard om over verdrietig te zijn
Er zijn genoeg visse in de zee
Zoek iets om je af te leiden weg gaan met vriende een nieuw hobby war je mensen kan ontmoeten
Wens je veel sterkte in deeze moeilijke fase in je leven

Rose

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ineens beseft hij hoezeer hij me tekort heeft gedaan

Jarenlang heb ik gezorgd en gezorgd.. voor mijn man, voor mijn kinderen. Mijn man ging altijd op in zijn werk en zijn sport en ik heb dat altijd geaccepteerd. Nu merk ik dat ik helemaal óp ben en geen liefde meer naar hem voel.

 

Het punt is nu dat hij door mijn bekentenis als een blad aan een boom is omgedraaid. Ineens wil hij alles voor me doen en beseft hij hoezeer hij me tekort gedaan heeft. Ik kan het bijna niet geloven.

 

Ik zou het willen geloven, maar merk dat ik op dit moment alleen maar boosheid naar voel. Hoe komen we hier uit?


L.P.

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste L.P.

Ik zit in dezelfde situatie als u.
Ik ben daarom heel benieuwd of en hoe u hiermee omgaat. En hoe het nu gaat.
Ik was er bijna vandoor met en andere man.
Nu voel ik de druk ( ook van mijn familie)
om mijn man een kans te geven omdat hij zo enorm zijn best doet nu. Maar ik vraag me echt af of dat het uitgangspunt wel moet zijn.

Groeten en veel wijsheid
Ik weet het even niet meer


Tien
Reactie:
Ik heb hier net hetzelfde na 20 jaar huwelijk en 27 jaar samen. Knoop doorgehakt om te scheiden en opeens beseft hij dat hij mij niet kwijt wil.

Cindy
Reactie:
vaak in relaties geven vrouwen alles en cijferen zich zelf weg en we creeren een partner die naar niets hoef om te kijken omdat wij het wel regelen.
Tot moment dat we daar uit wakker worden, en het anders gaan doen of uit de relatie willen stappen.

wat ik nu zeg is niet leuk te horen maar wel waar, liet je het toe dat je partner iets voor je zou doen. of had jij de touwtjes volledig in handen zodat als die wat deed het niet op jou manier ging dus dan deed je het maar zelf??

nu dat hij weet wat die mag doen omdat je het duidelijk heb verteld is je partner daar mee aan de slag gegaan.

ja je ben boos, teleurgesteld, verdrietig, gefrustreerd, je voelt geen connectie meer. dit alles komt naar boven omdat je behoefte aan iets hebt, en dat is nu zo openbaar voor jou geworden dat jij nu ziet wat je al die jaren gemist hebt.

dat is niet helemaal eerlijk als je bedenk dat je partner het vaak alleen maar fout deed als die wat deed. of zit ik er helemaal naast?

Je partner deed precies zoals jij wilde dat er schoongemaakt werd in huis of je partner pakte jullie spullen in om op vakantie te gaan. en deed dat exact zo als jij dat zou doen. jij had daar totaal geen frustratie over :-)

als dat zo is dan is er iets anders aan de hand.
maar als het tegen over gestelde is dan heb jij je partner gemaakt wie die nu is.
in de eerste maanden / jaren van je relatie vormen onze rol in je relatie. vrouwen nemen vaak de zorg rol en we zijn vaak best dominant in hoe wij dingen willen hebben of geregeld hebben.
mannen kunnen regels vaak iets makkelijker los laten zolang hun partner maar gelukkig is. mannen leren door doen, zoals een man iets niet goed doet doet die het 2 x en stop dan omdat hij de ruzie en ergernis niet wil, maar belangrijkste is hij maak jou er niet blij mee dus hij zoek iets anders voor je te doen. ook dan als dat afgewezen word gaat die verder opzoek hoe zijn vrouw rustig en gelukkig kan maken.
en ja ze vullen dat niet altijd goed in.
ik kan hier uren over praten waarom wij vrouwen zijn en hoe mannen reageren op ons gedrag.

Fleur

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - voel me zo alleen in deze situatie

Hallo allemaal,

Ik zal proberen mijn situatie kort uit te leggen.
wij zijn een samen gesteld gezin, ik heb 2 meiden uit een vorig huwelijk.
Samen met mijn nieuwe vriend kreeg ik 2 jongens.
Mijn jongste dochter heeft adhd en in 2012 begonnen de problemen met haar. Kort samengevat: Heel agressief, van school gestuurd, was een hel om mijn dochter zo te zien en heb er alleen alles aan gedaan om haar een toekomst te geven die ze verdiend. En met succes, sinds vorig jaar loopt alles op rolletjes met haar! Na 6 jaar vechten en strijden was het me gelukt!
Sinds vorig jaar is er bij ons zoon van 8 hechtingsstoornis vastgesteld. Dit is loodzwaar, hij is brutaal, agressief, scheld heel veel en heeft totaal geen respect voor ons als ouders. We krijgen hiervoor nu therapie, gemiddeld 1 x per week een gesprek met therapie en net als voor mijn dochter wil ik voor hem ook het beste. Door de hele situatie loopt het hier thuis niet op rolletjes..... Door de hele situatie loopt mijn oudste dochter tegen een burn-out aan. Vaak gesprekken op school en ook de nodige gesprekken met haar therapeut, en de fysiotherapeut omdat ze lichamelijke klachten krijgt van de stress. 1 keer per maand een gesprek op de school van de zoon en ga zo maar door. Ik loop zelf ook bij de huisarts omdat ik ook overloop. Het is ook allemaal zoveel en moet het eigenlijk altijd alleen doen.
Ik heb gevochten voor mijn dochter met adhd en wil nu voor deze 2 ook vechten, maar dit kan moet ik doen met mijn partner. Wij hebben de opdracht gekregen om samen te leren weer een team te zijn, Ik wil niks liever dan dit maar nu komt mijn struikelblok. Mijn man heeft een eigen bedrijf en heel druk, hierdoor komt eigenlijk alles op mijn neer, huishouden zorg voor kinderen en alle afspraken, gesprekken om alles beter te krijgen. Ik heb hem aangegeven dat hij er ook bij moet zijn om samen tot een team te komen. Echter doet hij dit af met ja ik heb het druk en kan mijn klanten niet teleurstellen. Ik begrijp hem, inkomsten zijn nodig om een huishouden te runnen. De therapeuten kunnen alleen tijdens kantoor uren en dan werk ik. hij vind dat hun maar andere tijden moeten aannemen om samen met hem het gesprek aan te gaan, Sinds deze week hebben we een thuishulpverlener, maar de eerst komende 1,5 maand kan hij er niet bij zijn omdat hij te druk is. Ik ben zo verdrietig en vind het zo oneerlijk dat hij dit allemaal alleen aan mij overlaat. Dit kan toch niet de bedoeling zijn van het vormen van een team. Ik denk er vaak over na om het maar alleen te gaan doen, dan hoef ik met hem geen rekening te houden en zal me minder stress opleveren. Ik weet niet meer hoe ik hem moet overtuigen dat we dit samen moeten doen!!!!

Ik ben normaal niet zo van het uitspreken tegen anderen maar voel me zo verschrikkelijk alleen.

Liefs van mij

mama van 4

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Hij heeft de laatste twee jaar amper zin in seks

Mijn vriend en ik zijn 27 en 29 jaar en we zijn ondertussen al 10 jaar samen. In de eerste 5 jaar hebben we een hobbelig parcours afgelegd, maar de laatste jaren gaat het super. Alleen, in tegenstelling tot enkele jaren geleden heeft hij de laatste 2 jaar nog amper zin in seks. Amper 2 keer hebben we op 2 jaar seks gehad. We praten er wel over, maar we komen toch altijd uit op het punt dat hij zelf niet echt weet waaraan het ligt. Met momenten kan ik daarmee leven als ik zelf geen zin heb, maar er zijn ook momenten dat ik dat verlangen naar mij van zijn kant wel mis en dat geeft wel frustraties. Knuffels en kusjes zijn er gelukkig wel nog af en toe. Ik wil wel naar een psycholoog gaan, maar ik weet niet of die wel een oplossing kan bieden.

M

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hier hetzelfde probleem,
Ik word er onzeker en gefrustreerd van.

Gr P (vrouw)

Anoniem
Reactie:
Hoi.
Ik kan me hier wel wat bij voorstellen.
Wij zijn al 13 jaar samen waarvan 7 getrouwd, maar mijn vrouw is inmiddels zo frigide als maar kan, zij vraagt mij zelfs om maar sex bij anderen te krijgen iets wat ik niet wil.
Ze heeft nu wel besloten om een seksuoloog in de arm te nemen voor dit probleem.

Martijn

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Perfectionisme in mijn relatie

Wij zijn al 20 jaar bij elkaar, ik ben altijd de perfectionist geweest en mijn man vond het altijd allemaal prima. Door dit zijn we deels uit elkaar gegroeid zo erg dat ik mijn eisen en wensen ook aan hem ging stellen. Er was steeds meer onvrede naar elkaar, we raakten in een negatieve spiraal.

Omdat we kinderen hebben, was relatietherapie de eerste optie, daaruit kwam bij de intake naar voren dat mijn man er voor wilde gaan en ik het niet precies wist wat ik wilde.

Door de vragen die de therapeut stelde en enkele individuele opdrachten kwam ik achter mijn probleem. Hiervoor heb ik passend psychologische hulp gezocht, ik kwam er toen ook achter dat ik mijn man helemaal niet kwijt wilde!

Mijn advies, raakt je relatie in een sleur, gaat het al een tijd niet lekker, zoek hulp. probeer iets....Het heeft mij in ieder geval heel veel duidelijkheid gegeven en mijn relatie gered.


Jessica

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 19 - loopt weg van elk probleem

Hey.. ik ben 16 jaar samen met mijn man, we hebben 2 prachtige kinderen. Onze weg was hobbelig. Hij bedroog me 3 keer in de eerste jaren dat we samen waren. Maar onze wegen kwamen weer samen. Nu merk ik na al die jaren dat ik het niet heb verwerkt. Sinds kort erger ik mij aan alles. Ik doe ook alles alleen. Koken ,wassen ,plassen ,de kinderen. Dan nog een eigen zaak. Hij komt thuis, zet zich en speelt wat met zen gsm. Of moet nog ergens naartoe. Al dan niet voor zijn werk. Ik negeer hem vooral. Maar dat lijkt geen effect te hebben. Praten lukt helemaal niet meer. Hij ziet niet dat er iets is, loopt weg van elk probleem. Heb het gevoel dat het op is. Geen liefde meer langs mijn kant. Nix kan me eigenlijk nog schelen. Weg kan ik niet. Ik heb een eigen zaak in ons huis. En dan zijn er nog de kinderen... ik weet met mezelf geen blijf meer. Wat doe ik in mijn situatie?

Anoniempje

5
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bij hem is praten ook weg. Geen affectie op mij niet meer. SUDOCU krijgt meer aandacht dan ik

Anoniem
Reactie:
Intiem contact al een 6 maand niet meer. Ik voel mij gefrustreerd hierdoot

Anoniem
Reactie:
Ik vind het vreselijk. Ik zit net 1 jaar in een relatie. En me vriend communiceert zo slecht. Mannen in het algemeen zijn kortaf . Heel frustrerend. Maar ik merk je huwlijk is ook geen huwelijk meer.
Jullie hebben een toekomst opgebouwd. Bespreek het met hem, hoe jij je voelt. En kijk of hij open staat voor relatie therapie desnoods

Anoniem
Reactie:
Je beschrijft het zelf al. Laat hem in de steek. Je bent zelfstandige vrouw die haar zaken op orde heeft.
Ja je verdient het om gelukkig te zijn en bemind en geliefd en verwend te worden. Laat het toe!! Niemand zal het erg vinden als hij uit jou leven is. Zij leven niet met hem maar jij ervaart de ellende

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Ik hou veel van mijn gezin, maar ik trek het niet meer, wat kan ik doen?

Beste, ik ben een man van 31, heb twee kinderen met een bloedmooie dame waar ik al 16 jaar mijn leven mee deel. We waren heel jong samen al vanaf ons 14e levensjaar. We waren jong en energiek, ontzettend verliefd en konden niet met en zonder elkaar leven. Dat laatste kwam omdat wij beiden een zware rugzak droegen vanuit onze moeilijke jeugd. Beiden waren we koppig en konden niet over onze gevoelens praten. Hierdoor kregen we een hele zware relatie met onze up en downs. Wij zijn niet de hele 16 jaar trouw aan elkaar geweest. We waren nog jong en kind. Mijn vriendin ging hierbij als 1e de fout in. Dit deed mij zoveel pijn dat een deel van mij brak van binnen. Ik heb mij twee weken opgesloten op mijn kamer en alleen maar gehuild. Ze is toen ook verder een relatie aangegaan met die persoon. Door deze moeilijke periode is mijn vertrouwen geschaad en ging het volledig mis. Na een paar maanden vonden wij elkaar weer, maar de wantrouwen bleven knagen. Ook zou ze destijds hebben gezoend met iemand waarmee ik haar heb geconfronteerd terwijl ze in de mc donalds zat met haar vriendinnen. Ze ging helemaal af. Ik was nog dieper gezonken. Vanaf dat moment ging het heen en weer. Uit en aan. Ik die afleiding zocht bij andere meiden wanneer we weer uit elkaar waren en zij die ook haar trekken ergens anders zocht. Maar elke keer kwamen we weer terug bij elkaar. Het was een heel ongelukkige tijd voor ons die veel pijn met zich meedroeg.

In deze tijd verloor ik mezelf in softdrugs. Ik kwam er snel achter dat mijn emoties werden onderdrukt en de pijn verdoofde. Jaren lang hebben wij gestruggeld. Beide koppig, een verlaagd zelfbeeld en een diepte punt in ons vertrouwen. Ik was te koppig en te trots om mijn pijn te delen en andersom ook. Ik zocht mijn steun daarom in de softdrugs en verloor mijzelf helemaal. Op school, op voetballen en in het dagelijkse leven. Ik zocht steun en aandacht (bevestiging) in anderen en ging dus telkens weer de fout in met de gedachte dat zij hetzelfde aan het doen was. Na vele jaren geknokt te hebben met en tegen onszelf, kwamen we erachter hoe ongezond onze relatie was en hebben we besloten de knoop door te hakken en onze rugzak met pijn en verdriet achter ons te laten en ervoor te vechten wat er nog van over was. Verbazingwekkend genoeg ging dit heel goed en heb ik heel erg hard moeten knokken om haar vertrouwen weer te krijgen en andersom ook. We zaten nu meer in die roze wolk dan ooit, dan dat er oorlog was. Ook hadden we veel seks en had ik het gevoel dat we sterk met elkaar verbonden waren.
Op latere leeftijd besloten wij om kinderen te maken en gingen ermee aan de slag. We kregen ons eerste kindje en waren beide heel erg onzeker over dit nieuwe hoofdstuk omdat alles heel nieuw voor ons was. Vooral mijn vriendin wist niet wanneer ze hier klaar voor zou zijn, maar door veel te hebben gesproken met vrienden en vriendinnen, kennissen en familie, kwamen we er gauw achter dat niemand weet wanneer hij of zij er klaar voor zou zijn, maar dat je wel alles op je beste manier en je beste kunnen zou doen. Na een jaar proberen was het eindelijk zo ver. Mijn vriendin was zwanger van onze eerste zoon. Er vonden veel ontwikkelingen plaats bij haar. Men zegt een zwangere vrouw heeft veel zin in seks, maar bij haar was dit niet het geval. Ze vond het geen prettig idee met iets dat groeit in haar baarmoeder dat leeft. Ik heb des tijds 9 maanden het respect gehad en gewacht totdat de baby geboren zou zijn. We waren beiden in de wolken. Verliefd op onze zoon en dag en nacht bezig met de kleine man. Ik heb nooit een afkeer gekregen van de hele zwangerschap en ook niet van de bevalling zelf. Ik heb mijn vriendin ook nooit niet mooi gevonden. Altijd even mooi. Dus ik kon ook niet wachten om weer verbonden te worden op een seksueel niveau. Maar dit was nog ver uit beeld. Het heeft nog een half jaar geduurd voordat ze überhaupt los kwam en enigszins de kans gaf om het te proberen. Na dat half jaar was 1x in de 2 maanden veel. Dit heeft zich nog een half jaar zo doorgezet, totdat ze langzaam wat losser kwam. Toch was het anders dan ooit. Ik voelde me niet meer verbonden. Ik kreeg sterk het gevoel dat ze het deed om mij een plezier te doen en dat het voor haar niet hoefde. Ook brachten we onze zoon nooit weg. Ze was sterk verbonden met hem. Toen we op vakantie gingen hebben we ook nog gevreeën. In deze periode waren we niet klaar voor een tweede maar tevergeefs. We werden weer zwanger van een tweede. Ik was in de wolken. Ik wilde altijd al twee kinderen. En ik heb altijd in het nu geleefd en geleerd dat angst en onzekerheid je leven niet mag laten overnemen. Deze tijd was voorbij voor mij. Maar bij mijn vriendin kwam het niet ten goede. Ze moest huilen en was er totaal niet klaar voor. Ik was er zeker van dat wij dit samen aankonden. Maar mijn vriendin was hierin ver te zoeken. Met heel veel struggles en gepraat heeft ze de moed gekregen om het toch aan te durven, al wilde ze niet. Dit was voor ons weer een nieuw hoofdstuk en kregen een tweede jongen erbij. Zoals je kunt verwachten verliep deze zwangerschap precies hetzelfde as de vorige. Waarin ik hier ook 9 maanden heb gewacht. En daarna weer dezelfde sleur heb moeten meekan waarin de affectie ver te zoeken was. Dit heeft weer heel lang doorgetrokken. En ook weer vanaf dit moment hetzelfde liedje. Ik voel mij totaal niet verbonden met haar. Het voelt alsof ze t doet voor mij. Nooit niet wordt er initiatief getoond. En begin mijn hoop te verliezen. Ik besluit om het bespreekbaar te stellen. Al vind ze het moeilijk om hierover te praten. Maar steeds weer werd ik teleurgesteld en kwam ik thuis van een koude kermis. Het was allemaal niet meer echt voor mij het voelde allemaal geforceerd. Het voelde allemaal half om half en dat is nog netjes uitgedrukt. Door mijn frustraties begon ik mijn gevoel hierover steeds meer uit te drukken en wat harder te worden in mijn verlangens. Ik ging zinnen zeggen als: 'ik heb zin in je vandaag'. Of 'zullen we vandaag een spannende avond houden'. Ik probeerde haar een richting in te sturen. Maar tevergeefs. Met de tijd leek t wel alsof het voor haar allemaal gepland moet worden vanuit mijn en het niet meer natuurlijk aanvoelt. Nu zit ik met een nog groter probleem. Mijn vriendin houd niet van seks, neemt geen initiatief en nu ben ik ook nog eens de oorzaak hiervan dat zij er niet warm van wordt. In de loop der jaren ben ik vaker uitgevallen op haar en heb mijn frustraties op tafel gelegd. We zitten in een visuele cirkel waarin we niet meer uitkomen. Als we seks hadden dan voelde het niet fijn. Ze was niet geil, het voelde geforceerd en nog steeds deed ze omdat ze er dan vanaf is. Ook was ze nooit nat maar kurkdroog. En steeds weer kreeg ik te horen dat het aan mij lag dat ik maar gewoon liefde moeste geven en dat de rest vanzelf kwam. Op dit moment zijn onze kids 4 en 2 jaar oud. Ik kan niets beter wensen dan ons gezin. Ik ben super trots op wat wij samen hebben. Mijn vriendin doet het super goed en mijn kinderen, daar ben ik apetrots op. Maar de affectie is nog altijd niet wat het zijn moet. Elke keer zit ik op mijn tenen te lopen hoe ik hiermee moet omgaan. Hoe gooi ik het balletje op? Hoe moet ik hiermee omgaan? De afgelopen tijd komt er drank in het spel. Dit kreeg ik destijds als tip van een vriend. En inderdaad ze komt losser. Het lijkt wel alsof ze geil is en meer laat merken dat ze ervan geniet. Hier wordt ik erg opgewonden van. Ook is ze nu wat natter beneden, waar ik super geil van wordt. Het voelt soms alsof ik haar weer terug krijg en alsof ik weer seksueel tot haar wordt aangetrokken. Het is niet altijd zo maar ik mag met trots zeggen dat ze zich 1 op de 3 keer wel goed los laat. Laatst heb ik een keuze gemaakt die ten goede uitkwam. In het verleden kampte ik wel eens met een semi stijve. Dit kwam vaak omdat mijn vriendin mij niet kon geven wat ik zocht. Dat ze het deed omdat ze er dan vanaf was. Daar werd ik vaak niet warm van. Ik wilde dat ze genoot van ons. Nu heb ik in t verleden vaker (op advies) een kamagra gepakt. Dit is een Viagra. Hierdoor zou hij niet slap worden als je het gevoel had dat je ergens van afknapte, zoals het gevoel dat mijn vriendin niet warm werd van mij. Dat was zo een afknapper. Maar door de frustraties heb ik dus wel eens een kamagra tot mij genomen, zodat ze misschien het vertrouwen zou krijgen dat ik ervan genoot en ik ook niet mijn stijve zou verliezen. Ik kreeg altijd een stijve van mijn vriendin en nog altijd! Alleen het stuk dat mijn vriendin zich niet kon los laten of mij het gevoel gaf dat ze er geen zin in had of sterker nog, vaker deed alsof ze er zin in had (ik ken mijn vriendin al 16 jaar en weet of ze echt doet of niet) maakten mij heel onzeker. Hierdoor was de spanning ervan af en belandde ik weer uit mijn vibe. Daarom op advies de kamagra. Ik moet zeggen dat ik de afgelopen tijd meer hoop heb en niet op het gebied dat zij initiatief toont maar eerder dat zij ervan geniet. Ik ben laatst uitgevallen en heb ik gezegd wat ze van een open relatie vind. Hierbij om haar duidelijk te maken dat ik niet langer meer zo kan door gaan. Ik bied vaker hulp aan van specialisten. Ik bied vaker aan of ik haar mag masseren of dat ik haar vraag wat ze leuk vind, waar ze warm van wordt en wat ze verlangt. Alles hoeft niet en nergens wordt over gepraat. Omdat ik zo ben uitgevallen is ze geschrokken dat ik ergens anders liefde zal zoeken. Dit is niet het geval, maar ik ben wel sterk geneigd om aandacht te zoeken bij andere vrouwen. Meer dan dit is het niet. Voor nu dan. Omdat er hoop is.
De laatste keer dat we seks hebben gehad was super. Ze was zo geil en zo nat. Haar vagina was zelfs gezwollen en merkte dat ze echt geil was. Ik genoot er super van. Ik had toen een kamagra gepakt. Niet omdat ik niet stijf van haar wordt, eerder omdat ik weet dat het net wat extra pomp geeft en een langer vermogen om door te gaan. Maar dit keer had ik dit niet moeten doen. Want ik zou zonder al keihard van haar worden op de manier hoe ze was dit keer en hoe ze genoot. Wel moet ik zeggen dat het er weer alcohol in het spel zit en dat ze daardoor ook weer wat losser is. Na de vrijpartij kan ik dagen lang nagenieten. Dit is waar ik naar verlangde. Dit is wat ik gemist heb in mijn leven. Verbondenheid met mijn vriendin. Twee dagen verstrijken en ben weer helemaal in mijn ding. Ik geniet ervan om voor mijn kids te zorgen ik geniet ervan om mijn vriendin in de watten te leggen en wil haar het liefst de hele dag knuffelen. Stiekem heb ik weer een Viagra klaarliggen voor als het weer zou gebeuren. Die extra pomp om haar te stimuleren om haar te laten genieten. Meer dan dat was t niet. En of het nodig zou zijn geweest is de vraag. Ik denk het zelf niet. Maar had zo genoten van haar en zij van mij, dat ik weer eentje had klaar liggen. We hadden pizza besteld en de pizzakoerier stond aan de deur. Mijn vriendin vroeg waar de beurs lag want ik zat al in mijn boksershort op de bank. Ik zeg ik weet het niet moet je even zoeken. Ze keek in mijn jas en vond de kamagra. Ze was helemaal uit haar vibe. En begon gelijk te zeggen: 'en waarom voel je je zo betrapt waarom kijk je zo'. Dit terwijl ik me niet betrapt voelde. Ik deed het om mijn vriendin meer te stimuleren en niet omdat ik geen stijve krijg van der. Als ik geen stijve krijg van haar dan is dat door haar toedoen. Er was voor mij dus helemaal niets aan de hand en voelde mij ook niet betrapt. Maar tevergeefs. Je had haar gezicht moeten zien. Ik zag verraadt in haar ogen. Gelijk een lang gezicht. En meteen was mijn hoop en moed weer weg. 'Daar is ze weer, terug bij af'. Er kwam geen lach meer vanaf. We keken samen tv, aten samen pizza en zoals gewoonlijk ging ze slapen op de bank, zoals al die jaren. Als ik dan zou zeggen kom we gaan naar boven. Dan zegt ze nee we kijken eerst nog tv. Waarnaar ze altijd kort daarna haar ogen sluit en in slaap valt op de bank. Dit gaat al jaren zo. Altijd zegt ze ik wil alles plannen. Het tegendeel juist. Maar zij rekt altijd uit totdat ze in slaap valt met de hoop dat ik niet meer warm wordt en het opgeef. Ik word afgestraft voor iets dat ik neem niet om geil van haar te worden of een stijve te krijgen, want dat is het probleem niet. Ik neem het om haar extra te stimuleren. Terwijl zij het iedere keer nodig heeft om te drinken om te genieten of los te komen. Maar als wij onder invloed zijn kan ik nog niet volledig genieten. Omdat het een opgezet stuk is. Het komt niet van binnenuit. Mijn vriendin houd helemaal niet van seks. En het is niet zo dat ik haar niet goed kan penetreren. Ze speelt nieteens met haarzelf. Ik heb speeltjes gekocht, puur en alleen voor haar zodat ze zichzelf kan ontdekken. Maar ze liggen in de la te rotten. En als ik vraag of we de speeltjes samen kunnen gebruiken dan krijgt ze een brok in haar keel en moet ze er niets van weten. Nu zit het zo dat we al 4 dagen niet met elkaar praten en ik wil nu echt een punt maken. Daarom schrijf ik deze brief om een beetje raad en ondersteuning. Aan mijn liefde voor mijn gezin ligt het niet. Ik ben totaal veranderd in alle opzichten tegenover hoe ik vroeger was. Ik doe mijn uiterste best voor mijn gezin en voor haar. Ik ga niet meer op stap ben zelden nog met vrienden. Ik heb gekozen voor dit leven, ons leven. De tijd die ik heb probeer ik zoveel mogelijk door te brengen met hun. Daarnaast ga ik de deur uit voor werk en om te sporten. Sporten doe ik al vanaf dat ik haar ken. Ik heb haar jaren links laten liggen en kreeg alles van der. Nu ben ik totaal het tegenovergestelde en krijg haar niet terug. Ik ben ten einde raad. Ik ben 31 jaar, hou ziens veel van haar en mijn kinderen. Ben in alle opzichten trots op haar en mijn kinderen en hetgeen wat wij hebben. Maar ik trek dit niet meer. Ik voel mij niet meer man. Ik voel me in de steekgelaten. En als ik vraag of het aan mij ligt en of ik iets kan doen om dingen te veranderen, dan sta ik er open voor. Communicatie, sta ik open voor op welk gebied en onderwerp dan ook. Als dit na 16 jaar niet kan worden besproken waar de fout is en waar het verlangen ligt en wat we hieraan kunnen doen, dan vrees ik het ergste. Mijn vriendin is een controlfreak. Wilt alles in de hand hebben. Haar leven moet perfect zijn. Ze houd niet van avontuur en spanning. Ze houd eerder van veiligheid en rust. Ze kijkt realityshows waarin mensen die elkaar net kennen gaan trouwen en kan daar helemaal in opgaan. Kom op zeg wat verwacht ze? Ze zit gevangen in haar eigen illusie. Ik ben een man van alle mannen. Ik ben een echte alfa met veel testosteron. Ik ben een leeuw. En ik wil mezelf niet vergeten. Ik voel me soms geen leeuw meer. Wat kan ik doen? Hoop op deskundige raad en hulp!

Anoniem

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
De keuze is geheel aan jou. Maar ik zou je wel willen meegeven. Volg je onderbuik gevoel. Altijd. Als mens proberen we dingen of situaties weg te redeneren met ons verstand en duwen we ons gevoel eigenlijk een beetje aan de kant. Wanneer je onderbuik gevoel niet goed zit zou ik het niet doen. Je kan eerst zelfstandig gaan wonen en later altijd nog bedenken om samen te gaan wonen als je wilt.

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Vrouwen met langeafstandsrelatie?

Zijn hier misschien meer vrouwen die een langeafstandsrelatie hebben? Graag zou ik daar mee in contact komen.

Clara

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ben meer dan 40 jaar getrouwd maar een ongelukkig huwelijk.

Paula
Reactie:
Ja ik! Zie verhaal 77..

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 22 - De seks is er nog steeds niet, ik ga daar aan kapot

Wij zijn 35 jaar getrouwd. In het begin van onze relatie. Was mijn man fysiek gewelddadig. Na de geboorte van ons tweede kind verdween de seks. Het slaan hield wel op. Mijn man is naar de buitenwereld erg voorkomend altijd geduldig en begripvol in onze relatie is het anders. We zijn in therapie geweest en het leek of alles goed zou komen. De seks is er nog steeds niet. Ik ga daar aan kapot. Van de week kwam ik namiddags naar beneden en ik trof mijn man met zijn broek op zijn knieën te masturberen. De hond liep er gewoon om heen. Ik vindt dit zo een afknapper. Ik ben er boos en verdrietig om.
Als het moet ga dan naar de wc of naar de slaap kamer.

Ik weet het niet meer. Ik wordt niet goed van die man.
Overdrijf ik. Wat zouden jullie ervan vinden.

Anoniem

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het wel.., mijn ex bleek n narsist
Ik ging in therapie en hij ging dan niet mee want het lag niet aan hem hield hij me voor.
Ondertussen was ik van al m’n vrijheden beroofd.
Hij hielp niet mee met zorgen voor de kinderen alleen dr leuke dingen met ze doen.
Want hij had namelijk al gewerkt.., z’n drank gebruik was ook mijn schuld.. enz
Als je het Googled dan zul je vast veel herkennen bij je partner.

Tessa
Reactie:
Bespreek je met hem dat je sex wil?
Er is ook therapie over sex. Misschien dat een oplossing

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Krijg de ellende van zijn verleden over me heen

Hoi allemaal,
Graag wil ik mijn verhaal delen met jullie. Ik ben 5 jaar samen met mijn vriend en hebben samen een dochter van 1 jaar. Mij vriend heeft een dochter uit een eerder huwelijk van 8 jaar.
De relatie met zijn ex is moeizaam. In de relatie met zijn ex zijn ontzettend veel nare dingen gebeurd. In het begin nam mijn vriend dit ook mee in onze relatie. Onbedoeld vergeleek hij mij met haar wat de keuze voor een kindje samen soms ook niet ten goede kwam en trouwen wil hij nooit meer. Hij was bang dat ik ook nare keuzes ten opzichte van hem als vader zou maken als er ooit een einde zou komen aan onze relatie.
Ik merk de laatste tijd dat er nog een hoop oud zeer vanuit het verleden bij hem zit. Hier vallen oa ook de scheiding van zijn ouders en het overlijden van zijn vader onder. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ik begrip heb voor wat hij heeft meegemaakt en hem wil steunen waar nodig maar ik niks aan het verleden kan doen. Ik heb het gevoel dat ik alle nare ellende wat door iemand anders is veroorzaakt over mij heen krijg en dit vind ik niet eerlijk. Praten over emoties doet mijn vriend niet tot nauwelijks. Ik heb het vaak geprobeerd maar er komt niet veel uit. Ik weet niet meer hoe ik met hem moet praten over gevoelige onderwerpen en hem het gevoel kan geven dat ik er voor hem ben maar dat het oneerlijk tegenover mij is. Ik hou van hem en wil graag dat het goed komt. Ik wil geen spanningen en een fijn leven voor de kinderen.

Hebben jullie alsjeblieft tips voor mij of jullie ervaringen delen..

Kim

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Onverzadigbare vrouw

Ik ben 19 jaar getrouwd en kwam er een aantal weken terug achter dat mijn vrouw al meer als een jaar vreemdgaat. We hebben nagenoeg elke dag seks (in de avond en het weekend, overdag werk ik), maar zij beweerd hieraan tekort te komen. Ze gaat uitsluitend vreemd (met diverse mannen) om aan haar trekken te komen en voor de seks/porno, ik weet dat ze overal voor in is en langdurig porno kan bedrijven. We houden erg veel van elkaar en ik wil geen echtscheiding. Zijn er meer mannen met een onverzadigbare vrouw die hierover willen praten ?

Maurice

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je vrouw is een kech, zo snel mogelijk dumpen.

Jos
Reactie:
Hoi Maurice,

Dat klinkt heftig.

Ik zou graag eens verder met je praten over dit onderwerp.

groet,

Ferry

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.) 

ferry

Jouw reactie:



Verhaal 25 - In het begin was alles mooi

Ik ben inmiddels 8 maanden samen met mijn vriend. In het begin was alles mooi, we gingen op vakantie en hij maakt mij echt gelukkig. Hij spoorde mij aan om weer contact op te nemen met mijn moeder en ik voelde mij gelukkig. Maar toch was er iets waardoor ik twijfelde. Eerst was dit heel af en toe maar de laatste tijd is dit steeds vaker. Hij kan soms echte kut opmerkingen leveren en ik weet soms niet hoe ik hierop moet reageren. Tevens is hij niet zo van het lichamelijke contact, terwijl ik dit wel heb. In bed knuffelen we wel en we hebben regelmatig seks, op dit soort momenten zegt hij ook echt hele lieve dingen. Maar overdag moet ik het doen met misschien één snelle kus. We zijn nu vaak op zijn kamer dus we zitten vrij veel bij elkaar. Hij werkt iets meer dus ik doe eigenlijk ook het hele huishouden, waar ik soms ook tegenaan loop. Ik heb al eens aangegeven dat ik het lastig vind dat hij minder behoefte heeft aan lichamelijk contact gedurende de dag. Kijk ik hoef ook niet de hele dag te knuffelen maar ik wil 's avonds wel even bij hem liggen. Nu durf ik dat niet. Soms zegt hij ook 'wat moet dat' als ik hem een knuffel wil geven.. ik weet nooit zo goed hoe ik hierop moet reageren. Hij zegt wel dat hij van mij houdt maar ik voel het niet. Nu is er een optie om te gaan samenwonen, eerst dacht ik ja, met jou wil ik samen oud worden. En soms denk ik nee ik moet hier weg. Miin gevoelens gaan zo op en neer. Ik wil hem ook niet kwijt maar soms voelt het alsof dat wel beter zou zijn. Pff wat een verhaal. Ik denk dat ik zelf ook wel weet wat mijn antwoord is. Maar men wat is dit lastig. Heeft iemand tips of iets? Ik weet niet hoe ik dit moet doen.

Tsja

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou het niet doen. Het voelt aan als een narcist, wilt graag in controle blijven, macht trekken. Ze doen ook vaak goede dingen. Het moment dat je kinderen krijgt zal je ook er alleen voor staan..
Een partner hoort zich nu te bewijzen en niet als de kinderen zijn. Bij twijfel niet doen. Intimiteit, bemind en liefde geven dat hoort in een relatie. Natuurlijk van werken ben je moe, of soms heb je me time nodig. Maar dat je al bang bent voor zijn reactie niet doen aub.. heb dat ook meegemaakt

Anoniem
Reactie:
Ik zou toch nog eens een zeer serieus gesprek proberen aan te knopen over dit onderwerp .
Ook zou ik zijn reacties en gedrag nog scherper in de gaten houden en vergelijken met kenmerken van persoonlijkheidsstoornissen . Mocht het vermoeden van narcisme of iets anders toenemen dan zou ik wel overwegen weg te gaan.

Paul

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ik twijfel en schaam me voor mijn relatie

Ik heb een langeafstandsrelatie met een jongen die uit Colombia komt, maar in Parijs woont. Wij kwamen ongeveer 2 jaar geleden via internet in contact en begonnen al snel met elke dag videobellen. Hij woonde toen nog in Colombia, maar verhuisde 4 maanden later naar Frankrijk (hij heeft familie daar). We hebben elkaar toen voor het eerst ontmoet en de vonk sloeg meteen over.
Nu zijn we bijna twee jaar verder. Mijn vriend had destijds asiel aangevraagd in Parijs en deze is afgewezen. Hij gaat nu in hogerberoep.

Ik heb vaak twijfels over mijn relatie. Ik merk dat ik me ervoor schaam dat mijn vriend geen verblijfsvergunning heeft, niet gestudeerd heeft en geen Engels spreekt. Ik verzwijg dat dan ook het liefst voor mensen die ik niet goed ken, wanneer zij me vragen naar mijn vriend. Daarnaast twijfel ik vaak omdat hij kleiner is dan ik (ik weet het, heel oppervlakkig). Ik heb al meerdere keren de vraag van mensen gekregen: wat moet je met hem?
Buiten dit alles om ben ik wel echt heel dol op hem. Hij is echt super lief en hij draagt me op handen en we hebben ook nog eens super veel lol en dezelfde interesses. Ik denk niet dat ik snel weer een man tegen het lijf zal lopen die op zoveel vlakken bij me past. Maar toch kom ik niet van die twijfels af.

Ik studeer nu nog, maar wij hebben het er vaak over dat ik mijn vriend naar Nederland haal door middel van een verblijfsvergunning bij partner wanneer dit mogelijk is. Dit zal als alles goed verloopt over een jaar of twee al kunnen. Hij zal dan bij mij zijn, de taal kunnen leren en zelfs eventueel nog een studie doen als hij dat wilt. Daarmee vallen dus al een deel van de dingen waar ik door twijfel weg. Alleen ben ik bang dat als het zover is en we hebben er zoveel tijd en moeite in gestoken om hem naar Nederland te halen dat ik toch nog twijfel (Ik weet dat het niet belangrijk moet zijn, maar ik blijf toch altijd maar vallen over ons lengte verschil).

Ik hoop dat iemand advies voor me heeft. Ik weet niet wat ik moet doen. Moet ik de man waarmee ik misschien wel heel erg gelukkig ga zijn als we eenmaal samen in Nederland wonen aan de kant zetten omdat ik me schaam voor bepaalde dingen of moet ik dit gevoel negeren en harder werken om me niks van anderen aan te trekken..? :(


Anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Mijn vrouw heeft een postnatale depressie

Na de geboorte van ons eerste kindje is mijn vrouw in een postnatale depressie beland. Ze heeft het erg zwaar. Dat zie ik wel en ik probeer haar te helpen om haar op allerlei manieren te ontlasten maar het verandert niet veel aan de depressie.

 

Soms is ze bang ons kind wat aan te doen en soms kan ik niet eens naar mijn werk. Op het werk tonen ze wel begrip gelukkig maar ik ga me steeds meer alleen voelen in de relatie. Wie heeft er als partner ook ervaring op dit gebied?

 

Mijn vrouw heeft nu medicatie en ook psychische hulp, maar ik voel mezelf zo onthand en ook wel alleen hierin. Ik merk ook dat de aandacht vooral op haar is gericht en dat anderen denken dat ik het wel ga redden. Dat is ook een beetje mijn eigen schuld want ik durf niet zo goed om hulp te vragen.

 

Wie herkent zich hierin en wat heeft geholpen?


Anoniem

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Het ligt zo voor de hand, maar... zoek hulp! Zoals je zelf al aangeeft, alle aandacht gaat naar jouw partner. Maar ook jij kunt een luisterend oor gebruiken. Dat kan een goede vriend zijn, een familielid of een therapeut.

Vraag daarnaast om hulp. Het is niet gek om wat ondersteuning te kunnen gebruiken in deze situatie. Ik denk ook niet dat iemand een hulpvraag gek zou vinden.

 

Ga met je baas in gesprek over gedeeltelijk verlof zodat je thuis even bij kunt springen, vraag vrienden of familie of zij kans zien de situatie thuis in de gaten te houden zodat jij een uurtje iets voor jezelf kunt doen. Het hoeven geen grote dingen te zijn.

Uiteindelijk gaat het erom dat niet alleen jouw partner hier doorheen komt, maar jij ook. En het liefst dan samen.

Sterkte!


Petra
Reactie:
Ooit zal dit eindigen. Tot die tijd moet je zien vol te houden en pas dan kan je je relatie opnieuw beoordelen. Nu zijn jullie beiden niet jezelf. Ik ben gewoon naar mijn huisarts gegaan en het eerste gesprek daar luchtte mij al enorm op. Praten werkte voor mij. Sterkte.

Dirk

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Mijn man is verliefd op een ander

Mijn man en ik zijn 21 jaar bij elkaar en hebben 2 zonen van 12 en 14 jaar.
In onze relatie is eerder vreemdgaan voorgekomen en daar zijn wij toe sterker uit gekomen maar deze keer lijkt het anders.


Mijn man heeft zo'n 7 weken geleden toegegeven verliefd te zijn op een ander en dat dit al zo'n half jaar aan de gang is. Ook zij is verliefd op hem.


Achteraf heb ik ook al een half jaar een onderbuik gevoel gehad dat er iets niet klopte, ik was er soms echt ziek van, maar ik had geen bewijs en dacht dat ik gek was.


Hij twijfelt aan zijn gevoelens voor mij en zegt dat hij veel van mij houd maar meer als zijn beste vriendin. Hij was niet op zoek naar iets nieuws, het is hem overvallen.


Hij verteld mij dat zijn gevoel voor mij al wat was verminderd voor hij verliefd werd en geen idee heeft hoe dat kwam. Onze relaties was altijd goed, we zijn een goed team, weinig ruzie,kunnen goed praten en we geven elkaar de vrijheid om eigen dingen te doen.


Hij slaapt inmiddels op zolder om afstand en rust te nemen. Er is geen intimiteit meer en slechts af en toe een knuffel of kus omdat hij mij geen valse hoop wil geven.


Hij zegt een super gezin te hebben, maar de verliefdheid heeft hem aan het twijfelen gebracht.
Hij wil het graag alles oplossen tot ieders tevredenheid...


Hij vind het moeilijk met de situatie om te gaan en vind het vooral allemaal verschrikkelijk voor mij.
Ik heb hem gezegd dat ik hem de tijd en ruimte wil geven om zijn gevoel uit te zoeken en probeer ook afstand te nemen, al wonen we in een huis..


Ik besteed meer tijd en aandacht aan mezelf, mijn uiterlijk, vrienden en hobby's.
Ik zorg goed voor mezelf om deze situatie het hoofd te kunnen bieden en er te zijn voor mijn kinderen.
Ik hou nog steeds heel veel van hem en wil er alles aan doen om de relatie te redden, al kan ik niet zo veel doen op dit moment.


Ik lees veel om inzicht te krijgen in hoe mannen denken en hoe om te gaan met de situatie, maar er staan veel verschillende dingen op internet.


Mijn vrienden en familie (en zelfs mijn man) vinden het heel knap hoe ik met de situatie omga en prijzen mij de hemel in maar snappen soms niet dat ik hem niet de deur uit zet.
Ik vind echter dat, zeker zo'n lange, relatie in voor en tegenspoed is.
En dat als ik hem hard weg duw dit alleen averechts werkt.


Ik wil hem op deze manier laten zien wat hij mist als hij weg zou gaan en hem serieus nemen in de moeilijke tijd die hij heeft. Echter, als ik nu naar mijn onderbuik gevoel wil luisteren is het zo wisselend.


Ik denk namelijk dat hij uiteindelijk niet weg zal gaan en wacht tot er voor hem gekozen gaat worden.
Ik denk dat het uiteindelijk goed komt maar bereid me toch voor op het ergste, just in case...
Hoe hij het heeft aangepakt verdient niet de schoonheidsprijs maar hij heeft er niet voor gekozen om zich zo te voelen.


Mijn vragen zijn eigenlijk:
-Wat doe ik goed?
-Wat kan beter?
-Hoe lang moet ik hem de tijd geven om een beslissing te maken?
-Zijn er mensen met dezelfde ervaring?

Alvast bedankt voor het lezen en jullie reactie


Anna-Lee

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 29 - ze weigerd van de datesite af te gaan

Ik heb een latrelatie negen maanden , en zij heeft een date site waar ik al veel rotsooi van gehoord heb , en heb haar gevraagd van af te gaan maar zij weigerd dat , zegt dat ik haar moet geloven , dat ze niet chat , mijn vraag normaal dat ze dat doet en miet ik haar vertrouwen daar in ., ze heeft gezegd als haar verplicht op miet hoepelen .

Francis

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jeetje, pik je van je vriendin termen als: 'ophoepelen', als je bepaalde , op zichzelf best logische wensen hebt, zoals exclusiviteit. Blijkbaar denken jouw vriendin en jij anders over exclusiviteit in een relatie. Ik zou mijn bedenkingen hebben bij deze relatie.

Polleke

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Ik voel me verscheurd

Verhaal 39
Dag iedereen,

Ik ben een vrouw van 34 jaar. Ik heb ongeveer een relatie van 10 jaar en wij hebben een zoontje van 3,5.

Onze relatie is altijd nogal turbulent geweest maar het laatste jaar gaan we van crisis naar crisis. We zijn heel verschillende en willen ook heel verschillende dingen in het leven, zo blijkt. We gingen al naar een relatietherapeut maar zij ziet na verschillende sessies ook niet hoe wij samen gelukkig kunnen worden. Dus, simpel zou je denken, uit elkaar dan maar..:

Er is echter, buiten ons zoontje, nog iets wat ons heel erg bindt: we zien elkaar zo zo zo graag. Ik voel hem als een deel van mij, uit elkaar gaan zou voelen alsof mijn arm er wordt afgerukt ofzo. Ik kan de gedachte niet verdragen hem te moeten missen. Hij voelt zich net zo. Hij wil niets liever dan gewoon samen gelukkig zijn maar het lukt gewoonweg niet.

Ik voel me verscheurd. Ik ga hieraan kapot.

Zijn er nog mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt of meemaken?

Lieve groet

Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - BROKEN INSIDE…


Sinds een week, zondag 19/07/2020, is de bom ontploft tussen mij en mijn partner, iemand waar ik enorm veel om geef.
Wij zijn al (of nog maar) enkele maanden samen. We hebben elkaar via Tinder leren kennen, na gezellige chatsessies afgesproken met elkaar en heel snel een zekere klik met elkaar gevonden. Onze eerste date was een topper en heeft ons tot meerdere bijeenkomsten weten verleiden. Telkens was het een succes, ook al ontdekten we dat we op vele opzichten van elkaar verschilden, toch was er meer dan genoeg aantrekking om verder te blijven gaan met elkaar. Zo zijn we ook samen COVID ingerold, hebben we de nodige afstand genomen en dit stilaan weer opgebouwd met wandelingen en vertrouwen. De interesse bleef groeien en toen plots de vonk echt oversloeg en beide kanten helemaal mee in het verhaal waren hebben we onze bubbel als ene bubbel gemaakt.
Iets dat we eigenlijk beide niet hadden verwacht is vanzelf uitgegroeid tot een relatie die we rustig maar zeker samen ingingen. Dit was met veel respect, groeiende liefde en veel plezier. De COVID periode bood ons de mogelijkheid om veel tijd samen door te brengen, tijd die we veelvuldig aan elkaar gaven zonder problemen en met een zee aan liefde! Zo genoten we dus 5 weken van elkaar tot dat het leven weer stilletjes aan op gang begon te komen. Geen enkel obstakel lag in onze weg, veel beloftes werden aan elkaar gemaakt uit pure liefde, COVID was een geschenk voor ons, zo zagen we het toch.
Eens het leven terug op gang kwam en wij beiden ook ons werk moesten aanvatten met maar een week verschil tussen onze start ups, was het even zoeken naar tijd voor elkaar en samen, maar ook daar vonden we onze weg weer vlotjes in. Tot op heden hadden we 2 onenigheden gehad die in die ene week tijd vielen. We moesten duidelijk wennen aan deze manier van het leven als werkende mensen waar gebrek aan tijd en dagelijkse werkstress aan factor kunnen spelen. Toch slaagden we er vlot in deze achteraf bekeken mini obstakels achter ons te laten en onze relatie met telkens nieuw leven aan te blijven gaan.
We waren nog maar enkele weken aan het werk toen een potentiële promotie aanbrak voor mijn partner. En deze was zeker welverdiend, ze is ten slotte de juiste vrouw op de juiste plaats, het enige probleem dat met deze promotie bijkwam is dat het een voltijdse functie is…
Om hier even dieper op in te gaan, mijn partner is 39 en heeft in haar levensjaren genoeg meegemaakt wat voor sommige mensen pas in een heel leven voorkomen. Zo is ze tot tweemaal getrouwd geweest, heeft ze 3 kinderen van 2 verschillende vaders, heeft ze rock bottom gezeten waar ze zelfs niets had maar alles aan haar nageslacht schonk alsook het geluk gehad zich hier terug uit te vechten en een nieuwe start te nemen. Het meest aangrijpende in haar leven is iets wat voor vele mensen bijna onmogelijk is om te vatten en is het verlies van uw echtgenoot. Om dit zaakje nog moeilijker te maken blijkt dit samen te gaan met poging tot moord op haar eigen wezen door net die persoon en daarna zelfmoord wat haar tot een weduwe maakte. Daarnaast blijkt dit huwelijk ook nog eens om een narcistische persoonlijkheid te gaan met waanideeën, homofiele navolging, bedrog en zelfs pedofiele trekken. We kunnen gerust stellen dat ze een trauma complex heeft, en deze zelfs dubbel moet dragen. Ze is zeker getekend hierdoor maar dankzij haar sterke persoonlijkheid ook in staat geweest om zich na een dikke 2 jaar er uit te trekken of redden zoals een phoenix zou doen. Natuurlijk heeft ze nog steeds littekens en zal het nog jaren duren voor dat deze geneze, als dit al mogelijk is zelfs…
Het is dan ook niet moeilijk om voor te stellen dat een voltijdse job erg veeleisend is voor iemand met een persoonlijkheid als haar. De reden waarom ze haar eerdere functie aannam was natuurlijk net dat dagje extra rust, precies wat mensen met een trauma complex nodig hebben.
Mijn partner is erg gedreven en ambitieus tot op een competitief niveau zelfs. Ze gaat overal 100% voor. Dat is dikwijls een mooie eigenschap, maar in dit geval stiekem een vloek op haar eigen, want hiermee negeert ze zelf haar eigen herstel of bemoeilijkt dit toch alleszins. Moet ik haar dit vertellen, haar steunen? Ik besluit natuurlijk haar te steunen maar probeer toch op voorzichtige wijze haar te vertellen dit zeker goed te overdenken omdat ze natuurlijk wel voltijds moet gaan werken hierdoor.
Ze is erg gevoelig aan kritiek, typische eigenschap voor mensen met een trauma complex, dus ik push dit onderwerp niet te hard, maar soms heeft het niet veel nodig om uit de hand te lopen. Sinds ze haar promotie in handen neemt en uitvoert worden onze problemen groter. Ze is dagelijks moe, heeft geen tijd meer, ze is overprikkelt, etc… Alles komt dubbel terug en ik vang hier veel van op, maar ook mijn stress-level heeft zijn grenzen.
Ik heb zelf ook een job dat veel dedication van mijzelf vraagt. Ik ben zeer energiek en niet snel moe, maar zoals iedereen moet ik ook kunnen ventileren… maar met de gemaakte promotie van mijn partner is dat bijna onmogelijk. Ik kan heel dwingend overkomen en ze krijgt dikwijls heel snel het gevoel dat ik haar opslorp in mijn ventilaties wat tot vele kleine prikkel momenten leidt tussen ons.
Uiteindelijk kom ik hierdoor zelf ook beladen in stress. Ik kan namelijk mijn ei nooit echt kwijt, COVID belet ons om dit te doen zoals ik het anders zou willen en kunnen, daarbij zijn er veel nakende verandering op komst zoals gaan samenwonen en de voorbereidingen daarvan, mijn eigen werk dat veel van mij vraagt en nog enkele veranderingen in petto heeft, etc… Daarbij moet ik ook nog eens eerlijk vertellen dat ik zelf niet erg gemakkelijk ben, als we het kind een naam moeten geven dan ben ik een asperger en zoals vele aspergers heb ik dat jaren gevonden van niet, typical indeed. Anyways, trauma complex en asperger samen, momenten van veel stress door beide jobs… Ja je kan de problemen idd al zien borrelen.
Onze onenigheden die ondertss al gerust ruzies kunnen genoemd worden, worden frequenter en nemen serieus in intensiteit toe. Daar komt nog eens bij dat ik iemand ben met een heel luide stem. Wanneer ik zeg luid, dan bedoel ik ook echt luid. Zelfs normaal spreken is luid en verdragend, ik heb de ideale stem om les te geven in grote aula’s bij wijze van spreken. Je kan jezelf dan ook al voorstellen dat als ik opgewonden ben, mijn stem hierin mee gaat. En laat dat nu net zijn waar mensen met een trauma complex gevoelig aan zijn. Waar we zagen dat we echt bij elkaar passen, merken we ook dat sommige dingen echt pal op elkaar staan, zeker in ruzie.
Als we dan toch over mijzelf bezig zijn, ik ben zelf ook iemand met scharen, ze zijn echter niet zo diep of bindend als die van haar. Een goede 9 maanden geleden (op het moment van dit schrijven) werd ik namelijk gedumpt na een relatie van net geen 10 jaar. Niet enkel gedumpt, dit gebeurde ook nog eens terwijl ik op missie was (Militair en 4 maand van huis). En daarna kwam alles, ze had mij bedrogen, jaren geleden al. Ze was bij mij samengebleven omdat het gemakkelijk was en ik haar goed onderhield. Ze gaat al beginnen daten. Ze heeft al een vriend. Ze hebben seks gehad in mijn bed terwijl ik op opdracht was. Ze waren al samen voor wij zelfs uiteen waren. Ze zijn eigenlijk zelfs al verloofd… Ja laten we het zo stellen, ik ben ff alle vertrouwen kwijt en heb mijn eigen schade hiervan opgelopen. Maar dit geneest, en geneest echt, dat van mijn partner mss niet. Maar je neemt het wel mee in uw toekomstige relaties net zoals zij dat doet.
Zo komt er dan ook jaloersheid in je relatie terecht, een grote ziekte dat meer kapot maakt dan dat het goed doet. Ik heb jaloersheid altijd veroordeelt. Dit was iets waar ik bijna nooit last van had tenzij ik mij echt persoonlijke bedreigd voelde, wat al niet snel komt, want ik en emoties, wij zijn geen vrienden. Ik ben nogal blind voor zo’n dingen. Of beter gezegd, ik was blind. Sinds mijn eigen pijnlijke ervaring zie ik in alles onheil, ook weer niet goed. Ik wil niet die jaloerse persoon zijn dat ik altijd wist te veroordelen. Ik was net openminded in alles en nu ben ik haatdragend jaloers ventje opeens, ja ik ben niet blij met mijzelf.
Anyways, mijn partner heeft in haar dikke 2 jaren van herstel een heel proces doorgelopen. En vele daarvan zijn de typische dingen, eigenlijk is ze bijna roll model voor dit soort zaken, maar dat durf en kan ik haar niet zeggen. Ze heeft zich terug moeten wringen in the dating world, ze heeft apps hiervoor ontdekt, ze heeft slutty momenten gehad, ze heeft gereserveerde momenten gehad, ze loopt alles door wat niet abnormaal is voor een vrouw in haar positie. Ze verwerkt tenslotte niet enkel weduwschap, maar ook zelfmoord van een geliefde, moordpoging op haar door een geliefde, en een jarenlange narcistische relatie waarvan zij het slachtoffer was. Ik zei dubbel trauma complex, maar wrs is de macht hiervan hoger.
In die jaren van doen en laten heeft ze ook mensen leren kennen die je kan klasseren als echte vrienden (in haar ogen), en dat zijn er twee. Geen raar getal, want ECHTE vrienden kan je dikwijls op 2 handen tellen en meestal zelfs op één hand. Jammer genoeg, is haar idee van vriendschap en dergelijke zo verdraaid geraakt met alles dat ze heeft meegemaakt (in mijn ogen welliswaar) dat ze op dat vlak niet echt recht kijkt. Beide “vrienden” zijn mensen die haar als seksuele partner hebben proberen te aangrijpen, ze heeft dit ook met beiden gedaan, vriend 1 een man en vriend 2 een vrouw. Dat heeft bij beiden tot een ‘niet’ relatie geleid maar toch een band ontwikkelt. Vriend 2 heeft dat ingezien en neemt zelf ook afstand daarvan en zoekt haar eigen geluk, maar vriend 1 weet dat hij haar geen relatie kan bieden, maar weet ook dat hij emotioneel sterk staat. Hij heeft haar ten slotte leren kennen in haar herstel waaruit veel komt natuurlijk. Ze zijn beiden gebroken en putten hun verbintenis hieruit, hoe zwak of sterk dat ook mag zijn.
Vriend1 is zelf een gehandicapte man, mist ledematen (onderlichaam) en is niet in staat zijn intieme regio te gebruiken zoals meeste mannen dat wel kunnen. Hij is ziek, wrs ook ‘tainted’ en niet in staat haar te bieden wat ze wil. Maar hij is iemand dat luistert als het hem uitkomt en mogelijk is in zijn toestand (alle respect daarvoor), maar hij is ook slim en bijna textbook material als het op manipulatie uitkomt (of zo komt dit toch voor mij over, idd de geschade man met weinig vertrouwen). Toen ze merkte dat ze met hem geen toekomst had en verder ging zoeken zat hij er ten slotte toch altijd tussen. Nu met mij, dankzij COVID, kon hij er niet tussen zitten, ze had uit eigen basis ook besloten om het zo te laten met hem, ik wist veel want ze heeft me dit alles zelf verteld. Ze maakten hier ruzie over, maar toch bleef hij ‘onverschillig’ sturen. Hij zou onze relatie respecteren, etc etc… Maar natuurlijk, kan hij het niet laten en gebruikt hij ook zijn handicap om haar te overhalen: “ik heb niemand blablabla…” en gaat mijn partner toegeven en naar hem toe.
Je moet begrijpen, mijn partner is erg emotioneel, ook al zegt ze van niet en komt dit enkel in beperkte kringen naar boven. Wanneer ze om iemand geeft, dan is ze enorm empathisch en dus emotioneel begaan. Zelfs met haar eigen kinderen heeft ze een zekere afstand, maar toch is er een duidelijke emotionele band (logisch het zijn haar kinderen) en zo gaat dat niet iedereen toe waarom ze om geeft. Hij weet dat ook, hij kent haar tenslotte goed genoeg en telkens als ze vertelt ‘hoe of wat’ kan ik enkel maar merken dat hij perfect in speelt op dit alles om haar toch weer opnieuw te overhalen. Hij heeft geen enkel respect voor wat ze wilt, hij denk enkel aan wat hij zelf wilt en weet dit uitstekend te benutten. Mijn partner is tenslotte goed van hart en dat werkt op haar.
Je kan nu op dit moment idd denken ‘waar maakt hij zich zorgen over, het is maar een gehandicapte (geen bezwaar trouwens tegen mensen met limitaties, alle respect zelfs) man die niets kan. Ik moet je vertellen, ze hadden toch een fysieke relatie, ze heeft me dit zelfs bijna in detail beschreven, wrs zonder dat ze eigenlijk zelf echt doorhad. Maar vergeet niet, ik heb een uitstekend geheugen, ik vergeet zo’n dingen NOOIT meer. En om die reden, en zijn aanhoudend gedrag doorspekt van verleiding en misbruik van de situatie, ben ik helemaal niet blij met hem.
Zo kom je dus op jaloers deel uit in onze relatie! Hij blijft aanhouden ‘ondanks zijn zogezegd respect’ en ze blijft er in trappen. Op een gegeven moment word me dit echt te veel en geef ik dat ook aan. Wanneer ik dit doe zijn we al op het moment dat ze er geheimzinnig over doet want ik zie zijn berichten passeren maar ze liegt van niet. Na veel discussie hierover belooft ze me dat ze voor mij kiest, ze wilt onze relatie uitbouwen en mee verder gaan en heeft dit ook aan hem duidelijk gemaakt. Ik ben natuurlijk argwanend, maar geef haar het voordeel van de twijfel (mss ben ik ook naïef?) en het probleem lost zich zo een beetje op. Maar onze ruzies worden hierdoor niet minder.
De druk van haar werk, het initiële probleem, en dus ook dat van mij met mijn eigen stress level, is er ten slotte nog steeds. Het wordt enkel erger en we hebben al enkele keren schijnbreuken gehad en sleutels op en af met elkaar gewisseld ondertussen. Telkens met hernieuwde beloftes en breuken hiervan. Mijn partner haar geheugen is niet zo sterk meer, ook niet vreemd voor iemand met haar aandoening, maar basicly zorgt dat ervoor dat in haar ogen alles steeds mijn schuld is. Maar mss ook niet, want waar ze zo empathisch en emotioneel op goede momenten, is er enorm gesloten en teruggetrokken op momenten als dit, dus mogelijk is het ook mijn gevoel dat mijn beeld hierover vervormt en tot op de dag van vandaag geef ik haar nog steeds het voordeel van de twijfel hierin.
Zo begint ze na een tijd te verdwijnen wanneer wij ruzie hebben met elkaar. Maar niet zomaar verdwijnen, ze verdwijnt letterlijk van aarde en wereld voor uren, zelfs haar kinderen hebben geen idee waar ze is dan. De eerste keer 4u, daarna 6u, en sindsdien de komende 3 keer voor 8u aan een stuk. Telkens is het ongehoord dat ik vraag waar ze was, wat ze deed… Ik mengde mij in haar privacy en dat is een absolute no go zei ze mij dan. Ik probeer telkens opnieuw uit te leggen waarom ik hier zo veel moeite heb (my own scars) maar daar heeft ze geen enkel oor naar. En uiteraard sluipt het idee van vriend1 in mijn hoofd.
De laatste grote ruzie die we hebben loopt zo hard uit de hand dat ze uren verdwijnt en onze relatie beëindigd. Het is niet vreemd dat we de relatie beëindigen, ondanks al onze beloftes, we zijn hier beiden in fout (tenzij je het haar vraagt, dan ben ik altijd in fout). Maar deze keer was het anders, uren verdwenen, geen greintje respect meer voor mij en alles dat we hadden besproken, elk risico we voor elkaar namen, elke inzet dat we hadden getoond was plots onbestaande. Ik werd bijna letterlijk behandeld als een stuk vuil (zeer confronterend door mijn laatste relatie waarin ik net zo werd behandeld plots) en ik ging hiervan bijna letterlijk kapot tot op het niveau dat ik er lichamelijke achterstand van ontdekte. Tevens dit is de ruzie waar we eigenlijk nog steeds in zitten, hoewel je deze in zekere zin als ‘opgelost’ kan beschouwen.
Ik kan de breuk niet aanvaarden, ik ben echt ‘hooked’, alle liefde die ik nog in mijzelf had heb ik opgerakeld en aan haar geschonken, elke bedenking dat ik had ivm opgelopen angsten heb ik overboord gegooid en het risico aangegaan. En nu plots besta ik niet meer. Alles waarin ik geloofde was van de tafel geveegd. Het leek zelfs even alsof er echt niets meer was. Maar zoals altijd, ze is niet snel zoals ze zelf telkens zegt, draait ze een beetje bij, maar deze keer enkel een mini beetje. Onze relatie heeft nog hoop, maar enkel nog onder voorwaarden en samenwonen zit er sowieso niet meer in.
Mijn werksituatie vergemakkelijkt het niet om deze situatie aan te gaan maar ik blijf mijn best uitermate doen. Ik begin mijzelf te verdiepen in ‘trauma complex’, zoek naar traume complex in combinatie met asperger voor het geval dat kan helpen. Ik lees talloze naslagwerken, doe research naar alles, van slachtofferhulp ivm zelfmoord tot narcisme en zelfs leven met autisten. Alles, ik laat het haar ook weten. Ik zie haar echt enorm graag en wil haar niet verliezen. Ja ik idd, mss ben ik enorm naïef, dit is mijn eerste relatie na mijn eigen voorval, mss plaats ik te veel hoop hierin, maar dat geloof ik niet. Ze is werkelijk een topvrouw! Je moet mij niet geloven, maar iedereen die haar zou leren kennen zou hetzelfde denken volgens mij, maar mss niet dezelfde dingen doen eens haar problematiek aan het licht komt. Ik laat mij dus niet stoppen hierdoor.
Ze apprecieert alle moeite die ik doe enorm hard en ik voel dat er terug een zekere connectie is, erg zwak, maar er is iets, het is niet verloren. De eerst volgende keer dat we elkaar zien (nu enkel dagen geleden) is zalig, ik geniet echt een prachtige avond met haar en ik krijg van haar de indruk dat dit insgelijks is. Ze stelt zelf voor om ’s anderdaags samen de middag door te brengen en daarna de dag. Ik ben echt in de wolken, maar niets was minder waar.
Volgende dag was ze enorm afstandelijk, ik begreep niet waarom, maar dat hield me niet tegen om er wel rekening mee te houden. Ik neem mij voor, dankzij alle verdieping dat ik gedaan heb in de materie en hetgeen ik nu eindelijk kan herkennen, dat ze een slechte periode heeft. Ik moet nu even haar voorop stellen, rekening houden met haar noden want zelf is ze even niet in staat dit te doen. 1 door haar werk, het te veel dat ze op de vork nam (en de problemen die daar bij kwamen dat ik niet heb verteld in mijn schrijven, puur werk gerelateerd maar even doorwegend voor haar gemoed), 2 onze eigen problemen en 3 haar persoonlijke innerlijke strijd dat telt bij mensen met trauma complex. Ik vermijd elk zwaar onderwerp, probeer zo goed mogelijk mijn eigen voor te stellen maar door haar eigen negativiteit belanden we toch in de zware materie die we zo graag hadden willen vermijden.
Voor ik het weet krijg ik alweer halvelings de schuld, ditmaal verweer ik me niet want ik wil het niet erger maken en ze staart enkel nog. Ik voel dat ik niet meer gewenst ben, en enkel een muur van defensief krijg ik als antwoord. Uit respect voor haar rust, ruimte en vrijheid keer ik terug naar huis. Ze ging langs de winkel gaan en winkelen. Maar plots verdwijnt ze weeral! Weer hoor ik haar uren niet. Ik word hier letterlijk gek van, mijn hart kan dit letterlijk niet aan, ik heb pijn in mijn borst. En na uren hoor ik haar plots…
Ik had niets verkeerd gedaan, maar toch kwam de waarheid naar boven… Vriend1… Ik had sowieso het vermoeden, maar nooit durven vragen uit respect voor haar. Ik wou ze dit vertrouwen geven, ik wou haar geloven dat ze idd erg oprecht, principieel en enorm eerlijk is. Dat ze idd nooit liegt en altijd haar beloftes houdt. En plots veegt ze dat allemaal van de baan, ik herbeleef bijna mijn eigen mini trauma ivm vertrouwen en bedrog. Toch besluit ik kalm en open te blijven, mijn liefde voor haar is mss zelfs te onbegrensd?
Ze geeft toe dat ze bij hem was en daar haar rust vind. Verder word hier niet meer over gezegd en ’s anderdaags wanneer we elkaar zien gaat dit gesprek verder. Ze geeft toe dat ze idd telkens bij hem was als ze verdween. Sterker nog, ze wilt dit niet meer opgeven. Als wij een relatie willen hebben, dan moet ik hem in haar leven laten zoals ze het zelf wilt. Ze is van mening omdat ze hem al langer kent er daardoor meer recht is voor hem. Hij is trouwens gehandicapt, dus waarom zou ik mij bedreigd moeten voelen? Hij kan niets doen volgens hem. Maar ze vind wel dat ik het moet verdragen, hij is haar dierbaar en ze heeft het geprobeerd om zonder hem met mij verder te gaan, maar dat is onmogelijk vind ze. Ja, ik sta perplex… Ik weet het niet meer. Tranen vloeien, ik voel me minderwaardig, ik wil dit helemaal niet, ik weet het niet meer, ben ik dan niets, zijn alle dingen die we tegen elkaar dan zeiden niets waard?
Ik heb tijd nodig om dit te overdenken. Ik kan alleen maar besluiten dat ik haar graag zie en haar trauma complex wil begrijpen en respecteren, maar valt dit er echt onder? Hoe verder we praten hoe moeilijker het echt begint te worden.
Dit gesprek leeft erg en ik zit in complete tweestrijd. Ik geloof niet in monogamie, ik ben ervan overtuigd dat dit een keuze is dat je maakt in uw leven, net zoals dat je ervoor kiest om dit niet te zijn. Maar polyamorie of -gamie is naar mijn mening evenzeer een keuze die je maakt en niets dat je bent. Spreken we hier over een geaardheid? Dat geloof ik persoonlijk niet, ik kan het bij het verkeerde eind hebben natuurlijk, maar nu, op dit moment, klopt dat niet in mijn hoofd. Zij vind van wel verteld ze mij, ze is niet monogaam en polyamoreus. Als ik hierover doorvraag dan blijkt het dat dit is ontstaan sinds haar laatste huwelijk. En dat is zeer toevallig het narcistische huwelijk waarin hij haar bedroog met vrouwen en met consent ook nog aandacht van andere mannen genoot. Laten we even niet al de rest erbij vergeten. Door alles dat ik over dit huwelijk heb geleerd kan ik enkel besluiten dat ze liefde te kort kwam en dit zelf ook ging opzoeken, met zijn goedkeuring, hij hield zich ook niet in. En zo is hierin gerold en met haar houvast aan deze oude en momenteel blijvende wonden is dit voor een waarheid geworden, een overtuiging. Want van voor dit gebeuren was daar geen sprake van.
En vriend1 heeft ze natuurlijk in de kwetsbare periode leren kennen, en dus ook wanneer ze door haar trauma complex is beginnen geloven dat dit het werkelijke is. Ze is niet meer in staat momenteel om te geloven in iets anders. Dat zie ik ook in, maar maakt het niet gemakkelijker voor mij. Toch ik ben in alle staten, maar bij elke vraag word mijn persoon meer en meer in elkaar gedeukt.
Ik besluit om haar al het vertrouwen te geven dat ze verdiend en dus vriend1 in haar leven te laten zijn, eigenlijk iets dat je altijd moet doen, maar beter laat dan nooit. Ik vraag wel om ook net als ik rekening hou met haar, dat ze ook rekening houdt met mij hierin qua afspreken. Ze lijkt hierin enorm aarzelend maar geeft enigszins toe. We praten er nog verder over en ik ontdek hierdoor wat ik vreesde, dit is voor haar idd een tweede relatie. Ik vraag haar om rekening te houden met mijn trauma hierover maar ze vind dit niet eerlijk en te veel gevraagd. Ik vraag haar om het intieme te beperken tot wat ik aanvaardbaar vind en mij niet door bedrogen zou voelen. Dat vind ze niet aanvaardbaar, elkaar zoenen en ‘skinship’ is een normale en wilt ze niet opgeven. Ik probeer tevergeefs te spreken over respect voor elkaar, maar dat vind ze beledigend en ik laat het passeren. Ik geef toe dat een zoen geen kwaad kan, maar dat ze wel wilt rekening houden met mijn noden en grenzen, hierop antwoord ze dat ze dit al doet maar dat ik niet kan verwachten dat ze haar relatie met hem stillegt op elk vlak. Ik vraag of ze ten minste mij als haar partner kan zien en doen alsof ik haar niet moet delen met een ander, waarop ze antwoord dat ik haar wel moet delen met vriend1. Ik vraag of ze dan toch niet ten minste het gevoel aan mij kan geven dat ik haar niet deel, en daar geeft ze dan uiteindelijk met tegenzin op in…
Ik sta wederom perplex… Ik weet niet meer wat mijn eigen waarde is. Zeker niet wanneer elk gesprek bij vriend1 blijft uitkomen. Als ik haar er op wijs zegt zelfs dat ik het zelf aanstuur terwijl ik net alles er aan doe om hiervan weg te blijven. Tranen vloeien zonder stoppen en geen enkele keer krijg een steunende knuffel of troost, ze ziet er gewoon blij uit, omdat ze mag doen wat ze wilt en ik alleen maar kan toegeven.
Om te sluiten dacht ik dat we de avond samen gingen doorbrengen toen ze me ook nog eens plots vertelde dat ze naar hem ging, dat lag al lang vast en ze had nietverwacht dat ik nu vrij had. Nochtans wist ze al 4 dagen of meer dat ik nu hier ging zijn… maar haar hoofd is duidelijk niet meer bij mij… maar bij vriend1… ik ben echt verloren en gebroken en weet niet meer wat ik moet doen. Mijn zin in het leven is verloren en kwijt. Enkel doem scenario’s flitsen nog door mijn hoofd, maar in geen enkel scenario ga ik bij haar weg. Enkel mijn eigen dood, de dood van hem, gelukkig ongelukkig samen… lijken nog mogelijk. Ben ik echt gedoemd om mijn hele leven in ongeluk te leven of komt hier ooit een oplossing voor?

Nahal

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste , wat heftig allemaal.. wat ik als ik jou was vooral niet zou doen is jezelf wegcijferen om haar te pleasen. Jij doet er ook toe en het is helemaal niet raar wat jij “eist”. Als Zij net vriend1 wil zijn dan is dat haar keuze maar daar hoef je niet akkoord mee te gaan, het lijkt alsof je er alles aan wil doen om haar maar niet kwijt te willen terwijl het van haar kant lijkt alsof ze gewoon over je heenloopt. Ik zou als ik jou was voor jezelf kiezen en toch weggaan. Hoe moeilijk dat ook kan zijn, in deze situatie word je niet gelukkig en dit verdien je ook niet

Anonymous

Jouw reactie:



Verhaal 32 - 80% ruzie

ik ben een meisje van 20 jaar oud en heb iets meer als 1Jaar relatie met me vriend van 22 jaar oud.

We hebben onze 1 jarige relatie zo'n 80% ruzie gehad wegens stress van zijn thuissituatie en van mij met me verleden. Zoals zelfverminking, beginnende depressie, uithongeren, weinig zelfvertrouwen.

Ik ben altijd wat flinker geweest maar niet extreem dik. soms noemde hij me wel eens dikke als voor de grap en zei al van dit is njet grappig want je weet tlt ik ermee sukkel om niet dikker te worden..
we hadden ook steeds rizie over kleine dingetjes van. Je benr sreeds op de telefoon en vooral afspreken was hij boos op me..

Ik werd misbruikt in onze relatie en durfde het niet meteen te vertellen en daar was bij dus boos om toen ik het vertelde. Hij zij dat i vreemd ben gegaan en wou me dus dumpen.

Ik wijsde hem vaak af op het sex gebied omdat het vaak pijn doet als we sex willen hebben en daar werd hij dis altijd slechtgezind van en zegt altijd laat maar weet al genoeg. Je wijst me tovh alleen maar af en soms is het van het is klaar.

k heb het een jaar volgehouden omdat ik niet wou opgeven Aan hem en ging er goed eeonder door. Ik ongelukkig voelde me niet goed in me vel dus ben beginenn met eten en ben veel bijgekomen..

Ik hem voor hem een opleiding werk en begeleid wonen voor hem geregeld omdat hij bijna alles kwijt was. Hij is me er soms wel dankbar voor ondanks hij vaak zegt dat hij dat gedaan heeft...

Op een dag (nog geen 2 week geleden) tot hij naar me huis kwam was er al wat wrijvingen tussen ons.
hij stuurde steeds met een meisje die hij nog geen 2 weken kende..
En zij ja ze heeft het moeilijk haar vriend is doodgeschoten en nog geen 2wekem geleden is haar moeder gestorven aan de pillen..
Dus wil haar advies geven ga sttaks ook met haar gamen..

Ik ben heel extreem jaloers maar was vooral boos en heb het ook gezegt van toen ik het moeilijk had wou je me dumpen en haar ken je pas en wil je meteen helpen!! Wat is het fucking verschil..
Hij was boos op me en meteen van wehjoh laat zijn..

Ik weet wat ik fout gedaan heb ik slecht.. want ben volledig uitgeflipt (1ste keer in hele leven tot ik boos was en uitflipte en iemand sloeg)
Ik sloeg hem omdat hij me niet voorbij wou laten en hij zij je gaat vreemd dit en dat terwijl ik niet vreemdga. Hij controleerde meteen me gsm en zij het is gedaan het is uit.. terwijl ik dat niet meende want had er spijt van..


Die vrijdagnacht ben ik hem.gaan zoeken maar moest terug van de politie omdat helaas was..
Dag erna ging ik terug zoeken en hij toonde weinig interesse in me..

We hadden het terug met elkaar maar die donderdag tot hij naar huis ging met dat meisje gaan gamen.. had hij opeens een nieuwe iPhone gekregen van haar..
Wat ik raar vind tot je iemand van 2weken kent zomaar een telefoon geeft voor niks..

Zondag was hij bij me en hadden weer ruzie maar alweer over dat meisje.. en na de sex dumpte die me en ging met dat meisje chillen.

Ik ging er volledig onderdoor..
En vroeg me zelf af.. waarom heb ik een jaar volgehouden met iemand die niet alles voor mij overheeft..voor iemand die steeds met me gevoelens speelt.. heeft nu alles en ben ik niet meer goed genoeg ..ondanks dat was ik toch een beetje blij want had zo'n 70% minder stress.

Maar zijn weer terug samen want ik hou zielsveel van hem en miste hem te erg..
Sinds die tijd hebben we alleen mog maar ruzie over dat meisje..

Ik denkt tot hij het bij me inwrijft of iets te verbergen heeft dat het uit gaat.. ivm jaloezie..

Want als ik 1 woord over dat meisje zegt hebben we de grootste ruzie..

Zoals hij zij ze heeft haar kind bij zich dus ze mag niet drinken en efna van nee het is haar nichtje..
Dan van ja ze volgt jr op insta met een andere account en ze zei je doet crossen wil bet haar wel leren.. ik was slechtgezind dus zei van nee wil niet tot dat wijf het me leert en wat is haar account zo kan ik haar ontvolgen. Maar wil hij geeft het niet en wilt haar naam niet zeggen ondanks ik nu wel weet hoe ze heet.. en zegt van je begint waar wauw weet genoeg ze doet niks dit en dat..


ander voorbeeld. Ik en hij waren in de stad en hij moest perse dat meisje wakker maken op haar kamer.. (ik ging er niet mee akkoord want vind gewoon niet tot dat hoort.) Maar ik mag niks zeggen van hem over dat meisje want moet vertrouwen hebben..
Ik moest wachten 3n hij ging ff naar die kamers.. hij belde me op en flipte volledig tegen me uit tot ik haar stalkte op snapchat.. want zij zegt dat ik dat was..

Terwijl ik.toen haar naam niet kende en me volledig aan het focussen was op.me partner terug te krijgen.
hij kwam terug naar mij en bood niet eens zijn excuses aan.

Nu als hij bij me is en zij stiurt open die de berichten niet waar ik bij bent of begint dood vrolijk de berichten te lezen tussen haar.. en het dat raakt me heel fel omdat.ik tussen mij en hem afstand voel...


Ik weet niet wat ik moet doen..
Want hou zielsveel van hem.. maar andersom is het de vraag denk ik..

Heb iedere keer sex met hem in de hoop van tot hij echt van me houd en niet voor een andere gaat..
Maar sommige familie leden zeggen al van dat hij veel liegt en je gebuikt voor dingen te hebben en dan dumpt hij je..

Want hik heeft nog 1 waarschuwing op zijn werk en is slecht bezig op dr kamer.. dus heb een vermoedde tot ik nu nog goed ben en dalijk niet meer.. maar hoop tot ik ongelijk hebt....

Wie kan me helpen of raad geven..

anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Onze relatie gaat al jaren slecht

Ben al 6 jaar samen en 1 jaar getrouwd we hebben een zoon 1 jaar maar onze relatie gaat al jaren slecht. Mijn man kijkt porno zit op deting site en stuurt daar naakt foto's van zichzelf op wat ik niet kunnen vind na discutie is hij hier zogezegd mee gestopt maar het vertrouwen is echt weg gewoon. Als we weg gaan kijkt hij naar vrouwen die passeren echt naar hun kont en bille maar mij ziet hij niet staan. Als hij thuis komt is hij altijd moe wilt nooit geen seks meer met mij als ik 1 keer per maand iets krijg is het veel. Nooit is een attentie of een komplimentje. Als we gaan wandelen nooit me vaspakke nooit aan de buitenwereld laten zien dat hij mij graag ziet altijd een meter voor mij lopen. Alleen maar gezaag van is het huishouden nog niet gedaan waneer gaan we eten ben precies alleen maar goed om zijn huishouden te doen. Wat moet ik hier nog van denken wat moet ik doen ik ben echt ongelukkig

Sandrina

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heb he er al over gepraat?therapie? Indien dit niet helpt zou ik weggaan

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Berichten met dragqueens

Na nog jaar een relatie te hebben merkte ik dat mijn vriend steeds afstandelijker werd. Hij betrok mij niet meer in dingen die hem bezig hielden. Op een rustige manier probeerde ik toenadering te zoeken en ik was heel open naar hem, toch werd hij geïrriteerd en soms zelfs boos. Als ik met hem samen was, leek het wel of hij er niet bij was, alsof ik zonder hem was. Het maakte mij verdrietig.
Het voelde niet goed.
Er zijn mensen die zeggen dat toen hij met zijn vorige vrindin was, vreemd ging.
Omdat ik niet zeker kan weten of dat waar is, kan ik dat niet 100% aannemen. Maar het is geen fijn idee.
Maar omdat ik merkte dat hij afstandelijker werd, begon ik hem toch een beetje te wantrouwen en besloot zijn telefoon te checken.
Tot mijn grote schrik zag ik op zijn telefoon berichten met andere. De berichten die hij met andere over en weer had, waren behoorlijk seksueel getint.
Ik had foto's met mijn telefoon van de berichten gemaakt en liet later op de dag de foto's van de berichten aan mijn vriend zien. Hij vertelde me dat dat er na een telefoonupdate, allemaal rare dingen ontving. Niet alleen de seksuele berichten maar ook mailtjes ontving van uitvaartverzekeringen. Hij had mij al wel eerder vertelt over de mailtjes maar de berichten vond ik wel heel raar. Ik liet hem zien dat de seksuele berichten ook uitgaande berichten waren. Hij zij dat hij niet weet hoe dat kon en dat het na de telefoonupdate is gebeurd. Later ben ik gaan kijken met wat voor mensen hij de seksuele berichten had. Ik zetten de nummers van de berichten in mijn telefoon, het waren nummers van dragqueens. Mij vriend houd helemaal niet van dragqueens.
Omdat hij heeft gezegd dat hij niets wist hoe het komt dat er ook seksuele uitgaande berichten op zijn telefoon stonde, heb ik hem gezegd dat ie voor de zekerheid naar de politie moet gaan.
Hij zegt dat hij naar de politie is gegaan en dat de politie het heeft bevestigd dat de seksuele berichten inderdaad mogelijk zijn ontstaan na de telefoonupdate, ook de uitgaande berichten.
Me vriend heeft me nooit van de seksueel getinte berichten verteld om mij in bescherming te nemen zegt ie. Ik begrijp wel dat je zoiets niet zo gouw durft te zeggen, maar om het nou helemaal niet te vertellen vind ik ook niet goed. Het heeft mij wantrouwen opgewekt.
Ik wil hem de voordeel van de twijfel geven, maar ik blijf het wel een beetje moeilijk vinden. Ik heb één vrindin in vertrouwen genomen om dit te vertellen en me hart te luchten.
Wat vinden en denken jullie van deze gebeurtenis?


Marsja

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Voor haar is het gewoon vriendschap

Hallo allemaal ik heb sinds 2 jaar weer contackt met een vriendin die ik al zeker 22 jaar ken waarvan 15 jaar elkaar niet gezien
. We hebben elkaar weer ontmoet en zijn aan de praat geraakt bij haar huis en smacht half 3 uit gepraat . Zoon giga klik opgebouwd waarvan elke dag contackt bijna elk weekend bij elkaar en samen de leukste dingen doen . Wat bijna wel een gezin lijkt . Ik heb hier vanaf het begin een goed gevoel bij en heb dit na haar uit gesproken en zij heeft destijds aangegeven dat het voor haar gewoon vriendschap is . Ze geeft aan dat ze zich niet tot me aangetrokken voelt . Wel is een paar maand terug iets gebeurd waardoor we hechter tot elkaar zijn gekomen en er een andere level is berijkt. Ze geeft aan me wel anders te zien maar toch niet die aantrekkings kracht voelt en weer beetje terug bij af geraakt en nu tot conclusie gekomen het weer vriendschappelijk te houden . We weten alle bij niet wat we er mee aan moeten . Heeft iemand raad

Hendrik

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - De vriendengroep van mijn vriend

Mijn partner en ik zijn 8 jaar samen.
We hebben beide hiervoor korte relaties gehad en gedate maar dit is voor ons allebei de 1e (en hopelijk natuurlijk enige) langdurige relatie.

Een van de dingen die ik erg aantrekkelijk aan hem vind is zijn drive. Als hij iets leuk vind gaat hij er 100% voor studie/stages/hobby's/werk altijd doet hij zijn best en probeer hij het meeste eruit te halen.

Sinds een aantal weken heeft hij weer wat actiever contact met wat oude vrienden die compleet het tegenovergestelde zijn. Ondanks dat ze 5 - 10 jaar ouder zijn gedragen ze zich in mijn ogen als een stel pubers (leven van diepvries maaltijden, nachten lang drank, drugs en feestjes met veel jongere mensen associaal gedrag, vandalisme etc) en proberen ze mijn partner daar de hele tijd in mee te trekken. Daarnaast is 'vrouw vriendelijkheid' 'monigamie' en 'respect' niet iets waar ze echt bekend mee zijn wat al enige keren voor een woorden wisseling heeft gezorgd.

We hebben het er al over gehad dat ik hem natuurlijk alle gezelligheid gun maar hij vooral eerlijk moet zijn of hij hier wel of geen behoefte aan heeft aangezien hij overduidelijk in een andere leeftijdsfase zit.

Hij gaat de laatste weken telkens mee in de verzoeken van deze vrienden om vervolgens de hele tijd te klagen dat het achteraf niet leuk was en hij liever thuis was gebleven. Om vervolgens de week daarop het toch weer 'aan te kijken'. Vorige week kwam hij thuis met het verhaal dat een van de vrienden uitgenodigd was voor een studentenhuisfeest en daar graag met de hele groep heen wilde gaan. Aangezien iedereen in dit studentenhuis +/- 15 jaar jonger is heeft mijn vriend besloten niet mee te gaan omdat hij dat een vies idee vond. Achteraf gaven zijn vrienden aan dat het een van de beste feestjes van het jaar was ondanks het leeftijdsverschil maar ik vind het eerlijk gezegd heel zielig dat de op deze leeftijd nog naar dit soort feestjes gaan.

Waar mijn irritatie (of zeg eigenlijk maar afgunst) voor deze groep met de week groeit blijft er bij mijn partner toch een bepaalde nostalgische hoop dat het weer zo gezellig word al vroeger..
Ik ben echt aan het aftellen tot het contact met deze jongens verwaterd of ze er eindelijk achter komen dat dit gedrag gewoon echt niet meer kan.

Liv

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Ik mis wat spanning

Sinds 5 maanden heb ik een relatie met een lieve jongen maar ik mis gewoon wat spanning, hij stelt nooit voor om iets leuks te doen of plant nooit is iets leuks, ik zou van hem bijv ook nooit een bloemetje hoeven te verwachten of iets spontaans, iets wat ik wel echt leuk zou vinden. Laatst ging hij 2 uur op internet zoeken om wat te doen uiteindelijk werd ik daar chagerijnig over en heb ik gezegd dat het al niet meer hoefde. Pfff zo moeilijk is het toch allemaal niet?? Hij brengt zijn weekenden t liefst thuis op de bank door terwijl ik juist van spontane dingen hou en erop uit te gaan. Hij is niet van het plannen en van de tijd terwijl ik dat juist wel ben. Hij is verder super lief hoor en daarom voel ik me vaak schuldig en ondankbaar omdat ik ook weet hoe relaties kunnen zijn met mannen die niet trouw zijn etc en zo is hij gelukkig totaal niet, maar in mijn ogen is hij gewoon wat simpel. Ik weet niet zo goed wat ik nu moet doen aan de ene kant moet ik er niet aan denken om hem te verliezen maar aan de andere kant krijg ik echt een benauwd gevoel zeker als ik aan de toekomst denk zo te moeten leven. Ik zit er zo erg mee wat zouden jullie doen het afwachten of toch uit elkaar gaan omdat we te verschillend zijn?

Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Ik wil kinderen en mijn man niet

Ik wil kinderen en mijn man absoluut niet. We hebben verder 6 jaar een stabiele relatie waar we beiden tevreden mee zijn.

Hoe ga ik met dit gegeven om, dat hij absoluut geen kinderen wil?
Vragen die steeds op komen zijn, moet ik mijn man verlaten omdat ik wel de kinderwens heb?
Hoe zou ik mijn man kunnen overhalen?

Hopelijk kunnen jullie mij wat tips geven of weet iemand een therapeut waar ik dit probleem kan voorleggen?


Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Hoe moeilijk is het als jullie wensen voor de toekomst uit elkaar lopen? Ik ben bang dat het geen kwestie is van je man overhalen, hij moet echt overtuigd zijn dat hij kinderen wil.

 

Als zijn gevoel op dit moment helaas 'nee' zegt, en dit gedurende jullie hele relatie het geval is geweest, kun je je afvragen of hij ooit van gedachten zal veranderen.

Uiteindelijk zal één van jullie 'afstand' moeten doen van je overtuiging. De vraag is echter of degene die bakzeil haalt daar op de lange termijn gelukkig van zal worden.

Ik denk dat het verstandig is als jullie in relatietherapie gaan om dit probleem te verkennen. Mocht hieruit naar voren komen dat jullie beiden geen afstand willen doen van jullie eigen overtuiging, dan kan de therapeut jullie verder begeleiden.

 

Mijn ervaring leert dat wanneer de één wel kinderen wil en de ander niet, dat dit op de lange termijn tot problemen en verwijten leidt.

Sterkte!


Petra
Reactie:
Hallo,

Ik heb net ook in zo n situatie gezeten. Ik zou wel degelijk met een gebroken hart mijn partner verlaten hebben en mijn kinderwens gevolgd zijn.
Mijn partner heeft echter toch ingestemd uiteindelijk. Wij hebben nu een zoontje en hij is de beste papa ooit.
Wat later blijkt is wel dat het niet enkel gaat om het al dan niet hebben van kinderen. Als je een kinderwens hebt, zie je het leven gewoon echt helemaal anders.... denk ik... daar zitten we nu wel met de problemen...

Xx

Jouw reactie:



Verhaal 39 - na 17 jaar nog steeds verliefd op jeugdvriendin

Hoi,

ik ben 34, getrouwd en vader van drie kids.
Op mijn 18e ben ik een lief meisje van 16 tegengekomen. Ik werd verliefd, we werden goede vrienden, want zij zat in een relatie. Ik kwam later een lieve vrouw tegen, en met haar getrouwd. Helaas was dit van korte duur. Na drie jaar waren wel gescheiden. Gelukkig toen geen kinderen. Ik raakte daardoor weer in contact met het meisje welke ik op mijn 18e ontmoet had, wederom staprlverliefd. Helaas was zij wederom bezet. Ondertussen ontmoette ik een nieuwe vrouw en ben wederom getrouwd en we hebben samen drie kinderen. De vriendin die ik op mijn 18e ontmoette was ondertussen weer vrijgezel, we hebben samen koffie gedronken en gepraat. Ik was weer stapel op haar, maar niets gezegd. Nu weer een aantal jaar verder en zij heeft wederom een vriend en woont samen. Nu merk ik dat ik na 17 jaar nog steeds verliefd ben op haar, zij weet het niet. Mijn vrouw ook niet... Wat nu. Contact volledig verbreken?

Joost

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 40 - moeilijke scheiding

Ik zit momenteel midden in een moeilijke scheiding, die al zo'n 1,5 jaar duurt. Het was een relatie van 18 jaar en ik ben degene die de knoop heeft doorgehakt. Ik kreeg een relatie met mijn ex toen ik 15 jaar was en zijn daarna gaan samenwonen. We schelen behoorlijk in leeftijd, zo'n 14 jaar.
We hebben samen een kind van nu 14.

Mijn ex is een dominante man, met een gebruiksaanwijzing. Wat ik voornamelijk mistte in mijn relatie was de emotionele wederkerigheid. Alles moest altijd op zijn manier en hij kan zich niet tot moeilijk verplaatsen in een ander. Dat stukje empathie mis ik bij hem. Dat als je een gesprek voert dat iemand ook echt luistert, maar ook laat merken dat hij luistert, dat je bevestiging krijgt. Of dat je begrip krijgt. Ook werd hij snel boos, als ik niet luisterde of het niet hem eens was dan verhefte hij altijd zijn stem. En uiteindelijk draaide het er dan weer op uit dat dat kwam door hoe ik me gedroeg/opstelde. Als ik met een vriendin uit wilde, dan moest ik altijd een juist moment zoeken hoe ik dat moest brengen. En uiteraard zoals verwacht was hij het er dan niet mee eens, maar ja...hij kon het me moeilijk verbieden. Of dan kreeg ik opmerkingen...oh dan zit ik weer alleen thuis. Soms denk ik nu weleens....misschien had ik me er niet zoveel van moeten aantrekken of misschien had ik erop moeten reageren of anders moeten reageren en had het dan anders gegaan. Ik voelde me onderdrukt in mijn relatie, was mijn gevoel van vrijheid kwijt. Maar tegelijkertijd vond ik de zekerheid ook wel erg fijn, het vertrouwde. Vanaf mijn 15e al....dat was mijn leven, ik weet niet beter. En we konden het ook erg leuk hebben, het was niet altijd zo. Maar er waren gewoon bepaalde dingen in zijn karakter waar ik moeite mee heb, wat moeilijk is om daarmee te leven. Als ik al een kast verplaatste in de woonkamer ging hij al uit zijn dak, maar echt buitenproportioneel, dat je denkt dat is niet normaal hoor. Schreeuwen waarom doe je dat nou en waarom overleg je dat niet eerst. En dan de auto pakken en wegrijden. Dat je haast gaat twijfelen aan jezelf of je iets verkeerd heb gedaan, terwijl dat is toch niet zo erg een kast verplaatsen. Maar voor hem wel dus. Ik heb wel aangegeven subtiel dat hij daar toch eens hulp voor moest zoeken. Bij onze zoon is toen ook ADD vastgesteld. Maar nee met mijn ex is niks aan de hand. Ik ben degene die problemen heeft.

Nou ja al met al heb ik genoeg dingen waar ik onvrede over heb in mijn relatie. Maar de situatie waar ik nu inzit maakt me ook doodongelukkig. Dat ik weleens twijfel of ik wel de juiste keuze maak. Na al die jaren ben je zo verbonden met iemand dat je de nare dingen weleens vergeet en alleen denkt aan de leuk dingen en die mist. En zeker nu in deze periode met corona. We hebben co-ouderschap, maar het contact tussen ons als ouders is er niet. Hij wil geen contact, ja alleen als ik bereid ben te praten, in relatietherapie te gaan. Want volgens hem is het allemaal niet zo erg en hadden we een perfect huwelijk. Maar ik stoor me gewoon aan hoe hij is, aan zijn karakter. Mijn zoon durft dingen niet tegen zijn vader te zeggen uit angst dat hij boos wordt. Hij wil geen huiswerk samen met zijn vader doen, want papa wordt altijd zo snel boos en zet hem onder druk. En dan zegt hij dat hij niet zo'n zin heeft om naar papa te gaan, want bij jou is het gezelliger mama. Dan breekt mijn hart. Ik zou het zo graag anders zien. Ik zou zo graag willen dat het contact tussen ons gewoon goed is als ouders. Maar hij gaat mijn keuze nooit accepteren, dat heeft hij letterlijk gezegd. En hij geeft mij de schuld van alles.

Het is zo moeilijk. Ik ben soms ten einde raad. Ik probeer een situatie, een persoon te veranderen, maar ik heb er geen invloed op, wat ik ook probeer. En als ik dit nu zo opschrijf begrijp ik weer waarom ik wil scheiden. Maar dan zijn er dagen van het gemis. Het gemis van de leuke en fijne dingen, want ja die waren er ook. Het gemis van iemand bij je. Het gemis van je gezinnetje. En dat doet je weer twijfelen.....

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken deze situatie. Heb ook gezegd te willen scheiden maar nu in lockdown wonen we nog samen. Zeer lastig. Reeds jaren hebben de kinderen e n ik het gevoel onze woorden te moeten afwegen omdat hij het als verwijten ziet. Kijk er naar uit om alleen verder te gaan maar anderzijds inderdqad ook angst voor het gemis. Er waren ook leuke momenten zeker wel en na mijn beslissing is hij opeens meer attent maar ben bang dat dit niet blijft duren. Hij is ook heel emotioneel en wil mij niet kwijt.

C.

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - een soort verslaving en houvast

Ik heb 2 jaar een relatie met dacht ik de man van mijn leven. Wij wonen niet samen omdat ik alles rustig aan wilde doen voor mijn 2 kinderen.
Goddank heb ik dit niet gedaan.
De eerste maanden was alles perfect tussen ons. Ik dacht echt dat hij het voor mij was. Alles klopte ..
Tot na een aantal maanden draaide hij helemaal om.
Begin te schelden me naar beneden te halen, dingen voor mij te bepalen enz enz.
Hij kan ook dagen lang heel erg gedrag vertonen dat ik me bek moet houden. Kanker dit en kanker dat.
Ik weet me geen raad meer. Ik blijf hoop houden maar in mijn hoofd heb ik die hoop op gegeven maar mijn hart doet wat anders.
Sex heb ik niet meer met hem want kan ik ook niet meer als iemand mij zo uitscheld en naar beneden haalt iedere dag weer.

Ik heb 2 x gezegd dat het klaar is waarvan 1 week. Maar toch trap ik er in.

Help !!!! Ik denk dat dit een soort verslaving en houvast is geworden.
Maar ik wil mijn leven vervolgen zonder deze egoïst!!!!
Wie heeft er tips? Ik ben echt radeloos. Ik wil het volhouden hem niet meer te appen bellen enz

Hij smeekt ook altijd om mij dat ie niet zonder me kan enz enz en nooit meer een nieuwe relatie zal krijgen.

Help

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als je niet met deze relatie stopt.
Krijg jij er spijt van.

Freddie
Reactie:
STOP DEZE RELATIE!
Niemand heft het recht je te vernederen uit naam van liefde. Dit is geen liefde. Dit moet je je kinderen niet aandoen. Waarschijnlijk is je vriend een openlijke of gesloten narcist.

Polleke
Reactie:
Ja mijne ' man' is mijne man niet meer. Als hij blijft ruziemaken is dat Geen liefde.

Anoniem
Reactie:
Stop zo snel als je kunt met deze relatie en ga alsjeblieft aan je eigenwaarde werken. Niemand verdient dit.

Ot

Jouw reactie:



Verhaal 42 - we kunnen niet blijven negeren

Ik denk tot een soort van zelfinzicht te zijn gekomen betreffende mijn relatie en mijn gevoel er in. Ben al een tijd niet tevreden. Vooral omdat ik het gevoel krijg dat ik voor hem niet aantrekkelijk genoeg ben. En misschien zelfs twijfel aan zijn liefde voor mij omdat hij mij zelden tot niet knuffelt of kust en kennelijk totaal niet die behoefte lijkt te hebben. Voel mij hierdoor wat onzeker ook omdat ik gewoon niet tevreden ben met mijn buikje. Daardoor merk ik ook dat ik ook een soort van afstand ga nemen als ware een vorm van zelfbehoud. Ben mij heel goed bewust dat de situatie zo niet zal veranderen. Weet echter ook niet goed hoe ik deze kan veranderen. Ben erg gevoelig voor flirten en dat geeft mij ook het zelfvertrouwen om terug te flirten. Wij flirten al heel lang niet meer met elkaar. Noem het sleur, gewoonte of vanzelfsprekendheid, het voelt gewoon zo frustrerend. Ik wil gewoon die liefde voelen.. van beide kanten.

Ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet doen. We kunnen toch niet voor eeuwig beiden de andere kant op kijken en negeren wat hier gaande is.

Ik weet dat we hier over zouden moeten praten, maar ik weet niet goed of wij dat kunnen zonder dat het voelt of overkomt als verwijten.

Het voelt of we elkaar verliezen maar net doen of dit niet zo is en ik weet niet goed waarom?

Ja denk dat ik het van mijn kant het waarom wel weet. Wil gewoon mijn gezin niet kwijt en denk misschien til ik er gewoon te zwaar aan.

Maar toch kan ik dat frustrerende gevoel aan gebrek van intimiteit niet van mij afschudden.

Ik roep ook heel hard tegen mezelf dat ik best zonder kan en dat er zoveel meer ook belangrijk is, maar dan lieg ik denk ik wel keihard tegen mezelf.

Hij voelt dit toch ook? Ik kan mij niet voorstellen dat hij tevreden is met onze platonische relatie.

Moet ook toegeven dat van mijn kant momenteel ook geen aantrekkingskracht is, maar ik wil dit wel. Dat gevoel, de lust en passie. Nu zijn we meer maatjes dan geliefden.

Even ter verduidelijking ik mis niet de seks. Die behoefte is er momenteel totaal niet, waarschijnlijk ook omdat ik niet geprikkeld word op deze manier.
Ik mis vooral de affectie, het knuffelen met elkaar en wellicht als dat weer aanwezig zou zijn, de rest misschien ook wel weer zou kunnen komen.

Lonelygirl

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik voel mij ook gefrustreerd, omdat ik niet meer met hem mag vrijen. Ik 'snap het niet
Hij neemt medicatie ' coversyl plus ' ik heb op bijsluiter gevonden dat je daar impotent van word. Erg he.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Mijn vriend is heel jaloers

Hi allemaal,

Om te beginnen zal ik mij even voorstellen. Ik ben Ashley en ben 20 jaar. Ik heb om dit moment halfjaar een relatie met Turkse jongen van 27 jaar.

Wij zijn allebei dol verliefd op elkaar maar helaas loopt het de laatste tijd niet echt lekker. Mijn vriend is zelf heel jaloers en als gevolg hiervan heb ik een aantal van mijn sociale media moeten verwijderen, en van een app (snapchat) alle jongens moeten verwijderen.

Als ik met een van mijn vriendinnen wat ga doen en dan heb ik het niet eens over uitgaan want dat doe ik niet, maar meer over gewoon een avondje bij hun thuis gezellig kletsen, wilt hij dat ik hem zo veel mogelijk app. Als ik een lange tijd niet reageer of niet opneem als hij mij belt maakt hij zich al gauw druk. En dit is ook iets waar de meeste ruzies bij ons over gaan. Hij zegt zelf dat hij heel beschermend is en dat dit de rede is van zijn gedrag, maar ik heb hier af en toe mijn twijfels over, ikzelf dat het meer gaat om vertrouwen.

De ruzie’s die wij hebben kunnen soms best wel uit de hand lopen, we schreeuwen naar elkaar. Een keer dat ik zijn auto uit wilde stappen om weg te gaan heeft hij mij hardhandig de auto weer ingetrokken, waarbij ik soms dan denk ‘waar zit de grens?’ en ‘wat gebeurd er de volgende keer?’’.

Vele van jullie zullen nu denken waarom ik bij hem blijf. Maar ondanks de ruzies die we hebben, hou ik ontzettend veel van hem en geeft hij mij echt het gevoel dat ik speciaal ben.

Mijn vraag is: hoe zorgen we ervoor dat de ruzies minder worden?


Ashley

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 44 - I changed in this agressive woman

Hi everyone,

Idk where 2 start.
Well .. I met my partner when I was 14 and back in highschool (2006). He , Steven, was 21 , I knew that and lied about my age I had said I was 17 because we met in this club , because I just wanted him so bad.
(I knew the age difference wasn't really right, but I wanted it
When where so in love, you know the puppy love stage.

He was a BadBoy and I loved that.
So 2 months of seeing each other , he just went off the radar.
There I was , alone ,worried , confused.

Days pass ,weeks starting to pass
Still no sign.
I thought I was played by him and started 2 move on.
Still 14

So I then , I began 2 talk 2 this boy ,Trey, again who I already had seeing before I met Steven. But because I fell in love with Steven , I had broken all contact with Trey, like everyone who goes from single 2 falling in love.

We all know ppl before getting in 2 a relationship.
But my difference was, I was 14-15, I was young. He left me with no words ,so I moved on.

So I was dating Trey (who was 18 at the time) for maybe 6 months now.
He treated me so nice and loving. And everything just went good, I had put Steven out of my had by this time , I was still wondering what happened 2 him but I had moved on..

Then all of a sudden, I was walking with my mom and a schoolfriend in the town mall.
There he was .. Steven!
Standing in a clothing store.
He saw me and boomm.
I told my mom 2 go ahead as me and my friend walked up 2 Steven.
He was nearly crying seeing me.

We met up 2 talk about his sudden disappearance.
He had fled ,the Netherlands (that's where we live)
And he went to the D.R.
2 hide out , because I got himself in trouble that's why he just ghosted everyone.

There was me , moved on with a new boyfriend. What was I supposed 2 do. I was 14 at the time he left.
I felt bad now, because if I knew why he left I would've waited on him.

So as much as I was in love with Trey. I just went and chose 2 be with Steven again.

Everything was nice and good, untill I started seeing lil signs of Steven being upset of the fact I had dated someone when he was gone, fanished.

We dated for maybe 7 months , I was now I think 16, still young.
When Steven got arrested for possessing a firearm , I knew about that.
He spent maybe 1 and half year in prison.
Months past by me visiting him , I was just alone and young.
I was thinking about how I didn't want this for myself.
I was alone for maybe 6mnths ,when I met Jeremy (18) I was prob 16ish 17.

So slowly I was moving on breaking myself away from Steven and getting closer to Jeremy.
Couple months (like 7 maybe) me and Jeremy where dating, with ups and downs. When I accidentally got pregnant. We where on medium good grounds.

I was shocked but I wanted 2 keep it because I was surrten that me and Jeremy where in love and ready.
Than Steven had called me , he still rang me maybe 1s a week 2 check on me, when I told him that I got pregnant.
And we couldn't call no more ,I was moving on, again.

So I was pregnant and happy.
Then I started noticing that Jeremy changed. He was first happy now he said he didn't want the baby and everything. There was I , thinking that Jeremy was my world and he tricked me first 2 be happy and now backing up, and telling me 2 get an abortion.
I was in disbelief. And thought how can you be so ignorant and heartless. I talked with my parents and was going 2 have a abortion. I realized that I was 2 young. And didn't want 2 have anything to do with Jeremy noo more ,so I fucked him off !
I stayed single for maybe 8mnths. (My best time) I was now 17 enjoying life like every other teenager at that age and wasn't planning on having no boyfriends no more.

When I got talked 2 by a friend of Steven (who was still in jail)
And he told me Steven had said if you see Kiki ask her number so he could give it 2 Steven.
With hesitation I gave my number.

Steven called me a couple days later , and yepp you prob already know .. Boom we just kicked off like we never had broken up.

He got out a coulpe off months later and we just got together and that was that.
I got pregnant of Steven when I was 18.
We had a beautiful boy.
I was 19 and a young mom.
And felt like this was what was meant 2 be All along.

When our son was 3mnths old , I went 2 visit my best friend. With the baby. And I came home like about 10.30pm .. it was a bit rainy.
As I walked in the house, Steven got really mad.
Because in his eyes I was late it was rainy and I was a badmom for being outside with the baby.
(Mind you, the stroller had rain protection , and I only had 2 walk 5 min from home 2 the Tram)
Slappp .. he hitt me.
I was shocked.


Days pas weeks pas .. we didn't talk about it.
I knew this wasn't right but I stayed.
We went on but from now we just had falling in a pattern of arguing bout lil things.

Couple years past.
We became parents of a lil prinses.

Our relationship was strong but it was cracked.

He was and still , now I am 28, blaiming me for my past choices.
For dating other guys when I wasn't with him.
I was young when that all happened.
I was losing my respect for him more and more .

Now we gone break up because..

Whenever he went out 2 go meet his friends and family , he never really answered his phone or keep me updated about his where abouts

When I got mad , when he came home like 2 - 6 am in the morning , I got really mad and upset.
Mind you I was changed in this agresive woman , because of hurt, because I had 2 hear day in day out for every mistake I made when I was 14..15.

Steven thinks , that I have no right 2 doubt or question him ,and if he does cheat I don't have the right 2 be upset because I did way more stuff 2 him.


Kiki

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 45 - Onze ruzies gaan alleen over zijn werk

Ik ben 8 jaar getrouwd heb 1 kind en nu weer in verwachting. Ik werk zelf 3 dagen in de week en mijn man werkt 6 jaar in een autogarage en verdient echt heel weinig. Hij gaat niet op zoek naar ander werk. Ik merk dat hij onzeker is en wilt in dat garage blijven ivm vertrouwde vrienden en collegas. Doet echt geen moeite om aan een beter baan te komen. Onze ruzies gaan alleen over zijn werk. Ik ben het ook zat om elke keer hetzelfde liedtje. Ik laat het soms los van kan me niks schelen. Maar toch zijn er periodes dat ik weer erop terug kom. Op verschillende manieren geprobeerd hem te overtuigen maar helaas zonder resultaat.
Als mijn tweede kind er is wil ik ze beide naar de opvang brengen maar kan het alleen niet betalen want ik betaal eigenlijk alles. Echt te lange verhaal maar weet echt niet meer wat ik met hem aan moet.

Linsey

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Vastberaden grenzen stellen naar zijn familie

Mijn echtgenoot kan niet aanvaarden dat ik grenzen heb gesteld naar zijn familie.

Ik ben daar juist heel vastberaden in en blij dat ik dat heb gedaan.


Devil

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Mijn frustraties nemen toe

Hallo, ik ben vrij nieuw hier maar hopelijk vind ik hier dames die mijn situatie c.q gevoel herkennen.

Ik ben 39, werk fulltime en ben getrouwd. Ik kreeg op mijn 26e een relatie met mijn huidige man. Na 1,5 ben ik bij hem ingetrokken, ik huurde en hij had c.q heeft een koophuis. Dat was op dat moment het meest makkelijke, ook om te kijken hoe het zou gaan. Na 3 jaar samenwonen kreeg ik de behoefte om samen wat te kopen, zodat ik ook iets zou opbouwen en puur voor het gezamenlijke gevoel. Mijn man was hierop tegen: hij heeft een relatief goedkope hypotheek en nieuw kopen zou alleen maar meer kosten. Hij begrijpt niet dat ik ook iets op mijn naam wil hebben staan, het huis voelt immers niet van mij. Hij beloofde dat het huis later ook op mijn naam komt te staan. Ik betaal vanaf dag 1 de helft van zijn hypotheek, zogenaamd 'huur'. Zo gingen de jaren voorbij, na 9 jaar gingen we trouwen en het huis staat nog steeds op zijn naam. Daarnaast heb ik er weinig over te vertellen: ik wil graag tuinmeubels zodat ik mensen kan uitnodigen, hij niet, ik wil een grote eettafel, hij niet, ik wil een opblaasbaar zwembadje, hij niet, ik zou graag een hond willen nemen, hij niet. Noem maar op.
Kortom: hij bepaalt alles en gaat totaal niet op mij in. Wanneer ik dit bespreekbaar maak raakt hij geïrriteerd en zei dat hij belooft dat het een keer gaat komen. Hij is niet echt een prater, en praten over gevoelens of lastige zaken gaat hem ontzettend moelijk af zodat ik eigenlijk alles uit zijn neus moet trekken. Mijn frustraties nemen inmiddels dusdanig toe dat ik eigenlijk alleen maar geïrriteerd ben, terwijl ik dat van nature niet ben. Ik heb het gevoel dat ik eigenlijk alleen in zijn huis investeer en dat ik het geld net zo goed weg kan gooien.
Ik weet dat ik wellicht eerder de relatie had moeten verbreken en heb nu ook twijfels waarom ik überhaupt met hem getrouwd ben, maar we hadden/hebben ook leuke momenten en ergens dacht ik van binnen dat het vast goed komt. Maar ja, niet dus. Iemand tips of ideeën?

Liefs, Nathalie

Nathalie

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Nahal ,

Voor een podcast voor een publicatie zijn we heel geïnteresseerd in je verhaal. In deze podcast worden beide partners apart geïnterviewd door een professionele therapeute. Mocht je interesse hebben, reageer dan onder dit bericht.

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Kevin

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Mijn vrouw is totaal veranderd

Hallo allemaal,

Ik zit toch al een tijd met dit gevoel. Een paar maanden geleden veranderde mijn vrouw totaal. Ze had een andere kijk op wereld en op onze relatie, dit was voor mij een donderslag bij heldere hemel. Maar ik liet het er maar bij, toch was er een gevoel dat er iets niet klopte. Nu heb ik had ik stiekem in haar telefoon gekeken en kwam ik erachter dat ze
met een andere man aan het chatten was en niet de gebruikelijk taal. Daar ben ik natuurlijk heel boos om geworden en dit heb ik ook doorgegeven aan deze
man zijn vrouw. Hierdoor is natuurlijk zijn en mijn relatie in een crisis gekomen. Maar het rare is mijn vrouw wil het contact niet verbreken met deze man want ze kent hem al van vroeger. Ik weet dat hij verliefd is op haar en haar op alle mogelijk manieren probeerd te bereiken. Nu laatst heeft hij weer een account aangemaakt met love you en mijn vrouw heeft hier over gelogen tegen mij. Ik weet niet meer wat ik hier mee aan moet. Ik hou zielsveel van mijn vrouw alleen kan ik niet aan onze relatie werken als er nog iemand meedoet op de achtergrond. En mijn vrouw wil
niet van mij af zo als zij zegt, maar het voelt voormij meer dat zij twee lijntjes aanhoudt. Ik hoop dat er iemand mij advies kan geven.

Jeffrey

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lees eens op internet info en tips over hoe omgaan met vreemdgaan en (verliefde) minnaar. Belangrijkste tip is: zorg dat er een closure contact komt (laat ze keer praten samen, bepaal vooraf grenzen ) en zorg dat contact volledig verbroken wordt. Laat je vrouw die artikelen ook lezen. Dan verdwijnt pas verliefdheid en ziet je vrouw het misschien ook helderder. Waarom contact houden met verliefde man als ze jou wil??? Raar.

S.
Reactie:
Geachte Jeffrey,

Na het lezen van je verhaal begrijp ik je volledig. Het is enorm pijnlijk om er achter te komen dat jou vrouw met iemand anders aan het chatten is. Persoonlijk heb ik het zelfde mee gemaakt en het werd steeds erger. Waarschijnlijk voel je machteloos en ben je constant bezig met het zoeken naar een oplossing. Zo te zien heb je geprobeerd over te praten met je vrouw, helaas zonder resultaat. Dat zei de contact niet wilt verbreken met deze man komt het waarschijnlijk door dat ze een emotionele band heeft opgebouwd. Er is een grote kans wanneer ze met hem in contact blijft dat ze zich altijd aangetrokken tot hem zal voelen. In zo situatie is de kunst om er niks mee te doen en afstand van te nemen maar helaas kunnen veel mensen dat niet. Wat ik jou vooral adviseer is om nogmaals gesprek aan te gaan met jou vrouw. Wanneer ze nog steeds niet bereid is om er wat aan te doen, zal ik duidelijk maken dat je bij der weg gaat! Ik snap dat het hard klinkt maar wanneer zei dat niet begrijpt kan je beter afstand nemen. Je kan natuurlijk constant opnieuw het gesprek aan gaan, lief doen en alle aandacht geven in hoop dat het goed komt, maar geloof me dat werkt juist tegen. Op die manier laat je zien dat je onzeker en bang bent om haar kwijt te raken, maar dat is totaal niet aantrekkelijk voor een vrouw. Ik snap hoeveel pijn het je ook doet en hoe lastig het is. Toch adviseer ik je om zelfverzekerd over te komen en duidelijk maken dat jij afstand van haar neemt, hoeveel pijn het je ook doet. Misschien zal ze het dan wel begrijpen, zo niet dan is zei het niet waard, dat moet je wel beseffen! Het is al erg genoeg dat je er zelf achter moet komen en dat ze toch er mee door gaat. Je moet altijd in je achter hoofd houden als ze nu al niet eerlijk is waarom zal ze dat in de toekomst wel zijn? De keuze is natuurlijk aan jou wat je hier mee doet. Na dat mijn relatie uit was ben ik op al die dingen gaan reflecteren en heb ik spijt dat ik het niet eerder heb gedaan had me veel pijn en verdriet bespaart. Zoek vooral de juiste mensen om je heen die jou steunen in deze moeilijke periode. Probeer afleiding te zoeken waar jij je prettig bij voelt bijvoorbeeld sporten. Ik wens je heel veel sterkte in deze zware periode! Uiteindelijk komt het allemaal ooit wel goed, het heeft alleen tijd nodig.

Annoniem

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Gebroken hart

Mijn man is een gokverslaafde. Iedere keer als ik geld heb gespaard ergens voor, dan vergokt hij het ergens aan. Ik beheer de rekeningen, maar als ik het geld niet geef dan breekt hij de boel af. Hij schreeuwt dan dat het zijn geld is, wat ook klopt, ik werk niet. Maar ik ben wel degene die alles netjes betaald en de rest spaart. Hij schreeuwt dan dat hij mij en de kinderen niet meer wilt. En dat hij zijn geld wilt en voorgoed weggaat. En daarna komt hij terug en begint het van voren af aan. Ik weet niet wat te doen. Voel me gebroken en moe. Bne nergens toe in staat. Ik vind het zo jammer dat hij gokken boven ons verkiest. Hij lijkt wel bezeten als hij heeft gegokt. En toch ben ik bang om uitelkaar te gaan.

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Mijn man alcohol verslaaft! Hij vindt van niet.

Mijn man alcohol verslaaft! Hij vindt van niet.
We zijn inmiddels 2á3 jaar bezig mijn kinderen en ik om hem te vertellen dat hij minder moet drinken gemiddeld is hij 3x in de week stomdronken. Vloekt scheld tiert tegen ons allemaal. Tot de dag dat er geweld bij kwam en hij verplicht naar de huisarts en psycholoog moet. Pillen erbij zodat hij ziek wordt als hij drinkt.
Maar het is nog steeds allemaal onze schuld dat hij een probleem heeft.
We zouden ergens anders kunnen gaan wonen maar de kinderen willen hun spullen niet kwijt en de hond kan niet mee

Annemieke

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Erg ben gebroken door zijn drinken uit elkaar nog maar 1 week😔😔😔😔

Flowergirl

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Ben het stilletjes aan beu

Ik weet het niet meer...

Enkele maanden geleden nam mijn partner ontslag op z'n werk juist nadat wij in ons eigen huisje woonde. Eenmaal begonnen op z'n nieuwe job merkte ik al snel op dat hij niet gelukkig was met z'n keuze. Hij veranderde hierdoor, was veel ziek en altijd chagrijnig.
Ik kreeg hier ook veel stress door en voelde mij niet meer goed in m'n vel.

Na enkele maanden besloot hij ook om daar te stoppen waardoor hij werkloos werd.
Ik kreeg hierdoor nog meer stress, want zelf ben ik een carrière vrouw met een hoge functie en komt mijn job op de eerste plaats!
Ik werd boos van de gedachte dat hij thuis zat te niksen... In mijn ogen leek dit toch zo. Ik vond dit zo onaantrekkelijk en dit werkte ook op ons seksleven.
Na een kleine maand werkloos vond hij een nieuwe job. Het ging weer enkele maanden beter met hem, met mij, met onze relatie. Tot nu. Vandaag had hij enkele meningsverschillen met z'n werkgever en nu weet hij niet als hij zal mogen blijven. Weer stress dus...

Ik word hier zo verdrietig van en ben het stilletjes aan beu, maar ik zou ook niet zonder hem willen.. Wat moet ik doen, zit zo in de knoop!

Knoopje

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je partner zit niet lekker in zijn vel. Denk dat hij depressief raakt? Wellicht wat hulp kan hij gebruiken. Want hij heeft een stap

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Zijn ex is nog heel aanwezig in de familie

Ik heb sinds drie jaar een relatie met een fantastische man, het gaat heel goed met ons. Hiervoor had hij een relatie van 15 jaar, zijn geen kinderen Net voor wij elkaar leerde kennen ging hun relatie op zijn initiatief over.
Zijn ex lijkt er wel een wedstrijd van te hebben gemaakt om met iedereen uit zijn verleden nu opeens heel contact te zoeken. Ze was altijd erg op zichzelf maar nu opeens heel sociaal. Zoekt heel veel contact met zijn familie, houdt dit heel erg in stand door hun veel uit te nodigen. En dit ook zo naar zijn vriendgroep. ze heeft zelf ook alweer twee en een half jaar een vriend. Ze mag natuurlijk contact hebben met wie ze wil maar ik merk dat er naar mij toe door familie en vrienden een soort terughoudendheid is, gemaakt vriendelijk. Ze zeggen het niet maar merk aan kleine dingen dat ze haar nog missen in de familie en ik daardoor toch ergens achteraan sta. geen interesse in mij, wat ik doe. Soms kan ik het loslaten maar ben er ook vaak verdrietig om dat zijn ex na 3 jaar nog steeds zo aanwezig is.
Mijn huidige partner en zijn ex hebben geen contact meer, op feestjes e.d ontlopen we elkaar door andere dagen of tijden te komen.

José

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Hij drinkt dagelijks

Ik kan het niet laten om mijn partner altijd met de vinger te wijzen ivm zijn alcohol gebruik!
Mijn partner is niet kwaadwillig,hij doet veel voor mij en helpt waar hij kan.
Hij heeft zijn eigen café en een heel druk sociaal leven.Hij drinkt dagelijks,ik heb het daar moeilijk mee.Als ik hem erover aanspreek dat het ook iets minder mag zijn verwijt hij mij ervan dat ik geen respect heb en geen flauw benul heb wat horeca is!
Drank hoort daar nu eenmaal bij en dit is normaal.Als het mij niet aan staat moet ik maar vertrekken.
Nu met de lockdown dacht ik dat het beter zou gaan,idd hij drinkt niet dagelijks.Maar als hij drinkt staat er geen rem op.
Maar weer de reactie dat ik geel begrip toon voor de moeilijkheden in de horeca,is zijn uitlaatklep.
Help alcohol daarbij,moet ik als verpleegkundige ook pillen beginnen slikken omdat het mijn job is.
Ben ten einde raad,dacht echt dat ik bij de liefde van mijn leven was..Nu voel ik mij zo triest.Ik kan het niet aanzien.
Zwijg ik beter en laat ik hem doen,laat ik hem in zijn ongeluk lopen...Trek ik het mij teveel aan en verdring het beter.Echt triest

Krista

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel triest eigenijk, je hebt het beste voor hem maar hij is zo koppig. Alcohol is een verslaving net als roken etc. Ze moeten zelf de stap zetten om hulp te zoeken of stoppen ermee

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Niet goed in mijn vel door mijn relatie

Hallo,
Ik vind dat ik al een tijdje niet goed in mijn vel ben door mijn relatie. Ik ben al ongeveer 10jaar met mijn vriend en we hebben een zoontje van bijna 2 jaar samen. Mijn vriend wilde direct nadat we ons huisje hadden een kindje. We hebben een top van een kereltje. Door hem ben ik super gelukkig maar helaas heb ik ook van die niet leuke dagen door mijn vriend. Ik moet alles doen in het huis. Ik sta op van 5u30, ik maak de boterhammen klaar voor mijn zoontje en mijn vriend. Ik maak mij klaar en maak mijn zoontje klaar. Wij vertrekken dan naar de crèche. Ik werk van 8u tot 17u. Ik haal mijn zoontje af van de crèche en dan zijn we thuis. Ik profiteer even om met hem te spelen en dan moet ik koken. Hierna eten we en ruim ik af en doe ik alles in de afwasmachine. Na dit moet mijn zoontje in bad en daarna bed. Mijn vriend zit die tijd als ik thuis kom op zijn gsm te spelen. Als mijn zoontje dag wilt zeggen, kan mijn vriend zijn gsm niet opzij zetten omdat hij aan het spelen is. Dit elke dag. Ik krijg geen hulp en ik heb dit hem al gezegd. Als ik thuis kom ben ik niet gelukkig maar als ik mijn zoontje ziet maakt hij mijn dagje. Ik en vriend spreken niet veel omdat hij dan bezig is met zijn spelletjes en tv kijken. Ik ben het kotsbeu en hij lacht mij hier telkens mee uit. Ik weet niet wat doen :( Hij denkt alleen aan zichzelf en zijn brommer. Ik heb het gevoel dat ik geen respect krijg en dat ik niet zijn vriendin ben maar precies zijn mama. Wat hij ook zegt is dat ik de vrouw ben en dat het normaal is dat ik dit allemaal alleen moet doen. Ik weet het niet meer.. ik ween bijna altijd. Zelfs in de auto.

Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat erg zeg dat je zo over je heen laat lopen.
Als ik jou was zou ik zeggen doe jij de vaat maar en de keuken. Want ik heb al gekookt en opgeruimd en nu ga ik die kleine douchen.
Hij is zelf nog erger als een kind
Ook gewoon hard spelen dan pas gaan ze het zien. En als je niet durft uit reactie. Zeg dat je het niet kan je hebt je bezeerd desnoods. Zodat hij noodzakelijk zijn steentje moet bijdragen

Anoniem
Reactie:
Ik denk dat je gewoon heel goed na moet denken of je dit wel wil? Wat nou, jij bent de vrouw, dus jij moet dat doen. Ja vroeger inderdaad toen de vrouwen niet werkte. Maar je werkt langer dan hem en hij doet niet. Hij heeft totaal geen respect en lacht je kei hard in je gezicht uit. Meid, sta op, pak je kind en vertrek....

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Ik wil dat ze stopt bij de vereniging

Mijn vrouw heeft na 20 jaar gezoend met iemand van haar sport team ik kan dit haar nog vergeven maar ik wil wil dat ze stopt bij de vereniging maar ze staat hier niet heel open voor. sport betekent alles voor haar maar ik kan er niet tegen dat ze elke week weer samen in een team leuk zit te hebben met hem ik wil wel verder met haar maar als ze door wil met sporten weet ik niet als ik dit kan handelen

Erik-jan

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je hebt gelijk. Het idee dat je partner hem nog tegen komt, is de grens. Laat ze maar ergens anders gaan sporten. Onzin.

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - Het probleem lag bij mij

Getrouwd, 2 kinderen en ruim 16 jaar bij elkaar.
2 jaar geleden ging het niet tussen ons en zijn we in therapie gegaan, kern van het probleem lag bij mij, (manipulatie & liegen), daar is aan gewerkt maar na een jaar probleem vrij te zijn stak het weer de kop op en ging het 2 weken geleden mis. Mijn vrouw is er klaar mee en ziet mij niet meer als partner, we slapen in andere kamers en zijn niet meer intiem. Ik mis haar en hou veel van haar maar weet niet meer wat te doen.

Ano

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je vrouw verdient het om geliefd bemind verwend te worden en respect en loyaal zijn naar elkaar toe, is zo belangrijk.
Je kan haar pas gelukkig maken als jij zelf ook gelukkig bent.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 57 - Welke keus moet ik maken?

onze relatie begon bij een hulpinstantie waar we allebei zaten ik ging op gegeven moment op kamers en hij was nog daar maar kreeg een 40uur contract aangeboden en werd er tegen hem gezegd doordat hij niet meer met activiteiten bij kan staan mocht hij er niet meer wonen is dus zonder pardon op straat gezet. dus ik zei kom maar bij mij slapen tot je wat heb gevonden voor jezelf.(heeft 2,5jr geduurd). maar in die tijd sliepen we en woonde we dus samen in 1 kamer, en de afgelopen 2 jaar is er niets anders geweest dan ruzies verwijten en miscommunicatie het is zelf zo erg uit de hand gelopen dat de politie binnen is gestapt en ons mee nam voor een nachtje cel met 10 dagen contact verbod als vervolg. nou een aantal maanden geleden heeft hij een woning toegewezen gekregen en ben ik met hem mee verhuisd maar we hadden alleen maar ruzies dus ben ik weer terug gegaan naar mijn eigen woonstekkie en afstand genomen, we hadden nog wel contact op de app maar daaruit kwam ook vaak ruzie.
nu zijn we gestopt met alcohol en ben ik in behandeling om aan mezelf te werken en heeft hij medicatie die voor hem aan slaan en hij gaat ook in behandeling om aan zichzelf te werken.

dus nu is mijn vraag moet ik mijn keuze baseren op de feiten vanuit het verleden of moet ik mijn keuze baseren op de toekomst met mogelijke positieve veranderingen.

beide keuzes ben ik bang voor want het kan allebei goed en slecht aflopen en ik weet echt niet wat ik moet doen

heeft iemand tips

marlies

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je kan een ander pas gelukkig maken als je zelf gelukkig bent.
Is jullie liefde oprecht voor elkaar, dan heb je toch niks te verliezen. Blijf inderdaad in je eigen stekkie om de rust te bewaren.
Relatie hoort gezond te zijn, met passie, geliefd en respect naar elkaar toe. Geen verwijten maar uitpraten...

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 58 - Problemen tussen mij en mijn partner

Beste lezer(es)

Ik zit met een dilemma, een stelling waar ik lastig overheen kan stappen.
Ben benieuwd hoe anderen dit zouden ervaren.
Ik heb nu een relatie met mijn huidige partner, deze beslaat nu ongeveer 2 jaren.
Momenteel ben ik 18 weken zwanger van een tweeling, hartstikke leuk en wonderlijk.
Toch zijn er helaas behoorlijk wat problemen tussen mij en mijn partner, waarvan ik niet weet of we hier doorheen kunnen komen en onze relatie ' functioneel ' kunnen houden. We hebben hier meerdere gesprekken over gehad en eigenlijk, komt het niet echt tot een structurele oplossing, waardoor er zaken niet verbeteren en zorgt voor verwijdering, met name van mijn kant. Nu heb ik zoiets van, als eea niet werkt, dan is het misschien beter er een punt achter te zetten en verder te praten over hoe eea vorm moet gaan krijgen met betrekking tot contact vader, tweeling. Nu gaf hij aan, dat hij de relatie het liefst niet wil beëindigen, maar als dit wel gebeurd, niets met de tweeling te maken wil hebben omdat er nog een keuze is voor abortus..lees 18 weken zwanger, een fucking no go voor mij. Als de kinderen levensvatbaar geweest waren, hadden de zaken anders gelegen voor hem en had hij ze wel na een relatiebreuk willen zien en er een band mee willen opbouwen. Ik sta niet snel ergens van te kijken met mijn 10 jaar werkzaam zijn in de psychiatrie, maar ben hier toch wel even stil van. Graag zou ik lezen hoe anderen dit zouden beleven. Alvast bedankt.

Groetjes

Kiki

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Agressie in mijn relatie

Hoi, ik heb nu 2,5 jaar een zeer beweeglijke relatie. Er is sprake van drugs en alcohol verslaving en agressie.
Veilig thuis is vorig jaar betrokken geweest. Ik kan hem niet loslaten, ik zie de goede kanten en hou me daar aan vast...
Na 2 maanden verslavingskliniek leek het beter te gaan, maar niets was minder waar. Terugval was onvermijdelijk. Ruzies waren er weer, afgelopen weekend weer heel heftig. Politie er weer bij. Ik heb bij hem aangegeven dat ik niet meer verder wil. Hij accepteert het niét. Want ik zou hem geen kans hebben gegeven... ik besef me maar al te goed dat dit nooit goed zal komen. Hij zal nooit stabiel worden en blijven. Ik merk dat ik erg gevoelig ben voor zijn sms’jes zoals; ik wil met de feestdagen niet zonder jou zijn... het spijt me zo ik wil helemaal niet zo zijn.
Zo lastig.
Ik ben in behandeling bij een psychotherapeut en haptotherapeut. Maar ik zou graag in contact willen komen met lotgenoten.... 😓

Cynthia

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel erg om te horen. Maar het is giftige relatie zo te horen. Ik ben geen lotgenoot
Maar werk aan jezelf. Weet dat je ook een partner verdiend die jou met respect en liefde behandeld

Anoniem
Reactie:
Dag Cynthia, hier ook een dame die hetzelfde heeft doorstaan en op dit moment zit ik ook met een ontzettend schuldgevoel. Mijn vriend heeft zich ook meerdere malen tegen mij gekeerd bij dronkenschap. Eerst alleen verbaal maar daarna ook fysiek. Hij veranderde altijd in een monster. De laatste keer ben ik zo ontzettend bang geweest en heb zonder zijn weten de volgende dag mijn spullen gepakt en ben vertrokken. Althans niet vertrokken, ik ben gevlucht.. Later op de dag kwam hij uiteraard thuis in een leeg huis en was in de eerste instantie boos, maar draaide als snel bij. Hij begreep mijn keuze, vond het zo ontzettend erg, wilde er alles aan doen.. de berichtjes vanuit hem werden steeds zieliger. Uiteraard zijn manier om aandacht te trekken maar hij hield me ook in de gaten. Kreeg berichtjes dat ik niet met anderen mocht appen, iedere keer de vraag of ik iemand anders heb, waarom ik in de avond op telefoon keek ect.. ik was het beu en heb hem gezegd dat ik niet meer kon na alles wat er is gebeurd. Toen gebeurde er iets waar ik echt ben van geschrokken. Dat monster kwam naar boven maar hij was nu broodje nuchter.. een kankerwijf ben ik, een vieze vuiler kankerhoer, ik moet sterven, ze zouden me in de brand moeten steken, ik ben lager dan laag een stuk verdriet en in de laatste seconden, voor mijn huis, heeft hij mij ook laten blijken dat hij mij zou willen vermoorden.. Na een uur lijkt hij alles weer vergeten te zijn. Spreekt hij mijn voicemail in.. dat ik zijn droomvrouw ben, dat hij zo verliefd op mij is en dat hij mij nooit wat zou aandoen.. De daarop volgende dagen ging het zo door. De boze en lieve berichten bleven binnenkomen. Op een gegeven moment trok ik het niet meer en heb hem geblokkeerd. Nu is het een aantal dagen stil. Erg stil. Ook ik twijfel aan mezelf of ik de juiste keus heb gemaakt. Ik mis onze leuke momenten en had het zo ontzettend graag anders gezien. Ik weet dat hij dit ook niet heeft gewild, maar ik heb hem meerdere keren erop gewezen dat het niet kon en dat ik anders zou weggaan en hij heeft toen maling aan mij gehad. Misschien had ik bij de eerste keer al mijn spullen moeten pakken dan hadden we er nog wat aan kunnen doen maar voor mij is het nu te laat. Hij heeft mij beschadigd, zoveel verdriet gedaan en zo ontzettend bang gemaakt. En ik weet en ik voel dat als ik terugga dat dit een grote grote fout zal zijn...

Anoniem
Reactie:
Hier helaas hetzelfde, zijn ouders willen hem niet meer zien. Waardoor voor mij de druk zo hoog ligt dat ik hem niet wil laten stikken omdat hij dan niemand meer heeft. Ik snap ook waar het vandaan komt en ik begrijp waarom hij zijn gevoel wil verdoven...mijn hoofd weet heel goed dat ik weg moet gaan en nooit meer achterom moet kijken. Maar mijn hart kan het niet...ook omdat het een super lieve vriend is als hij nuchter is.

Olivia

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Een compleet dubbelleven

Begin december heb ik ontdekt dat mijn partner vreemdging. Al bijna 1,5 jaar lang. Een compleet dubbelleven. We hebben twee jonge kindjes, waarbij we bij beiden een moeilijke start (huilbaby's en bij beiden een ziekenhuisopname) hebben gehad de eerste jaren. Ze zijn nu 1,5 en 4.

Hij zat sinds de komst van de kindjes totaal niet lekker in z'n vel, heel down en pessimistisch. Hij kon er enorm in blijven hangen. Eigenlijk wel duidelijk, hij had geen regie meer over z'n leven.

Het verhaal wat hij mij gaf. Ik heb het gedaan, ik ben gevlucht want ik had het zo zwaar met de kindjes. Maar hij was zo opgelucht dat ik het had ontdekt want hij was er al zo lang zo klaar mee. Maar hij kon er niet mee kappen, en hij kon het niet vertellen. Hij zat compleet vast.

Ze hebben het op een slimme manier aangepakt, een nepaccount via Linkedin, afspraakjes bij hotels op werkdagen, foto's/filmpjes van elkaar. Ik heb nooit iets in de gaten gehad. Ongelofelijk hoe dat voelt.
Ze vonden elkaar met hun ellende.

Toen ik het ontdekte, was ik niet boos maar totaal lamgeslagen. Wel heb ik er op aangedrongen dat hij elders zou gaan wonen. Hij kon wel gewoon de kindjes zien wanneer hij wilde, we konden zelfs nog samen eten en samen de kerstboom opzetten.

Na 4 weken kwam bij mij de boosheid want ik ontdekte op zijn laptop een foto van haar met de datum waaruit ik concluderen dat hij al fout contact had terwijl ik hoogzwanger was. Ik voelde zo veel spanning en was letterlijk beroerd. Het verhaal wat hij mij gaf. Ik heb het gedaan, ik ben gevlucht want ik had het zo zwaar met de kindjes ging niet meer op.
Hij kon het zich niet meer herinneren en kon het niet geloven. De foto is het bewijs. Zijn geheugen is heel goed, hij haalt allerlei jeugdherinneringen op maar dit kon hij zich toevallig niet meer herinneren. Na een half uur bij mij aan tafel kon hij zich toch nog herinneren dat het contact al eerder was begonnen. Een nieuwe leugen, een nieuwe klap. Zo pijnlijk.
Dat heeft mij bij een enorme boosheid aangewakkerd.

Daarnaast heeft hij recent ook opgebiecht dat er 10 jaar geleden als iets met haar is gebeurd. geflirt, foute gesprekken via MSN én zij heeft hem een kus gegeven bij een afscheidsmoment.

We zijn 17,5 jaar samen, ik weet niet wat ik ik moet doen. Hij heeft vreselijk veel spijt, hij is doodsbang dat hij mij kwijtraakt. Het begon met lust, aandacht, iets zoeken wat je zelf denkt te missen. Hij twijfelde of ik nog wel gek op hem was. Hij miste waardering. We hadden het goed en ik heb me nooit gerealiseerd dat we elkaar zo zijn kwijtgeraakt. En ja hij zat niet lekker in z’n vel en ja hij was niet de beste versie van zichzelf en ja ons stond op een laag pitje, maar dat was voor mij oke en hij zei ook dat het oke was. Maar dat was het niet.

Ik heb hem al eens eerder aangegeven ‘ga met iemand praten’ maar nee, hij is behoorlijk eigenzinnig en leek zeker van z’n zaak. Ook heb ik maanden geleden aangegeven om preventief in relatietherapie te gaan omdat we communicatief niet zo verder kwamen. Nu zegt hij dat hij dat niet kon omdat alles uit kwam.

Hij dacht iets te missen maar kwam er al snel achter dat dat niet zo was. Hij miste waardering van mij. Maar heeft me dat zelf ook niet gegeven. Integendeel, hij was kortaf en maakte lelijke opmerkingen.

Ik weet niet wat ik moet. Ik laat ‘ons’ eerst maar los en ga nu zelf in therapie. Hij doet dit ook.


Lauren

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik vind het zo wreed om te horen.
Waar is het wederzijdse respect gebleven? Je moet echt voor jezelf nagaan.
Nu je dit weet, voel je nog liefde, lust, voor hem. Is er nog aandacht voor elkaar. Kan je hem onder ogen zien zoja dan is relatie therapie een goed idee.
Als je er niet mee kan leven, dan moet je echt goed nadenken wat jou gelukkig maakt. Want jij verdient ook liefde, aandacht

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - Ik voel me zo vaak slecht. Uitgeput, leeg... duizelig.

Ik voel me zo vaak slecht. Uitgeput, leeg... duizelig. En ik kan er bij niemand terecht.

Ik voel me op creatief vlak echt een nobody. Ik heb geen goei ideeën, ik blijf hangen en ter plekke trappelen. Ik kan niet met R. praten over zo dingen. Wij zijn 2 individuen met ons eigen levens. En elkaar helpen zit er niet in. Ik moet zelfstandig zijn, mijn eigen leven op rails hebben, zorgen da ik zelf gezond ben, mij goed voel. Ik moet eigenlijk een single vrouw zijn. Die alles zelf doet.

Ik heb soms iemand nodig die luistert, mij frisse ideeën kan geven, mij aanmoedigt of mij steunt. Waarom ben ik in godsnaam samen met zo iemand die alle energie uit mij haalt. Ofja da mag ik niet zeggen. Alles ligt aan mezelf natuurlijk. Ik kies wat ik met mijn leven doe.

Maar ik wil ni alleen in het leven staan. Ik wil net een soulmate. Iemand die mij er soms door kan trekken, iemand waar ik ook al mijn enthousiasme en gekheid mee kan delen. Maar ik haat dit gedoe van “individu” zijn. Zo ben ik helemaal niet en nooit geweest.

Ik wacht tot de jongens ouder zijn. En ik misschien meer stabiel ben (🙏 als me dat zelf allemaal lukt) en dan kan ik misschien wel een “nieuw” leven beginnen. Eentje waar ik op zoek kan gaan naar een echte soulmate, iemand die mij in niks belemmert en mij steunt in alles. En dat zou ik dan ook heel graag voor die persoon willen doen. Maar nu de kindjes klein zijn, moet ik eerst zorgen dat zij oké zijn. Ik zal mezelf MOETEN wegcijferen, voor hun. En eens ik terug on track ben met mijn leven, kan ik eigenlijk R. zijn eigen weg laten gaan (wat hij eigenlijk altijd al gedaan heeft) maar dan zonder mij. (En ik denk dat zijn leven dan praktisch hetzelfde gaat blijven)

En dat is prima dat die zo wilt leven. Maar ik wil terug avontuur, creativiteit, liefde, connecties hebben. Hij is die persoon gewoon niet. Nog enkele jaren, met deze gevoelens blijven zitten gaat niet makkelijk zijn. Maar heb ik een keuze?

Sofie

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je hoeft jezelf niet weg te cijferen. Je hoeft zelf niet op te geven ! Je hoeft niet te wachten op de kinderen. Kinderen zullen veel gelukkiger zijn als jij gelukkig bent.
Zoek een hobby ga dat serieus 1 of 2x naar toe. Weg uit de vicieuze cirkel waar je in zit. Spreek met een vriendin of collega's familoe af al is het 1x per maand.. dof je zelf op. Kleed je goed aan.. kijk in de spiegel en voel je zelf verzekerd. En zeg dat je verdient om geliefd, gehoord en gesteund te voelen.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 62 - ik voel me niet echt veilig, hij kan erg impulsief zijn. tips?

Hallo allemaal,
Ik en mijn ex vriend zijn sinds een half jaar uit elkaar na een hele lange relatie. Ik heb een half jaar nog contact gehad met hem om te kijken of hij zich alleen kan redden. Uiteindelijk waren we het er beide over eens om elkaar met rust te laten en het leek goed met hem te gaan. Ik had de moed bij elkaar verzameld om het contact met hem te verbreken. Hij heeft drie stoornissen en een aantal chronische ziektes en ik kon niet langer voor hem zorgen. Ik voelde mij niet meer zijn vriendin, mijn emotionele tank was leeg en ik voelde me soms erg alleen in de relatie. Toen ik het contact verbrak ging het mentaal erg slecht met hem daarna. Hij voelde zich in de steek gelaten en richtte dat op mij. Hij stelt zich afhankelijk op en weet niet goed hoe hij met die gevoelens om kan gaan. Ik gaf aan dat zijn gevoelens niet mijn verantwoordelijkheid zijn en dat ik dat niet voor hem kan veranderen of opvullen. Alleen voel ik me niet echt veilig, omdat hij me een keer bedreigd heeft. Hij kan erg impulsief zijn soms. Heeft iemand tips hoe ik hier beter mee om kan gaan?

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 63 - Ik zit vast in mijn relatie

Ik ben 3/4 jaar geleden erachter gekomen dat mijn man is vreemd gegaan. Na relatietherapie had mijn man besloten om toch te willen scheiden. We zijn eerst in proefscheiding gegaan en de scheiding in gang gezet. Hij verbleef ergens anders en we hadden al een verdeling wie wanneer ons kind had. Na een paar maanden moest hij het huis uit en toen heb ik geopperd dat we het nog 1 keer moesten proberen. Dit zo gedaan. Ons kind was erg blij en gelukkig en ik eigenlijk ook. Nu ben ik er toch achter gekomen dat ik alles nog niet heb verwerkt en dat komt dan tussen ons in te staan. Ook onze seksleven komt tussen ons in te staan. Hij heeft verteld dat hij van sm houdt. Hier kan ik met bepaalde dingen wel mee ingaan maar zeker niet met alles. Ook het aantal keer is verschillend bij ons en nu denk hij dat ik misschien een vorm van vaginisme heb. Hij zou ook graag een open relatie willen hebben maar na enig resource weet ik dat het echt niks voor mij is. Ik heb nog niet de hulp kunnen vinden die mij kan helpen met dingen op een rij te zetten en ook nog mijn sexuele ongemakken die dus misschien te maken heeft met "vaginisme" Mijn man wil dat er snel een oplossing komt en ik voel dat ik met mijn rug tegen de muur sta. Soms zie ik het echt niet meer zitten en weet niet meer wat ik kan doen om uit deze situatie te komen. Scheiden kan een oplossing zijn maar daar heb ik zo hard voor gevochten om dat niet te hoeven maar nu ben ik gewoon dood van binnen. Soms denk ik echt aan zelfmoord maar dat kan ik onze zoon zeker niet aandoen. Ik heb ook niemand in mijn omgeving die ik mijn verhaal toevertrouw zonder dat ze mij of mijn man raar aankijken. Mijn man heeft wel iemand die hij alles verteld. Dat vind ik lekker voor hem maar ik durf die persoon niet echt meer in de ogen aan te kijken omdat ik mij schaam ervoor. Ik vertel het daarom aan niemand en lach ik naar de buitenwereld maar van binnen voel ik mij dood en eenzaam. Jeetje mijn hoofd zit zo vol dat ik niet eens alles kan tikken want anders word het wel erg lang dit verhaal. Ik hoop dat dit mij oplucht. En alle tips zijn natuurlijk welkom.

miep

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is geen schande om te scheiden
Je man en jij zijn niet op 1 lijn.
Hij kan niet aan jou behoeftes voldoen en andersom ook niet. Huwelijk/ relatie zal nooit goed komen omdat je dan leeg voelt van binnen. Uit elkaar is wel optie. Waarom wil je bij hem blijven? Omdat hij de vader van je kind is. Het is geen schande om te scheiden. Jij verdient het om gelukkig te zijn. Het zal tijd kosten maar je komt er wel. En als jij gelukkig bent dan is je zoontje ook gelukkig

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 64 - De sex is nagenoeg gedaald tot een nulpunt...

Ik stuitte per toeval op deze site, nadat ik voor de zoveelste keer op tijd in bed lig. Verdrietig en onbegrepen welteverstaan.
Ik ben ongeveer 2 jaar geleden gaan samenwonen met mijn partner. Voor het samenwonen was alles perfect. Affiniteit, sexualiteit, bijna geen ruzie, goede gesprekken en ga zo maar door. Maar sinds dat we samenwonen is er veel veranderd. En ik begrijp dat. Je ziet alles van elkaar, denkt over bepaalde dingen anders, en dat je vaker een discussie hebt is dan ook prima.

Waar ik alleen niet bij kan... Is dat de sex nagenoeg gedaald is tot een nulpunt... Waar we voor ons samenwonen net een stel konijnen waren is het nu nog maar eens in de 2 weken. Hij zegt dat het niet aan mij ligt, maar dat hij gewoon geen zin meer heeft. Maar als ik initieert, dan wordt z'n Willie wel blij en kan ik hem doen. Het zal niet in hem opkomen om dan mij ook even te doen.
Echt vrijen 'de daad' zit er al helemaal niet meer in. Hij zegt dat hij het lekkerder vindt om op een andere manier bevredigd te worden. Dat het orgasme dan fijner is. Nu heb ik meermaals aangegeven dat sex voor mij niet alleen om het orgasme draait. Maar juist de daad, het samen doen en de verbintenis vinden tijdens de daad, geven mij een goed gevoel. Nu heb ik hem laatst zover gekregen, maar werd z'n Willie ineens niet blij... En dan denk ik nu, dat ligt vast aan mij. Met zijn ogen dicht en m'n hoofd tussen zijn benen is prima, maar missionaris aankijken wordt em niet.... Ik voel me afgewezen, gekwetst.
Is het overigens normaal dat al het initiatief altijd van mijn kant moet komen?

Ik word helemaal paranoia, en denk zelfs dat hij misschien wel contact heeft met iemand anders... Want vanwaar die desinteresse in mij?

Kan iemand mij advies geven please

Lilian

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik woon ook samen met mijn vriend,hij heeft nooit zin in mij....ik mag hem soms klaar laten komen en daarbij raakt hij mij niet aan...niet vrijen,geen streling,niets...als ik dan na een maand vraag of hij zin heeft is er altijd wat of hij wordt boos.hij wil graag naar een parenclub om seks met andere vrouwen te hebben waar ik bij ben.ik zie dat niet zitten:we zijn 1 keer geweest en toen heeft hij bij een vrouw van alles gedaan,waar ik al tijden om vraag.nu wil hij dus weer en als ik hem herinner aan zijn uitspraak dat hij bij niemand wat doet wat hij bij mij ook niet doet ,hoeft het niet meer..(gelukkig)maar ik ben bang dat hij het achter mijn rug om doet,dat hij al druk bezig is op datingsites...

Marieke
Reactie:
Ik heb ook partner waarbij seks altijd vanuit mijn kant komt. Ik moet zelf vragen om gekust te worden. Zijn excuus is altijd moe door z'n werk.. ik weet dat hij loyaal is want contact tussen ons is goed..

Ik zeg altijd. Ik/ wij vrouwen verdienen het ook om gestreeld en bemind te worden, het hele voorspel wat wij vrouwen nodig hebben.
Anders hoeft de man niet te komen vind ik. En doordat ik me zo ging opstellen , heeft het wel gewerkt. Zo moe van ik ben moe. Maar tijd voor je partner ho maar, maar voor jezelf maf het wel..
Wees ook egoïstisch en hard dat kan werken

Anoniem
Reactie:
Niet wat je wilt horen waarschijnlijk maar dit is niet ongewoon. Bij veel stellen neemt de frequentie af na verloop van tijd. Ik zou tekenen voor 1x per 14 dagen. In onze relatie is het inmiddels 1 x per enkele maanden. Ook als gevolg tropenjaren met kids. Hou vol en blijf lief tegen elkaar. Zoek er niet teveel achter.

Michael

Jouw reactie:



Verhaal 65 - Moet ik hier nou iets mee?

Mijn partner werkt nauwelijks. Hij heeft een zeer goed betaalde fulltime baan bij een overheidsinstelling. Maar hij werkt bijna niet, hooguit 2 uur per dag. Soms helemaal niet. Hij schijnt zich er zelf niet druk om te maken. Zegt dat hij dit zo kan doen. Ik vind dat als ondernemer zijnde, heel ergerlijk. Ik heb het altijd razend druk en hij kan allerlei privedingen onder werktijd doen. Hij vindt het niet leuk als ik hem erop aanspreek.
Moet ik hier nou iets mee? Het voordeel is wel dat hij altijd tijd heeft om leuke dingen met mij te doen als ik zelf vrij ben. Maar zelf heb ik een heel ander arbeidsethos en stoor ik me enorm aan zijn houding. Hij zit nog een moeilijke tijd en kan zich moeilijk concentreren zegt hij wel. Maar hij vindt het ook wel lekker dat hij zoveel vrijheid heeft in zijn baan. Wat moet ik hier nu mee?

Sandra

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is moeilijk om te zien maar je relatie gaat goed ... je hebt hem al erop aangesproken.. heeft het tot iets geleid...op een dag zal hij meer uren draaien...

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 66 - Ik ben gemixt boos, verdrietig en blij

Mijn ex en ik zijn 1,5 jaar samen geweest. We begonnen al best vroeg. We waren rond de 15/16 jaar toen we een relatie kregen. Het was in principe altijd erg leuk, we hielden ontzettend veel van elkaar en deden leuke dingen. Toen kwam corona, school, werk en verplichtingen. Hij had het steeds drukker en ik ook natuurlijk. Ik respecteerde dit maar vond het wel lastig. In onze relatie zijn enkele dingen gebeurd die voor mij lastig waren. Ik ben zelf erg gevoelig en vatte bepaalde uitspraken wellicht verkeerd op. Mijn ex was juist super vrij wat botste. Hij was van plannen op het laatste moment maken, ik meer van plannen van tevoren maken. De laatste keer was er een uitspraak in de trein waarbij ik mijn hoofd op zijn schouder legde. Hij vertelde: 'gaan we nu lekker klef doen in de trein?' Het brak mijn hart in duizend stukken. Hij was moe en had amper geslapen vertelde hij me. Alsnog vond ik het vreemd dat hij zoiets zei, ik denk dan: dat zeg je niet. Toch? Dit soort dingen zijn onze hele relatie lang al voorgekomen Ik merkte steeds meer dat mijn vriend alles maar vanzelfsprekend vond in onze relatie. Ik stak steeds meer energie erin, maakte eigen cadeautjes bij speciale dagen, verraste hem met een picknick of stuurde een kaartje enzovoorts. Ik was altijd degene die plannen maakte, hij op een gegeven moment niet meer. Het was zo frustrerend omdat ik weet dat hij het lastig vind om spontaan dingen te doen of te organiseren. Ik heb het hem echter al vaak gevraagd om te doen omdat ik steeds meer het idee kreeg dat hij minder van mij hield. Hij beloofde steeds verbetering maar die kwam maar niet. Ik was er op een gegeven moment zo klaar mee. Ik had het gevoel dat hij mijn gevoelens niet respecteerde. Hij zat steeds meer op de telefoon bij het afspreken en het voelde alsof hij steeds minder energie in mij stak. Ik maakte alle plannen, hij niet. Vrij kort daarna heb ik het voor die redenen uitgemaakt, ik wist niet meer hoe ik het op een andere manier had moeten doen. We hebben toen 4 weken geen contact gehad, daarna nam hij contact op. Ik had mijn spullen bij hem gehaald en we hebben super lang gepraat. We wilden het weer proberen maar op de laatste valreep vertelde hij dat hij het niet zou kunnen. Hij kon zich op deze vlakken niet veranderen. Hij wilde mij geen pijn meer doen. Het is nu 2/3 weken later na dit gesprek. Ik ben gemixt boos, verdrietig en blij. Laat me weten wat jullie denken. Liefs x

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 67 - Laatste tijd hebben we ook best vaak ruzie

Ik heb nu 5 jaar een relatie met mijn vriend. Er zitten mij echter een aantal dingen dwars. Laatst hadden we een gesprek en kwam het onderwerp trio naar voren. Hij vertelde mij dat hij dat wel een keertje wilde, omdat zijn drang naar een ander erg sterk is. Ik gaf echter aan dat ik dit niet wil, waarop hij het antwoord gaf dat hij dan niet zeker weet of hij nog wel bij mij wilt blijven. Ik weet niet goed wat ik met deze informatie moet. Daarnaast studeer ik nog steeds en woon bij hem in zijn (koop) huis. Alles gaat door de helft waardoor ik geen geld meer over heb voor andere dingen. Ik doe daarnaast ook alles in het huishouden. Toen ik hem vertelde dat ik krap zat zei hij dat dat mijn probleem is. Vervolgens neemt hij wel zijn moeder mee naar de stad en geeft hij 500 euro aan kleren uit voor haar. Ook koopt hij verschillende dingen voor zichzelf die binnen een half jaar meer dan €20000 euro hebben gekost. Ik verwacht totaal niet dat hij dingen voor mij betaald, maar als ik een keer geen tijd heb om te koken verwacht hij maar dat we eten bestellen en dit ook door de helft gaat. Laatste tijd hebben we ook best vaak ruzie. Waarbij hij de laatste keer opzettelijk deo in mijn mond spoot, omdat hij zo uit zijn plaat ging. Ik ben een beetje radeloos en weet niet goed meer wat ik moet doen.

Marianne

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Schat, als hij deo in je mond spuit dan is het tijd om te gaan. Ofwel je hebt het fijn samen, ofwel je bent beiden bereid eraan te werken om het weer fijn te hebben samen, ofwel je zet er een punt achter. Onnodig lijden, vanwege de herinnering aan betere tijden en het idee dat je daarvoor van hem afhankelijk bent. Wij vrouwen zijn echt knettergek soms wat we laten gebeuren. 

Anoniem
Reactie:
Heel gemixt verhaal... met samen wonen leer je echt karakter beter kennen. Ook jezelf wat jou kan frustreren.. wat voor de 1 logisch is , is voor de ander niet logisch.
Maar je relatie moet van 2 kanten komen en niet vanuit 1 kant. Dus het is goed zo

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 68 - We belanden een beetje in een vicieuze cirkel

Ik ben ongeveer 4 jaar samen met mijn vriendin (allebei rond de 30). In het begin van de relatie had ze al moeite met intimiteit, zeker in het openbaar, maar ons seksleven was wel nog best prima. Dit is echter steeds minder geworden waardoor we in de afgelopen driekwart jaar geen seks meer hebben gehad en vorig jaar was het op 1 hand te tellen. Ik merk dat ik dit toch wel moeilijk vind, voor mij hoort seks bij een relatie en ik voel me daardoor ook minder verbonden en geliefd. Ik heb dit ook al meerdere keren aangekaart maar dat leidt niet tot verbetering. De gesprekken daarover lopen ook best wel stroef. Ze zegt dat ze weet dat dit iets met me doet maar ze weet ook niet goed hoe het op te lossen. Ik heb wel zaken voorgesteld zoals naakt samen zijn en strelen zonder bijbedoelingen. Zelf lijkt ze er niet zo mee te zitten en ik krijg ook niet het idee dat ze veel moeite wil doen om een oplossing te zoeken. Verder is onze relatie redelijk goed, hoewel ikzelf buiten het bed om ook wel over zaken twijfel. Ze is heel veel met zichzelf bezig en ik mis af en toe wel support vanuit haar als ik bijvoorbeeld iets te vieren heb. Het lijkt erop of ze mijn successen afzwakt i.p.v. dat ze trotsheid laat zien over wat ik bereik. Maar geen idee of dit gevoel bij mij juist versterkt wordt door een gebrek aan seks. Overigens zoenen en knuffelen we wel, het zijn alleen seksuele handelingen waar zij een grens lijkt te trekken. Ik merk ook dat ik daardoor minder zin heb om haar te verrassen en leuke dingen te organiseren of te doen (doe ik overigens nog wel, alleen minder vaak dan tijdens de start van onze relatie). Het lijkt erop alsof we een beetje in een vicieuze cirkel belanden wat betreft onze relatie waar ik ook steeds minder energie krijg om me ervoor in te zetten…

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 69 - Hij weet geen raad met problemen van deze aard. Is dit een aandoening?

Telkens als ik pijn heb, mentaal of fysiek, en dit wil bespreken met mijn partner, zegt deze "oh dat heb/had ik ook". Soms op het absurde af. Ik voel me onbegrepen en niet serieus genomen. Ik sta op de rand en mijn partner heeft geen benul. Altijd beschermd opgevoed, weet deze geen raad met problemen van deze aard. Is dit een aandoening? Iemand tips?

Karel

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 70 - Ik wil mijn vriend terug

hoi mijn naam is maia ik ben 36 jaar en 9 jaar getrouwt geweest met een geweldadige man die op groffe wijze dwong dingen te doen bij hem met hem die ik niet wou,hij was zwaar alcoholist,ook in mijn verleden ben ik vaak gedwongen dingen te doen die ik niet wou,

 

nu heb ik 2 jaar een nieuwe vriend en leid ons sexleven er onder omdat ik sommige dingen niet fijn vind om te doen die hii wel graag wil van mij,ik heb uiteindelijk voorgesteld om een openrelatie aan te gaan zodat hij bij andere vrouwen kan krijgen wat mij niet lukt om hem te geven,

 

maar dat werd een ramp hij sloeg er in door en zag mij niet meer staan en het heeft bijna onze relatie gekost hij heeft nog steeds contact met een vrouw die geweldig vond in bed hij houd van mij zegt hij en wil accepteren dat ik het heb stop gezet die openrelatie maar begrijpt niet waarom ik voel me erg onzeker en doe alles om onze relatie te redden,

 

maar wil niets liever dan dat hij zou zeggen,ik wil jou alleen hoe je ook bent ,maar dat zegt hij niet en mijn gevoelens lijke hem ook niet veel te intreseren,ook zijn we een hele tijd naar sexclubs geweest en zo maar ikkwam er achter dat het niets voor mij was hij vond het geweldig,

 

ik wil mijn vriend terug die echt mij alleen wou en zegt ik respecteer jou verleden en we gaan er voor samen zonder al die dingen maar dat doet hij niet,ik weet me geen raad meer,wat nu


maia

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Maia,

Als ik jouw verhaal lees, dan lijk je te kiezen voor relaties met mannen waar je zelf niet gelukkig van wordt.

Het is denk ik vooral belangrijk dat je bij je zelf op zelfonderzoek uitgaat wat de reden is dat je dit doet.

Op basis van je verhaal lijkt het erop dat je een laag gevoel van zelfwaarde hebt en dat je het moeilijk vindt om je grenzen aan te geven en vooral bezig bent met dat je partner gelukkig is.

Je zou juist vooral moeten kijken wat jou gelukkig maakt. En te voelen dat jij het waard bent om een leuke vriend te hebben.

Nu trek je mannen aan die passen bij jouw huidige zelfbeeld, bij wat jij uitzendt naar jouw omgeving.

Als jij anders naar jezelf kijkt, blijer bent met jezelf, jezelf respecteert, dan straal je dat uit, en dan trek je mannen aan die jou ook respecteren om wie je bent.

Ik zou je adviseren om daar ofwel zelf mee aan de slag te gaan, ofwel om hulp in te roepen van een hulpverlener / therapeut / psycholoog, die samen met jou de nodige stappen kan zetten.

Ik wens je veel succes, warmte en liefde voor jezelf. :-)


Anoniem
Reactie:
Het is niet gezond voor je zelf. Het is beter om alleen te zijn en jezelf gelukkig te maken. Voel je zelf verzekerd , kijk in de spiegel en zie de beauty in, en weet ook dat je een man verdient die jou met respect en met liefde behandeld. Neem geen genoegen met minder. Maar wees eerst happy met jezelf

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 71 - mijn man heeft niets met intimiteit

Beste lotgenoten,

Ik ben al 6 jaar getrouwd met iemand die totaal niets geeft om intimiteit. Al jaren maak ik ruzie met hem hierover. Als ik niets vraag kunnen we jaren zonder intimiteit. Ookal zet ik de eerste stap, hij weigert dan nog zo vaak mogelijk. Porno kijjen en webcamsex kan die wel. Heb hem vaker betrapt. Telkens belooft hij te veranderen maar er verandert niets. We slapen apart.ik heb een kind gekregen per ivf en ben nu van de tweede zwanger. Hoe dat is gebeurd? Mag een miracle zijn... we hebben dit jaar niet eens 5 keer sex gehad. Ik ben dit zat!! Ik haat hem hierdoor en kan hem niet uitstaan. Doordat we kinderen hebben heb ik een scheiding uitgesteld. Ik denk toch dat het gaat gebeuren. Ben bijna 6 mnd zwanger hij heeft me met geen hand aangeraakt.

Rana

1
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken zoveel in jouw verhaal. Ik ben inmiddels 35 jaar getrouwd en heb nog nul zelfvertrouwen. Therapie en alles heeft niet gewerkt. Ik weet het het is verschrikkelijk te moeten leven met iemand die je niet werkelijk voelt.

Anoniem
Reactie:
Ik herken zoveel in jouw verhaal. Ik ben inmiddels 35 jaar getrouwd en heb nog nul zelfvertrouwen. Therapie en alles heeft niet gewerkt. Ik weet het het is verschrikkelijk te moeten leven met iemand die je niet werkelijk voelt.

Anoniem
Reactie:
Mijn man heeft ook weinig met intimiteit. Soms denk ik dat hij chemisch gecastreerd is ofZo. Nooit betrap ik hem op porno of het aantrekkelijk vinden van een andere vrouw. En toch word Ik hierdoor erg onzeker. En ik merk ook dat ik wel behoefte heb aan knuffelen. Ik ben ook enorm in dilemma hoe we dit kunnen oplossen en merk ook dat ik steeds meer twijfel of er nog liefde is tussen ons. Ik wens je veel sterkte en ik hoop dat je tot een goed besluit kan komen.

Lonelygirl
Reactie:
Ik ken dat ook die situatie. Ik slaap ook apart. Erg he.

Anoniem
Reactie:
Ik ken deze toestand
Erg he

Anoniem
Reactie:
Ik herken veel in je verhaal, ik ben er klaar mee na 30 jaar.
Ik ga kiezen voor mijzelf. Dat zou jij ook moeten doen

Anoniem
Reactie:
Ik ben een man en herken dit probleem ook. Mijn vrouw heeft niets met intimiteit en wil ook niets weten van knuffelen en zoenen. Het verbaast mij dat er zoveel vrouwen zijn die dit bij hun man ervaren. Het is dat wij twee fantastische kids hebben anders had ik allang de beslissing genomen om weg te gaan

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 72 - Vreemdgaan

Oké, hier mijn verhaal. Ik merk dat ik al emotioneel word als ik aan dit verhaal begin maar goed.
Om bij het begin te beginnen. Ik heb mijn relatie verbroken in augustus vorig jaar na een relatie van bijna 10 jaar, het was op en het was eigenlijk al een hele lange tijd op, maar nooit gedurfd de knoop door te hakken. Na ongeveer 3 weken ging ik op tinder, ik zag hoe leuk een vriendin dit vond en hoe druk ze het er maar mee had, terwijl ik dit van te voren altijd had afgezworen ooit op tinder te gaan. Na een paar dates en het nodige one night stands, kwam ik een jongen tegen, laten we hem s noemen, moslimse jongen, ik ben zelf Nederlands, pittige man, al ben ik zelf ook niet de makkelijkste. We kwamen beide net uit een relatie en hadden in het begin de leukste tijd, we hadden geen verplichtingen en verwachtte ook niets van elkaar. Later werd het serieuzer, hij verwijderde veel van zijn social media en gaf aan dat hij het niet leuk zou vinden als ik nog met jongens sprak, die ik via Tinder had leren kennen. Logisch leek mij, dus dat kappte ik ook af, alleen met 1 iemand niet, daar sprak ik mee af en heb ermee gezoend, s kwam daar achter en werd heel kwaad, het contact hebben we niet verbroken. Ik had wel over meerdere dingen gelogen, zoals de vakantie die ik met mij ex heb gemaakt om te kijken of er nog iets in zat terwijl ik tegen s heb gezegd dat ik met mij beste vriendin op vakantie was. Ook hier kwam hij achter doordat mijn ex foto's had gestuurd van de vakantie en hij deze omgeving herkende. Later kwam ik er achter dat hij contact had met een meisje en hier mee had afgesproken, hier werd ik heel kwaad om en voelde me vernederd, terwijl ik weet dat ik dat niet kan zijn, ik heb namelijk ook over genoeg gelogen. We kwamen tot de conclusie dat het misschien beter was om te stoppen, we kwamen namelijk allebei uit een relatie en misschien waren we niet toe aan een nieuwe. Toch bleven we contact met elkaar opnemen, we misste elkaar en wilde elkaar zien. Nu hebben we oud en nieuw samen gevierd, een vriendin kwam langs, ze wilde niet alleen zijn, logisch, dus met een paar vrienden heb ik een leuke oud en nieuw gehad. Mijn vriendin bleef slapen, maar ook s bleef slapen. S en ik hebben het wel eens over trio's gehad en wilde dit allebei wel eens proberen, al had ik wel gezegd dat ik dit niet wilde met een vriendin, ik wilde mijn vriendschap niet op het spel zetten. Uiteindelijk lagen we met zijn 3e in mijn bed en mijn vriendin vroeg aan s of ze hem wilde kriebelen, ik zag daar op dat moment niet het probleem in, al had ik wel een licht gevoel van jaloerzie, heel slecht ik weet het. Ik was op dat moment half in slaap gevallen en na het wakker worden, zaten we met ze 3e te dollen, mijn vriendin gaf aan dat ze van een dominante man hield en dat hij sterke handen had, uiteindelijk sloeg hij haar op haar billen en was mijn gevoel van een trio met een vriendin verdwenen. Ondanks het feit dat ik wist dat zij het waarschijnlijk niet wilde, had ik tegelijkertijd het gevoel dat ik haar het meest vertrouw, ze gaf namelijk ook niet aan dat ze het niet fijn vond. 2 dagen later, mijn vriendin appt mij dat ze me wilt zien en spreken over iets belangrijks. Nadat ik bij haar ben aangekomen, geeft ze aan dat ze wilt dat ik het contact met s verbreek. Ik vraag haar waarom, ze geeft aan dat hij meerdere keren heeft geprobeerd om aan haar billen te zitten, nadat ik naar het toilet was gegaan. Hij kriebelde haar eerst in haar nek en ging daarna steeds meer naar beneden. Ik werd zo kwaad en kreeg het zwart voor me, hoe kon hij zo met mij vriendin om gaan, terwijl er tegelijkertijd in me om ging waarom ze daar niet eerder iets van zei en net deed alsof er niets aan de hand was en hem wel vroeg te blijven kriebelen in zijn nek. Ik ben als een gek naar hem toe gegaan en heb gevraagd waarom hij tegen mij had gelogen, ik had namelijk daarvoor aan hem gevraagd hoe vaak hij aan haar billen had gezeten, hij gaf aan 2 keer, daar ben ik zelf bij geweest, later bleek dat die 4 keer aan haar billen had gezeten, maar dat had die niet gezegd, hij gaf aan dat die daar niet het kwaad in zag, omdat mijn vriendin naar zijn mening tekenen aangaf dat ze er wel interesse in had. Ik.werd kwaad want hij had dit met mij moeten bespreken en hij dacht alleen maar aan zijn eigen genot. Hij zegt dat die er spijt van heeft en wilt zijn excuses aan haar aanbieden, maar zij wilt hem met geen mogelijkheid meer zien. Hij zegt dat als zij van mij eist te kiezen, ik voor haar moet kiezen omdat zij me beste vriendin is en hij de gene is geweest die een fout heeft gemaakt, maar aan de ene kant wil ik niet kiezen en ben ik meer om s gaan geven, dan ik eigenlijk had gewild. Ik heb het gevoel alsof ik de controle kwijt ben en straks 2 mensen kwijt raak, wat moet ik nu doen?

Nathalie

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Met S heb je geen relatie waarom wil je het contact houden. Bedenk eerst goed wat je van S wil.
Maar is het, waard om je vriendschap op te geven ? Je vriendin is eerlijk tegen je geweest en S niet

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 73 - ik heb zwaar mijn twijfels

Goedemorgen allemaal,

Ik heb sinds 3 jaar een relatie en we hebben sinds 9 mnd een baby samen. Ik heb al 2 kids uit eerdere relatie en hierin hebben wij al het nodige meegemaakt. Juli zouden we gaan trouwen maar ik heb heel zwaar mijn twijfels. Door mijn wantrouwen ben ik best moeilijk maar ik blijf ook elke keer dingen tegenkomen bij hem die mij wantrouwen geven. In de afgelopen weken ben ik oa datingsites tegengekomen. Specifiek voor sex. Ik ben erachter gekomen dat hij vrouwen in zijn telefoon onder mannen namen van zijn werk zet. Hij is altijd "werken". Heb hem ook al keer betrapt dat hij vertelde op zn werk te zijn en toen was hij er niet. Hij heeft overal een excuus voor en niks is waar. Hij laat mij twijfelen aan mezelf en das echt frustrerend.

Mup

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo herkenbaar zit in dezelfde situatie , ook 16 jaar samen en nu eindelijk het aan gedurfd en gezegd dat ik wil scheiden.

Ania
Reactie:
Herkenbaar. Als je de mogelijkheid hebt, ga dan en probeer je geluk opnieuw te vinden. Liegende vreemdgangers cq hoerenlopers blijven dit hun leven lang doen. Dit tast jouw zelfvertrouwen, eigenwaarde en geluk aan. Je wordt verbitterd, achterdochtig. Dit is niet jouw maatje, want een echte vriend die liegt niet glashard en houdt rekening met jouw gevoelens

Anoniem
Reactie:
Niet trouwen. Het is rouwen aangezien je al weet wat hij stiekem doet. Wat heeft de waarde van trouwen dan ?? Dan is het toch alleen maar voor de show.
Je kan het wel, je bent sterk genoeg om de kinderen zelfstandig op te voeden

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 74 - Als ik het had geweten was ik niet met hem getrouwd

Hij steekt zijn vingers in zijn oren om niets te horen van mij. Samen oplossen kan hij niet. Wist ik het maar vroeger dan 40 jaar geleden dan was ik er nooit mee getrouwd

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ik heb ook al 38 jaar zo ,n man nu is hij met pensioen en ik trek het niet meer

jo

Jouw reactie:



Verhaal 75 - Het is begonnen als grap

Ik heb al 3 jaar een verhouding met een getrouwde vrouw. Het is begonnen als een grap om eens met elkaar naar bed te gaan. Uiteindelijk hebben we in het geheim een relatie. In haar huwelijk gaat het al 2 jaar niet goed. Er is geen liefde en respect. Ik wacht nu al 2 jaar op het moment dat ze voor mij gaat kiezen. Ze was 3 kwart jaar geleden bezig met haar laatste fase om daar weg te gaan. Nu heeft ze persoonlijke problemen en stoot ze mij af. Ze zegt dat het vanzelf wel weer goed komt tussen ons. Ik kan niet zonder haar liefde ik heb in de afgelopen 2 jaar zo voor haar gevochten en hebben we zoveel meegemaakt. Moet ik er dan nu op vertrouwen dat het goedkomt met ons en dat ze echt voor mij gaat kiezen en wij samen een toekomst hebben?

Catoo

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Nee ze gaat niet voor je kiezen
Anders was ze toch al weg. Geloof je nou echt dat het zo lang moet duren om uit elkaar te gaan? . Wees hard to get! Laat zien dat jij je vermaakt zonder haar, dan zal direct contact nemen met je. Maar neem geen contact op met haar. Je verspilt je tijd met haar. Je zal je geen toekomst geven

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 76 - Normaliter zoen je met elkaar, streel je elkaar....

Hallo allemaal,

Ik zocht eigenlijk een chat met lotgenoten maar toen kwam ik hierop terecht.
Zolang ik me verhaal maar kan delen! Ik heb nogmaar kort een relatie maar ervaar nu al best veel nadelen. Ik kan hier met hem niet over praten.
Normaliter in een relatie zoen je met elkaar, streel je elkaar en raak je elkaar aan. Dat is in mijn relatie niet het geval.. Althans enkel van mijn kant. Hij zal mij nooit is beffen, vingeren en/of zoenen. Hij zegt altijd als we ruzie hebben dat seks meer voor hem betekend dan enkel seks. Maar hoe kan het meer betekenen als je, je meisje niet eens aanraakt? Ik dacht eerst dat er iets mis met mij was en had al vanalles opgezocht op internet maar ik vraag me af of ik het wel bij mezelf moet zoeken. Als ik het vraag zegt hij ook er is niks mis met jou ik ben gewoon niet zo. Dus wil je me vertellen dat al je exen dit oke vonden? Om nooit aangeraakt te worden? Ik kan me dat niet voorstellen. Daarnaast is het zo gek dat ik een wederdienst verwacht? Ik verwen hem immers ook! En dan hebben we nog een game verslaving. Hele dagen/avonden/nachten brengt hij door achter de PC met vrienden om te praten en om te gamen. En ik zit dan maar op de bank of lig in bed. Ik ga ook wel is weg met vriendinnen maar ik ben gewend in relaties om dingen samen te doen. Hij zegt ik maak altijd genoeg tijd voor je. Maar als je genoeg tijd voor me zou maken dan zou ik dit niet voelen toch? Ik hou echt veel van hem maar het lijkt wel niet wederzijds als ik dit allemaal zie.

meisje die niet bemind word.

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb 2x in zo'n soort relatie gezeten en heb regels gesteld, dat er niet meer dan 3 dagen gegamed mocht worden en dat we 4 dagen wat samen gingen doen. als als die dat niet kon en game belangrijker was dan mij ik weg ging, het zijn nu mijn exen.
maar ik moest leren dat mijn behoeftes net zo belangrijk zijn en ik moest lef krijgen om te zien dat ik wel van hem hield maar hem niet meer leuk vond. ik ben bij beide mannen op rustige en zonder ruzie weg gegaan door duidelijk te zijn in dat we uit elkaar gegroeid waren.

zoek jou kracht en de liefde voor jezelf en wat jij nodig hebt,
en zoek in je hart wat je echt wil en wat mogelijk is voor jou.
vrede hebben met hoe het nu is of ....

Fleur
Reactie:
Wat erg. Er is niks met hem. Ik zeg tegen mijn partner dat intimiteit voor mij belangrijk is anders gaat het niet werken. Dus wat jij voelt verlangens behoeftes is heel normaal. En dat hij jou niet aanraakt is toch absurd. Als mijn vriend me kust op de wang dan zeg ik, zo kus je je nichtjes op de wang als iemand jarig is. Ik ben je vriendin geef me een kus op me mond of wil je dat ik iemand anders kus

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 77 - Ik snap er niets van, houd hij me voor de gek?

Ik ga al anderhalf jaar met een man om hij is egt de raarste persoon die ik ooit gekent heb. We hebben maanden lang ruzie gehad over allerlei dingen en toch kwam die telkens bij me terug. Begin april hebben we besloten om eindelijk een serieuze relatie te starten. Maar nu een half jaar later bijna heb ik nog steeds zijn vrienden of familie nooit gezien ook mag ik nooit bij hem thuis komen telkens verzint die weer iets anders zodat die na mij toe komt. Maar hij komt wel met zijn zoontje bij me thuis zodat onze kindere samen kunnen spelen. Dus ik snap er gewoon niks meer van zou die nou egt serieus zijn of houd die me gwn voor de gek het aan hem vragen helpt nieg hij blijft volhouden dat die alles meent en egt van me houd

Anoniempje

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Waarom komt hij bij jou thuis? Als jij niet bij ben thuis komt
Wie houdt wie voor de gek

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 78 - Vele kleine dingetjes

Mijn partner is ook ( vreemd geweest) denk ook zelf dat vrij lang heeft geduurd nooit over gepraat met hem en niet uitgepraat, kan me zelf niet meer zijn bij hem door dat dit gebeurd is haar man en mijn partner waren vrienden van elkaar, heb ze zien kussen(en dan zegt me schoonfamilie alleen die kus stel je niet aan) met elkaar vele keren dat ik uit me werk kwam zat zei op de bank in mijn huis samen met hem, vele terug kerende gedachten en kleine dingen, zoals haar na huis brengen en dan pas laat thuis komen en zo zijn er veel kleine dingetjes die ik aan elkaar knoop in me gedachten de puzzel van kleine stukje vallen op ze plaats in mijn ogen terug, bv opstap gaan en dan thuis komen met biezen vlekken van sperma en zo veel meer dingen, hulp gezocht ik zelf om dit los te laten lukt maar niet naar 25 jaar loop ik nog steeds overal tegen aan vind me zelf totaal geen mooie vrouw meer zeer onzeker over me zelf vertrouw niemand, het mooi nu ze zijn op vakantie geweest met me schoonfamilie pfff zodra de naam hoor word ik boos verdrietig en voel nog de pijn van binnen kan het maar niet los laten, heb met de familie van hem geen contact meer, zodra ik hoorde dat ze op vakantie ging met hun, hun vinden haar belangrijker dan mij blijkt weer. wat denken jullie van mijn verhaal

A

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 79 - twee dagen later is het alsof er niets gebeurd is

Mijn vriend heeft eens in de zoveel tijd dat hij een hele heftige woede uitbarsting krijgt,Het ligt dan altijd aan mij, maar zijn woede komt niet overeen met het geen dat er daadwerkelijk gebeurde.
Hij doet bijvoorbeeld iets waarvan hij weet dat ik het er niet mee eens ben, maar nog voor ik kan zeggen goed, of fout. begint hij al ruzie te maken dat hij toch doet wat hij wilt, en als ik het er niet mee eens ben dan moet ik maar weggaan, dan is hij klaar met mij. En dan is het uit. Maar ik ben dan volgens hem degene die begint terwijl ik dan nog niets gezegt heb. Dan blijft hij ook alleen maar schreeuwen, en als hij niet schreeuwt negeert hij mij, er valt dan ook niet mee te praten. 2 dagen later is het alsof er nooit iets gebeurd is. Dit heeft hij dus 1/2 keer per jaar. Iemand hier ervaring mee ?

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja herkenbaar. Heel manipulatief en agressief. Zo reageert hij bij mij ook altijd als ik hem betrap op leugens en vreemdgaan. Hij geeft het nooit toe en ik moet excuses aanbieden

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 80 - Hij had mijn eerste willen zijn

Ik (22) en mijn vriend (20) hebben nu anderhalf jaar een relatie. Mijn vriend was voor mij maagd en ik heb 3 bedpartners voor hem gehad. Sinds een paar maanden heeft hij het hier erg moeilijk mee. Hij heeft continue beelden van mij in bed met mijn exen. Hij voelt zich hierdoor bedrogen. Hij had mijn eerste willen zijn en nu voelt het voor hem alsof dat van hem afgepakt is.
Hoe kunnen wij hier het beste mee omgaan? Hoe kan ik hem helpen want ik ben radeloos. We houden teveel van elkaar om de relatie te beëindigen. He is my one and only.

Mila

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hij moet jou verleden accepteren . Hij is ook nog erg jong, om dat te kunnen doen misschien maar volwassen man weet dat mensen bagages dragen. Het is aan hem of hij ermee om kan gaan. Want er zijn weinig mensen nog maagd in Nederland op hun 20e

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 81 - Verloren lopen in je eigen hoofd.

3 jaar geleden hebben we elkaar leren kennen we hadden veel gepraat en waren het eens dat we dezelfde dingen verlangen van het leven. Terug opnieuw beginnen, relatie, samenwonen, trouwen huisje en tuintje alles erop en eraan. We hadden veel beloftes en afspraken gemaakt en na een jaar en half vroeg hij mij om bij hem in te trekken. ik heb mijn best gedaan om het hier een warm en gezellig nest te maken maar nog steeds krijg ik de indruk dat het hier van hun is. alle beslissingen neemt hij zelf betrekt mij nergens bij ook niet over afspraken met zijn kinderen co-ouderschap. voor hem is het genoeg dat ik hier aanwezig ben dat hij gezelschap heeft als hij iemand nodig heeft. Ik heb hem al gevraagd of hij met me wil trouwen of officieel samenwonen maar nu zegt hij dat het voor hem allemaal niet meer hoeft, dit is voor hem genoeg. Ik voel me afgewezen ik ben geen opgever maar nu weet ik niet of ik zo verder kan of dit wel genoeg is voor mij. ik heb alles opgegeven om hem te volgen ik heb niets meer geen vooruitzichten geen zekerheid. elke keer weer dezelfde ruzie waarom betrek je mij niet bij jouw leven waarom bespreek jij met mij geen belangrijke dingen en beslist je alles zelf. Ik voel me nutteloos en onbelangrijk. zolang hij mij niet gaat opnemen in zijn leven gaan zijn kinderen dat ook nooit doen en blijf ik de buitenstaander. als we op vakantie zijn onder ons tweeën is het zo fijn alles gaat goed maar het moment dat we thuiskomen of zijn kinderen komen is alles weer verloren. omdat hij zegt dat het voor hem niet meer hoeft ons verder te binden voel ik mij afgewezen en ik vraag hem wat is er veranderd maar hij is geen prater en kan het niet luidop zeggen. Moet ik me daarbij neerleggen in stilte naast elkaar leren, of moet ik opgeven???

Ellentje

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 82 - Voor mij is de maat eigenlijk wel vol

Mijn man en ik zijn al heel lang samen en we hebben 3 prachtige kinderen.
In het verleden was het niet altijd makkelijk, mijn man loog veel, over rekeningen, over zn werk etc. Grote leugens, kleine leugens, was wel een beetje the story of our life. Ik vergaf hem elke keer weer, omdat ik van m hield en dacht dat we niet zonder elkaar konden.
De laatste 2 jaar is mijn man veranderd in iemand die altijd boos is, het is altijd de schuld van een ander en nooit die van hem, kinderen krijgen niets anders dan een grote mond en ik doe alles fout!
Relatietherapie hebben we al geprobeerd maar dat vind hij niets, ook voor zichzelf is hij in therapie geweest (zegt hij)
Voor mij is de maat eigenlijk wel vol, ook voor de kinderen, maar ik weet niet hoe ik ermee moet stoppen!? Ik heb ook niemand bij wie ik mijn verhaal kwijt kan.

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je man heeft problemen hij moet eraan werken want je huwelijk lijdt eronder.
Bespreek dit met hem en hoe jij je voelt en dat je misschien zelfs uit elkaar wilt gaan desnoods. Hoelang trek jij dit nog en de kinderen? Misschien is hij direct bereidt om eraan te werken

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 83 - Hij zegt elke keer dat hij gaat stoppen

Mijn partner is een gebruiker van drugs en drank en zegt al 3, 5 jaar elke keer dat ie gaat stoppen en dit veroorzaakt vaak ruzie tussen ons. Ook veel andere dingen veroorzaken spanning en ik krijg altijd het verwijt dat ik gek ben en zelfde ben als poep niets waard ben of wat dan maar ook! Ik heb geen respect en geen waarde en hij wel. Ik wil graag bij hem weg maar aan de andere kant wil ik onze relatie ook redden. Help

Onbekend

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Cynthia, hier ook een dame die hetzelfde heeft doorstaan en op dit moment zit ik ook met een ontzettend schuldgevoel. Mijn vriend heeft zich ook meerdere malen tegen mij gekeerd bij dronkenschap. Eerst alleen verbaal maar daarna ook fysiek. Hij veranderde altijd in een monster. De laatste keer ben ik zo ontzettend bang geweest en heb zonder zijn weten de volgende dag mijn spullen gepakt en ben vertrokken. Althans niet vertrokken, ik ben gevlucht.. Later op de dag kwam hij uiteraard thuis in een leeg huis en was in de eerste instantie boos, maar draaide als snel bij. Hij begreep mijn keuze, vond het zo ontzettend erg, wilde er alles aan doen.. de berichtjes vanuit hem werden steeds zieliger. Uiteraard zijn manier om aandacht te trekken maar hij hield me ook in de gaten. Kreeg berichtjes dat ik niet met anderen mocht appen, iedere keer de vraag of ik iemand anders heb, waarom ik in de avond op telefoon keek ect.. ik was het beu en heb hem gezegd dat ik niet meer kon na alles wat er is gebeurd. Toen gebeurde er iets waar ik echt ben van geschrokken. Dat monster kwam naar boven maar hij was nu broodje nuchter.. een kankerwijf ben ik, een vieze vuiler kankerhoer, ik moet sterven, ze zouden me in de brand moeten steken, ik ben lager dan laag een stuk verdriet en in de laatste seconden, voor mijn huis, heeft hij mij ook laten blijken dat hij mij zou willen vermoorden.. Na een uur lijkt hij alles weer vergeten te zijn. Spreekt hij mijn voicemail in.. dat ik zijn droomvrouw ben, dat hij zo verliefd op mij is en dat hij mij nooit wat zou aandoen.. De daarop volgende dagen ging het zo door. De boze en lieve berichten bleven binnenkomen. Op een gegeven moment trok ik het niet meer en heb hem geblokkeerd. Nu is het een aantal dagen stil. Erg stil. Ook ik twijfel aan mezelf of ik de juiste keus heb gemaakt. Ik mis onze leuke momenten en had het zo ontzettend graag anders gezien. Ik weet dat hij dit ook niet heeft gewild, maar ik heb hem meerdere keren erop gewezen dat het niet kon en dat ik anders zou weggaan en hij heeft toen maling aan mij gehad. Misschien had ik bij de eerste keer al mijn spullen moeten pakken dan hadden we er nog wat aan kunnen doen maar voor mij is het nu te laat. Hij heeft mij beschadigd, zoveel verdriet gedaan en zo ontzettend bang gemaakt. Hoe alleen ik me nu ook voel en de leuke dingen mis ik weet en voel dat als ik terug ga dat dit een grote grote fout zal zijn...

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 84 - Wat moet ik doen?

Ik ben 4 jaar getrouwd met mijn man en hebben samen een dochtertje van 2 jaar. In onze relatie is er al heel veel gebeurd waardoor mijn vertrouwen weg is in hem. Het komt erop neer dat als hij weg gaat (opstap of vakanties met vrienden) hij contact zoekt met andere vrouwen. Ik kan niet hard maken of er iets gebeurd is want hij ontkent natuurlijk alles... het gaat de laatste tijd heel slecht tussen ons omdat ik mezelf niet meer 100% kan geven omdat ik overal wantrouwen heb. Hij zit in het buitenland voor werk en heb in zijn mail een mail gezien dat hij een account heeft aangemaakt op een soort poolse datingsite. Hij zegt dat dit een knop was via Facebook en verder er niets mee heeft gedaan... ik weet niet meer wat ik moet doen

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Goh, wat een dilemma.
...
Wil je er met jouw partner uitkomen? En ben je bereid daar meer/anders voor te doen dat wat je tot nu toe deed.?

Dat zijn denk ik de belangrijkste vragen.

Succes.

Voor Tsja

Jouw reactie:



Verhaal 85 - Mijn vriend heeft niet alles op de rit en ik wel

Ik heb ruim 2 jaar een relatie. Mijn vriend blowt elke dag en zit vaak op zijn telefoon te pokeren. Zijn financiën heeft hij niet op orde en hij loopt achter met rekeningen betalen. We hebben er al meerdere keren gesprekken over gevoerd maar hij zegt dan dat het wel goed komt. We wonen sinds kort samen maar mijn vriend heeft zijn huis nog wel aangehouden. Hij verhuurt dat tijdelijk en woont bij mij in. Hij is wel lief voor me en ik wil graag een toekomst met hem samen maar ik vind het moeilijk omdat hij niet alles op de rit heeft en ik wel. Ik heb deze twijfels ook naar hem uitgesproken. Binnenkort gaat hij weer even in zijn eigen huis wonen en kan ik alles rustig op een rijtje zetten. Ik vind het erg moeilijk en weet niet zo goed wat ik moet doen.

Catwoman

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 86 - Achter me laten wat is geweest

Ik heb heel lang een relatie met mijn collega gehad die getrouwd is, ook tijdens mijn huwelijk. inmiddels lig ik al twee jaar in scheiding. Ik heb de relatie met mijn collega verbroken en probeer mijn leven op te pakken. Achter me te laten wat is geweest. Ik heb nog steeds goed contact met mijn collega...en ergens kan ik hem niet uit mijn leven wegdenken. Ik hou van hem en hij betekent veel voor me. En andersom houdt hij ook van mij. Alleen ja onze liefde is onmogelijk. Hij is gelukkig getrouwd. Ik vind het fijn dat we nog contact kunnen hebben. We zijn er voor elkaar wanneer we dat nodig hebben. En we accepteren de situatie. Alleen soms is het moeilijk. En ik probeer door te gaan met mijn leven, zit op tinder, ben weer aan het daten. Maar het is moeilijk om de liefde voor hem los te laten. Soms denk ik....we kunnen beter geen contact hebben, want dat maakt het loslaten wel moeilijk. Momenten gaat het goed, maar als hij dan vertelt wat voor leuks hij met zijn gezin gedaan heeft in het weekend.....ouch....Dan denk ik...ik zou willen dat wij dat samen hadden, dat wij dat konden doen. Het steekt. Hoe zouden jullie omgaan met zo'n situatie?

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 87 - Ik wil hem niet kwijt, maar hij wil geen sex

de relatie met mijn vriend is goed muv de intimiteit en sex. Hij heeft nooit zin, niet in sex, niet in knuffelen... voor mijn gevoel leven we als broer/zus.. hij houdt van me dat weet ik en merk ik aan kleine dingen en ik hou van hem maar ik mis de intimiteit en sex. De laatste x is inmiddels alweer 2jr geleden. vanavond liep eea wat uit de hand en worden we beiden boos, hij zegt dat hij het gevoel naar sex niet heeft. Het doet hem niets, niet bij mij, ook niet als hij andere vrouwen ziet. het gevoel is totaal weg zegt hij. Hij wil niet naar instantie(s) omdat dat volgens hem niet werkt, als het gevoel er niet is dan is het er niet... dat kan niet met een gesprekje er opeens wel zijn.... ik weet soms niet meer hoe ik hiermee om moet gaan.. weet wel dat ik hem niet kwijt wil..

peet

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit wel, mijn man heeft ook zeer weinig interesse in sex en intimiteit, ik raak daar erg gefrustreerd door, we praten er al jaren over en ik heb menig keer gedacht ik ga weg, dan ben ik zo boos en vind ik het niet eerlijk. Maar ik wil hem echt niet kwijt, ons leven samen met 2 kinderen, we kunnen heel goed samen maar de sex ontbreekt al een tijd nu. En dat is erg verdrietig voor mij. Hij schijnt er gewoon mee te kunnen leven. Ik heb voor nu besloten het even te laten rusten, maar ik weet de oplossing niet.

Me

Jouw reactie:



Verhaal 88 - Weet niet wat ik moet doen.

Ik heb een lieve vriend, waarvan ik weet dat ie gek op me is en ik op hem, we houden enorm veel van elkaar, we zijn 18 jaar samen en op t punt gekomen dat de rek er wel uit is op sex gebied, we doen het eigenlijk nooit meer, zelfs lekker knuffelen niet.

Nou ben ik sinds kort met iemand aan het chatten en dat gaat inmiddels best onder de gordel, en wij verlangen enorm naar elkaar, een keer echt een orgasme beleven, iemand die naar me verlangd, iemand die zegt dat ie opgewonden van me raakt, ik heb t lang niet gehoord. Ik was er aan toe, maarja ik heb hier thuis ook heel veel te verliezen als ik er mee verder ga. Mijn hormonen gieren door mijn lijf momenteel, weet niet zo goed wat ik er mee moet eigenlijk.

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oh ja, dit is waar mijn gedachten naar toe willen, door jaren gebrek aan sex, maar wat je schrijft, je wil je thuis situatie ook niet kwijt. Wat moeilijk he, je hoort nu de dingen die je nodig hebt om te horen, je mooi en gewilt te voelen, maar door de verkeerde persoon. Als je je eraan toegeeft ben je aan het bedriegen, maar de situatie thuis wordt je ook niet vrolijk van en is niet eerlijk.

Me

Jouw reactie:



Verhaal 89 - Met mijn handen in het haar

Hallo iedereen,

Zit diep heel diep met me handen in het haar en weet niet wat ik nu moet doen. Zal bij het begin beginnen tot vorig weekend was ik bijna 4,5 jaar samen met me vriendin en hebben een kindje van 4 maanden.
De laatste paar maanden ben ik nav een slechte diagnose voor me vader meer gaan blowen, daar voor deed ik dat ook wel is maar zonder enige regelmaat. Mijn vriendin wist daar niks van en ik had het idee dat het geen invloed op onze relatie had. Vorige week confronteerde ze me daar mee, en ik raakte in paniek en begon over alles te draaien, ze moest er echt alles uittrekken. Toen bleek ook nog dat ik in de afgelopen paar jaar, ze wou dat ik een aantal noemde en ik schat in zo’n10-20 keer, had lopen berichten met vrouwen via prostituées website, ik deed die vrouwen berichten een beetje uit de tent lokken en kapte het daarna af. Ook toen ze me daar mee confronteerde ging ik alles ontkennen en zitten liegen. Het is nu zo ver dat ze denkt dat ik ook echt afgesproken heb met die vrouwen.. maar dat is echt niet zo, vond die berichten spannend maar had geen behoefte voor echt fysiek te zijn want onze relatie verder was echt perfect, ben zo gek op haar en altijd geweest. mijn telefoon heeft de afgelopen 5 jaar alles bij gehouden waar ik geweest ben tot op de minuut en ze heeft dat gecontroleerd maar gelooft me nog niet. Toen dit allemaal gebeurde heeft ze me midden in de nacht de deur uit gezet, ben ook zonder tegengas te geven gegaan want ik ben degene die hier gruwelijk de fout is in gegaan. In tussen tijd ben ik er 2 x geweest om spullen te pakken, verblijf nu bij me ouders 250km verderop of in een hotel.
Heb afgelopen week gelijk me huisarts gebeld om te praten en hulp te zoeken omtrent het liegen en ook te kijken waarom ik die spanning op zoek. Ook heb ik tegen haar gezegd dat ze zich geen zorgen hoeft te maken over de huur of geld en gewoon in de auto kon blijven rijden. Sinds anderhalf jaar werkte ze niet meer om voor onze hond en daarna kindje te zorgen.
Zal nog alles voor haar doen, ik hou van haar, ons kindje en onze hond die inmiddels op de ic ligt en het heel slecht mee gaat. Alleen ze zegt nu dat ze er helemaal klaar mee is en het niet goed kan komen en stuurde vanmorgen al dat ik me zsm uitschrijven op het adres want ze moest van alles regelen voor haar en onze dochter.. weet echt niet wat ik nu moet doen.. zit zo met me handen in het haar, onze relatie was echt perfect we hebben nooit grote ruzies of dingen gehad en alle hobbels hebben ons sterker gemaakt..
Ik ben echt bereid om te veranderen en er ipv de 200% voor 1000% voor te gaan.. maar wat moet ik nu doen ? Ben echt ten einde raad..

Mark

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 90 - Ik weet het allemaal niet meer

Zo in de knoop met mezelf. Ik weet het allemaal nietmeer.
Ondertussen zijn mijn man en ik 9 jaar getrouwd en hebben twee geweldige kinderen. Sinds de kinderen er zijn, is onze relatie enorm veranderd.
Nu ben ik sinds kort te weten gekomen dat hij intieme berichtjes stuurt met een andere vrouw. Het is een dame van Tenerife dus echte sex zal er (nog) niet aan te pas zijn gekomen.
Na vele keren vragen of hij mij bedroog en na vele keren ontkennen, heb ik hem dan toch geconfronteerd met die berichtjes. Ontkennen kon hij nu nietmeer.
Ik weet even nietmeer wat te doen. Zouden jullie dit oké vinden als je man zoiets doet? Of overdrijf ik gewoon?
Ik heb hem gevraagd ermee te stoppen maar het voelt té goed voor hem om hiermee op te houden.
Wat moet ik doen? Ik ben ten einde raad...

Kim

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 91 - Hij weet niet wat hij voelt

Hallo,

Graag wil ik mijn verhaal delen, om ervaringen van andere personen te horen alsook meningen hierover.

Ik heb samen met mijn ex een relatie gehad van vier jaar. Echter doofde dat een beetje uit en kwam er een “sleur” in de relatie. Hij heeft twijfels gehad op een bepaald punt maar koos er uiteindelijk voor om samen verder te gaan. Een jaar later zat hij weer met twijfels (vlak voor ik zou inwonen bij hem) in die mate dat het niet meer ging voor hem dus heb ik eerder de keuze in zijn plaats gemaakt omdat hij maar niet wist wat doen. We gingen uit elkaar..een heel moeilijk moment voor beide.

We zijn nu acht maanden verder sinds onze breuk en zijn weer dichter naar elkaar toe gegroeid op elk vlak. Hij ziet positieve veranderingen maar kan niet beslissen om ofwel terug samen iets op te bouwen, of te kiezen om definitief uit elkaar te gaan. Hij weet niet wat hij voelt, geraakt niet uit zijn keuze.. Ik heb geprobeerd geduldig te zijn maar dat is zeer moeilijk.

Wt zouden jullie doen, zijn er tips die hem kunnen helpen? Moet ik zelf de keuze maken en het definitief achter mij laten?

Saar

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 92 - Helaas steeds verder uit elkaar gegroeid

Mijn vrouw en ik zijn nu 19 jaar samen. In de loop der tijd zijn we helaas steeds verder uit elkaar gegroeid. We zijn eigenlijk alleen nog maar huisgenoten van elkaar. Onze grootste problemen zijn denk ik intimiteit en communicatie. We zijn allebei een beetje introvert, ik waarschijnlijk in grotere mate dan mijn vrouw. In het begin van onze releatie was mijn vrouw nog erg meegaand en hadden we het leuk samen. Maar in de loop der tijd is die meegaandheid omgeslagen in medogenloze eerlijkheid; ze durft nu opelijk te zeggen hoe ze over dingen denkt en wat ze wel en niet wil, terwijl ze daar in het begin naar eigen zeggen moeite mee had. Op zich positief zou je zeggen, maar zo pakt het helaas niet uit. Het blijk namelijk dat zij totaal geen befoefte heeft aan de intimiteit die voor mij juist zo belangrijk is. Dan heb ik het uiteraard over seks, maar ook kleine dingen zoals knuffelen, zoenen, of gewoon lekker dicht tegen elkaar aan kruipen en van elkaar genieten. Dit probleem speelt nu al vele jaren (eigenlijk al sinds de geboorte van onze zoon die nu bijna 18 is) maar het is in de loop der tijd steeds erger geworden. Tegenwoordig hebben we misschien nog maar 1x per maand seks. En als ze dan al een keer bereid is om het te doen, zegt ze er meteen bij: "maar schiet een beetje op alsjeblieft, want eigelijk heb ik hier helemaal geen zin in". Als ik haar probeer te zoenen, draait ze haar hoofd de andere kant op. Als ik met haar borsten wil spelen, bedekt ze die met haar handen. Ze doet dit alles op een speelse, lacherige manier. Voor haar is het denk ik een soort spelletje om mij te plagen, maar voor mij voelt het iedere keer weer als een klap in het gezicht. Vroeger nam ik nog wel eens het initiatief m.b.t. seks, maar daar ben ik ook al lang mee gestopt, omdat ik toch al weet dat ze me zal afwijzen. En die enkele keer dat ze me misschien mijn zin zou geven, zou het ook alleen maar zijn om van mijn gezeur af te zijn. Ze heeft gewoon geen enkele behoefte aan seks; in elk geval niet met mij. En dat zegt ze ook letterlijk. Ze vind me gewoon niet aantrekkelijk, en ik dat kan haar eerlijk gezegd niet kwalijk nemen. Maar wat moet ik dan? Ik heb in tegenstelling tot haar wel seksuele behoeftes!
Ik heb inmiddels het punt bereikt dat ik vaak aan echtscheiding en/of vreemdgaan denk. Ik kan/wil gewoon niet de rest van mijn leven doorbrengen in een liefdeloze ongelukkige relatie. Maar ik ben nu 50 jaar en besef maar al te goed dat ik realistisch gezien geen enkele kans maak om ooit nog een beter geschikte partner te vinden. Dat ik mijn vrouw destijds bereid heb gevonden om met mij te trouwen was eigenlijk al gigantisch wonder, en die gebeueren denk ik maar 1 keer in je leven. Ik verwacht dus eerlijk gezegd niet dat mij na een echtscheiding een gelukkiger leven te wachten zou staan. Maar ik zou dan tenminste verlost zijn van de voortdurende frustraties die in in ons huwelijk ervaar. Daarnaast zou een echtscheiding allemaal praktische en financiële problenen met zich meebrengen waar ik ook totaal niet op zit te wachten. En eigenlijk wil ik ook helemaal niet scheiden. Want op zich kunnen mijn vrouw en ik het prima met elkaar vinden. We hebben bijna nooit ruzie en kunnen soms ook wel lachen met elkaar. Met andere woorden ik heb wel een mate van gezelschap aan haar, en een echtscheiding zou betekenen dat ik ook dat opgeef. Aan de andere kant hebben echter nauwelijks gezamelijke interesses en leiden we eigenlijk allebei ons eigen leven. We laten elkaar in dat opzicht erg vrij, wat op zich wel fijn is, maar daardoor leven we eigenlijk alleen nog maar langs elkaar heen. Maar we hechten wel allebei veel waarde aan trouw, dus vreemdgaan is eigelijk ook onaccepatel. Maar ik heb wel mijn behoeftes, en mijn frustratie blijft maar groeien. Ik weet echt niet meer hoe het verder moet!
Mijn vrouw is een erg gevoelig type, en ik wil haar ook niet kwetsen of pijn doen; daarvoor geef ik nog teveel om haar. Maar aan de andere kant kan ik ook niet zeggen dat ik nog echt van haar hou. Ik heb het gevoel dat zij totaal niet (meer) van mij houdt en er niet voor mij is. En ik kan er niet ook niet met haar over praten. Ik weet simpelweg niet hoe ik zo'n gesprek moet beginnen. En eerlijk gezegd verwacht ik ook niet dat het zou helpen. In het verleden (jaren geleden) hebben we namelijk wel eens gesprekken hierover gehad, en dat was geen positieve ervaring. Het leidde alleen maar tot gekwetste gevoelens, een hoop emotie en wat loze beloftes. Maar uiteindelijk is er helemaal niets veranderd en is alles alleen maar erger geworden.
En dan vraag ik mij dus af of relatietherapie misschien zou kunnen helpen. Maar eerlijk gezegd heb ik daar ook grote twijfels over. Een therapeut kan er denk ik niet voor zorgen dat dat mijn vrouw opeens wel behoefde aan seks en intimiteit krijgt, of mij aantrekkelijk gaat vinden, toch? Dus waarschijnlijk kost het alleen maar een hoop geld en levert het uiteindelijk helemaal niets op.

Anoniem

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Tjeetje zeg. Waarom kiezen jullie niet voor je eigen geluk. Jullie zitten gevangen in jullie huwelijk.
Stel dat je wel vreemd zou gaan , dan loopt ze daarover te piepen.
Vind je vrouw erg egoïstisch, Kjjk dat zij geen sex wilt, je bent ook een man met behoeftes.
En praten , intimiteit , sex is erg belangrijk in een huwelijk, ook al zijn jullie al lang samen, je moet het toch spannend zien te houden.
Stel een open huwelijk voor, want dat is vaak zo, er wordt vaak gezegd huwelijk is vaak sexloos, maar je wilt het vertrouwde ook niet opgeven.
Dus nogmaals kies voor je eigen geluk, er zijn genoeg vrouwen die zo met haar willen ruilen.

Anoniem
Reactie:
Heeft ze dan nooit plezier gehad in sex? Hoe meer sex je hebt hoe meer je er naar verlangt. Misschien eens een sexspeeltje vibratorproberen? Daar kan je echt heel heftig mee klaarkomen zodat ze er misschien meer zin in heeft. Wel pas nadat jij je ding hebt kunnen doen.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 93 - Thema sex is lastig

Ik ben een vrouw van 43 jaar.ik ben streng opgevoed en nu heb ik daar eigenlijk nog wel vaak last van.Ik vind het lastig om met het thema sex om te gaan.Ik heb een tijdje op een app gezeten.Dan praat je wat en willen ze gelijk sex.Maar ik heb het toch wel nodig om meer informatie te hebben.Om elkaar te ontmoeten eerst en wat af te wachten.Ze haken zo snel af!Ik mis de sex wel erg.Ook zie ik mezelf als bi sexueel.Ik begin er onderhand zat van te worden.Ik mis weer iemand in mijn leven tegelijk mis ik ook de kansen en het geduld van andere mensen.In het verleden heb ik wel eens wat geprobeerd.Het is nu een half jaar geleden dat ik sex heb gehad met een jongen.Doordat ik snel me overspoeld voel is t soms ook lastig om volledig voor iets te gaan . Bovendien voel ik me ook snel schuldig.Ik blijf proberen om nieuwe mensen te ontmoeten en ik probeer zo het online daten een beetje los te laten.

Steefje

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 94 - Ik ben 100% zeker dat ik deze vrouw in me leven wil

Ik ben net gedumt na zeer korte relatie van 6 weken. Was wel met een vriendin die ik al 3 jaar ken. Ze was 5 weken stapelverliefd opmij en alles ging super. Zelfs niet dminste discussie. De laatste week merkte ik op dat ze haar niet meer zeer goed in haar vel voelde. Ik vertelde haar paar maal dat ik denk dat we te veel bij elkaar zijn en geen tijd meer heeft voor haar zelf. Paar dagen later dumte ze de mdat ze zei dat het gevoel ep niet meer was. Ze kan haar wel niet inbeelden dat we elkaar nooit meer zouden horen of zien. Ik ben 100% zeker dat ik deze vrouw in me leven wil. Ik vraag mij gewoon af of ik ze nu beter wat grust laat of haar toch nog probeer te overtuigen.

Yani

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 95 - Hoe leer ik iemand kennen die niet praat en deelt?

Mijn partner kan niet praten. Niet ECHT communiceren. Hij klapt dicht, wordt boos of zegt gewoon niets. En we kennen elkaar nog niet eens zo lang, maar hoe leer ik iemand kennen die niet praat en deelt? 🤷🏼‍♀️ Of verwacht ik teveel in korte tijd.

Hoe doen jullie dat?

Krisje

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 96 - Ik voel mij misselijk en kan dit niet plaatsen

Ik ben 11 jaar getrouwd en mijn man en ik hadden nooit veel contact met vrienden. Sinds kort heeft mijn man een vriendenkring opgebouwd waar ik sinds kort ook af en toe mee weg ga. Mijn man doet met 1 vriendin van die groep enkele hobby's sinds kort. Ook heeft hij er redelijk wat contact mee via berichtjes. Zelfs snachts heeft hij eens een bericht gestuurd naar haar toen hij niet kon slapen. Wat ik stiekem gelezen heb. We hebben het er over gehad en er is volgens hem niks aan de hand en ik geloof hem hierin wel. Maar ik kan dit niet aanvaarden. Ik voel mij misselijk en kan dit niet plaatsen. Ben ik nu te jaloers of is dit toch niet echt normaal?

Fien

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 97 - Ik weet waar ik steken heb laten vallen en wil hier graag aan werken..

Het is 1,5 maand geleden uit gegaan met mijn Ex. We hadden bijna een jaar een relatie. Hiervoor 4 maanden ter voorbereiding. Het was voor ons beide een nieuwe ervaring. Ik nu 21 zij 18.
Zij heeft het uitgemaakt omdat ze geen gevoel meer had, hierdoor kwamen er veel irritaties richting mij en dit trok ze niet meer. We hebben er toen samen voor gekozen om rust te nemen van elkaar en even een tandje minder te geven. Zij zag dit blijkbaar als definitief en ik als een break. 2 weken na dit uitgaan melde ze dat ze geen behoefte had aan contact en echt verder wilde. Ik accepteerde dit.
Ik heb hier veel van geleerd door te reflecteren op onze relatie. Ik heb wat problemen opgesomd die ik toen die tijd niet in heb gezien of willen zien:
• Door de avondklok zat ik erg in de sleur van werk, school & relatie. We zagen elkaar op vaste dagen omdat we niet elke dag bij elkaar konden slapen. Ik had dit zelf niet door en ben hier door minder energie in de relatie gaan steken.
• We hebben het hier deels over gehad, ze irriteerde zich aan mijn planning. Ik kon hier lastig van afwijken om wat meer spontane dingen op te maken met haar. Ik zag dit ook in en had hier moeite mee.
• We hebben ruzies gehad om dit soort dingen maar op dat soort momenten werd ik vooral moe van het gezeur. En kalmeerde haar en stelde der gerust. Hierna ging ik weer vrolijk verder met mijn leven. Maar hoe vaker dit voorkwam hoe groter de frustratie en het wantrouwen bij haar. En de irritatie bij mij dat ze elke keer drama kwam schoppen. (Achteraf merk ik dat ze een goed punt had en ik daar nonchalant mee om ben gegaan. Hier heb ik ook spijt van)
• We hadden beter en op een andere manier moeten communiceren. Ik had mijn zwakte meer moeten toegeven en open moeten staan/begrip moeten tonen, ook vanaf haar kant.
Vorige week toch contact gezocht omdat ik merkte dat het voor mij nog niet officieel afgesloten was. Ik wilde graag nog eens zitten met haar en onze relatie en de afsluiting hiervan bespreken. Hier had zij geen behoefte aan. Ze vertelde dat ze verder wilde gaan met haar leven, dat er al vanaf januari twijfels speelden en dat het vanaf toen meer als een broer zus relatie voelde. Ze melde ook dat ze 2 weken nadat het uit was het leuk is gaan hebben met iemand anders. Dit was voor mij een flinke smak, ik hoopte dat de rust die ze wilde en ik respecteerde ervoor zou zorgen dat we naar een aantal weken, maanden er voor zou zorgen dat we en vooral zij weer vertrouwen zou krijgen in onze relatie.
Ik wil haar ondanks de manier rommelige manier van afsluiten terug.. Ik weet waar ik steken heb laten vallen en wil hier graag aan werken.. Samen met haar zodat we weer samen gelukkig kunnen zijn.

Henk

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 98 - Moet ik hem vertrouwen of niet :(

Mijn vriend en ik hebben al 1 jaar een relatie wat heel pril is, maar in die relatie heb ik een angststoornis gekweekt waardoor ik moeilijk kan functioneren. Kortweg heb ik veel steun nodig en gesprekken, maar hij lacht daarmee en vind mij een aansteller. Als ik wil praten moet het altijd zijn gedacht zijn anders is er ruzie. Hij drinkt veel en wilt alleen maar uitgaan. Ik ben razend moe en wil alleen maar slapen. Op mijn verjaardag heeft hij mij in de steek gelaten voor alcohol en zijn vrienden waardoor ik midden in de nacht alleen tevoet naar huis moest gaan en hij zegt nog altijd dat het mijn schuld is. Hij laat me alleen in het donker lopen zonder dat hij bang is voor andere mannen. Ik weet echt niet wat ik moet doen omdat ik ook van hem houd. Hij liegt ook over drugs en veranderd zijn wachtwoord veel. Moet ik hem vertrouwen of niet :(

...

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 99 - Hij wil gewoon zo weinig mogelijk aan ons besteden

Ben all 10 Jaar zaamen met mijn partner waarvan 7.5 getrouwd
zaamen hebben wij 2 kinderen
naast dat heb ik 2 kinderen uit mijn eerdere huwelijk en hij heeft er ook 2 uit zijn eerdere huwelijk
1 keer in de 14 dagen komen zijn kinderen bij ons logeren en 1 keer in de 14 dagen gaan mijn kinderen logeren bij hun vader
wat mij heel erg stoort an me partner is dat hij heel erg gierig is
De boodschappen en de meeste rekeningen betaal ik het enige wat hij betaald is de huur
dus als er 1 x in de 14 dage alle 6 Kids bijmekaar zijn ben ik die geene die er voor moet zorgen dat er genoeg eten is voor iedereen
Mijn kinderen uit eerdere huwelijk zijn pubers van 12 en 13 en die van hem zijn 14 en 15 dat vraagt heel wat eten maar mijn man is da heel laks in hij koopt nooit wat voor de Kids naast dat moeten de 2 kleintjes van 5 en 3 ook eten en verzorgd worden maar da heeft mijn man ook geen omkijken na
Als er eten klaar is is hij well de erste die aanschuift en dat ergert mij het meeste
Dat hij nooit wat voor ons koopt vind ik heel erg triest
Gelukkig heb ik een goed betaalde baan waardoor de kinderen niets te kort komen maar het blijft well an me knagen dat hij nooit iets voor ons over heeft
Hij neemt niet eens wat lekkers voor bij de koffie of thee savonds mee well verwent hij zich zelf met lekkere dingen voor in de avond voor de tv soms vraag ik me af wat moet ik met zo iemand vanaf dag 1 was hij gierig maar in het begin let je da niet op omdat ik mijn eigen geld heb en altijd alles zelf betaalde
uit eten doen wij ook nooit en als wij een keer wat leuks doen met de Kids ben ik degene die alles regelt en betaald het is niet zo dat hij het financieel slecht heeft in tegendeel hij heeft een eigen bedrijf met werknemers dat heel goed loopt hij wil gewoon zo weinig mogelijk an ons besteden


Rose

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 100 - Ik weet ook niet meer wat ik wil

Ik zit al bijna 4 jaar in een relatie ben 24 mijn (ex)vriendin is 21 jaar ik dacht altijd dat we een perfecte relatie hadden ook al was ik wel een paar keer vreemdgegaan dat had ik ook eerlijk toegegeven vorige maand bleek ze opeens zwanger te zijn en ook al schrokken we waren we daarna toch blij paar weken daarna besloot ze toch eerlijk te zijn en heeft ze gezegd dat ze ook 2 keer vreemd is gegaan in ons relatie zelfs zegt ze geen seks te hebben gehad maar dat weet ik niet zeker omdat ze telkens loog als ik het vroeg en het met heel veel moeite uitging ze heeft ook toegegeven gelogen te hebben over haar bedpartners en ik heb daar ook veel moeite mee omdat ik 14 gewoon echt aan de hoge kant vind en ook omdat er 3 ook nog in de zelfde vriendengroep zitten. Op dit moment weet ik ook niet meer wat ik wil omdat ze al jaren liegt heb het meerdere keren gevraagd en telkens loog ze er makkelijk over en het doet me ook pijn want ik had het ook nooit verwacht ik kijk ook anders naar haar nu eigenlijk wil ik het uitmaken heeft iemand tips

Dimitri

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 101 - Bang dat mijn vriendin in de gevangenis terecht komt

Mijn vriendin is vandaag voor zoveelste keer betrapt op winkeldiefstal.
Ik heb bang dat ze haar ooit is gevangenisstraf gaan geven.
Heb haar er daarjuist op aangesproken maar ze zegt dat ze " alleen " nog zal stelen als haar rekening in de min staat en enkel in 2 winkels.
Ik ben hier niet mee akkoord en zei dat ik niet wil da ze ooit nog steelt,vooral omdat ik haar 350 euro de maand geef om haar te helpen zodat ze geen geldnood zou hebben.
Vlammende ruzie en verwijten natuurlijk.
Ik ben een maand geleden gestopt me wiet smoren,voor mezelf maar ook voor haar omdat mijn karakter zo zwaar verandert en omdat ze bang heeft dat ik een psychose zou krijgen.
Dus smijt ze in mijn gezicht dat het mij 3 jaar met vallen en opstaan heeft geduurd om eindelijk te stoppen.
En krijg ook redelijk veel van mijn ouders,zij zegt dan dat zij niet zo verwend is en geen geld/spullen krijgt van haar ouders zoals ik.
Ben ik zo onredelijk omdat ik niet wil dat ze uiteindelijk is een zware straf gaat krijgen??
En ik steun haar ook financieel dus ze krijgt hulp.
Vind het dus niet onredelijk wat ik vraag van haar.
Wat is jullie mening want word hier gek van

Gd

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 102 - Ik zag ineens dat hij egoistisch is

Joh als ik al deze verhalen lees, kan ik alleen maar zeggen dat ik echt de beste relatie had, jammer genoeg had van meer dan 30 jaar want ineens zag ik het vorig jaar niet meer! Hoe kon het toch zo ver gekomen zijn zonder dat ik dit wist of voelde aankomen? Ik werd stilaan wanhopig, ongelukkig en vooral boos op mezelf en hem over onze relatie. Maar hij vindt onze relatie wel perfect maar tijdens corona kwam het eruit. Hij ganse dagen thuis om te werken en ik ook maar wat bleek? Ik begon me te ergeren aan zijn gedrag wat ik vroeger nooit deed. Ineens zag ik hoe hij echt is, nl egoistisch tot en met op veel vlakken, seksueel, op werk, huishoudelijk maar ook op gezondheids vlak. Hij is toch degene met de hoogste positie dus ik voel me door hem minder gewaardeerd en hij laat dat dikwijls merken, dusja het huishouden is meestal voor mij wat in zijn ogen niks voorsteld, zijn familie en vrienden gaan altiid voor op mijn vriendinnen en familie maarja ik kom uit een gebroken gezin waar steeds veel problemen waren dus alleen maar miserie dus wil hij hier liefst zo weinig mogelijk mee bezig zijn. Eerst wou meneer geen kids en nadat we toch een kind kregen, was ons kind ineens alles voor hem, heel fijn allemaal maar nog met ons beiden wat doen kon niet meer vaak wantja onze dochter is vaak ziek waardoor ze hierdoor helemaal aan ons klit, zelfs nu ze een tiener is. Gaan we toch weg naar een feestje of zo, dan drinkt hij zoveel dat het niet meer leuk is. Hier hadden we vroeger ook heel vaak ruzie over, overal zoveel drinken dat hij zelfs viel maarja terug thuis in t normale hectische leven vergat ik dit weer snel want wij waren toch het perfecte koppel of ja zo ziet en kent iedereen ons. Ik wil er met hem over praten maar voor hem loopt het perfect allemaal buiten zijn gezondheid die de laatste jaren erg achteruit gaat. Hierdoor voel ik me helemaal schuldig dat ik ongelukkig ben in onze relatie. Mijn vriendinnen vinden dat ik te lief ben en daardoor altijd te meegaand was waardoor hij nu echt niet ziet waarom ik nu ineens ongelukkig zou zijn. We hebben toch alles: een prachtig kind, een mooi huis en wagen, goede jobs enz.... Zijn er nog mensen die zich hierin herkennen? En hoe los ik dit in godsnaam op? 35 jaar samen gooi je niet zomaar weg....

Onbekend

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 103 - Ik heb niks met seks, maar hij zegt van wel

Mijn man en ik hebben constant ruzie. Deels gaat over ons sex leven . Hij kijkt elke dag porno filmpjes. Niet dat ik dat erg vind. Ik heb niks met sex.... ben nooit opgewonden en heb nooit verlangens. Hij zegt elke keer dat ik sex wel fijn vind, dat ik altijd geil ben en altijd sex wil. Ook met andere mannen. Dat hebben we in het verleden wel eens gedaan. Toen vind ik dat wel spannend en leuk. Maar dat is al lang niet meer. Ik wil dat gewoon niet. Ik kan daar niet met hem over praten. Hij blijft zeggen dat ik het wel wil. En dat ik er geil van word. Hij checked mij en .merkt dat ik nat ben. Blijft sex afspraakjes voor me regelen. Enn owee als ik het verziek, roept hij dan. Als hij een andere vrouw erbij zou willen voor hem, omdat hij niet genoeg aan mij heeft vind ik dat goed. Ik wil het echt niet meer om gebruikt te worden en ook niet sex met andere. Hij zegt dat hij de dom is en ik de sup. Ik zal ter aller tijden naar hem moeten luisteren, doe ik dat niet krijg ik straf. Om geen ruzies te krijgen ging ik antwoorden geven die hij wilde horen. Dat houdt in dat ik nooit mezelf kan zijn. Ik trek het niet meer, ik ga hier kapot aan

Karinnn

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat een verschrikkelijke vent, die man van jou. Zo snel mogelijk wegjagen, wat denkt die wel niet om jou zo te behandelen. Een dom sub relatie is totaal iets anders dan wat hij ervan maakt. Dit is misbruik maken van jou. Hopelijk kan je de moed snel vinden.om hier een einde aan te maken.

Onbekend meedenkertje
Reactie:
Heb je weleens naar tantra workshops gekeken? Daar kun je ervaren wat er gebeurd als je niet in een sfeer van elkaar gebruiken, maar in een sfeer van vertrouwen en zachtheid intiem bent.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 104 - Op moment gaat goed en soms een terugval.

Tijdje geleden heeft mij vriendin aangegeven te twijfelen aan onze relatie na flink aantal jaren. Er spelen bij mij wat persoonlijke dingen die ik nooit heb willen aan pakken. Maar nu wel langzamerhand erken dat ze er zijn. Na paar dagen kwam ik ook achter dat ze contact had met andere man. Per toeval zag ik haar mail en zag er foto’s in. Met wie ze contact had. Heb haar toen meteen geconfronteerd en zei ze dat dit niet had mogen gebeuren. En meteen moest stoppen.
Daarna ben ik in zware depressie geraakt en ben hulp gaan zoeken. Inmiddels heb ik nu hulp en werk ook aan mijn problemen.
In onze relatie hebben we afgesproken ook aan ons te gaan werken en onze problemen en nadat ik aan mij heb gewerkt we gaan werken met een relatie therapeut. Dit zal nog wel maanden duren voor zover is.
Op moment gaat goed en soms een terugval.
Ik ben wel erg controlerend naar haar en check soms stiekem ook haar mail en tel. Ben een paar keer een telefoonnummer tegen gekomen die ze soms verwijderd en er weer in zit. En blijkt ook van de andere man te zijn. Ze zegt dat alles is af gekapt en focust op ons. Maar mijn onderbuik zegt dat ze liegt. En weet niet of ik haar moet vertrouwen. Telkens als ik zie dat die nummer er weer in staat raak ik weer in mijn depressie.
Ik kan niet zeggen dat ik in haar tel heb gekeken en weet niet wat ik hier mee aan moet. Als ik over ander begin krijg ik niet het antwoord naar mijn voldoening.
Ik houdt veel van haar wil echt voor haar vechten. Maar andere kant voel ik mij zo gekwetst en kwaad dat ik soms niet weet wat ik moet doen. Ik ben ook niet ene heilige heb haar in loop der jaren ook gekwetst. Daar voel ik mij enorm schuldig over en heeft ook impact op mijn depressie. Ben mede schuldige aan deze situatie.
Heb het idee dat mijn vriendin terughoudend is en een ander niet los kan laten.
Hoe moet ik omgaan met deze situatie? Ik weet me geen raad en kan geen kant op. Moet ik de andere benaderen die contact heeft of zoekt. Moet ik haar confronteren? Dit heeft ook veel invloed op mijn depressie. Ben ik te jaloers of te controlerend? Moet ik vetrouwen geven aan haar en haar zelf tijd geven dit zelf te stoppen?
Ik wil onze relatie redden maar weet niet hoe. Spelen ook kinderen in spel. En ook. Voor hun wil ik vechten voor onze relatie.

Sam

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 105 - Ben mede schuldige aan deze situatie.

Tijdje geleden heeft mij vriendin aangegeven te twijfelen aan onze relatie na flink aantal jaren. Er spelen bij mij wat persoonlijke dingen die ik nooit heb willen aan pakken. Maar nu wel langzamerhand erken dat ze er zijn. Na paar dagen kwam ik ook achter dat ze contact had met andere man. Per toeval zag ik haar mail en zag er foto’s in. Met wie ze contact had. Heb haar toen meteen geconfronteerd en zei ze dat dit niet had mogen gebeuren. En meteen moest stoppen.
Daarna ben ik in zware depressie geraakt en ben hulp gaan zoeken. Inmiddels heb ik nu hulp en werk ook aan mijn problemen.
In onze relatie hebben we afgesproken ook aan ons te gaan werken en onze problemen en nadat ik aan mij heb gewerkt we gaan werken met een relatie therapeut. Dit zal nog wel maanden duren voor zover is.
Op moment gaat goed en soms een terugval.
Ik ben wel erg controlerend naar haar en check soms stiekem ook haar mail en tel. Ben een paar keer een telefoonnummer tegen gekomen die ze soms verwijderd en er weer in zit. En blijkt ook van de andere man te zijn. Ze zegt dat alles is af gekapt en focust op ons. Maar mijn onderbuik zegt dat ze liegt. En weet niet of ik haar moet vertrouwen. Telkens als ik zie dat die nummer er weer in staat raak ik weer in mijn depressie.
Ik kan niet zeggen dat ik in haar tel heb gekeken en weet niet wat ik hier mee aan moet. Als ik over ander begin krijg ik niet het antwoord naar mijn voldoening.
Ik houdt veel van haar wil echt voor haar vechten. Maar andere kant voel ik mij zo gekwetst en kwaad dat ik soms niet weet wat ik moet doen. Ik ben ook niet ene heilige heb haar in loop der jaren ook gekwetst. Daar voel ik mij enorm schuldig over en heeft ook impact op mijn depressie. Ben mede schuldige aan deze situatie.
Heb het idee dat mijn vriendin terughoudend is en een ander niet los kan laten.
Hoe moet ik omgaan met deze situatie? Ik weet me geen raad en kan geen kant op. Moet ik de andere benaderen die contact heeft of zoekt. Moet ik haar confronteren? Dit heeft ook veel invloed op mijn depressie. Ben ik te jaloers of te controlerend? Moet ik vetrouwen geven aan haar en haar zelf tijd geven dit zelf te stoppen?
Ik wil onze relatie redden maar weet niet hoe. Spelen ook kinderen in spel. En ook. Voor hun wil ik vechten voor onze relatie.

Sam

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Sjonge wat erg zeg. Je kan inderdaad niet zeggen dat je der controleert. Benader haar, wil je met mij zijn of met je buitenman. De keuze is simpel. Wil je aan je relatie werken ofniet.

Ik zou het nummer wel noteren. Desnoods anoniem te bellen om te weten wie het is en dat het zelfde man is van de mail.

Want vreemd gaan is de grens

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 106 - Wonen nu 1 jaar samen, maar heeft de relatie niet goed gedaan

Mijn vriend en ik zijn beide super jong. Zijn al 7 jaar samen en wonen nu 1 jaar samen. Helaas heeft dit onze relatie niet goed gedaan. Hij laat alles aan mij over en doet niks in het huishouden. Naast mijn job draai ik overal voor op en heb ik ook nog een hobby webshop. Ik red het allemaal niet meer. Buiten dat voelt er steeds meer afstand tussen ons en hebben we hooguit 1x seks in de drie weken. Ik weet het allemaal niet meer, het frustreert me enorm en voel me niet gesteund in alles wat ik doe. Ik denk er steeds meer over om bij hem weg te gaan, maar vind dit moeilijk. Wat moet ik nou?

Denise

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het lijkt alsof je keihard werkt en hij niet. Ik zou zeggen je redt het prima alleen. Zit aub niet in relatie waar je geen energie uit kan halen. Je verdient het om gesteund bemind en geliefd te voelen. Dat verdient elke relatiem maak je grenzen en verwachtingen duidelijk. Er zijn geen kinderen in het spel volgens mij, die kan je dan ook niet pijn doen en jezelf ook op nummer 1 zetten

Devi

Jouw reactie:



Verhaal 107 - Jaren last gehad van de klachten maar, nooit beseft dat dit ADHD was

Onlangs heb ik de diagnose ADHD gekregen, en ben ik gestart met medicijnen. Ik heb jaren last gehad van de klachten maar, nooit beseft dat dit ADHD was. Ik heb door de klachten veel te weinig ruimte gehad om mijn vrouw de nodige aandacht te geven, was erg prikkelbaar en snel kwaad. Nu gaat het intussen een aantal maanden een heel stuk beter met me en, help ik mijn vrouw meer met onze kinderen, taken in huis enz. Nu steek ik ook meer energie in mijn vrouw en relatie waardoor het voor ons weer een stuk leuker wordt. Ook ben ik meer bezig met de seks in onze relatie en, ben ook erg creatief om de spanning weer te verbeteren. Maar, nu doe ik keihard mijn best om haar weer wat energie te geven en, de lust en verlangen weer terug te brengen. Alleen reageert ze vaak heel apathisch/kort als ik wat suggesties/ideeën inbreng. Ook als ik vraag wat haar fantasieën/ideeën zijn. Ik begin een beetje de moed te verliezen om zo mijn best te doen, omdat het lijkt alsof er zo weinig interesse is en, zij eigenlijk alles wel best lijkt te vinden. Ze is zelf ook niet echt assertief, en is het meestal zo dat ze vraagt of zin heb maar, verder weinig moeite doet. Ik weet niet zo goed wat ik nog meer moet doen.

MK

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben helemaal geen therapeut of iets dergelijk. Maar Ik lees je verhaal en ik vind dat je inderdaad moeite doet.
Maar als je partner niet verteld wat er in haar omgaat of wat haar dwars ligt dan kan je zoveel moeite doen wat je wilt maar dan heeft het geen waarde. En dat is pijnlijk.
Alsof haar lust voor jou is uitgedoofd. Of misschien niet voor jou maar bij haar zelf dat kan ook.

Devi

Jouw reactie:



Verhaal 108 - Weet niet zo goed of dit gezond is

Ik ben alleenstaande moeder met 1 kind van 6jaar. Ik heb nu een vriend al ruim 13maanden. We zijn beiden 33jaar. Begin was alles leuk en aardig, hij is ook leuk met mijn kindje. Nu blijft hij ook slapen bij mij sinds half jaar, meestal 3 of 4x per week. Elkaar karakters leren we beter kennen.

Maar hij communiceert heel slecht. Het is heel frustrerend en daar kunnen we dus heftige ruzies over krijgen. Het gebeurd zeker wel 2x per maand en mijn kindje krijgt de leuke momenten mee maar ook deze heftige uitbarstingen. En het voelt voor mij niet goed aan dat ze dit mee krijgt. Maar als hem iets niet bevalt dan zegt hij dit direct. Ook al is zijn familie erbij. Ik hou er niet van om zo aangesproken te worden en al zeker niet in het bijzijn van families.

Ik hou echt van hem maar ik weet niet zo goed of dit gezond is. Wil relatie niet uitmaken. Als ik hem dit vertel dan zegt hij ik doe het niet expres. Ik heb meer tijd nodig om goed na te denken

Devi

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Relatietherapie kan helpen. Maar eerlijk? Sorry als dit hard aankomt, maar uw kind door een psychologische storm meesleuren voor een relatie van 13 maand waar je al slaande ruzie in hebt? Ben je een moeder? ;) X

Loesje

Jouw reactie:



Verhaal 109 - Ik hoef alleen hem maar aan te kijken en hij word zo boos…

Ik zit erg met een probleem
Ik ben nu 10jaar samen met mijn man waarmee wij samen 3 kids hebben en eentje is van mijn vorige relatie dus in totaal 4 kids.

Mijn man kan mijn oudste dochter niet zien of luchten ze zit idd in de puberteit hij scheld haar uit ze is wat dikker en scheld haar uit voor bolletje eet nog maar wat kan je goed gebruiken dit breekt mijn hart
Ik weet dat ik een punt erachter moet zetten maar dat is makkelijkere gezegd dan gedaan de laatste paar weken kleineert hij mij ook scheld en schreeuwt steeds tegen mij als ik hem alleen al wat vraag gaat hij door het lint zegt dat ik een idioot ben en dat ik dit zelf veroorzaakt hebt…

Ik hoef alleen hem maar aan te kijken en hij word zo boos… zegt ook steeds dat alles mijn schuld is… een voorbeeld er was een puntje in mijn auto deur ja dat doe jij bewust stom wijf dat je bent hij kost mij alleen maar geld ik denk zelf dat gewoon iemand met zijn portier in mijn deur heeft gezeten hij is dan niet voor rede vatbaar

Zo zijn er nog wel meerdere dingen hij zet mij ook steeds verschut als zijn ouders hier zijn en die houden gewoon hun mond…

Zo zijn we nog vele dingen

Nadia

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste, de frustratie liggen zo hoog dat hij alles op jou af reageert. Hij is niet voor rede vatbaar. Ik zou denk ik met de 4 kinderen weekje weg gaan van hem. En als hij dan zijn frustraties niet heeft verwerkt, dan speelt er veel meer denk ik bij hem..
Als ik issues heb met me vriend wil ik soms dagje alleen zijn om alles te verwerken als ik met hem onder 1 dak blijf lukt het mij veel moeilijker om het te verwerken. Ik ga dan naar me moeder, ze woont ook ver dus het komt ook niet verdacht over voor haar

Anoniem
Reactie:
Of je nog liefde hebt voor hem of niet,
Ik zou aan je dochter denken,
Haar zo kleineren omdat ze maatje meer heeft is psychisch niet gezond voor haar .
Als ouder komen kinderen altijd eerst .
En ook voor jezelf je kan soms eens een discussie hebben maar constant van alles de dupe zijn is ook voor jouw niet gezond .

C.j

Jouw reactie:



Verhaal 110 - Mijn roze wolk was snel terug geland

ik ben na 24 jaar eindelijk men eerste liefde terug tegengekomen ben hem altijd blijven zoeke tot afgelopen maart was bij hem ook nog zo,mijn hart maakte een sprongetje en was heel gelukkig, mijn huidige relatie toen was meer broer en zus dan een echte liefdesrelatie dus we zijn uit elkaar gegaan na 1 maand ben ik dan met de liefde van men leven gaan samenwonen. dan is het pas verandert de maand ervoor was hij de persoon waar ik verliefd op was geworden 24 jaar geleden ma eens we samen woonde en een gezin vormde veranderde alles, als ik mijn gsm pakte als een vriendin een berichtje stuurde schoten zen ogen al vuur, het huishoudelijk werk was weeral alleen voor mij bestemd. komentaar op alles en nog wat ik moet mijn vrienden achter me laten ik moet doen wat hij zegt etc... sorry men roze wolkje was snel terug geland en stond ik met men 2 voeten op de grond. hij vraagt nog een laatste kans dat geef ik hem ook maar heb al afscheid genomen met men hart. onze karakters komen echt niet overeen en laat me ook niet meer onderdrukken. het zal beter zijn voor mij en men 2 dochters terug alleen en ons eigen leven leiden ben te oud voor macho en hanen gedrag... sommige mannen worden niet volwassen...

heidi

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 111 - Mij aanraken doet hij allang niet meer

Mijn partner en ik zijn nu al 13 jaar samen. In het begin was de seks goed maar het initiatief moest van mij afkomen. Nu 13 jaar laterhebben we al 2 jaar lang geen seks meer. Laatst wees hij me af dat ik hem met rust moet
laten. Mij aanraken doet hij allang niet meer. Ben er laatst achtergekomen dat hij zich meerdere keren per dag masturbeert.
Ook in bed en dan hou ik mij stil . Het bed trilt dan hevig kan soms langer dan een uur duren.
Heb nu een punt achter de relatie gezet hij vint t jammer maar vraagt niet wat ik in deze relatie mis.


Sannie

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 112 - Intens verdrietig en bang

We zijn nu bijna 2 jaar samen. Mijn partner en ik. Sinds een jaar wonen we samen.
Maar het lijkt er gewoon steeds meer op dat hij mijn grenzen niet respecteerd. En steeds minder in onze relatie investeerd.
Het is meerdere keren gebeurd dat mijn vriend en ik samen dingen aan het ondernemen waren (zoals: 1 jaar samen aan het vieren en Nieuwjaar samen aan het vieren op een intieme manier) , als zijn vrienden dan belde dan sprong hij meteen op en liet mij zitten. Hier heb ik van aangegeven dat ik me hier absoluut niet fijn bij voelde.
Een week of 3 geleden kwam hij zomaar uit het niets met het feit dat hij vond kunnen dat hij met andere vrouwen /vriendinnen/kennissen af zou spreken 1 op 1. Vanaf het begin van onze relatie heb ik hem duidelijk verteld wat ik hierin heb meegemaakt met mijn ex en dat ik het absoluut niet trek als hij 1 op 1 met andere vrouwen gaat afspreken. Toch blijft hij volhouden dat hij dit vind kunnen de laatste weken.
Afgelopen week waren we een weekendje weg met zijn ouders. En toen ik achter hem stond. Zag ik dat hij een vreemd nummer zonder naam in zijn berichten inbox had staan. Toen ik ernaar vroeg om dit bericht te openen deed hij heel raar hierover. Achteraf vertelde hij me dat een van zijn vrienden zijn nummer (mijn vriends nummer) aan een meid had gegeven die hij een weekend op een festival gezien had jaren terug en een paar keer op een verjaardag. Hij vind het niet vreemd dat die vriend van hem zijn nummer zomaar aan andere vrijgezellen vrouwen geeft. Zijn vrienden respecteren onze relatie als niet sinds dat ik ben hem ben komen wonen. En hij heeft dit toegelaten door steeds te uiten nar zijn vrienden toe dat hij totaal anders over dingen denkt dan mij.
Wat moet ik hiermee?
Ik wil alleen maar dat onze relatie ook 100 procent belangrijk is voor hem. En dat hij dat aan mij laat zien.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 113 - Wat vinden jullie van de leeftijdsverschil?

Hallo allemaal,

Ik ben een vrouw van 31.
ik praat nu al een tijdje met een man van 25 we hebben het leuk samen in onze online gesprekken.

Wat vinden jullie van de leeftijdsverschil?

Greetz Desi

Desi

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Prima toch!

Anoniem
Reactie:
Leeftijd is maar een getal,
Jullie zijn beide volwassen,
En hoe je bij elkaar voelt is belangrijker dan een getal.

C.j.
Reactie:
Dank jullie

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 114 - Vertrouw ik hem nog?

Ik zie dat hij vaak leuk vrijgezel knappe vrouw op Facebook .. en ik twijfel hij chat stiekem met andere vrouw .via Facebook . ik had een keer betrapt.. maar hij liever meer privé gsm dat ik voel klopt niet met hem ..
of ik vertrouw hem nog ?
Ik deed alles opgeven voor hem verhuizen naar Limburg..
Ik weet het niet meer wat ik moet die verder mijn leven . Sorry ik ben doof

Kim van H

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 115 - Nu zit ik thuis en voel me ontzettend leeg

Ja laat ik ook mijn hart maar eens luchten. Ongeveer een jaar geleden ben ik in contact gekomen met een leuke man. Na ons eerste contact liet hij niet meer los. Elke dag berichtjes sturen, bellen en ook zo vaak mogelijk bij me willen zijn. Ik vond het allemaal heel snel gaan maar vond het ook wel lief dat hij zo aan mij gehecht was. Na circa 3 maanden ben ik bij hem ingetrokken en toen leek het gedonder te beginnen. Ik moest mezelf altijd aanpassen naar zijn schema, huishouden kwam meestal op mijn dak, ik kreeg lelijke opmerkingen naar me toe of ik niets aan mijn borsten, lippen, haar of nagels moest laten doen ect. Ik voelde weinig tot geen liefde maar voelde me meer zijn huisvrouw. Daarnaast was er veel drank in het spel. Wij beiden houden van een drankje maar al snel besefte ik dat hij heel veel kon drinken. Vaak gebeurde dat als ik aan het werk was. Als hij later op de avond thuiskwam en hij was compleet van de pad was het vaak gedonder. Hij kon mij uren vernederen, heeft mij een paar keer bij mijn keel gegrepen en zei ook regelmatig dat hij mij helemaal verrot wilde slaan. Na de laatste bui heb ik mijn spullen gepakt en ben ik vertrokken omdat ik van mening ben dat hij mij echt een keer iets ergs zou kunnen aandoen. Nu zit ik thuis en voel me ontzettend leeg. Ik vraag mezelf af hoe dit allemaal kunnen gebeuren en of het ooit nog goed had kunnen komen. Ik mis onze "leuke" momenten samen en voel me ook schuldig dat ik hem heb verlaten. Na mijn vertrek heeft hij mij beterschap beloofd maar gezien hij mij ging controleren en van vreemdgaan ging beschuldigen heb ik hem gezegd dat ik na alles echt niet verder kan. Hij heeft mij meerdere dagen nog bedreigd en gekleineerd maar het is nu stil... Misschien dat deze stilte mij nu zo onrustig maakt. Ik weet het ook allemaal niet meer..

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 116 - Geslagen worden tijdens het rijden op de snelweg is gestoord

Ik heb vandaag mijn vriend voor het eerst aan mijn familie voorgesteld na 1 jaar relatie.
We hadden een klein familie feestje waarbij ik hem heb meegenomen. Maar ik moest mijn kind uit voorgaande relatie ophalen die bij haar vader was. Ik zei tegen hem, 1uur lang op het feest we moeten gaan, we moeten kleine ophalen. hij kwam niet mee. Hij bleef met de familie lekker drinken eten. Elke x zeggen zometeen. En ze begonnen mij te plagen van blijf blijf. Ik raakte zo geïrriteerd van binnen maar ik bleef lachen natuurlijk.

Was al 20 uur geweest en ze valt snel in slaap. 21uur max 22u in het werkervaring Ik heb maar 1 kind en ze is mijn alles. Hij wist van te voren dat we haar zouden ophalen en hij zei het is goed. Ik Had alles al voor besproken dat we haar zo laat ophalen etc. Hij vond het allemaal goed.

Na 1 uur lopen zeuren om mijn kind op te halen, stapte we de auto in en ik begon direct dat ik instapte, te huilen van de stress dat ik mijn kind moest halen en zo lang had moeten vragen om te gaan. Dan wordt je als vrouw toch niet serieus genomen meer???
Hij had al wat drankjes op. Auto rit Was zeker 1 uur rijden. Hele rit heb ik lopen janken.. hij zei het is jouw kind, jouw familie, ik kom voor jou familie dan heb ik het leuk, dan moeten we weg. Schreeuwend. Ik zei huilend je wist het, en ik ben jou vriendin je hoeft mij niet zo belachelijk te maken bij mij familie. Zolang zeg ik ook te gaan.
Hij schreeuwde. Hij trok aan mijn hatren tijdens het rijden paar keer op de snelweg en Zei: heb ik jou gezegd om een kind te nemen? Door jou te doen gedraag ik mij zo. Je jankt alleen maar. Het is jouw schuld dat je klappen krijgt.
Ik zeg ik heb je allang al gezegd al paar dagen van te voren. Hij sloeg alleen maar op de dashboard. Hij zei ga aan de kant etc ik ga rijden. Hij trok bijna aan de stuur.
Ik zei nee, ik moet mijn kind halen. En jij hebt gedronken, je gaat niet rijden

Hij heeft paar x aan mijn haren getrokken omdat ik huilde.
Ik heb gehuild als een baby in de auto. Hij duwde mijn hoofd 1x.
Natuurlijk heb ik terug geschreeuwd ook met tegen argumenten maar ik heb hem niet aangeraakt! Ik dacht zelf als nu een ongeluk gebeurt het maakt mij geen moer meer uit.

Ik zei wat doe je dan met mij, je hebt een vrouw met een klein kind genomen. Je weet waar je aan begint m Als je aan jezelf denkt dan moet je alleen blijven.

Mijn kind opgehaald alles was rustig toen. Ze heeft niks meegekregen. Hij is ook mee gekomen naar mijn huis. Ik lig bij mijn kind in bed

Ik heb gezegd omdat hij in mijn bed ligt, via de app. Dat hij terug naar zijn huis moet gaan. Als je partner en je +kind niet op nummer 1 staan dan gaat het niet werken.

Ik vind het gewoon respectloos. Hij begon ook nog over geld te zeuren. Ik zei ga alsjeblieft paar dagen van te voren naar de kapper en laat je baard ook doen. Het is 1e keer moet speciaal zijn. Maar fucking 1e x is al naar de kloten op het moment dat we weg gingen.
Hij zei ik heb zoveel geld betaald voordat.
Ik raakte gewoon in shock dat hij nog benoemde.

Ik ben vaker bij zijn familie geweest en ik doe altijd moeite om als partner om er verzorgd uit te zien. Dat maakt een man ook trots, verzorgde vrouw naast zijn zijde. Maar nooit zeg ik wat ik moet betalen om te epileren ofzo.


Ik voel dat ik dolgraag met hem wil zijn, maar geslagen worden tijdens het rijden op de snelweg is gestoord. Ik ben bang dat ik te zwak ben omdat ik zoveel van hem hou. Hoe moet ik sterk in mijn schoenen blijven staan.

En is hij er wel klaar voor. Een relatie met een vrouw die al een kind heeft. Ik denk het niet.


Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 117 - Nu ik besef dat ik echt verliefd ben...

Ik heb een psychiatrische verleden na heel wat dingen die ik heb mee gemaakt.
Na een hele lange weg heb ik eindelijk terug kracht gevonden om terug volop te genieten van het leven al heb ik hier en daar nog een struikeling.
Zoals een waarom ik nu hier ben,
Al bijna 2jaar doe ik vrijwilligerswerk in een kleine werkplaats voor mensen met kwetsbaarheden , dit in samenwerking met het beschut wonen waar ik in zit.
Op die tijd fantastisch goede banden gekregen en vriendschappen met de mensen daar ,
Alleen voor mijn bazin/begeleidster daar heb ik meer dan vriendschap voor , sinds kort merk ik steeds meer hoe ik aan haar denk en speciaal redens vind om met haar te kunnen praten en dicht bij haar te kunnen zijn .
Nu ik besef dat ik echt verliefd ben ben ik bang dat ze dit te weten komt en dit de werking kan beïnvloeden .
Ik heb geen flauw idee wat ik nu moet doen,
Of beter gezegd hier mee omgaan want ik kan niets doen.
Niet enkel heeft ze een vriend en wil ik niet degene zijn die hun relatie wil kapot maken , maar ook wil ik niet dat dit gevolgen heeft op mogelijke gevolgen voor haar werk , aangezien dit gaat over een voor haar functie in de zorgsector is , en ethisch gezien dus een gevaarlijke kwestie is.

C.j.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 118 - Ik zoek echt naar een manier om me niet te ergeren

Wij zijn al 25 jaar gelukkig getrouwd maar nu de kinderen ouder en zelfstandiger worden wil/gaat mijn vrouw meer en meer met vrienden op stap, neemt deel aan vele app groepen en wil alles aanpakken wat op haar pad komt. Nieuwe vrienden, nieuwe bezigheden het kan bijna niet gek genoeg.

Ik ben niet zo en heb gewoon een paar sport vrienden en ben veel in en om het huis aan het rommelen in de tuin of huishoudelijke dingen.

Ik vind het best lastig om ermee om te gaan dat mijn vrouw vaker weg is en ik voel dat ze ze nog geremd voelt omdat ik dan thuis ben met de kids maar liever zou ze nog veel gekker doen.
Ik zoek echt naar een manier om me niet te ergeren en mezelf de put in denk wat er allemaal op die uitjes plaatsvind….. heeft iemand tips

Frans P.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 119 - Ik weet ook dat het allemaal wel mijn eigen domme fout is

Ik heb reeds enkele jaren een relatie. Ik ga even een situatie schetsen die zich op het werk heeft voortgedaan. Een +- 10 jaar jongere vrouwelijke collega had een beginnende relatie met een andere collega , echter geraakte dit een beetje bekoeld en een beetje later merkte ik dat deze collega gevoelens had voor mij (echt wel veel gevoelens en zelfs sprake van verliefdheid , we belden mekaar dagelijks stiekem uren lang en heel de dag stuurden we berichtjes maar is er geen sprake geweest van fysiek contact). Ze heeft echt heel veel moeite voor mij gedaan en heel veel tijd in mij gestoken en me echt geholpen met alles (zelfs een slechte periode in mijn eigen relatie) . Echter besef ik ook dat ik haar te lang heb laten wachten en heel veel pijn heb gedaan door niet snel genoeg voor haar te kiezen. Ik weet dat als ik toen voor haar was gegaan ik bij haar was geweest maar het heeft allemaal te lang geduurd waardoor ze nu terug beginnend samen (maximum een dag of 6-7..) is met de collega waarbij ze eerst was(deze collega is minstens even slecht voor haar geweest dan mijzelf in mijn ogen ..) Ik weet zeker dat ik haar heel hard mis nu en dat ik ze terug wil(ondanks dat ik mijn eigen partner moeilijk definitief kan loslaten ook al zijn de liefdegevoelens niet wat ze ooit geweest zijn en ik weet niet of dit terug kan komen). Ik weet ook dat ik met dit ander meisje echt een klik had en dat we echt verliefd op elkaar waren maar besef ook dat het langs haar kant misschien definitief over is ( al betwijfel ik dit ). Ik merk dat ik haar social media heel hard in het oog houd en ik weet dat dat niet helpt uiteraard .. ik gun dit meisje echt wel het beste maar weet niet goed wat te doen .. ik wil gewoon aan mezelf werken(sporten enzo) en afwachten wat het tussen hen word en als het zou mislopen en ik ben nog steeds niet gelukkig in mijn eigen relatie dan zou ik wel voor haar willen gaan .. ik ben nog in de fase dat ik nogal emotioneel ben en haar constant berichten wil sturen maar ik besef ook dat dit averechts werkt .. ik weet ook dat het allemaal wel mijn eigen domme fout is ik had gewoon een keuze moeten maken .. enige tips ?

AndreasAmsterdam

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 120 - Is het normaal dat je zelf zo kleineert?

Eigelijk een lang verhaal . Ben gehuwd met een knappe man nu zo 50 jaar geleden .. vanaf het begin van ons huwelijk al is mijn echtgenoot vreemd gegaan .. zoals hij zegt .. dat ik spoken zie .. heb ik wel voldoende bewijzen …!? . ben me ervan bewust dat ik het negeer … ben ook nooit een beauty geweest en heb dan ook verlating angst .. nu ben ik 72 … en ontdekte.. doordat mijn gsm rekening hoog opliep dat hij porno kijkt .. hij kan me altijd doen twijfelen of ik het wel bij het rechte eind heb … ben zo down dat ik stiekem hoop op een dodelijke ziekte of ongeval of zo … zelf weggaan of er een einde aan maken … ben er te laf voor . Is het normaal dat je zelf zo kleineert dat je wegkijkt en het laat geburen ? Mijn man is dan ook hiv positief … heeft darmkanker , hart ader vernauwing en heeft stents … en ik hem maar verzorgen … het is onhoudbaar….

Nicole

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 121 - Hij ging gewoon door, afkeer gekregen van sex

Was op vakantie geweest naar Afrika
Mijn vriend beloofde dat het speciaal zou worden.
De dagen dat we iets ondernamen was best leuk
‘S avonds wilde hij sex.
Toen ik hem vroeg om te stoppen op een avond,omdat hij pijn had ‘ ging hij gewoon door. Ik had zo een pijn
Later gepraat met hem.Beloofde dat het niet meer zou gebeuren.
Twee dagen later weer hetzelfde.
Heb angst voor hem gekregen en ben zo gauw mogelijk naar huis gegaan. Ik heb een afkeer gekregen van sex en durf geen nieuwe relatie meer aan te gaan

Imke

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 122 - Hier mijn slepende relaas

Hier mijn slepende relaas.
Ben al 42 jaar getrouwd, maar mijn vrouw heeft al 16 jr een vriendin waar ze een bisexuele relatie mee heeft. Ik hou zielsveel van haar, als maatjes kunnen we goed door 1 deur maar onze intimiteit is vanaf die tijd niet meer aanwezig terwijl ze dit wel deelt met haar vriendin.
In 2007 heb ik een psycholoog in de arm genomen, maar liep uiteindelijk op een dood spoor. Scheiden is het eindrapport maar dat werkt niet bij mij. Vervolgens mijn gevoelens voor 3 jr bij Orpheus neergelegd, waar ze het probleem heel goed met je doornemen, maar ook daar heb ik daar voor mezelf maar een punt achter gezet want je wilt niet altijd maar in de modder blijven steken. Dus de draad oppakt en doorgaan in je leven, ik moet ermee dealen, want ik heb geen keus.
Zij heeft er geen enkele moeite mee als ik een vriendin zou hebben, maar als dat allemaal zo gemakkelijk voor de hand zou liggen, welke vrouw zit hier in NL dan op mij te wachten? Ik heb er geen zin aan om me op dat moment mooier voor te doen dan wie ik ben. Je wilt dan toch immers ook transparant en open zijn naar elkaar?
Maar er zijn momenten dat het nog steeds aan me blijft wrikken e.o blijft knagen, bedenk het maar, en verplaats ik mijn gedachten maar naar andere situaties die mijn aandacht vragen of krijgen.
Wie herkent zich ook in deze casus?

Johan

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 123 - Ik zou nu echt willen weten of ze iemand anders heeft...

Hallo

Mijn vriedin zit in een soort midlifecrisis, ik ben 42 zij 34...Bij haar is de liefde op zegt ze en wil verhuizen... Een mooi gezin valt uit elkaar.. 2 prachtige zoontjes en een mooi huis.. Ze zegt dat ik de perfecte man ben waar vele vrouwen van dromen..Maar waarom wil ze dan weg.. Ok ik versta dat de liefde kan op zijn.. Maar ze heeft er niet echt iets aan gedaan.. Alleen maar met vriendinnen weggaan laat thuis komen, veel kleren kopen..Extra veel aandacht aan uiterlijk.. Enz.
Ik zou nu echt willen weten of ze iemand anders heeft.. Ze ook haar spiraal eruit gehaald om de pil te beginnen nemen omdat ze zo mindee bloeding zou hebben..Ze houd echt vol dat ze niet verliefd is op een ander.. Maar soms heb ik toch men twijfels. Welke mening hebben jullie erover hebben

Jelle

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Srry voor de vele typefouten,hopelijk leesbaar?

jelle

Jouw reactie:



Verhaal 124 - Heb het gevoel vast te zitten in m'n relatie

Hallo

Ik heb het gevoel vast te zitten in m'n relatie. Ik zal hieronder kort schetsen hoe onze relatie is geëvolueerd.

We zijn ondertussen bijna 16 jaar samen en hebben dus al wat fases doorlopen:

- Op 14 en 17-jarige leeftijd (2005) leerden we elkaar kennen. We woonden 180 km van elkaar. Dus elk weekend na school reisden we naar elkaar om het weekend samen te spenderen

- We hebben samen op kot gezeten toen we gingen studeren. Hij is gestart met allerlei opleidingen, maar had helaas geen voeling met het studeren en is uiteindelijk gestopt zonder diploma. Dan maar werken dacht ik. In het zoeken naar werk nam hij echter weinig initiatief.

- Ik behaalde uiteindelijk mijn diploma (2013) en vond een job in zijn buurt (180 km van mijn familie). Het was dus een logisch gevolg dat ik in z'n buurt ging wonen. We hadden de afspraak dat we samen zouden gaan wonen als hij ook een job had. Tot dan zou ik overbruggen door mee in te trekken bij z'n ouders. Dit werd besproken en goedgekeurd. Ik betaalde iedere maand 300 euro voor kost en inwoon. Ik had het gevoel dat ik echt moest pushen om hem aan het solliciteren te krijgeb. Na heel veel ruzies en twijfels Had hij eindelijk een fijne job te pakken, waar hij zelf ook in groeide. We gingen dus op zoek naar een plek om samen te wonen. Een jaar eerder was z'n oma overleden (die tegenover z'n ouders woonde) en dit huis stond leeg. Z'n mama stelde voor dat we daar zouden wonen. Ze vroeg 450 euro huur per maand, wat helemaal niet veel is voor een huis met grote tuin. Ik dacht, dit is een goed begin. Zo kunnen we samen sparen om daarna samen iets te kopen. Het leek bijna ideaal. Helaas is de firma waarvoor hij werkte failliet gegaan en begon alles opnieuw van vooraf aan. Alleen woonden we dan wel in het huis van de overleden oma. Zijn deel van de huur mocht hij laten vallen, maar er bleven wel andere rekeningen binnenkomen. Deze betaalde hij voorlopig met z'n spaarboek.

- Ik heb een hele fijne job vlakbij huis die ik met hart en ziel uitoefen. M'n vriend heeft tot nu met heel veel aanmoediging van mij al heel wat jobs geprobeerd, maar haakt telkens af. Ik had het gevoel compleet stil te staan en niet vooruit te geraken in het leven, geen toekomst te kunnen uitbouwen. Je ziet iedereen rond je een huis kopen, aan kindjes beginnen. Een huis kopen was financieel niet haalbaar en aan kindjes beginnen in die situatie wou ik ook niet. Maar mijn leeftijd stond niet stil en mijn biologische klok begon wel echt te tikken, 30 jaar naderend.. Op een gegeven moment leek hij weer vertrokken. Hij had een nieuwe job en ik hield elke dag m'n hart vast omdat de schrik er iedere dag in zat dat hij met slecht nieuws zou thuiskomen. Maar na een halfjaar durfde ik m'n angst opzij zetten en beslisten we aan kindjes te beginnen. Na een half jaar, ondertussen was hij een jaar aan het werk, was ik zwanger. Toen ik 1 maand zwanger was, kwam hij met slecht nieuws thuis. Hij was technisch werkloos. Volgens zijn verhaal was het allemaal maar tijdelijk, maar helaas was dit niet waar. Ik had het gevoel dat ik ter plaatse ging flauwvallen. Dit had ik echt niet meer verwacht. Ik stak in m'n hoofd dat ik niet mocht stressen, dat het allemaal wel goed zou komen. Ik wou ook niet teveel stress met dat kleintje in m'n buik. Ik nam me toen voor om los te laten. Om er niet meer zo kort op te zitten. Hij vertelde al jaren dat hij graag zelfstandig wou werken. Eerst had hij wilde ideeën over een foodtruck, maar daarna was het weer als copywriter. Ik besliste om hem volledig zelf z'n weg te laten kiezen. Hij was maanden en maanden bezig met z'n eigen website te maken, visitekaartjes te maken. Z'n website is nooit online gekomen, z'n kaartjes heeft hij laten printen maar nooit actief gebruikt. Onze dochter werd geboren. Ik ging terug aan het werk. Hij is een fantastische vader voor onze dochter, maar ik heb echt geen idee hoe dit verder moet.

-Ondertussen is onze dochter 1 jaar en 9 maanden. Is de situatie nog steeds hetzelfde, behalve dat ik nu terug meer aan het pushen ben richting een vaste job, omdat gebleken is dat werken als zelfstandige toch niks is voor hem. Ik heb absoluut geen idee hoe we dit nog kunnen rechttrekken. Hij heeft nu ook een hele vervelende copingstrategie als ik over werk zoeken begin. Hij sluit zich dan onmiddellijk volledig af van mij en negeert me compleet, zegt helemaal niks meer en gaat helemaal in z'n gsm op voor de rest van de dag. Op deze manier is het heel moeilijk om te communiceren. Ik leg dan al m'n twijfels op tafel, maar krijg geen reactie. Ik heb het gevoel dat ik pas tot hem ga doordringen als het te laat is, als ik m'n valiezen gepakt heb en vertrek. Maar als ik dan denk aan een relatiebreuk, dan breekt m'n hart nu al voor onze dochter.

Naast het feit dat het een geweldige papa is, is het ook een superfijne partner en kameraad (tenminste als het woord 'werk' niet ter sprake komt)

Ik hoop dat iemand de tijd neemt om m'n verhaal te lezen en even z'n mening met mij wilt delen.

J*

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Nog geen reactie :(

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 125 - Hoofd en hart hebben een enorme battle met elkaar

Hallo iedereen,

Ik heb al een lange tijd het gevoel dat mijn hoofd en hart een enorme battle met elkaar hebben. Ikzelf ben 29 jaar en reeds 5 jaar samen met m’n huidige partner.
Alles begon zeer mooi, maar al snel in de relatie merkte ik dat mijn partner in het bijzijn van anderen zijn alcoholgebruik niet kan beperken. Wanneer hij met mij alleen op stap is, kan hij het wel.
Door het alchoholgebruik zijn er enorme kraken in onze relatie gekomen. Zo is hij al verschillende nachten niet thuisgekomen en wist ik niet waar hij was. Nachten niet geslapen en zitten huilen. Ik heb hem KO nog van straat gaan oprapen,… . Ook zijn humeur veranderd enorm… van eerst heel triest naar agressief. Doorheen de jaren is zijn lontje ook alsmaar korter geworden. Uit het niets kan hij ontploffen en begint hij met zaken te smijten en jammer genoeg heeft hij zich doorheen de jaren ook al fysiek tot mij gekeerd.
En toch lukt het me om na al die incidenten m n te zeggen van nu is het genoeg. Ik verlaat hem.
Ik leef met een enorme angst, elke dag opnieuw.
Wanneer hij bvb een dag thuis is en ik moet werken, dan zit ik de hele dag met een enorme angst van: hopelijk gaat hij niet drinken, hopelijk verdwijnt hij weer niet, hopelijk blijft zn gsm bereikbaar,…. . We wonen sinds 3 jaar ook samen en in die 3 jaar heb ik hem nog nooit een nacht alleen durven laten door mijn angst en gepieker over wat hij dan zou uitsteken… .
Vaak heb ik ook huilbuien als ik over alle incidenten nadenk.
Ik weet het gewoon niet meer. Ik zie mijn vriend doodgraag. Hij heeft in zn jeugd redelijk wat meegemaakt en is afgelopen 2 jaar op verschrikkelijke wijze 2 familieleden kwijtgespeeld.
Het laatste stomdronken incident was een 3 tal weken geleden, waarop ik echt dacht dat hij in coma ging geraken. Zo bang dat in was die dag :( .
Hij zegt dan dat moeilijk is om elk jaar de datums terug te zien passeren waarop er iets ergs voor hem is gebeurd.
Ik heb het gevoel dat hij totaal niet beseft hoeveel hij me in de afgelopen 5 jaar al gekwetst heeft :(

Shauny

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 126 - Wij gingen van perfecte dagen naar haren trekken, slaan en schoppen

Eenzaam in een lesbische relatie. Wij gingen van perfecte dagen naar haren trekken, slaan en schoppen.

twee jaar geleden ben ik verliefd geworden, smoorverliefd! Zij was het, wij hadden plezier en ze herinnerde mij eraan dat het leven meer dan alleen werk is. De eerste 6 maanden waren perfect maar daarna ging het steeds slechter. ik heb niet het gevoel dat ik vrijuit met haar kan praten en lieg tegen haar. voor mijzelf praat ik het goed omdat ik niet over grote dingen lieg. ik spreek af met mijn moeder of met mijn zusje niet en dat vertel ik niet.

Ik weet niet zo goed hoe het is begonnen. 1,5 jaar geleden zaten wij in de auto mcdonalds te eten. ik weet echt niet meer wat ik zei maar ze sloeg mij met een big mac in mijn gezicht. ik zag dat ze ervan schrok en ze zei dat het niet weer zou gebeuren.. hierna is het wel weer gebeurd, nog vaak. Als ze boos is slaat ze mij, bijt ze mij of scheld ze mij uit. ik vergeef haar omdat ik snap dat ze boos is en niet weet wat ze doet als ze boos is. na elke keer dat het mis is gegaan maken wij een plan over wat wij gaan doen zodat ik haar niet meer zo boos maak. maar ik kan mij er gewoon niet aan houden. ik ben bang dat er iets mis is met mij. 2 maanden geleden ben ik stiekem met mijn zusje naar een museum geweest. afgelopen weekend is zij hier achter gekomen en nu is ze super boos. ze verwacht van mij dat ik bewijs dat ik te vertrouwen ben en dat ik laat zien dat ik spijt heb. Mijn probleem is dat ik niet weet of ik dat heb. ik heb gelogen en dat is fout dat weet ik, ik wil ook niet een vrouw van leugens zijn maar ik geloof niet dat ze mij zou laten gaan als ik het eerlijk gezegd had. ik mis alleen tijd met mijn zusje.

Nu weet ik niet hoe verder, aan de ene kant denk ik dat ik een slecht persoon ben omdat ik niet weet hoe ik dit goed kan maken. maar aan de ander kant denk ik zij slaat, bijt (dat ik er littekens van heb), scheld mij uit en spuugt op mij en daar vergeef ik haar ook voor waarom kan zij dit niet laten gaan. dat ik dit schrijf maakt al dat ik van mijzelf walg. ik heb gelogen hoe durf ik te denken dat ze het gewoon moet laten gaan.

Ik weet niet wat ik moet doen, ben ik gewoon een slechte vrouw?

honeybea

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Van de boeken die ik al heb gelezen weet ik dat er 1 ding is dat een relatie ALTIJD te slecht maakt om te blijven en dat is fysiek geweld. Niemand hoeft dat te aanvaarden. In jouw plaats zou ik meteen vertrekken, hoe moeilijk dat misschien ook is.

CL

Jouw reactie:



Verhaal 127 - Ze begrijpt niet dat ik er jaloers om ben. Ligt dit aan mij?

Mijn vrouw is gestart met tennis enkele jaren geleden. Ze wou niet dat ik dubbel speelde met een andere vrouw. Een vriend van ons vroeg haar om te dubbelen wat ik eerst ok vond maar achteraf was ik er niet gelukkig mee. Nu vragen er nog vrienden om te dubbelen maar ik wil het liever niet. Ze begrijpt niet dat ik er jaloers om ben. Ligt dit aan mij?

Kurt

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 128 - Ik ken nog steeds niemand van zijn vrienden

Mijn vriend doet sinds het begin van onze relatie soms nogal vreemd. Nu na ruim 1,5jr ken ik nog steeds niemand van zijn vrienden, voorheen door corona zei hij. Nu geeft hij aan geen reden te hebben. Zijn kinderen mag ik niet zien, reden ze zijn er niet klaar voor. Nu heeft hij geen reden zegt hij. Een jaar geleden rond deze tijd verdween hij vaker voor een dag of wat van de radar. Hij zat tegen een burnout aan en als het hem te moeilijk wordt steekt hij zijn kop in het zand en verdwijnt. We wonen te ver van elkaar om dan naar hem toe te rijden en daarbij is hij dan niet voor reden vatbaar, ongeacht of het wel/ niet iets met ons te maken heeft. Ik hou ontzettend veel van hem maar dit trucje heb ik in het verleden zo vaak meegemaakt als mannen er tussen uit gingen dat het nu een rode lap op een stier geworden is.
Recentelijk, het ging super tussen ons, was hij weer ineens een dag verdwenen, telefoon wordt niet opgenomen, er wordt niet terug gebeld. Radar stilte tot hij denkt dat hij weer boven water kan komen.
Het wordt me teveel, ik maal me zorgen, voel me onmachtig en het triggert onmacht en onzekerheid bij me. We hebben daarna ook weer een discussie omdat ik dit niet pik.
Een relatie is hard werken maar een relatie met iemand die zich wikkelt ingewapend beton is niet te doen.
De enige vraag die ik hem stel is, stuur me een appje als je even rust nodig hebt. Zeg gewoon ik kan het even niet, laat me. Dan weet ik iets, dit gedrag vreet me gewoon op.

Linda

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 129 - Sinds ze heeft verteld dat ze is misbruikt door haar stiefvader

Na een relatie van 20 jaar vertelt mijn vrouw dat ze in het verleden is misbruikt door haar stiefvader. De dag dat ik het van haar hoorde stortte mijn wereld in. We hebben 3 kindjes en zijn los van jaarlijks 3 of 4 ruzies gewoon een leuk gezin zonder al te veel problemen. We zijn nooit vreemd gegaan, hadden een fijn sexleven dat alleen rond de bevallingen wel eens wat strubbelingen gaf.

Sinds ze het heeft verteld hebben mijn vrouw en ik geen gemeenschap meer gehad, ik probeer haar er niet toe te verlijden en hoe raar ook: ze is voor mij ook niet meer aantrekkelijk op dat vlak omdat ze nu al heel lang in therapie zit en ik vooral medelijden met haar voel. We zijn nu bijna 3 jaar verder en momenteel is het eigenlijk vrij rustig binnen onze relatie. Ik probeer een goede papa te zijn voor de kinderen, probeer het bespreekbaar te maken in de familie. Probeer de band tussen haar en haar moeder te verbeteren en samen zijn we af en toe in relatietherapie. In het begin ben ik heel boos geweest, had ik veel vragen etc etc maar ondertussen is alles van mijn kant wel bekoeld. Ik heb geen idee of onze relatie stand houdt want mijn vrouw is ondertussen erg veranderd, heeft behoefte om afstand te nemen en ik geef haar alle ruimte.

Wat ik mis is intimiteit. Ik kijk af en toe porno maar we hadden meerdere keren per week sex en ik mis dat. Het lijfelijke contact. De smaak van haar kutje. Lekker met elkaar bezig zijn. Voor haar is het een no-go en ik heb de vrijheid het elders te zoeken. Ik ben naar een "huis" geweest maar daar kreeg ik geen erectie. Ik mocht niet zoenen, een dame ging voorover op bed zitten zo van "hang hem er maar in" maar dat werkt niet voor mij. Nu ben ik geen onaantrekkelijke man en heb ik met een andere vrouw wat geprobeerd maar daar voel ik me niet fijn bij. Zij werd verliefd op mij (mijn vrouw weet ervan overigens hoor omdat ze me het gunt) dus dat werkt niet voor mij.

Zijn er meer mensen (mannen en vrouwen) in een soortgelijke situatie en hoe ga je hier mee om? Zijn er wellicht vrouwen die geen intimiteit hebben vanwege ziekte van een partner oid of een soortgelijke situatie maar die wel gewoon hun gezin in stand willen houden en met toestemming intimiteit elders mogen zoeken? Wellicht kunnen we iets voor elkaar betekenen? Sites voor contacten hiervoor kan ik niet vinden namelijk. Voor mij zou het fijn zijn om een vast maatje te hebben 2 of 3 keer per week om lekker een uurtje fysiek te zijn. Gewoon om de hele situatie de baas te blijven. Reacties zijn welkom en laat anders je emailadres achter, dan hebben we wel contact verder. Leeftijd, uiterlijk etc vind ik echt niet zo belangrijk. Ik denk dat als je dit leest en hetzelfde voelt we elkaar wel begrijpen.

Loner

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 130

Vanaf het moment dat ik hem zag was het raak, ik was verliefd en iedereen mocht het weten. Binnen een maand was het officieel en binnen een half jaar woonde we samen en lange tijd kon ons geluk niet op. We hadden het leuk, maar stonden naar mijn idee iets te vaak tot te laat in de kroeg. Leuke uitstapjes doen we bijna niet. Wandelen, fietsen, lunchen etc. doe ik met vriendinnen. Ik krijg 30x per dag te horen hoe veel hij van mij houdt, maar een bosje bloemen krijg ik niet. Gaan we een hapje eten en trek ik wat leuks aan, pakt hij het dichstbijzijnde tshirt uit de kast. Elke zaterdag ga ik naar de markt om vers brood en lekkere dingen te halen, altijd alleen.

Ik was gelukkig tot ik die ene persoon tegen kwam, die ene waar het nooit wat mee zou kunnen worden maar waar de spanning altijd in de lucht hing. Een drankje te veel en voor ik het wist stond ik met hem te zoenen en al gauw kwamen er gevoelens en het besef dat ik die eigenlijk niet meer zoals voorheen voor mijn vriend heb. Ik begon me af te vragen wat we eigenlijk nog samen hebben. Ben ik te snel gegaan, was ik te verliefd en niet bezig met wat ik nodig heb in een relatie?

Ik en mijn vriend hebben een goed gesprek gevoerd hierover en hij heeft mij gevraagd om hem nog een kans te geven. We zijn nu enkele maanden verder en het gevoel is nog steeds niet waar het moet zijn, ik irriteer me aan dingen waar ik me niet aan zou moeten irriteren. Ik voel me niet gewaardeerd en weet niet meer wat ik moet doen. Hij is lief echt een schat, maar zo onattent als maar zijn kan. En weet dat hij zielsveel van mij houdt, maar ik wil het voelen en ervaren..

Ik twijfel of ik verder met hem moet gaan of alleen. Iemand tips?




Linda

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 131 - Zij neemt steeds afstand , terwijl ik stappen neem

We kennen elkaar 25 jaar en er was een hele bijzondere klik ... waar het begon , zij getrouwd en ik een ander half haar een serieuze relatie met een vrouw uit Oekraïne , die al 6 maanden bij me woonde en bezig was met inburgeren .. wij hadden al enige jaren gevoelens voor elkaar maar we waren vooral vrienden .. totdat er plotseling de vlam in de pan sloeg en we een diepe liefde gingen voelen , hadden waanzinnige fantastische seks en ik begreep dat ze voor mij de grote liefde was .. nog nooit zo gevoeld bij iemand en het was wederzijds ... in het begin hadden we afgesproken dat we als een van ons te hard van stapel zou lopen dat de ander dan in ieder geval zijn hoofd er bij zou houden ... ook omdat we ook nog onzeker waren of het allemaal wel zo was, en we niet door alleen maar een verliefdheid gelijk de bestaande relatie zouden verbreken ... dronken van de liefde .. maar het was echt zo . En zij stelde mij op een avond voor om het te zeggen tegen onze partners en er voor te gaan .. En met mijn stomme kop zei ik dat ik voor haar wilde gaan maar dat we het dan rustig asn zouden afbouwen ., ook om te kijken of het echt wel allemaal zo zou zijn ... het was mijn manier om even wijs te willen zijn , voor haar omdat ze dan zou gaan scheiden , en was dat wel zo snel al een goed idee, misschien eerst even verdiepen en praten om te kijken of heb echt zo diep was , zoals we dachten . en naar mijn situatie , omdat mijn partner op het punt stond om haar papieren te krijgen eh daar heel hard voor had geleerd en moest ik haar dan geen kans geven om hier te kunnen blijven ..., dat was wat die avond door mijn hoofd speelde , en zei dat dus ook . Puur omdat ik mijn hoofd erbij moest houden , zoals we dat hadden afgesproken. ... Maar , mijn grote liefde , laten we haar Daantje noemen reageerde des duivels en hing boos de telefoon op . En 2 dagen zei ze dat ze helemaal in haar gevoel zat en ik had haar laten vallen . Ik zei dat ze dat verkeerd had begrepen en probeerde dat uit te leggen. Dat ik voor ons even mijn hoofd er bij had gehouden en zo .. maar als ze het dan echt zo wilde dan ging ik met haar daarin mee ... Maar toen begon het . Daantje zei dat ik niet voor haar wilde gaan en dat ik mijn vriendin niet zou willen verlaten en dat ik met haar gevoel had gespeeld en allemaal aannames over wat ik dan allemaal had bedoeld . En wat ik ook zei en hoe ik het ook uitlegde , ze zei dat ze het toch ook niet meer wilde en dat ze toch ook vond dat ze haar man nog een kans wilde geven ... maar de verliefdheid bleef en de liefde ook .. toen kwam het moment dat ik naar de Oekraine moest gaan om de papieren te gaan halen , en ik zei tegen haar dat ik niet zou gaan , en mijn relatie zou verbreken , maar dat ik dan wel ook haar commitment wilde .. aangezien ze had gezegd dat ze haar huwelijk nog een kans wilde geven .. maar ze weigerde dat . Ik moest het maar stoppen en dan zou zij wel kijken hoe het dan voor haar voelde ... Ik stelde voor dat ik dan wel als eerste mijn relatie zou stoppen , en als dat dan gelukt was .. dat dan zij pas zou gaan scheiden .. dit om haar na die keer dat ze zich onterecht verlaten voelde . Een zekerheid te bieden ... maar ook dat kon ze me niet beloven .. ze wilde haar man nog een kans geven .. Dus ik ging naar Kiev en alles ging dus verder . Ik wilde haar niet door een verliefdheid en zonder Daantje haat echte commitment , niet zomaar laten vallen . Ondertussen bleven we toch verliefd en met elkaar afspreken en ik was inmiddels gestopt met intiem zijn met mijn vrindin ... iedere keer als we hadden afgesproken was het hemels , maar zodra ik weg was , zei ze me dat ze afstand wilde . Of ging ze heel koel doen.. want ze werd dan jaloers dat ik naar huis ging en dus naar mijn vriendin. Dan zei ik tegen haar dat ik dan wel zou breken met mijn vriendin, maar dan wilde ik ook wel haar commitment en dat zij dan ook echt voor mij zou gaan ... geen afstandelijkheid of mij steeds kwetsen en pijn doen door de jaloezie ... maar dat kon ze me niet zeggen ... Daantje vond dat ik maar gewoon moest stoppen, want mijn relatie was toch niets . En dan moest ik maar afwachten of zij dan ook die stap zou maken ... dit ging maanden zo door ... afspreken , fantastische momenten , een enorme verliefdheid .. maar voor haar alleen als ze me zag ... en daarna weer de muur omhoog en mij wegduwen . En dat terwijl ik er echt voor wilde gaan en wel naar haar steeds heel duidelijk was over mijn gevoelens . Ik wilde alles met haar en mijn relatie met mijn vriendin beëindigen voor Daantje .. de vrouw van mijn dromen .. Maar Daantje wilde maar geen commitment uitspreken .. ik vroeg op een gegeven moment geef me alleen maar je woord en je liefde ... en ik rond hier eerst alles af en dan pas ga jij jou stappen nemen .. maar ze weigerde ... toen op een gegeven moment dachten we dat Daantje zwanger was .. inmiddels kon ze me soms weken op afstand zetten , mij negeren , heel koel zijn . Door allemaal aannames over wat ik allemaal eigenlijk voelde en aannames over mijn relatie met mijn vriendin.. alleen maar negatieve gedachten .. gebouwd op aannames over mij . Zelfbedachte theorieën, en daar dan conclusies uit trekkend ... waardoor ik week in week uit vooral bezig was om deze aannames te ontkrachten.. maar ze was over tijd en ik zei dat ik wel een kind met haar wilde ... verliefd als ik op haar bleef .. zij had inmiddels een vakantie geboekt naar het Caraïbische gebied en zei dat als ze terig zou komen en dr zwangerschap had doorgezet ze ook een afspraak zou maken bij het abortus kliniek ... ik wilde het niet ... maar daar zouden we het nog over hebben , als ze terig zou komen van haar vakantie ... ze zei steeds dat ze dat ze een abortus wilde omdat mijn vriendin er nog steeds was ... ze was zelf nog getrouwd. En weigerde mij commitment te geven .. maar vond wel dat ik mijn vriendin die helemaal van mij afhankelijk is, maar de deur moest wijzen , en haar dus het land ook uit moest zetten . Want ik zou mijn vriendschap moeten verbreken want dat zou Daantje niet trekken .. zelf wilde ze wel vrienden blijven met haar man . Ze ging op vakantie met haar man en Daantje communiceerde niet of nauwelijks met me ... die 14 dagen waren een hel .. jaloezie, onzekerheid, en dat ze dus zelf blijkbaar geen behoefte had om met mij te praten of te appen ... uk stuurde wel berichten .. ze werden gelezen maar ze reageerde niet .. 1 keer wilde ze bellen .. ze kwam terug op een maandag en ik was zo blij , want ik zou haar weer zien . En spreken . Maar ze reageerde niet op mijn berichten .. en geen telefoontje .. pas 2 dagen later belde ze me . Ze vertelde me dat ze niet zwanger bleek te zijn .. en ze wilde mij graag zien en we spraken af ..

Onze afspraken waren of in de auto , of in een hotel , of bij haar thuis en heel soms bij min thuis ...

Ik vroeg weer haar commitment en zou dan V breken met mijn vriendin en de vakantie had haar goed gedaan , en gaf dat .. ze zei dat ze had gevoeld tijdens haar vakantie dat ze echt ook alleen bij mij wilde zijn .. halleluja... eindelijk naar al die maanden , hoe. Star en koppig en jaloers ze was geweest , alle ruzies en weken lang mij negeren en kwetsen met hele nare uitspraken ... ze wilde me en haar commitment geven .. ik was zo blij !! Dus ik zou het gaan zeggen .. alleen wilde ik het wel na de kerst doen . Want ik kon mijn vriendin niet voor of tijdens de kerst dumpen .. zij was ook van plan om in januari’ naar gaat ouders te gaan om Russisch kerst te vieren want dat is op 7 januari .. en dan als ze terig zou komen na haar kerstmis zou ik het haar vertellen . Ze zou 14 dagen gaan en ik kon en wilde niet mee .. en mijn excuus was dat ik de 9e Jan moest werken .. dus ik kon niet mee .
Op eerste kerstdag tijdens het eten komt haar reisje ter spraken en word mij gevraagd waarom ik niet mee ging .. ik wilde haar niet op dat moment dumpen ... dus ik legde uit dat ik moest werken. .. nou zei mijn moeder , dan ga je toch alleen dat weekend .. ben je daar toch even met kerst .. op dat moment kon ik niet gaat dumpen en geen ander reden bedenken .. en kocht voor dat weekend één ticket .. met het voornemen om haar als zij dan terug zou komen , haar zou vertrekken dat het over was omdat mijn gevoelens er niet meer waren . Behalve dan vriendschap .. natuurlijk wilde en kon ik dat niet tijdend of voor de Kerst doen .
Daantje was woedend dat ik dat lange weekend toch ging , want ik zou niet gaan ..zijzelf was net 14 dagen naar de carabien geweest .. maar dat ik dus 3 dagen naar de Oekraïne ging .. dat kon niet .. mijn uitleg zoals hierboven omschreven werd niet geloofd of geaccepteerd. Ze dumpte me op oudejaarsavond.. Daantje deed dat altijd met veel hard en geestelijk geweld .. mijn verdriet wat enorm en ik liet mijn relatie met mijn vrindin maar doorgaan , vooral ook omdat ze zo hard bezig was om hier een leven te maken en ik dacht dat als Daantje mij toch niet wil , Ik dan in ieder geval mijn vriendin de kans zou geven om een leven te maken hier ... Daantje had in Januari alweer een nieuwe vakantie geboekt naar Lapland ... waar ze eind feb naar toe zou gaan ..ik was kapot en verdrietig .. nog steeds verliefd en hou zoveel van Daantje , ze is de liefde van mijn leven .. en we gingen na enige tijd appen en bellen afspreken om te praten ... ze wilde me niet kwijt .. en ik haar ook niet . Onder tussen was mijn vriendin een eigen bedrijf begonnen . En ik steunde dat . Ging dat niet tegen houden want ik was gedumpt door Daantje en als heg toch nog iets zou worden , een bedrijf is ook zo weer gestopt ... het was mei ... en Daantje en Ik gingen ervoor .. ik moest mijn vriendin ontvrienden op Facebook .. want ze gebruikte mijn achternaam op haar Facebook. Na moeilijke discussies, deed ik het . Ik ontvriende mijn vrindin en zei tegen haar dat ik met haar wilde stoppen .. het was super hefftig en ze was zo verdrietig. Wilde het niet maar ik duidelijk dat het echt over was .. en dat ze dus terig moest naar de Oekraïene ., maar gek genoeg ging Daantje nadat ik dat Tegen mijn vriendin gezegd had weer afstand nemen , en wilde niet echt met me appen of bellen . Deed koel zoals ze al vaker had gedaan .. en zei op een avond dat ze het toch niet durfte , want ze wilde het haar man niet aandoen . En dus wilde ze met mij stoppen ... aangezien ze mij al talloze keren had gedumpt en ik het niet kon geloven dat ze mij nadat ik het dus thuis had gezegd, gewoon liet vallen ... ging ik de strijd aan en door mijn verliefdheid en liefde .. wilde ik haat niet kwijt .. ze zei maar steeds dat ik haar maar los moest laten ... en eigenlijk kwam het erop neer dat ze steeds angstig was , of jaloers , of beide , en onzeker ... en omg ik was nog steeds verliefd en zij zei ook op mij .. Daantje heeft een mechanisme dat ze ern muur Om haar zelf heen maakt , mij van haar af gaat duwen ., en mij gaat kwetsen .. gecombineerd met koppigheid en trots en onvermogen om empathisch te kunnen zijn naar mij ..
in de jaren daarna ging dat steeds zo ... ik deed mijn stinkende best om door steefs alles uit te willen praten en alles uit te leggen , dat alle aannames over mij en mijn vriendin niet waar waren , en alle andere dingen die ze dan zelf had bedacht en als waarheid nam ... waardoor ze weer afstand nam ... dit proces van aantrekken en afstoten ging maar door en na een keer of 20 dat ik steeds het proces in gang zette om mijn relatie te stoppen met mijn Russische vriendin en zij steeds daarna afstand nam , ik dat niet pikte en dan zij me weer dumpte en ik het weer liet lopen om te stoppen .. want het betekende nogal wat voor mijn vriendin.. want het stoppen met haar zou betekenen dat ze door de regelgeving het land uit zou moeten en dat ze niet alleen mij kwijt zou zijn maar ook het leven wat ze zelf al had opgebouwd ... Daantje ging mij steeds meer verwijten dat zij hier nog was, want ik had haar alllang het huis uit kunnen zetten ... zij zelf was niet gestopt en haat man wist van niets , ze sliep nog steeds naast hem in bed en ging met hem op vakantie ... naar Italië en Lapland en werkjes weg , festivals , concerten etc ... ik mocht niets .. want ze zei dat ik al gestopt was en zij niet .. dus daarom kon zij wel ... sowieso vind Daantje dat ik haar relatie niet mag vergelijken met de relatie die zijn heeft want hij was er al , en ik liet haar hier een leven opbouwen .. dat ze mij steeds dumpte en dat ik daarom het brakeup proces steeds liet lopen omdat ik alles voor een leven met haar juist wilde doen ...
ondertussen ging dat dus maar zo door . Ik slaap op de bank thuis en doe eigenlijk niets meer met mijn vrindin want dan dumpt ze me ... ik begrijp natuurlijk dat het ergens niet klopt allemaal , maar mijn liefde is zo groot en ik ben zo verliefd en ik wil alleen maar bij haar zijn .. alleen gaat haar hoofd steeds op hol .. en dan gaat ze dibgen bedenken ziet allemaal beren en gaat dan mij wegduwen , waardoor ik alleen nog maar bezig ben om haar zelf bedachte aannames te weerleggen en laat het proces van stoppen weet lopen ... met als gevolg dat mijn Russische vriendin denkt dat ik een crises heb en dat net wel weer goed komt .. want ik zet nooit door ...
en dan !!!!!!! Op een mooie dag in maart komen Daantje voor de zoveelste keer tot elkaar en onze liefde is van enorme proporties.. we spreken af en we hebben fantastische seks weer achter in de auto ... op zich niet ideaal maar OMG ... magisch en mooi ... we voelen ons verliefd en we vrijen en we hebben het heerlijk .. een paar weken later blijkt Daantje zwanger te zijn .. ze freaked de pan uit .. wat je moet weten is dat ze al vaker had gezegd dat ik de enige man ben waar ze het gevoel bij had dat ze een kind wilde . En we wilde een kind .. samen ... maar ze sloeg helenaal weer dicht ... want mijn vrindin was er nog en ze wilde niet met me oraten ... en maakte gelijk een afspraak voor een abortus ... ik wilde dat niet en probeerde met haar via de app haar gerust te stellen en zei dat ik het wel wilde en of ze alsjeblieft niet het kindje wilde weghalen ... ze was niet bereikbaar .. en zei dat als ik door zou gaan dat ik miet mee mocht naar het kliniek ... met als dieptepunt het dreigement dat ze een app zou sturen naar mijn vrindin als ik zou komen want ik wilde met haar praten .. ze had al haar gevoel weer uitgezet en haar hoofd was alleen maar beren op de weg aan het bedenken ... ze was zelf nog getrouwd maar mijn vrindin was het orobleem .. twrijl ok zei dat ik ervoor zou gaan en dat we natuurlijk voor alles een oplossing zouden vinden , en dat mijn vrindin wel zou weggaan ... ze geloofde me niet .. toen was het zaterdag en ze was redelijk en ik praatte met haar. Ik wilde naar haar toe komen maar dat mocht niet .. en ik zei op een gegeven moment dat ik weer naar huis moest . Stond op straat te bellen en mijn ouders waren langs gekomen op de koffie en ik was gewoon weggelopen ... ze werd boos en gooide je telefoon. Erop .. 100 keer proberen terig te bellen .. maar ze nam niet op .. en aangezien ze me al had gezegd dat als ik naar haar toe zou komen ik niet eens mee naar binnen mocht gaf ik het op en ging naar binnen .. die maandag gingen we samen naar het kliniek en ze was kil en hard en wilde er niet over praten ... ze ging mijn kind wegmaken en ik was een klootzak want zij was er nog ... dat ze zelf steeds wegloopt en mij dumpt en eigenlijk niet eens commitment wilde geven en zelf ook geen enkele stap neemt omdat ik in het begin had gezegd dat ik wek eerst ging ... werd maar even buiten beschouwing gelaten ... uiteindelijk zat ik huilend naast haar terwijl ons liefdes kindje bruut werdt weggezogen ... tranen liepen over mijn wangen en ik zal dat altijd als een zwarte dag in mijn leven zien ...
de dag erna brak ze ook en zei dat ze spijt had en het leek erop dat ze eindelijk doorhad dat het juist haar angst en haat en jaloezie de reden zijn dat alles steeds stagneert en daarom dingen niet doorgaan ...
maar de dag daarna draaide ze weer 180 graden en kreeg ik de schuld omdat ik haar nog niet had weg laten gaan en daarom moest ze het wel laten weghalen ... in de maanden erna ging het steeds zo ... aantrekken afstoten , veel liefde maar ook heel veel pijn ... vooral veroorzaakt door Daantje als ze weer in haar modus zat van aannames , angst , haat en jaloezie ... en dan mijn verkeerde mechanisme om haar niet los te kunnen laten , en maar blijf proberen om alles goed te maken ... en nooit wil opgeven ... omdat ik weet en heb gezien hoeveel ze ook van me houd ... haar hoofd en n moeilijke karakter en de verkeerde wisselwerking die er dan uit volgt gooien steeds roet in het eten .. we maken een sprongetje ... in de tijd ... steeds herhalingen van zetten maar in december 2019 zei ze tegen me dat als ik haar de deur uit zou zetten dat de helemaal voor me zou gaan ... I ze moest dan niet alleen weg bij mij maar ook uit nederland ... ik moest mijn vriendschap verbreken , en mijn huis verkopen , want Daantje wilde niet in mijn huis wonen waar ik met mijn vriendin heb gewoond de omgeving was besmet ... allemaal voorwaarden waar ik aan moest voldoen .. en ik zei dat in dat zou doen ...
mijn Russische vriendin is echt een van de liefste mensen die ik ken , altijd lief en aardig , leeft voor liefde en heeft zich op een ongelofelijke manier door de crisis geslagen en natuurlijk veel emoties met nare momenten ... maar altijd was ze daarna weef normaal en zei ze sorry en is gewoon een top mens .. maar ik ben niet verliefd op haar en hou niet van haar op deze.manier en dus zou Daantje nooit jaloers hoeven zijn . Want Daantje is ondanks alles en haar moeilijke hoofd en alles gek genoeg de liefde van mijn leven .. in word niet eens opgewonden van andere vrouwen of porno ... zij is alles ... maar toch dus al die voorwaarden ... mijn vriendin moest terig naar haar land .. maar toen ik het ging bespreken en ik voor de zoveelste keer het verdriet zie en dan bedenk wat in doe ... kon ik het niet zo over mijn hart verkrijgen .. ik kom het niet ... ik wilde het wel doen maar dan dat ze hier kan blijven en een eigen leven zou kunnen maken .. als mens en zoals ze mijn vriendin is geweest verdient ze dat .. ik kon het niet .. met als gevolg dat Daantje me wederom dumpte .. en serieus ... daarna ging ik praten met haar en kijken hoe ik het kon gaan regelen dat zij kon blijven in NL en dat Daantje het zou gaan accepteren .. en het leek te lukken ... ze moest wel haar diploma halen voor de inburgering en dan zou ze een baan moeten halen en een paspoort of een wijziging van haar Status van relatie naar werk .. alleen koste dat tijd .. ik maakte een fout door Daantje omdat ik zo bang dat ik haar kwijt zou raken te zeggen dat als ze haar diploma zou hebben het binnen een paar weken wel geregeld zou zijn ... ondertussen was Daantje nog getrouwd en had zelf nog geen aanstalten gemaakt om te stoppen of af te bouwen .. loopt nog met haar trouwring en slaapt naast haar man .. ze heeft me wel gezegd dat ze geen seks heeft met hem en niet intiem is .. ze leeft als vrienden met hem .. blijkbaar accepteert hij dat .. en ik geloof haar .. maar ik zit dus zelf wel al in een moeilijke situatie met een hele verdrietige vriendin die ook bang is voor haar toekomst ... het duurt veel langer allemaal , mijn vriendin leest mijn e-mails en komt erachter dat ik dus al 4 jaar een affaire of relatie heb met Daantje en het geeft wel duidelijkheid... ze wil mij jiet kwijt en gaat ook op haar manier boor mij vechten en ik heb dus iedere dag zware gesprekken waar ik mijn poot stijf houd over mijn liefde voor Daantje .. ze haalt haar diploma en ik heb om de week gedoe met Daantje .. die geen liefde zegt te kunnen geven zolang mijn vriendin bij mij woont ... zelf dus nog steeds getrouwd en doet daar niets aan .. ik voel me Iit elkaar vallen en probeer te blijven oraten .. maar het gaat de giede kant op .. Daantje komt er steeds meer achter dat ze mij ook njet kwijt wil .. en ze wil toch nog een kind met mij ... maar dan moet mijn vriendin wel weg zijn of een datum hebben ... op zich wil ze accepteren dat ze niet naar Oekraïne gaat maar in nederland blijft .. als ze maar ver weg blijf ... mijn Vrindin krijgt een hele goede baan en In november krijgt ze te horen dat ze een vaste baan krijgt .. want betekend dat ze hier kan blijven zonder mij .. aan het eind van mijn latijn zeg ik tegen mijn vrindin dat ik weg moet , om ook met Daantje te kunnen zijn .. en plannen te maken en ik huur een vakantie huisje ... met het plan dat ik vanuit daar even rust krijg en met Daantje echt ook weer tot elkaar te komen ... mijn vriendin laat me en ik zit daar en heb weer magische momenten met Daantje ... todat de dag komt dat ik hoor dat ze vaste baan toch niet doorgaat .. en dus een probleem ... dus ik zeg tegen Daantje dat ik mijn vriendin moet steunen dat ze eerst een baan moet vinden zodat ze op eigen benen kan en mag staan ...

Daantje ging helemaal loos en blokeerde mij op alles .. dumpte me en liet een schema zien waarin stond dat ze rond sept / oktober wel zwanger zou zijn van haar man .. iets wat ze wel wel vaker had gezegd als we woorden hadden. Om mij te kwetsen maar nu was het serieus een plan ... ik werd misselijk ...

Daarna blokeerde ze dus alles en hoor de zoveelste keer zei de dat ze me nooit meer wilde zien .

Daarna kwam ze weer terug en zei dat ze toch jiet zonder me wilde en dat ze spijt had wat ze. Had gezegd tegen me

Ik heb gezegd dat ik mijn vriendin moet steunen met tijd zodat ze op een goede nette manier hier weg kan gaan .. dat verdient ze .. en ik stelde dan voor dat Daantje en ik. Onze liefde kunnen gaan verdiepen .. en leuke dingen gaan doen ... elkaar weer vinden na alle dingen die gebeurt zijn ..
En nu hebben we dat afgesproken een paar weken geleden , afgesproken dat Daantje het een maandje gaat proberen ... ik ik weet dat het moeilijk is voor haar ..
maar binnen een dag ontkend ze dat en heeft ze weer afstand genomen . Ze is zo hard en afstandelijk . Reageert niet als ik haat app, negeert wat ik schrijf .. en zegt dat we nog gaan praten ... ik zit zo kapot ... iemand een idee hoe ik haat kan laten inzien hoe dubbel alles is .
Zij bouwd zelf niet af eh verwijt mij allemaal dingen steefs die ze zelf wel gewoon doet ..

Kan iemand mij iets zinnigs zeggen ?

Dean

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 132

Mijn vriend en ik verwachten ons eerste kindje van samen.
Maar aan 3 maanden zwangerschap merkte ik een afstandelijker man. Ik vond briefjes ( hij zei van zijn ex) ok ja dat kon. Maar van dat punt ben ik onzeker beginnen worden, ook wel emotioneler door de hormonen. Vanaf dan hadden we veel ruzie. Die altijd over hetzelfde ging. Affectie. Ik moest er altijd om smeken.
Aan 6 maanden vond ik terug een briefje. Dezelfde week ben ik in zijn gsm gaan kijken. Nog nooit eerder gedaan maar ik wou zekerheid.
Berichtje gelezen op snap. Waar erin stond doe maar lieveke. Hij stuurde al maanden naar een ex van hem. Dit op factuur gezien toen.
Als ik hem dat vroeg was alles een misverstand.
Hij kwam ook kwaad dat ik hem gecontroleerd had.
Ik heb dit in mijn vorige relaties nooit gedaan. Maar nu had ik zo slecht voorgevoel.
We zijn nu 2 maanden verder. Ik kan hem niet vertrouwen. Van t minste dat hij op zijn gsm zit, word ik angstig.
Wat nog een probleem is althans voor mij. Hij heeft porno nodig om te kunnen klaarkomen tijdens de seks. Hij begrijpt niet waarom ik daar moeilijk over doe. Maar ik vind dit kwetsend.
In alle onze discussies kom ik uit als moeilijk, onverdraagzaam persoon.
Ik vergeef hel iedere keer. Zie hem heel graag maar besef dat dit zo niet verder kan. Alleen wil ik hem niet kwijt.

Alexia

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 133

Ons huwelijk heeft dit jaar een lastige tijd achter de rug. Mijn gevoel zei dat er iets niet klopte. Toen ik er achter kwam dat mijn man dingen verzweeg en loog over dingen werd ik wantrouwend. Het gaat allemaal om een vrouwelijke collega. We hebben hier een paar maand geleden veel gesprekken over gehad. Hij vroeg aan me of ik wou dat hij haar ging ontwijken op werk. Dit hoefde van mij niet maar ik heb hem alleen aangegeven dat ik het echt niet fijn zou vinden als hij in zijn pauzes alleen met haar ging wandelen in het bos. Na alles wat er was voorgevallen is dat het enige wat ik van hem wilde. Nu heeft hij het deze week toch gedaan, ondanks zijn belofte..ondanks mijn gevoelens, mijn vertrouwen. Ik ben ontzettend gekwetst. Als ze niks voor hem betekende, als er niks was, als mijn gevoelens er toe deden, als onze relatie belangrijk was dan had hij dit toch niet gedaan? Dan was dit toch niet teveel gevraagd. Zijn belofte gebroken ik ben zo gekwetst, ik ben zogenaamd alles voor hem.. Altijd maar praatjes maar het niet laten zien. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik ben zo teleurgesteld, woedend, verdrietig , gebroken.. Als dit teveel gevraagd was voor ons gezin dan heb ik niet het idee dat we verder kunnen .. want hoe?? Hoe kan ik nog van hem blijven houden?

Amy

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 134

Mijn man is vreemgegaan met mijn nichtje terwijl ze een maand bij mij op vakantie was. Hier wistvik niets van tot een tweede nichtje op vakantie komt en mijn man ineens van ongewenste aanrakingen beschuldigd. Mijn man bekent daarna dat hij seks met mijn nicht heeft gehad. Door dit alles heeft mijn hele familie mij laten vallen. Ik ben mijn veilige hacen kwijt, zowel die van mijn famille als die van mijn huwelijk. Ik weet niet of dit ooit nog goed komt. Ik ben zo ongelofelijk boos.

Roos

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 135

Waarom wil een man geen sex met jou maar spuit z'n sperma wel een 30 min later in de wc.
En zegt dan doodleuk heb even lekker gespoten. Best vernederend als je iedere dag sex hebt en doet wat ie wil.


Dit is 2x gebeurt in 1 week. Denkt hij dan aan een ander?

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 136

Hoi ik heb een latrelatie met een 12 jaar oudere man. Wij kennen elkaar al jaren maar sinds een paar jaar een soort van latrelatie. Allebei hebben we kinderen die van hem stukje ouder dan de mijne. Afgelopen 10 jaar beide ongeveer het zelfde meegemaakt dus zelfde rugzakje wat we bij ons dragen. We hebben aan een half woord genoeg op dat gebied. Maar nu is er ongeveer 2 maanden terug iets soortgelijks gebeurd en heb hem gesteund waar ik kon. Nu heb ik zelf steun nodig maar die krijg ik niet voor mijn gevoel want elke keer als ik vraag of hij kan komen is er altijd wel iets. Of z'n kinderen die hem voor in mijn ogen iets onzinnige vragen of werk en andere familie. Ik voel mij op de laatste plaats staan bij hem op dit moment.Ik wil geen ruzie via een app ( zo is het meeste contact) dus met moeite hebben we kunnen afspreken. Ik heb maar een deel kunnen zeggen van wat mij echt dwars zit omdat hij vind dat ik hem moet begrijpen. Hij zegt dat hij mij ook begrijpt maar dat betwijfel ik dus. Het ergste is dat ik onwijs veel van hem hou en ik wil dolgraag dat het weer normaal voelt en dat we samen tijd door brengen. Ik weet niet of iemand in een soort gelijke relatie zit maar ik zou eigenlijk graag tips willen om dit vooral voor mij dragelijk te maken. Ik heb niemand in mijn omgeving die ik voor 100% vertrouw dus kan helaas bij niemand terecht. Bij m'n kinderen en familie wil ik niet aankloppen die hebben ook genoeg aan hun hoofd.

Groetjes Lot

Lot

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten