Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Relatieproblemen - forum lotgenoten


 

Lotgenoten relatieproblemen

Heb je relatieproblemen

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met relatieproblemen en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Getrouwd met man, stiekem relatie met vrouw

Ik ben een vrouw van 36, getrouwd en heb stiekem een relatie met een vrouw. Niemand mag het weten en niemand weet het.

We waren vriendinnen, maar dat werd meer en nu betekent ze alles voor me. Ik had nooit gedacht dat ik in een buitenechtelijke relatie zou komen. Ik had ook nooit over gedacht dat ik lesbisch ben. Wel heeft het met de seks nooit gewerkt. Wat een verschil met seks met mijn vriendin.


Niemand weet hoe verscheurd ik me voel, zo eenzaam en onbegrepen. Is er iemand die me begrijpt?

 

Ik kan niet met haar breken, zij is alles voor me. Maar ik kan zo ook niet verder. Ik kan me niet voorstellen ooit naar mijn familie uit de kast te komen. Dat kan niet. nooit. ze zullen het niet accepteren.


ik zit vast in deze situatie, wat moet ik doen?


anoniem

15
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ik zit ook in een relatie met veel ruzie. Ik mag hem niet meer aanraken. En seks is al meer dan een 6 maand geleden. Ik raakte hem aan in bed, hetgeen normaal is voor een echtpaar. Hij zei tegen mij 'laat mij gerust'. Toen is hij in een andere kamer en bed gaan liggen. Ik hou het ook niet vol zo.

Anoniem
Reactie:
Ja ik zit ook in een relatie met veel ruzie. Ik mag hem niet meer aanraken. En seks is al meer dan een 6 maand geleden. Ik raakte hem aan in bed, hetgeen normaal is voor een echtpaar. Hij zei tegen mij 'laat mij gerust'. Toen is hij in een andere kamer en bed gaan liggen. Ik hou het ook niet vol zo.

Anoniem
Reactie:
Ja ik zit ook in een relatie met veel ruzie. Ik mag hem niet meer aanraken. En seks is al meer dan een 6 maand geleden. Ik raakte hem aan in bed, hetgeen normaal is voor een echtpaar. Hij zei tegen mij 'laat mij gerust'. Toen is hij in een andere kamer en bed gaan liggen. Ik hou het ook niet vol zo.

Anoniem
Reactie:
Ik zit in een vechtrelatie. Hij maakt constant ruzie et mij. We zijn meer dan 40 jaar gehuwd, maar ik zit in een ongelukkige relatie. Ik mag hem niet aanraken in bed en ook niet overdag. Hij is opeens 's nachts afgetrapt en op een andere kamer gaan slapen omdat ik hem aanraak te. We slapen allebei apart. Hebben nu geen relatie meer. Hij wil er niet over er uitspreken. Ik kan het zo niet lang volhouden. Graag reactie erop.

Paula
Reactie:
Hij is precies ' frigide'.
Wist ik dit maar voor aller ik getrouwd was dan zou ik nooit met hem getrouwd zijn. Hij zit heel de dag SUDOCU op pc te spelen. Er terwijl ik k nooit eens aandacht in bed krijg.

Paula
Reactie:
Het beste lijkt mij om voor jezelf te kiezen. Te kijken waar je gelukkig van wordt en niet teveel te kijken naar wat andere vinden het gaat tenslotte over jou. Jij moet gelukkig zijn en als is dat met een vrouw moet je daarvoor kiezen. Het zegt helemaal niet dat je lesbisch bent. Ik denk dat je gewoon op de persoon valt en dat is dan in jouw situatie op een vrouw.

Catoo

Jouw reactie:



Verhaal 2 - hij kijkt elke dag porno

Ik ben 15 jaar samen met mijn man 6 jaar getrouwd 2 lieve kinderen pas een nieuwe huis maar het gaat gewoon niet goed tussen ons en dit is echt al een jaar zo.. Ik doe mijn man echt niet te kort vind ik maar ik ben er achter gekomen dat hij op zijn telefoon alleen maar naar porno kijkt ik vind dat persoonlijk vreemdgaan hij vind van niet als ik er wat van zegt dan ontkent hij terwijl het wel zo is.. Ik merk zelf dat ik er alleen maar ongelukkig van word want dat hoor je niet te doen want dan is er gewoon wat mis in je relatie van vinden jullie is het oké dat hij elke dag naar porno kijkt op zijn telefoon wie kan mij helpen weet echt even niet wat ik moet doen

Anoniem

12
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik denk niet dat ik het enorm erg zou vinden wanneer mijn man porno keek. Er is dan iig sprake van een gezond libido en als de rest binnen de relatie gewoon goed is, zou ik er best mee kunnen leven.

Snap wel dat je je ergens beledigd voelt, net of ben jij niet goed genoeg. Zo ziet hij dat niet. Mannen zijn nu eenmaal anders. Noem het nieuwsgierigheid noem het jaag instinct. Probeer het iig niet persoonlijk te nemen. Het staat echt los van jou.

Lonelygirl
Reactie:
We zijn straks 18 jaar getrouwd en we hebben nog nooit sex gehad! Maar hij zit wel elke dag op de computer naar andere wijven te kijken , porno , striptease en meer van zulke dingen. Gisteren hebben we ook weer ruzie gehad daar over , want hij onkend het ook nog dat hij dat doet!
Ik wordt hier ook dood ongelukkig van en verdrietig!
Hij slaat ook vaak de hand aan hem zelf als je begrijpt wat ik bedoel!
Hij is volgens mij ziek!

Marjo Visscher

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Mijn partner lijkt een narcist

Ik ben al bijna 35 jaar getrouwd en mijn partner lijkt wel een narcist. Ik heb dat opgezocht op internet. Ik herken direct wat er stond. Na al die jaren weet ik het niet meer.

 

Ik heb wel eens gezegd zullen we naar een therapeut gaan. Dan zegt hij ga jij maar want jij hebt een probleem ik ben goed zoals ik ben. Ik weet het niet meer.


anoniem

11
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Een narcist zal altijd de ander de schuld geven...waarom gaat t altijd over jou is een mooie handleiding om met narcisme om te leren gaan..maar verlies jezelf niet in deze relatie jij bent ook belangrijk...de ander vind enkel zichzelf belangrijk en zal zijn eigen gedrag altijd goedpraten


S
Reactie:

Zo herkenbaar! Ik ben op zoek naar lotgenoten. Er is op internet genoeg te vinden over narcisme: hoe verlaat je een narcist, hulp na scheiding, div psychologen enz....
Ik zoek juist lotgenoten die zichzelf terug gevonden hebben ( met of zonder hulp) en de relatie nog niet op willen geven. Die nog positief erin staan maar toch tegen div problemen aanlopen. Ik hoor het graag!


T.Anoniem
Reactie:

“waarom gaat t altijd over jou is!”
Ga ik zeker lezen, bedankt!


T.Anoniem
Reactie:
Van wanneer zijn deze berichten?
Ik zou ook graag willen corresponderen

Kim
Reactie:
Ja ik herken dit probleem. Alle mannen zijn grote égoïsten.

Paula
Reactie:
Zo herkenbaar ik herken het maar al te goed, mijn partner heeft er ook alle schijm van een narcist te zijn. Ik heb tijd geleden hulp gehad maar hij wou niet heen want alles ligt altijd aan mij zelfs als er iets is op het werk

Anoniempje
Reactie:
Herkenbaar dat hij niet wil. Zit zelf ook 30 jaar in relatie met narcist. Ben er sinds een jaar achter dat dit zo is. Wat je schrihft zijn bijna dezelfde woorden die mijn partner ook zei.
Ik heb me asngemeld ook brief ontvangen. Helaas lange wachttijd. Gisteren zei hij ook ik ga niet zo n psycholoog is dom die kan hier niets mee. Hij had ook geen hulp nodig ik gad hulp nodug want alles was mij schuld.

Narcisten zullen nooit hulp aanvaarden ben ik achter. Zelf zijn ze geweldig en jij bent niets.

Ik weet niet of het bij jou zo is masr als ik terug kijk op al die jaren denknik nu pas wat raar, dat kon echt niet. Uitgemaakt voor vies vet wijf,kutwijf ,kan beter dood zijn, als je 80 kilo bent ga ik bjj je weg, ik ben dom etc...
Nu denk dit is niet normaal.

Verder verlekkerd hij zich achter de computer met neisjes van 23 jaar. Heb ik wat van gezegd. Hij vi d het geen kinderen. Ik vind het maar goor en weet niet of ik hier mee kan leven.

Hoe het ook is het is lastig om los te komen

Molly
Reactie:
Hello Mediator

Dat lijkt wel op een reactie van een narcist. De schuld bij jou leggen. De schuld ligt altijd bij een ander nooit bij deze persoon zelf. Als je naar een therapeut gaat, dan zal hij zichzelf ook geen spiegel voor gaan houden. Daartoe is een narcist simpelweg niet in staat. Je schrijft "Na al die jaren weet ik het niet meer". Wat weet je precies niet meer?

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Mijn partner is vreemdgegaan

Mijn partner heeft aan me opgebiecht dat zij is vreemdgegaan. Dit staat nu tussen ons in. ik vind het moeilijk om haar nog te vertrouwen. Ze is een lange tijd niet eerlijk tegen me geweest.

Maar ze zegt dat het voorbij is en dat ze samen met mij en onze kinderen een gezin wil blijven. Ik vind het echter moeilijk om te accepteren wat er is gebeurd.


Anoniem

7
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik maak op dit moment precies hetzelfde mee!
Heel zwaar na een relatie van 24 jaar waarbij ik altijd dacht: dat zal ons nooit gebeuren!


Anoniempje
Reactie:
Herken jouw verhaal!
Mijn partner en ik zitten precies in de zelde situatie. Ik ben eenmalig vreemd gegaan. Ik heb erg veel spijt en snap echt niet hoe stom heb kunnen zijn. Er was totaal geen spraken van recpect. Gewoon ordinaire sex lust. Voor die man maakte het eigenlijk niet veel uit wie denk ik. Hij zat eerst achter mijn vriendin aan. Die toonde geen interessen,zodoende ben ik er ingetrapt.
Voel me echt zo stom en vernederd.
Natuurlijk is het voor mijn man het aller ergste. Hij is hierin ongewild het slachtoffer.

Marieke
Reactie:
Hello Mediator

Toch kunnen stellen vreemdgaan overwinnen. Dit kost wel tijd! Jullie zullen met elkaar in gesprek moeten gaan. Wat maakt dat je bent vreemdgegaan? Zocht je iets buiten de deur wat je in relatie niet (meer) vindt? Hoe kunnen jullie hier samen uit komen?

Als jullie er samen niet uit komen, schakel dan een relatietherapeut of mediator in. Zij staan neutraal in jullie situatie en kunnen jullie helpen inzichtelijk te maken wat er mis is gegaan in jullie relatie. Zodat jullie vervolgens weer op kunnen bouwen.

Sterkte en succes!

Anoniem
Reactie:
Ben er een week geleden achtergekomen dat mijn vrouw sinds zes jaar een relatie heeft met mijn buurman van wie ik dacht dat hij mijn beste vriend was. Na enkele dagen van boosheid en desillusie zijn mijn partner en ik wel in dialoog beginnen gaan. Deze gesprekken zijn heel intens en we erkennen beide waar onze relatie fout is beginnen gaan. Alles wat telde waren onze 2 kinderen, nooit namen we nog tijd voor ONS. Ik hoop ondanks alles dat wij hier ooit overheen geraken want mijn liefde voor haar is nog steeds zeer groot. Ik heb veel nood aan dingen benoemen en praten maar gaan we niet te snel? Of is hier geen juiste termijn maaar is dit bij elk koppel anders?

Johan
Reactie:
I have the same problem ... after 10 years together when our baby was born just a few months later my husband changed so much... he had started dating and cheated on me (had a relationship for 7-8 months ) ... so much has happened and it’s so difficult to have trust. Especially when there are kids involved ... I’m in the same situation and I don’t know what to do ...

Anoniem
Reactie:
But I really think if both people have the same goals the relationship can survive almost anything - but if for example one wants a normal family and the other wants a single free life- there’s a “whole in the goals path” and the couple can’t move along together anymore... so that’s a sign that the relationship must end

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 5 - ik merk niet dat hij van me houdt

Mijn man zegt dat hij van me houd maar ik merk er niks van ik denk dat hij niet van me af wil omdat hij niet zelfstandig is ,ik ben ook niet gelukkig meer met hem en nu zie ik dat hij zijn ex vriendin heeft opgezocht op Facebook en dat hij op facebook heeft staan dat we uit elkaar zijn en als ik hem daar op aannspreek dan zegt die ik kan het niet veranderen maar dat kan gewoon, wat zullen jullie mij adviseren.

Peet

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Waarom zoek ik altijd mannen die me pijn doen?

45 jaar en single:
Waarom zoek ik altijd mannen die me pijn doen? Waarom heb ik geen belangstelling voor normale relaties? Is er geen aanleiding, dan bezorg ik mezelf er wel een.

 

Het ontbreekt mij in iedere relatie die iets voor mij betekent, aan vertrouwen in mezelf. Ik kan niet geloven dat ik ook een bijzonder mens ben. Van anderen vind ik dat al heel snel, maar niet van mezelf.

 

Steeds wordt weer hetzelfde programma afgedraaid: het blijkt voor de zoveelste keer dat je niet in staat bent een man te houden. Zo iemand als jij deugt ook helemaal niet; alle vrouwen zijn beter en mooier dan jij.


Wie of wat kan mij helpen?


Anoniem

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ken je het boek 'finding clarity' van Jeru Kabbal? Hij schrijft daar heel mooi over. Het boek is ook in het Nederlands verkrijgbaar.


Yantra
Reactie:

Hallo Anoniem,
Kan het zijn dat jij voor de 'verkeerde' mannen kiest die het meest lijken op jouw vader of moeder. Hoe pijnlijk ook, hier weet jij mee om te gaan omdat jij weet hoe of het voelt. Ik wil je adviseren om te kijken of het ook zo is wat ik je zegt/schrijft. Ik gun jezelf zo en zeker wat meer zelfvertrouwen in wie jij bent!


Maria
Reactie:

Hallo bijzonder mens!

Jij heb net als ieder ander recht op een normale relatie, de mannen die jou pijn deden is hun fout leg deze daarom niet bij jezelf neer (makkelijk gezegd ik weet het).

Blijkbaar waren die mannen jou niet waard, jij verdiend vele male beter en jou geluk komt echt nog wel helaas is het soms lang wachten maar dat zal beloont worden.

Want jij bent een bijzonder mens, en verdiend dus een man die echt van jou houd en om je geeft!


William

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ineens beseft hij hoezeer hij me tekort heeft gedaan

Jarenlang heb ik gezorgd en gezorgd.. voor mijn man, voor mijn kinderen. Mijn man ging altijd op in zijn werk en zijn sport en ik heb dat altijd geaccepteerd. Nu merk ik dat ik helemaal óp ben en geen liefde meer naar hem voel.

 

Het punt is nu dat hij door mijn bekentenis als een blad aan een boom is omgedraaid. Ineens wil hij alles voor me doen en beseft hij hoezeer hij me tekort gedaan heeft. Ik kan het bijna niet geloven.

 

Ik zou het willen geloven, maar merk dat ik op dit moment alleen maar boosheid naar voel. Hoe komen we hier uit?


L.P.

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste L.P.

Ik zit in dezelfde situatie als u.
Ik ben daarom heel benieuwd of en hoe u hiermee omgaat. En hoe het nu gaat.
Ik was er bijna vandoor met en andere man.
Nu voel ik de druk ( ook van mijn familie)
om mijn man een kans te geven omdat hij zo enorm zijn best doet nu. Maar ik vraag me echt af of dat het uitgangspunt wel moet zijn.

Groeten en veel wijsheid
Ik weet het even niet meer


Tien
Reactie:
Ik heb hier net hetzelfde na 20 jaar huwelijk en 27 jaar samen. Knoop doorgehakt om te scheiden en opeens beseft hij dat hij mij niet kwijt wil.

Cindy

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Mijn partner zit in een andere levensfase

Mijn partner is 15 jaar ouder dan ik en dat was eigenlijk nooit een probleem in het verleden maar nu hij de 60 is gepasseerd merk ik bij mezelf dat we echt in een andere levensfase zitten.

 

Mijn partner denkt aan langzaam afbouwen van zijn werksituatie, terwijl ik juist lekker in mijn carrière zit nu de kinderen groter zijn en zelfstandiger.

 

Ik merk langzaam een verwijdering waarin ik ook veel minder met hem deel. Aan de andere kant wil ik hem ook niet kwijtraken. Ik hou wel van hem. Ik mis de aansluiting. Ik voel me min of meer in een soort van spagaat zitten.

 

Wie herkent dit ook en wat heeft jullie geholpen?


Anoniem

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja dat herken ik,ik sta ook in dezelfde situatie als jullie.
Zij wil na 32jaar uit elkaar ,ik niet,snap het NIET en geef het niet op.Ben hulp gaan zoeken in de vorm van therapie, ben hopeloos uit balans,pijn en verdriet gaan hand in hand. Maar zij volhard in haar mening.

Ed
Reactie:
Beste Anoniempje,

Heb je interesse om dit in een podcast van een grote krant te verwerken? Daarin kunnen jij en je partner allebei je verhaal doen bij een therapeute.

Mocht je interesse hebben, stuur dan even een reactie hieronder.


MvG,
David

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Kevin

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Mijn man is vreemdgegaan

Ik ben er een maand geleden achtergekomen via de buren dat mijn man vreemdgaat. We zijn al 21 jaar samen en ergens onderweg ben ik hem kwijtgeraakt en ik had niks door. Ik zit nu in een rouwproces.

Probeer vragen beantwoord te krijgen, wil graag bevestiging van zijn liefde voor mij en ben ook soms heel boos waarom hij dit heeft gedaan en niet geprobeert heft het probleem samen met mij op te lossen.

Hij is heel erg in de war, boos, verdrietig. Wil graag met mij verder en naar de toekomst kijken, maar dat kan ik nog niet. Hij kan mijn rouwproces niet opvangen en ik kan hem in zijn verdriet niet helpen omdat hij zo in de war is. We hebben nu even een time out. Alle tips zijn welkom


anoniem

5
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat moet dat een moeilijke situatie zijn voor jou en voor jullie.

Als je er zelf niet uitkomt, dan zou ik je adviseren om met een therapeut te gaan praten. Dat kan vaak veel ruimte geven.

 

Kijk ook even bij de tips op deze website. Daar staat vast ook iets bij dat je kan helpen.


Anoniem
Reactie:

Zo herkenbaar..zo moeilijk ik, wij maken hetzelfde door...het heeft mijn zelfvetrouwen beschadigd zo dubbel verstand en gevoel..


Sw
Reactie:

ik weet niet hoe oud dit bericht is ik ben 45 jaar getrouwd mijn man zit op de vaart sinds 4 maanden ben ik er achter dat hij anderhalf jaar een verhouding heeft gehad.

 

hij zegt dat het nu afgelopen is en voor mij gekozen heeft ,als hij er is doet hij alles voor mij ,maar ik kom er niet overheen word helemaal gek ervan de medicatie helpt ook niet veel weet niet hoe ik verder moet.

 

en hou wel nog van hem ,maar zelf heb ik het gevoel dat ik helemaal gek word ! en weet niet wat ik moet doen dit is wel zo ingrijpend in mijn leven ben 70 jaar wat moet je dan nog


melanie
Reactie:

Ik zou heel goed de balans opmaken. Ook kijken of de kans op herhaling er is. Verder moeten jullie samen goed in kaart brengen hoe dit heeft kunnen gebeuren.

 

Lag het aan jullie relatie of heeft hij nog iets te verwerken uit het verwerken? Was er verwijdering ontstaan? Ben je het daarmee eens? Kunnen jullie die verwijdering aanpakken?

 

Voor elkaar kiezen betekent ook dat hij aan de slag moet. En jij moet de tijd z'n werk laten doen. Het moet slijten.


Ahmed
Reactie:

Afgelopen nacht achter gekomen dat mijn vrouw is vreemd gegaan. Loop continu en had eerst niks door.
Heel stom, maar ik hou zoveel van haar dat ik haar niet de deur heb gewezen.


Ze geeft als antwoord dat ik haar heb weggeduwd omdat ik niet geloof liefde geef en haar niet genoeg waardeer.


Moeilijke situatie en hoop dat we er uit komen.


Sander

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Relatie na 6 jaar verbroken

Na een relatie van 6 jaar, is deze verbroken,, dit is nu 2 maanden geleden. We hadden een lat relatie. Ik ben er kapot van hoe het met mijn ex gaat weet ik niet we hebben geen contact meer.

Hij had nog zoveel bagage van zijn mislukte huwelijk dat ik het niet meer aan kon. Ook werd ik niet geaccepteerd door zijn 2 volwassen kinderen, er was geen ruzie maar een dood stil zwijgen waar ik helemaal gek van werd.

Als ik het met mijn ex besprak gaf hij mij gelijk. Ik snap ook dat hij mij nooit boven zijn kinderen moet zetten zou het ook niet willen, maar de sfeer was zo drukkend en beklemmend dat ik het niet meer kon volhouden.

Ik heb meer dan mijn best gedaan maar het was trekken aan een dood paard. We hadden vaak woorden over deze situatie en vervreemden van elkaar. Maar ik mis hem intens, hoewel ik weet dat er geen toekomst voor ons was.

Het is uitgegaan over de telefoon dat vind ik nog het ergste. Geen fatsoenlijk afscheid, nee een grote bek kreeg ik terwijl ik vroeg of hij langs kon komen om er over te praten. Helaas is het zover niet gekomen. Graag wil ik via deze weg mijn hart luchten.

Silvia

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - mijn man laat zich bevredigen door een man

Voor de tweede keer in mijn relatie kom ik erachter dat mijn man zich laat bevredigen door een man. Gisteren liet hij zijn rug masseren door een goede vriend van mij. In de huiskamer waar ik en een vriendin bij zaten. Na 10 minuten viel me op dat de vriend continu in de buurt van het geslacht van mijn man zat. Ik confronteerde hen hiermee. Ze ontkenden niet. Ik en mijn vriendin zijn in choque. Voel me (weer) verraden en bedrogen door 2 mensen die ik liefheb, die over mijn grenzen zijn gegaan.

S

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Op zoek naar een ander soort man

Mijn verhaal is er een met goede afloop. Ook al heb ik nog geen serieuze relatie.

De ene na de andere relatie bij mij liep stuk. De eerste tijd was altijd leuk. Ik vond mannen die, zo vond ik, op mijn niveau zaten en die mij steunden met mijn opleiding. Ik kon vaak snel bij hen intrekken in een mooi huis, zo hoefde ik geen bijbaan om mijn studie te betalen, we gingen veel uit en gingen op leuke vakanties.


Na een tijdje begonnen dan de beschuldigingen over en weer: ik vond dat ze niet genoeg thuis waren, ze gingen zeuren over mijn uitgaven. Zij zeiden dingen als je bent een egoiste, je denkt nooit eens aan mij, je dramt je zin door en zelfs je bent een borderliner.

Een psycholoog vond dat laatste gelukkig niet. Hij was fijn om mee te praten maar echt verder kwam ik niet. Ik was nog steeds op zoek naar een man die van mij kon blijven houden en voor mij door het vuur zou gaan.

Een vriendin vroeg mij om naar een relatietherapeute te gaan. Dat kon, ook zonder relatie.

Daar kwam ik er achter dat ik verkeerd bezig was met 'zoeken'. In plaats van de wens een man te hebben die van mij zou houden, ging ik op zoek naar een man waar ik van zou kunnen houden. Met behulp van de therapeute kwam ik er achter wat die man voor eigenschappen zou hebben, wat voor mij belangrijk was in een man.

Inmiddels heb ik na een aantal 'eens en nooit weer' dates, een date gehad met een echt enige man. Warm, wollig, rustig, met veel eigenschappen die ik prettig vind. Ik ga vaker met hem uit maar van gelijk samenwonen komt het dit keer niet.

 

Ik heb het tegenwoordig ook prima met mijzelf alleen in mijn kleine huurflat. Ik denk wel dat ik van een man als hij kan houden en hoop dat het wederkerig gaat zijn. Als dat zo is, dan is het tijd om het samenwonen weer te proberen.


anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Ik durf niemand over mijn relatie te vertellen

Niemand weet dat mijn beste vriendin en ik een relatie hebben. Het is gewoon zo gegaan. Mijn vriendin wist altijd al dat ze lesbisch is, ze vertelde mij dat later pas.

Maar ik weet zelf eigenlijk niet of ik lesbisch ben. Ik weet ook niet of ik met haar verder wil. Het is zo verwarrend allemaal. Ik heb me altijd voorgesteld te trouwen met een man en kinderen te krijgen.

Wanneer ik met haar verder ga, zal mijn kinderwens niet uitkomen, denk ik. Ik durf niemand over onze relatie te vertellen omdat mijn vrienden en familie niet positief zijn over homoseksuele relaties. Maar mijn vriendin wil 'uit de kast komen' en zet mij onder druk. Ze wacht nu op mij. Wat moet ik doen?


Anoniem

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik denk dat je dat met je vriendin kan ontdekken of je lesbisch ben en zo ja.en heb je een goede band met je ouders dan zullen dat wel begrijpen dat je van vrouwen hou .en ik denk ook wel je vrienden en vriendinnen groetjes van janooms.xxx

Janooms

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Mijn vrouw heeft een postnatale depressie

Na de geboorte van ons eerste kindje is mijn vrouw in een postnatale depressie beland. Ze heeft het erg zwaar. Dat zie ik wel en ik probeer haar te helpen om haar op allerlei manieren te ontlasten maar het verandert niet veel aan de depressie.

 

Soms is ze bang ons kind wat aan te doen en soms kan ik niet eens naar mijn werk. Op het werk tonen ze wel begrip gelukkig maar ik ga me steeds meer alleen voelen in de relatie. Wie heeft er als partner ook ervaring op dit gebied?

 

Mijn vrouw heeft nu medicatie en ook psychische hulp, maar ik voel mezelf zo onthand en ook wel alleen hierin. Ik merk ook dat de aandacht vooral op haar is gericht en dat anderen denken dat ik het wel ga redden. Dat is ook een beetje mijn eigen schuld want ik durf niet zo goed om hulp te vragen.

 

Wie herkent zich hierin en wat heeft geholpen?


Anoniem

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Het ligt zo voor de hand, maar... zoek hulp! Zoals je zelf al aangeeft, alle aandacht gaat naar jouw partner. Maar ook jij kunt een luisterend oor gebruiken. Dat kan een goede vriend zijn, een familielid of een therapeut.

Vraag daarnaast om hulp. Het is niet gek om wat ondersteuning te kunnen gebruiken in deze situatie. Ik denk ook niet dat iemand een hulpvraag gek zou vinden.

 

Ga met je baas in gesprek over gedeeltelijk verlof zodat je thuis even bij kunt springen, vraag vrienden of familie of zij kans zien de situatie thuis in de gaten te houden zodat jij een uurtje iets voor jezelf kunt doen. Het hoeven geen grote dingen te zijn.

Uiteindelijk gaat het erom dat niet alleen jouw partner hier doorheen komt, maar jij ook. En het liefst dan samen.

Sterkte!


Petra

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Perfectionisme in mijn relatie

Wij zijn al 20 jaar bij elkaar, ik ben altijd de perfectionist geweest en mijn man vond het altijd allemaal prima. Door dit zijn we deels uit elkaar gegroeid zo erg dat ik mijn eisen en wensen ook aan hem ging stellen. Er was steeds meer onvrede naar elkaar, we raakten in een negatieve spiraal.

Omdat we kinderen hebben, was relatietherapie de eerste optie, daaruit kwam bij de intake naar voren dat mijn man er voor wilde gaan en ik het niet precies wist wat ik wilde.

Door de vragen die de therapeut stelde en enkele individuele opdrachten kwam ik achter mijn probleem. Hiervoor heb ik passend psychologische hulp gezocht, ik kwam er toen ook achter dat ik mijn man helemaal niet kwijt wilde!

Mijn advies, raakt je relatie in een sleur, gaat het al een tijd niet lekker, zoek hulp. probeer iets....Het heeft mij in ieder geval heel veel duidelijkheid gegeven en mijn relatie gered.


Jessica

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Vrouwen met langeafstandsrelatie?

Zijn hier misschien meer vrouwen die een langeafstandsrelatie hebben? Graag zou ik daar mee in contact komen.

Clara

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ben meer dan 40 jaar getrouwd maar een ongelukkig huwelijk.

Paula

Jouw reactie:



Verhaal 17 - De seks is er nog steeds niet, ik ga daar aan kapot

Wij zijn 35 jaar getrouwd. In het begin van onze relatie. Was mijn man fysiek gewelddadig. Na de geboorte van ons tweede kind verdween de seks. Het slaan hield wel op. Mijn man is naar de buitenwereld erg voorkomend altijd geduldig en begripvol in onze relatie is het anders. We zijn in therapie geweest en het leek of alles goed zou komen. De seks is er nog steeds niet. Ik ga daar aan kapot. Van de week kwam ik namiddags naar beneden en ik trof mijn man met zijn broek op zijn knieën te masturberen. De hond liep er gewoon om heen. Ik vindt dit zo een afknapper. Ik ben er boos en verdrietig om.
Als het moet ga dan naar de wc of naar de slaap kamer.

Ik weet het niet meer. Ik wordt niet goed van die man.
Overdrijf ik. Wat zouden jullie ervan vinden.

Anoniem

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het wel.., mijn ex bleek n narsist
Ik ging in therapie en hij ging dan niet mee want het lag niet aan hem hield hij me voor.
Ondertussen was ik van al m’n vrijheden beroofd.
Hij hielp niet mee met zorgen voor de kinderen alleen dr leuke dingen met ze doen.
Want hij had namelijk al gewerkt.., z’n drank gebruik was ook mijn schuld.. enz
Als je het Googled dan zul je vast veel herkennen bij je partner.

Tessa

Jouw reactie:



Verhaal 18 - voel me zo alleen in deze situatie

Hallo allemaal,

Ik zal proberen mijn situatie kort uit te leggen.
wij zijn een samen gesteld gezin, ik heb 2 meiden uit een vorig huwelijk.
Samen met mijn nieuwe vriend kreeg ik 2 jongens.
Mijn jongste dochter heeft adhd en in 2012 begonnen de problemen met haar. Kort samengevat: Heel agressief, van school gestuurd, was een hel om mijn dochter zo te zien en heb er alleen alles aan gedaan om haar een toekomst te geven die ze verdiend. En met succes, sinds vorig jaar loopt alles op rolletjes met haar! Na 6 jaar vechten en strijden was het me gelukt!
Sinds vorig jaar is er bij ons zoon van 8 hechtingsstoornis vastgesteld. Dit is loodzwaar, hij is brutaal, agressief, scheld heel veel en heeft totaal geen respect voor ons als ouders. We krijgen hiervoor nu therapie, gemiddeld 1 x per week een gesprek met therapie en net als voor mijn dochter wil ik voor hem ook het beste. Door de hele situatie loopt het hier thuis niet op rolletjes..... Door de hele situatie loopt mijn oudste dochter tegen een burn-out aan. Vaak gesprekken op school en ook de nodige gesprekken met haar therapeut, en de fysiotherapeut omdat ze lichamelijke klachten krijgt van de stress. 1 keer per maand een gesprek op de school van de zoon en ga zo maar door. Ik loop zelf ook bij de huisarts omdat ik ook overloop. Het is ook allemaal zoveel en moet het eigenlijk altijd alleen doen.
Ik heb gevochten voor mijn dochter met adhd en wil nu voor deze 2 ook vechten, maar dit kan moet ik doen met mijn partner. Wij hebben de opdracht gekregen om samen te leren weer een team te zijn, Ik wil niks liever dan dit maar nu komt mijn struikelblok. Mijn man heeft een eigen bedrijf en heel druk, hierdoor komt eigenlijk alles op mijn neer, huishouden zorg voor kinderen en alle afspraken, gesprekken om alles beter te krijgen. Ik heb hem aangegeven dat hij er ook bij moet zijn om samen tot een team te komen. Echter doet hij dit af met ja ik heb het druk en kan mijn klanten niet teleurstellen. Ik begrijp hem, inkomsten zijn nodig om een huishouden te runnen. De therapeuten kunnen alleen tijdens kantoor uren en dan werk ik. hij vind dat hun maar andere tijden moeten aannemen om samen met hem het gesprek aan te gaan, Sinds deze week hebben we een thuishulpverlener, maar de eerst komende 1,5 maand kan hij er niet bij zijn omdat hij te druk is. Ik ben zo verdrietig en vind het zo oneerlijk dat hij dit allemaal alleen aan mij overlaat. Dit kan toch niet de bedoeling zijn van het vormen van een team. Ik denk er vaak over na om het maar alleen te gaan doen, dan hoef ik met hem geen rekening te houden en zal me minder stress opleveren. Ik weet niet meer hoe ik hem moet overtuigen dat we dit samen moeten doen!!!!

Ik ben normaal niet zo van het uitspreken tegen anderen maar voel me zo verschrikkelijk alleen.

Liefs van mij

mama van 4

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 19 - loopt weg van elk probleem

Hey.. ik ben 16 jaar samen met mijn man, we hebben 2 prachtige kinderen. Onze weg was hobbelig. Hij bedroog me 3 keer in de eerste jaren dat we samen waren. Maar onze wegen kwamen weer samen. Nu merk ik na al die jaren dat ik het niet heb verwerkt. Sinds kort erger ik mij aan alles. Ik doe ook alles alleen. Koken ,wassen ,plassen ,de kinderen. Dan nog een eigen zaak. Hij komt thuis, zet zich en speelt wat met zen gsm. Of moet nog ergens naartoe. Al dan niet voor zijn werk. Ik negeer hem vooral. Maar dat lijkt geen effect te hebben. Praten lukt helemaal niet meer. Hij ziet niet dat er iets is, loopt weg van elk probleem. Heb het gevoel dat het op is. Geen liefde meer langs mijn kant. Nix kan me eigenlijk nog schelen. Weg kan ik niet. Ik heb een eigen zaak in ons huis. En dan zijn er nog de kinderen... ik weet met mezelf geen blijf meer. Wat doe ik in mijn situatie?

Anoniempje

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bij hem is praten ook weg. Geen affectie op mij niet meer. SUDOCU krijgt meer aandacht dan ik

Anoniem
Reactie:
Intiem contact al een 6 maand niet meer. Ik voel mij gefrustreerd hierdoot

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 20 - We hebben zó vaak onenigheid

Heb sinds 1 jaar ’n relatie met ‘n man die, diabetisch 2 heeft, ‘n heup probleem van jongs af aan en daarnaast ook nog dyslectisch is. Ik zelf mankeer lichamelijk (nog) niks. Geestelijk ben ik ‘n piekeraar en zie ik altijd beren op de weg.

We hebben ‘n weekend relatie want ik wil doordeweeks op mezelf zijn. Ik moet dan bijtanken. We hebben daar steeds woorden over want hij wil vaker bij elkaar zijn. We hebben goede sex, alleen moet het wel volgens zijn methode want hij moet ‘n paar uur van te voren ‘n pilletje innemen. Ik heb daar niet altijd zin in en dan hebben we weer onenigheid. We hebben allebei ‘n kort lontje en heel vaak ruzie. Ik vind dat ik met hem niet kan praten en hij vindt dat het allemaal moet zoals ik het wil. Mijn reactie is dan: ja, ik moet alles bedenken want uit jou komt niks. Waarop hij dan weer zegt dat hij de kans niet krijgt. Hij kan heel moeilijk uit zijn woorden komen. Ik heb ontdekt dat dyslectie ook leidt tot communicatie problemen.

Het volgende probleem is ‘zijn’ camper. Stond nog bij zijn huis dat al ‘n half jaar te koop staan. Bij onze 1e kennismaking vond ik ‘m al heel lelijk. Hij had (in mijn beleving heel amateuristisch) een bus tot camper omgebouwd. (Zijn vorige relatie is bij hem weggegaan omdat ze hem niet mooi vind) Ik heb zelf altijd ‘n caravan gehad.

De camper van de week (in mijn vrije tijd) opgehaald en schoon gemaakt. Ik was ook nog blijven slapen, dus ik vind dat ik al veel voor hem gedaan had. Ook nog boodschappen voor hem gedaan.

Hij was moe, we zijn allebei al boven de 70. We kregen weer ruzie omdat ik voorstelde dat hij hem beter kon verkopen omdat Ik het niet zag zitten. Hij werd zó kwaad en ik ook! Ik heb mijn spullen gepakt en ben overstuur naar huis gegaan. Normaal zou ik dit weekend naar hem toe, want dat doen we om en om, maar ik heb niks meer van hem gehoord!

Ik denk dat het beter is dat we uit elkaar zijn. We hebben zó vaak onenigheid. Ik voel me heél verdrietig want ik geef wel veel om hem.

Anoniema

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - we kunnen niet blijven negeren

Ik denk tot een soort van zelfinzicht te zijn gekomen betreffende mijn relatie en mijn gevoel er in. Ben al een tijd niet tevreden. Vooral omdat ik het gevoel krijg dat ik voor hem niet aantrekkelijk genoeg ben. En misschien zelfs twijfel aan zijn liefde voor mij omdat hij mij zelden tot niet knuffelt of kust en kennelijk totaal niet die behoefte lijkt te hebben. Voel mij hierdoor wat onzeker ook omdat ik gewoon niet tevreden ben met mijn buikje. Daardoor merk ik ook dat ik ook een soort van afstand ga nemen als ware een vorm van zelfbehoud. Ben mij heel goed bewust dat de situatie zo niet zal veranderen. Weet echter ook niet goed hoe ik deze kan veranderen. Ben erg gevoelig voor flirten en dat geeft mij ook het zelfvertrouwen om terug te flirten. Wij flirten al heel lang niet meer met elkaar. Noem het sleur, gewoonte of vanzelfsprekendheid, het voelt gewoon zo frustrerend. Ik wil gewoon die liefde voelen.. van beide kanten.

Ik weet gewoon echt niet meer wat ik moet doen. We kunnen toch niet voor eeuwig beiden de andere kant op kijken en negeren wat hier gaande is.

Ik weet dat we hier over zouden moeten praten, maar ik weet niet goed of wij dat kunnen zonder dat het voelt of overkomt als verwijten.

Het voelt of we elkaar verliezen maar net doen of dit niet zo is en ik weet niet goed waarom?

Ja denk dat ik het van mijn kant het waarom wel weet. Wil gewoon mijn gezin niet kwijt en denk misschien til ik er gewoon te zwaar aan.

Maar toch kan ik dat frustrerende gevoel aan gebrek van intimiteit niet van mij afschudden.

Ik roep ook heel hard tegen mezelf dat ik best zonder kan en dat er zoveel meer ook belangrijk is, maar dan lieg ik denk ik wel keihard tegen mezelf.

Hij voelt dit toch ook? Ik kan mij niet voorstellen dat hij tevreden is met onze platonische relatie.

Moet ook toegeven dat van mijn kant momenteel ook geen aantrekkingskracht is, maar ik wil dit wel. Dat gevoel, de lust en passie. Nu zijn we meer maatjes dan geliefden.

Even ter verduidelijking ik mis niet de seks. Die behoefte is er momenteel totaal niet, waarschijnlijk ook omdat ik niet geprikkeld word op deze manier.
Ik mis vooral de affectie, het knuffelen met elkaar en wellicht als dat weer aanwezig zou zijn, de rest misschien ook wel weer zou kunnen komen.

Lonelygirl

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik voel mij ook gefrustreerd, omdat ik niet meer met hem mag vrijen. Ik 'snap het niet
Hij neemt medicatie ' coversyl plus ' ik heb op bijsluiter gevonden dat je daar impotent van word. Erg he.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Onze ruzies gaan alleen over zijn werk

Ik ben 8 jaar getrouwd heb 1 kind en nu weer in verwachting. Ik werk zelf 3 dagen in de week en mijn man werkt 6 jaar in een autogarage en verdient echt heel weinig. Hij gaat niet op zoek naar ander werk. Ik merk dat hij onzeker is en wilt in dat garage blijven ivm vertrouwde vrienden en collegas. Doet echt geen moeite om aan een beter baan te komen. Onze ruzies gaan alleen over zijn werk. Ik ben het ook zat om elke keer hetzelfde liedtje. Ik laat het soms los van kan me niks schelen. Maar toch zijn er periodes dat ik weer erop terug kom. Op verschillende manieren geprobeerd hem te overtuigen maar helaas zonder resultaat.
Als mijn tweede kind er is wil ik ze beide naar de opvang brengen maar kan het alleen niet betalen want ik betaal eigenlijk alles. Echt te lange verhaal maar weet echt niet meer wat ik met hem aan moet.

Linsey

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Ik voel me verscheurd

Verhaal 39
Dag iedereen,

Ik ben een vrouw van 34 jaar. Ik heb ongeveer een relatie van 10 jaar en wij hebben een zoontje van 3,5.

Onze relatie is altijd nogal turbulent geweest maar het laatste jaar gaan we van crisis naar crisis. We zijn heel verschillende en willen ook heel verschillende dingen in het leven, zo blijkt. We gingen al naar een relatietherapeut maar zij ziet na verschillende sessies ook niet hoe wij samen gelukkig kunnen worden. Dus, simpel zou je denken, uit elkaar dan maar..:

Er is echter, buiten ons zoontje, nog iets wat ons heel erg bindt: we zien elkaar zo zo zo graag. Ik voel hem als een deel van mij, uit elkaar gaan zou voelen alsof mijn arm er wordt afgerukt ofzo. Ik kan de gedachte niet verdragen hem te moeten missen. Hij voelt zich net zo. Hij wil niets liever dan gewoon samen gelukkig zijn maar het lukt gewoonweg niet.

Ik voel me verscheurd. Ik ga hieraan kapot.

Zijn er nog mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt of meemaken?

Lieve groet

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24 - BROKEN INSIDE…


Sinds een week, zondag 19/07/2020, is de bom ontploft tussen mij en mijn partner, iemand waar ik enorm veel om geef.
Wij zijn al (of nog maar) enkele maanden samen. We hebben elkaar via Tinder leren kennen, na gezellige chatsessies afgesproken met elkaar en heel snel een zekere klik met elkaar gevonden. Onze eerste date was een topper en heeft ons tot meerdere bijeenkomsten weten verleiden. Telkens was het een succes, ook al ontdekten we dat we op vele opzichten van elkaar verschilden, toch was er meer dan genoeg aantrekking om verder te blijven gaan met elkaar. Zo zijn we ook samen COVID ingerold, hebben we de nodige afstand genomen en dit stilaan weer opgebouwd met wandelingen en vertrouwen. De interesse bleef groeien en toen plots de vonk echt oversloeg en beide kanten helemaal mee in het verhaal waren hebben we onze bubbel als ene bubbel gemaakt.
Iets dat we eigenlijk beide niet hadden verwacht is vanzelf uitgegroeid tot een relatie die we rustig maar zeker samen ingingen. Dit was met veel respect, groeiende liefde en veel plezier. De COVID periode bood ons de mogelijkheid om veel tijd samen door te brengen, tijd die we veelvuldig aan elkaar gaven zonder problemen en met een zee aan liefde! Zo genoten we dus 5 weken van elkaar tot dat het leven weer stilletjes aan op gang begon te komen. Geen enkel obstakel lag in onze weg, veel beloftes werden aan elkaar gemaakt uit pure liefde, COVID was een geschenk voor ons, zo zagen we het toch.
Eens het leven terug op gang kwam en wij beiden ook ons werk moesten aanvatten met maar een week verschil tussen onze start ups, was het even zoeken naar tijd voor elkaar en samen, maar ook daar vonden we onze weg weer vlotjes in. Tot op heden hadden we 2 onenigheden gehad die in die ene week tijd vielen. We moesten duidelijk wennen aan deze manier van het leven als werkende mensen waar gebrek aan tijd en dagelijkse werkstress aan factor kunnen spelen. Toch slaagden we er vlot in deze achteraf bekeken mini obstakels achter ons te laten en onze relatie met telkens nieuw leven aan te blijven gaan.
We waren nog maar enkele weken aan het werk toen een potentiële promotie aanbrak voor mijn partner. En deze was zeker welverdiend, ze is ten slotte de juiste vrouw op de juiste plaats, het enige probleem dat met deze promotie bijkwam is dat het een voltijdse functie is…
Om hier even dieper op in te gaan, mijn partner is 39 en heeft in haar levensjaren genoeg meegemaakt wat voor sommige mensen pas in een heel leven voorkomen. Zo is ze tot tweemaal getrouwd geweest, heeft ze 3 kinderen van 2 verschillende vaders, heeft ze rock bottom gezeten waar ze zelfs niets had maar alles aan haar nageslacht schonk alsook het geluk gehad zich hier terug uit te vechten en een nieuwe start te nemen. Het meest aangrijpende in haar leven is iets wat voor vele mensen bijna onmogelijk is om te vatten en is het verlies van uw echtgenoot. Om dit zaakje nog moeilijker te maken blijkt dit samen te gaan met poging tot moord op haar eigen wezen door net die persoon en daarna zelfmoord wat haar tot een weduwe maakte. Daarnaast blijkt dit huwelijk ook nog eens om een narcistische persoonlijkheid te gaan met waanideeën, homofiele navolging, bedrog en zelfs pedofiele trekken. We kunnen gerust stellen dat ze een trauma complex heeft, en deze zelfs dubbel moet dragen. Ze is zeker getekend hierdoor maar dankzij haar sterke persoonlijkheid ook in staat geweest om zich na een dikke 2 jaar er uit te trekken of redden zoals een phoenix zou doen. Natuurlijk heeft ze nog steeds littekens en zal het nog jaren duren voor dat deze geneze, als dit al mogelijk is zelfs…
Het is dan ook niet moeilijk om voor te stellen dat een voltijdse job erg veeleisend is voor iemand met een persoonlijkheid als haar. De reden waarom ze haar eerdere functie aannam was natuurlijk net dat dagje extra rust, precies wat mensen met een trauma complex nodig hebben.
Mijn partner is erg gedreven en ambitieus tot op een competitief niveau zelfs. Ze gaat overal 100% voor. Dat is dikwijls een mooie eigenschap, maar in dit geval stiekem een vloek op haar eigen, want hiermee negeert ze zelf haar eigen herstel of bemoeilijkt dit toch alleszins. Moet ik haar dit vertellen, haar steunen? Ik besluit natuurlijk haar te steunen maar probeer toch op voorzichtige wijze haar te vertellen dit zeker goed te overdenken omdat ze natuurlijk wel voltijds moet gaan werken hierdoor.
Ze is erg gevoelig aan kritiek, typische eigenschap voor mensen met een trauma complex, dus ik push dit onderwerp niet te hard, maar soms heeft het niet veel nodig om uit de hand te lopen. Sinds ze haar promotie in handen neemt en uitvoert worden onze problemen groter. Ze is dagelijks moe, heeft geen tijd meer, ze is overprikkelt, etc… Alles komt dubbel terug en ik vang hier veel van op, maar ook mijn stress-level heeft zijn grenzen.
Ik heb zelf ook een job dat veel dedication van mijzelf vraagt. Ik ben zeer energiek en niet snel moe, maar zoals iedereen moet ik ook kunnen ventileren… maar met de gemaakte promotie van mijn partner is dat bijna onmogelijk. Ik kan heel dwingend overkomen en ze krijgt dikwijls heel snel het gevoel dat ik haar opslorp in mijn ventilaties wat tot vele kleine prikkel momenten leidt tussen ons.
Uiteindelijk kom ik hierdoor zelf ook beladen in stress. Ik kan namelijk mijn ei nooit echt kwijt, COVID belet ons om dit te doen zoals ik het anders zou willen en kunnen, daarbij zijn er veel nakende verandering op komst zoals gaan samenwonen en de voorbereidingen daarvan, mijn eigen werk dat veel van mij vraagt en nog enkele veranderingen in petto heeft, etc… Daarbij moet ik ook nog eens eerlijk vertellen dat ik zelf niet erg gemakkelijk ben, als we het kind een naam moeten geven dan ben ik een asperger en zoals vele aspergers heb ik dat jaren gevonden van niet, typical indeed. Anyways, trauma complex en asperger samen, momenten van veel stress door beide jobs… Ja je kan de problemen idd al zien borrelen.
Onze onenigheden die ondertss al gerust ruzies kunnen genoemd worden, worden frequenter en nemen serieus in intensiteit toe. Daar komt nog eens bij dat ik iemand ben met een heel luide stem. Wanneer ik zeg luid, dan bedoel ik ook echt luid. Zelfs normaal spreken is luid en verdragend, ik heb de ideale stem om les te geven in grote aula’s bij wijze van spreken. Je kan jezelf dan ook al voorstellen dat als ik opgewonden ben, mijn stem hierin mee gaat. En laat dat nu net zijn waar mensen met een trauma complex gevoelig aan zijn. Waar we zagen dat we echt bij elkaar passen, merken we ook dat sommige dingen echt pal op elkaar staan, zeker in ruzie.
Als we dan toch over mijzelf bezig zijn, ik ben zelf ook iemand met scharen, ze zijn echter niet zo diep of bindend als die van haar. Een goede 9 maanden geleden (op het moment van dit schrijven) werd ik namelijk gedumpt na een relatie van net geen 10 jaar. Niet enkel gedumpt, dit gebeurde ook nog eens terwijl ik op missie was (Militair en 4 maand van huis). En daarna kwam alles, ze had mij bedrogen, jaren geleden al. Ze was bij mij samengebleven omdat het gemakkelijk was en ik haar goed onderhield. Ze gaat al beginnen daten. Ze heeft al een vriend. Ze hebben seks gehad in mijn bed terwijl ik op opdracht was. Ze waren al samen voor wij zelfs uiteen waren. Ze zijn eigenlijk zelfs al verloofd… Ja laten we het zo stellen, ik ben ff alle vertrouwen kwijt en heb mijn eigen schade hiervan opgelopen. Maar dit geneest, en geneest echt, dat van mijn partner mss niet. Maar je neemt het wel mee in uw toekomstige relaties net zoals zij dat doet.
Zo komt er dan ook jaloersheid in je relatie terecht, een grote ziekte dat meer kapot maakt dan dat het goed doet. Ik heb jaloersheid altijd veroordeelt. Dit was iets waar ik bijna nooit last van had tenzij ik mij echt persoonlijke bedreigd voelde, wat al niet snel komt, want ik en emoties, wij zijn geen vrienden. Ik ben nogal blind voor zo’n dingen. Of beter gezegd, ik was blind. Sinds mijn eigen pijnlijke ervaring zie ik in alles onheil, ook weer niet goed. Ik wil niet die jaloerse persoon zijn dat ik altijd wist te veroordelen. Ik was net openminded in alles en nu ben ik haatdragend jaloers ventje opeens, ja ik ben niet blij met mijzelf.
Anyways, mijn partner heeft in haar dikke 2 jaren van herstel een heel proces doorgelopen. En vele daarvan zijn de typische dingen, eigenlijk is ze bijna roll model voor dit soort zaken, maar dat durf en kan ik haar niet zeggen. Ze heeft zich terug moeten wringen in the dating world, ze heeft apps hiervoor ontdekt, ze heeft slutty momenten gehad, ze heeft gereserveerde momenten gehad, ze loopt alles door wat niet abnormaal is voor een vrouw in haar positie. Ze verwerkt tenslotte niet enkel weduwschap, maar ook zelfmoord van een geliefde, moordpoging op haar door een geliefde, en een jarenlange narcistische relatie waarvan zij het slachtoffer was. Ik zei dubbel trauma complex, maar wrs is de macht hiervan hoger.
In die jaren van doen en laten heeft ze ook mensen leren kennen die je kan klasseren als echte vrienden (in haar ogen), en dat zijn er twee. Geen raar getal, want ECHTE vrienden kan je dikwijls op 2 handen tellen en meestal zelfs op één hand. Jammer genoeg, is haar idee van vriendschap en dergelijke zo verdraaid geraakt met alles dat ze heeft meegemaakt (in mijn ogen welliswaar) dat ze op dat vlak niet echt recht kijkt. Beide “vrienden” zijn mensen die haar als seksuele partner hebben proberen te aangrijpen, ze heeft dit ook met beiden gedaan, vriend 1 een man en vriend 2 een vrouw. Dat heeft bij beiden tot een ‘niet’ relatie geleid maar toch een band ontwikkelt. Vriend 2 heeft dat ingezien en neemt zelf ook afstand daarvan en zoekt haar eigen geluk, maar vriend 1 weet dat hij haar geen relatie kan bieden, maar weet ook dat hij emotioneel sterk staat. Hij heeft haar ten slotte leren kennen in haar herstel waaruit veel komt natuurlijk. Ze zijn beiden gebroken en putten hun verbintenis hieruit, hoe zwak of sterk dat ook mag zijn.
Vriend1 is zelf een gehandicapte man, mist ledematen (onderlichaam) en is niet in staat zijn intieme regio te gebruiken zoals meeste mannen dat wel kunnen. Hij is ziek, wrs ook ‘tainted’ en niet in staat haar te bieden wat ze wil. Maar hij is iemand dat luistert als het hem uitkomt en mogelijk is in zijn toestand (alle respect daarvoor), maar hij is ook slim en bijna textbook material als het op manipulatie uitkomt (of zo komt dit toch voor mij over, idd de geschade man met weinig vertrouwen). Toen ze merkte dat ze met hem geen toekomst had en verder ging zoeken zat hij er ten slotte toch altijd tussen. Nu met mij, dankzij COVID, kon hij er niet tussen zitten, ze had uit eigen basis ook besloten om het zo te laten met hem, ik wist veel want ze heeft me dit alles zelf verteld. Ze maakten hier ruzie over, maar toch bleef hij ‘onverschillig’ sturen. Hij zou onze relatie respecteren, etc etc… Maar natuurlijk, kan hij het niet laten en gebruikt hij ook zijn handicap om haar te overhalen: “ik heb niemand blablabla…” en gaat mijn partner toegeven en naar hem toe.
Je moet begrijpen, mijn partner is erg emotioneel, ook al zegt ze van niet en komt dit enkel in beperkte kringen naar boven. Wanneer ze om iemand geeft, dan is ze enorm empathisch en dus emotioneel begaan. Zelfs met haar eigen kinderen heeft ze een zekere afstand, maar toch is er een duidelijke emotionele band (logisch het zijn haar kinderen) en zo gaat dat niet iedereen toe waarom ze om geeft. Hij weet dat ook, hij kent haar tenslotte goed genoeg en telkens als ze vertelt ‘hoe of wat’ kan ik enkel maar merken dat hij perfect in speelt op dit alles om haar toch weer opnieuw te overhalen. Hij heeft geen enkel respect voor wat ze wilt, hij denk enkel aan wat hij zelf wilt en weet dit uitstekend te benutten. Mijn partner is tenslotte goed van hart en dat werkt op haar.
Je kan nu op dit moment idd denken ‘waar maakt hij zich zorgen over, het is maar een gehandicapte (geen bezwaar trouwens tegen mensen met limitaties, alle respect zelfs) man die niets kan. Ik moet je vertellen, ze hadden toch een fysieke relatie, ze heeft me dit zelfs bijna in detail beschreven, wrs zonder dat ze eigenlijk zelf echt doorhad. Maar vergeet niet, ik heb een uitstekend geheugen, ik vergeet zo’n dingen NOOIT meer. En om die reden, en zijn aanhoudend gedrag doorspekt van verleiding en misbruik van de situatie, ben ik helemaal niet blij met hem.
Zo kom je dus op jaloers deel uit in onze relatie! Hij blijft aanhouden ‘ondanks zijn zogezegd respect’ en ze blijft er in trappen. Op een gegeven moment word me dit echt te veel en geef ik dat ook aan. Wanneer ik dit doe zijn we al op het moment dat ze er geheimzinnig over doet want ik zie zijn berichten passeren maar ze liegt van niet. Na veel discussie hierover belooft ze me dat ze voor mij kiest, ze wilt onze relatie uitbouwen en mee verder gaan en heeft dit ook aan hem duidelijk gemaakt. Ik ben natuurlijk argwanend, maar geef haar het voordeel van de twijfel (mss ben ik ook naïef?) en het probleem lost zich zo een beetje op. Maar onze ruzies worden hierdoor niet minder.
De druk van haar werk, het initiële probleem, en dus ook dat van mij met mijn eigen stress level, is er ten slotte nog steeds. Het wordt enkel erger en we hebben al enkele keren schijnbreuken gehad en sleutels op en af met elkaar gewisseld ondertussen. Telkens met hernieuwde beloftes en breuken hiervan. Mijn partner haar geheugen is niet zo sterk meer, ook niet vreemd voor iemand met haar aandoening, maar basicly zorgt dat ervoor dat in haar ogen alles steeds mijn schuld is. Maar mss ook niet, want waar ze zo empathisch en emotioneel op goede momenten, is er enorm gesloten en teruggetrokken op momenten als dit, dus mogelijk is het ook mijn gevoel dat mijn beeld hierover vervormt en tot op de dag van vandaag geef ik haar nog steeds het voordeel van de twijfel hierin.
Zo begint ze na een tijd te verdwijnen wanneer wij ruzie hebben met elkaar. Maar niet zomaar verdwijnen, ze verdwijnt letterlijk van aarde en wereld voor uren, zelfs haar kinderen hebben geen idee waar ze is dan. De eerste keer 4u, daarna 6u, en sindsdien de komende 3 keer voor 8u aan een stuk. Telkens is het ongehoord dat ik vraag waar ze was, wat ze deed… Ik mengde mij in haar privacy en dat is een absolute no go zei ze mij dan. Ik probeer telkens opnieuw uit te leggen waarom ik hier zo veel moeite heb (my own scars) maar daar heeft ze geen enkel oor naar. En uiteraard sluipt het idee van vriend1 in mijn hoofd.
De laatste grote ruzie die we hebben loopt zo hard uit de hand dat ze uren verdwijnt en onze relatie beëindigd. Het is niet vreemd dat we de relatie beëindigen, ondanks al onze beloftes, we zijn hier beiden in fout (tenzij je het haar vraagt, dan ben ik altijd in fout). Maar deze keer was het anders, uren verdwenen, geen greintje respect meer voor mij en alles dat we hadden besproken, elk risico we voor elkaar namen, elke inzet dat we hadden getoond was plots onbestaande. Ik werd bijna letterlijk behandeld als een stuk vuil (zeer confronterend door mijn laatste relatie waarin ik net zo werd behandeld plots) en ik ging hiervan bijna letterlijk kapot tot op het niveau dat ik er lichamelijke achterstand van ontdekte. Tevens dit is de ruzie waar we eigenlijk nog steeds in zitten, hoewel je deze in zekere zin als ‘opgelost’ kan beschouwen.
Ik kan de breuk niet aanvaarden, ik ben echt ‘hooked’, alle liefde die ik nog in mijzelf had heb ik opgerakeld en aan haar geschonken, elke bedenking dat ik had ivm opgelopen angsten heb ik overboord gegooid en het risico aangegaan. En nu plots besta ik niet meer. Alles waarin ik geloofde was van de tafel geveegd. Het leek zelfs even alsof er echt niets meer was. Maar zoals altijd, ze is niet snel zoals ze zelf telkens zegt, draait ze een beetje bij, maar deze keer enkel een mini beetje. Onze relatie heeft nog hoop, maar enkel nog onder voorwaarden en samenwonen zit er sowieso niet meer in.
Mijn werksituatie vergemakkelijkt het niet om deze situatie aan te gaan maar ik blijf mijn best uitermate doen. Ik begin mijzelf te verdiepen in ‘trauma complex’, zoek naar traume complex in combinatie met asperger voor het geval dat kan helpen. Ik lees talloze naslagwerken, doe research naar alles, van slachtofferhulp ivm zelfmoord tot narcisme en zelfs leven met autisten. Alles, ik laat het haar ook weten. Ik zie haar echt enorm graag en wil haar niet verliezen. Ja ik idd, mss ben ik enorm naïef, dit is mijn eerste relatie na mijn eigen voorval, mss plaats ik te veel hoop hierin, maar dat geloof ik niet. Ze is werkelijk een topvrouw! Je moet mij niet geloven, maar iedereen die haar zou leren kennen zou hetzelfde denken volgens mij, maar mss niet dezelfde dingen doen eens haar problematiek aan het licht komt. Ik laat mij dus niet stoppen hierdoor.
Ze apprecieert alle moeite die ik doe enorm hard en ik voel dat er terug een zekere connectie is, erg zwak, maar er is iets, het is niet verloren. De eerst volgende keer dat we elkaar zien (nu enkel dagen geleden) is zalig, ik geniet echt een prachtige avond met haar en ik krijg van haar de indruk dat dit insgelijks is. Ze stelt zelf voor om ’s anderdaags samen de middag door te brengen en daarna de dag. Ik ben echt in de wolken, maar niets was minder waar.
Volgende dag was ze enorm afstandelijk, ik begreep niet waarom, maar dat hield me niet tegen om er wel rekening mee te houden. Ik neem mij voor, dankzij alle verdieping dat ik gedaan heb in de materie en hetgeen ik nu eindelijk kan herkennen, dat ze een slechte periode heeft. Ik moet nu even haar voorop stellen, rekening houden met haar noden want zelf is ze even niet in staat dit te doen. 1 door haar werk, het te veel dat ze op de vork nam (en de problemen die daar bij kwamen dat ik niet heb verteld in mijn schrijven, puur werk gerelateerd maar even doorwegend voor haar gemoed), 2 onze eigen problemen en 3 haar persoonlijke innerlijke strijd dat telt bij mensen met trauma complex. Ik vermijd elk zwaar onderwerp, probeer zo goed mogelijk mijn eigen voor te stellen maar door haar eigen negativiteit belanden we toch in de zware materie die we zo graag hadden willen vermijden.
Voor ik het weet krijg ik alweer halvelings de schuld, ditmaal verweer ik me niet want ik wil het niet erger maken en ze staart enkel nog. Ik voel dat ik niet meer gewenst ben, en enkel een muur van defensief krijg ik als antwoord. Uit respect voor haar rust, ruimte en vrijheid keer ik terug naar huis. Ze ging langs de winkel gaan en winkelen. Maar plots verdwijnt ze weeral! Weer hoor ik haar uren niet. Ik word hier letterlijk gek van, mijn hart kan dit letterlijk niet aan, ik heb pijn in mijn borst. En na uren hoor ik haar plots…
Ik had niets verkeerd gedaan, maar toch kwam de waarheid naar boven… Vriend1… Ik had sowieso het vermoeden, maar nooit durven vragen uit respect voor haar. Ik wou ze dit vertrouwen geven, ik wou haar geloven dat ze idd erg oprecht, principieel en enorm eerlijk is. Dat ze idd nooit liegt en altijd haar beloftes houdt. En plots veegt ze dat allemaal van de baan, ik herbeleef bijna mijn eigen mini trauma ivm vertrouwen en bedrog. Toch besluit ik kalm en open te blijven, mijn liefde voor haar is mss zelfs te onbegrensd?
Ze geeft toe dat ze bij hem was en daar haar rust vind. Verder word hier niet meer over gezegd en ’s anderdaags wanneer we elkaar zien gaat dit gesprek verder. Ze geeft toe dat ze idd telkens bij hem was als ze verdween. Sterker nog, ze wilt dit niet meer opgeven. Als wij een relatie willen hebben, dan moet ik hem in haar leven laten zoals ze het zelf wilt. Ze is van mening omdat ze hem al langer kent er daardoor meer recht is voor hem. Hij is trouwens gehandicapt, dus waarom zou ik mij bedreigd moeten voelen? Hij kan niets doen volgens hem. Maar ze vind wel dat ik het moet verdragen, hij is haar dierbaar en ze heeft het geprobeerd om zonder hem met mij verder te gaan, maar dat is onmogelijk vind ze. Ja, ik sta perplex… Ik weet het niet meer. Tranen vloeien, ik voel me minderwaardig, ik wil dit helemaal niet, ik weet het niet meer, ben ik dan niets, zijn alle dingen die we tegen elkaar dan zeiden niets waard?
Ik heb tijd nodig om dit te overdenken. Ik kan alleen maar besluiten dat ik haar graag zie en haar trauma complex wil begrijpen en respecteren, maar valt dit er echt onder? Hoe verder we praten hoe moeilijker het echt begint te worden.
Dit gesprek leeft erg en ik zit in complete tweestrijd. Ik geloof niet in monogamie, ik ben ervan overtuigd dat dit een keuze is dat je maakt in uw leven, net zoals dat je ervoor kiest om dit niet te zijn. Maar polyamorie of -gamie is naar mijn mening evenzeer een keuze die je maakt en niets dat je bent. Spreken we hier over een geaardheid? Dat geloof ik persoonlijk niet, ik kan het bij het verkeerde eind hebben natuurlijk, maar nu, op dit moment, klopt dat niet in mijn hoofd. Zij vind van wel verteld ze mij, ze is niet monogaam en polyamoreus. Als ik hierover doorvraag dan blijkt het dat dit is ontstaan sinds haar laatste huwelijk. En dat is zeer toevallig het narcistische huwelijk waarin hij haar bedroog met vrouwen en met consent ook nog aandacht van andere mannen genoot. Laten we even niet al de rest erbij vergeten. Door alles dat ik over dit huwelijk heb geleerd kan ik enkel besluiten dat ze liefde te kort kwam en dit zelf ook ging opzoeken, met zijn goedkeuring, hij hield zich ook niet in. En zo is hierin gerold en met haar houvast aan deze oude en momenteel blijvende wonden is dit voor een waarheid geworden, een overtuiging. Want van voor dit gebeuren was daar geen sprake van.
En vriend1 heeft ze natuurlijk in de kwetsbare periode leren kennen, en dus ook wanneer ze door haar trauma complex is beginnen geloven dat dit het werkelijke is. Ze is niet meer in staat momenteel om te geloven in iets anders. Dat zie ik ook in, maar maakt het niet gemakkelijker voor mij. Toch ik ben in alle staten, maar bij elke vraag word mijn persoon meer en meer in elkaar gedeukt.
Ik besluit om haar al het vertrouwen te geven dat ze verdiend en dus vriend1 in haar leven te laten zijn, eigenlijk iets dat je altijd moet doen, maar beter laat dan nooit. Ik vraag wel om ook net als ik rekening hou met haar, dat ze ook rekening houdt met mij hierin qua afspreken. Ze lijkt hierin enorm aarzelend maar geeft enigszins toe. We praten er nog verder over en ik ontdek hierdoor wat ik vreesde, dit is voor haar idd een tweede relatie. Ik vraag haar om rekening te houden met mijn trauma hierover maar ze vind dit niet eerlijk en te veel gevraagd. Ik vraag haar om het intieme te beperken tot wat ik aanvaardbaar vind en mij niet door bedrogen zou voelen. Dat vind ze niet aanvaardbaar, elkaar zoenen en ‘skinship’ is een normale en wilt ze niet opgeven. Ik probeer tevergeefs te spreken over respect voor elkaar, maar dat vind ze beledigend en ik laat het passeren. Ik geef toe dat een zoen geen kwaad kan, maar dat ze wel wilt rekening houden met mijn noden en grenzen, hierop antwoord ze dat ze dit al doet maar dat ik niet kan verwachten dat ze haar relatie met hem stillegt op elk vlak. Ik vraag of ze ten minste mij als haar partner kan zien en doen alsof ik haar niet moet delen met een ander, waarop ze antwoord dat ik haar wel moet delen met vriend1. Ik vraag of ze dan toch niet ten minste het gevoel aan mij kan geven dat ik haar niet deel, en daar geeft ze dan uiteindelijk met tegenzin op in…
Ik sta wederom perplex… Ik weet niet meer wat mijn eigen waarde is. Zeker niet wanneer elk gesprek bij vriend1 blijft uitkomen. Als ik haar er op wijs zegt zelfs dat ik het zelf aanstuur terwijl ik net alles er aan doe om hiervan weg te blijven. Tranen vloeien zonder stoppen en geen enkele keer krijg een steunende knuffel of troost, ze ziet er gewoon blij uit, omdat ze mag doen wat ze wilt en ik alleen maar kan toegeven.
Om te sluiten dacht ik dat we de avond samen gingen doorbrengen toen ze me ook nog eens plots vertelde dat ze naar hem ging, dat lag al lang vast en ze had nietverwacht dat ik nu vrij had. Nochtans wist ze al 4 dagen of meer dat ik nu hier ging zijn… maar haar hoofd is duidelijk niet meer bij mij… maar bij vriend1… ik ben echt verloren en gebroken en weet niet meer wat ik moet doen. Mijn zin in het leven is verloren en kwijt. Enkel doem scenario’s flitsen nog door mijn hoofd, maar in geen enkel scenario ga ik bij haar weg. Enkel mijn eigen dood, de dood van hem, gelukkig ongelukkig samen… lijken nog mogelijk. Ben ik echt gedoemd om mijn hele leven in ongeluk te leven of komt hier ooit een oplossing voor?

Nahal

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Ik wil mijn vriend terug

hoi mijn naam is maia ik ben 36 jaar en 9 jaar getrouwt geweest met een geweldadige man die op groffe wijze dwong dingen te doen bij hem met hem die ik niet wou,hij was zwaar alcoholist,ook in mijn verleden ben ik vaak gedwongen dingen te doen die ik niet wou,

 

nu heb ik 2 jaar een nieuwe vriend en leid ons sexleven er onder omdat ik sommige dingen niet fijn vind om te doen die hii wel graag wil van mij,ik heb uiteindelijk voorgesteld om een openrelatie aan te gaan zodat hij bij andere vrouwen kan krijgen wat mij niet lukt om hem te geven,

 

maar dat werd een ramp hij sloeg er in door en zag mij niet meer staan en het heeft bijna onze relatie gekost hij heeft nog steeds contact met een vrouw die geweldig vond in bed hij houd van mij zegt hij en wil accepteren dat ik het heb stop gezet die openrelatie maar begrijpt niet waarom ik voel me erg onzeker en doe alles om onze relatie te redden,

 

maar wil niets liever dan dat hij zou zeggen,ik wil jou alleen hoe je ook bent ,maar dat zegt hij niet en mijn gevoelens lijke hem ook niet veel te intreseren,ook zijn we een hele tijd naar sexclubs geweest en zo maar ikkwam er achter dat het niets voor mij was hij vond het geweldig,

 

ik wil mijn vriend terug die echt mij alleen wou en zegt ik respecteer jou verleden en we gaan er voor samen zonder al die dingen maar dat doet hij niet,ik weet me geen raad meer,wat nu


maia

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Maia,

Als ik jouw verhaal lees, dan lijk je te kiezen voor relaties met mannen waar je zelf niet gelukkig van wordt.

Het is denk ik vooral belangrijk dat je bij je zelf op zelfonderzoek uitgaat wat de reden is dat je dit doet.

Op basis van je verhaal lijkt het erop dat je een laag gevoel van zelfwaarde hebt en dat je het moeilijk vindt om je grenzen aan te geven en vooral bezig bent met dat je partner gelukkig is.

Je zou juist vooral moeten kijken wat jou gelukkig maakt. En te voelen dat jij het waard bent om een leuke vriend te hebben.

Nu trek je mannen aan die passen bij jouw huidige zelfbeeld, bij wat jij uitzendt naar jouw omgeving.

Als jij anders naar jezelf kijkt, blijer bent met jezelf, jezelf respecteert, dan straal je dat uit, en dan trek je mannen aan die jou ook respecteren om wie je bent.

Ik zou je adviseren om daar ofwel zelf mee aan de slag te gaan, ofwel om hulp in te roepen van een hulpverlener / therapeut / psycholoog, die samen met jou de nodige stappen kan zetten.

Ik wens je veel succes, warmte en liefde voor jezelf. :-)


Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ik wil kinderen en mijn man niet

Ik wil kinderen en mijn man absoluut niet. We hebben verder 6 jaar een stabiele relatie waar we beiden tevreden mee zijn.

Hoe ga ik met dit gegeven om, dat hij absoluut geen kinderen wil?
Vragen die steeds op komen zijn, moet ik mijn man verlaten omdat ik wel de kinderwens heb?
Hoe zou ik mijn man kunnen overhalen?

Hopelijk kunnen jullie mij wat tips geven of weet iemand een therapeut waar ik dit probleem kan voorleggen?


Anoniem

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Beste Anoniem,

Hoe moeilijk is het als jullie wensen voor de toekomst uit elkaar lopen? Ik ben bang dat het geen kwestie is van je man overhalen, hij moet echt overtuigd zijn dat hij kinderen wil.

 

Als zijn gevoel op dit moment helaas 'nee' zegt, en dit gedurende jullie hele relatie het geval is geweest, kun je je afvragen of hij ooit van gedachten zal veranderen.

Uiteindelijk zal één van jullie 'afstand' moeten doen van je overtuiging. De vraag is echter of degene die bakzeil haalt daar op de lange termijn gelukkig van zal worden.

Ik denk dat het verstandig is als jullie in relatietherapie gaan om dit probleem te verkennen. Mocht hieruit naar voren komen dat jullie beiden geen afstand willen doen van jullie eigen overtuiging, dan kan de therapeut jullie verder begeleiden.

 

Mijn ervaring leert dat wanneer de één wel kinderen wil en de ander niet, dat dit op de lange termijn tot problemen en verwijten leidt.

Sterkte!


Petra
Reactie:
Hallo,

Ik heb net ook in zo n situatie gezeten. Ik zou wel degelijk met een gebroken hart mijn partner verlaten hebben en mijn kinderwens gevolgd zijn.
Mijn partner heeft echter toch ingestemd uiteindelijk. Wij hebben nu een zoontje en hij is de beste papa ooit.
Wat later blijkt is wel dat het niet enkel gaat om het al dan niet hebben van kinderen. Als je een kinderwens hebt, zie je het leven gewoon echt helemaal anders.... denk ik... daar zitten we nu wel met de problemen...

Xx

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Mijn man is verliefd op een ander

Mijn man en ik zijn 21 jaar bij elkaar en hebben 2 zonen van 12 en 14 jaar.
In onze relatie is eerder vreemdgaan voorgekomen en daar zijn wij toe sterker uit gekomen maar deze keer lijkt het anders.


Mijn man heeft zo'n 7 weken geleden toegegeven verliefd te zijn op een ander en dat dit al zo'n half jaar aan de gang is. Ook zij is verliefd op hem.


Achteraf heb ik ook al een half jaar een onderbuik gevoel gehad dat er iets niet klopte, ik was er soms echt ziek van, maar ik had geen bewijs en dacht dat ik gek was.


Hij twijfelt aan zijn gevoelens voor mij en zegt dat hij veel van mij houd maar meer als zijn beste vriendin. Hij was niet op zoek naar iets nieuws, het is hem overvallen.


Hij verteld mij dat zijn gevoel voor mij al wat was verminderd voor hij verliefd werd en geen idee heeft hoe dat kwam. Onze relaties was altijd goed, we zijn een goed team, weinig ruzie,kunnen goed praten en we geven elkaar de vrijheid om eigen dingen te doen.


Hij slaapt inmiddels op zolder om afstand en rust te nemen. Er is geen intimiteit meer en slechts af en toe een knuffel of kus omdat hij mij geen valse hoop wil geven.


Hij zegt een super gezin te hebben, maar de verliefdheid heeft hem aan het twijfelen gebracht.
Hij wil het graag alles oplossen tot ieders tevredenheid...


Hij vind het moeilijk met de situatie om te gaan en vind het vooral allemaal verschrikkelijk voor mij.
Ik heb hem gezegd dat ik hem de tijd en ruimte wil geven om zijn gevoel uit te zoeken en probeer ook afstand te nemen, al wonen we in een huis..


Ik besteed meer tijd en aandacht aan mezelf, mijn uiterlijk, vrienden en hobby's.
Ik zorg goed voor mezelf om deze situatie het hoofd te kunnen bieden en er te zijn voor mijn kinderen.
Ik hou nog steeds heel veel van hem en wil er alles aan doen om de relatie te redden, al kan ik niet zo veel doen op dit moment.


Ik lees veel om inzicht te krijgen in hoe mannen denken en hoe om te gaan met de situatie, maar er staan veel verschillende dingen op internet.


Mijn vrienden en familie (en zelfs mijn man) vinden het heel knap hoe ik met de situatie omga en prijzen mij de hemel in maar snappen soms niet dat ik hem niet de deur uit zet.
Ik vind echter dat, zeker zo'n lange, relatie in voor en tegenspoed is.
En dat als ik hem hard weg duw dit alleen averechts werkt.


Ik wil hem op deze manier laten zien wat hij mist als hij weg zou gaan en hem serieus nemen in de moeilijke tijd die hij heeft. Echter, als ik nu naar mijn onderbuik gevoel wil luisteren is het zo wisselend.


Ik denk namelijk dat hij uiteindelijk niet weg zal gaan en wacht tot er voor hem gekozen gaat worden.
Ik denk dat het uiteindelijk goed komt maar bereid me toch voor op het ergste, just in case...
Hoe hij het heeft aangepakt verdient niet de schoonheidsprijs maar hij heeft er niet voor gekozen om zich zo te voelen.


Mijn vragen zijn eigenlijk:
-Wat doe ik goed?
-Wat kan beter?
-Hoe lang moet ik hem de tijd geven om een beslissing te maken?
-Zijn er mensen met dezelfde ervaring?

Alvast bedankt voor het lezen en jullie reactie


Anna-Lee

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 28 - mijn man heeft niets met intimiteit

Beste lotgenoten,

Ik ben al 6 jaar getrouwd met iemand die totaal niets geeft om intimiteit. Al jaren maak ik ruzie met hem hierover. Als ik niets vraag kunnen we jaren zonder intimiteit. Ookal zet ik de eerste stap, hij weigert dan nog zo vaak mogelijk. Porno kijjen en webcamsex kan die wel. Heb hem vaker betrapt. Telkens belooft hij te veranderen maar er verandert niets. We slapen apart.ik heb een kind gekregen per ivf en ben nu van de tweede zwanger. Hoe dat is gebeurd? Mag een miracle zijn... we hebben dit jaar niet eens 5 keer sex gehad. Ik ben dit zat!! Ik haat hem hierdoor en kan hem niet uitstaan. Doordat we kinderen hebben heb ik een scheiding uitgesteld. Ik denk toch dat het gaat gebeuren. Ben bijna 6 mnd zwanger hij heeft me met geen hand aangeraakt.

Rana

1
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken zoveel in jouw verhaal. Ik ben inmiddels 35 jaar getrouwd en heb nog nul zelfvertrouwen. Therapie en alles heeft niet gewerkt. Ik weet het het is verschrikkelijk te moeten leven met iemand die je niet werkelijk voelt.

Anoniem
Reactie:
Ik herken zoveel in jouw verhaal. Ik ben inmiddels 35 jaar getrouwd en heb nog nul zelfvertrouwen. Therapie en alles heeft niet gewerkt. Ik weet het het is verschrikkelijk te moeten leven met iemand die je niet werkelijk voelt.

Anoniem
Reactie:
Mijn man heeft ook weinig met intimiteit. Soms denk ik dat hij chemisch gecastreerd is ofZo. Nooit betrap ik hem op porno of het aantrekkelijk vinden van een andere vrouw. En toch word Ik hierdoor erg onzeker. En ik merk ook dat ik wel behoefte heb aan knuffelen. Ik ben ook enorm in dilemma hoe we dit kunnen oplossen en merk ook dat ik steeds meer twijfel of er nog liefde is tussen ons. Ik wens je veel sterkte en ik hoop dat je tot een goed besluit kan komen.

Lonelygirl
Reactie:
Ik ken dat ook die situatie. Ik slaap ook apart. Erg he.

Anoniem
Reactie:
Ik ken deze toestand
Erg he

Anoniem
Reactie:
Ik ken deze toestand
Erg he

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 29 - vreemdgaan

Oké, hier mijn verhaal. Ik merk dat ik al emotioneel word als ik aan dit verhaal begin maar goed.
Om bij het begin te beginnen. Ik heb mijn relatie verbroken in augustus vorig jaar na een relatie van bijna 10 jaar, het was op en het was eigenlijk al een hele lange tijd op, maar nooit gedurfd de knoop door te hakken. Na ongeveer 3 weken ging ik op tinder, ik zag hoe leuk een vriendin dit vond en hoe druk ze het er maar mee had, terwijl ik dit van te voren altijd had afgezworen ooit op tinder te gaan. Na een paar dates en het nodige one night stands, kwam ik een jongen tegen, laten we hem s noemen, moslimse jongen, ik ben zelf Nederlands, pittige man, al ben ik zelf ook niet de makkelijkste. We kwamen beide net uit een relatie en hadden in het begin de leukste tijd, we hadden geen verplichtingen en verwachtte ook niets van elkaar. Later werd het serieuzer, hij verwijderde veel van zijn social media en gaf aan dat hij het niet leuk zou vinden als ik nog met jongens sprak, die ik via Tinder had leren kennen. Logisch leek mij, dus dat kappte ik ook af, alleen met 1 iemand niet, daar sprak ik mee af en heb ermee gezoend, s kwam daar achter en werd heel kwaad, het contact hebben we niet verbroken. Ik had wel over meerdere dingen gelogen, zoals de vakantie die ik met mij ex heb gemaakt om te kijken of er nog iets in zat terwijl ik tegen s heb gezegd dat ik met mij beste vriendin op vakantie was. Ook hier kwam hij achter doordat mijn ex foto's had gestuurd van de vakantie en hij deze omgeving herkende. Later kwam ik er achter dat hij contact had met een meisje en hier mee had afgesproken, hier werd ik heel kwaad om en voelde me vernederd, terwijl ik weet dat ik dat niet kan zijn, ik heb namelijk ook over genoeg gelogen. We kwamen tot de conclusie dat het misschien beter was om te stoppen, we kwamen namelijk allebei uit een relatie en misschien waren we niet toe aan een nieuwe. Toch bleven we contact met elkaar opnemen, we misste elkaar en wilde elkaar zien. Nu hebben we oud en nieuw samen gevierd, een vriendin kwam langs, ze wilde niet alleen zijn, logisch, dus met een paar vrienden heb ik een leuke oud en nieuw gehad. Mijn vriendin bleef slapen, maar ook s bleef slapen. S en ik hebben het wel eens over trio's gehad en wilde dit allebei wel eens proberen, al had ik wel gezegd dat ik dit niet wilde met een vriendin, ik wilde mijn vriendschap niet op het spel zetten. Uiteindelijk lagen we met zijn 3e in mijn bed en mijn vriendin vroeg aan s of ze hem wilde kriebelen, ik zag daar op dat moment niet het probleem in, al had ik wel een licht gevoel van jaloerzie, heel slecht ik weet het. Ik was op dat moment half in slaap gevallen en na het wakker worden, zaten we met ze 3e te dollen, mijn vriendin gaf aan dat ze van een dominante man hield en dat hij sterke handen had, uiteindelijk sloeg hij haar op haar billen en was mijn gevoel van een trio met een vriendin verdwenen. Ondanks het feit dat ik wist dat zij het waarschijnlijk niet wilde, had ik tegelijkertijd het gevoel dat ik haar het meest vertrouw, ze gaf namelijk ook niet aan dat ze het niet fijn vond. 2 dagen later, mijn vriendin appt mij dat ze me wilt zien en spreken over iets belangrijks. Nadat ik bij haar ben aangekomen, geeft ze aan dat ze wilt dat ik het contact met s verbreek. Ik vraag haar waarom, ze geeft aan dat hij meerdere keren heeft geprobeerd om aan haar billen te zitten, nadat ik naar het toilet was gegaan. Hij kriebelde haar eerst in haar nek en ging daarna steeds meer naar beneden. Ik werd zo kwaad en kreeg het zwart voor me, hoe kon hij zo met mij vriendin om gaan, terwijl er tegelijkertijd in me om ging waarom ze daar niet eerder iets van zei en net deed alsof er niets aan de hand was en hem wel vroeg te blijven kriebelen in zijn nek. Ik ben als een gek naar hem toe gegaan en heb gevraagd waarom hij tegen mij had gelogen, ik had namelijk daarvoor aan hem gevraagd hoe vaak hij aan haar billen had gezeten, hij gaf aan 2 keer, daar ben ik zelf bij geweest, later bleek dat die 4 keer aan haar billen had gezeten, maar dat had die niet gezegd, hij gaf aan dat die daar niet het kwaad in zag, omdat mijn vriendin naar zijn mening tekenen aangaf dat ze er wel interesse in had. Ik.werd kwaad want hij had dit met mij moeten bespreken en hij dacht alleen maar aan zijn eigen genot. Hij zegt dat die er spijt van heeft en wilt zijn excuses aan haar aanbieden, maar zij wilt hem met geen mogelijkheid meer zien. Hij zegt dat als zij van mij eist te kiezen, ik voor haar moet kiezen omdat zij me beste vriendin is en hij de gene is geweest die een fout heeft gemaakt, maar aan de ene kant wil ik niet kiezen en ben ik meer om s gaan geven, dan ik eigenlijk had gewild. Ik heb het gevoel alsof ik de controle kwijt ben en straks 2 mensen kwijt raak, wat moet ik nu doen?

Nathalie

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 30 - ik heb zwaar mijn twijfels

Goedemorgen allemaal,

Ik heb sinds 3 jaar een relatie en we hebben sinds 9 mnd een baby samen. Ik heb al 2 kids uit eerdere relatie en hierin hebben wij al het nodige meegemaakt. Juli zouden we gaan trouwen maar ik heb heel zwaar mijn twijfels. Door mijn wantrouwen ben ik best moeilijk maar ik blijf ook elke keer dingen tegenkomen bij hem die mij wantrouwen geven. In de afgelopen weken ben ik oa datingsites tegengekomen. Specifiek voor sex. Ik ben erachter gekomen dat hij vrouwen in zijn telefoon onder mannen namen van zijn werk zet. Hij is altijd "werken". Heb hem ook al keer betrapt dat hij vertelde op zn werk te zijn en toen was hij er niet. Hij heeft overal een excuus voor en niks is waar. Hij laat mij twijfelen aan mezelf en das echt frustrerend.

Mup

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo herkenbaar zit in dezelfde situatie , ook 16 jaar samen en nu eindelijk het aan gedurfd en gezegd dat ik wil scheiden.

Ania

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - moeilijke scheiding

Ik zit momenteel midden in een moeilijke scheiding, die al zo'n 1,5 jaar duurt. Het was een relatie van 18 jaar en ik ben degene die de knoop heeft doorgehakt. Ik kreeg een relatie met mijn ex toen ik 15 jaar was en zijn daarna gaan samenwonen. We schelen behoorlijk in leeftijd, zo'n 14 jaar.
We hebben samen een kind van nu 14.

Mijn ex is een dominante man, met een gebruiksaanwijzing. Wat ik voornamelijk mistte in mijn relatie was de emotionele wederkerigheid. Alles moest altijd op zijn manier en hij kan zich niet tot moeilijk verplaatsen in een ander. Dat stukje empathie mis ik bij hem. Dat als je een gesprek voert dat iemand ook echt luistert, maar ook laat merken dat hij luistert, dat je bevestiging krijgt. Of dat je begrip krijgt. Ook werd hij snel boos, als ik niet luisterde of het niet hem eens was dan verhefte hij altijd zijn stem. En uiteindelijk draaide het er dan weer op uit dat dat kwam door hoe ik me gedroeg/opstelde. Als ik met een vriendin uit wilde, dan moest ik altijd een juist moment zoeken hoe ik dat moest brengen. En uiteraard zoals verwacht was hij het er dan niet mee eens, maar ja...hij kon het me moeilijk verbieden. Of dan kreeg ik opmerkingen...oh dan zit ik weer alleen thuis. Soms denk ik nu weleens....misschien had ik me er niet zoveel van moeten aantrekken of misschien had ik erop moeten reageren of anders moeten reageren en had het dan anders gegaan. Ik voelde me onderdrukt in mijn relatie, was mijn gevoel van vrijheid kwijt. Maar tegelijkertijd vond ik de zekerheid ook wel erg fijn, het vertrouwde. Vanaf mijn 15e al....dat was mijn leven, ik weet niet beter. En we konden het ook erg leuk hebben, het was niet altijd zo. Maar er waren gewoon bepaalde dingen in zijn karakter waar ik moeite mee heb, wat moeilijk is om daarmee te leven. Als ik al een kast verplaatste in de woonkamer ging hij al uit zijn dak, maar echt buitenproportioneel, dat je denkt dat is niet normaal hoor. Schreeuwen waarom doe je dat nou en waarom overleg je dat niet eerst. En dan de auto pakken en wegrijden. Dat je haast gaat twijfelen aan jezelf of je iets verkeerd heb gedaan, terwijl dat is toch niet zo erg een kast verplaatsen. Maar voor hem wel dus. Ik heb wel aangegeven subtiel dat hij daar toch eens hulp voor moest zoeken. Bij onze zoon is toen ook ADD vastgesteld. Maar nee met mijn ex is niks aan de hand. Ik ben degene die problemen heeft.

Nou ja al met al heb ik genoeg dingen waar ik onvrede over heb in mijn relatie. Maar de situatie waar ik nu inzit maakt me ook doodongelukkig. Dat ik weleens twijfel of ik wel de juiste keuze maak. Na al die jaren ben je zo verbonden met iemand dat je de nare dingen weleens vergeet en alleen denkt aan de leuk dingen en die mist. En zeker nu in deze periode met corona. We hebben co-ouderschap, maar het contact tussen ons als ouders is er niet. Hij wil geen contact, ja alleen als ik bereid ben te praten, in relatietherapie te gaan. Want volgens hem is het allemaal niet zo erg en hadden we een perfect huwelijk. Maar ik stoor me gewoon aan hoe hij is, aan zijn karakter. Mijn zoon durft dingen niet tegen zijn vader te zeggen uit angst dat hij boos wordt. Hij wil geen huiswerk samen met zijn vader doen, want papa wordt altijd zo snel boos en zet hem onder druk. En dan zegt hij dat hij niet zo'n zin heeft om naar papa te gaan, want bij jou is het gezelliger mama. Dan breekt mijn hart. Ik zou het zo graag anders zien. Ik zou zo graag willen dat het contact tussen ons gewoon goed is als ouders. Maar hij gaat mijn keuze nooit accepteren, dat heeft hij letterlijk gezegd. En hij geeft mij de schuld van alles.

Het is zo moeilijk. Ik ben soms ten einde raad. Ik probeer een situatie, een persoon te veranderen, maar ik heb er geen invloed op, wat ik ook probeer. En als ik dit nu zo opschrijf begrijp ik weer waarom ik wil scheiden. Maar dan zijn er dagen van het gemis. Het gemis van de leuke en fijne dingen, want ja die waren er ook. Het gemis van iemand bij je. Het gemis van je gezinnetje. En dat doet je weer twijfelen.....

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken deze situatie. Heb ook gezegd te willen scheiden maar nu in lockdown wonen we nog samen. Zeer lastig. Reeds jaren hebben de kinderen e n ik het gevoel onze woorden te moeten afwegen omdat hij het als verwijten ziet. Kijk er naar uit om alleen verder te gaan maar anderzijds inderdqad ook angst voor het gemis. Er waren ook leuke momenten zeker wel en na mijn beslissing is hij opeens meer attent maar ben bang dat dit niet blijft duren. Hij is ook heel emotioneel en wil mij niet kwijt.

C.

Jouw reactie:



Verhaal 32 - een soort verslaving en houvast

Ik heb 2 jaar een relatie met dacht ik de man van mijn leven. Wij wonen niet samen omdat ik alles rustig aan wilde doen voor mijn 2 kinderen.
Goddank heb ik dit niet gedaan.
De eerste maanden was alles perfect tussen ons. Ik dacht echt dat hij het voor mij was. Alles klopte ..
Tot na een aantal maanden draaide hij helemaal om.
Begin te schelden me naar beneden te halen, dingen voor mij te bepalen enz enz.
Hij kan ook dagen lang heel erg gedrag vertonen dat ik me bek moet houden. Kanker dit en kanker dat.
Ik weet me geen raad meer. Ik blijf hoop houden maar in mijn hoofd heb ik die hoop op gegeven maar mijn hart doet wat anders.
Sex heb ik niet meer met hem want kan ik ook niet meer als iemand mij zo uitscheld en naar beneden haalt iedere dag weer.

Ik heb 2 x gezegd dat het klaar is waarvan 1 week. Maar toch trap ik er in.

Help !!!! Ik denk dat dit een soort verslaving en houvast is geworden.
Maar ik wil mijn leven vervolgen zonder deze egoïst!!!!
Wie heeft er tips? Ik ben echt radeloos. Ik wil het volhouden hem niet meer te appen bellen enz

Hij smeekt ook altijd om mij dat ie niet zonder me kan enz enz en nooit meer een nieuwe relatie zal krijgen.

Help

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als je niet met deze relatie stopt.
Krijg jij er spijt van.

Freddie
Reactie:
STOP DEZE RELATIE!
Niemand heft het recht je te vernederen uit naam van liefde. Dit is geen liefde. Dit moet je je kinderen niet aandoen. Waarschijnlijk is je vriend een openlijke of gesloten narcist.

Polleke
Reactie:
Ja mijne ' man' is mijne man niet meer. Als hij blijft ruziemaken is dat Geen liefde.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Hij heeft de laatste twee jaar amper zin in seks

Mijn vriend en ik zijn 27 en 29 jaar en we zijn ondertussen al 10 jaar samen. In de eerste 5 jaar hebben we een hobbelig parcours afgelegd, maar de laatste jaren gaat het super. Alleen, in tegenstelling tot enkele jaren geleden heeft hij de laatste 2 jaar nog amper zin in seks. Amper 2 keer hebben we op 2 jaar seks gehad. We praten er wel over, maar we komen toch altijd uit op het punt dat hij zelf niet echt weet waaraan het ligt. Met momenten kan ik daarmee leven als ik zelf geen zin heb, maar er zijn ook momenten dat ik dat verlangen naar mij van zijn kant wel mis en dat geeft wel frustraties. Knuffels en kusjes zijn er gelukkig wel nog af en toe. Ik wil wel naar een psycholoog gaan, maar ik weet niet of die wel een oplossing kan bieden.

M

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 34 - ze weigerd van de datesite af te gaan

Ik heb een latrelatie negen maanden , en zij heeft een date site waar ik al veel rotsooi van gehoord heb , en heb haar gevraagd van af te gaan maar zij weigerd dat , zegt dat ik haar moet geloven , dat ze niet chat , mijn vraag normaal dat ze dat doet en miet ik haar vertrouwen daar in ., ze heeft gezegd als haar verplicht op miet hoepelen .

Francis

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jeetje, pik je van je vriendin termen als: 'ophoepelen', als je bepaalde , op zichzelf best logische wensen hebt, zoals exclusiviteit. Blijkbaar denken jouw vriendin en jij anders over exclusiviteit in een relatie. Ik zou mijn bedenkingen hebben bij deze relatie.

Polleke

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Mijn vriend is heel jaloers

Hi allemaal,

Om te beginnen zal ik mij even voorstellen. Ik ben Ashley en ben 20 jaar. Ik heb om dit moment halfjaar een relatie met Turkse jongen van 27 jaar.

Wij zijn allebei dol verliefd op elkaar maar helaas loopt het de laatste tijd niet echt lekker. Mijn vriend is zelf heel jaloers en als gevolg hiervan heb ik een aantal van mijn sociale media moeten verwijderen, en van een app (snapchat) alle jongens moeten verwijderen.

Als ik met een van mijn vriendinnen wat ga doen en dan heb ik het niet eens over uitgaan want dat doe ik niet, maar meer over gewoon een avondje bij hun thuis gezellig kletsen, wilt hij dat ik hem zo veel mogelijk app. Als ik een lange tijd niet reageer of niet opneem als hij mij belt maakt hij zich al gauw druk. En dit is ook iets waar de meeste ruzies bij ons over gaan. Hij zegt zelf dat hij heel beschermend is en dat dit de rede is van zijn gedrag, maar ik heb hier af en toe mijn twijfels over, ikzelf dat het meer gaat om vertrouwen.

De ruzie’s die wij hebben kunnen soms best wel uit de hand lopen, we schreeuwen naar elkaar. Een keer dat ik zijn auto uit wilde stappen om weg te gaan heeft hij mij hardhandig de auto weer ingetrokken, waarbij ik soms dan denk ‘waar zit de grens?’ en ‘wat gebeurd er de volgende keer?’’.

Vele van jullie zullen nu denken waarom ik bij hem blijf. Maar ondanks de ruzies die we hebben, hou ik ontzettend veel van hem en geeft hij mij echt het gevoel dat ik speciaal ben.

Mijn vraag is: hoe zorgen we ervoor dat de ruzies minder worden?


Ashley

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - I changed in this agressive woman

Hi everyone,

Idk where 2 start.
Well .. I met my partner when I was 14 and back in highschool (2006). He , Steven, was 21 , I knew that and lied about my age I had said I was 17 because we met in this club , because I just wanted him so bad.
(I knew the age difference wasn't really right, but I wanted it
When where so in love, you know the puppy love stage.

He was a BadBoy and I loved that.
So 2 months of seeing each other , he just went off the radar.
There I was , alone ,worried , confused.

Days pass ,weeks starting to pass
Still no sign.
I thought I was played by him and started 2 move on.
Still 14

So I then , I began 2 talk 2 this boy ,Trey, again who I already had seeing before I met Steven. But because I fell in love with Steven , I had broken all contact with Trey, like everyone who goes from single 2 falling in love.

We all know ppl before getting in 2 a relationship.
But my difference was, I was 14-15, I was young. He left me with no words ,so I moved on.

So I was dating Trey (who was 18 at the time) for maybe 6 months now.
He treated me so nice and loving. And everything just went good, I had put Steven out of my had by this time , I was still wondering what happened 2 him but I had moved on..

Then all of a sudden, I was walking with my mom and a schoolfriend in the town mall.
There he was .. Steven!
Standing in a clothing store.
He saw me and boomm.
I told my mom 2 go ahead as me and my friend walked up 2 Steven.
He was nearly crying seeing me.

We met up 2 talk about his sudden disappearance.
He had fled ,the Netherlands (that's where we live)
And he went to the D.R.
2 hide out , because I got himself in trouble that's why he just ghosted everyone.

There was me , moved on with a new boyfriend. What was I supposed 2 do. I was 14 at the time he left.
I felt bad now, because if I knew why he left I would've waited on him.

So as much as I was in love with Trey. I just went and chose 2 be with Steven again.

Everything was nice and good, untill I started seeing lil signs of Steven being upset of the fact I had dated someone when he was gone, fanished.

We dated for maybe 7 months , I was now I think 16, still young.
When Steven got arrested for possessing a firearm , I knew about that.
He spent maybe 1 and half year in prison.
Months past by me visiting him , I was just alone and young.
I was thinking about how I didn't want this for myself.
I was alone for maybe 6mnths ,when I met Jeremy (18) I was prob 16ish 17.

So slowly I was moving on breaking myself away from Steven and getting closer to Jeremy.
Couple months (like 7 maybe) me and Jeremy where dating, with ups and downs. When I accidentally got pregnant. We where on medium good grounds.

I was shocked but I wanted 2 keep it because I was surrten that me and Jeremy where in love and ready.
Than Steven had called me , he still rang me maybe 1s a week 2 check on me, when I told him that I got pregnant.
And we couldn't call no more ,I was moving on, again.

So I was pregnant and happy.
Then I started noticing that Jeremy changed. He was first happy now he said he didn't want the baby and everything. There was I , thinking that Jeremy was my world and he tricked me first 2 be happy and now backing up, and telling me 2 get an abortion.
I was in disbelief. And thought how can you be so ignorant and heartless. I talked with my parents and was going 2 have a abortion. I realized that I was 2 young. And didn't want 2 have anything to do with Jeremy noo more ,so I fucked him off !
I stayed single for maybe 8mnths. (My best time) I was now 17 enjoying life like every other teenager at that age and wasn't planning on having no boyfriends no more.

When I got talked 2 by a friend of Steven (who was still in jail)
And he told me Steven had said if you see Kiki ask her number so he could give it 2 Steven.
With hesitation I gave my number.

Steven called me a couple days later , and yepp you prob already know .. Boom we just kicked off like we never had broken up.

He got out a coulpe off months later and we just got together and that was that.
I got pregnant of Steven when I was 18.
We had a beautiful boy.
I was 19 and a young mom.
And felt like this was what was meant 2 be All along.

When our son was 3mnths old , I went 2 visit my best friend. With the baby. And I came home like about 10.30pm .. it was a bit rainy.
As I walked in the house, Steven got really mad.
Because in his eyes I was late it was rainy and I was a badmom for being outside with the baby.
(Mind you, the stroller had rain protection , and I only had 2 walk 5 min from home 2 the Tram)
Slappp .. he hitt me.
I was shocked.


Days pas weeks pas .. we didn't talk about it.
I knew this wasn't right but I stayed.
We went on but from now we just had falling in a pattern of arguing bout lil things.

Couple years past.
We became parents of a lil prinses.

Our relationship was strong but it was cracked.

He was and still , now I am 28, blaiming me for my past choices.
For dating other guys when I wasn't with him.
I was young when that all happened.
I was losing my respect for him more and more .

Now we gone break up because..

Whenever he went out 2 go meet his friends and family , he never really answered his phone or keep me updated about his where abouts

When I got mad , when he came home like 2 - 6 am in the morning , I got really mad and upset.
Mind you I was changed in this agresive woman , because of hurt, because I had 2 hear day in day out for every mistake I made when I was 14..15.

Steven thinks , that I have no right 2 doubt or question him ,and if he does cheat I don't have the right 2 be upset because I did way more stuff 2 him.


Kiki

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Krijg de ellende van zijn verleden over me heen

Hoi allemaal,
Graag wil ik mijn verhaal delen met jullie. Ik ben 5 jaar samen met mijn vriend en hebben samen een dochter van 1 jaar. Mij vriend heeft een dochter uit een eerder huwelijk van 8 jaar.
De relatie met zijn ex is moeizaam. In de relatie met zijn ex zijn ontzettend veel nare dingen gebeurd. In het begin nam mijn vriend dit ook mee in onze relatie. Onbedoeld vergeleek hij mij met haar wat de keuze voor een kindje samen soms ook niet ten goede kwam en trouwen wil hij nooit meer. Hij was bang dat ik ook nare keuzes ten opzichte van hem als vader zou maken als er ooit een einde zou komen aan onze relatie.
Ik merk de laatste tijd dat er nog een hoop oud zeer vanuit het verleden bij hem zit. Hier vallen oa ook de scheiding van zijn ouders en het overlijden van zijn vader onder. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ik begrip heb voor wat hij heeft meegemaakt en hem wil steunen waar nodig maar ik niks aan het verleden kan doen. Ik heb het gevoel dat ik alle nare ellende wat door iemand anders is veroorzaakt over mij heen krijg en dit vind ik niet eerlijk. Praten over emoties doet mijn vriend niet tot nauwelijks. Ik heb het vaak geprobeerd maar er komt niet veel uit. Ik weet niet meer hoe ik met hem moet praten over gevoelige onderwerpen en hem het gevoel kan geven dat ik er voor hem ben maar dat het oneerlijk tegenover mij is. Ik hou van hem en wil graag dat het goed komt. Ik wil geen spanningen en een fijn leven voor de kinderen.

Hebben jullie alsjeblieft tips voor mij of jullie ervaringen delen..

Kim

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
tips kan ik je niet geven want ik zit in hetzelfde schuitje de gevoelens zijn er wel maar hij kan ze niet uiten en als je iets wil uitpraten en er komt geen antwoord is het heel frustrerend. iets wat een normaal gesprek moet worden eindigt in woede omdat ik niet kan praten of geen antwoord krijg ik begrijp van jou dat het heel moeilijk is om alleen in gesprek te zitten.

Ellentje

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Als ik het had geweten was ik niet met hem getrouwd

Hij steekt zijn vingers in zijn oren om niets te horen van mij. Samen oplossen kan hij niet. Wist ik het maar vroeger dan 40 jaar geleden dan was ik er nooit mee getrouwd

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Vastberaden grenzen stellen naar zijn familie

Mijn echtgenoot kan niet aanvaarden dat ik grenzen heb gesteld naar zijn familie.

Ik ben daar juist heel vastberaden in en blij dat ik dat heb gedaan.


Devil

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Mijn frustraties nemen toe

Hallo, ik ben vrij nieuw hier maar hopelijk vind ik hier dames die mijn situatie c.q gevoel herkennen.

Ik ben 39, werk fulltime en ben getrouwd. Ik kreeg op mijn 26e een relatie met mijn huidige man. Na 1,5 ben ik bij hem ingetrokken, ik huurde en hij had c.q heeft een koophuis. Dat was op dat moment het meest makkelijke, ook om te kijken hoe het zou gaan. Na 3 jaar samenwonen kreeg ik de behoefte om samen wat te kopen, zodat ik ook iets zou opbouwen en puur voor het gezamenlijke gevoel. Mijn man was hierop tegen: hij heeft een relatief goedkope hypotheek en nieuw kopen zou alleen maar meer kosten. Hij begrijpt niet dat ik ook iets op mijn naam wil hebben staan, het huis voelt immers niet van mij. Hij beloofde dat het huis later ook op mijn naam komt te staan. Ik betaal vanaf dag 1 de helft van zijn hypotheek, zogenaamd 'huur'. Zo gingen de jaren voorbij, na 9 jaar gingen we trouwen en het huis staat nog steeds op zijn naam. Daarnaast heb ik er weinig over te vertellen: ik wil graag tuinmeubels zodat ik mensen kan uitnodigen, hij niet, ik wil een grote eettafel, hij niet, ik wil een opblaasbaar zwembadje, hij niet, ik zou graag een hond willen nemen, hij niet. Noem maar op.
Kortom: hij bepaalt alles en gaat totaal niet op mij in. Wanneer ik dit bespreekbaar maak raakt hij geïrriteerd en zei dat hij belooft dat het een keer gaat komen. Hij is niet echt een prater, en praten over gevoelens of lastige zaken gaat hem ontzettend moelijk af zodat ik eigenlijk alles uit zijn neus moet trekken. Mijn frustraties nemen inmiddels dusdanig toe dat ik eigenlijk alleen maar geïrriteerd ben, terwijl ik dat van nature niet ben. Ik heb het gevoel dat ik eigenlijk alleen in zijn huis investeer en dat ik het geld net zo goed weg kan gooien.
Ik weet dat ik wellicht eerder de relatie had moeten verbreken en heb nu ook twijfels waarom ik überhaupt met hem getrouwd ben, maar we hadden/hebben ook leuke momenten en ergens dacht ik van binnen dat het vast goed komt. Maar ja, niet dus. Iemand tips of ideeën?

Liefs, Nathalie

Nathalie

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Nahal ,

Voor een podcast voor een publicatie zijn we heel geïnteresseerd in je verhaal. In deze podcast worden beide partners apart geïnterviewd door een professionele therapeute. Mocht je interesse hebben, reageer dan onder dit bericht.

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Kevin

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Het is begonnen als grap

Ik heb al 3 jaar een verhouding met een getrouwde vrouw. Het is begonnen als een grap om eens met elkaar naar bed te gaan. Uiteindelijk hebben we in het geheim een relatie. In haar huwelijk gaat het al 2 jaar niet goed. Er is geen liefde en respect. Ik wacht nu al 2 jaar op het moment dat ze voor mij gaat kiezen. Ze was 3 kwart jaar geleden bezig met haar laatste fase om daar weg te gaan. Nu heeft ze persoonlijke problemen en stoot ze mij af. Ze zegt dat het vanzelf wel weer goed komt tussen ons. Ik kan niet zonder haar liefde ik heb in de afgelopen 2 jaar zo voor haar gevochten en hebben we zoveel meegemaakt. Moet ik er dan nu op vertrouwen dat het goedkomt met ons en dat ze echt voor mij gaat kiezen en wij samen een toekomst hebben?

Catoo

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Mijn vrouw is totaal veranderd

Hallo allemaal,

Ik zit toch al een tijd met dit gevoel. Een paar maanden geleden veranderde mijn vrouw totaal. Ze had een andere kijk op wereld en op onze relatie, dit was voor mij een donderslag bij heldere hemel. Maar ik liet het er maar bij, toch was er een gevoel dat er iets niet klopte. Nu heb ik had ik stiekem in haar telefoon gekeken en kwam ik erachter dat ze
met een andere man aan het chatten was en niet de gebruikelijk taal. Daar ben ik natuurlijk heel boos om geworden en dit heb ik ook doorgegeven aan deze
man zijn vrouw. Hierdoor is natuurlijk zijn en mijn relatie in een crisis gekomen. Maar het rare is mijn vrouw wil het contact niet verbreken met deze man want ze kent hem al van vroeger. Ik weet dat hij verliefd is op haar en haar op alle mogelijk manieren probeerd te bereiken. Nu laatst heeft hij weer een account aangemaakt met love you en mijn vrouw heeft hier over gelogen tegen mij. Ik weet niet meer wat ik hier mee aan moet. Ik hou zielsveel van mijn vrouw alleen kan ik niet aan onze relatie werken als er nog iemand meedoet op de achtergrond. En mijn vrouw wil
niet van mij af zo als zij zegt, maar het voelt voormij meer dat zij twee lijntjes aanhoudt. Ik hoop dat er iemand mij advies kan geven.

Jeffrey

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lees eens op internet info en tips over hoe omgaan met vreemdgaan en (verliefde) minnaar. Belangrijkste tip is: zorg dat er een closure contact komt (laat ze keer praten samen, bepaal vooraf grenzen ) en zorg dat contact volledig verbroken wordt. Laat je vrouw die artikelen ook lezen. Dan verdwijnt pas verliefdheid en ziet je vrouw het misschien ook helderder. Waarom contact houden met verliefde man als ze jou wil??? Raar.

S.

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Normaliter zoen je met elkaar, streel je elkaar....

Hallo allemaal,

Ik zocht eigenlijk een chat met lotgenoten maar toen kwam ik hierop terecht.
Zolang ik me verhaal maar kan delen! Ik heb nogmaar kort een relatie maar ervaar nu al best veel nadelen. Ik kan hier met hem niet over praten.
Normaliter in een relatie zoen je met elkaar, streel je elkaar en raak je elkaar aan. Dat is in mijn relatie niet het geval.. Althans enkel van mijn kant. Hij zal mij nooit is beffen, vingeren en/of zoenen. Hij zegt altijd als we ruzie hebben dat seks meer voor hem betekend dan enkel seks. Maar hoe kan het meer betekenen als je, je meisje niet eens aanraakt? Ik dacht eerst dat er iets mis met mij was en had al vanalles opgezocht op internet maar ik vraag me af of ik het wel bij mezelf moet zoeken. Als ik het vraag zegt hij ook er is niks mis met jou ik ben gewoon niet zo. Dus wil je me vertellen dat al je exen dit oke vonden? Om nooit aangeraakt te worden? Ik kan me dat niet voorstellen. Daarnaast is het zo gek dat ik een wederdienst verwacht? Ik verwen hem immers ook! En dan hebben we nog een game verslaving. Hele dagen/avonden/nachten brengt hij door achter de PC met vrienden om te praten en om te gamen. En ik zit dan maar op de bank of lig in bed. Ik ga ook wel is weg met vriendinnen maar ik ben gewend in relaties om dingen samen te doen. Hij zegt ik maak altijd genoeg tijd voor je. Maar als je genoeg tijd voor me zou maken dan zou ik dit niet voelen toch? Ik hou echt veel van hem maar het lijkt wel niet wederzijds als ik dit allemaal zie.

meisje die niet bemind word.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 44 - Gebroken hart

Mijn man is een gokverslaafde. Iedere keer als ik geld heb gespaard ergens voor, dan vergokt hij het ergens aan. Ik beheer de rekeningen, maar als ik het geld niet geef dan breekt hij de boel af. Hij schreeuwt dan dat het zijn geld is, wat ook klopt, ik werk niet. Maar ik ben wel degene die alles netjes betaald en de rest spaart. Hij schreeuwt dan dat hij mij en de kinderen niet meer wilt. En dat hij zijn geld wilt en voorgoed weggaat. En daarna komt hij terug en begint het van voren af aan. Ik weet niet wat te doen. Voel me gebroken en moe. Bne nergens toe in staat. Ik vind het zo jammer dat hij gokken boven ons verkiest. Hij lijkt wel bezeten als hij heeft gegokt. En toch ben ik bang om uitelkaar te gaan.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 45 - 80% ruzie

ik ben een meisje van 20 jaar oud en heb iets meer als 1Jaar relatie met me vriend van 22 jaar oud.

We hebben onze 1 jarige relatie zo'n 80% ruzie gehad wegens stress van zijn thuissituatie en van mij met me verleden. Zoals zelfverminking, beginnende depressie, uithongeren, weinig zelfvertrouwen.

Ik ben altijd wat flinker geweest maar niet extreem dik. soms noemde hij me wel eens dikke als voor de grap en zei al van dit is njet grappig want je weet tlt ik ermee sukkel om niet dikker te worden..
we hadden ook steeds rizie over kleine dingetjes van. Je benr sreeds op de telefoon en vooral afspreken was hij boos op me..

Ik werd misbruikt in onze relatie en durfde het niet meteen te vertellen en daar was bij dus boos om toen ik het vertelde. Hij zij dat i vreemd ben gegaan en wou me dus dumpen.

Ik wijsde hem vaak af op het sex gebied omdat het vaak pijn doet als we sex willen hebben en daar werd hij dis altijd slechtgezind van en zegt altijd laat maar weet al genoeg. Je wijst me tovh alleen maar af en soms is het van het is klaar.

k heb het een jaar volgehouden omdat ik niet wou opgeven Aan hem en ging er goed eeonder door. Ik ongelukkig voelde me niet goed in me vel dus ben beginenn met eten en ben veel bijgekomen..

Ik hem voor hem een opleiding werk en begeleid wonen voor hem geregeld omdat hij bijna alles kwijt was. Hij is me er soms wel dankbar voor ondanks hij vaak zegt dat hij dat gedaan heeft...

Op een dag (nog geen 2 week geleden) tot hij naar me huis kwam was er al wat wrijvingen tussen ons.
hij stuurde steeds met een meisje die hij nog geen 2 weken kende..
En zij ja ze heeft het moeilijk haar vriend is doodgeschoten en nog geen 2wekem geleden is haar moeder gestorven aan de pillen..
Dus wil haar advies geven ga sttaks ook met haar gamen..

Ik ben heel extreem jaloers maar was vooral boos en heb het ook gezegt van toen ik het moeilijk had wou je me dumpen en haar ken je pas en wil je meteen helpen!! Wat is het fucking verschil..
Hij was boos op me en meteen van wehjoh laat zijn..

Ik weet wat ik fout gedaan heb ik slecht.. want ben volledig uitgeflipt (1ste keer in hele leven tot ik boos was en uitflipte en iemand sloeg)
Ik sloeg hem omdat hij me niet voorbij wou laten en hij zij je gaat vreemd dit en dat terwijl ik niet vreemdga. Hij controleerde meteen me gsm en zij het is gedaan het is uit.. terwijl ik dat niet meende want had er spijt van..


Die vrijdagnacht ben ik hem.gaan zoeken maar moest terug van de politie omdat helaas was..
Dag erna ging ik terug zoeken en hij toonde weinig interesse in me..

We hadden het terug met elkaar maar die donderdag tot hij naar huis ging met dat meisje gaan gamen.. had hij opeens een nieuwe iPhone gekregen van haar..
Wat ik raar vind tot je iemand van 2weken kent zomaar een telefoon geeft voor niks..

Zondag was hij bij me en hadden weer ruzie maar alweer over dat meisje.. en na de sex dumpte die me en ging met dat meisje chillen.

Ik ging er volledig onderdoor..
En vroeg me zelf af.. waarom heb ik een jaar volgehouden met iemand die niet alles voor mij overheeft..voor iemand die steeds met me gevoelens speelt.. heeft nu alles en ben ik niet meer goed genoeg ..ondanks dat was ik toch een beetje blij want had zo'n 70% minder stress.

Maar zijn weer terug samen want ik hou zielsveel van hem en miste hem te erg..
Sinds die tijd hebben we alleen mog maar ruzie over dat meisje..

Ik denkt tot hij het bij me inwrijft of iets te verbergen heeft dat het uit gaat.. ivm jaloezie..

Want als ik 1 woord over dat meisje zegt hebben we de grootste ruzie..

Zoals hij zij ze heeft haar kind bij zich dus ze mag niet drinken en efna van nee het is haar nichtje..
Dan van ja ze volgt jr op insta met een andere account en ze zei je doet crossen wil bet haar wel leren.. ik was slechtgezind dus zei van nee wil niet tot dat wijf het me leert en wat is haar account zo kan ik haar ontvolgen. Maar wil hij geeft het niet en wilt haar naam niet zeggen ondanks ik nu wel weet hoe ze heet.. en zegt van je begint waar wauw weet genoeg ze doet niks dit en dat..


ander voorbeeld. Ik en hij waren in de stad en hij moest perse dat meisje wakker maken op haar kamer.. (ik ging er niet mee akkoord want vind gewoon niet tot dat hoort.) Maar ik mag niks zeggen van hem over dat meisje want moet vertrouwen hebben..
Ik moest wachten 3n hij ging ff naar die kamers.. hij belde me op en flipte volledig tegen me uit tot ik haar stalkte op snapchat.. want zij zegt dat ik dat was..

Terwijl ik.toen haar naam niet kende en me volledig aan het focussen was op.me partner terug te krijgen.
hij kwam terug naar mij en bood niet eens zijn excuses aan.

Nu als hij bij me is en zij stiurt open die de berichten niet waar ik bij bent of begint dood vrolijk de berichten te lezen tussen haar.. en het dat raakt me heel fel omdat.ik tussen mij en hem afstand voel...


Ik weet niet wat ik moet doen..
Want hou zielsveel van hem.. maar andersom is het de vraag denk ik..

Heb iedere keer sex met hem in de hoop van tot hij echt van me houd en niet voor een andere gaat..
Maar sommige familie leden zeggen al van dat hij veel liegt en je gebuikt voor dingen te hebben en dan dumpt hij je..

Want hik heeft nog 1 waarschuwing op zijn werk en is slecht bezig op dr kamer.. dus heb een vermoedde tot ik nu nog goed ben en dalijk niet meer.. maar hoop tot ik ongelijk hebt....

Wie kan me helpen of raad geven..

anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Ik snap er niets van, houd hij me voor de gek?

Ik ga al anderhalf jaar met een man om hij is egt de raarste persoon die ik ooit gekent heb. We hebben maanden lang ruzie gehad over allerlei dingen en toch kwam die telkens bij me terug. Begin april hebben we besloten om eindelijk een serieuze relatie te starten. Maar nu een half jaar later bijna heb ik nog steeds zijn vrienden of familie nooit gezien ook mag ik nooit bij hem thuis komen telkens verzint die weer iets anders zodat die na mij toe komt. Maar hij komt wel met zijn zoontje bij me thuis zodat onze kindere samen kunnen spelen. Dus ik snap er gewoon niks meer van zou die nou egt serieus zijn of houd die me gwn voor de gek het aan hem vragen helpt nieg hij blijft volhouden dat die alles meent en egt van me houd

Anoniempje

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Vele kleine dingetjes

Mijn partner is ook ( vreemd geweest) denk ook zelf dat vrij lang heeft geduurd nooit over gepraat met hem en niet uitgepraat, kan me zelf niet meer zijn bij hem door dat dit gebeurd is haar man en mijn partner waren vrienden van elkaar, heb ze zien kussen(en dan zegt me schoonfamilie alleen die kus stel je niet aan) met elkaar vele keren dat ik uit me werk kwam zat zei op de bank in mijn huis samen met hem, vele terug kerende gedachten en kleine dingen, zoals haar na huis brengen en dan pas laat thuis komen en zo zijn er veel kleine dingetjes die ik aan elkaar knoop in me gedachten de puzzel van kleine stukje vallen op ze plaats in mijn ogen terug, bv opstap gaan en dan thuis komen met biezen vlekken van sperma en zo veel meer dingen, hulp gezocht ik zelf om dit los te laten lukt maar niet naar 25 jaar loop ik nog steeds overal tegen aan vind me zelf totaal geen mooie vrouw meer zeer onzeker over me zelf vertrouw niemand, het mooi nu ze zijn op vakantie geweest met me schoonfamilie pfff zodra de naam hoor word ik boos verdrietig en voel nog de pijn van binnen kan het maar niet los laten, heb met de familie van hem geen contact meer, zodra ik hoorde dat ze op vakantie ging met hun, hun vinden haar belangrijker dan mij blijkt weer. wat denken jullie van mijn verhaal

A

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Mijn man alcohol verslaaft! Hij vindt van niet.

Mijn man alcohol verslaaft! Hij vindt van niet.
We zijn inmiddels 2á3 jaar bezig mijn kinderen en ik om hem te vertellen dat hij minder moet drinken gemiddeld is hij 3x in de week stomdronken. Vloekt scheld tiert tegen ons allemaal. Tot de dag dat er geweld bij kwam en hij verplicht naar de huisarts en psycholoog moet. Pillen erbij zodat hij ziek wordt als hij drinkt.
Maar het is nog steeds allemaal onze schuld dat hij een probleem heeft.
We zouden ergens anders kunnen gaan wonen maar de kinderen willen hun spullen niet kwijt en de hond kan niet mee

Annemieke

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Ben het stilletjes aan beu

Ik weet het niet meer...

Enkele maanden geleden nam mijn partner ontslag op z'n werk juist nadat wij in ons eigen huisje woonde. Eenmaal begonnen op z'n nieuwe job merkte ik al snel op dat hij niet gelukkig was met z'n keuze. Hij veranderde hierdoor, was veel ziek en altijd chagrijnig.
Ik kreeg hier ook veel stress door en voelde mij niet meer goed in m'n vel.

Na enkele maanden besloot hij ook om daar te stoppen waardoor hij werkloos werd.
Ik kreeg hierdoor nog meer stress, want zelf ben ik een carrière vrouw met een hoge functie en komt mijn job op de eerste plaats!
Ik werd boos van de gedachte dat hij thuis zat te niksen... In mijn ogen leek dit toch zo. Ik vond dit zo onaantrekkelijk en dit werkte ook op ons seksleven.
Na een kleine maand werkloos vond hij een nieuwe job. Het ging weer enkele maanden beter met hem, met mij, met onze relatie. Tot nu. Vandaag had hij enkele meningsverschillen met z'n werkgever en nu weet hij niet als hij zal mogen blijven. Weer stress dus...

Ik word hier zo verdrietig van en ben het stilletjes aan beu, maar ik zou ook niet zonder hem willen.. Wat moet ik doen, zit zo in de knoop!

Knoopje

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Onverzadigbare vrouw

Ik ben 19 jaar getrouwd en kwam er een aantal weken terug achter dat mijn vrouw al meer als een jaar vreemdgaat. We hebben nagenoeg elke dag seks (in de avond en het weekend, overdag werk ik), maar zij beweerd hieraan tekort te komen. Ze gaat uitsluitend vreemd (met diverse mannen) om aan haar trekken te komen en voor de seks/porno, ik weet dat ze overal voor in is en langdurig porno kan bedrijven. We houden erg veel van elkaar en ik wil geen echtscheiding. Zijn er meer mannen met een onverzadigbare vrouw die hierover willen praten ?

Maurice

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Zijn ex is nog heel aanwezig in de familie

Ik heb sinds drie jaar een relatie met een fantastische man, het gaat heel goed met ons. Hiervoor had hij een relatie van 15 jaar, zijn geen kinderen Net voor wij elkaar leerde kennen ging hun relatie op zijn initiatief over.
Zijn ex lijkt er wel een wedstrijd van te hebben gemaakt om met iedereen uit zijn verleden nu opeens heel contact te zoeken. Ze was altijd erg op zichzelf maar nu opeens heel sociaal. Zoekt heel veel contact met zijn familie, houdt dit heel erg in stand door hun veel uit te nodigen. En dit ook zo naar zijn vriendgroep. ze heeft zelf ook alweer twee en een half jaar een vriend. Ze mag natuurlijk contact hebben met wie ze wil maar ik merk dat er naar mij toe door familie en vrienden een soort terughoudendheid is, gemaakt vriendelijk. Ze zeggen het niet maar merk aan kleine dingen dat ze haar nog missen in de familie en ik daardoor toch ergens achteraan sta. geen interesse in mij, wat ik doe. Soms kan ik het loslaten maar ben er ook vaak verdrietig om dat zijn ex na 3 jaar nog steeds zo aanwezig is.
Mijn huidige partner en zijn ex hebben geen contact meer, op feestjes e.d ontlopen we elkaar door andere dagen of tijden te komen.

José

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 52 - twee dagen later is het alsof er niets gebeurd is

Mijn vriend heeft eens in de zoveel tijd dat hij een hele heftige woede uitbarsting krijgt,Het ligt dan altijd aan mij, maar zijn woede komt niet overeen met het geen dat er daadwerkelijk gebeurde.
Hij doet bijvoorbeeld iets waarvan hij weet dat ik het er niet mee eens ben, maar nog voor ik kan zeggen goed, of fout. begint hij al ruzie te maken dat hij toch doet wat hij wilt, en als ik het er niet mee eens ben dan moet ik maar weggaan, dan is hij klaar met mij. En dan is het uit. Maar ik ben dan volgens hem degene die begint terwijl ik dan nog niets gezegt heb. Dan blijft hij ook alleen maar schreeuwen, en als hij niet schreeuwt negeert hij mij, er valt dan ook niet mee te praten. 2 dagen later is het alsof er nooit iets gebeurd is. Dit heeft hij dus 1/2 keer per jaar. Iemand hier ervaring mee ?

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Hij drinkt dagelijks

Ik kan het niet laten om mijn partner altijd met de vinger te wijzen ivm zijn alcohol gebruik!
Mijn partner is niet kwaadwillig,hij doet veel voor mij en helpt waar hij kan.
Hij heeft zijn eigen café en een heel druk sociaal leven.Hij drinkt dagelijks,ik heb het daar moeilijk mee.Als ik hem erover aanspreek dat het ook iets minder mag zijn verwijt hij mij ervan dat ik geen respect heb en geen flauw benul heb wat horeca is!
Drank hoort daar nu eenmaal bij en dit is normaal.Als het mij niet aan staat moet ik maar vertrekken.
Nu met de lockdown dacht ik dat het beter zou gaan,idd hij drinkt niet dagelijks.Maar als hij drinkt staat er geen rem op.
Maar weer de reactie dat ik geel begrip toon voor de moeilijkheden in de horeca,is zijn uitlaatklep.
Help alcohol daarbij,moet ik als verpleegkundige ook pillen beginnen slikken omdat het mijn job is.
Ben ten einde raad,dacht echt dat ik bij de liefde van mijn leven was..Nu voel ik mij zo triest.Ik kan het niet aanzien.
Zwijg ik beter en laat ik hem doen,laat ik hem in zijn ongeluk lopen...Trek ik het mij teveel aan en verdring het beter.Echt triest

Krista

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Onze relatie gaat al jaren slecht

Ben al 6 jaar samen en 1 jaar getrouwd we hebben een zoon 1 jaar maar onze relatie gaat al jaren slecht. Mijn man kijkt porno zit op deting site en stuurt daar naakt foto's van zichzelf op wat ik niet kunnen vind na discutie is hij hier zogezegd mee gestopt maar het vertrouwen is echt weg gewoon. Als we weg gaan kijkt hij naar vrouwen die passeren echt naar hun kont en bille maar mij ziet hij niet staan. Als hij thuis komt is hij altijd moe wilt nooit geen seks meer met mij als ik 1 keer per maand iets krijg is het veel. Nooit is een attentie of een komplimentje. Als we gaan wandelen nooit me vaspakke nooit aan de buitenwereld laten zien dat hij mij graag ziet altijd een meter voor mij lopen. Alleen maar gezaag van is het huishouden nog niet gedaan waneer gaan we eten ben precies alleen maar goed om zijn huishouden te doen. Wat moet ik hier nog van denken wat moet ik doen ik ben echt ongelukkig

Sandrina

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 55 - na 17 jaar nog steeds verliefd op jeugdvriendin

Hoi,

ik ben 34, getrouwd en vader van drie kids.
Op mijn 18e ben ik een lief meisje van 16 tegengekomen. Ik werd verliefd, we werden goede vrienden, want zij zat in een relatie. Ik kwam later een lieve vrouw tegen, en met haar getrouwd. Helaas was dit van korte duur. Na drie jaar waren wel gescheiden. Gelukkig toen geen kinderen. Ik raakte daardoor weer in contact met het meisje welke ik op mijn 18e ontmoet had, wederom staprlverliefd. Helaas was zij wederom bezet. Ondertussen ontmoette ik een nieuwe vrouw en ben wederom getrouwd en we hebben samen drie kinderen. De vriendin die ik op mijn 18e ontmoette was ondertussen weer vrijgezel, we hebben samen koffie gedronken en gepraat. Ik was weer stapel op haar, maar niets gezegd. Nu weer een aantal jaar verder en zij heeft wederom een vriend en woont samen. Nu merk ik dat ik na 17 jaar nog steeds verliefd ben op haar, zij weet het niet. Mijn vrouw ook niet... Wat nu. Contact volledig verbreken?

Joost

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56

Ik (22) en mijn vriend (20) hebben nu anderhalf jaar een relatie. Mijn vriend was voor mij maagd en ik heb 3 bedpartners voor hem gehad. Sinds een paar maanden heeft hij het hier erg moeilijk mee. Hij heeft continue beelden van mij in bed met mijn exen. Hij voelt zich hierdoor bedrogen. Hij had mijn eerste willen zijn en nu voelt het voor hem alsof dat van hem afgepakt is.
Hoe kunnen wij hier het beste mee omgaan? Hoe kan ik hem helpen want ik ben radeloos. We houden teveel van elkaar om de relatie te beëindigen. He is my one and only.

Mila

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 57

Verloren lopen in je eigen hoofd.
3 jaar geleden hebben we elkaar leren kennen we hadden veel gepraat en waren het eens dat we dezelfde dingen verlangen van het leven. Terug opnieuw beginnen, relatie, samenwonen, trouwen huisje en tuintje alles erop en eraan. We hadden veel beloftes en afspraken gemaakt en na een jaar en half vroeg hij mij om bij hem in te trekken. ik heb mijn best gedaan om het hier een warm en gezellig nest te maken maar nog steeds krijg ik de indruk dat het hier van hun is. alle beslissingen neemt hij zelf betrekt mij nergens bij ook niet over afspraken met zijn kinderen co-ouderschap. voor hem is het genoeg dat ik hier aanwezig ben dat hij gezelschap heeft als hij iemand nodig heeft. Ik heb hem al gevraagd of hij met me wil trouwen of officieel samenwonen maar nu zegt hij dat het voor hem allemaal niet meer hoeft, dit is voor hem genoeg. Ik voel me afgewezen ik ben geen opgever maar nu weet ik niet of ik zo verder kan of dit wel genoeg is voor mij. ik heb alles opgegeven om hem te volgen ik heb niets meer geen vooruitzichten geen zekerheid. elke keer weer dezelfde ruzie waarom betrek je mij niet bij jouw leven waarom bespreek jij met mij geen belangrijke dingen en beslist je alles zelf. Ik voel me nutteloos en onbelangrijk. zolang hij mij niet gaat opnemen in zijn leven gaan zijn kinderen dat ook nooit doen en blijf ik de buitenstaander. als we op vakantie zijn onder ons tweeën is het zo fijn alles gaat goed maar het moment dat we thuiskomen of zijn kinderen komen is alles weer verloren. omdat hij zegt dat het voor hem niet meer hoeft ons verder te binden voel ik mij afgewezen en ik vraag hem wat is er veranderd maar hij is geen prater en kan het niet luidop zeggen. Moet ik me daarbij neerleggen in stilte naast elkaar leren, of moet ik opgeven???

Ellentje

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 58

Hallo,
Ik vind dat ik al een tijdje niet goed in mijn vel ben door mijn relatie. Ik ben al ongeveer 10jaar met mijn vriend en we hebben een zoontje van bijna 2 jaar samen. Mijn vriend wilde direct nadat we ons huisje hadden een kindje. We hebben een top van een kereltje. Door hem ben ik super gelukkig maar helaas heb ik ook van die niet leuke dagen door mijn vriend. Ik moet alles doen in het huis. Ik sta op van 5u30, ik maak de boterhammen klaar voor mijn zoontje en mijn vriend. Ik maak mij klaar en maak mijn zoontje klaar. Wij vertrekken dan naar de crèche. Ik werk van 8u tot 17u. Ik haal mijn zoontje af van de crèche en dan zijn we thuis. Ik profiteer even om met hem te spelen en dan moet ik koken. Hierna eten we en ruim ik af en doe ik alles in de afwasmachine. Na dit moet mijn zoontje in bad en daarna bed. Mijn vriend zit die tijd als ik thuis kom op zijn gsm te spelen. Als mijn zoontje dag wilt zeggen, kan mijn vriend zijn gsm niet opzij zetten omdat hij aan het spelen is. Dit elke dag. Ik krijg geen hulp en ik heb dit hem al gezegd. Als ik thuis kom ben ik niet gelukkig maar als ik mijn zoontje ziet maakt hij mijn dagje. Ik en vriend spreken niet veel omdat hij dan bezig is met zijn spelletjes en tv kijken. Ik ben het kotsbeu en hij lacht mij hier telkens mee uit. Ik weet niet wat doen :( Hij denkt alleen aan zichzelf en zijn brommer. Ik heb het gevoel dat ik geen respect krijg en dat ik niet zijn vriendin ben maar precies zijn mama. Wat hij ook zegt is dat ik de vrouw ben en dat het normaal is dat ik dit allemaal alleen moet doen. Ik weet het niet meer.. ik ween bijna altijd. Zelfs in de auto.

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 59

Mijn vrouw heeft na 20 jaar gezoend met iemand van haar sport team ik kan dit haar nog vergeven maar ik wil wil dat ze stopt bij de vereniging maar ze staat hier niet heel open voor. sport betekent alles voor haar maar ik kan er niet tegen dat ze elke week weer samen in een team leuk zit te hebben met hem ik wil wel verder met haar maar als ze door wil met sporten weet ik niet als ik dit kan handelen

Erik-jan

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 60

Getrouwd, 2 kinderen en ruim 16 jaar bij elkaar.
2 jaar geleden ging het niet tussen ons en zijn we in therapie gegaan, kern van het probleem lag bij mij, (manipulatie & liegen), daar is aan gewerkt maar na een jaar probleem vrij te zijn stak het weer de kop op en ging het 2 weken geleden mis. Mijn vrouw is er klaar mee en ziet mij niet meer als partner, we slapen in andere kamers en zijn niet meer intiem. Ik mis haar en hou veel van haar maar weet niet meer wat te doen.

Ano

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten