Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Heb ik bindingsangst?

Ik heb alweer een hart gebroken, en ook nog een leven verwoest. Mijn beste vriendin die vertelde mij dat ze denkt dat ik bindingsangst had. Maar he? Bindingsangst? Ik heb er natuurlijk wel eens van gehoord, maar dat heb ik toch niet? Dit is mijn verhaal:

Jaren struggle ik al met relaties, ik vind het heerlijk om te daten en om met iemand gewoon lekker over de dagelijkse dingen te praten. Het gevoel wanneer je dat berichtje binnen krijgt van die ene leuke jongen, het gevoel van een eerste date. Het gevoel van 'gewild' te zijn. Ja, dat vind ik heerlijk! Maar, na een poosje zie ik er toch vanaf, ik ben eigenlijk helemaal niet toe aan een relatie. Nu heb ik toch echt wel een aantal (korte) relaties gehad hoor, maar wanneer de spanning ervan is en wanneer dingen toch eigenlijk wel serieus worden, loop ik liever weg.

Ruim een half jaar geleden ging ik alleen op reis, ik wilde mijzelf eens tegenkomen, ik had een zwaar jaar achter de rug en wilde gaan uitvogelen wat ik nu eigenlijk wil in mijn leven. Ik leerde daar een ontzettend leuke jongen kennen, het klikte meteen! We hebben een aantal dagen samen doorgebracht, maar ook toen weer zei ik dat ik het erg gezellig vond maar niet meer wilde, ook omdat hij niet uit hetzelfde land als ik kwam, wilde ik het liefst laten voor wat het was.

Hij vloog terug naar zijn eigen land, en ik had nog ruim 2 weken te gaan. Toch merkte ik dat ik graag contact met hem opzocht en hebben we zo nu en dan geskypt. Eenmaal thuis vertelde ik zelfs aan mensen dat ik iemand had leren kennen en dat we nog leuk contact hadden. Na een aantal weken besloten we elkaar te bezoeken.

Ik ben drie weken daar naar toe gegaan en we hadden een fantastische tijd. Er ging zelfs even door hoofd 'is dit hem dan? Is dit de ware?' Hij wilde na die drie weken heel graag naar Nederland komen om te werken en om met mij te zijn.

Ik had mn twijfels, maar ook dacht ik als je het niet probeert weet je het niet! 2 maanden erna was het zover, hij zou volgende week hier naar toe vliegen. Hij had zijn baan en zijn huis opgezegd. En toen kreeg ik het benauwd. Dit is een hele serieuze stap en ik ben hier helemáál niet klaar voor. Ik wil niet samen wonen met iemand die ik eigenlijk maar 3 weken heb gezien.

Ik raakte totaal in paniek, ik kon hem ook niet meer vertellen dat ik er van af zag. Het was al te laat. Hij heeft zijn leven opgegeven, voor mij. Ik moest dit aangaan, ik moest dit proberen. Het moment dat ik hem zag op Schiphol, was lang niet zo blij als de vorige keer. Ik kon het niet, en ik moest het eerlijk vertellen.

Op dat moment ben ik gaan praten, met familie en vrienden, vooral mijn beste vriendin concludeerde dat ik bindingsangst heb. Bindingsangst? Natuurlijk niet. Want mensen met bindingsangst durven niks aan te gaan, zelfs geen date.

En ik houd van daten! Na enkele uren het internet plat gelezen te hebben over jawel "bindingsangst" zag ik veel symptomen voorbij komen die exact gepaard gaan met mijn love life. Ik heb bindingsangst. Ik heb een grote fout gemaakt, en ik weet nog niet hoe ik mezelf dit kan vergeven. Ik ben bang, doodsbang. Want het is zo ver gekomen deze keer, wat staat mij nog meer te wachten?

Ik heb besloten in therapie te gaan, ik wil aan mezelf gaan werken. Maar mijn verhaal delen, met mensen die mij misschien eventueel, ookal is het maar een heel klein beetje, kunnen begrijpen, zal mij al beter doen voelen. Want wat ik heb gedaan, is onbeschrijfelijk. Wat ik voel als ik dingen serieus worden, is niet uit te leggen.

Mensen om mij heen begrijpen niet wat ik voel, en wat er door mijn hoofd heen gaat. Ik wil niemand kwetsen, maar toch doe ik het. Als er hier iemand tips heeft hoe zij een manier hebben gevonden om hier mee om te gaan, please let me know in the comments! Want ik ben op dit moment even radeloos. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Anoniem

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reageer:
Ik ben er sinds kort ook achter dat ik problemen met hechten/binden heb. Door mijn spirituele achtergrond kan ik echter met compassie naar mezelf kijken. Ik ben niet die gevoelens, zodat ik er als observeerder naar kan kijken. Dat verlicht al enigszins, creëert ruimte om de gedachten heen. Ik heb ook het boek Liefdesbang gekocht, volgend jaar ga ik ook in therapie. Ik zie het als een mooie oefening om te kunnen groeien, niet als iets slechts of iets wat er niet mag zijn. Het is een oefening die op ons pad komt, waardoor we een completer mens kunnen worden. Daar kunnen we bijna dankbaar voor zijn, al voel je dat misschien nog niet zo.

Beste anoniem
Reageer:
Allereerst vind ik niet dat je een slecht persoon bent, als ik dat mag zeggen tegen je.
Jouw intenties waren goed, je kon het op dat moment niet anders en nog belangrijker je durft in de spiegel te kijken en wilt er ook iets aan doen. Dat is heel erg moedig van je. Achteraf gezien had je het anders willen doen, zie je hoe het de ander kan raken en wil je eraan werken. Iedereen maakt in zijn leven fouten en soms doen we anderen verdriet. Soms kan je die dingen niet meer herstellen. Het belangrijkste is dat je ervan leert, jezelf vergeeft en probeert het anders te doen in de toekomst.
Wees er eerlijk over als het met iemand klikt en vertel wat je wel en niet nodig hebt en zeg ook wat de ander van jou kan verwachten. Misschien geeft dat wat rust.

Almuric

Jouw reactie:




Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten