Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Bindingsangst - forum lotgenoten


 

Lotgenoten bindingsangst

Heb je bindingsangst? Of heeft je partner bindingsangst?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met bindingsangst en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Afwisselend bindingsangst en verlatingsangst

In een relatie (die ik geen relatie noemde :-)) was er sprake van heftige en afwisselende bindingsangst en verlatingsangst.

 

Het ene moment had zij verlatingsangst en ik bindingsangst, en het andere moment had ik verlatingsangst en had zij bindingsangst. We waren als twee magneten die elkaar continu aan het aantrekken en afstoten waren.

 

Het was ook een soort van verslaving. Als zij te dicht bij kwam, dan kreeg ik het benauwd en wilde ik vluchten (bindingsangst). Als zij echter afstand nam, dan voelde ik een verslaving en wilde ik bij haar zijn (verlatingsangst).

 

Het was één groot relatiedrama van verslaving, bindingsangst en verlatingsangst. Hoewel ik cognitief wel wist dat deze relatie niet goed voor mij was, waren de gevoelens van verslaving en angst erg sterk. Het leek soms wel alsof mijn “gezonde gedachten” overschreven werden.

 

Wat mij uiteindelijk bevrijd heeft was dat ik een stukje had gelezen waarin stond dat hoe intiemer je bent met iemand, hoe meer energie je van die persoon in jezelf opneemt. Dus je kunt maar beter niet te intiem zijn met mensen waar je niet te veel op wilt lijken.

 

Dus ik stelde mezelf de vraag “wil ik meer op deze persoon lijken?”. Het antwoord was overduidelijk “Nee”. Door met deze nieuwe blik te kijken, heb ik afstand genomen. Gelukkig nam zij tegelijkertijd ook afstand. En zo ben ik “ontsnapt” uit dit drama.


Anoniem

18
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Chronische stress van bindingsangst

Bij één relatie woonde zij aan de andere kant van het land, en zagen we elkaar in het weekend of één keer in de twee weken. Ondanks dat ze zo ver weg woonde, kreeg ik het nog benauwd, en voelde ik weinig ruimte.

 

Ik heb bijna een jaar lang chronische stress gehad. Als ik wakker werd voelde ik nog heel even ruimte, en daarna kwam de stress (van de relatie). Omdat ik het ook moeilijk vond om de relatie te beëindigen (ik wilde haar niet kwetsen), bleef ik erin zitten. Ik voelde op dat moment niet de kracht en vrijheid om eruit te stappen. Het voelde alsof ik het verdrinken was in een oceaan.

 

Uiteraard werd ook de kwaliteit van de relatie slechter. Gelukkig beëindigde zij de relatie, en was ik weer vrij. Ook na de relatie heb ik nog bijna een jaar lang de chronische stress gevoeld.


Anoniem

13
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik voel bindingsangst in vriendschappen

Ik voel ook bindingsangst in vriendschappen. Als ik het gevoel heb dat ik geclaimd wordt, dan krijg ik het benauwd. Nu kan ik dat gevoel al snel krijgen, bijvoorbeeld als een vriend of vriendin wil skypen of bellen. Dan kan ik het gevoel krijgen dat ik “iets moet”. Het fijnste vind ik het als het initiatief tot afspreken of even skypen van mij uitgaat. Dan kan ik als ik ruimte voel dat aangeven.


Anoniem

11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik durf geen relaties aan te gaan

Ik durf geen relaties aan te gaan vanwege hechtingsproblemen. Als er iemand is, die ik meer dan leuk vind, dan word ik heel angstig, dan blokkeer ik helemaal, dan is er geen contact mogelijk.

 

Wie heeft hier ervaring mee en wie weet hoe ik dat kan oplossen?


marcella

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Eén van de dingen die mij heeft geholpen is om te visualiseren hoe ik het wel zou willen.

Dus visualiseren dat ik me vrij en relaxt voel met zo iemand. 

 

Als je dit elke dag "oefent", dan ga je je langzaam - ook in het echt - vrijer en relaxter voelen.



Jouw reactie:



Verhaal 5 - Bindingsangst van een datingsite

Mijn bindingsangst was heel erg. Ik kreeg het vaak al benauwd als ik op internet op een datingsite een datingprofiel aan het bekijken was. Dat kwam omdat uit het verleden was gebleken dat als ik eenmaal een relatie had, dat het dan moeilijk was voor mij om eruit te “ontsnappen”.


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 6 - Heb ik bindingsangst?

Ik heb alweer een hart gebroken, en ook nog een leven verwoest. Mijn beste vriendin die vertelde mij dat ze denkt dat ik bindingsangst had. Maar he? Bindingsangst? Ik heb er natuurlijk wel eens van gehoord, maar dat heb ik toch niet? Dit is mijn verhaal:

Jaren struggle ik al met relaties, ik vind het heerlijk om te daten en om met iemand gewoon lekker over de dagelijkse dingen te praten. Het gevoel wanneer je dat berichtje binnen krijgt van die ene leuke jongen, het gevoel van een eerste date. Het gevoel van 'gewild' te zijn. Ja, dat vind ik heerlijk! Maar, na een poosje zie ik er toch vanaf, ik ben eigenlijk helemaal niet toe aan een relatie. Nu heb ik toch echt wel een aantal (korte) relaties gehad hoor, maar wanneer de spanning ervan is en wanneer dingen toch eigenlijk wel serieus worden, loop ik liever weg.

Ruim een half jaar geleden ging ik alleen op reis, ik wilde mijzelf eens tegenkomen, ik had een zwaar jaar achter de rug en wilde gaan uitvogelen wat ik nu eigenlijk wil in mijn leven. Ik leerde daar een ontzettend leuke jongen kennen, het klikte meteen! We hebben een aantal dagen samen doorgebracht, maar ook toen weer zei ik dat ik het erg gezellig vond maar niet meer wilde, ook omdat hij niet uit hetzelfde land als ik kwam, wilde ik het liefst laten voor wat het was.

Hij vloog terug naar zijn eigen land, en ik had nog ruim 2 weken te gaan. Toch merkte ik dat ik graag contact met hem opzocht en hebben we zo nu en dan geskypt. Eenmaal thuis vertelde ik zelfs aan mensen dat ik iemand had leren kennen en dat we nog leuk contact hadden. Na een aantal weken besloten we elkaar te bezoeken.

Ik ben drie weken daar naar toe gegaan en we hadden een fantastische tijd. Er ging zelfs even door hoofd 'is dit hem dan? Is dit de ware?' Hij wilde na die drie weken heel graag naar Nederland komen om te werken en om met mij te zijn.

Ik had mn twijfels, maar ook dacht ik als je het niet probeert weet je het niet! 2 maanden erna was het zover, hij zou volgende week hier naar toe vliegen. Hij had zijn baan en zijn huis opgezegd. En toen kreeg ik het benauwd. Dit is een hele serieuze stap en ik ben hier helemáál niet klaar voor. Ik wil niet samen wonen met iemand die ik eigenlijk maar 3 weken heb gezien.

Ik raakte totaal in paniek, ik kon hem ook niet meer vertellen dat ik er van af zag. Het was al te laat. Hij heeft zijn leven opgegeven, voor mij. Ik moest dit aangaan, ik moest dit proberen. Het moment dat ik hem zag op Schiphol, was lang niet zo blij als de vorige keer. Ik kon het niet, en ik moest het eerlijk vertellen.

Op dat moment ben ik gaan praten, met familie en vrienden, vooral mijn beste vriendin concludeerde dat ik bindingsangst heb. Bindingsangst? Natuurlijk niet. Want mensen met bindingsangst durven niks aan te gaan, zelfs geen date.

En ik houd van daten! Na enkele uren het internet plat gelezen te hebben over jawel "bindingsangst" zag ik veel symptomen voorbij komen die exact gepaard gaan met mijn love life. Ik heb bindingsangst. Ik heb een grote fout gemaakt, en ik weet nog niet hoe ik mezelf dit kan vergeven. Ik ben bang, doodsbang. Want het is zo ver gekomen deze keer, wat staat mij nog meer te wachten?

Ik heb besloten in therapie te gaan, ik wil aan mezelf gaan werken. Maar mijn verhaal delen, met mensen die mij misschien eventueel, ookal is het maar een heel klein beetje, kunnen begrijpen, zal mij al beter doen voelen. Want wat ik heb gedaan, is onbeschrijfelijk. Wat ik voel als ik dingen serieus worden, is niet uit te leggen.

Mensen om mij heen begrijpen niet wat ik voel, en wat er door mijn hoofd heen gaat. Ik wil niemand kwetsen, maar toch doe ik het. Als er hier iemand tips heeft hoe zij een manier hebben gevonden om hier mee om te gaan, please let me know in the comments! Want ik ben op dit moment even radeloos. Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten