Therapiepsycholoog.com
  • 400+ therapeuten
  • Ook online therapie
Menu
  • Provincie
    • Drenthe
    • Flevoland
    • Friesland
    • Gelderland
    • Groningen
    • Limburg
    • Noord-Brabant
    • Noord-Holland
    • Overijssel
    • Utrecht
    • Zeeland
    • Zuid-Holland
    • België
  • Stad
    • Amsterdam
    • Arnhem
    • Breda
    • Den Haag
    • Dordrecht
    • Eindhoven
    • Haarlem
    • Maastricht
    • Nijmegen
    • Rotterdam
    • Utrecht
    • Meer steden »
  • Hulpvraag
    • Angst
    • Burnout
    • Depressie
    • Onzekerheid
    • Piekeren
    • Rouwverwerking
    • Relatieproblemen
    • Stress
    • Trauma
    • Zingeving
    • Meer hulpvragen »
  • Therapievorm
    • ACT
    • Cognitieve gedragstherapie
    • Coaching
    • EMDR-therapie
    • Hypnotherapie
    • Mindfulness
    • Psychosociale therapie
    • Psychotherapie
    • Relatietherapie
    • Meer therapievormen »
  • Online therapie
  • Inloggen
  1. Therapiepsycholoog.com
  2. Ervaringsverhalen
  3. Depressie

Depressie ervaringen

Pagina 2 van 5
  • Ik wilde mijn vrienden niet meer zien

    Na het overlijden van mijn vader 2 jaar geleden heb ik het erg zwaar. Ik wilde mijn vrienden niet meer zijn, zat erg lang in mijn kamer en mijn school punten kelderde omlaag. Gelukkig gaat alles op dit moment weer goed met mij en heb ik mezelf weer gevonden. Zelf ben ik nooit naar een psychiator geweest, dat wilde ik nooit, het leek voor mij net een soort falen. Ik ben veel online gaan lezen, bijvoorbeel dit soort forums waar je verhalen van andere kan lezen maar ook veel artikels zoals; https://herhealth.nl/niet-lekker-in-je-vel-dit-kun-je-er-zelf-aan-doen/ Uit dit soort verhalen haalde ik veel steun en het gaf mij ook weer moed om dingen te gaan doen.
    Bart
    Bart 4

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Mijn gevoelens zijn elke dag verschillend

    Hallo, ook ik heb het moeilijk met mijn gevoelens. Deze zijn elke dag verschillende, van super blij zijn tot niet meer willen leven. Mijn leven is het perfecte plaatje, een goede familie, vrienden en school gaat goed. Toch zit het veel ingewikkelder in elkaar dan dat het lijkt. Alle tegenslagen zijn voor mij een stapje verder de diepte in. Hierbij heb ik het over negatieve opmerkingen of mijn eigen gedachten die tegen zitten. Als ik bij vrienden ben of familie is er niks aan de hand maar ‘s avonds beginnen mijn gedachten weer op hol te slaan en deze zijn niet positief.
    Anoniem
    Anoniem 4 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Heb je overwogen om hier met iemand over te praten? Wellicht word op deze manier duidelijker waar de kern zit.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • De vicieuze circel van lichamelijke klachten en stress

    Ik ben depressief. Moet van alles maar kan niet zoveel door lichamelijk ongemak. Mijn werk, waar ik veel van houd is mentaal zwaar. Daardoor ontwikkel ik stressklachten zoals maagpijn, borrelende darmen en rugklachten. Omdat de stress blijft gaan die klachten ook maar niet over.
    De lichamelijke klachten triggeren de stress en andersom ook.
    Vicieuze cirkel..hoe doorbreek ik die?
    N
    N 4 3
    • Hoi ik ken dat burn out en lichaamelijk niet best rugpijn in de maag gevoel van gespannen spieren. Ben begonnen met yoga. . Het helpt mij wel wat.. gr Andre

      Andre
    • superherkenbaar...helaas geen tips, ik wacht ook al jaren op goede behandeling, waar nog steeds geen zicht op is en ondertussen wordt de pijn in het lchaam steeds erger

      keta
    • Alle reacties weergeven...
    • Dit is herkenbaar... ik weet ook niet hoe hiermee om te gaan

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Erover praten heeft mij beholpen

    Iedereen heeft wel eens een dip dag. De één meer dan de ander. En de één ook heftiger dan de ander.

    Ik heb ook soms van die dagen. Het liefst wil ik in mijn bed blijven en helemaal niets. Maar dat kan niet, het gezin draait door. Soms duurt dit gevoel de hele dag, soms is het gelukkig toch na een paar uur over.

    Tijdens mijn tweede zwangerschap wat dit echter wel anders. Mijn eerste zwangerschap is bijna vlekkeloos verlopen. De tweede allerminst. Ik kende de kwaaltjes van misselijkheid, bekkeninstabiliteit, sterk ruiken enz enz wel maar depressie.... Ik schrok er echt van.

     

    Het was zo heftig dat het me op dat moment niet uit had gemaakt als ik een miskraam had gehad. En het gekke was, dat ik bij de eerste afspraak bij de verloskundige al zat te huilen in de wachtkamer, omdat ik juist zo bang was dat er iets met de kleine aan de hand zou zijn. Ik kon gewoon niet stoppen met huilen.

    Het heeft een aantal maanden geduurd en ik heb hulp gezocht hiervoor. Iemand om mee te praten. Iemand waarbij ik alles kon zeggen wat er in mij omging zonder dat ik bang hoefde te zijn dat ik bijvoorbeeld iemand zou kwetsen. Dat heeft zeker wel geholpen.

    Ik hoop dat dit jouw helpt om te bedenken dat je hier niet zomaar mee moet blijven lopen. Praat erover. Zoek hulp.

    Monique
    Monique 4

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Radeloos

    Hallo,ook ik ben moedeloos geworden.
    Ben gehuwd met een narcist.iemand die genoot van anderen pijn te doen en daar op kickte.om een lang verhaal kort te maken.ik heb 2kinderen met hem.veel pijn gehad en in diepe depressie geraakt toen ik 39was na fysieke,emotionele en verbale mishandeling.deze depressie heeft jaren geduurd omdat niks van medicatie aansloeg.bijna 2jaar opnames tot ze me lithium gaven en ik na 3weken beter werd en op 6maand hersteld.aan de hand van dit medicament kreeg ik een label en was mijn professioneel leven om zeep.echter ik richtte me op mijn Kids en werd terug heel gelukkig. Tot mijn man kanker kreeg in 2012.ik liet alles en iedereen vallen om mijn man te helpen en mijn Kids door deze zware periode te loodsen.stond voor alles alleen en durfde mijn emoties niet de vrije loop te laten gaan.ik leefde op automatische piloot om mijn gezin boven water te houden.mijn man heeft uiteindelijk 3kankers overwonnen en een hersentumor in 2018.echter dan is er iets raars gebeurd.precies of mijn man is mijn man niet meer na operatie.hij is sinds 2018 mij elke dag verbaal aan het mishandelen.elke dag krijg ik te horen dat ik een nietsnut,een loser,een stom wijf en ga zo maar door waardoor ik terug in een depressie ben beland.ik kan nie meer functioneren en hij wilt ook overal gaan bewijzen dar ik zogezegd een psychische ziekte heb,bipolair,en dat dat de reden is van zijn agressief gedrag.hjj weet heel goed dat wanneer je elke dag iemand kleineren,deze persoon niet meer in staat is nog iets te doen en dit gaat hij dan omdraaien.
    Ik ben hierdoor verdomme terug zwaar ziek geworden.geen energie en mijn levenslust weg.ik vind dit zo erg wat dit met mij doet.
    Al eens terug opgestart met lithium zoals 20jaar geleden maar slaat precies niet aan.erge bijwerkingen.mss omdat ik nu posmenopauzaal ben.
    Nu als er iets van tegenslag bijkomt begin ik te huilen en te roepen van de geestelijke pijn.omdat ik echt op ben.
    Mijn zoon woont nog thuis en heeft niks anders gezien en gehoord van zijn vader en begint ook deze scheldwoorden te gebruiken en hetzelfde te doen.mijn man heeft hen al zover gekregen om te proberen mij verplicht te laten opnemen.toch raar dat ik al die jaren toen hij ziek was en hij mij dus nodig had ik alles alleen deed,niet ziek was.
    Mijn zoon die 28 is en niet werkt,om14uur opstaat en constant op playstation en internet zit schuilt zich achter ons en wanneer ik uit bezorgdheid hier iets over zeg,wordt ook hij zeer agressief zoals zijn vader en ben ik het probleem.hij wou vroeger ook niet naar school gaan voor zijn playstationverslaving.en zijn vader laat dit maar toe.nu is hij wel 28 en moet hij toch eens gaan beseffen dat hij zichzelf in de problemen gaat steken als hij niet gaat willen werken.hij leeft hier al 10jaar alleen,heeft geen vrienden,geen sociale contacten gaat nooit eens weg en ik maak mij als moeder terecht zorgen.
    Maar tis gemakkelijker om mij als het probleem te zien en te zorgen dat alle aandacht dan ook naar mij komt zodat er daar niks over gezegd wordt.
    In ieder geval.ik moet dus opletten met alles wat ik zeg of doe.
    Ik mag niet wenen als er iets ergs.is gebeurd want dan ben ik psychisch ziek.hetzelfde geldt voor elke emotie.
    Ook bij lichamelijke klachten zoals bijvoorbeeld een blaasontsteking willen ze mij laten opnemen.
    Ongelooflijk.
    Hij wilt mij perse in psychiatrie.vraag mij af waarom dit zo belangrijk is. Moet iets achter zitten.
    Tis algemeen geweten dar narcisten heel intelligent zijn en altijd met een plan zitten.
    Elke dag haalt hij mij onderuit.wanneer hij ziet dat ik pijn heb doet hij er een schep bovenop.daar haalt hij voeding uit.
    Hij zegt ook altijd dat hij palliatief is en niks te verliezen heeft en het voor mij wat ik ook zou doen,het altijd slecht gaat eindigen.
    Het is een hel waar ik in zit en zooo bang ben geworden.

    Elise
    Elise 3 8
    • Hey Elise.
      Moeilijk je verhaal aan te horen...
      Heb je ooit overwogen weg te gaan uit die helse situatie? Een tijdje om te kijken wat er gebeurd en hoe een en ander zich verhoudt of gewoon permanent als je het gevoel hebt dat het tóch nooit zal veranderen.

      Zie je tegen het alleen zijn op of weet je niet waar te beginnen? Ben je misschien bang voor represailles van "baas pierworm"? Sorry van dat laatste, mensen als jouw man scoren niet heel hoog in mijn boekje...
      Je bent een te makkelijke prooi voor hem, zeker in de fysieke en mentale toestand waarin je nu verkeert.

      Een kind valt vaak niet alles kwalijk te nemen en moet proberen ook zijn weg te vinden in diezelfde helse omstandigheden. Dat gezegd hebbende, bij een leeftijd van 28 is hij die route al even gepasseerd en lijkt het mij een uitgemaakte zaak dat hij jouw karakter niet geërfd heeft en in de rij staat de volgende narcist te worden in de toekomst! In ieder geval niets wat jij daar nog aan kan veranderen weet je, hoe moeilijk dat ook voelt voor je.

      Je moet zo snel mogelijk jezelf zien op te lappen om vervolgens alles weer op een rij te krijgen. Afstand nemen is een logische eerste stap lijkt me. Leven je ouders nog, kun je bij vrienden terecht o.i.d.?
      Vergeet niet dat trouw en loyaliteit alleen werken als het van beide kanten komt hè?
      Heel veel sterkte meid, hou je taai!

      Patrick
    • Dank u dat je de moeite nam het te lezen.was er emotioneel van.dit doet iets met mij wanneer er iemand tijd maakt voor mij.

      Dus dank u wel hiervoor

      Elise
    • Heel erg graag gedaan Elise.

      Het feit dat je me een bedankje stuurt zegt al veel over jezelf...
      Ik weet hoe het voelt geen kant op te kunnen en vaak zorgt alleen een luisterend oor al voor net dat beetje geruststelling en herkenning.

      Als ik je ergens mee kan helpen hoor ik wel van je.

      Patrick
    • Patrick.ben je ook voor een depressie of trauma hier.
      Kan ik ook helpen dan...
      Is er iets wat jij mss ook kwijt wilt
      Ik geloof sterk in samenwerking.

      Mvg

      Elise
    • Ik ben na 54 jaar in de categorie "eenzaamheid" terechtgekomen...
      Ook bij mij is e.e.a. toch net even wat anders gelopen dan dat ik het allemaal ooit in gedachten had.
      Onder het verhaal "roep om hulp" om precies te zijn.

      Anoniem
    • Dat had ik al volledig gelezen en nu nog eens.wist niet dat dit jouw verhaal was.maar a cry for help.dat is iets wat mijn aandacht trok en ook omdat ik ook in deze termen denk.heb er zelfs een lied over geschreven.in 2018.
      Ik hoop voor jou dat ik mss wat steun kan bieden.er gewoon zijn.

      Grts

      Elise
    • Ik schreef het nummer.A cry for help and help for cry.je brengt me nu terug naar dat moment in 2018.
      Deze persoon,dat er toen was,heeft jouw leeftijd.
      Toch raar hoe alles verloopt en met elkaar in verbinding staat.
      Ongelooflijk
      Echt ongelooflijk

      Elise
    • Alle reacties weergeven...
    • Hey Elise,

      Ik was bang dat je misschien afgehaakt zou zijn, tegen de vrij grote lap tekst op zou zien...
      Fijn dat er mensen zijn die reageren, begrijp me niet verkeerd. Maar het blijft oppervlakkig en je kunt vaak ook niet meer dat iemand proberen een hart onder de riem te steken.
      Een wat langer verhaal, om te proberen e.e.a. wat te verduidelijken en de ernst van de situatie te benadrukken, weerhoudt wellicht veel mensen ervan het in zijn geheel door te lezen weet je.
      Een praatje is fijn maar zoals ik al eerder schreef, zo veel meer mensen zouden er voor willen tekenen om de persoon achter de reactie(s) te kunnen ontmoeten. Als je werkelijk een date zoekt i.p.v. hulp ga je niet op zoek naar "randgevallen" zoals wij op een forum als dit lijkt me. Maar dat is slechts mijn mening...

      Maar wel gek hoe dingen vaak lopen inderdaad ja. Terugkijkend in de tijd vraag je jezelf wel eens af of bepaalde dingen of personen toch allemaal een zekere rol vervullen, het op een of andere manier zo moet zijn. Het hangt in veel gevallen wel van toevalligheden aan elkaar...

      Maar schrijf je zelf muziek Elise? En was de rol of wat heeft de persoon voor jou betekend waarvoor je het nummer geschreven hebt als ik vragen mag? En als je erover wil praten uiteraard...
      Zing je of speel je toevallig ook een instrument? Erg leuk en zeker ook interessant om te horen sowieso.

      Patrick
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij depressie →
  • Rust

    Halo zou graag contact komen met mensen ook euthenasie wens hebben na 50jaar psychisch lijden. En 40jaar therapiie, verslavingen, depressie, angsten nachtmerrier ptts borderline, uitzichtloos lijden
    Vlinder
    Vlinder 3

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Zo moe

    Hallo allemaal ik ben al wat ouder 55 en altijd veel angst gehad ook depressies en Prozac geslikt nu is mijn moeder overleden de kat is overleden kon niet meer werken zo moe moe en me lichaam heeft zulke vreselijke gevoelens
    Ik wandel veel dat is heel fijn ik slik geen medicijnen behalve af en toe een oxazepam
    Ik ben nu 3maanden thuis en dat is nooit gebeurd ik voel me zo rot er zijn maar weinig mensen die je verhaal willen horen zeker vandaag de dag maar ik voel me zo verdrietig lijkt wel of er geen eind aan komt en ik mis ook mensen om me heen maar ik laat me niet kisten ik moet eruit komen want dit is geen leven ik wens iedereen sterkte En hou vol
    Sterre
    Sterre 3 4
    • Halo wat erg ben vlinder 54jaar waarvan broer is overleden aan overdosis coke. Heb ptts en was ook gestopt prozac. Nu weer zoveel verdriet heb ben weer begonnen. Wat erg jou moeder en je kat overleden zijn wat een verdriet. Heb zelf veel steun gehad van rouwchat kan je annoniem savonds je verdriet delen en steun vinden. Gaf mij troost, en hulp van humanitas rouwverwerking thuis. Logisch dat je zo moe bent, zoveel veedriet.. Neem je rust en weet dat je niet alleen hoeft te doen. Dikke knuffel vlinder💕🌹❤️

      Anoniem
    • Ik heb je verhaal gelezen en snap dat je je zo voelt. Ik heb zelf een depressie en een overlijdens is gelukkig niet de reden. Ik wens je veel sterkte

      Roy Broeders
    • Hallo
      Hoe gaat het nu met jou???
      Ben je ondertussen al aan de betere hand

      Mvg

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Hoi, hoe gaat het nu?
      Zou best in contact willen komen om over dit soort dingen gezamenlijk te praten.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Jarenlang depressief broer ook nu. Dood

    Ben al jarenlang drugsverslaafd. En. Depresief, en heb euthenasie aangevraagd, mijn broer was ook drugsverslaafd em depressief, hij kwam mij vaak bezoeken en op peppen. Nu is hij plotseling overleden aan overdosis coke. Mijn moeder heeft veel. Verdriet van ik ook. Heb mijn euthenasieverzoek ingetrokken ommdat mijn moeder niet aan wil doen
    Ondettussen wil ik nog steeds graag dood en depressie erger geworden. Voel me gevangen in het. Leven verlang naar dood. En nnaar mijn overleden broer. Depressie is hel
    Vlinder
    Vlinder 3 4
    • Wat goed dat jij je euthenasie verzoek introk voor je moeder. Maar wat als zij er niet meer is? Denk je wel aan jezelf? Er zijn ook andere mensen die jij zou kunnen helpen. Misschien kun je ervaringsdeskundige worden? Of iets anders. Zorg eerst goed voor jezelf. Zoek een manier om je leven te verbeteren. Met hulp misschien? Wil je echt dood? Of wil je een ander leven?

      Blauwe vlinder
    • Ben verslaafd en depressief lichaam is moe, geest is in de war. Ben 54geworden en moe van vechten. Zeket nu. Mijn broer die mijn licht in. Duisternis was overleden is aan. Coke. Zou niet weten hoe leven nog beter wordt leef voor katjes en moeder zelf liefste hemelen
      Ben zo moe

      Vlinder
    • Ik snap je gevoel, ik voel hetzelfde. Ik leef nog voor mijn ouders en broertje. Hou je sterk

      Roy
    • Alle reacties weergeven...
    • Zou graag contact komen met roy

      Vlinder
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Depressie

    Ik ben sinds september 2023 depressief. Ik kan niet meer genieten van de dingen die ik vroeger wel leuk vond, zoals reizen, winkelen, uitgaan. Ik gebruik citolopram. Sinds januari 2024, werk ik weer, spreek ik weer af. Het enige probleem is dat ik mijn plezier kwijt ben. Ik kan niet meer genieten. Ik wil zo graag mijn levenslust terug. Iemand hier ervaring mee of tips?
    An
    An 3 1
    • Alle reacties weergeven...
    • 4 jaar gelden een maag darm infectie opgelopen dacht buikgriep in een keer waterdiarree daarna misselijk geen eetlust meer misselijkheid zeer zwaar allerlei onderzoeken gehad mijn moeder hetzelfde nu nog bij haar vonden ze na 2 jaar de giardia parasiet bij mij is dit niet aangetoond vertraagde maagontlediging en PDS aan overgehouden zeer angstig erbij geworden kan zo niet verder

      Liz
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Kop op Stay Strong

    Ik zit sinds een jaar in een best zware depressie maar nu ik hier veel verhalen lees denk ik er is nog hoop , wat en hoeveel kan een mens verdragen zeg en wil ik mede delen aan alle depressie lotgenoten : Kop op Stay Strong en als er iemand nog correspondentie vriendin zoekt ? ik sta ervoor open
    Gerda
    Gerda 3 2
    • Wat bedoel je met, een best zware depressie?
      Het is zwaar, of het is, nouja, zozo?

      Marjan.
    • Alle reacties weergeven...
    • Hallo Gerda.
      Ik heb het sinds januari moeilijk en ben nog niet aan de medicijnen. Start morgen in een praatgroep. Ben er wat bang van. Het lijkt me eigenlijk beter dat ik met positieve mensen om
      zou moeten omgaan. Als ik onder mensen ben leef ik wel op. Hoe vergaat jou dat ? Krijg je hulp of medicijnen? Groet Ron

      Ron
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij depressie →
  • Ben duidelijk nog niet genezen van mijn depressie

    Ik ben er nog niet..Meer dan 2 jaar geleden zware depressie gehad doordat ik ontdekt had in pc van mijn vriend dat hij andere vrouw kuste. Ik dacht we hadden alles en begreep het niet en heb dan ook heftig gereageerd, met glazen gesmeten, drinken , naar de kliniek enz..Uiteindelijk hebben we alles bijgelegd maar die vrouw probeert nog steeds alles om ons kapot te krijgen dat beseft hij nu ook. Zij heeft alles gedaan om ons uiteen te krijgen, zelfs vriendjes met mijn schoonfamilie enz en dat heeft me diep geraakt en waardoor ik heel heftig kon reageren. Al bij al gaat mijn relatie nu super maar vele mensen hebben me ontgoocheld. Zo net terug van verlof alles top top top, waren uitgenodigd bij familie en vrienden en dan ineens na een glaasje wijn , krijg ik huilbui..en is zeer gênant. Ben duidelijk nog niet genezen van mijn depressie ik dacht van wel maar dit valt me zwaar ik ben er nog niet.
    Anoniem
    Anoniem 3

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik denk elke dag aan einde

    ik denk elke dag aan einde
    Anoniem
    Anoniem 3 2
    • Hallo heb je wat wat meer informatie. Wat er aan de hand is

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Besef wel dat je dan nooit meer terug komt? Veel mensen willen niet echt dood.
      Maar ze willen een ander leven.
      Ik wil niet dat je dood gaat.
      Ook al ken ik jou niet.
      Wil je dat ik ook blijf leven?
      Ik ben ook depressief.

      Nummer.
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Kan de druk. Niet meer aan.

    Zie het niet meer zitten
    Kan de druk. Niet meer aan.
    Alles wat ik doe is volgens andere niet meer oké

    Mis mijn ouders
    Ikke
    Ikke 3 3
    • Lieve Ikke,

      Hou vol! Je kan meer dragen dan je voor mogelijk houdt. Je bent niet alleen ❤️

      Fleur
    • Zo herkenbaar

      Sandra
    • Alle reacties weergeven...
    • Anderen? Welke anderen?
      Wat kan jou anderen nou bommen?
      Vertel eens wat meer. Desnoods oppervlakkig.

      Piet
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Gevoel dat iedereen mij haat

    Ik heb het gevoel dat iedereen mij haat. En dat ik een haatelijk innerlijk heb gekregen door puberteit ik heb altijd spijt na slecht gedrag maar toch blijft het gebeuren DOOR MIJN BROER .Ik heb constant ruzie met mijn broer omdat ik een slecht gedrag heb. Maar ik blijf ontkennen tegen mezelf dat het niet mijn fout is. mijn ouders geloven me ook gewoon niet meer en gaan er van uit dat als er ruzie is dat het mijn fout is ( is niet altijd mijn fout) ze willen niet meer luisteren naar mij, mijn ouders waren vandaag terug thuis.Ze gaven mij een cadeautje heel speciaal en zeiden dat ze van me hielden ondanks ik het cadeautje eerst niet zo mooi vond maar nu wel. Ik haatte mijn reactie heel ondankbaar eigenlijk, ik ging nr boven en huilde van geluk na het beseffen van wat ze zeiden, ze houden echt nog van mij ! - dacht ik- Ik keerde terug naar beneden om ze te bedanken, tijdens dat ik buiten kwam zie ik mijn broer helemaal boos praten over mij en slechte dingen zeggen over mij die eigenlijk wel waar zijn nadat we heel veel plezier hadden samen. Ik zie mijn mama denken van ' ik had dat ondankbaar kind nooit een cadeautje moeten geven, ze heeft haar zo gedragen, wij verspillen ons geld aan zo een kind. '
    ik ging naar boven in stilte, en ik begon te typen...
    Athena
    Athena 3 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Slecht gedrag door jou broer of door jou?
      Ben je intelligent genoeg om dat te kunnen weten? Wiens fout is het echt? Stoppen daarmee! Excuses aanbieden en elkaar vergeven! Ik weet waarover ik praat. Zoniet zullen jullie uit elkaar drijven. En dan... Dan is het leven voorbij. Wat een verspilling. Ik weet waarover ik praat.

      X
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Mijn lichaam voelt vanaf de eerste seconde al geblokkeerd aan

    Hallo! Ik ben een 23- jarige studente en op dit moment voel ik mij eigenlijk echt niet goed. Ik sta iedere dag op met de gedachte ‘Ohnee, hoe ga ik er vandaag weer door geraken’. Mijn lichaam voelt vanaf de eerste seconde al geblokkeerd aan. Ik geraak m’n bed niet uit, ben precies verlamd of verdoofd. Ik slaap enorm veel tot wel 12- 15 uren per dag en voel me nog slecht. Mijn hoofd voelt zwaar en vol aan. Ik kan precies niet meer denken, er zit precies een wirwar van draden in mijn hoofd. Ik heb nergens zin in, alles is lastig. Mijn lichaam trilt ook vaak innerlijk, maar is niet te observeren door anderen. Mijn lichaam weegt een ton. Ik eet meer dan anders, grotere hoeveelheden en schaam me hier ook over. Deze periode van overmatig eten kan een week duren en worden dan afgewisseld door een periode héél gezond te eten, kcals te tellen en veel te gaan fitnessen/ dansen. On dan de dag erna weer te hervallen in het mij slecht voelen. Het jojo’en met eten is al zo van het middelbaar, dat is zeker al 6 jaar geleden. Het helpt ook niet dat mijn mama graag dungebouwde meisjes ziet zonder kont. Laat mij nu net niet zo gebouwd zijn.
    Het mij neerslachtig en somber voelen is al vaker geweest maar nu heb ik het al twee maanden aan een stuk en geloof ik niet dat ik terug beter kan worden. Ik moet hulp zoeken want zo kan ik niet verder. De derealisaties, angsten, paniekaanvallen, twijfelen aan mezelf, geblokkeerd voelen, eetproblemen… worden me te veel. Het beïnvloed mijn fysieke conditie wat ik als sportvrouw echt niet leuk vindt. Ik vindt het ook moeilijk om gemaakte afspraken met vrienden last minute niet te verzetten. Ik wil me niet somber voelen met andere mensen erbij. Daarnaast heb ik ook geen energie om met mensen te praten, te doen alsof ik happy ben.

    Ik ben bang dat ik depressief ben, ik voel me alleszinds zo. Is er iemand die zich hierin herkend en mij misschien wat meer zekerheid kan geven? Ik weet niet meer wat echt is en wat niet, is het normaal om me zo te voelen want iedere jongere voelt zich toch wel eens slecht? Of kan heel de dag door slapen, dat is wat vriendinnen zeggen als ik hen er over aanspreek…

    Daarnaast durf ik ook niet naar een psycholoog te gaan. In stress- situaties ga ik vaak derealiseren en depersonaliseren. Daardoor vertrouw ik op sommige momenten niet veel mensen. Ook ben ik bang dat ik daar dan ga zitten en niets weet te vertellen, dat ik me plots oke ga voelen en dan denk in mezelf dat ik niet te klagen heb. Ik weet dat dit irreëele gedachten zijn… maar toch zijn ze er.
    Kaïn
    Kaïn 3

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij depressie →
  • Ben elke dag aan het overleven

    Hallo ik man loop al een jaartje bij ggz ondertussen ben ik er klaar mee diagnose depressie er wordt niks gedaan ja de verkeerde behandeling, voor iemand die het niet meer ziet zitten ben elke dag aan het overleven, en wordt gek van mijn gepieker. Tis als of ik stemmen hoor,of de hele dag tegen me zelf praat.,na wat coffie en een gesprek van een uur sta je weer buiten. Ik heb het geheel gehad met mijn leven, nergens begrip, opname, doen ze niet enz,enz is er hier iemand voor een goed advies ,weet me geen raad meer ,persoonlijke contact ook zeer welkom weet alleen niet hoe hier met iemand in contact te komen. Hoop op een reactie, heb ondertussen heel Google al na gezien. Buiten ggz om .maar als er al wat is ,kost het een fortuin. Hoop op jullie reacties
    Peter
    Peter 3 2
    • Beste peter

      Ik heb zelf ook sessies gehad bij de ggz ca 3 maanden , niets geholpen ben nu 8 maanden verder nog altijd ups and downs maar wel beter dan eerst dankzij gesprekken met een goede vriend. Daar heb ik dus veel meer aan gehad. Ja ik ben er nog niet maar ben wel (al voelt het niet altijd zo) stappen vooruit gegaan.

      Praat met vrienden of een vriend of vriendin of wie dan ook waar je al je sores even kwijt kan. Zo waardevol wanneer je iemand vind.

      Het is vaak ff je hart luchten en dat luisterend oor !!
      Heb ook gechat op de luisterlijn dat heeft ook wel geholpen. Je staat er niet alleen voor!!!
      Groet
      Jaap

      Jaap
    • Alle reacties weergeven...
    • Hallo dat alles heb ik al gehad. Vrienden. Begrijpen er niks. Van of vinden het Maar te lastig. Ondertussen zit ik in een pieker stoornis en is er nog maar volgens ggz een middel antidepressiva en daar ben ik zwaar op tegen

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Schrijven lucht op, maar alles komt ook naar boven

    Goedemorgen, na wat op internet te hebben gezocht ben ik hier gekomen want ja ik voel me eenzaam. Zal mijn ervaring met jullie delen en hoop wat tips te krijgen.

    Ik ben een vrouw die 52 jaar is. Mijn leven begon heel leuk en ontmoete iemand waarmee ik 23 jaar samen mee ben geweest. Daar kwam een einde aan toen hij er met een vriendin vandoor ging. In die 23 jaar ben ik achter af er achter gekomen dat hij me meerdere keren bedonderd heeft. Heb 2 kinderen met hem gekregen en de bevallingen waren niet best waardoor ik nooit heb kunnen genieten toen ze net geboren waren. Toen mijn ex weg ging heeft hij me helemaal bespeeld en de scheiding heeft jaren geduurd. Jongste kind daar was wat mee en na veel onderzoeken heeft hij de diagnose adhd, pdd noss en dyslexie gekregen en heb hem in me eentje overal in begeleid. Mijn vader een paar keer heel slecht gelegen en tijdens het traject scheiden er toch voor me ouders geweest. Oudste kind kreeg op een gegeven ogenblik kanker en ook hem heb ik in me eentje begeleid. Kinderen werden ouder, oudste ging bij zijn vader wonen en jongste is erg op zich zelf en vaak in zijn kamer. Ik dacht ik ga maar eens op datingsite’s want wie weet kom ik daar wel een leuke man tegen. Ben daar dus ook vaak in de maling genomen en dat werkt dus ook niet. Heb dingen gedaan met mannen om maar leuk gevonden te worden maar ook dit hielp natuurlijk niet. Dingen waar ik niet achter stond. Word denk ik ook te snel verliefd om maar niet eenzaam te zijn en wil dan graag contact met die persoon. Nu werkt dat avenrechts want als iemand dan niet reageerd stuur ik nog iets enz. Met als gevolg dat ze me zat worden. Wil dan eigenlijk een soort bevestiging voor me onzekerheid want dat is me in de loop der jaren wel aangepraat.Drink soms te veel om me verdriet te vergeten maar merk de laatste tijd dat het dan erger word en dat ik er van moet huilen. Daarbij heb ik ook nog geld problemen dus kan ook nooit voor de rest iets leuks doen. Voel me dus erg down en eenzaam door alles. Heb al een mail naar de huisarts gestuurd met de vraag wat ik kan doen. Is altijd herrie in me hoofd want krijg me gedachte niet stil.

    Zo een heel verhaal en dat lucht aan de ene kant even op de andere kant komt alles weer boven. Hoe kom ik hier boven op…
    Sam
    Sam 3

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik gelukkig was

    Hoi allemaal
    Ik kan me eigelijk niet meer herinneren wanneer ik gelukkig was.
    Ik leef al jaren op automatische piloot doe de dingen die ik moet doen.
    Op het eerste gezicht lijkt alles inorde maar heb continu een onrustige gevoel als of je op iets ergste zit te wachten alleen heb ik geen idee op wat.
    Vakantie ben ik zeker al 6 jaar niet geweest, het idee alleen maakt me moe.
    Het liefst lig ik de hele dag in bed als ik niets moet doen.
    Ik weet niet hoe ik van dit rot gevoel af kan komen, en hoe ik weer van iets kan leren genieten.
    Ik
    Ik 3 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Hallo dat gevoel kan ik maar al te goed,En als je dan als nog door gaat ,zit je zo in een zwart gat ,waar je niet meer uit konp. Met alle gevolgen vandien. Misschien help een persoonlijk contact, zit in het zelfde schuitje. Heb je hier behoefte aan.laat het dan weten mvg lotgenoot

      Jan
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Nu heb ik weing lol in dingen waar ik vroeger wel lol in had

    Ik was ongeveer 5 jaar geleden bevriend met iemand, en wij waren echt beste vrienden van elkaar. 7 jaar waren wij bevriend totdat we naar verschillende scholen gingen. Daarna hadden we geen contact meer met elkaar.
    Nu had ik ongeveer een maand geleden een droom over hem, en sindsdien begin onze vriendschap te missen, terwijl ik gewoon andere vrienden heb gekregen. Nu heb ik weing lol in dingen waar ik vroeger wel lol in had. Zelfs mijn vrienden voelen anders nu, ook heb ik vaak de neiging om verdrietig te zijn.
    Wat moet ik doen? Ik heb het gevoel alsof niemand mij begrijpt.
    Anoniem
    Anoniem 3 2
    • Waarom zoek je die oude vriend niet op?

      Bob
    • Alle reacties weergeven...
    • Veranderingen zijn niet altijd fijn.

      Mabel
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Probeer er het beste van te maken, het leven is kort

    Ik lees de verhalen hier en vind het zeer triest dat er zoveel mensen met dezelfde problemen als ik rondlopen. Kon ik ze maar helpen want ik weet precies wat ze voelen. Het enige wat ik kan zeggen is probeer er het beste van te maken voor de rest van de tijd dat je leeft. Het is maar een kort leven, die depressie duurt niet eeuwig.
    Anoniem
    Anoniem 3

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij depressie →
  • Ik zie eigenlijk geen uitweg meer

    Ik heb al een lange tijd last van depressie en verslavingen. Ik ben al sinds men 12e depressief en sinds men 13 verslaaft. Ik zie eigenlijk geen uitweg meer en heb al meerdere zelfmoordpogingen gedaan. Ik kom maar niet van mijn verslavingen af ik ben verslaaft aan roken snijden en drugs. Met name wil ik van drugs af roken kann nog wel ff wachten en zelfbeschadiging moet ik ook snel van af. Maar het lukt me maar niet. Ik denk dat ik het ga doen. Niemand mist een waardeloos junk toch?
    Hendrik
    Hendrik 3 3
    • Aan iedereen hier.
      Het klopt dat niemand je zal missen.
      Behalve je dierbaren. Wie interreseert een zelfmoord van een onbekende? Wat denk jij als je op het journaal een bericht leest over een vliegtuigongeluk met honderden doden? Maar mij maakt het wel iets uit! Ik weet zelf wat depressie is. Men vraagt óf om aandacht of men doet het echt. Maar alstjeblieft iedereen. Laten we slimmer zijn dan een ziekte als depressie. Of je omgeving. Hou van jezelf. Geef niet zomaar op. Hou dan vol voor mij. Misschien word het nog beter. Misschien.
      Eigenlijk wil je niet dood. Je wilt een beter leven. Geniet dan van wat je wél hebt. Kijk om je heen. Haal een ijsje, neem een huisdier of zet je in voor een ander.

      Pim
    • Hey, pim dankjewel dat je zei doe het voor mij. Dat doet goed

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Wow!

      Pim
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik mis dus connectie, zingeving, energie, etc

    Dit is de eerste keer dat ik dit uitspreek of neertype maar ik voel me eenzaam. Nochtans heb ik genoeg vrienden, collega's, en familieleden waarmee ik goed overeen kom en die ik al jaren als goede vrienden beschouw, ik voel me enkel sinds een tijd niet meer verbonden met iemand. Ik mis dus connectie, zingeving, energie, etc. Daardoor voel ik me zo eenzaam. En hoe hard ik ook probeer, en hoe hard zij misschien ook proberen, ik voel het niet meer. Ik voel me:

    niet belangrijker genoeg
    verdrietig
    neerslachtig
    en eenzaam.
    L.
    L. 3

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Na een tijdje sloeg het om

    Ik ben al 3 jaar met mijn vriend samen. In het begin was hij heel charmant en lief. Ik voelde me heel veilig en geliefd. Na een tijdje sloeg dit om. Hij was heel geniepig met zijn telefoon en werd ook boos als ik naar zijn telefoon keek. Hij heeft voor mij met een collega op zijn werk seks gehad terwijl zij getrouwd was. Na een tijdje veranderde hij dit verhaal dat ze alleen verder zijn gegaan maar geen seks gehad hadden.. heel vreemd. Hij werd steeds chagarijniger en bozer. In de ochtend mag ik niet te druk zijn, en als ik bijvoorbeeld niet meteen opspring om hem te helpen met de boodschappen te doen krijgt hij een enorme woedeaanvall, hij begint met spullen te gooien en kijkt heel eng uit zijn ogen (ik had op dat moment migraine en ik zat even op de bank) . Elke dag maakt hij verwijten dat ik me niet openstel en dat het aan mij ligt dat er geen connectie is in de relatie. Ik krijg elke dag kritiek over me heen afwisselend met heel lief gedrag. Als andere mensen erbij zijn doet hij heel leuk maar als hij met mij alleen is is hij constant negatief. Het enige waar hij over praat is geld bijvoorbeeld. Ik merk sinds ik een relatie met hem heb me leeggezogen depressief en verward voel. Ik ben constant bang om iets fouts te doen of te zeggen. Als ik mijn mening ventileer zegt hij dat ik hem aanval. En als ik niet praat open ik me niet. We zijn nu op vakantie en hij negeerde mij, toen ik hetzelfde bij hem deed kreeg hij weer een woede aanval dat hij zich eenzaam voelt. Het maakt niet uit wat ik doe hij weet altijd wel weer iets te verzinnen wat ik fout doe. Ik ben pas begonnen met zwemmen bijvoorbeeld , hij begon te huilen en was boos dat ik iets voor mezelf ging doen. Ik ben soms bang dat hij narcistisch is, of ben ik gewoon gek aan het worden? Ik voel me heel erg angstig en depressief en ik weet niet meer wie ik zelf ben. Wat denken jullie? Sorry voor het onsamenhangende verhaal maar ik moest het echt even van me afschrijven. Ik snap gewoon niks van zijn gedrag me eerst de grond in trappen om vervolgens weer heel lief te doen. We hebben vaak weken discussies en ruzies ik ben op het moment mentaal en fysiek op.
    Anoniem
    Anoniem 3 6
    • Beste anoniem,

      Ik heb zo’n zelfde relatie gehad. Wat je omschrijft klinkt erg narcistisch. Hoe dan ook heeft hij absoluut een persoonlijkheidsprobleem, en dat waait niet zomaar over. Asjeblieft, luister naar je gevoel. Diep vanbinnen voel je wat juist is.

      Liefs

      Anoniem
    • Wat je beschrijft is een narcistische partner. Ik ben zelf psycholoog van beroep en dit doet me denken aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis.

      Anoniem
    • Ja.dit is een narcistische man.dat herken ik.dat aantrekken en afstoten.nooit iets goed kunnen doen.altijd wit en dan weer zwart.lief en dan heel stout.dit is met opzet om idd iemand te verzwakken,om iemands zelfvertrouwen te schaden en om heel sluw de ander afhankelijk van hen maken.ze spelen spelletjes.doen alsof ze je niet willen of graag zien.maken je met opzet kapot.en deze goede acteurs worden in de buitenwereld geloofd,ze kunnen anderen laten doorgaan als gestoord.duurt heel lang vooraleer je het zelf doorhebt en zeker de omgeving.zeer moeilijk.maar dat zijn gevaarlijke personen.ik spreek uit ervaring.

      Grts

      Elise
    • Energy sucking ,noemen ze dat....je energie word weg gezogen! Iemand kan jouw mooie pure lieve jij verpletteren.... een narcist ...ik wens jou sterkte en kracht toe ! Negeren is t beste lieverd.... wegwezen!×

      Anoniem
    • SPULLEN INPAKKEN EN WEGWEZEN dit soort mensen veranderen nooit hoe lief hij ook achteraf doet.

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Ja idd weg wezen daar

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Alle hoop lijkt valse hoop

    Op dit moment zit ik nog steeds midden in een stevige depressie die al jaren voortgaat.
    Van alles geprobeerd eruit te komen, praten, hulp zoeken. Maar ipv dat het geholpen heeft, heeft het mij alleen maar verder de depressie ingeduwd. Ik stuit vooral veel op onbegrip en dan met name van familie of naaste vrienden. Langzaamaan verloor en verlies ik een hoop mensen om mij heen wat het proces om eruit te komen niet echt bevorderd.
    Door allerlei omstandigheden van buitenaf is het hulp zoeken vaak misgelopen en meestal als eer dan een sprankje hoop is dan word dat snel teniet gedaan. Althans zo zie ik het. Heb het idee dat alle hoop altijd valse hoop is. Durf mij nu nergens meer aan vast te houden. Ik heb het idee dat ik dit gevecht wat al zo lang duurt nu echt langzaamaan aan het verliezen ben. Ik heb niks om voor te leven maar geef ook niks meer om het leven. Is dit herkenbaar bij andere mensen??
    M
    M 3 2
    • Beste m
      Je bent moe. Moe van alles
      Begrijpelijk
      Maar weet je jouw omgeving is dat ook
      is niet echt onbegrip, ze staan gewoon niet in jouw schoenen en kunnen zich jouw hel niet voorstellen
      Houd vol blijf op zoek naar hulp
      Je loopt onverwachts een juist pad in
      die hulp brengt en jou weer wat lucht rust en licht gaat brengen let maar op ! Je bent een vechter , ben al menig keer op je bek gegaan. Maar toch sta je weer op. Houd vol !

      Js
    • Alle reacties weergeven...
    • Ik herken veel in je verhaal, vooral dat veel mensen het voor gezien houden. Heb al 10 jaar lang terugkerend depressie. Het is de hel op aarde. Sterke. Lieve groet

      Bregje
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ze was echt niet lief meer

    Hallo,

    Ik heb een vriendin (niet in de zin van vriendin als zijnde relatie / sex oid, maar gewoon een vrouw waar ik al jaaren bevriend mee ben) die aan depressies lijdt. Maar ook angststoornissen en borderline.

    Ze heeft net anderhalf jaar therapie gehad, 3x per week een hele dag, en is daar nu klaar mee. Echter de laatste maanden was ze zo negatief, over alles, iedereen, de wereld, mensen om haar heen. Alles was negatief of irritant. Nu had ik met haar een goede relatie , we belden vaak en deden wel eens leuke dingen.

    Maar die negatieve energie werd me de laatste maanden zo veel, dat ik geen sprankeltje positiviteit in haar zag en er zelf ook steeds minder zin in had om haar te spreken.
    Er werden ook negatieve dingen gezegd over andere mensen in mijn omgeving, ook over mijn partner bv of andere gezamenlijke vrienden.
    Kortom ze was echt niet lief meer.

    Ik heb nadat ik al voelde dat het niet goed ging met onze vriendschap, in een keer alles verteld hoe ik me voelde en dat ik dat niet meer wilde. Ik trok t niet meer om met haar te communiceren en te praten. Was uitgeput na een gesprek.

    Sindsdien is t soort van over die vriendschap.

    Het excuus is dat omdat zij psychisch niet lekker zit, en in een donkere wolk leeft, niks positiefs kan zien en ook geen liefde of sympathie kan uiten. Dus ze zegt dat ze er niks aan kan doen dat ze niet lief meer is.

    Maar mijn vraag is dan ook eigenlijk. Hoelang moet ik t volhouden om deze persoon te spreken/zien als t mij helemaal uitput.
    Moet ik dan wachten tot er weer ergens een zonnetje doorbreekt? Of moet ik accepteren dat ik alleen maar negativiteit over me heen krijg? Nadat ik mijn gevoelens heb verteld is t allemaal mijn schuld nu volgens haar. Want zij kan er niks aan doen. Alles wordt op t conto van de psychische toestand geschoven.

    En alles wat ik zeg, alles, wordt negatief opgevat. Als zijnde een aanval. Maar zo bedoel ik t helemaal niet. Maar toch wordt alles negatief uitgelegd of gelezen.

    Hoe moet dit nu verder. Moet ik die persoon dan alsnog maar, ondanks haar "bitch" of "heks" gedrag zoals ze dat zelf ook weet dat ze zo is, toch blijven steunen in haar strijd tegen de depressie, of is t goed dat ik even voor mezelf kies en haar laat gaan. Ik trok t echt niet meer.

    Wat is wijsheid. Is er ergens nog een goede tip om haar te benaderen zonder dat t aanvallend is. Of hoe leg ik uit dat ik t goed bedoel maar dat t me teveel werd. Is t echt allemaal mijn schuld dat de vriendschap over is.
    Hans
    Hans 3 3
    • Voor jezelf kiezen!

      Anoniem
    • Precies alles tijdje geleden zie ik.
      Wel ik wil hierop reageren.
      Ik ben altijd het zonnetje geweest in huis en kon.iedereen doen lachen.altijd positief ingesteld en toch door trauma,iemand die dit ten alle koste wou vernietigen,ook in een depressie geraakt
      In een negatieve spiraal.geloof mij.wij willen dit niet.maar we zijn gebroken.en ook ik heb dit meegemaakt van een zus net zoals jij,tot ze nu zelf in een depressie raakte door overlijden mama en nu pas begrijpt wat dit is en er zelfs spijt van heeft dit ooit gezegd te hebben en er niet te zijn voor mij.

      Elise
    • Alle reacties weergeven...
    • Veel moed en luister naar wat jezelf nodig hebt.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij depressie →
  • Gestopt met antidepressiva

    Hoi, ik ben direct gestopt met antidepressiva. Het is nu bijna 5 dagen geleden en ik voel echt van alles door me heen gaan. Emoties, slapeloosheid en vermoeidheid Heeft iemand hier ook ervaring mee (gehad) ? Hoelang duurde het wanneer alles weer een beetje normaal werd?

    p.s. ik heb een kindje van bijna anderhalfjaar en ben ook coronamoe. Iemand ook herkenbaar?

    Anoniem
    Anoniem 3

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • TRIGGER..

    Ik ben Monique, 42 jaar en 2 kinderen en een partner met een depressie. We zijn bijna 8 jaar samen, hebben een moeilijke tijd achter de rug. Onze zoon heeft autisme/ mcdd is snel overprikkeld en kan bijna niet meedraaien in de maatschappij. Dit heeft ons 5 jaar vechten voor zijn leven en voor ons gezin gekost. Nu er rust is ,is mijn partner in een depressie weg gezakt. Dit heeft te maken met veel meer dingen maar de laatste 5 jaar heeft ook een grote impact gehad . Voor 2 jaar terug zijn we noodgedwongen apart gaan wonen. Omdat de stress te veel was en mijn partner hierdoor erg regide werd, dat leverde nog meer stress op in onze gezinssituatie. Op die manier kon hij meer afstand nemen van de situatie, wat hij echt nodig had . Ook heeft dit gebracht dat hij zich eenzaam ging voelen ,ik voelde mij ook eenzaam maar ik zat nog volop in de strijdmodus voor onze zoon. Mijn partner heeft wel eens aangeven dat hij niet lekker in zijn vel zat maar nooit duidelijk aangegeven hoe ernstig het was. Dit wordt mij nu verweten. Ik was er niet voor hem en zo krijg ik momenteel alleen maar verwijten. Hij brengt het zo hard dat ik bijna zou geloven dat hij mij opzettelijk pijn wil doen ( ik weet dat dit niet zo is maar op dat moment en de dagen erna kan ik daar niet bij komen). Ik mag hem niet bijstaan. Ik zit zíjn herstel in de weg, krijg ik elke keer te horen.

    Natuurlijk probeer ik hier zo goed mogelijk mee om te gaan maar dat valt niet mee als je elke keer een mes in je rug krijgt. Je wil er voor hem zijn maar dit wordt niet geaccepteerd, hij wil alleen zijn. Hoe moeilijk ik dat ook vind ik respecteer dat, alleen op de manier zoals hij het brengt vind ik erg moeilijk. Dit gaat gepaard met verwijten en draaft maar door om mij heel hard te raken. Het valt mij zwaar. Ik moet werken voordat ik niet in een depressie kom want dan heb ik echt een probleem met mijn zoon. Die voelt alle stress haar fijn aan en hoe meer stress hoe groter de kans dat hij psychotisch wordt en suïcidaal. Dat heeft alles te maken met zijn complexe diagnose. Alles met elkaar maakt het heel erg zwaar. Mijn netwerk is erg klein, dat is al gecreëerd door de strijd periode van mijn zoon en het onbegrip van zijn diagnose. Dus ik sta er alleen voor en hoop hier hoop en moed uit te kunnen halen. Ik hoop hier wat steun te vinden in deze moeilijke tijd. Ook ik heb hulp gezocht voor mijzelf maar met lotgenoten praten is toch vaak het meest prettig.

    Vriendelijke groet Monique
    Monique
    Monique 3 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Herkenbaar, Alhoewel mijn situatie met partner niet zo complex lijkt als sie van jouw. Ik heb wel geleerd dat alle verwijten die gemaakt worden door mijn partner als ze depressief is, alleen worden gemaakt als ze zich zo eenzaam en onbegrepen voelt. Ik luister erna en laat het over me heen komen, vind het pijnlijk om te horen, maar probeer dicht bij mezelf te blijven, wetende dat ik er voor haar ben, dat ik niet haar depressie kan oplossen. Ze heeft behoefte om dat allemaal te zeggen, of ik het er mee eens ben doet er niet veel toe op dat moment. Soms neem ik afstand en laat ik haar alleen, om weer tot mijn zelf te komen.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Mijn vrouw heeft lst van Paniek en Angst

    Hallo,

    Mijn verhaal is lastig uit te leggen maar ik ga een poging doen. Mijn vrouw van 13 jaar (zijn al 23 jaar samen) heeft al jaren een sluimerende last van Paniek, Angst en nu blijkt ook een depressie. (dat is pas benoemd, dus het is niet persee een verkeerde diagnose maar meer een extra diagnose). Het komt al zeker 11 jaar (geboorte oudste kind) met vlagen maar het wordt in alle hevigheid erger. Er is al vaker hulp geweest vanuit Psychiaters maar dat stopt op een gegeven moment want ze kunnen niet verder helpen en laten haar dan vallen. (zo voelt het ook). Ik ben zelf enorm nuchter en relativerend dus ben zeker niet altijd (misschien wel nooit) een goede gesprekspartner. Ik probeer zoveel mogelijk ruimte te geven en doe vaak zoveel mogelijk (schoonmaak, kinderen, school, naar bed brengen) maar heb daarnaast ook nog mijn werk (vrij in te vullen tijden) en gelukkig aan de beterende hand (chronisch ziek kind). Dat zorgt er voor dat ik best moe ben zo nu en dan, maar ook dat ik haar niet kan geven wat ze nodig heeft (of wil), Het internet staat vol met advies en ik zie door de bomen het bos zo langzamerhand niet meer.. Ik ben niet voornemens weg te gaan want wat mij betreft overwint liefde alles. Er is al meer hulp onderweg (duurt trouwens verschrikkelijk lang als je het aan mij vraagt).
    Maar ben dus benieuwd of iemand tips heeft om dit goed op te pakken.
    Anoniem
    Anoniem 3 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Beste anoniem,

      Er staat geen datum bij je verhaal hoe gaat het nu?

      Rijki
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Er is zoveel gebeurd als ik terug denk

    Ik was heel lang verliefd op een jongen en dan echt verliefd, er waren geen voorgangers hij was het gewoon. Eerst was hij een droom
    Van elk vrouw zo noemde ik hem omdat hij in alle opzichten zo perfect bleek, maar dan kwam ik achter dat t niet zo was.
    Ik werd veel gemanipuleerd, van en sterke vrouw was ik
    Veranderd in een zak rijst, zo slap maar
    Zoveel gedachten in mijn hoofd en gevoelens die ik nergens kwijt kon.
    Iedereen vond hem
    Geweldig en zeiden dat t aan mij lag.
    Er is zoveel gebeurd en als ik terug denk, voel ik me in de maling genomen er is tegen mij gelogen, psychische gebroken en voel me verloren in het woud.
    Ik hoop dat ik hier uit kom
    Want ik weet niet meer wat het juiste voor mij is. Ik hoop weer zelfvertrouwen te krijgen en van mezelf te houden
    Miranda
    Miranda 3 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Beste anoniem,

      Er staat geen datum bij je verhaal hoe gaat het nu?

      Rijki
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • "Stel je niet zo aan"

    ik ben al jaren depressief, PTSS en dysthyme stoornis zeggen ze, ik gebruik meerdere medicijnen en ben bang verslaafd te raken dus ik probeer zo min mogelijk medicatie in te nemen. Ik ben zelf zorgmedewerker dus een hele zware stem in mij zegt "stel je niet zo aan" terwijl ik me steeds ellendiger en ellendiger voel.
    Mensen om mij heen maken echt een vlucht in hun leven terwijl ik nog achterblijf. de mantra "mijn tijd komt nog wel" komt me mijn neus uit: ik sport intensief, werk fulltime en doe echt mn best om nieuwe hobby's te zoeken, vrienden te maken, me te omringen met positiviteit, maar om de een of andere reden blijf ik vlak. Eenmaal thuis kan ik me in en in verdrietig voelen. in een ruimte met mensen voel ik me eenzaam.
    Vaak genoeg springt ineens de gedachte op: "als je je zo kut voelt, maak je huid dan stuk" om even dat nare gevoel kwijt te zijn. En soms kijk ik naar een deurkruk en denk ik: "hoe zou het zijn met een riem om mn keel".

    ik ben onder behandeling bij psychiater, therapeut en psycholoog. En ik doe echt mn best maar zelfs dáár wil ik niet dat mensen denken "pfff wat een zeurpiet" het gaat echt heel onbewust, op automatische piloot; dingen verzwijgen of mooier maken dan ze zijn.

    er waren nachten dat ik mezelf alleenmaar in slaap heb gehuild, nu kán ik niet meer huilen al voel ik me nog verdrietiger dan toen ik mezelf in slaap huilde.
    Iris
    Iris 3 3
    • Hallo heel erg herkenbaar, hoe is het nu met je? Mischien help praten met lotgenoten weet ook niet of dit topic al verouderd is maar toch even een reactie.





      Pascal
    • Je stelt je niet aan! Verdiep je in je probleem, begin bij het begin , het trauma, je verhaal. Neem dat serieus.

      Sterkte

      Mala
    • Alle reacties weergeven...
    • Stap per stap. PTS is niet niets. Je stelt je niet aan. Niemand kan begrijpen wat jij voelt. Dat weet jij alleen. Praten helpt en er zijn altijd mensen die willen luisteren. De andere weten niet beter. Veel moed.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij depressie →
  • Van hyperventilatie naar hypochondrie en door naar depressie.



    Dag allemaal ,
    Ik ben een jongen van 19 jaar .
    26 juni 2019 kreeg mijn beste maat te horen dat hij teelbalkanker had.
    Een dag daarna kreeg ik last van mijn rug en kreeg ik mijn eerste paniekaanval. Vanaf die dag ook , ben ik nooit meer mezelf geweest. Het voelt alsof ik naast mijn lichaam loop en of het leven voorbij vliegt.
    Elke week dacht ik aan een nieuwe ziekte , en ik had ook de lichamelijke klachten erbij.
    Maar die ziektes heb ik uit mijn hoofd gezet. Maar ik blijf in een heel diep dal hangen. Alles is onecht en alles is raar. Alsof ik door een glazen pot heen moet kijken.
    Verder heb ik me vanaf die dag geen moment meer goed gevoelt.
    Ik ben kapot , het trekt zoveel energie uit mij. Dat ik op sommige momenten ook geen zin meer heb.
    Ik vindt hetgene wat ik voel ook heel moeilijk te omschrijven. Maar ik zeg altijd tegen vrienden . Wanneer ik van buiten lacht , huil ik vanbinnen.
    Ik hoop dat er mensen zijn die dit herkennen.

    Groet
    Sander
    Sander 3 2
    • Sander, heb je al eens overwogen professionele hulp te zoeken? Ik herken wat je schrijft over dat alles onecht en raar is, en alsof je door een glazen pot kijkt. Ik heb het momenteel niet, maar ken het heel goed. Bij mij had het de benaming ‘derealisatie’. Dat kan verschillende oorzaken hebben maar angst is een trigger. Iets wat je erg uit je evenwicht gebracht (zoals wat je vriend meemaakt) kan heel verstorend zijn, zeker op jonge leeftijd, waardoor je voelt (kan ook onbewust, dan voel je het zelfs niet zo) dat je het leven niet onder controle hebt. Ook jonge mensen kunnen kanker krijgen, en als dat ineens zo dichtbij gebeurt, kon jij het ook zijn. Wat niet zo is en de kans is ook erg klein bij jonge mensen, maar.... dat kan je wel weten, maar onbewust kan het wel anders blijven hangen een tijd. Dan kan je uit een soort psychische zelfbescherming derealiseren. Je weet dat je er bent, waar je bent, maar het voelt allemaal alsof het niet echt is, alsof je door een waas, een gordijn kijkt. Het kan erg beangstigend zijn. Ik heb toen geleerd me te troosten dat het ook niets is dat blijvend is, je kan er uit geraken. Dat luidop tegen mezelf zeggen. Thuis ergens een veilige plek, een veilig nest maken wat van jou alleen is en waar je kan rusten, wat op je ademhaling letten.. En wat me erg hielp (Therapeute me toen geleerd) was op dat moment, waar je ook bent, luidop ev. te benoemen wat je ziet, vb. een boek, en de kleur van de kaft, Etc... een balpen, en welke kleur, een lamp, in detail voor jezelf beschrijven etc.... Benoemen vb. wat je hoort, ruikt..... Ik las je leeftijd en ik zou volledig begrijpen als het te bizar voor je overkomt, ik vertel gewoon mijn ervaring. Sterkte, het blijft niet! Ook de hypochondrie niet... ik had, enkele decennia geleden, een klasgenoot met botkanker en ze is haar been verloren. Ik heb toen een hele periode overal vanalles gevoeld, pijn in mijn been, knobbeltjes in mijn hals... en mijn huisarts moest me steeds maar geruststellen... maar het gaat over, veel moed

      K
    • Alle reacties weergeven...
    • Hallo Sander. Ik heb juist hetzelfde gevoel. Ik heb plots hevige angstrn gekregen een half jaar geleden. De angsten zijn sinds een maand verminderd. Maar ik blikf een slecht gevoel hebben. Wazig in mijn hoofd, alsof ik een glazeb bokaal over mijn hoofd heb. Niks lijkt echt, het lijkt alsof ik niet in de realiteit zit, maar in een film. Alles lijkt langs me door te gaan.

      Andy
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Onzeker, angst- en paniekaanvallen

    Sinds dat ik gestopt ben met studeren, zo'n anderhalf jaar geleden, heb ik het idee dat ik stil sta vergeleken met de rest van al mijn vrienden.


    Dat maakt mij onzeker. Ik vergelijk mijzelf vaak met anderen en ben bang dat ze mij saai vinden.

    Ik had voor mijn leeftijd een goede baan, maar het zorgde voor teveel stress dus heb daar ontslag genomen. Het duurt 3 maanden voordat het volgende schooljaar.

     

    Sinds dat ik dat baantje heb zijn mijn angst -en paniekaanvallen toegenomen. Soms ben ik een totaal ander persoon. Op dat moment kan ik niet relativeren en kwets ik mensen, daarnaast kan ik niet stoppen met huilen. Later schaam ik me heel erg.

    Heeft er iemand tips om deze aanvallen te minimaliseren en om mijn leven voor 3 maanden in te vullen?

    onbekend
    onbekend 3 2
    • Hi, ik snap denk ik heel goed wat je bedoelt. Om je heen zie je alles en iedereen maar succesvol zijn (of lijken), en zelf heb je het gevoel dat er niks meer uit komt. Ik heb het zelf ook, vind het zo lastig. Heb je inmiddels al hulp gevonden?

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Je denkt dat anderen meer bereiken en dat jij stil staat niemand staat stil je ontwikkelt je altijd.
      Je vrienden die studeren wil niet zeggen dat ze zich meer ontwikkelen dan jij.
      Misschien heb je deze rust nu nodig en is aan jezelf werken ook een vorm van je ontwikkelen.
      Ook dat je hier je verhaal die is al werken aan jezelf.

      Jou kracht is je zelf kennis dat heeft niet iedereen je beseft dat je kwetsend bent op dit moment en daardoor kun je daar iets aan doen.

      Zorg dat je iemand vind waar je mee kunt praten en dat je een hobby vind waar je een goed gevoel door krijgt.

      Wat ook helpt is iedere dag op te schrijven wat leuk was en waar je dankbaar voor bent.
      Het komt goed je bent waar je moet zijn !!!!

      Geluk
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik was mezelf volledig kwijtgeraakt

    Mijn vriendin en ik hadden ons aangemeld voor relatietherapie. Mijn depressie was echter zo heftig dat ik eerst met individuele behandeling ben begonnen. Dat heeft me goed gedaan, vooral omdat ik mezelf weer heb teruggevonden. Het wordt me nu duidelijk dat ik mezelf in de relatie volledig was kwijtgeraakt.

    Hendrik
    Hendrik 3 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Wat fijn voor je/ jullie, dat zouden meer mensen moet doen!
      succes!

      Relatietherapie - psychotherapie Rotterdam - Lies van Dalen
      Geplaatst door Lies
      Relatietherapie - psychotherapie in Rotterdam
      Bekijk profiel Stuur bericht
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Geen zin meer int leven

    Moe moe moe .duizeligheid verwardheid, niet uit bed komen, recht op in slaap vallen, bijna aan huilen toe. Kompleet de weg kwijt. Wat een ....leven. als of je niet meer in de werkelijkheid zit!!!!!.overmatig dwangmatig piekeren, geen afspraken meer kunnen na komen, er gewoon klaar mee zijn .opgejaagd, heb er gewoon geen woorden voor. En dan nog het gevecht tussen de oren er maar geen eiden aan te maken. Ben er gewoon echt klaar mee!!!en ja hoor zit al in de hulpverlening maar helaas. Wat een hel wat een k... leven .wie staat er open voor contact. Af loop met het zelvende. Mvg anoniem
    Anoniem
    Anoniem 2 22
    • Ik hoop dat er iemand reageert op je berichtje ♥️ Maar volgens mij zijn er maar weinig mensen actief op dit forum topic….
      Ik ben zelf ziek dus kan helaas niks betekenen nog qua sociaal contact maar ik hoop dat je snel een reactie van iemand krijgt

      Anoniem
    • Hallo toch bedankt voor je berichtje. Mag ik vragen wat er aan de hand is mvg anoniem

      Anoniem
    • Burn-out :-(…. Dus mijn sociale activiteiten liggen helemaal plat , zvm rust om beter te worden
      Maar wilde je toch een hart onder de riem steken en hoop dat er mensen nog actief zijn op dit forum topic om op je te reageren. Weet alleen dat als je niks hoort, dat het niet ligt aan jou maar aan te weinig animo hier

      Anoniem
    • Is medicatie evt ook wat voor jou? Of neem je dat al? Ik weet dat sommige daar baat bij hebben, of hormoonmedicatie voor vrouwen die in overgang zitten. Ik weet natuurlijk niet of je een man of vrouw bent en je leeftijd. Maar dit was even heel snel wat in me opkwam
      Heel veel kracht toegewenst!! En bij het forum-topic “burn-out” zijn ze actiever. Misschien dat je daar een verhaal kan plaatsen om in contact te komen met lotgenoten!

      Anoniem
    • (Overigens weet ik niet of je voldoende aansluiting vindt want een depressie is natuurlijk wel wat anders dan een burn-out maar misschien vindt je toch wat aansluiting gezien je moeheidsklachten)

      Anoniem
    • Schrijver dit verhaal.
      Ik heb veel lopen zoeken wat er nu aan de hand is?.
      Burn out
      Depressie
      Cvs
      Bij de hulp verlening noemen ze het Depressie om het verhaal niet al te lang te maken dan maar een opsomming even hier onder
      Extreem vermoehijd, tot zelfs dagen niet uit bed komen .
      Afspraken afzeggen om dat het echt niet lukken gaat ivm de vermoehijd
      Vergeetachtigheid
      Duizelig
      Hoofdpijn
      Koude rillingen
      Verwardheid omgeving besef
      Kort door de bocht. Ik ben er echt klaar mee .er gaat geen dag voorbij of ik zit weer in de zelvende molen .
      Zelf nog niet meer kunnen auto rijden op zijn tijd. Ik heb me moe lopen zoeken, wat er aan de hand is.maar moet het maar doen met een Depressie, volgens de hulpverlening. Loop er al zo iets 4 jaar mee .dan ben je er ondertussen wel echt klaar mee.het gevecht tussen niet meer willen en hopen het ooit wat beter gaat. Hobby kan ik niet meer uitvoeren. Bezoek is me al te veel en ga Zo maar door. Voor mijn gevoel lijkt het op een kompleete uitputting. Mensen die je begrijpen helaas ver te zoeken. Je wilt wel verder met je leven maar hoe lang nog .mag ik iedereen bedanken voor jullie berichtjes!!!!!.mogen er mensen zijn voor contact welkom mvg anoniem

      Anoniem
    • Sorry medicatie escitaloprám 10 mg helaas geen verbetering

      Anoniem
    • Ja alle berichtjes waren van mij. Sorry was in delen geschreven. Ik bedacht me steeds weer iets wat ik wilde schrijven aanvullend

      Is ergotherapie iets voor je?

      Misschien is 10 mg te lage dosis.
      Mocht je in overgang zitten dan is hormonen slikken helpend
      Verder hoop ik ook dat er zvm lotgenoten nog op je verhaal zullen reageren!
      En anders kan je het forum topic burn-out ook proberen voor meer contact. Maar vermoeidheid door burn-out of een depressie is verschillend en vergt andere aanpak
      Bij burn-out dien je juist meer Rust te plannen en bij een Depressie juist wat meer activiteiten te plannen, dus precies het omgekeerde

      De oorzaak van een burn-out is vaak bijv dat mensen langdurig over hun grenzen zijn gegaan door bijv een te hoge werkdruk. Als je je daar in kan vinden dan is het forum topic burn-out wat voor jou, zo niet dan kan je ook wachten of er nog lotgenoten hier zijn onder dit topic die op je verhaal zullen reageren.

      Heel veel kracht toegestuurd nogmaals!

      Anoniem
    • (Ik ben weinig online op het forum maar hopelijk heb ik toch iets betekent voor je met de voorgaande berichten van mij)

      Anoniem
    • Hallo ok zeker bedankt voor je berichtjes .zal eens even kijken wat die terapie inhoud. En van hier uit natuurlijk beterschap gewenst.mvg anoniem

      Anoniem
    • Lief bedankt! En ook aan jou veel kracht toegestuurd! En ik heb zelf goede ervaringen met ergotherapie, wie weet jij ook

      Anoniem
    • Goedemorgen anoniem,
      Wat een herkenbaar verhaal.... het zuigt je leeg, vreet je op, zowel mentaal als fysiek. Alsof er demonen in je lijf zitten, die de boel bepalen.
      Ik ken het hele gevoel en het hele ritme.
      Bij mij zijn het ook heftige, mentale overgangsklachten.
      Je hele systeem gaat met je aan de haal... niet uit te leggen.
      Ik sta open voor contact, weet niet of je hier ook pb kunt sturen
      Liefs Suus

      Anoniem
    • Hallo suus bedankt voor je berichtje. Maar inderdaad lijkt me leuk om in contact te komen .weet alleen niet hoe. Mischien hebben we er idd wat aan als we er samen over kunnen praten dingen uitwisselen enz .ter steun natuurlijk. Sorry voor late antwoord mvg anoniem

      Anoniem
    • Suus zal de site even in de gaten houden

      Anoniem
    • Hi, je kunt mij toevoegen op Insta. suusach
      Dm sturen hier gaat niet.

      Anoniem
    • Hallo suus is dat mail adres? Heb geen fb, of wat dan ook kan wel evt per mail .of mijn ide mischien heb je een marktplaats adv waar ik even op reageren doe, is maar een ide mvg anoniem

      Anoniem
    • Hallo suus welke omgeving kom je als ik vragen mag schrijver hier boven

      Anoniem
    • Hi, ik kom uit omgeving Breda.

      Anoniem
    • Ik heb alleen Instagram.
      Je kunt account aanmaken en dan op privé zetten. Hoef je er niets mee te doen, maar communicatie is makkelijk.

      Anoniem
    • Grt Suus

      Anoniem
    • Hallo suus .heb het even na gezien, dat instg maar helaas niks voor mij.ben wel in bezit van auto, deze staat nu nog even bij de garage. We kunnen evt hier even verder babbelen als je wil? En er na eens kijken om wat af te spreken Zo het wat meer persoonlijk wordt. Heb eigenlijk nog nooit op zo iets gezeten, maar goed. Hoe is het verder nu met je?ben zelf een man van 57 jaar, en loop al zo een 4 jaar met bovenstaande klachten. Ook ben ik hier voor in behandeling, al schiet het niet echt op. Breda of omgeving is voor mij niet zo ver weg mijn omg is Limburg. Wil je wat meer kwijt over je klachten en hoe je hier mee om gaat ? Mvg anoniem

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Suus ik kijk even elke dag in de avond of er een melding staat mvg anoniem

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Depressief

    Hallo ik ben een man van 38 jaar en ben ook depressief heb ook pillen van de arts maar gaat nog niet zo goed veel pijn in het lijf en angstig Relatie van bijna 9 jaar gehad ging raar uit toen tijdje alleen geweest. Toen andere relatie maar merkte dat dat niet ging werken en nu toch terug bij mijn ex maar zit nog steeds niet goed in me vel zeer moeilijk uit bed kunnen komen en nergens zin in hebben. Van me werk heb ik me ook ziek gemeld maar wil zo graag weer me normaal voelen
    Anoniem
    Anoniem 2 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Fysieke pijn hebben kan heel zwaar zijn, zeker ook omdat het niet zichtbaar is voor anderen. Luister goed naar jezelf en je lichaam, denk na over waar jij nu het meeste behoefte aan hebt en evalueer de onderdelen van je leven eens. Ik ken jou situatie niet, maar word je eerder gelukkig van je relatie of bezorgt die je eerder stress en frustratie?

      Thomas
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij depressie →
  • Misschien zit t anders in elkaar.... deel 2

    Even aanvulling op mijn artikel...ik slik de pillen en neusspray omdat ik allergie heb hooikoorts....en ben bloemist ...daarom dat jarenlange gebruik ...beetje lastig natuurlijk bloemist met hooikoorts stuifmeelallergie....zag dat ik vergeten was te vermelden
    Anoniem G
    Anoniem G 2

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Extreeme vermoehijd

    Hallo hoe ga ik dit verhaal verhaal beginnen. Is het een depressie ik weet het niet meer.heb te kampen me zware uitputtende vermoehijd. Deze is zo ernstig het mijn totale leven beheerst .tot aan geen zin meer in het leven hebben. 7 dagen in de week zie ik het niet meer zitten en zit ik in een hel .geen concentratie meer Vergeetachtigheid en ga zo maar door. Kan de dingen niet meer doen wat ik ooit wel kon .val recht op in slaap en kan dagen slapen van de morgen tot de avond. Voor de rest is het of ik in een carosel van een overleving.s fase zit .is er hier iemand die dit herkenbaar klinkt? Graag je reactie ik kom er niet meer uit help .mvg anoniem
    Anoniem
    Anoniem 2 8
    • Ik had exact hetzelfde, in mijn geval was de echte oorzaak: slaapapneu! Jawel dit kan zo ernstig zijn. Ga eens naar je huisarts zou ik zeggen.

      Tim
    • Hallo Tim dat onderzoek heb ik al gehad. Maar binnen kort trug naar huis arts voor nieuwe onderzoeken hoop dit iets uit gaat halen. Op dit moment wordt er depressie neer gezet. Alleen loop ik hier al 4 jaar mee rond en vraag ik me dus af waar ik het nog zoeken moet. Wand het maakt het leven onmogelijk mvg anoniem

      Anoniem
    • Het beste Anoniempje.
      Ik hoop dat het goed komt met jou.

      Tim
    • Vorig jaar was hier een man met hetzelfde probleem, misschien even scollen naar beneden, dan zie je zijn verhaal en of hij er inmiddels vanaf is gekomen.

      Hier het tegenovergestelde, altijd moe, maar nuwt kunnen slapen.

      Weekje ruilen misschien, haha.

      Gekheid natuurlijk, tis allebei niets. Ik sleep me iedete dag door, blij als er weer een dag om is. En huilen, heel veel huilen, maar dat lucht niet eens oo.
      Sterkte hoor.

      Marjan
    • Ja dat lijkt me een geweldig ide even ruilen. Gelijk voor te vinden bedankt voor je reactie anoniem

      Anoniem
    • Blijven zoeken naar de oorzaak zou ik zeggen. Heb zelf een depressie gehad en nog herstellende. Ik heb een vermoeden dat ik Hoogsensitief ben ook dat ik add heb. Het gevoel van iets te mankeren en niet weten wat er aan de hand is kan je ook in een depressie duwen.

      Anoniem
    • Het klinkt of je een Burn-out hebt, de symptomen die je beschrijft heb ik net nog gelezen die bij een Burn-out
      horen. Ik zou zeggen zoek dat eens op en maak een afspraak bij je dokter want daar heb je hulp bij nodig.
      En zo te lezen kan je wel wat hulp gebruiken. STA OP EN MAAK EEN AFSPRAAK MET JE DOKTER.

      Jane
    • Alle reacties weergeven...
    • Hallo jane dat heb ik al gedaan. Zit in een hulp traject, maar werkt nog voor geen meter. Vooral de vermoehijd drijft me tot waanzin de dagen kosten veel energie om wakker te blijven. Hobby niet meer of niet meer veel uitvoerbaar. Enz enz bedankt voor je reactie mvg anoniem

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Als je niet meer wilt leven

    Als je niet meer wilt leven
    Als je niets meer hebt te geven
    Als je jezelf niet kan accepteren
    Als je je verdriet niet meer kunt verteren
    Als je niet meer wil bestaan
    Als je je leven wil laten gaan....
    Anoniem
    Anoniem 2 2
    • In de diepte van je gedachten, als de wereld zwaar lijkt te zijn,
      Denk aan degenen om je heen, die jou nooit willen kwijt zijn.
      Elke stap die jij zet, elke ademhaling zo klein,
      Heeft een impact op velen; je bent nooit alleen in pijn.

      Je aanwezigheid is kostbaar, jouw glimlach doet ertoe,
      Voor vrienden en familie ben jij hun steun en hun moed.
      Samen staan we sterker, hand in hand door elk dal,
      Niemand wordt achtergelaten; samen overwinnen we het al.

      Er zijn mensen die om je geven, zelfs als het niet altijd zichtbaar is,
      Hun liefde en zorg voor jou vormen een onzichtbare nis.
      Jouw leven raakt dat van anderen op manieren ongezien,
      In jouw ogen schuilt kracht; laat ons samen verder gaan misschien.

      De toekomst biedt hoop en momenten vol licht,
      Met elkaar kunnen we alles aan; verlies dat niet uit zicht.
      Dus blijf bij ons in dit avontuur dat leven heet,
      Want zonder jou zou onze wereld minder compleet

      Lezer
    • Alle reacties weergeven...
    • Prachtig dank je wel

      Leoniie
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Trauma s lijden tot depressie

    Jeugdtraumas hebben ons leven kapot gemaakt drugs en pillen om te verdoven therapie en nachtmerries, angsten pijn verdriet eenzaanheid, waarom leven als op is, voor mijn moeder.. Hoop eens dag komt lef heb einde te maken aan hel waarin ik leef
    Vlinder
    Vlinder 2 8
    • Vreselijk voor je Vlinder.
      Weet eigenlijk niet wat te zeggen.

      Is er dan helemaal niets wat jou hier uit kan trekken?
      Je verslaving aan drugs, een afkick kliniek?

      Je broer, zo triest, wat een verdriet...doe het voor hem. Voor je moeder...

      Veel kracht met alles.

      Marjan
    • Lieve Vlinder,

      Ik leeft met je mee.
      Ik ervaar een vergelijkebare situatie, depressie, eenzaamheid door jeugdtraumas. Geen drugs in mijn leven wel zeer grote intentie om niet veel langer zo door te gaan.

      Hopelijk creeer ik een character die eindelijk kan zeggen
      God cant fire me i quit.

      Almeerder
    • Geef nooit op vlinder.

      Flipper
    • Jou verhaal is hetzelfde als mijn verhaal.

      Tom
    • Is er iemand die er kan zijn voor jullie? Elke minuut dat je overwinnen hebt, telt.

      Anoniem
    • Hey lieve Vlinder,

      Eerst en vooral, jij bent de moeite waard! Dat kan ik je nu al zeggen. Het is je overkomen en niet jouw schuld. Weet dat je ook hieruit kan komen en je leven terug veel zin kan krijgen. Je gaat er wel hard voor moeten werken en dat kan zeker want ik heb het ook gedaan. Ik heb niet zoals jij de ervaring met drugs/ pillen maar wel met zeer zware jeugdtrauma's en mishandeling in mijn gezin. Ik dacht vaak dat ik er niet meer ging zijn, en een kanker was in iedereen hun leven. Surprise, dat is niet zo maar er was wel 1 persoon die dat in mijn leven was waardoor het de wending genomen heeft die het genomen heeft. Met slechte partners als gevolgd. MAAR! Dit zijn PATRONEN die je eerst moet zien, herkennen en dan doorbreken stapje per stapje. Dit zal ook het geval zijn met drugs. Je lichaam is er zo aan gewoon geraakt, het is normaal dat dit tijd zal kosten en ik raad je echt aan om met een professional aan de slag te gaan. Als je een jongere bent kijk dan even naar Theo, JAC, CAW, etc.. klop aan en vraag om hulp. Dat is super sterk en cool als je dat doet want dat wil zeggen dat je jezelf ook de moeite waard vind om euit te komen. En ik denk alvast dat jij wel de moeite waard bent dus waarom zou je het zelf niet vinden. Please do it for me als je toch zou twijfelen. Als ik aan mijn jongere zelf kon zeggen waar ze nu staat dan zou ze zo blij zijn dat ze niet heeft opgegeven en dat zal jij ook ervaren. Je wordt zo graag gezien door zoveel mensen waar je het waarschijnlijk niet eens van weet. JIJ BENT DE MOEITE WAARD!!!!!
      Ik hoop dat dit berichtje je kan helpen en dat je uit je bed schiet, 5,4,3,2,1 en hup! Als je niet uit je bed kan dan rol je lekker uit je bed en laat je de sleur even doorwegen, dan kruip je stilletjes aan op je knieën en dan kom je wanneer je het voelt rechtop. Dit is een psychosomatische techniek. Zoek dei term even op en kijk om yoga te beginnen doen. Je lichaam moet bewegen om uit een depressie te komen stapje per stapje. Geloof me aub want ik heb het zelf ook meegemaakt.

      Ik hoop dat dit helpt en wens je heel veel sterkte, warmte en liefde toe <3

      Anoniem
    • Hey lieve Vlinder,

      Eerst en vooral, jij bent de moeite waard! Dat kan ik je nu al zeggen. Het is je overkomen en niet jouw schuld. Weet dat je ook hieruit kan komen en je leven terug veel zin kan krijgen. Je gaat er wel hard voor moeten werken en dat kan zeker want ik heb het ook gedaan. Ik heb niet zoals jij de ervaring met drugs/ pillen maar wel met zeer zware jeugdtrauma's en mishandeling in mijn gezin. Ik dacht vaak dat ik er niet meer ging zijn, en een kanker was in iedereen hun leven. Surprise, dat is niet zo maar er was wel 1 persoon die dat in mijn leven was waardoor het de wending genomen heeft die het genomen heeft. Met slechte partners als gevolgd. MAAR! Dit zijn PATRONEN die je eerst moet zien, herkennen en dan doorbreken stapje per stapje. Dit zal ook het geval zijn met drugs. Je lichaam is er zo aan gewoon geraakt, het is normaal dat dit tijd zal kosten en ik raad je echt aan om met een professional aan de slag te gaan. Als je een jongere bent kijk dan even naar Theo, JAC, CAW, etc.. klop aan en vraag om hulp. Dat is super sterk en cool als je dat doet want dat wil zeggen dat je jezelf ook de moeite waard vind om euit te komen. En ik denk alvast dat jij wel de moeite waard bent dus waarom zou je het zelf niet vinden. Please do it for me als je toch zou twijfelen. Als ik aan mijn jongere zelf kon zeggen waar ze nu staat dan zou ze zo blij zijn dat ze niet heeft opgegeven en dat zal jij ook ervaren. Je wordt zo graag gezien door zoveel mensen waar je het waarschijnlijk niet eens van weet. JIJ BENT DE MOEITE WAARD!!!!!
      Ik hoop dat dit berichtje je kan helpen en dat je uit je bed schiet, 5,4,3,2,1 en hup! Als je niet uit je bed kan dan rol je lekker uit je bed en laat je de sleur even doorwegen, dan kruip je stilletjes aan op je knieën en dan kom je wanneer je het voelt rechtop. Dit is een psychosomatische techniek. Zoek dei term even op en kijk om yoga te beginnen doen. Je lichaam moet bewegen om uit een depressie te komen stapje per stapje. Geloof me aub want ik heb het zelf ook meegemaakt.

      Ik hoop dat dit helpt en wens je heel veel sterkte, warmte en liefde toe <3

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Wat lief Anoniem jouw Bericht aan Vlinder ❤️
      En een hele dikke Knuffel aan Vlinder ❤️

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Machteloosheid

    Sinds september ben ik te weten gekomen dat mijn zoon een agressieve vorm van kanker heeft…..het meest verschrikkelijke nieuws ooit!
    Sindsdien huil ik elke dag….heb een enorme angst om hem te verliezen….ook heb ik enorme schuldgevoelens.Ik zou zo graag willen wisselen maar dat is helaas onmogelijk.Als ik dingen voor hem kan doen,voel ik me nuttig en kan ik mijn , triest zijn,beter verstoppen.Éénmaal terug thuis,krijg ik de weerbots…geen zin in niks…in zetel hangen….me schamen omdat ik me zo voel ,terwijl hij de zieke is.Hij gaat zelfs werken ,zelfs meer dan zou moeten..Ik ben daarentegen ,alles bij elkaar,2 maanden niet gaan werken….Ik werk in de zorg en wou vermijden dat ik tijdens het verzorgen,in een huilbui zou schieten.Ook was ik jaloers op collega’s met gezonde kinderen,ook ik zou willen dat mijn zoon dit niet had,zijn leven onbezorgd kunnen leiden.Uiteindelijk heb ik ingezien dat ik er vanzelf niet uitraakte,ik neem nu medicatie,ik ga tweewekelijks naar een psychologe….Ik wil er alles aan doen om terug sterk te kunnen zijn.Ook ga ik al een aantal weken terug werken…wat mijn zoon kan,moet ik zeker kunnen….een voorbeeld zijn!Ook is mijn relatie beëindigd…hij voelde zich verwaarloosd…en vond me zwak …..ik mankeer iets,volgens hem.Ergens kan ik dit wel begrijpen maar omgekeerd zou ik zulke dingen in deze situatie niet over mijn lippen krijgen.De afgelopen maanden heeft hij me wel gesteund en gesust in vele dingen….nu krijg ik alles volle bak doorgestoken.Het was voor hem zeker ook niet gemakkelijk….ik ben dankbaar voor de tijd dat hij er wel voor me was …voel ook geen boosheid….Ergens voel ik me opgelucht want stel dat we toch samen waren gebleven….als ik dan terug zou hervallen,wegens slecht nieuws ivm mijn zoon……heb ik misschien helemaal geen controle meer over mezelf….Ik wil hem niet langer meesleuren in mijn verdriet.Hij kan nog alle kanten uit en dat gun ik hem ook oprecht.Ik het gevoel dat mijn medicatie stilletjes aan zijn werk doet…en ik kan alleen maar hopen en er zijn voor mijn zoon,helpen waar ik helpen mag/kan.Dat is mijn prioriteit.Ik heb maar 1 wens en dat is dat hij genezen mag!
    An
    An 2 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Wat erg voor jullie dat je geconfronteerd wordt met deze vreselijke ziekte. Aan je verhaal stel ik vast dat je een hele goede band hebt met je zoon, dus is het vanzelfsprekend dat jij je machteloos en ellendig voelt. Ik hoop voor jullie dat de medicatie en eventuele ingrepen succesvol zijn. Ik op mijn beurt heb ook een diepe goede band met mijn zoon en zou ook te neergeslagen zijn met dat nieuws. Veel sterkte en veel beterschap voor jullie beiden.

      H
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij depressie →
  • Ik heb mijn man op vakantie achtergelaten

    Ik weet niet waar ik moet beginnen.
    Mijn man is al vele jaren depressief.
    Het is een lieve man en hij is mijn maatje.
    Toch als hij depressief is veranderd hij in een heel naar en boze persoon.
    Beiden hebben we een moeilijke tijd achter de rug
    We hadden een korte vakantie in nederland geboekt. Ik had er veel zin in en het ook echt even nodig om op te laden.
    Vanaf aankomst was het al bijna niet te doen..ik heb mijn teleurstelling en verdriet ingeslikt en besloten er voor de kinderen het beste van te maken.
    Ik heb geen ruzie gemaakt met mijn man al vond ik zijn gedrag afschuwelijk...
    Toen hij vandaag wakker werd negeerde hij me en keek dwars door me heen...ook als ik vroeg wat er was...negeerde hij me.
    Er knapte iets...ik heb de hele boel ingepakt en heb hem achtergelaten.
    Ik denk niet dat hij had verwacht dat ik zoiets zou doen..ik moet een grens aangeven...dit kan niet zo doorgaan.
    Ik ben er ook nog maar heb er wel veel verdriet van en ik vraag me af hoe dat moet als hij thuiskomt
    Anoniem
    Anoniem 2 2
    • Ik heb dit bericht zelf getyped maar mijn hemel..er is van alles in de tekst veranderd nu ik het teruglees.
      Wat is dit voor raars...woorden als illegaal en mysterieus???

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Staat de spellingcorrectie van je toetsenbord misschien aan?

      Max
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Worstelen met ‘het leven’

    Hai, ik zou graag in contact komen met mensen die ook soms worstelen met ‘het leven’, om het maar even zo te noemen…
    De vrolijkheid en blijheid die ik voelde toen ik een twintiger was, mis ik heel erg. Ik ben nu 42, woon alleen met m’n kids na mijn scheiding 2 jaar geleden, en vraag me dagelijks af wat er nu eigenlijk leuk is aan dit leven…. Ik ben blij dat m’n kids er zijn, anders was ik allang met m’n auto tegen een boom aangereden. Ik vind mijn werk al jaren zo zwaar en niet meer leuk, maar ik kan niets anders doen vanwege de enorme huizenprijzen. Ik moet wel fulltime werken, anders kan ik dit niet in m’n eentje betalen. Wonen in Amsterdam maakt me somber, ik vind het niet meer fijn hier. Maar waar moet ik heen? Mijn kids zitten hier op school en sportclubs en hebben al hun vrienden hier. Ik kan ze toch niet wegrukken uit hun leven hier? Ik voel me klem zitten, ik kan geen kant op. Ik merk dat ik eigenlijk nergens meer zin in heb en geen positieve energie meer kan halen uit dingen doen met familie en vrienden. Ik wil in m’n huis zitten met de gordijnen dicht en de hele dag Netflix kijken. Mij niet bellen. Ben weer begonnen met roken, waarom zou ik stoppen? Maakt mij niet uit dat ik ziek word.
    Niet oké dit natuurlijk, weet ik ook wel. Maar ik kom dr ook niet uit. Iemand tips? Of een vergelijkbaar verhaal?
    Juffie
    Juffie 2 4
    • Het is bizar, ik had dit precies zo kunnen schrijven....
      Sterkte meid!

      Anoniem
    • Ben je al eens met je huisarts wezen praten?

      Ik herken je verhaal wel, ik heb dezelfde problemen.

      Marjan.
    • kan je aub je mail sturen. liefs gul

      gul
    • Alle reacties weergeven...
    • Nou bij mij is het gekomen sinds mijn jongste ook het huis uit is gegaan en ik niemand meer heb om voor te zorgen , kop op hoor als je nog jonge kids heb ik weet wel dat het allemaal wel heel zwaar is

      Gerda
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Niks mag helpen

    Hallo allemaal weet niet eens waar IK moet beginnen .maar misschien herkenbaar hopelijk voor iemand. Ben in behandeling voor depressie, maar niks mag helpen ,medicijnen esitalopram gekregen ook deze werken niet. Voel me ook niet begrepen, wat betreft mijn klachten. Alles wordt weg gezet, met maar één woord depressie. Ik voel me kompleet, leeg, op en zie het niet meer zitten ik ben zo extreem!!! Moe en kapot. Ik mij dagelijks niet meer kan controleren, val recht op in slaap. Kan geen auto meer rijden, kan geen afspraken meer maken, geen lueke dingen meer doen. Keer op keer ,dag na dag week na week .Ben ik zo extreem kapot moe, dat ik elke dag in een overlevende fase ben terecht gekomen en zelfs deze is zo zwaar ik bang ben er vandaag of morgen een einde aan te maken. Wie kan mij vertellen waar ik het zoeken moet. Burn out. Depressie. Cvs of wat dan ook .ik krijg niemand uitgelegd dat de vermoeidheid zo ernstig is ,dat ik gewoon mijn leven moe ben.bloed onderzoek enz enz haalde allemaal niks uit. Voel me zwaar hopeloos. Deze zo extreeme vermoehijd.heeft niks meer met leven te maken. Het enige wat nog gaat is slapen. Slapen en nog eens slapen. Heb geen concentratie meer.ben zwaar vergeetachtig. Pieker dag in dag uit continu.weet niet meer wat te doen, en waar,ik het zoeken moet ook omgeving besef of een soort van verdwaald zijn in gedachten, door de slopende vermoehijd er vaar ik.nog maar niet te spreken over mijn zeeeeer kort lontje .Kan iemand zich hier in vinden aub bericht u mij .met name de klote slopende vermoehijd. Die je drijf tot waanzin mvg anoniem
    Anoniem
    Anoniem 2 22
    • Ja , ik herken het.
      Is het je eerste depressie, weet je leeftijd niet, dus...

      De escitolopram, hoeveel mg en hoe lang slik je ze al?

      Marjan.
    • Hallo Marjan denk ik zo op een half jaartje zit met de esitalopram op moment 10 mg.maar er verbeterd niks voor mijn gevoel. Zo je al híer boven kan lezen extreem vermoeid, piekeren enz enz .probeer wel van alles maar kom tot weinig. Mijn jonge leeftijd is 55 haha .Maar goed het is lood zwaar. Ondertussen onderzoeken gehad, die dus niks uithalen ,het wordt weg gezet als een depressie en pakt u maar een pilletje. Mag ik vragen, wat er bij jou zo al speelt? ,ik zit niet elke dag op dit forum, maar,zal letten op je reactie. Fijn trouwens, dat,je even reageren doet. Ben man 55 dat is dan iets minder anoniem. Het hoef natuurlijk niet ieder te weten in mijn omgeving waar je mee zit. Misschien tot hoors mvg anoniem

      Anoniem
    • Hallo Anoniem.

      Hier dezelfde klachten, maar slapen ho maar.
      Nergens zin in, niets is meer leuk.
      Loop bij een spycholoog, depressie zei ze.

      14 x geweest, helpt niet, tis steeds herhalen van je klachten maar een oplossing komt er niet. 3 mnd 10 mg escitolopram doet ook niets.

      Nooit eerder depressie gehad of wat dan ook. Ben zo'n beetje jou leeftijd.

      Nouja, echt waardeloos allemaal.

      Ze zeggen wel als na 10 weken medicatie niets doet, overstappen om een ander antidepressisivia, wil ik liever niet, wilde ze eigenlijk helemaal niet slikken, maar zag geen andere uitweg meer.


      Ben je zelf niet doorgewezen naar een psycholoog door de huisarts?

      Gr,
      Marga

      Anoniem
    • Bovenstaande reactie is van mij, waarom er nu Marga staat, haha, ging iets fout.

      Marjan
    • Hallo Marjan, ja ik heb zo een beetje alles al gehad ,wat hulp verlenging betreft, maar als je zal weten, of mischien al vernomen heb bij je eigen hulp troepen. Een pilletje op tijd naar bed Ga overdag iets doen en hou je vooral bezig. Dat iemand zo moe is dat hij of zij dit klaar krijg begrijp niemand. De ene dag gaat het een beetje de andere dat kan je het vergeten .Maar,er zijn veel mensen die als ze zelf dat nooit gehad hebben begrijpen ze het niet. Mag ik vragen, welke omgeving je vandaan komp? HET IS GEWELDIG je reactie maar mischien vind je het leuk of heb je er ,wat aan on in contact te komen. Vraag me nu niet hoe maar,goed. Ik probeer elke dag er naar iets van te,maken. Met alleen op de bank liggen komen we,er niet. En ben eigenlijk op zoek naar mensen die er,ook zo over denken om al daar,mischien iets,mee te,ondernemen. En natuurlijk waar,je elkaar in kan steunen. Ik heb op dit moment wel hypnose terapuet. Mischien ook iets voor jou? Mvg anoniem

      Anoniem
    • Iemand die nooit een deoressie heeft gehad begrijpt het iinderdaad niet, maar zo was ik zelf ook hoor, kon het ook nooit snappen, totdat het jezelf overkomt.
      Ik vind het echt de hel.

      En alles wat je volgens de spych moet doen, doe ik, vanaf het begin al, maar blijf met het lege dode gevoel zitten, en waar ik ook ga,, ik neem het mee, pfff.

      Hypnose durf ik niet, eng.

      Maar jij kunt tenminste wel slapen toch?
      Ik ben doodmoe maar kan niet slapen.

      Marjan
    • Hallo Marjan, nee hypnose is niet eng zeker niet. Je bent gewoon bij kennis er wordt ook niks tegen je wil gedaan of gevraagd. En is ook zeker niet Zweverig En ik raad het je,toch aan.wel bij een erkende iemand die,weet wat ze doen. Ik ben ook zwaar tegen pillen enz en kom op dit moment ook geen steek verder. Maar geef nooit op .dat zeg ik die er al zelf op tijd klaar mee is,.Maar geef je het op,dan ben je er dus niet meer,en je mensen om je heen ben je dan ook kwijt,blijf proberen en vechten aub.tevens aub niet te veel diazepam pakken mag,je deze hebben. En ja ik slaap slaap en slaap bijna de hele dag,,maar,ook dat is,niet goed. Probeer je energie te verdelen. Rust op tijd, doe iets leuks op tijd .Dit zorgt er voor dat je niet nog verder weg zakt. Een depressie gaat niet zo maar weg,maar,doe je totaal niks, dan zal deze erger worden. Ik heb hier een prachtig boek en ben niet zo van het lezen. Maar gelukkig gekregen van mijn hypnose terapuet. Nou een heerlijk boek. Van een vrouw met een leven achter zich. Dat wil je niet weten. Het helpt mij op zíjn tijd om dit te lezen. En ook zij is er weer bovenop gekomen. En heeft dus nu deze praktijk geopend. Die ze al jaren heeft, als je verder nog vragen heb stel ze gerust .ik hoop dat je hier iets aan hebben kan.en dat het snel beter met je gaat. Verwacht geen wonderen het gaat,met kleine stapjes mvg anoniem

      Anoniem
    • Vervolg aan Marjan, eigelijk moet ik al in bed liggen. Maar goed het is weekend,het forum staat vol met mensen en hun burn out, of depressie maar zo als ook ik ,zal je het zelf moeten doen. Hier zijn wel menssen met goede raad en ervaring. Maar iemand die het nog nooit gehad heeft zal je niet begrijpen, daar loop ik in mijn dagelijkse overleven ook tegen aan.ik weet heel goed wat een depressie is.zo als wel meer mensen hier. En ook ik neem mijn piekeren dagelijks mee ,waar dan ook naar toe. Om gek van te worden, maar probeer iets te gaan doen. Al is het nog zo zwaar. Ik ben geen dokter of wat dan ook .Maar dat,je niet slapen kan lijk mij te liggen aan het fijt je te veel in je hoofd bezig bent. Zoek aub afleiding op welke manier dan ook. Je wil niet weten wat ik hier dagelijks mee maak wat mijn klachten betreft. Daarom deze informatie. Hopelijk slaap je nu wel wat ,en spreken we elkaar nog. Mvg anoniem

      Anoniem
    • Ik sluit me niet af hoor, ben ook niet eenzaam, onderneem van alles, maar raak het niet kwijt. Werken doe ik ook nog, op de automatische piloot.

      Diazepan slik ik niet.

      Hoop dat jij behalve slapen ook nog aan andere dingen toe komt.

      Paniekaanvallen heb ik ook, waarom, geen idee, overvalt me dan gewoon. Binnenkort weer naar de huisarts, zal wel andere medicate aanraden, want escitolopram moest na 10 weken echt wel werken, anders had het geen zin om de te slikken.

      Mvg

      Marjan
    • Hallo dat auto piloot idee had,ik ook al jaren. Vandaar zit ik waar ik nu zit. Tis ook leerzaam, om te weten je om de rem moet gaan staan. Doe alles met beleid. Luister je niet naar je lichaam, krijg je na mijn ide, zo iets als waar ik hier mee zit.maar goed ik weet waar het fout is gegaan, en doe er nu natuurlijk alles aan weer goed in mijn vel te komen zitten mvg anoniem

      Anoniem
    • Hallo Anoniem

      Hoe gaat het met je?
      Wat ik me af vraag, heb jij niet het advies gekregen om andere medicatie te nemen?
      Door escitolopram kun je ook doodmoe worden, en ze werken toch niet zeg je.

      Marjan
    • Hoi Marjan ja dat advies heb ik gehad ja,als ze niet werken ander pilletje .maar ben geen pillen mens, moet er niks van hebben. Dus ik probeer maar te doen wat ze je daar een beetje opdragen. Ritme,iets leuks doen je bezig houden enz,en natuurlijk gesprekken. Weet niet hoe het bij jullie in de buurt zit ,maar hier is het 3 keer niks met de hulp verlenging. Ik voel me er na een jaar nog steeds niet beter op.eerder slechter. Maar goed .ik wil jr wel mee geven,probeer iets in overleg te doen aan je auto piloot gebeuren, dat heb ik ook gehad, en nog. Als ik naar mij zelf kijk en luister, wat ik dus ook niet gedaan heb jaren. Krijg je zo iets als dat auto piloot, hier na volgende een kompleet verwardheid, duizeligheid, moe, buikpijn enz enz en ga zo maar verder. Het hoef bij jou niet zo te verlopen. Maar goed het kan je wel zo gaan als je niet naar je zelf luisteren doet, dit is mij zo overkomen. Nu ben ik geen helderziende, geef hiervoor alleen mijn ervaring. Maar weet nu wel waardoor ik hier ben gekomen. Ze noemen het al snel een depressie, voor mijn gevoel is het een kompleete geestelijke en lichamelijke uitputting. Een antidepressiva is een onderdrukker, geen oplossing. Ook is het voor veel mensen hier een opgave om er 7 dagen in de week mee wakker te worden, dus een gevecht. Dat nog wel eens lang duren kan .wees er daarom op tijd bij, zo de schade beperkt blijft. Maar oké, het is zo de buiten wereld je meestal niet begrijpt. Hoog uit mensen met de zelvende klachten. Misschien moeten ze bij de hulpdiensten maar eens een ervaringsdeskundige neer zetten ipv alleen allemaal het zelfde boekje lezen. Maar goed dat is mijn gevoel mvg anoniem

      Anoniem
    • Dat alles op de automatische piloot had ik voorheen nooit hoor, ging graag werken.

      Hier sta je ong een 6 mnd op de wachtlijst.
      Mijn psycholoog heeft het opgegeven, ze kan niets meer voor me doen, deed ze toch al niet.

      Dan zou ik gewoon gaan afbouwen met de medicatie als ik jou was als het toch niets doet. Ik ben ook geen pillenmens, maar je moet wat als verder niets helpt.

      Marjan.
    • Hallo je kan een mens wel voor het hoofd kijken maar niet er in. Dus voor iedereen zal het wel ander werken, bij de een help dit bij de andere dat ,heb alleen geleerd, dat je een ritme in je leven moet brengen. Al is dat met deze uitputtende vermoeidheid zeeeeeer zwaar en blijkbaar niet te begrijpen voor de hulpdiensten of troepen. Maar oké ik pak de dag zo als hij komp en probeer er dan zo veel mogelijk van te maken. Daar waar mijn lichaam en geest het toe laten. Ik weet dat tot mijn frustratie niet altijd snel genoeg gaat .Maar wat moet ik anders proberen dat het morgen weer beter gaat .en dan ooit zak ik weer de oude zijn. Tip aan jou Ga er van uit je toch alles zelf zal moeten doen. En zo ik al aangegeven heb let op je lichaam en je rust want dat heb ik 3 jaar niet gedaan, en toen ging ik dus over op auto piloot .hier na komp het mannetje met de hamer, en dan heb je niks meer te willen en denken .dan krijg je zo iets als dit mvg anoniem

      Anoniem
    • Hoi wat vervelend om te horen dat ze je niet goed hebben geholpen .Ik denk vaak dat opgeleide mensen wel heel slim zijn...
      Maar van jouw verhaal hoor ik dat ze niet goed naar jou hebben geluisterd. Wat zijn jouw behoeftes ,wat heb je nodig om verder te kunnen? Ik hoop dat je ergens terecht kan misschien bij een psycholoog om de oorzaak te achterhalen achter jouw angsten en dat ze jou echt steun en hulp kan geven.

      Madeleine M
    • Angsten heb ik niet.
      Gewoon alleen een dood en leeg gevoel, waardoor ik regelmatig zomaar opeens paniekaanvallen krijg. Dat was door de escitolopram wel afgezwakt, maar soms toch ineens is er weer een. Ik ben maanden bijna letterlijk over de vloer gevoel gekropen van ellende, kon wel tegen de muren op. Dat is stukken minder, door de pillen, geen idee?

      Maar verder....waardeloos.

      Marjan.
    • Hallo hoe is het nu met je Marjan? Tijd niks gehoord. Gaat het beter nu groetjes anoniem

      Anoniem
    • Dag Anoniem,

      Helaas, weinig verbetering.
      Wel een bloedonderzoek gehad.

      Als dat goed is dan toch medicatie verhogen. Wordt het dan nog niet beter, naar een psychiater, die kan een speciaal bloedonderzoek aanvragen, daaraan kunnen ze zien welke medicatie beter moet werken. Ik vind het allemaal een beetje hopeloos, weet het niet meer.


      En bij jou, zit er al verbetering in, minder moe?

      Marjan.
    • Hoi Marjan. Ja wat moet ik daar op zeggen dacht eerst het wat beter ging .maar wat te snel gedacht. Heb er wel veel aan om na de hypnose te gaan dit helpt wel moet ik zeggen. En ik krijg er betere inzicht door. Verder zo veel mogelijk op tijd naar bed en me overdag zo veel mogelijk bezig houden. Ter aflijding gitaar geen spelen. En geen lezen. Wat ik normaal nooit doe. Meditatie opdracht mee gekregen .En zo krabbelen we maar door he.dag na dag en hopen op dat het steeds wat beter gaat. Tis mischien toch ook een ide voor jou deze hypnose terapuet .En nee hoor geen zweverig gedoe. Mvg anoniem

      Anoniem
    • Kan mijn verhaal zijn, voel precies hetzelfde 😔😢

      Anoniem
    • Hallo ook anoniem .misschien wil je wat meer vertellen over je zelf of je klachten. Het uitwisselen hier van kan elkaar nog wel eens helpen mvg anoniem

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • kijk maar op de website kakikhebeenburnout dat zal je enorm gaan helpen, want burnout is een lichamelijke reactie op stressvolle of traumatiserende gebeurtenissen. Burnout wordt niet behandeld in de GGZ, depressie en andere stoornissen wel. En zo komen heel wat werkgevers van ja af door je de GGZ in te sturen, want eigenlijk zijn zij verantwoordelijk voor een werkomgeving zonder Psychosociale Arbeidsbelasting (PSA).

      Chiara
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Zonder hem heeft het leven geen zin

    Ik voel me dit jaar meer depressief als anders. Ben normaal een hele sterke vrouw en heb een hoop meegemaakt. In 2020 is mijn man plotseling overleden aan een hartaanval. Ik heb me hier met mijn 2 dochters redelijk doorheen geslagen maar dit jaar heb echt moeite om weer plezier te krijgen in het leven. Alles is tegenwoordig zo onpersoonlijk en mensen hebben geen empathie zijn erg agressief en onvoorspelbaar. Ik heb helemaal geen zin meer om ergens heen te gaan en blijf het liefst alleen maar thuis. Ook als is het mooi weer. Zonder hem heeft het leven geen zin . Ik voel me echt eenzaam en zie er tegen op om alleen oud te worden. Mensen zijn heel gemeen tegen oude mensen . Alleen maar uiterlijk is belangrijk. Het werk leid nog wel af maar vind ook daarin steeds minder motivatie omdat daar ook niet alle collega’s te vertrouwen zijn. Dat is trouwens ook moeilijk om iemand te vinden die je echt kan vertrouwen. Ik wilde een verhaal kwijt. Vandaar dat ik dit anoniem wil doen.

    Sanna
    Sanna 2 6
    • Ken dit gevoel, weet het niet te plaatsen

      Anoniem
    • Ik had zelf een hartaanval maar overleefde het dankzij een operatie.
      Ik merk ook dat mensen erg weinig interesse hebben in wat ik doormaakte. Wat ik mij nu afvraag is wat jou man jou zou vertellen als hij jou tekst las.
      Ik overleefde het, jou man helaas niet. Stel hij was er nog wel, en jij vertelde hem dat het zo voor jou zou zijn als hij er niet meer was als het nu is. Wat zou hij zeggen? Zou hij dat willen? Wil jij dit? Laat het laatste geluk namelijk dat jij er nog wél bent vrij! Leef! Geniet van wat er nog wel is! Ondanks mijn eigen depressie reageer ik nu op teksten van anderen. Laten we elkaar steunen! Weet je nog? "Lotgenoten".

      Ik
    • Ben man met juist zelfde probleem mss vonden we elkaar hier voor een babbel

      Anoniem
    • Ja ik moet gewoon verder met mijn leven en derest en alle problemen die ik nu heb en waar ik toch niks aan kan veranderen laten voor wat het is

      Anoniem
    • Dat is de enige uitweg er zal ook wel een reden voor zijn waarom dit gebeurt

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Het zal nog wel is beteren men moet bewijzen zien eerst het is wel zo dat ik het niet goed begrijp het waarom en dat het geen aangename ervaring is

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik voelde mij bij dansles ook ongelukkig en eenzaam

    Begin van van het schooljaar voelde ik mij eenzaam, En nu heel vaak nog steeds. Ik was zelf is een keertje weggelopen van gym. Ik wou erover praten met juf Wenke, ik ging er over praten en gaf mij een kopje thee. En 30 minuten later ging ik terug naar de klas om met de les te beginnen. Die andere dagen voelde ik mijn ook somber had ik nergens zin in. Ik ging met de klas een stukje wandelen naar de Ah om ijsjes te halen voor de klas. Andere kinderen gingen met de meester mee. En ik en mijn vrienden bleven daar voor de ah wachten. Ik voelde mij eenzaam en somber. Mij meester vroeg of ik een ijsje wou. Ik zei:, Nee. De andere namen wel een ijsje. Onder tussen gingen we naar school lopen. Glenn ging met mij praten. Maar ik antwoorden daar niet echt op. Birgul die weet dat ik mij eenzaam voel en van mij mocht Birgul dat ook tegen mijn andere vrienden zeggen die vroeg wat er met mij aan de hand was. Niet al mij vrienden weten dat. Mijn vrienden en mijn meester probeerde mij daar mee te helpen, maar dat lukt meestal niet. Ik voel mij heel vaak verdrietig en dood van binnen. Ik voelde mij bij dansles ook ongelukkig en eenzaam, en de juf vroeg wat er met mij was. Omdat ik niet zo gelukkig klonk. Iemand van dansen vroeg of ik ruzie had. Maar dat was het niet. Heel die dansles niet gelukkig.
    5 dagen geleden heb ik een depressieve zelftest gedaan. En daar stond in dat ik depressie heb. Mijn zus heefd mij geholpen met de woorden die ik niet begreep wat ze precies betekent. Ik vroeg tegen mijn zus wat ik nu kan doen. Omdat ik dat hebt. Mijn zus zei dingen die je leuk vindt doen mijn favoriete serie kijken, liedjes luisteren die ik leuk. Op de zelfde dag ging ik met mijn ouders en mijn zus een muffin eten en thee drinken. Ik had geen eetlust. Van mijn vader moets ik mijn muffin opeten. En mijn zus ging daar mee helpen. Ik had daar heel veel moeite mee en het duurder ook lang, omdat het heel moeilijk is om iets op te eten als je geen eetlust heb. Voor mij dan. Voor jullie misschien niet. En toen had ik een negatieve gedachten, zelfmoord. Van het hele hoge gebouw afspringen. Ik fluisterde dat in mijn zus ze oor. Er is een groot flate gebouw tegenover ons huis. En Arletta mijn zus zei:, Nee niet doen ik wil jou niet kwijt. En Arletta zie iets wat zei niet leuk vond. En toen zei ik weer:, ga we samen van het gebouw afspringen. Ook bij school zei ik tegen Joyce mij beste vriendin. :,Ik wil zometeen zelfmoord gaan doen en Joyce zei:, Doe maar niet denk positief. S, avond hebben mijn zus en ik erover

    Ik zing en luister naar mij favourite liedjes, ik zing en dans meestal met mijn zus mee naar soldaat van oranje liedjes, ik dans, kijk en luister naar mij favoriete serie. En morgen ga ik weer naar dansles. Bij dansles heb ik vrienden die mij een hige five geven , knuffelen en hoi tegen mij zeggen. Dat helpt wel een beetje bij mij.
    Louisa
    Louisa 2 5
    • Ik geloof je niet.
      Als je echt iets te melden hebt zul je niet ze vaag moeten zijn.

      Engel
    • Nou sorry hoor. Ik wist gewoon niet zo goed hoe ik het moest typen door mij tos. Whatever. Als het echt zo onduidelijk te lezen dan doe je het maar niet. Ik haat mijn leven. Ik ga zelfmoord doen. Ik ben leeg en dood. En verdrietig. Doei.

      Anoniem

    • Meisje toch wat ontzettend verdrietig voor jouw om je zo te voelen!
      Wat goed van je dat je het tegen je zus durft te vertellen.
      Maar eigenlijk heb je meer hulp nodig. Om die te krijgen moet je toch echt naar de huisarts.

      Chantal
    • Zelfmoord vanwege de reactie van 1 persoon? Niet zo slim.

      Klaas
    • Alle reacties weergeven...
    • Wat gek, deze reacties. Ik geloof je wel Louisa en ik vind je verhaal ook niet vaag of raar. Er zijn veel mensen ongelukkig, veel mensen voelen zich leeg van binnen, net als jij. Ik ook toen ik jonger was. Gelukkig ben ik niet uit het leven gestapt. Ben inmiddels 40 en het leven is langzaam mooier geworden. Ik kan je aanraden om hulp te zoeken. Je kan altijd naar de huisarts gaan voor iets en dan aangeven hoe je je voelt en dat je graag hulp wilt om je weer blij te voelen.

      Janneke
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij depressie →
  • Steeds minder interesse in alles

    Twee jaar geleden begon de ellende bij mij steeds minder interesse in alles overal onverklaarbare pijn niet meer kunnen concentreren enz...
    Diagnose depressie met angststoornis en somatische klachten. Het was een zoektocht om de juiste medicatie te vinden maar ben zeer dankbaar dat ze bestaat. De psychiater heeft me dan ook serieus genomen van dag 1. Hij heeft me een maard opgenomen om de medicatie op te starten. Smorgens voel ik me nog verloren dan neem ik mijn medicatie en na een uurtje gaat het al beter. Kan terug werken uitstappen doen mijn huishouden....
    Roos
    Roos 2 2
    • Een zegen als men serieus word genomen weten jullie dat? Dat is namelijk ook niet vanzelfsprekend. Ik raak uitgeput.

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Vreemde dat men met medicijnen komt zonder te kijken naar
      een oorzaak.

      Anja
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Mijn leven lijkt net een slechte film

    Ik wil niet dood, maar mijn leven lijkt net een slechte film. Ik heb een vraag. Zit depressie ook in de genen?
    Anoniem
    Anoniem 2

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Heel het leven is een waas voor me

    Sinds zo lang ik me kan herinneren heb ik een leeg gevoel binnenin mezelf. Heel mijn leven heb ik dit gevoel al en drukte ik dit steeds weg aangezien de mensen in mijn omgeving aangaven dat ik het normaal moest vinden wanneer ik lastig was aangezien ik nu eenmaal zo ben.
    Het achterliggende werd nooit naar gezocht en als kind weet je niet beter dus ga je dit geloven na verloop van tijd.
    Tot een ik mezelf een paar jaar geleden begon af te vragen "Voelt iedereen zich zo k*t elke dag, want dan hoeft het toch niet meer?"
    Na een periode van continue zelfmanipulatie op mentaal niveau waarbij ik mezelf steeds in twijfel trok en mijn pedalen helemaal kwijt ben geraakt, heb ik ontdekt dat ik sinds mijn 12 a 13 jaar ( waarschijnlijk vroeger, maar daar herinner ik me niets van) in een depressie zat.
    Niets vond ik nog tof of de moeite om me voor in te zetten, zelf hetgeen dat mij gelukkig maakte duwde ik van me weg. Zowel vrienden als hobby's duwde ik van me weg zonder dat ik dit wou of besefte.
    Als gevolg dat ik een heel eenzaam bestaan heb, niets of niemand rond le heb die er kan of wil zijn op de manier die ik nodig heb. Niemand die eens probeert te luisteren naar wat ik zeg om me te helpen en niet hoort wat ik zeg om daar op te kunnen antwoorden.
    Iemand die niet omgaat met de manier waarop iets wordt gezegd, maar het essentiële dat hierachter schuilt.
    I know, ga bij een psycholoog/psychotherapeut en dat heb ik ook jaren gedaan. MAAR het is nu net dit waar ik het zo moeilijk mee heb. Elke week iemand moeten betalen om een uur naar me te luisteren in de hoop dat die persoon je HOORT en niet luistert, terwijl ik zelf niets anders doe en mezelf ( te veel) steeds opzij zet om er echt te zijn voor iemand.
    Heel deze tekst is een waas voor me.
    Heel het leven is een waas voor me, alsof ik er fysiek nog ben, maar mijn innerlijke zelf al lang op zoek is naar het nu van dit alles.
    Dit is zo vermoeiend, ik ben op.
    KDV
    KDV 2 2
    • Ahh wat rot ik snap je wel wat ontzettend vervelend mensen moeten gewoon naar je luisteren je moet je veilig en vertrouwd voelen. Ja mag altijd tegen mij praten als je wilt ik wil er graag voor je zijn en naar je luisteren!! Heel veel sterkte!!!

      Noa
    • Alle reacties weergeven...
    • ,,Het achterliggende werd nooit naar gezocht" schrijf je. Is er dan iets achterliggends? vraag ik mij dan af. Alleen jij zou dat dan kunnen nagaan. En wat als het nou iets anders is? Misschien niet mentaal maar een verschil in jou brein? Als voorbeeld denk ik aan het recente onderzoek waaruit blijkt dat mensen met een amputatie wens niet gek zijn maar daadwerkelijk een lichaamsdeel bv been als vreemd lichaamsdeel ervaren. Ik hoop dat het goed komt met jou.

      Jop
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ben beter af dood

    Al mijn hele leven depressief, 45 jaar dus, en nog steeds geen begrip van buitenaf en geen steun. Heb meerdere zelfmoordpogingen gedaan, en nu vraag ik ook om hulp en word ik afgewezen. Hoe ziek ben je dan als je dat doet? Ik vraag om hulp !!!! Voor mij hoeft het niet meer. Ik ga er niet om smeken en bidden. Heb mijn trots. Ben beter af dood.

    11 maart 2023
    Emily
    Emily 2 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Beste Emily,

      Wat rot dat je je zo voelt en ik heb ook meerdere pogingen gedaan dus denk dat ik je kan begrijpen alhoewel ik niet jou ben en je dus nooit helemaal zal begrijpen weet dat je altijd tegen me mag praten. En probeer alsjeblieft te blijven leven want als je hier uit komt hoe mooi zal je er dan wel niet uitkomen!!! Ik geloof dat er in elk mens iets goeds en waardevols zit dus ook in jou!!!

      Heel veel sterkte!! En knuffel:-)

      Groetjes Noa

      Noa
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ex verloofde vertrokken door een domme actie van mijn kant

    Een aantal maanden geleden is mijn ex verloofde vertrokken door een domme actie van mijn kant. Gezien er van fysiek overspel geen spraken was had ik gehoopt dat we hieruit zouden komen, maar helaas. Ze was resoluut. In de periode daarna was ik gebroken. Ik heb mijn trouwe viervoeter zelfs weg moeten doen gezien ik niet eens meer voor mezelf kon zorgen. Ik heb nog een paar maanden geprobeerd om mijn bedrijf draaiende te houden, maar dat lukte niet. Met als resultaat werknemer ontslagen, bedrijf aan de grond.. Na een suicide poging op de eerstr hulp beland. Vanuit daar crisisdienst en iht traject aan huis. Even leek het beter te gaan, maar helaas, 2 weken later kwam de echte klap. Na wederom een poging ben ik in een psychiatrisch ziekenhuis beland. Ik ben radeloos en wanhopig, zwaar depressief. Hulp is er wel, maar het baat niet, evenals de medicatie. Die gaat niet samen met mijn ADHD medicatie. Iemand die mij verder kan helpen? Psycholoog, psychiater, van mijn part een bakker. Alle hulp is welkom
    Anoniem
    Anoniem 2 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Hallo,
      Op dat niveau heb ik zelf ook een paar maanden/jaren gezeten en zelf net terug van 4 maanden psychiatrische opname.
      Er is niets dat je snel kan helpen. Iemand die naar je luistert en en je begrijpt helpt al een flink stuk. Je bent niet alleen!
      Wat mij geholpen heeft toen ik zo diep zat was beter leren kennen waarmee ik zat. Hier alvast 1 ding dat ik me herinner: zoek eens op YouTube naar "De zwarte hond die depressie heet"

      Je kan ook zoeken naar "Leven met depressie".

      Weten wat een depressie is en her herkennen, weten dat je niet alleen bent en weten dat ook dit voorbij gaat is jouw eerste hulp die de pijn al wat kan verlichten.

      Een lotgenoot
      Filips

      Filips
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij depressie →
  • Mijn moeder is al ziek vanaf dat ik 17 jaar ben

    Hallo allemaal

    Ik ben sinds kort 50 jaar.

    Mijn moeder is al ziek vanaf dat ik 17 jaar ben.

    Graag kom ik in contact met andere die het ook lastig vinden om een moeder zachter relatie te onderhouden .

    Mvgr ☺️
    Babs
    Babs 2 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Je bent niet alleen…
      Blijven vechten , ook al lijkt het zinloos.
      🍀❤️‍🩹

      Griet
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik denk elke dag aan de dood

    Hoi,

    Allereerst wat is iedereen hier open en eerlijk! Bijzonder om te lezen. Ik ga ook proberen mijn verhaal te doen.

    Ik ben nu 25 jaar en opgegroeid in een warm en liefdevol gezin. Ik ben opgegroeid op een boerderij met twee gezinnen. Dus had ik een soortvan 4 ouders. Alle 4 de ouders werkte als een soort van spiritueel coaches. Hierdoor waren ze altijd erg behulpzaam en zaten voor ongevraagde afvriezen naar mij. Ik ben van nature gevoelig en volgde dit op.

    Hierdoor ben ik eigenlijk heel onzeker geworden en heb ik geen idee wie ik ben of wat ik wil. Toen ik zakte voor mijn vwo begon mijn eerste depressie. Ik woonde in Utrecht op kamers maar sliep niet meer en was in paniek. Ik kon namelijk niet gaan studeren. Het gevoel er niet bij te horen werd weer bevestigt. Dit was mijn eerste depressie. Ik ben er wel uitgekomen door voor een soort persoonlijk ontwikkelingsjaar te kiezen. Daar ontmoette ik veel lieve mensen en we deden er leuke dingen. Helaas heeft een van de vrienden daarvan zelfmoord gepleegd, 2 jaar geleden.

    Toen ik begon met mn studie en verhuisde naar amsterdam werd ik weer onzeker. Ik voelde me er niet echt bijhoren terwijl ik wel een goede vriendin had gemaakt. Maar zij was veel zelfverzekerder en leuker dan ik. Ook hier ontwikkelde ik een depressie en kon nauwelijks mn bed uitkomen. Na hulp van een psycholoog ging het beter.

    Na mijn studie begon ik te werken maar kreeg ik stress. Ik moest zoveel doen en voelde geen stabiliteit om dit aan te kunnen. Ik werd weer depressief. Nam ontslag en had niks meer te doen overdag. Dat maakte het alleen maar erger waardoor ook zelfbeschadiging is begonnen. Uiteindelijk kwam ik er uit door medicatie, stabiliteit van mn ouders en een nieuwe baan. En ik werd zelfs verliefd en kreeg een relatie. Deze relatie is nu 3 maanden uit. En ik ben weer in een depressie beland.

    Nu voel ik me nog slechter dan ooit. Ik beschadig mezelf, leidt mezelf af door podcast en filmpjes en wil me het liefst verstoppen. Mn werk gaat weer beginnen zo na de zomer maar ik heb geen idee of ik het aan kan. Ik voel niks meer. Geen positiviteit of levensvreugde. Ik doe maar wat er van me verwacht wordt zoals ik altijd deed. Maar hoe kan ik ooit een gezond en leuk mensen worden? Als ik alleen maar andere please en geen richting weet? Ik denk elke dag aan de dood. En dat maakt me nog somberder.

    Lang verhaal maar misschien dat iemand mij begrijpt. Liefde voor jullie strijders
    Ilana
    Ilana 2 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Hoi Ilana,
      Wat vreselijk akeig dat je je zo leeg voelt. Als ik het zo lees is het zakken voor je VWO het begin geweest van een neerwaartse spiraal. Kan het zijn dat je heel teleurgesteld was in jezelf of dat je bang was dat jij anderen daarmee teleurgesteld hebt? Ook al weet je met je hoofd dat het niet zo is, toch kan je er op een andere laag heel bang voor zijn. Zeker als je een pleaser bent. Het kan zijn dat je toen een onbewuste beslissing nam die ervoor zorgde dat je nooit meer in zo’n situatie zou komen. Bijvoorbeeld door geen verwachtingen te hebben of creëren. Of je bouwt een muurtje waardoor teleurstelling (maar ook mooie dingen) niet meer binnen komen. Om toch te voelen dat je leeft, kun je dan extreme dingen gaan doen. Ik hoop dat je de juiste hulp zoekt om zo de neerwaartse spiraal weer om te keren en jezelf weer te vinden.

      Ellen
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Na lang wikken en wegen ga ik mijn verhaal vertellen

    Na lang wikken en wegen ga ik mijn verhaal vertellen.
    Ik wil het graag kwijt even mijn hart luchten.

    Zit momenteel in een depressie het gaat op en neer,soms iets meer als anders.
    Ben sinds 3 maanden officieel gescheiden daarvoor leefde we al langer langs elkaar heen, ikzelf heb uiteindelijk de knoop door gehakt,
    Ben er zo blij mee.
    Alleen het lastige we wonen helaas nog samen niet altijd prettig en vooral niet voor de kinderen.
    Heb 2 kinderen van 14 en 15 hebben allebei autisme de een iets zwaarder als de ander soms doodvermoeiend is dat, zoveel dingen die ik moet doen,en alles kwam/komt op mijn schouders neer en nog steeds.

    Ik voel me alleen. Geen familie, met mijn moeder heb ik geen goed contact, vader leeft niet meer, geen vrienden,
    Zou zo graag met iemand contact willen hebben om leuke dingen mee te doen,
    Wandelen of ergens iets drinken etc.
    Hierbij zit ik ook nog in de overgang , klachten zijn depressie, opvliegers etc.
    Al met al zit niet niet goed in mijn vel.
    Judit
    Judit 2

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Door een hersenbloeding ben ik gehandicapte geraakt

    Ik ben Thomas en ik woon in Papendrecht. Ik ben een vrolijke jonge man die positieve in het leven sta. Ik hou van een geintje maken maar kan ook serieus zijn.
    Ik werk halve dagen in het pannenkoeken restaurant in Papendrecht waar ik de administratie doe.
    Mijn hobby’s zijn sporten, lekker op de bank liggen en film kijken of juist in de bioscoop.
    Ook vind ik het leuk om een terrasje te pakken.
    Door een hersenbloeding ben ik gehandicapte geraakt. Maar voor die tijd had ik al een zoontje gekregen. Die gelukkige nog met enige regelmaat bij mij op bezoek komt.

    Thomas
    Thomas 2

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • We kunnen er een boek over schrijven

    mijn partner is nu al 2 jaar erg depressief,en dit komt door div gezondheids oorzaken,het begon met een hersentumor met alle gevolgen van dien .
    1 )foutje met de bestraling wat inhield de bio klok in de war.wij zijn toen verhuisd naar het buitenland om meer rust te vinden met een relax leventje?
    Nu daar hebben wij ook weer van allerlei narigheid meegemaakt,we kunnen er een boek over schrijven.En toen kreeg mijn partner een beroerte.lopen moeilijk en praten ook een probleem,en ook weinig energie wat hij daarvoor ook al had.En daarna kwam er een hart aanval over heen en enkele jaren daarna corona .En dat is allemaal wel wat te veel ! Nu dus in een donkere periode en het liefs gaat hij naar de andere kant zegt hij
    anoniem
    anoniem 2 2
    • Ik snap het helemaal.bij mij heeft het ook met gezondsheidproblemen te maken.soms is het mensontwasrdig.kan zelf ook niks meer.altijd afhankelijk.mijn man moet me helpen met wassen.postoel legen.tis overleven.veel sterkte

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Hoe gaat het nu dan?

      Lezer
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij depressie →
  • Nooit helemaal eerlijk over mijn gevoelens

    Ik heb nooit helemaal eerlijk durven zijn over mijn gevoelens. 2 jaar geleden voelde ik me slecht zag overal tegenop, alles was moeten en werd snel chagrijnig als me iets gevraagd werd maar ik deed het wel. Met een psycholoog gepraat maar altijd bewust mijn woorden gekozen. Na een tijdje ging het wel weer. Maar nu achteraf besef ik dat het nooit helemaal is weg geweest. Het gevoel dat ik altijd alles moest doen en dat niks leuk was en toch onaardiger zijn naar mijn partner is er gebleven. Nu dacht ik 3 maanden een burn out te hebben maar blij depressief. Werk niet meer en woensdag mijn relatie verbroken omdat ik ervan in paniek raakte en ik dingen mis in onze relatie. Vrienden en familie begrijpen me maar de twijfel of het niet door die depressie komt dat ik zo negatief kijk op onze relatie weet ik niet. Hij is heel erg verdrietig en nu heeft gisteren ook nog zijn moeder een hersenbloeding gehad. Ik voel me zo schuldig dat ik hem nu niet mag steunen. Door mij voelt hij zich al zo ellendig en nu dit er nog bij. En ik maak me natuurlijk ook veel zorgen om zijn moeder.
    Nu is mijn put nog dieper en lijkt alsof ik er nooit meer uitkomt. Ik doe iedereen pijn en roep ellende op andere af.
    En ik kan er nog steeds niet bij dat ik depressief zou zijn. Dit moest ik even kwijt
    M
    M 2

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Hoe lang duurt rouw? Wanneer spreken we van depressie?

    Hoe lang duurt rouw? Wanneer spreken we van depressie?

    Inmiddels is mijn relatie 1,5 geleden uitgegaan. Waarvan er nu een half jaar geen contact meer is. Rouw, daar staat geen tijd voor. Toch valt mij op dat ik nog altijd niet mijzelf ben. Overspannen dacht ik eerst, rouw. Vrij logisch allemaal. Maar nu 1,5 jaar later vraag ik mij af: of zit ik in een lichte depressie?

    Zo kwam ik op dit forum terecht. Je googled eens, wat zijn de symptomen. En deze komen dan opvallend weer overeen met een burn out en rouw. Waar sta ik nu? Ik som het even op:

    - nog altijd niet de levenslust die ik ooit voor mijn werk had
    - soms heb ik nog verdriet om het verlies van mijn ex
    - rsi klachten
    - slecht slapen / of goed slapen en alsnog doodvermoeid opstaan en overdag behoefte hebben aan slaap
    - erge pms klachten (migraine, buikpijn, borstpijn, geïrriteerd, emotioneel, vermoeid, rugpijn)
    - geen puf voor dingen. Soms al geen zin in een wandeling.
    - al 1,5 jaar geen zin meer in sport
    - geregeld hoofdpijn
    - soms hartkloppingen
    - geen behoefte aan intimiteit
    - weinig eetlust of behoefte aan ongezonde dingen
    - piekeren over mijn inkomen

    Als ik het zo lees kan het alle drie zijn. Rouw, overspannen of depressie. Logischerwijs doe ik er verstandig aan naar een psycholoog te gaan, maar Dit zie ik niet zitten.
    Julie
    Julie 2 2
    • Dag julie,
      Veel dezelfde symptonen had ik ,bij mij was het depressie met burn out .
      9 maanden dagkliniek en medicatie ik geloofde hier niet in maar toch na 4maand verbetering en op 9 maand terug veel beter .
      Heb soms nog wel eens een moeilijke dag maar dan ga ik joggen en dat helpt .
      Julie laat je helpen zeer belangrijk!
      Groetjes frank

      Frank
    • Alle reacties weergeven...
    • Ik herken dit allemaal. Ik heb jarenlang verdriet gehad om mijn ex. Iedereen zei gaat vanzelf over. Maar als t een trauma binding relatie was (zie ook YouTube ed hiervoor) dan was je (te) intens verbonden met diegene.
      Hij gaf mij wat mijn ouders mij niet konden geven, maar daardoor was ik teveel aan hem gaan hangen.
      Het enige wat helpt is innerlijk werk, dat wil zeggen naar binnen gaan en doorvoelen van oude pijn/trauma. Heeft jaren geduurd bij mij. Mijn ervaring was dat de meeste therapeuten me niet konden helpen, want blijft allemaal praten/hoofd. Je moet zelf door de pijn verdriet etc heen.
      Maar doe het vooral wel als je daar behoefte aan hebt! In ieder geval zijn je klachten niet raar, want er zit een hoop vast.
      Vertrouwen, ik denk dat je er wel komt.

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik ben erg mijn best aan het doen

    Mijn partner denkt dat er altijd iets gebeurt moet zijn als ik depressief ben . door het zolang in te houden verbloemen en proberen het onder de knie te krijgen barst de bomb. Ik wil rationeel niet dood maar de schaamte na een aanval is zo groot , als ik er openlijk over praat kijken ze alleen maar vervolgens gaat het Leven door er wordt geen rekening met me gehouden ook als ik aangeef geen andere mensen over de vloer te kunnen handelen ik ben namelijk erg mijn best aan t doen wat positiever te zijn. Ik weet gewoon niet meer of ik echt nog wil Leven of dat het alleen het gevoel is dat ik dood wil. Om rust te krijgen en te creeren.ik heb de nortreiptaline verhoogt de huisarts belt namelijk niet terug dus ik heb de assisstente vertelt dat ik heb verhoogt en dat het slecht met me gaat , ze zou het noteren en doorgeven en de hoeveelheid medicatie aanpasssrn. De dr. belt donderdag terug.....
    Sam
    Sam 2

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik verdien het (waarschijnlijk) niet om geholpen te worden!

    Ik geloof niet in het feit dat alles goed komt en dat er hoop is of iets om de wereld te bieden.. dit zijn mijn redenen:
    Ik was vier toen mijn vader mijn moeder van de trap af duwde en probeerde te vermoorden. Hij mishandelde ons, sloot ons op, we moesten via de raam uit huis klimmen. Sinds dien begon het al een beetje.

    (Niet echt belangrijk). Voordat mijn moeder, mijn broer en ik in Nederland kwamen waren we op de vlucht. Ik weet niet waarom, omdat ik het niet durf te vragen.

    We zijn heel vaak verhuist, maar één ding bleef hetzelfde: ik werd altijd gepest. Waar ik ook was, buiten, binnen, op school. Ik ben altijd de gene geweest die te min was of onwaardig. Ik was altijd dát kind. 'Te anders'. Zelfs toen ik mezelf veranderde om erbij te horen.
    Nog steeds té anders. Ik weet nog steeds niet waarom. Ik accepteer iedereen, ik ben er (bijna) altijd voor mijn vrienden en familie, maar als het gaat om mij is het ineens niet meer zo belangrijk. Waarom?

    Ik had om mijn zesde kanker. De dokters wisten niet wat de oorzaak daarvan was. (Nog steeds niet). Ik heb daardoor dus 2 en een halfjaar in de ziekenhuis gebleven. Nadat we ons 'laatste' afspraak hadden dacht ik dat alles goed zou komen, maar nee.

    Door de kanker kreeg ik een bloeding in mijn hersens, waardoor mijn linker helft helemaal verlamd raakte. (7 jaar) Ook toen verloor ik de hoop niet.
    Maar toen kwam er nog één druppel en ik was er klaarmee. Door de linkerzijdige verlamming ben ik verkeerd leren lopen, waardoor mijn heup bijna door de kom schoot, mijn vrienden verlieten me en ik was weer helemaal alleen. Ik was/ben heel erg wantrouwig, maar gaf hun een kans en het feit dat ze daar gebruik van maakten, kwetst me. Hoe kan ik ooit nog iemand vertrouwen?

    Daarnaast hebben mijn broer en moeder de helf van hun leven gemist door mij. Als ik niet bestond of ziek was geweest hoefde mijn moeder geen 4 jaar moeten zoeken naar ziekenhuizen en revalidatiecentrums en daar moeten wonen en hoefden mijn broer niet op te groeien als 11 jarige zonder familie.

    Ik was vroeger trouwens ook gelovig, maar na alles wat er is gebeurd vraag ik me gewoon af: als God echt van ons houdt, waarom laat hij ons dit dan doorstaan, waarom geeft hij mij/ons het gevoel dat we alleen zijn, onwaardig. Als hij een echt vriend/ vader was zou hij ons deze gevoel niet geven.

    Nu heb ik het gevoel dat het gewoon verkeetd is om in hem te geloven. Ik kan me nog herinneren dat het slecht ging (al weer) en ik een stem in mijn hoofd hoorde dat fluisterde dat ik in de duivel moet geloven. Ik heb er niet aan toegegeven, maar het bleef me wel maanden achtervolgen. Het was zo erg dat ik toen dacht aan zelfmoord om God te plezieren. Dat was dom.

    Nu ben ik 14 en wil dood. Ik praat met een nieuwe psycholoog, omdat de 5 ervoor mij niet konden helpen. Nu heb ik dus het gevoel dat het precies hetzelfde zal zijn. En ik mezelf weer zal kwetsen en teleurstellen , maar belangrijker nog: wat als er iets heel ergs gebeurd en ik niet sterk genoeg ben om mijn familie/ de mensen om me heen te beschermen. Dat was ook toen ik kanker had.

    Ben ik het wel waard om er te zijn, en dan nog, waarom is me dit aangedaan?
    Iedereen noemt me speciaal, bijzonder, apart, anders. Maar als dat zo is, waarom voel ik me dan niet zo. (Behalve anders en apart).

    Ik wil iets bijdragen aan de wereld: dat iedereen wordt gezien als gelijke en niemand zich hoeft te verstoppen. Geen pijn, gewoon acceptatie en vrede. (Dingen die nooit zullen voorkomen in mijn leven). Hoe kan dat als het leven zo BLEHHH is? Nou ja,at was\is mijn wens, maar door alles wat er is gebeurd zie er de mogelijkheid niet van in. Volgensmij leven we een pijnlijke, teleurstellende, eenzame, nutteloze, leven en gaan dan dood. Dat is mijn theorie.

    Dit was het. Sorry voor het verspillen van jullie tijd!!! Ik verdien het (waarschijnlijk) niet om geholpen te worden!


    Anonieme persoon?
    Anonieme persoon? 2 2
    • Iedereen verdient om geholpen te worden. Jij ook !
      Geef niet op hoor

      Houd vol hoe moeilijk ook, houd vol
      Bloemen aan de finish

      Arnold
    • Alle reacties weergeven...
    • Het is misschien moeilijk om het goede te zien in je leven nu of überhaupt in te beelden dat alles goed komt, maar weet het komt goed. En wat ze jou hebben aangedaan zegt iets over hun. Hun zijn de slechte mensen en krijgen hun karma. Er komt een dag dat jij omringd wordt door de JUISTE MENSEN!

      Groetjes, veel liefde gewenst en onthoud: jij bent liefde. Dat heb je wel laten zien!!

      Sadha
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Ik kamp al enkele jaren met depressie

    De depressieve gevoelens komen met periodes, die ik jammer genoeg moeilijk voel aankomen .
    Ik laat me dan verleiden door alcohol en drugs en dat is dan het dieptepunt… donkere gedachten, schuldgevoel, schaamte, wenen, paniekaanvallen enz.

    Ik heb een lieve vrouw en ze doet haar best mij te helpen en begrijpen , ik voel mij gewoon soms een blok aan haar been .

    Ik zou het miss wel fijn vinden om eens te praten met mensen met soortgelijke symptomen, ik voel me alleen in deze situatie.

    Mvg Tim
    Tim
    Tim 2

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

‹ vorige 1 2 3 4 5 volgende ›
Link kopieren Gekopieerd!
Pagina delen
Therapiepsycholoog.com
Zoek op provincie
  • Drenthe
  • Flevoland
  • Friesland
  • Gelderland
  • Groningen
  • Limburg
  • Noord-Brabant
  • Noord-Holland
  • Overijssel
  • Utrecht
  • Zeeland
  • Zuid-Holland
  • België
Hulpvragen
  • Angst
  • Burnout
  • Depressie
  • Onzekerheid
  • Piekeren
  • Rouwverwerking
  • Relatieproblemen
  • Stress
  • Trauma
  • Zingeving
  • Meer hulpvragen »
Therapievormen
  • ACT
  • Cognitieve gedragstherapie
  • Coaching
  • EMDR-therapie
  • Hypnotherapie
  • Mindfulness
  • Psychosociale therapie
  • Psychotherapie
  • Relatietherapie
  • Meer therapievormen »
Steden
  • Amsterdam
  • Arnhem
  • Breda
  • Den Haag
  • Dordrecht
  • Eindhoven
  • Haarlem
  • Maastricht
  • Nijmegen
  • Rotterdam
  • Utrecht
  • Meer steden »
Kijk ook op onze partner websites:
  1. Relatietherapeuten
  2. Angstfobietherapie
  3. Emdrtherapie
  4. Hypnotherapeuten
  • © 2026 Therapiepsycholoog.com
  • Disclaimer
  • Privacyverklaring
  • Over ons
  • Reviews
  • Tips
  • Ervaringsverhalen
  • Login