Depressie ervaringen

Beste anoniem,

Dat klinkt allemaal niet erg vrolijk.
Als ik jou was zou ik echt even professionele hulp zoeken.

Je zou een therapeut op deze website kunnen zoeken of even contact opnemen met de huisarts. Een huisarts kan je dan verwijzen naar een praktijkondersteuner of psycholoog die wellicht wat steun en perspectief kan geven.

Succes

Ik herken me heel erg in jou verhaal zou je contact willen om er verder over te praten?

Hoi.

Ik wil dat je dit even weet: ik weet 100% zeker dat jij heel veel waard bent en echt een prachtmens bent. Ik denk ook dat je heel lief bent. En ik weet niet hoe je eruit ziet maar mensen die letten op het uiterlijk zijn het niet waard om zorgen over te maken. Als jij weet wat je wilt en het ook doet, zal ik je geen zorgen maken over je toekomst. En als je dat nog niet weet, zoek er naar. Dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik weet zeker dat het je lukt. Sta op en laat zien wie je bent. Geen onsupportieve ouder of vriendin die je in de steek laat kan je tegenhouden. Ik geloof in je. Ik weet zeker dat je het gaat lukken. En je doet vwo, dan ben je super slim!

Als je wilt kan je mij een berichtje sturen via dm op instagram, mijn naam is maryam_.alattar. Jij kan altijd je hart bij me luchten.

Hallo,
Ik sluit me volledig aan bij de vorige reactie.
Ik lees in alles wat je schrijft dat je in een erg diepe depressie zit: het zijn er kenmerken van! Depressie is een ziekte. Elke ziekte heeft zijn kenmerken. Ik ben geen diagnosticus maar met een goede professionele diagnose krijg je nog meer inzicht, niet voor de diagnose op zich, dat is vaak hokjes- denken en haat ik ook, maar voor een behandeling die het meest geschikt is, het best aansluit daarbij. Je zit niet in een goede situatie, maar goede professionele hulp, daar moet je echt voor gaan. Dat verdien je! Een therapeut waar je je goed durft bij voelen, waar je een klik kan mee hebben en vertrouwen: die bestaan en jij hebt er recht op. En dat moet een beetje groeien, dus oordeel nog niet na 1 sessie. En als het niet klikt zoek je verder naar een andere. In alles wat ik lees merk ik ook dat je je niet gezien en gehoord voelt thuis, dat is beschadigend, maar jij bent nog jong en hebt nog veel kansen hier goed uit te komen, stap voor stap, met de juiste hulp. Zoek samen uit wie je bent, wat je positieve kanten zijn, want die heb je ongetwijfeld een hele hoop, maar ze lijken nu ondergesneeuwd. Je moet niet alle antwoorden ineens hebben, al begrijp ik dat het tanden bijten is als je je zo slecht voelt. Je mens- zijn wordt niet bepaald door wat je studeert en wat voor werk je doet. Neem de tijd, je hebt de tijd. Ik begrijp in jouw situatie dat het beangstigend is. Ikzelf ben een heel stuk ouder dan jij , en heb al een tijd een trauma en zware depressie en ook mijn angsten, en ik heb niet te zeggen wat jij moet doen. Maar dergelijke ‘ziektes’ maken dat je alles, alles door een zwarte sluier ziet. Je ervaringen, je belevingen, waarmee ik absoluut niet wil twijfelen aan wat je schrijft over je gezin. Je hebt een warme empathische begripvolle psychiater of psychologe / therapeute nodig die luistert, helpt en er voor je is. Ze bestaan. Geef niet op.

Heftig je verhaal !
Exhter wil ik je Zeggen dat jij het verschil kunt maken ! Dat je nog niet weet hoe is een volgend station .
Denk er maar eens aan waarom je dingen zo blijft doen als het je niet helpt . Doe het dan een keer anders .
Verder weet jij niet hoe je leven eruit gaat zien , en zeker niet zo als jij het schetst . Mocht je eens willen praten ... reageer mAar
Grt jes

Hey hey,
Ik ben 17 en herken me heel erg in je verhaal. Dat constante gevoel van niet goed genoeg zijn, overal om huilen en altijd overgevoelig lijken te zijn in elke situatie. Mensen die tegen me zeggen je stelt je aan, je bent een dramaqueen en dat soort dingen. Ik heb al mijn hele leven paniekaanvallen en altijd het gevoel dat ik verdrink, soms zo erg dat ik het leven niet meer zie zitten. Mijn ouders zijn verschrikjelijk elk op een andere manier, en geven mijn zusjes ook alle aandacht. Ze denken dat ik het wel Red terwijl ik duidelijk heb aangegeven hulp nodig te hebben. Ik ben namelijk bang om mezelf wat aan te doen, bang dat ik mezelf niet meer van mezelf kan blijven redden bang dat de negativiteit wint...

Hoi
Ik denk dat het heel belangrijk is dat je kundig gediagnosticeerd wordt.
Er zijn zoveel verschillende depressie vormen en dat stukje dat ook toen je klein was al met deze gevoelens kampte. Ken ik in de hulpverlening die later kwam werd ik als borderline weg gezet. Om op mijn 45 ste te horen dat ik autisme heb.
Ik ben zelf maatschappelijk werker en agoog geworden. Het gaat compleet terug mijn eigen richtlijnen in nl vertrouw niemand maar ik heb baat bij tekenen. Jarenlang niet gedaan maar dacht. Wat hielp mij vroeger en dat was tekenen en schrijven in mijn dagboek. Iets zegt me dat je er MET GOEDE ZORG wel komt

Afhankelijk zijn van veroordelende ouders of van ouders die verwachten dat je volwassen reageert en niet vergevingsgezind zijn maakt kinderen somber. En dat is gek genoeg heel gezond. Ook ouders zeggen en doen maar wat. Een kind dat het gedrag van ouders op zichzelf betrekt wordt gelukkiger van zelfkennis. Daar kun je hulp voor krijgen. Succes.

Lieve anoniem
Je verhaal raakt me...
Als je opgroeit in een negatieve gezinssfeer, om wat voor reden dan ook, is het heel normaal dat je depressieve gevoelens kan krijgen en heel negatief begint te denken over jezelf, je uiterlijk en de toekomst...
Een kind heeft nood aan onvoorwaardelijke liefde, warmte, aanvaard worden, aanmoediging, uitleg bij alles wat het beleeft enzovoort. Als dat er niet is, begin je je onzichtbaar te voelen en te denken dat je er niet toe doet en dar er iets aan je scheelt en dan is depressie een natuurlijke reactie.
Begrijp je?
Maar ik denk dat je al een hele goeie stap gezet hebt met hier te schrijven!!! Het toont dat er iets in jou toch wil vechten voor het leven, dat je je leven anders wil!!! En gelijk heb je!
Ieder-één heeft een cadeautje in zich dat hij of zij aan de wereld kan geven, jouw leven heeft een betekenis, die veel verder gaat dan wat je ouders zeggen! Je hebt nog alle tijd om het te ont-dekken!!!I is er misschien een leerkracht die je zou kunnen vertrouwen om mee te praten in afwachting van december?
Of iemand die in jouw plaats of samen met jou naar de psychologe kan bellen?
En als niet, haal je het ook wel zo tot in december...
Zelf heb ik een heel sterke band met God, ik voel me als Zijn liefste kind
Ik zal voor je bidden!
Veel liefs

Hallo lieverd,

Helaas kan ik niet zien wanneer je dit hebt geschreven. Ik hoop dat dit een tijd geleden is en dat jij je beter voelt.
Ik ben ouder dan jij en wat jij schrijft, heb ik ook meegemaakt. Ik voelde me ook zoals jij en dacht ook zoals jij en ik wist het ook allemaal zo zeker.
Onzeker over je uiterlijk hoort er helaas bij. Maar dit is serieus niet de waarheid. Misschien dat je wat meer kilo's weegt maar dat maakt jou zeker niet minder mooi. Als je je negatief voelt, heeft het invloed op veel vlakken in je leven. Vriendinnen die jou verlaten omdat je je somber voelt, kunnen er niet mee omgaan. Het is niet zo dat ze dan niet om je geven. Jouw vriendin ziet ook leuken dingen aan jou en daarom ben jij haar vriendin. Vraag het haar een keer waarom zij bevriend met je is. Er is namelijk veel meer in je dan je nu denkt. En probeer toch je ouders te vertellen hoe je je voelt. Volgens mij weten ze dit niet precies. Ook zitten ze vast in hun patroon. En vertel hun wat zij voor jou kunnen doen om jou beter te laten voelen. Geen zin om hun van alles te verwijten. Dan krijg je weerstand. Maar je mag echt vertellen wat het met je doet. Zij houden van je. Je vader maakt zich misschien zorgen om je maar uit het niet zoals jij het wilt en jij kan hem hiervan bewust maken. Jij kan zoveel meer dan jij het beseft. Je kunt zoveel bereiken. De toekomst hoe jij het beschrijft is onrealistisch. Puur gebaseerd op jouw gedachten. De werkelijkheid zal heel anders zijn. Wees meer egoïstisch en kijk wat jou blij maakt en waar je vrolijk van wordt. Het komt zeker goed met je. Heel veel sterkte.

Ik kan me voor 1000% in je situatie vinden! Same here! Jr bent niet alleen

Lieve anoniem,

Ik lees zojuist je verhaal en voel je wanhoop. Allereerst wil ik zeggen:
Jij bent hier. Jij mag hier zijn en je bent alle liefde waad! Dat meen ik vanuit het diepst van mijn hart. Ik heb erg met je te doen. Want wat je over jezelf en jouw leven (toekomst) geloofd is in mijn ogen absoluut niet waar.

Allereerst, het lijkt me zeer verstandig hulp te zoeken. Vind in ieder geval een goed psycholoog waarbij je je verhaal kwijt kan (als je niet weet waar je terecht kan ga dan naar de huisarts. Daar wordt je verder geholpen)

Uit je verhaal maak ik op dat je wel degelijk depressief bent. Depressies zijn niet aan leeftijd gebonden. Ik had als jong kind al depressieve periodes en herken het moedeloze gevoel dat je omschrijft (geen toekomst zien, jezelf waardeloos vinden) als geen ander.
Weet dat de zon achter de wolken altijd schijnt. Ook voor jou. Ook al kun je je dat op dit moment waarschijnlijk niet voorstellen en lijkt alles misschien grijs.
Om mezelf als voorbeeld te nemen: ik ben jaren depressief geweest en nu al jaren gelukkiger dan ooit.
Geef jezelf nooit op. Je bent nog zó jong! Als je bij een psycholoog of met een bepaalde therapie niet verder komt zoek dan verder. Houd in ieder geval vol en vertrouw erop dat de juiste hulp op je pad komt.

Ik wens je heel veel sterkte en liefde toe!

Lieve anoniem,

Ik lees zojuist je verhaal en voel je wanhoop. Allereerst wil ik zeggen:
Jij bent hier. Jij mag hier zijn en je bent alle liefde waad! Dat meen ik vanuit het diepst van mijn hart. Ik heb erg met je te doen. Want wat je over jezelf en jouw leven (toekomst) geloofd is in mijn ogen absoluut niet waar.

Allereerst, het lijkt me zeer verstandig hulp te zoeken. Vind in ieder geval een goed psycholoog waarbij je je verhaal kwijt kan (als je niet weet waar je terecht kan ga dan naar de huisarts. Daar wordt je verder geholpen)

Uit je verhaal maak ik op dat je wel degelijk depressief bent. Depressies zijn niet aan leeftijd gebonden. Ik had als jong kind al depressieve periodes en herken het moedeloze gevoel dat je omschrijft (geen toekomst zien, jezelf waardeloos vinden) als geen ander.
Weet dat de zon achter de wolken altijd schijnt. Ook voor jou. Ook al kun je je dat op dit moment waarschijnlijk niet voorstellen en lijkt alles misschien grijs.
Om mezelf als voorbeeld te nemen: ik ben jaren depressief geweest en nu al jaren gelukkiger dan ooit.
Geef jezelf nooit op. Je bent nog zó jong! Als je bij een psycholoog of met een bepaalde therapie niet verder komt zoek dan verder. Houd in ieder geval vol en vertrouw erop dat de juiste hulp op je pad komt.

Ik wens je heel veel sterkte en liefde toe!

Ik vind jou concrete beschrijvingen vaag. Je schrijft hoe je jou voelt, maar niet waarom.

Hoi,
Ik vraag me af hoe het nu met je gaat. Ik hoop veel beter!
Ik herken me namelijk heel erg in je verhaal maar ben veel ouder dan jou. Heb mezelf lang gehaat maar ook altijd heel anders gevoeld dan iedereen!
Goed dat je in ieder geval contact hebt gezocht met een psycholoog. Dat heb ik nog niet gedaan.
Hoe gaat het nu met je?

Ik haat mijn leven want ik heb geen vrienden en ik will dood gaan niks maakt mij blij iedereen heeft lol behalve ik

Iedereen weet het altijd zo goed voor een ander. Ik ben ook al sinds m'n puberteit depressief en bang en houdt dat al meer dan 40 jaar vol. Je voelt je, hoe je je voelt, daar heeft een ander niks iver te zeggen.

Hoi dame die dit eerlijke verhaal zo goed heeft opgeschreven en heeft durven delen op deze site.
Ik ben heel benieuwd hoe het nu met je gaat, want ik zie dat het inmiddels al weer 2 jaar later is.
Ik hoor graag van je!

Ik snap hoe je je voelt ik heb het ook nooit makkelijk gehad iedereen zei dat ik te anders was waardoor ik me zelf waardeloos begon te voelen de aandacht gaat ook alleen naar mijn broer omdat hij. Dilexy en disortografie heeft ik ben al heel lang eenzaamm ook al ben ik nog maar 12.

Lieve jij,
Ik weet niet of je dit nog leest aangezien de topic van 2 jaar terug is maar ik heb met je te doen. Ik herken je gevoelens en doet mij pijn om dit te lezen. Ik wil graag zoveel dingen tegen je zeggen maar eerst maar even kijken of je dit nog wel leest. Zou je kunnen laten weten hoe het nu met je gaat?

Keuzes zijn moeilijk.

Hey ,ik vind het knap dat je ervoor wilt gaan en ka leef hoe jij wil en leef niet zoals een ander dat wil .Of je nou aardig gevonden wordt of niet ,dat is dan hun probleem en missen hun iets oke ,niet jij .Leef gewoon wat en hoe jij denk het te willen doen en ga nooit op een ander af .

Hallo ik herken jou in jouw verhaal, zelf heb ik ook altijd mijn oren naar anderen laten hangen om maar aardig gevonden te worden, maar zoals jij al aangaf werkt dit niet, maar ik weet niet hoe ik mijzelf terug moet vinden en zou graag horen hoe jij dit voor elkaar hebt weten te krijgen.
Als ik mijzelf wil zijn en mijn mening wil zeggen dan wordt dat niet gewaardeerd en walsen ze weer over mij heen en dan houd ik mijn mond maar verder omdat het geen zin heeft als ik mijzelf probeer te zijn en te zeggen wat ik ervan vind. Ik ben zelf ook al over de 50 heen, en hoe doe jij dat dan om jezelf terug te vinden? Groeten Natasja.

Herkenbaar. Ik ben zwaar depressief en heb me vaak aangepast, ben zo opgevoed en met veel therapie krijg je dat er wel wat uit maar dan kom je na je 40 iemand tegen waar het weer genoodzaakt is om je sterk aan te passen omdat de ander in dieptepunt zit in zijn leven. (ook positieve kanten en liefde). Toen ik dit niet langer kon eindigde ik met zwaar trauma. Nu ben ik bang geworden omdat ik zo veranderd ben daardoor. Ik wil me niet meer laten doen, maar als je afhankelijk bent van anderen (ik zou niet alleen kunnen wonen) in een opname of bij een zeer negatieve huisgenoot (maar heb dus geen keuze) dan moet je je klein houden. Hoe kan je helen vanuit zo’n positie is een zware maar oprechte vraag. Ik ben ook over de 50. Groetjes en sterkte aan iedereen

Excuses voor de dubbele post. Het is de eerste keer dat ik hier kom en dacht wat fouten te verbeteren maar zo werkt het systeem niet.
Wat ik wel nog wou toevoegen was dat mijn partner toen uit een scheiding kwam en me meer dan 4 j heel erg heeft aangetrokken en afgestoten, maar nadien heel erg veranderd was. Mijn trauma kon het niet meer toelaten.
Hij kon toen mijn trauma niet aan dat Ik wel door zijn eerder gedrag had.
Maar helen? Ik zie het niet meer, niet hier met een zo cynische zeer negatieve huisgenoot die ondermijnend werkt en ik zie geen uitkomst meer

Jee .. wat herkenbaar .
Ik ben net 50 geworden en werk hard aan het accepteren op mijn best te zijn met lithium .
Ik benader het zo ... mijn leven heeft bestaan uit drie verschillende fases en steeds opvolgend in een cirkel .
Manisch- destructief en vernielend
Depressief - leeg moe en doelloos
Stabiel - kortdurend goed voelen maar al snel afgevlakt dus medicatie weer stoppen
Ik heb dus nooit een juiste ontwikkeling kunnen doorstaan. Nu heb ik besloten de medicatie in te zetten en te monitoren hoe ik me voel . En uiteraard zijn veel gedragingen uit een manie heus wel bruikbaar in mijn nieuwe disciplinaire ik .
Ik hoop op een fijn leven

Ik herken in jouw verhaal veel van mezelf. Ben nu 66 jaar en zolang ook al depressief. Van alles al geprobeerd, maar net als jij geen eigen waarde,mening. Altijd maar alles van de ander accepteren. Dus ik heb het idee dat ik geen eigen mening heb en altijd maar met alle winden mee waai. Juist als je voor jezelf opkomt,een duidelijke mening hebt, wordt dat gewaardeerd. Maar hoe doe je dat?

Hoijoi.ik ben 57 en heb nu 4 jaar depressie..heb een intens leven geleefd maar nooit uit mijn eigen ik..wat ik wil en alles voor mekaar hebben...altijd achter releties aangehold en mu sta ik met lege handen....wel klote

ach ja het leven is zeer lastig

Hallo,zoo herkenbaar jouw verhaal !!!
Ik ben een man van 56 , de laatste 8 jaar lukt het me beter om aan mezelf te denken ! Jij zult ook vast een aardig persoon zijn dat kan niet anders !! Ik wens jou veel succes en geniet van het leven !!!

Groetjes Edwin

Ik ben ook 50 +, 52 om precies te zijn. Moeder van 3 kinderen, en kamp al jaren met depressies. Ik vind het leven erg moeilijk, huil veel. Maar ik moet door, ook voor mijn kinderen.

Liefs.

Ik herken wel het een en ander. Weet niet meer wie ik ben, omdat ik me elke keer aanpas aan andere mensen om aardig gevonden te worden.
Heb geen doel, ja eigenlijk wel: ik wil niet elke dag met mijn depressieve gevoel bezig zijn!
Ben 49, getrouwd en heb 2 kinderen.
Veel stress en huilen.

Veel sterkte, ik ben 33 en heb mezelf ook weggecijfert. Volg je gevoel, dat liegt nooit

herken je verhaal wat begint in de kindertijd
aanpassen dus jezelf wegcijferen omdat mijn gevoelens er niet mogen zijn. maar daardoor voor bv die zieke ouder te zorgen. en denkt dat dit zo hoort ,codedepentie. dit onbewuste gedrag draag je mee in je verdere leven . en hoe meer geeft aanpast des te meer de meeste mensen het gaan verwachten. dus grenzen stellen
hoe doe jij het ëigen zelf terug vinden

ano

O, wat goed dat je die aandaging aangaat. Ga zo door!

Hallo, Ik vind het heel erg voor je ik weet er alles van ik zit in hetzelfde schuitje.

Het is moeilijk ik zit al 4 jaar elke avond alleen alle feestdagen nooit eens lachen alleen maar slapen of negatief zijn en soms kan ik er niet meer tegen.

Ik hoop dat je kinderen hebt waar je een beetje afleiding door hebt wij zijn maar met zijn tweeën. Ik ben een vechtertje en kan moeilijk bevatten dat iemand zich zo laat gaan en zo kan leven.

Lieve groetjes Carin

Hallo Carin,
Zou niet zomaar stoppen.Samen met je partner naar een een therapeut om er over te praten, zou dat een oplossing zijn.

Dan kun je later in ieder geval zeggen dat je er alles aangedaan hebt.Mocht het dan nog niet werken is stoppen altijd nog een optie.

Geplaatst door Lies

Relatietherapie - psychotherapie in Rotterdam

Bekijk profiel Stuur bericht

Hey ,met Mia .
Ja ermee stoppen is een beslissing die JIJ moet maken ,dat kunnen anderen niet voor jou doen dus ga op jou eigen gevoel af ,niet van mensen .Maar wil je wel meegeven dat jij er ook nog bent ,en niet alleen jou man ,jij bent niet zijn hulpverlener .
Heeft hij hulp? Laat hij maar hulp zoeken bij de dokter en die verwijst hem wel door oke .Sterkte ,en !denk aan je zelf .
Gr Mia .

Lijkt me een hele lastige situatie.
Ik heb juist zelf een depressie en vind dat enorm klote voor mijn vriend en ouders etc.

Daarom ben ik na lang twijfelen maar begonnen met anti depressiva om te kijken wat het doet. Therapie heb ik al sinds mijn 17e maar ik heb tot mijn 34ste de verkeerde diagnoses gekregen.
Nu de goeie diagnose bij een zelfstandig psychiater en we gaan samen een geschikte therapie vorm zoeken, ook voor al mijn verdriet en trauma's die weggeduwd zijn.
En dat terwijl ik er wel over praatte. Maar praten en verwerken zijn 2 heel verschillende dingen.

Ik weet niet of je man ook al therapie heeft en eventueel medicatie?
Dit mag je als partner zijnde toch echt wel als eis stellen. Jij hoeft niet deze last telkens te dragen stel hij doet er niets aan..

Hallo Carin, hallo Helena

Ik begrijp je heel goed Carin, een depressie is eng voor beiden, van je man kan je met een depressie niet verwachten dat hij er alleen uit geraakt en jij kan dat ook niet alleen, maar je kan hem proberen te overtuigen echt professionele hulp te zoeken, eventueel enkele keren meegaan. Dat is maar mijn idee. Ik ben erg depressief, heb een psychiater/therapeut en een therapeute. Ik heb helaas geen partner, enkel een zeer negatieve, cynische, verbitterde huisgenoot die ik al veel langer ken dan dat ik depressief ben, maar die alles wat ik in therapie probeer mee te nemen afbreekt en ik hen niet meer sterk genoeg om dat naast me neer te leggen. Veel moed.

Helena,
Het is inderdaad klote voor naasten, dat vind ik ook. Dan neem je, zoals jij ook doet , een verantwoordelijkheid om goede hulp te zoeken. Hoe goed dat je nu goed terecht bent gekomen. Ik stond zelf meestal erg positief in het leven, maar heb een PTSS sinds mijn 46, (2012) en een hele zware depressie waar ik nooit meer denk uit te geraken. Ik heb een psychiater/psychotherapeut waar ik veel mee praat, vooral ventileer, maar hij is aan het afbouwen naar pensioen toe, en een therapeute. Maar ik geraak niet verder, ik kan niet alleen wonen en ben mijn sociaal netwerk kwijt samen met mijn ex-vriend. Op de enige plek waar ik kan verblijven word ik constant onderuitgehaald. Ik mag niet positief zijn, dat wordt sarcastisch en negatief onthaald. Zo ben ik nog veel dieper gezakt. Hij doet ook zelf nooit iets in zijn huis, is enkel superrationeel en als ik iets doe, (proberen, want dat geeft wat afleiding en een beter gevoel), wordt hij negatiever. Ik heb nu ook een therapeute gezocht die specifiek trauma- therapie doet, en hoop dat dit iets kan veranderen. Praten en traumatherapie zijn idd. niet hetzelfde. Verder is het een lange wachtlijst om ergens te kunnen wonen wat ik liever niet wil maar ik heb geen keuze.
Sterkte

Er mee stoppen zou heel erg egoïstische zijn. Als je partner Kanker had zou je er dan ook mee stoppen?
Ik ben na een burn-out zwaar deppresief geraakt, heb alle medicaties gehad die er maar zijn en ben ook langdurig opgenomen geweest. Heb ook heel veel Ect's gehad maar niets hielp. Dit duurt nu al 8 jaar. Inmiddels woon ik op mijzelf. Ben mijn huis, vrouw en kinderen kwijt geraakt door dit alles.
En het gaat nu alleen nog mar slechter, hulpverlening weet ook niet meer wat ze moeten doen.
Alsjeblieft Voor je Man probeer er SAMEN uit te komen, zonder jou red hij het niet en beland hij net als ik ergens onderaan en worden zelfmoord neigingen steeds sterker. Totdat hij er niet meer is en wie mist hem dan nog ???

Mijn man en ik zijn al 25 jaar samen. Mijn man is al vanaf ons prille begin depressief. Jaren geleden gebruikte hij hiervoor medicatie en toen ging het best goed, totdat hij een psychose kreeg omdat hij per ongeluk een dubbele dosis had geslikt. Wat een ellende. De pannen vlogen door het huis.
Later is hij St Janskruid gaan gebruiken, dat leek even wat te doen, maar ook niet voldoende. In een slechte periode is mijn man agressief, hij gooit met spullen en als ik in de weg sta heb ik pech. Helaas heb ik daar een heel lelijk litteken aan overgehouden op mijn been.
Wij hebben samen 3 kinderen, 3 jongens, waarvan 2 met ADHD, waarschijnlijk ook geerfd van papa. De kinderen worden enorm de dupe van mijn man zijn gedrag. Door het overlijden van zijn ouders lijkt de depressie steeds dieper te gaan en zijn gedrag steeds erger te worden. Ook waar de kinderen bij zijn gooit hij glazen kapot in de gootsteen, bierflesjes in de tuin en trapt hij ons volledig de grond in.
Vandaag zei hij dat hij het liefst zou willen dat we gaan. Dat wij alle4 niks toevoegen aan zijn leven. Dat hij het liefst alleen wil zijn.
Het breekt mijn hart om hem zo te zien, maar het breekt ook mijn hart hoe ik en de kinderen behandeld worden.
En ja, ik weet dat hij ziek is, maar als we zo doorgaan hebben de kinderen zo niemand meer....
Mijn man weigert hulp, maar ik kan het niet meer opbrengen altijd maar op mijn tenen lopen.
Dankzij de overspannen huizenmarkt kan ik alleen geen kant op. Wat een vooruitzicht.

Zou graag met jou in contact komen ook mijn man is al inmiddels drie jaar depressief 😨

Weggaan. Wat heb je nog bij zo iemand te zoeken?
Als hij niet weet wat hij mist dan was hij je liefde toch niet waardig.

Bij mij hielp het om een reddend beeld te maken.
Zodra ik depressief werd, toetste ik de signalen, dus dacht ik dan bij mezelf, ja dat is negatief wat ik denk of zeg. Stop!
Zet die depressie neer ga er niet mee in gevecht, verwelkom de depressie, denk "ik ben even weg en ik kom zo weer terug. keer vervolgens niet meer terug" en vlucht in gedachte.
Bij mij hielp het om bij depressie te denken aan de mensen van de bioscoop, ik had signalen, dan dacht ik aan mijn reddend beeld, ik kreeg een kaartje van de bioscoopmedewerk(st)er en vervolgens ging ik door, weg weg van die depressie.
Zolang je dat blijft doen niets aan de hand.
Kijk ook niet terug, want dat is een receptie voor depressie, vraag jezelf geen dingen af, (zoals bijv. waarom heb ik dit? hoe ervaart hij zijn depressie? etc.) want gegarandeerd dat je het krijgt.
Die persoon is een ster in negatief denken, die krijgt er een Olypische medaille voor, die wil jou meesleuren in zijn of haar pessimisme, geloof me ik weet het.
Die persoon is een ster in negatief denken, zo erg, dat het een obsessie is. Moet je nagaan hoe sterk hij of zij wel is. Als je zo negatief kunt denken dan moet het haast wel een obsessie zijn een dwang.
En zeg maar niet tegen hem dat hij positief moet gaan denken, want daar heeft meneer of mevrouw helemaal geen zin in. Hij of zij wil zichzelf gewoon zielig vinden, slachtoffer zijn, medelijden met zichzelf hebben.
Mijn advies is gaan, gewoon gaan en niet meer terugkomen, pak je spullen in, je gaat op reis ergens naar toe waar je het wel leuk gaat hebben, jouw geluk heeft meer prioriteit dan dat van hem, want hij verpest het voor zichzelf. Dat wil hij gewoon, al wil meneer dat niet horen, want overal vind meneer een excuus of uitzondering voor. Hij weet het overal beter in, of heeft overal een andere mening over.
Gewoon gaan. Spullen inpakken woonruimte voor jezelf zoeken, financieel zelfstandig worden en pas terugkeren als hij 100% genezen is en het al drie jaar niet meer terugkomt.
Geloof in jezelf. Dat is het enige wat ik je kan zeggen.

Nog iets, wat ik vergeet te vermelden, als je merkt dat je depressief word, denk aan de laatste keer dat je iets positiefs meemaakte en denk daar aan. En denk daarna aan je reddend beeld en vlucht in gedachte.
Wees lief voor je depressie, verwelkom hem. Het heeft geen zin om je depressie dood te wensen. Dan ga je alleen boos, kwaad, verdrietig, en depressief voelen, etc.

Beste M.

Wellicht kan het je helpen wanneer je iemand zoekt waarmee je nog eens over je verleden kunt praten. Het gebeurt veel vaker dat mensen die in hun jeugd of vroege volwassenheid een ouder hebben verloren, daar later nog last van hebben.

Deze last uit zich dan in onduidelijke klachten, somberheid, verdriet of lichamelijke klachten. Men noemt dit ook wel 'verlaat verdriet'. Wanneer dit een te grote stap voor je is, kan het je wellicht ook helpen om verhalen van lotgenoten te lezen.

In dat geval is het boek "moeder zijn zonder mijn moeder" een passende manier om daarmee aan de slag te gaan.

Geplaatst door Ymkje

Psychosociaal therapeut in Leiden

Bekijk profiel Stuur bericht

Hey ,met Mia .
Ik weet waar jij door heen gaat en jij bent echt niet de einige hoor .Ikzelf heb 20 jaar borderliner gehad .Ben er nu wel vanaf al heb ik nog wel eens een moeilijke dag .Ik ben 10 jaar geleden bij de volle evangelie gegaan en mijn problemen bij God neer gelegd en ben nu er vanaf ,maar dat is voor ieder persoonlijk .
Door wat ik mee gemaakt hen ben ik nu welzijns coach en ervaringsdeskundige voor mensen met depressie ,rouw verwerking enz .Wat belangrijk is op tijd naar bed en erin ,regelmaat is belangrijk .
Ik kan jou problemen niet wegnemen ,maar kan je wel vragen !hoe zou jij zelf willen weer in het leven te staan en er voor te gaan .
Als je hulp nodig hebt en een luisterend oor hoor ik het wel oke .Sterkte ,en het komt goed .
gr Mia

Ik weet het niet waarom ik zo angstig en depri ik ben

Misschien een voor de hand liggende tip:
Als je merkt dat het jouw energie leegzuigt, probeer er dan voor te zorgen dat je niet te veel met depressieve mensen omgaat. Daar word je blijkbaar niet gelukkig van.

Mijn ervaring is dat als depressieve stemming van anderen je raakt, dat dat blijkbaar een (onbewust) gevoelige snaar van je zelf raakt. Het kan zijn dat je bepaalde associaties hebt met depressiviteit of dat het een tegenovergestelde reactie is dan jouw manier van het aanpakken van problemen en omgaan met je gevoelens.

Bijvoorbeeld: de depressieve stemming van anderen irriteert me. Ik word er ongeduldig van terwijl ik op zich best geduldig kan zijn. Ik ben iemand die graag naar oplossingen kijkt, die een intrinsieke drive heeft om me te blijven ontwikkelen en door te gaan.

Ik kwam erachter dat een depressieve stemming mij raakte omdat ik dan niet mijn manier van aanpakken kwijt kan en me daardoor machteloos en gefrustreerd voel.

Ander voorbeeld:
Ik voel me helemaal leeggezogen als ik met depressieve mensen contact heb. Ik kwam erachter dat ik zelf eigenlijk bang ben om me zo te voelen en daardoor wil ik die gevoelens graag weghalen, bij mezelf en die ander. Daardoor kom ik in een soort gevecht en dat kost me veel energie.

Het kan dus nuttig zijn om na te gaan wat het raakt in jou zodat je daar wellicht anders mee om kan gaan.

Goed dat je dat vraagt.
Ik zeg altijd tegen mijn vriendinnen en familie, ikzelf heb het extreem moeilijk, en ik heb gemerkt dat ik alleen nog maar mensen om me heen wil die me niet als too much ervaren, of die me totaal niet snappen.

Eigelijk moet je denken, ten eerste je kan duidelijk erin zijn tegen die depressieve persoon, en je mag je grenzen aangeven op een liefdevolle manier.
Maar wat sowieso heel belangrijk is om te beseffen, als diegene die in de depressie zit jou dingen verteld, dan vertrouwd hij/zij jou. Jij kan erna weer de deur uitlopen en jij kampt er dan niet persoonlijk mee. De persoon met de depressie, kan er niet voor weglopen. Dat is echt iets wat mensen zich goed moeten beseffen.

Ook zeg ik altijd, je hebt mensen die bij elk klein ding zeggen "ik voel me zo kut, ik ben depri", dat zijn mensen daar merk je echt een verschil bij, zijn heel snel negatief om onbelangrijke dingen. En dan heb je mensen die echt daadwerkelijk depressief zijn, dus de aandoening depressie.
Zij vechten vaak heel hard ertegen en je hoort aan hun woorden dat het anders is.

Moet je eigelijk proberen eens op te letten die 2 verschillen zeg maar.

Als iemand mij leegtrekt met onzin als pff ben zo depri, kan die nieuwe broek niet halen en kan niet op vakantie, of die nieuwe collega is een eikel. Dan ga ik mijn energie daar niet in steken.

Maar als iemand echt depressief is OF om een hele gegronde reden, OF, het ergste, vaak weten wij die echt de aandoening depressie hebben nie eens wat de reden is. Het zijn stofjes in ons hoofd die ons zo laten voelen, natuurlijk vaak in combinatie met een vrij heftig leven qua wat we meemaken.

Hopelijk kan je iets met mijn woorden.

Liefs x

Eigenlijk werkt je vraag bij mij in eerste instantie oud zeer en irritatie op.
Tijdens mijn depressieve periode ben ik veel vrienden kwijtgeraakt en voelde me totaal onbegrepen.
Ik denk dat het enorm kan helpen om eens echt goed met diegene te praten. Door de ander zich gehoord te laten voelen zal het niet zo in de lucht blijven hangen en zal diegene zich waarschijnlijk direct beter voelen.

Ik denk dat je dan maar beter uit de buurt kan blijven. Want je helpt er echt nemand niet mee .Ik sluit me aan bij laatste reactie.

Uit hun buurt blijven zolang je nog geen manier weet te vinden die je niet leegzuigt als je onder hen bbent..

En noem je die mensen vrienden?

Stop dan zelf met zuigen. Laat de mensen zijn wie ze zijn.
Lukt je dat niet : Ga om met het mooi weer volkje. Er zijn er genoeg van.
Geen enkel probleem.

Sterkte

Maar toch, ik ken iemand die zich niet wil storen aan anderen omdat deze persoon een grote egotripper is. Deze hoeft dan van mij ook niets terug te verwachten. Ligt er maar welk soort persoon u bent.

Wat doe je eigenlijk op deze site?
Deze is voor depressieve mensen!
Niet voor mensen die zich er alleen maar aan andermans ellende storen! Had je daar al aan gedacht!

- Toon empathie voor de persoon die depressief is
- Neem ook de ruimte voor jezelf alleen af en toe ,om gevoelens los te laten
- kijk of je de persoon die depressieve klachten heeft kan helpen een beetje gelukkig te maken. Je bent geen hulpverlener maar een steun en toe verlaat en er liggen binnen die kaders genoeg mogelijkheden. Try to be a rainbow in someone else’s cloud
- Vraag jezelf af, als jij in die positie zou zitten wat zou jij dan wensen van andere mensen?
- Kijk of je voor jezelf wat fijne afleiding kan zoeken tussendoor als het je teveel is geworden en kijk ook of je af en toe wat fijne afleiding kan inplannen voor jou en de persoon die zich neerslachtig voelt, als die persoon het wilt proberen / er aan toe is
- Als je nog meer tips zoekt, kan ik je de AI “poe” app van quora aanraden dan kan je op zoek gaan naar extra tips om een manier te vinden die voor jou werkt om beter om te gaan hiermee. Of Google naar Sochicken die heeft ook wat tips erover.
- Zoek een juiste balans voor jezelf zodat je er voor jezelf en de ander kunt zijn
- Ondanks dat ik zelf heel ernstig ziek ben, snap ik nu beter dat andere mensen er niet soms tot vaak voor zieke mensen zijn…. Daar zijn diverse redenen voor heb ik gelezen. Het is helaas een pijnlijke realiteit, maar wel de realiteit en “gewoon” de natuur. Het is niks persoonlijks naar zieke of depressieve personen toe, het is puur een verdediging/overlevingsstrategie vanuit de ander. Ook al gun ik dit niemand toe, ik weet nu dat ik er niet alleen in ben en dat heeft mij rust gegeven
- Ik hoop dat ik niemand beledigd heb met mijn tips. Ik heb zelf heel veel depressieve klachten gehad door mijn burn-out dus dit is geschreven vanuit mijn oogpunt, met de allerbeste bedoelingen

Even snel AI gevraagd wat te doen voor jou en die zegt;

1. **Stel grenzen**: Het is belangrijk om je eigen emotionele grenzen te kennen. Zorg ervoor dat je tijd voor jezelf reserveert

2. **Luister actief**: Laat ze weten dat je er voor hen bent, maar probeer niet altijd de oplossingen te bieden. Soms is het gewoon belangrijk om te luisteren.

3. **Blijf positief**: Probeer een positieve houding te behouden. Dit kan hen inspireren en motiveren zonder dat je jezelf onder druk zet.

4. **Zoek ondersteuning voor jezelf**: Praat met andere vrienden of een professional over je gevoelens. Het is belangrijk om je eigen emoties te verwerken.

5. **Moedig hen aan om hulp te zoeken**: Dit is misschien wel de grootste steun die je kunt bieden. Moedig hen aan om met een professional te praten.

6. **Zorg voor jezelf**: Neem deel aan activiteiten die je gelukkig maken en je energie geven. Dit helpt je om een balans te vinden.

7. **Blijf realistisch**: Het is normaal om je soms overweldigd te voelen, maar begrijp dat je niet de verantwoordelijkheid hebt voor hun gevoelens of herstel. Vergeet niet dat je ook recht hebt op je eigen welzijn. Het is geweldig dat je om anderen geeft, maar je moet ook voor jezelf zorgen.

En de laatste tip vergeten te zetten: vraag waar de depressieve persoon behoefte aan heeft, dat is nog beter dan zelf invullen (scheelt je weer energie)

ik voel met je mee

Bij mij hetzelfde uitzichtloos en zeer vermoeiend, hoelang hou ik mij nog staande en zal het ooit overgaan? Begrijp en weet hoe je je voelt , machteloos ,ben zelf alleen nog zwaarder . Het is een taboe !! Sterkte en wees goed voor jezelf !!

Ik begrijp je helemaal ik ben "nog maar" 12 jaar depressief. Ik ben zelf 25 en het is vreselijk geen vooruitzicht te hebben. De onzekerheid zoveel vragen en niemand heeft antwoorden. Geen echte antwoorden alleen vage antwoorden. Ik vestig mijn hoop op de toekomst nieuwe ontwikkelingen in de psychiatrie. Ik hoop dat je nog wat goede momenten hebt en fijne mensen om je heen. Ik wens je het beste en ondanks de nare gevoelens ben je niet alleen.

Ik ben ook jarenlang depressief.
En k ook nauwelijks in contact

Ik Zit ook in eenlingen langdurige depressie ik lig alweer een half jaar op bed! En wil alleen maar dood! Mij leven is uitzichtloos ik ben uitbehandeld met medicijnen en opnames gehad! Ik krijgt nu thuisbegleiding hoop ik! Want ik weet niets meer! Groetjes en sterkte uit zoetermeer.

Hallo
Ik ben al meer dan 30jaar chronisch depressie.Ben nu 66jaar en heb het nog.Ben in 2001gescheiden.Toen zat ik daar alleen,maar ben altijd blijven werken.In 2005 is mijn zoon overleden wegens ziekte (astma).Dit kan ik moeilijk een plaats geven.Had maar 1 kind.Ben nu met pensioen, en voel mij weer depressief.Ben altijd alleen,geen klein kind,geen dieren en daar zit je dan.Ik wandel wel dagelijks alleen geen club ben ook vlug moe.Hoop dat ik iets hoor en anders wens ik jou veel geluk.Knuffels van bea 🥰

Herkenbaar ik zit alleen maar thuis, al jaren iedereen laat me vallen en maar verpieteren. Ik ben op.

ik kan me hiermee volledig identificeren.
Ik hoop dat het ooit nog goed komt

Herkenbaar. 🍀
🌺🌸 voor je

Hoi ik herkent jou klachten maar al te goed ik heb het precies het zelfde niet leven maar overleven ik slik geen medicatie maar moet er wel weer aan , vrienden heb ik ook niet en ik werk ook niet meer dan wordt je wereld wel kleiner hoor ik wens je iedere geval heel veel sterkte en hopelijk krijg je meer uit het leven met vriendelijke groet Jeanet

Heel herkenbaar, ik sta ook in het overlevingsstandje en heb geen vrienden, geen man, wel kinderen. Ik heb geen tips, zou willen dat we elkaar komden helpen, is er ergens een forum voor lotgenoten ofzo...
Veel sterkte!
Charlotte

Hel herkenbaar, ik ben inmiddels anderhalf jaar thuis. Mijn man is thuis met copd ikzelf heb fybromyalgie en post traumatische stressstoornis, slik voor beide veel medicatie.

In het begin dacht ik, wel oke toch samen leuke dingen doen. Maar dat valt vies tegen. Je staat buiten de wereld hebt geen contacten meer buitenshuis en dagen duren ellenlang. Ik heb genoeg te doen hoor tuin, huishouden, beesten maar daar kom ik niet toe ik ben daar te moe voor. Ook al ga ik het toch proberen ik zak gewoon in elkaar en kan weer naar bed. En daar lig ik dan te denken wat brengt dit leven mij dan nog.

Dan denk ik wel eens hoeveel jaar nog??

Beste,
Ik herken het zo hard…
Ik heb ook alleen maar overleefd. Ik heb 3 j geleden een heel zware depressie gehad en door overbelasting zit ik weer in beginnende.
Ik heb het gevoel alsof de tijd overdag stil blijft staan, alsof ik zo hopeloos ben en uitgeput dat ik er niet meer wil zijn.
Maar ik moet voor mijn dochters. Zij struggle en zelf met heel wat emotieregulatie problem men en dit vraagt zoveel van me dat ik compleet op ben. En toch moet ik voor hen verder…ik weet niet hoe. Hoe ik elke dat me
Hierheen moet sleuren. Zelf een uur lijkt all eindeloos….ik voel me sinds de depressie zo rusteloos en krijg me zelf tot bijna niets om te doen….
Als je wat meer met me wil delen ben je welkom
Susan

Hallo
Ik herken dit erg goed.
Ik zit ook jarenlang in depressie. Dit jaar heb ik met moeite overleefd.
Ik ben het zat.
Ik wil met iemand praten die ook mij begrijpt.
Ik ben eenzaam en voel me eenzaam

Ik herken ook veel van bovenstaande. Ondanks dat ik wel werk en volwassenen kinderen heb voel ik mij eenzaam. Dit komt door regelmatig depressies. Je doet wat moet en daar blijft het bij. Geen sociaal netwerk daardoor opgebouwd. De gelijke deler van bovenstaande verhalen is eenzaamheid. De behoefte om met mensen te praten die weten waar je het over hebt waardoor je je niet hoeft te verdedigen zou zo fijn zijn. Elkaar ondersteunen en iets ondernemen met elkaar zonder een "zielig zeikgroepje te worden.Wie voelt hier voor?

Ik herken dat ook ik ben aan het overleven al 31jaar ik ben 71 ik lijd aan depressie angststoornis en persoonlijkheidsstoornis.
Gebruik medicijnen.blijft moeilijk.ik hen een zus en een vriendin die ik af en toe zie.weinig contact met kinderen en kleinkinderen.het is niet anders.houd moed.reageren mag.vind ik zelfs fijn.

Wat een herkenbaar verhaal, ik zou het zelf geschreven kunnen hebben. Hoe is het nu met je?

Hallo ja net als veel reacties hier. Heel herkenbaar, ben van mening en eigenlijk op zoek naar mensen, om niet alleen de ervaring te delen, maar misschien ook eens de natuur in te gaan ,er op uit enz .dat werkt naar mijn ide ook prima,dus wíe dit ook mag lezen,misschien voelt u zich aangesproken? .DAAR BIJ MISSCHIEN EEN TIP, PROBEER EENS RHODIOLA ROSEA DIT NATUURLIJK PRODUCT BLIJK TE WERKEN BIJ DEPRESSIE .KIJK EENS OP INTERNET TER INFO. MOET ER ZELF NOG MEE BEGINNEN. HOUD JULLIE OP DE HOOGTE MVG JAN

Net als bij vele, het is zo herkenbaar. Heb alles wat je maar wensen kan, lieve vrouw, drie top kinderen met aanhang, geen financiële zorgen, kleinkind enz. Maar door depressie, burn-out, leeg nest syndroom, ptss, sociale angststoornis en laag zelfbeeld ben ik ingestort. Kan nergens van genieten en moet mijn dagen nu werkloos doorbrengen. Heb al enkele therapieën gevolgd ook slik ik medicatie maar zie nog geen licht aan het eind van de tunnel. Het vechten valt mij steeds zwaarder. Moet doorgaan en hopen op betere tijden.

Hier nog 1tje. Ik heb al ruim 10 jaar depressie. School niet afgemaakt vanwege angstklachten erg laag zelfbeeld daardoor altijd erg vermijdend geweest. verslaafd geraakt aan lorazepam mezelf heel lang opgepept met dexamfetamine maar daar vervelende tics aan overgehouden en constant klemmen met de kaken.inmiddels Jaren alleen in bed doorgebracht mezelf afleiden op mn telefoon. Eenzaam en als ik mensen zie stik jaloers en beschaamd dat ik er zo aan toe ben en andere mensen dan zien lachen, onder de mensen zijn en werken terwijl ik tot niks meer toe kom. Dusja is beiden in mijn ervaring niet goed voor me. Nare ervaringen en In de maling genomen door allerlei gekke artsen en vaak zomaar van de een naar de andere instantie gestuurd met wachtlijsten van een jaar tussendoor zonder dan uiteindelijk geholpen te worden. Nu weer aan het wachten op hulp bij een instantie. Zal me benieuwen. Hou vol mensen xx

Ik begrijp wat je zegt

Heel herkenbaar

Beste anoniem,
Het is precies zoals je aangeeft: 'alles lijkt in orde' Het gegeven dat je je niet fijn voelt bevestigt dat het niet zo is.

Doet alsof. Je hebt een masker op. Daarmee maak je het jezelf onnodig moeilijk. Je mag je niet voelen zoals je je voelt? Hoezo niet? Het is een signaal en verstandig om daar naar te luisteren.

Zoek een goede coach of therapeut en zoek uit wat het is dat je je niet fijn voelt. Een goede investering in jezelf en in je toekomst!

Hey ,zoals iemand al heeft aan gegeven dat je een coach kan zoeken om mee te praten zou ik wel doen .En jij mag je voelen zoals jij zelf wil ,ga niet op je tenen lopen oke .Ik ben zelf coach dus ik weet dat je met iemand dingen kunt delen oke .Sterkte .
Gr Mia

Hee.
Dat je alles verder in orde hebt kan helaas los staan van depressie.
Bij depressie kloppen als het ware de stofjes in je hersenen niet, of ze functioneren niet zoals hoort.
Ik kamp er al sinds mijn 17e mee en ben nu 35. Moet zeggen dat ik wel een vrij zwaar leven heb op psychisch en vooral lichamelijk gebied. Dus er kan deels wel ook een oorzaak zijn.

Wat ik je wilde zeggen is, ga eens goed voor jezelf na, of je echt happy wordt van de dingen die je benoemd, zoals kids, vrouw, etc.
Of vind je dat je happy moet zijn omdat je "alles" hebt?
Want die twee strijd kan ook voor een hoop onrust in je hoofd zorgen.

Mensen hebben vaan een standaard ideaal beeld voor zich, baan, relatie/getrouwd, kids, huis, baan, auto. Maar zo simpel ligt dat echt niet voor ons allemaal. En zie je dat al de genoemde dingen OF buiten jezelf liggen, OF materiele dingen zijn?

Voor mij bijvoorbeeld, ik zou echt geen kids willen, of samenwonen, of trouwen, of een fulltime baan.

Ga eens na voor jezelf of je ECHT blij/tevreden met dit alles bent. Of dat je jezelf dit oplegd omdat je VIND dat je blij/tevreden zou moeten zijn.
Want dit wordt namelijk flink onderschat tegenwoordig.
Er is namelijk zoveel meer in het leven..

Succes
Liefs

hoihoi,

ik weet percies hoe je je voelt. ik heb ook een leuke vaste job, een fantastische vriend die me steunt in alles wat ik doe en toch lijkt het alsof mijn wereld elke moment van de dag gaat instorten.
overdag gaat het best omdat ik dan de hele tijd met vanalles bezig ben, maar de moment dat het avond is en ik ben alleen..
mijn vriend gaat wat vroeger dan mij slapen omdat hij ook een stuk vroeger dan me moet opstaan, en daar zit ik dan alleen, piekeren over alles.. ik heb zo bang dat mijn leven gaat instorten en dat het nooit gaat beteren. ik heb bang dat mijn gevoel de overhand gaat nemen ook in mijn dagelijks leven. maar ik probeer me sterk te houden en aan de leuke en positieve dingen in mijn leven te denken, en na een tijdje kan ik dan gerust gaan slapen.

Mag ik vragen bij welke therapeut je geweest bent?
Ik vind chemotherapie, naast emdr, ook een intressante eventueel voor dingen een plek te geven en trauma's te verwerken.

Liefs Helena

Hoi Helena, je bedoelde neem ik aan 'hypnotherapie' te schrijven i.p.v. 'chemotherapie'. Soms komt zoiets gewoon uit je vingers zonder dat je er erg in hebt en is ook helemaal niet erg maar ik dacht ik stip het toch ff aan.

Ik bedoel het niet rottig hoor, hoop dat dat duidelijk is :-)

ik zoek een uitlaatklep om mijn leven op rechte lijn te krijgen MAAR geraak niet uit dat depressieve gevoel (ik zeg bv.roepend tegen mijn man dat hij zo niet moet roepen !!) maar dat doet hij niet !? ik kan niet meer !!? ik denk aan een gevechtsport om mij wat uit te leven en mijn gedachten te verzetten !? mijn man zit altijd thuis door MS (en probeert te helpen ), maar ??? HELP ik mag bv. van hem niet zo roepen !! ik weet het HIJ heeft die MS !? maar ??? ik ben op !? KAN NIET MEER !!!

Mischien ook maar eens proberen dan. Ik kamp al ruim 10 jaar met depressie helaas

Waar en bij wie heb je die hypnotherapie gedaan?

Hi, ik herken ontzettend veel in je verhaal. Ik heb medisch gezien een heel moeilijk jaar. Daar zijn psychische klachten bij gekomen. Mijn armen, handen, nek staan al stijf van spanning als ik wakker word. Pas in de avond trekt het meer en meer weg. Het is zo’n tegenvaller dat de dag erna het weer van voor af aan begint. Citalopram heb ik ook. Ik heb ook alprazolam voor in de ochtend. Mijn gesprekken met therapeut zijn wel heel fijn. Heb je een idee waarom het niet helpt? Ik zit zelf in de zorg en het is heel beangrijk dat je je uitspreekt wat je nodig hebt en wat helpt en wat niet.

Heel veel sterkte!

Heel herkenbaar. Sterkte 🪷🌞

hoe doe je dat in vredensnaam wil er ook uit maar weet niet hoe

knap ook zonder medicijnen

Hoe mooi dat je er bent uitgeraak!

Wat zou ik graag willen weten welke therapieën je geholpen hebben, er zijn er zoooo veel.

Heb hetzelde...na 4 maanden niks interesse...eigenlijk wil ik lieverdood zijn...na een relatie van 13 jaar...ben ik ingeruild door een vriendin...

Hoelang heeft dit geduurd
Leuk om positieve uitkomsten te lezen en dat het dus ook gewoon zonder medicatie kan.dat is hoopgevend.
Dus ons ichaam geneest dit vanzelf dan..
mits goede ondersteuning.
Dit lees ik graag.succesverhalen

Dann u
..

Nou dat is mazzel voor jou. Nou hopen dat het niet meer terugkeert.

Beste C.b.,

Dat klinkt inderdaad niet zo fijn.

Hier komen een aantal tips:

1) Als ik jou was zou ik naar de huisarts gaan. Die heeft vast wel een idee wat je het beste kunt gaan doen.

2) In eerste instantie kun je vaak al via de huisarts naar een praktijkondersteuner (een soort psycholoog). Dat kost volgens mij niets.

3) Op deze website staan ook allerlei tips bij een depressie. Je kunt hier ook zonder begeleiding van een psycholoog al zelf mee aan de slag. Dat kan enorm helpen om er weer bovenop te komen.

Tips bij depressie >>

Verwijzing via de huisarts en dan wordt het toch vergoed?

Heel naar dit te lezen en je bent 17 jaar.
Heel herkenbaar ik ben nu volwassen en moeder.
Maar, ik heb ook een moeilijke,eenzame jeugd gehad.
Probeer hulp te zoeken en het wordt vergoed.
De eerste stap naar de huisarts en vragen om een verwijzing voor een psycholoog je hoeft niet veel te zeggen als je dat niet wilt maar,wel dat je heel depressief ben en je er niet uitkomt zonder hulp.
Vergeet nooit dat sommige ouders zelf het heel erg moeilijk hebben en dat het niet aan jou ligt.
Helaas kunnen zij dan niet goed zorgen voor jou emotionele opvoeding en steun.
Ik heb beter leren omgaan met mijn emoties leer te accepteren wat je niet veranderen kunt.
En wordt je eigen beste vriend alsjeblieft.
Heel veel sterkte en kracht wees een bikkel !!!

Klinkt herkenbaar. Ik was ook 17 toen ik voor het eerst wist dat ik de aandoening depressie heb.
Inderdaad, ga naar je huisarts, dat wordt sowieso vergoed en kost je dus niks.
Hij/zij kan je helpen om hulp en/of medicatie te krijgen. En daar duidelijk zeggen dat het dus wel vergoed moet worden door je zorgverzekering.
Hulp is er altijd, soms zijn er wel wachtlijsten, maar volgens mij worden de meeste grote ggz psychologen altijd vanuit de basis verzekering vergoed.

Dus even met je huisarts overleggen.

En je leeftijd heeft niks te maken of je depressie kan krijgen helaas. Je geeft al aan dat je veel meegemaakt hebt, dat is al een groot deel. En bij de meeste van ons zijn de stofjes in onze hersenen OF niet genoeg aanwezig en ze werken niet goed samen.
Dat is te vergelijken met mensen die diabetes krijgen bijvoorbeeld, en helaas kan dat van jong tm oud

Alles komt goed mop. Idd, we are NOT alone. X

Ik herken je gevoelens en soms zijn de dagen zwaar en naar en ik laat het maar altijd op me afkomen.

Soms voel je je erg eenzaam en alleen met de mensen om je heen
(of ze begrijpen je niet) weet dat er meer mensen zijn die zich zo voelen en je hoeft je er niet voor te schamen.
Wat mij altijd helpt als ik een hele slechte dag heb dat is wandelen met mijn hondje.
Het huis huis uit en mijn hoofd rust geven en kijken naar de hele kleine dingen waar ik soms wel gelukkig van wordt.
Het lukt natuurlijk niet altijd maar soms ebt het nare gevoel weg.
Weet dat je niet alleen bent.
Ik ben ook erg teleurgesteld geweest in dingen(mensen) en soms als je een serieus gesprek wilt met de mensen om je heen,vluchten ze weg omdat het te moeilijk is.
Soms helpt het om je gevoelens op papier te zetten en probeer met de mensen waarmee je wel kunt praten open te zijn.
En wees lief voor jezelf.... probeer te ontspannen en leuke dingen te doen voor jezelf zodat je even uit je hoofd bent.

Heb je hulp?

Zet eens op papier waarom je wel zou willen blijven leven.. denk aan iedere kleine gedachte!

simpelweg van leven beroven?Dat bestaat niet.Hoe?En wat is simpel?Daartoe besluiten en uitvoeren?

Weet niet of op tijd ben
maar houd vol, het komt ooit goed
wanneer weet ik niet. Hoe weet ik niet
ik las je berichtje en moest reageren.
Zit zelf in een depressie en 2 dagen terug lag ik snachts te malen en op een gegeven moment lag in gedachten te vragen om een einde , geef me een hartaanval of wat dan ook en laat me verdwijnen, dan stop het , genoeg , ik wil niet meer
, het is klaar ... smorgens weer opgestaan en nog eens nagedacht en toch weer wat kracht en moed verzameld. Ik ga door , als ik het kan , kan jij het zeker te weten ook ! Houd vol , ook voor jou komt er licht aan het eind van die tunnel.

Dat heb ik nou ook, bij mij is het even weg en ben ik opeens super vrolijk voor even en is het weg.

Doe het niet!!! Als je, jezelf van het leven beroofd kan je ook nog eens op een veel ergere plek komen dan dat je nu bent. We gaan na onze dood naar de hemel of naar de hel en dit duurt voor eeuwig. Zorg dat je Jezus aanneemt als jou Heer, Hij heeft Zijn leven voor jou gegeven. We mogen ons eigen leven niet beëindigen, we hebben het leven van God gekregen en Hij zal ons leven dan ook weer nemen, zorg er in dit leven voor dat je na dit leven bij God gaat wonen en niet voor eeuwig bij de satan moet lijden.

Het leven is en blijft voor iemand die depressief is verschrikkelijk zwaar. Mijn vader heeft zich van het leven beroofd, maar ik begin nu zijn keuze te snappen. Ik hou het ook niet langer vol. Ik hoop dat het goed met je gaat. Groetjes Marc

Mijn vriendin heeft er ook een einde aan gemaakt vorig jaar en ik begreep er geen snars van maar nu ik ook depressief ben snap ik er alles van het is echt mega zwaar en elke dag is er dat levensgevecht !

Heb al heel lang duistere gedachten. Zeker als veel mis loopt of de druk te groot wordt. Heb allerlei scenario's wbt de zelfdoding bedacht. Ophanging, verbranding, gas etc. maar steeds weer komt er iets op je pad wat je niet verwacht. Hulp uit een totaal onverwachte hoek. Van mensen die jou niet kennen en eigenlijk helemaal niet van jou bestaan wisten. Enkele dagen terug heb ik een wanhoopsdaad begaan, had 2 tot 3 uur kansen genoeg om er een eind aan te maken. Heb m'n auto waarschijnlijk total loss gereden, rijbewijs is afgenomen maar moest na gesprek met arts op politieburo met een Rettungswagen naar een psychiater gebracht worden. Was in Duitsland. Ben door totaal onbekende vrouwen die Rettungs-sanitäter zijn (=soort ambulancebroeder) geholpen. Resultaat; telefonisch gesprek met psych, tips gekregen voor 2e psych en 2 uur later weer thuis. Geen opname of iets dergelijks, nee ze hebben me moed in gesproken en gezegd dat ik een toffe was maar zeer zwaar overbelast en daardoor niet helder meer kon denken.

Motto van dit schrijven; al is het nog zo duister, al zie je geen uitweg meer, zelf heb ik ervaren dat er mensen zijn die moeite willen doen om je uit het duister te halen en mee terug te nemen naar het licht. Maar....dan moet je er wel voor open staan, tips en adviezen ter harte nemen en meewerken.

'T is moeilijk, heel erg moeilijk en erg verleidelijk om terug te vallen in sombere gedachten maar te beginnen met goede (nacht)rust kun je langzaam aan weer een glimp van het licht opvangen.
Ikzelf ben er nog lang niet, probeer nog vaak antwoorden te vinden waarom ik verder zou leven maar de ervaring dat wildvreemde vrouwen zich zo over mij ontfermd hebben zonder dat ze mij kenden zal ik niet vergeten.
Ben single maar zonder dat ze me kende zei één van hen dat ze zeker wist dat ik een hele toffe papa zou zijn! Heb zelfs een hint gekregen waar ze woont als ik haar zou willen vinden.
Ik zie het als een signaal dat je niet alleen staat en je hulp kan krijgen als je het maar kenbaar maakt.

Heb al heel lang duistere gedachten. Zeker als veel mis loopt of de druk te groot wordt. Heb allerlei scenario's wbt de zelfdoding bedacht. Ophanging, verbranding, gas etc. maar steeds weer komt er iets op je pad wat je niet verwacht. Hulp uit een totaal onverwachte hoek. Van mensen die jou niet kennen en eigenlijk helemaal niet van jou bestaan wisten. Enkele dagen terug heb ik een wanhoopsdaad begaan, had 2 tot 3 uur kansen genoeg om er een eind aan te maken. Heb m'n auto waarschijnlijk total loss gereden, rijbewijs is afgenomen maar moest na gesprek met arts op politieburo met een Rettungswagen naar een psychiater gebracht worden. Was in Duitsland. Ben door totaal onbekende vrouwen die Rettungs-sanitäter zijn (=soort ambulancebroeder) geholpen. Resultaat; telefonisch gesprek met psych, tips gekregen voor 2e psych en 2 uur later weer thuis. Geen opname of iets dergelijks, nee ze hebben me moed in gesproken en gezegd dat ik een toffe was maar zeer zwaar overbelast en daardoor niet helder meer kon denken.

Motto van dit schrijven; al is het nog zo duister, al zie je geen uitweg meer, zelf heb ik ervaren dat er mensen zijn die moeite willen doen om je uit het duister te halen en mee terug te nemen naar het licht. Maar....dan moet je er wel voor open staan, tips en adviezen ter harte nemen en meewerken.

'T is moeilijk, heel erg moeilijk en erg verleidelijk om terug te vallen in sombere gedachten maar te beginnen met goede (nacht)rust kun je langzaam aan weer een glimp van het licht opvangen.
Ikzelf ben er nog lang niet, probeer nog vaak antwoorden te vinden waarom ik verder zou leven maar de ervaring dat wildvreemde vrouwen zich zo over mij ontfermd hebben zonder dat ze mij kenden zal ik niet vergeten.
Ben single maar zonder dat ze me kende zei één van hen dat ze zeker wist dat ik een hele toffe papa zou zijn! Heb zelfs een hint gekregen waar ze woont als ik haar zou willen vinden.
Ik zie het als een signaal dat je niet alleen staat en je hulp kan krijgen als je het maar kenbaar maakt.

heb een heel verhaal geschreven maar ben zelf niet meer overtuigd. als er nog meer verlies en ellende komt sluit ik me bij de topic-schrijver aan.
heb lijkzak en heliumtanks besteld, videocamera als bewijs dat ik geen hulp heb gehad staat gereed.
mijn levensdoel, vader, zit in een verzorgingshuis dus ben ik overbodig geworden. ik hoef niet naar het licht, branden in de hel mag ook.
eens een looser, altijd een looser,

heb een heel verhaal geschreven maar ben zelf niet meer overtuigd. als er nog meer verlies en ellende komt sluit ik me bij de topic-schrijver aan.
heb lijkzak en heliumtanks besteld, videocamera als bewijs dat ik geen hulp heb gehad staat gereed.
mijn levensdoel, vader, zit in een verzorgingshuis dus ben ik overbodig geworden. ik hoef niet naar het licht, branden in de hel mag ook.
eens een looser, altijd een looser,

vandaag met vader gesproken. ben iets positiever. ik ben ziek (weet ik) en heel erg moe. moet rust nemen en op tijd gaan slapen. mag (nog) niet weg gaan, hij heeft me gelukkig nog nodig om zaken te regelen. met geduld en voldoende rust zouden problemen te overwinnen zijn.
tips van een oude maar wijze vader die ondanks herseninfarct nog heldere momenten heeft. hij hoopt weer mee terug naar huis te kunnen, ik ook. nu maar afwachten.

Ik snap je in bepaald opzicht, ik zit zelfs ook al langere tijd niet lekker in mijn vel.
Voel me depressief en nutteloos, maar mezelf van het leven beroven, nee dat zal ik niet kunnen, ookal heb ik er wel eens aan gedacht.
Hoe je je ook voelt er is altijd wel een reden om voor te leven. Voor mij zijn dat mijn dieren.

Snap de wanhoop wel als leven zon pijn doet fysiek en of mentaal zit zelf er ook wel aan te denken. Maar ben bang dat het mislukt en dat ik dan nog meer pijn heb of kastplantje. Nu denk ik het kan altijd nog maar hoe vind ik moeilijk.

Hoe gaat het ondertussen met iedereen, die hier eerder gereageerd hebben?

Hi kom toevallig deze site tegen om te lezen of iemand dezelfde klachten had wat ik heb. Ik kamp met depressie daarna na jaren overgegaan naar dsm5 klachten. Ik hoop dat mijn advies je een beetje helpt. Ik had ook jaren last van depressie, heb ook jaren lang antidepressiva gebruikt, en probeerde dit ook af te bouwen zonder succes. Na een aantal jaren werd ik weer depressief, en dat bleef telkens schommelen. De oude medicatie werd niet meer gemaakt, en de apotheek bestelde elders en zette hetzelfde naam op de etiket.maar was niet hetzelfde wat ik voorheen slikte. De nieuwe medicatie is niet hetzelfde en slaat niet aan. Dus besloot om een verwijzing te vragen voor een psychiater om te kijken eerst waar mijn depressie vandaan kwam en dan mijn medicatie aanpassen, heb een aantal jaren geslikt, maar zonder succes kreeg meer bijwerkingen dan voorheen. erg stressvol Dus besloot om mee langzaam af te bouwen en te stoppen wat erg moeizaam ging.
Ik had ooit een artikel gelezen dat je eigenlijk zonder al die medicijnen kan leven. Als je door meditatie goed naar je lichaam luisteren, zodra je voel dat je slaperig of humeurig , minder zin heb krijg om dingen te doen, dat zijn de teken dat je weer langzaam terug valt. Wat mij hielp is, een journaal bij houden, probeer op tijd naar bed, en op te staan structuur aanhouden, ondanks dat het soms moeilijk is en je blijft piekeren,. Als je niet kan slapen luister naar meditatie muziek, je eet gewoontes veranderen maar niet te drastis maar heel langzaam e;lke kleine verandering slaat aan je hersenen kan ontregeld worden. Kijk online voor voeding voor je hersenen, af en toe magnesium suppliment slikken of vitamine totaal voor een kleine booster shot.Dagelijks 15 minuten buiten wandelen, of half uurtje fietsen is meestal voldoende of thuis oefenen met max op tv. of naar een sport school gaan. Als het even echt niet gaat accepteer het ook, dan doe je het wat rustiger aan maar blijf structuur aanhouden dat had mij geholpen. Dat zorg voor rust in je hoofd. Genieten van de kleinste dingen in de natuur om om je heen., geef jezelf een compliment. Je mag ook af en toe voor het slapen gaan 1 tablet melatonine 5mg slikken voor een reset. maar niet te vaak anders werkt het ook niet meer. Je kan ook gratis online advies vragen. Ik ben niet van mijn depressie af maar ik heb geleerd om mee on te gaan en in de vroege stadion in te grijpen, het belangrijkste is accepteren dat het nooit echt weggaat maar je kan het de baas zijn. Dit is mijn ervaring ik ben nu 62 jaar en mijn depressie begon toen ik 26 jaar oud was.

Ik ben 71. Ik heb vele chronische ziekten gebruik medicijnen.vele soorten gebruikt en veel afgebouwd.ook zonder medicijnen geleefd uiteindelijk ging dat niet meer.het werd erger.nu heb ik nieuwe.het is nu afwachten.ik ben aan het overleven.er zijn ook goede momenten .ik heb dagbesteding met gelijkgestemden en dat voelt goed.anders had ik misschien niet meer geleefd.

Dit gevoel herken ik heel goed Marco. Reizen is voor mij ook altijd een uitlaatklep geweest. Toen ik in een burn out belandde heb ik mijn job een jaar onbetaald on hold gezet, heb met mijn ( ingerichte) bestelwagen maandenlange roadtrips gemaakt, wild gekampeerd in afgelegen gebied, bijna elke dag met de rugzak er op uit, weinig comfort en vér uit mn comfortzone ( maar dat went snel bij mij) maar veel geluksgevoell!
Ik besefte 1 ding: de natuur is helend en als het niet meer lukt, miet je de natuur in. Alleen, waar vind je die hier nog in ons overbevolkte lawaaierige land... . Dus toen Corona begon en ik daar direct bovenop meer (zware tegenslagen te verwerken kreeg ( Corona werd het minst van de problemen), ging het snel berg af. Ik kon ook niet meer zomaar de "natuur " in. . Na al deze problematische jaren voel ik me momenteel zelfs te futloos om reisplannen te maken. Mn bestelwagen inladen/ inrichten voelt als een berg op. Voor de goede verstaander: het gazt niet om depri worden " omdat ze door Corona niet op reis kon🙄 en ze dus een 'luxeprobleem' heeft. De natuur, het reizen ( in rustig gebied met alléén natuur) is de genezing, het gebrek eraan niét de oorzaak.
Daarbij komt nog dat depressie in onze familie in de vrouwelijke lijn zit. Leuke omgeving.
Pillen slikken of voortdurend zoeken naar de juiste vorm en dosis heb ik opgegeven. Zombie? No thx.
Ik probeer m'n hoop te vestigen op het revalideren na mn operatie en er werr te knn voor gaan: m'n oude zelf weer terugvinden: de ondernemende vrouw die ik amtijd was.

Ik hoop dat jij ondertussen weer de draad kunnen oppakken hebt en verder kan. Veel reisplezier!

Denk nu eens aan de mensen die zich kapot werken met een flut salaris. Ik hou van reizen. Maar mijn laatste vakantie was in 2000. Maar ben in de participatiewet gegooid. Ik had een goeie baan maar werd door een reorganisatie met 30 man tegelijk ontslagen. Voor sociale zaken ligt het dan aan mij. Wat een verrot land is Nederland geworden. We leven 8 jaar korter. Mensen... denk meer links. We hebben veel te doen. Laten we het aanpakken!

Ga dan wel fietsen . Om nou het niliy te verknallen met interessante verre vliegreisjes voor je stemming is ook wat lullig.

Mabel, high five :-)

Zeg NOOIT meer dat geld niet gelukkig maakt! Te weinig geld maakt namelijk wel degelijk ongelukkig en depressief!

Herkenbaar wat je schrijft over wat je staande houdt. Mijn relatie is 3 j. geleden stukgelopen, we hebben elkaar doodgraag gezien. Mijn ex heeft al een aantal nieuwe relaties gehad die niet standhielden, en nu is er al een half j. geen contact dus weet ik het niet. Ik kan totaal absoluut niet verder, kom niet meer buiten, lig veel in bed. Ik sta nog nergens. Ik weet ook dat ik hem moet loslaten. Ik ben dubbel jouw leeftijd, dus ik zie mij eenzaam en alleen ongelukkig oud worden. En dat maakt me doodsbenauwd, maar ik kan me niet voorstellen nog ooit iemand anders te willen.
Ik heb bewondering voor je, wat je, ondanks de pijn, wel terug begint te doen. Het begin is misschien wel de moeilijkste stap. Ik wens je veel sterkte.

Hee Juan, ik zit in dezelfde situatie. Als je contact wil dan hoor ik het graag

Maat, ik heb hetzelfde. T komt goed en je komt hier sterker uit, geloof me

Beste Juan.

Je verhaal raakt me echt diep. Ik maak nu momenteel hetzelfde mee, de vrouw van mn dromen die ik nu verloren heb. Ik kan en wil niet zonder haar. Kan me geen leven voorstellen zonder haar, ik heb geen energie en zin meer in wat dan ook. Ik vind nooit meer zo'n persoon als zij. Wat ik ook heb probeert, het mocht niet zo zijn.

Gelukkig voor jou geen depressie, maar liefdesverdriet. Dat gaat over. Depressie vreet je met huid en haar op

Dit is een heel herkenbaar gevoel. Ik heb bijna exact dezelfde situatie, alleen mijn relatie heeft dik 30 jaar geduurd. En ook ik kan niets meer, ze is nu offcieel 54 dagen weg bij mij, maar de 6 weken daarvoor moet ik ook meetellen.
Ik ben helemaal naar de klote. Heb ook bij de crisisdienst van de GGZ gezeten, daar kom je niet zomaar. En nu? Het enige wat ik goed doe is mijzelf verzorgen qua eten maar ook qua hygiëne en ik hou het huishouden goed bij. Voor de rest, ik heb een leeg eenzaam leven. Ik probeer het wel maar nu al 2 weekenden een gemaakte afspraak die werd gecancelled. En dat is funest voor je zelfvertrouwen en vertrouwen in mensen. De rest van de eenzame weekenden, daar zal ik het maar niet over hebben.
Hoeveel vrienden je ook hebt, hoeveel geld je ook hebt, hoeveel spullen je ook hebt, het allerbelangrijkste heb je niet. En dat doet pijn, veel pijn. En net als jij denk ik zomaar dat jij, net als ik, heel lang eenzaam zal zijn en dat de liefdesverdriet moeizaam weg zal gaan...

Zal proberen om mijn verhaal kort te maken!
Bij mij begon het allemaal in 2004! Na 13 jaar samen wonen en kinderen te hebben besloot de kinderen hun papa om ons achter te laten voor een andere vrouw! Veel pijn en verdriet uiteraard! Ons huis moest verkocht worden…
Voor onze kinderen was het een hel ocharme 💔😢
We zijn dan onder onsjes verder gegaan met om de 14 dagen naar hun papa…
Ben ik terug op stap beginnen gaan met een vriendin die ook single was…meteen oog contact met een leuke man maar niet de juiste man voor me! Weer verdriet…
Kom ik een jeugdvriend terug tegen en beginnen een relatie, met die man waar ik vroeger zo gek op was kon ik niet leven! Zijn mamaatje stond op de eerste plaats en hij vond het maar normaal dat ik de ontbijt tafel en verse koffie voor hem ging klaar zetten…mijn liefde was snel over wat een zeur vent !
Kom ik een ex liefje tegen, terwijl ik goed genoeg wist dat het geen goede man is! Toch naïef….toen zijn we in een hel gestapt voor 3 jaar! Geraakte niet van hem af tot politie toe, niets hield hem tegen en ik was te zwak voor die psychopaat! Want dat is hij! Hij maakte me zien in mijn hoofd dat ik moest opgenomen worden met een depressie, heb er jaren en nog steeds mee gesukkeld! Neem nog steeds anti-depressieve in, zonder kan ik niet meer functioneren! In 2008 sloeg het noodlot toe met de kinderen hun vader waar ik nu een goede vriendschapsband had! Hij verongelukt met zijn auto!!! Die dag belde die psychopaat me en lachte met me toen ik het hem vertelde wat er gebeurd was! Plots was ik sterk genoeg en woedend hatend en nog steeds de dag van vandaag dat ik hem uit mijn leven heb kunnen verbannen! Niets doet die psychopaat me nog, ik wordt misselijk als er een herinnering uiteraard slechte herinneringen naar boven komen!
Heb lang en eigenlijk nog steeds getreurd om de papa van mijn kinderen…
Het leven ging ook voor mij verder met vallen en opstaan! En begon ik te daten, telkens trok in de verkeerde mannen aan tot nog steeds! Ben mijn vertrouwen in een relatie helemaal kwijt! Denk dat mijn ware de papa van mijn kinderen was! Ook ben ik blijven hangen in de leeftijd van het ongeval 37jaar! Val dus ook nog op die leeftijd van mannen terwijl ik nu 51 ben! Krijg er veel commentaren voor maar er zijn er zovele waar het dan wel mee lukt! Nu sukkel ik de laatste jaren met kort geheugen verlies, waar ik me voor schaam en niet serieus wordt genomen door mijn omgeving! Tot heden leef ik met ups & downs, wat heel zwaar door weegt! Het liefst van al blijf ik thuis in mijn eentje & dan denk ik soms wel “is dit nu mijn leven!?”…
Dit was een kort stukje van mijn levens verhaal…

Ik leef met jullie allemaal mee en vind het zo erg te lezen dat jullie jullie zo ellendig voelen!

Ik wil jullie een riem onder het hart geven en jullie ook de andere kant van jullie verhaal vertellen, niet als kritiek maar als opbouwende feedback! Hopelijk raak ik jullie gevoelige snaar niet te hard!

Ik ben de ‘ex’ die haar liefje verliet, liefje die nu volledig in zak en as ligt! Ik ben niet ongevoelig en heb veel empathie en compassie voor mijn ex-liefje. Ergens diep vanbinnen hou ik nog van hem, ik moest het gewoon ‘uitmaken’ voor mijn eigen emotionele gezondheid!

Wat ik in jullie verhalen herken in mijn eigen verhaal is dat jullie ‘liefde’ jullie ALLES was en nog steeds is!! Mooi en romantisch toch 2 mensen die van elkaar houden en versmelten tot 1. Alles in het teken van de liefde doen, altijd en alles (vaak ook heel snel) 24/7 samen zijn, want dat maakt ons gelukkig!
Ja klopt, maar toch niet helemaal…
Ex-liefje en ik waren stapel op elkaar, zo verliefd… ik voelde zijn drang tot samensmelten heel hard! Ik wou ook heel dicht bij hem blijven, maar niet samensmelten!!! Ik ben naast ‘liefje’ ook vrouw, moeder, vriendin, dochter… MEZELF!
Beetje bij beetje voelde alles heel verstikkend aan… alles en altijd samen, zijn geluk hing af van mij en enkel van mij… ik was het middelpunt van zijn leven. Stukje bij beetje verloor hij contact met de buitenwereld, niemand was meer belangrijk. Hij stopte zijn hobbies om vaker met mij te zijn, verloor vrienden… er bestond nog alleen maar WIJ, stilletjes aan verwachte hij van mij hetzelfde! Als ik van hem hield dan was de rest toch niet belangrijk!!! Zo begon ikzelf ook contact met de buitenwereld te verliezen… tot ik mezelf hierin verloor… tot ik weer wakker werd, 10 jaar later! Dit kon ik niet meer! Het is onmogelijk om iemands ALLES te zijn, het is vermoeiend en verstikkend… beetje bij beetje ging ik vanbinnen dood! Dood aan uitputting er altijd voor de andere moeten zijn!

Zelfs een kind is onafhankelijk van zijn ouder, een kind blijft afhankelijk tot zekere zin maar eens hij kan stappen zet hij stapjes in de wereld om op zijn eigen kleine wankele beentjes te staan. Geen mens is er om afhankelijkste zijn van de andere en geen mens is sterk genoeg om gans zijn leven er 100% voor de andere te zijn.

In zijn zoektocht naar ‘WIJ’ heb ik het gevoel dat ex-liefje de 2 mensen, de 2 ‘IK’-en heeft doen verdwijnen. Wou ik mezelf terugvinden dan moest ik wel een punt achter deze ‘toxische’ relatie zetten. Ja codependency is niet romantisch maar toxisch.

Het klinkt hard, ik weet het! Maar ik moest echt kiezen voor mijn overlevingskans als individu! Ex-liefje is nu in zal en as, omdat ‘hij’ niet meer bestaat, hij heeft zichzelf in de steek gelaten om een wij te vormen… het doet me pijn dit neer te pennen.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ‘Ex-liefje’ de kracht kan vinden om zichzelf terug te vinden en dat hij inziet dat zijn geluk niet alleen van mij of een partner afhangt, dat hij waardevol is zonder partner. Dat jij zijn essentie en het contact met zichzelf terugvindt.

Jullie ex is en was niet jullie ALLES, dat zijn jullie zelf!!! Dan pas ben je een uitnodiging om samen iets moois te creëren.
Vind jezelf, hou van jezelf en ga de wereld tegemoet.

Mooi geschreven Roosje. Zo is het maar net.
Ik heb beiden kanten meegemaakt. Beide kanten zijn echt vreselijk. Ups en downs. Downs lijken dan toch weer langer te duren waardoor je jezelf afvraagt, gaat dit toch ooit nog over?
Advies: sport, word emotioneel volwassen. Dit punt is erg belangrijk voor jezelf en je toekomstige ik! Je moet ervoor zorgen dat dit je niet op deze manier kan breken maar je op kan bouwen. Wanneer je emotioneel volwassen word met je zelf gaat dit ook door naar anderen. Hier trek je dan ook anderen mee aan en hebben ze iemand tegenover zich staan die eerlijk en oprecht is, die ze grenzen aan kan geven en die de ander daar dan ook in kan steunen. Ik heb dit gedaan door middel van sporten, mindfullness, hobby erbij nemen investeren, aandelen etc. Elke dag motivatie filmpjes bekijken, aantekeningen opschrijven en in het oog ophangen zodat je er elke keer aan herinnerd word dat je jezelf onder controle krijgt en een leeuw of leeuwin word! Own it. Its your life.

Veel kracht.

Mooi geschreven Roosje. Zo is het maar net.
Ik heb beiden kanten meegemaakt. Beide kanten zijn echt vreselijk. Ups en downs. Downs lijken dan toch weer langer te duren waardoor je jezelf afvraagt, gaat dit toch ooit nog over?
Advies: sport, word emotioneel volwassen. Dit punt is erg belangrijk voor jezelf en je toekomstige ik! Je moet ervoor zorgen dat dit je niet op deze manier kan breken maar je op kan bouwen. Wanneer je emotioneel volwassen word met je zelf gaat dit ook door naar anderen. Hier trek je dan ook anderen mee aan en hebben ze iemand tegenover zich staan die eerlijk en oprecht is, die ze grenzen aan kan geven en die de ander daar dan ook in kan steunen. Ik heb dit gedaan door middel van sporten, mindfullness, hobby erbij nemen investeren, aandelen etc. Elke dag motivatie filmpjes bekijken, aantekeningen opschrijven en in het oog ophangen zodat je er elke keer aan herinnerd word dat je jezelf onder controle krijgt en een leeuw of leeuwin word! Own it. Its your life.

Veel kracht.

Bizar, ik herken hier heel veel in, vooral het begin, ik en mijn ex waren maar 1,5 maand samen, maar wij waren 1 geheel. Tot plots in een weekend alles instortte. Ik geef het ook niet op, ook in de wetenschap dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Toch blijf ik er voor haar zijn. Ook al heb ik nare dingen gezegd waar ik spijt van heb, toch blijf ik er voor strijden. Wij hebben beide nare dingen naar elkaar gezegd, maar in een ruzie zeg je wel al es dingen die je niet meent. zoals jij zegt, probeer mij door positieve mensen te laten omringen + ik zou willen daten, maar de gevoelens zijn niet hetzelfde :( Herkennen mensen dit?

Hoi Lily,

Verdiep je eens in supplementen met een adaptogene werking. Die passen zich aan aan de behoeften van je lichaam / hersenen. Zoals Rhadiola, Ashwaganda. En daarnaast heb ik in een wetenschappelijk onderzoek gelezen dat Saffraan (ik weet de juiste dosis niet precies) net zo goed werkt als antidepressiva, maar dan zonder de bijwerkingen. Ik zou eens naar een Natuurgeneeskundige gaan om je bloed te laten onderzoeken op tekorten. Onderzoek waar je lichaam uit balans is en ga het bij de wortels aanpakken.

Liefs

Dag,

Ik ben al heel lang niet op deze site geweest,las net pas je reactie. Allereerst bedankt voor je reactie en je advies.
Er zit zeker wat in inderdaad.
Ik gebruik al jaren rhodolia en toevallig sinds een half jaar ashwaganda. Heb vooral bij ashwaganda een beetje baat en eerst ook een beetje bij rhodolia,maar helaas werkt het even en dan opeens niet meer. Ik ben de laatste tijd weer erg depressief en emotioneel. Nogmaals bedankt!

Met vriendelijke groet,
Lily

Ik slik sinds kort omega 3 plus epa dat schijnt de werking van antidepressiva te versterken. Er is zelf een vegetarische soort die niet van vis gemaakt is en geen vissmaak heeft. Duurt een tijdje voor het aanslaat schijnt het. De apotheker heeft het in het systeem bijgeschreven want je kan niet zo maar alles combineren hè ook niet altijd op zich onschuldige natuur en huismiddelen met antidepressiva

Ik wil je het liefste een dikke knuffel geven. En zeggen, ga leren om voor jezelf op te komen meid. Neem je leven terug in eigen handen. En dat gaat met hele kleine baby stapjes.
Probeer eens bij elk ding dat er gebeurd en je als niet fijn ervaart, er iets van te zeggen.

Ik ben er mensen door kwijt geraakt zelf, toen ik eindelijk eens voor mezelf opkwam. Maar na een tijdje ga je je dan wel echt sterk voelen over jezelf.

Ik denk echt dat als jij je zelfvertrouwen opbouwd, dat al een groot deel van de rot gevoelens weg vallen.

Je leeft nu eigelijk zoals anderen dat van je willen. En dat maakt je, logisch, niet happy.

Hoop dat je hier wat aan hebt.
De eerste stap is altijd moeilijk. Maar probeer het eens! Je mag me altijd een bericht sturen (al weet ik nog niet helemaal hoe de site werkt, heb hem pas net ontdekt).

X

Waar?

Ik vind het zo erg voor jou, je doet zo je best ..Ik heb zelf een man die al meer werkloos is geweest dan is gaan werken. Daarnaast doet hij ook bijna niets in het huishouden. Ik ben altijd doorgegaan omwille van de kinderen, met als gevolg een serioburn-,out. Nu heb ik spijt dat ik niet eerder van mijn man ben weggegaan. De kinderen zijn intussen pubers en dat maakt het er ook niet makkelijker op. Zorg alsjeblieft goed voor jezelf, zoek hulp ..

Ik ben best goed hersteld van een angststoornis. Ik had 10 doelen in stapjes en het uiteindelijke doel was alleen snachts thuis kunnen slapen. Ik ben tot aan doel 9 gekomen. Niet het eind punt, maar zoooveel verder dan eerst!

Ik herstelde ook. Ik zal eerlijk zijn: het goede nieuws is dat het vanzelf beter wordt. Minder is dat het wel even kan duren. Let niet te veel op jezelf. Je leert ook steeds beter hoe je er mee om kan gaan. Kijk om je heen. Zo veel mensen. Je bent echt niet alleen met dit. Laat op z'n minst jezelf nooit in de steek. Er komt een dag dat je weer kan lachen. Knuffel voor jou!

O zeker wel. Bij mij nog onverwacht ook, je groeit eruit ijkt wel.
Althans zo heb ik dat ervaren. Verder neem ik hoge dosis CBD pasta (geen idee of dat werkt hoor, kan toeval zijn), verder als het lukte bleef ik maar bewegen en eten (wat erg lastig was toen ik echt depri was). En ja, het voelde soms als een soort van overleven maar de struggle en het "wachten" zeker waard!.

Jullie zeggen, het kan best even duren, maar wat is even?

Zit er al een jaar in.

Ikzelf toch ook zeker wel een jaar. Denk dat ik bijna wel 2 jaar nodig had voordat het echt weg was. Het trekt wel wat eerder weg, ik ervaarde af en toe al weer wat plezier en zo,

Herstellen heeft vooral te maken met de hormoon-huishouding. Goed je lichaam blijven ondersteunen is een pré met voeding en drinken dat je lekker vindt.

Ooit ben ik volledig hersteld van een heel zware depressie.na jaren van sukkelen en opnames van 2jaar,kreeg ik lithium.op 3weken was ik beter. Na 6maanden hersteld
Nu 20jaar later terug depressie.
Medicatie slaat nu niet aan.
Maar moet erin blijven geloven dat er een oplossing komt naar mij.
Neem nu zaffranax. Een gewoon supplement.ik hoop dat ik met dit te.delen Iets kan geven en ontvangen.
Mvg

Een jaar er al in ....ik ook .. rate is dat t begint te wennen....t is echt klote...
Verder ja,t gaat op een gegeven moment beter maar niet als je blijft wachten.
Onderzoeken is belangrijk...heb je wel hulp ? Ik ben mijn hele leven al op en af aan t gaan . .blijkbaar toch begint t bij mij bij spastische darmen, ze nemen de juiste geluksstofjes niet op... maar misschien heb jij wel ADD of weet ik veel ,ga eens Onderzoeken waar t vandaan komt .desnoodsmet therapeut.. waarom
heb jij deze depressie? Dat is de vraag ...ik weet t ..t is echt niet fijn en zie t ook als een ziekte. ... maar goed komt ergens uit voort..ga op die speurtocht! Voor jezelf! Laat dat je levensdoel zijn voor nu ...ik zeg je..t komt echt goed maar ga t onderzoek aan ! Sterkte ermee

Hey, Ik hoop dat het intussen beter met je gaan aangezien je dit 2 jaar geleden gedeeld hebt. Zo niet dan haal je misschien inspiriatie en kracht uit mijn verhaal.
Al heel mijn leven heb ik te maken gehad met een psychopate ouder die mijn leven kortom kapot probeerde maken ne grotendeels gedaan heeft tot een zeker punt. Ik moest een keuze maken en ben gevlucht en simultaan buitengesmeten als tiener door hem. Dagelijks moest ik horen hoe waardeloos en slecht ik was, de kanker in zijn leven, etc... er was helaas niemand om mij te beschremen omdat hij ervoor gezorgd had dat mijn moeder, broer en volledige familie out of the pictuure waren tegen hun wil in. Zo krachtig was hij want ik was nog maar een kind en wist niet beter. Daarna kwam ik de ene na de andere slechte partner tegen die me ofwel bedroog, manipuleerde, schuldgevoelens aansprak, met mijn voeten speelde etc.... Dit had alles te maken met mijn hechting en zoektocht naar liefde. Enkel ga je op zoek naar waar je vertrouwd mee bent en niet per sé wat goed voor je is. Inmiddels heb ik al 9 jaar met mijn ouder gebroken en ben ik terug verenigd met iedereen. Nu... vorig jaar begon de chronische depressie weer de kop op te steken. Het ging altijd met ups en downs maar dit keer was het anders, heftiger. Toen kwam ik, na een zware dag, mijn nu ex-vriend tegen? Wij hadden al een verleden waar hij ooit met mijn voeten gespeeld had jaren ervoor maar ik had het hem vergeven en we besloten de relatie een kans te geven. Liefde maakt blind. Alles gaat goed, perfect zelfs. Ik ben the life of the party, zijn vrienden en familie zijn dol op me en we zijn quasi 24 op 7 samen. Mijn allerbeste vriend. Nu was het zo dat bepaalde situaties mijn zware trauma's uit mijn jeugd begonnen te triggeren waar ik zelf nog niet bewust van was. Dit stapelde zich echter op en te langer te meer begon ik mezelf te verliezen, mezelf weg te cijferen tot ik opeens helemaal niets meer deed wat mij "mij" maakte. Hier had hij niet echt problemen mee want het kwam hem goed uit. Ik begon dieper en dieper te zakken zonder dat ik wist wat er aan de hand was, ik begon kilo's bij de vleet te verliezen en trok aan de alarmbel waar door hem geen gehoor aan werd gegeven maar hij voog het eerder onder de mat alsof het niet zo was en ik overdreef. 11 kilo was ik kwijt op 2 maanden tijd en zat op zwaar ondergewicht... maar ik overdreef. Mijn amygdala voelde gekidnapt aan en ik kwam in aanraking met de term CPTSS. Op een ochtend werd ik wakker waarbij ik volledig de pedalen kwijt was. Ik, die altijd mijn plan kon trekken in, ik die in het binnen - en buitenland gewoond heeft in jonge jaren kon opeens niets meer. Angstig om alleen te zijn, overgeven van de stress, vuuraanvallen in mijn aders 24 op 7 door (waarschijnlijk?) oncontroleerbare en extreme cortisolaanvallen. Het was vreselijk en ik was ervan overtuigd dat ik het einde van de zomer niet zou halen op deze manier. Het ging van kwaad naar erger toen er mij tegen mijn wil medicatite werd voorgeschreven maar ik was ten einde raad na al die jaren van mentale en emotionele mishandeling door verschillende mensen in mijn leven. Dit heb ik twee weken volgehouden en ben moeten stoppen omdat ik nog sneller achteruit bleek te gaan doodsangsten uitstond. Ik kon niet meer douchen, eten, slapen, alleen zijn, nadenken, had dwangangsten en huilde oncontroleerbaar de ene moment en de anderre moment kon ik niets meer voelen. Heel vreemd voor iemand die heel hoogsensitief is. Mijn dromen veranderden in vieze en grauwe beelden nacht na nacht en de wereld rondom mij werd nog grijzer. De keuze om te stoppen heeft mij enorm geholpen. Wel heb ik mezelf toen echt toegespitst op veel therapie. Ik koos voor een mix aan therapie voor zowel het lichaam, het onderbewuste als de klassieke spraak therapie. In het begin ging ik elke week, dit was absoluut nodig wat het was mijn houvast. Na langere tijd kon ik wat afbouwen maar het lukte me niet de week door te komen zonder. Mijn ex-vriend vond het na 2 maanden dat het slecht ging met me te moeilijk om nog in de relatie te blijven en vond dat ik aan mezelf moest werken. Hij wees me met de vinger dat ik depressief was en dat het daarom niet meer leuk was om samen te zijn. Toen ik wel goed in mijn vel zat, de relatie trok, alle liefde kon geven, de leuke versie van mezelf was, toen was het allemaal goed maar vanzodra ik ziek begon te worden en zeeer angstig EN ik hem de keuze gegeven had de relatie stop te zetten omdat ik door een zware periode ging gaan en hij wou per sé samen blijven... daarna liet hij me vallen als een baksteen en trapte hij op mijn hart en ook de wonde van mijn verlatingsangst wat mee aan de basis van de depressie lag.
Geloof me gerust als ik je zeg dat ik extreem hard heb afgezien op elk niveau. Mijn lichaam had het volledig begeven en mijn moeder is mij (gelukkig) als een hoop ellende mogen komen bijeenrapen. Herstel kon dan pas beginnen want "het probleem" was de relatie. Door mijn verleden ging ik er niet uit omdat ik zwaar narcistisch/ psychopatisch gedrag gewoon ben Zoals ik al zei... je gaat voor wat je kent en niet per sé wat je nodig hebt. Dit is heel normaal. Alleen is het belangrijk dat je die patronen ziet, herkent en ermee aan de slag kan gaan met vallen en opstaan.
Het ging zeer moeilijk in het begin, ik storte keer op keer in. Op mijn werk ging het ook niet goed want daar hadden ze allesbehalve begrip voor mijn situatie maar het was toch een bepaalde houvast om toch buiten en onder de mensen te MOETEN komen.
Ik deed mijn best om zo gezond en vet mogelijk te eten op dat moment om terug aan te sterken, supplementjes nemen, op tijd slapen, ik zette steeds Adam Sandler films op de ene achter de andere om mij af te leiden. Na verloop van tijd begon ik podcasts te luisteren die mij hielpen om te gaan met de situatie en zo begon ik meer en meer op trage wijze een hovuast te hebben aan bepaalde zaken die me hielpen. Mensen toelaten was extreem vermoeiend maar 1 of 2 mensen liet ik echt toe, zorgen dat je niet constant alleen bent, zeker in het begin, zelf heb ik veel gesproken hierover om het uit mijn systeem te krijgen. Wanneer het fysiek beter ging begon ik terug yoga te doen, meer te wandelen, breathwork, meditatie, etc... want je lichaam moet bewegen maar ook niet te veel wanneer het niet kan. LUISTEREN NAAR JE LICHAAM. Dit zijn alvast de stappen die ik heb ondernomen om uit mijn depressie te klimmen. Het is ook belangrijk en bevorderlijk dat je een goed supportsystem hebt rond je. Zoek gelijkgezinden, mensen die je vertrouwt, haal kracht uit andere verhalen want als het voor mij kan kan het voor jou ook en voor een ander ook. Het kost enkel tijd, geduld, en vooral veel begrip en liefde naar jezelf toe. Ik kan nog blijven doorgaan over hoe ik hieruit ben gekomen (en nog aan het komen ben, het was echt heel heftig en we zijn een klein jaar nog maar verder) maar ik denk dat je hier al heel veel tips in zal vinden om verder te kunnen.
Je bent het waard, je wordt graag gezien en je zal hiervan herstellen door het nodige werk aan jezelf te doen en jezelf terug graag te gaan zien want jij bent belangrijk. Je gaat vinden wat je gelukkig maakt maar de connectie met jezelf is mogelijks even weg, het is tijd om opnieuw te ontdekken wie je nu bent, wat je graag doet, etc... en als het je kan helpen... luister naar de Mel Robins podcast op spotify, YouTubue,... die heeft mij enorm geholpen destijds. Is in het Engels.

Ik wens je heel veel sterkte, veel warmte en veel liefde toe <3
You can do it want ik geloof in je!

Wat erg voor je, ik begrijp je volkomen..Zijn er geen mensen in de buurt of van het verzorgingstehuis waar je man verbleef, waar je je verhaal zou kunnen doen? Misschien zijn er lotgenoten ..Veel sterkte!

Verschrikkelijk voor je Ilse. Wens je veel sterkte toe, logisch dat je hem mist.

Hij is er nog maar ik heb nu al angsten voor het alleen zijn help

Ach wat triest te lezen. Je maatje kwijt. Ja dan is rouwen aan de orde en dat is indrukwekkend en eigenlijk hard werken.
Toch niet hetzelfde als depressie. Voor rouwen zijn steungroepjes vast ook wel online. Het is een ander proces. Ik hou zelf erg van de boeken en voordrachten van de Belgische Psycholoog Manu Keirse. Die geeft zo veel inzicht en begrip. En kennis. Hij spreekt over rouw taken. De gebieden waar je rouwverwerking op bezig is. Dat geeft je meer idee over wat je concreet kan doen op dit moment. Om er iets meer lucht in te krijgen. Het moet zijn tijd hebben. Er wat meer lucht in krijgen betekent helemaal niet dat je de overledene vergeet. Juist stilstaan bij verjaar en sterfdata en die delen met iemand is een manier. Kleine rituelen kunne zo vol betekenis zijn. Prater erover met iemand, nu en dan bewust vragen of iemand een kwartiertje met je wil spreken er over is bijvoorbeeld een manier. Dan weet de ander ook waar die aan begint en is er duidelijkheid. Uitproberen wat werkt voor jou want het is heel erg persoonlijk

Hoi Karin,

Hoe is het verder verlopen met de ECT.

Grtjs

Hallo
Mag ik vragen hoe het verder is gegaan?

Ik zie weinig reacties op deze site en uw verhaal raakt me diep. Ook uit angst dat dit mijn voorland is, maar ook omdat niemand zo'n leven vol verdriet en depressie verdiend. Hoe gaat het nu? Her is alweer 2 jaar geleden, maar ik hoop zo dat het goed met u. Veel liefs!

Heel veel liefs en sterkte. Ik ben ook 80 mijn angst is om mijn man te verliezen en alleen komte staan in eenzaamheid..

Vergeetachtigheid is wel gewoon je als je 80+ bent Depressie geeft ook vergeetachtigheid, je heersende zijn flink bezig met andere dingen dan. Kan weer beter worden met of zonder medicatie hè
Ook zaken als verhuizing en verlies vragen hun tol tot een heel lange tijd er na. Het betekent niet vanzelfsprekend dat je bijvoorbeeld alzheimer hebt. Dat is niet alleen uit vergeetachtigheid vast te stellen
Geniet van de kleine o zo belangrijke dingen

Mijn partner met depressie en ptss wil van me scheiden! Ik heb er zo veel moeite me! Met 2 minderjarige kinderen alles op nieuw te beginnen valt niet mee! Hoe kan we hebben zo veel samen opgebouwd! Is dat alles nu voor niks

Dit is nou eenmaal het leven. Niets is gegarandeerd, je kunt aan veel bouwen samen en het kan altijd nog instorten. Je kunt er weinig aan doen, accepteer en plan je eigen leven. Je kunt het prima zonder hem/haar!

Hoi Tony. Dan komt er vanzelf weer iets nieuws waar je voor gaat leven. Hou vol en probeer te accepteren dat het even klote is.

Hallo..

Ik heb in korte tijd veel dierbaren verloren, waaronder mijn vrouw. Rouwen is ook werken...daarom heet het rouwverwerking...en het is zo vermoeiend. Ik hoop dat je de kracht vind om met hulp van je behandelaar, de pijn en het gemis een plaats te kunnen geven. Heel veel sterkte!
groet André

Beste, Alvast mijn innige deelneming. Wat ik hier lees, is een diep rouwproces. Iedereen rouwt anders. Hoe dieper de liefde, hoe intenser het proces. Bij sommigen duurt de rouw lang en dit is niet abnormaal. Ikzelf verloor mijn mama begin dit jaar en zit nog volop in de rouw en depressie. Velen vragen, ben je er nog niet over en inderdaad lijkt het dat alleen jouw wereld stilstaat. Ik ben vertrouwd met je strijd. Bedenk dat er miljoenen mensen zijn die hetzelfde doormaken.

Hoe dieper de liefde hoe intenser het rouwproces. Dat klopt ongetwijfelt Anita. Ik verloor echter iemand die enerzijds een lief persoon leek, anderzijds had deze ook een duistere kant. Omdat ik nooit wist in welke mate, wist ik niet of ik erg verdrietig moest zijn. Misschien was deze persoon echt een goed mens. Echter kan het ook zijn dat ik misschien wel te veel rouw over een veel slechter mens dan ik zelf door had. Wat ik wil zeggen is dat rouwen op deze manier óók een langdurig en zwaar proces kan zijn die erg lang kan duren. Ik schrijf dit omdat ik dit meemaakte en het even kwijt wilde.

Ik heb dit ook heel erg.
Ik heb een angstoornis met depressieve klachten. De wereld is donker en zwart en dag is een strijd hoe zal het nu weer gaan. Ik wil niet dood, maar voel me gewoon echt kut. Nergens zie ik een uitweg. Genieten lukt nauwelijks ik kan gewoon alleen maar huilen. Ook die paniekaanvallen zijn vreselijk en de lichamelijke klachten op een dag zijn ook terror.

@edwin wel goed dat je alles blijft doen ik probeer dit ook. Ik werk en probeer me leven niet te laten leiden door de angst/negatieve gevoelens en gedachten.

Hopenlijk wordt dit ooit beter.

Wat ik dan denk: symptoombestrijding?

Geef mij maar een neut!

Alcohol kan ik zelf echt afraden. Ken veel mensen die er nog depressiever door zijn geraakt, dement werden, burn-out kregen, kanker kregen etc

Met ephadrine niet bekend. Maar op mijnmedicijn.nl kan je er vast wel wat over lezen.

Van leven ga je dood.

Laten we er een zo goed mogelijk leven van maken, niet bezig zijn met de toekomst of het verleden, maar in het hier en nu leven, dat is de sleutel tot (meer) geluk

Ik bedoelde: niet focussen op de dood, maar focussen op een beter leven met gezonde(re) alternatieven/gewoonten/routines

Herken je verhaal. Ben ook verhuisd en mezelf hierin ook teveel laten leiden. Ben diep diep ongelukkig. Wat jij ook schrijft kan me nergens toe zetten, alleen die spijt blijft door mijn hoofd malen. Heb man en kinderen en moet mezelf
Voor hen oprapen
Maar weet gewoon niet hoe....

Hallo
Beste Erik. Hopelijk ben je ondertussen wat opgeknapt.
Ik heb ook nare dingen meegemaakt.
Ik had gedacht : Ik ben de enige op aarde met een probleem en niemand kan je helpen.schrijven en praten doet zeker goed merk ik.
Lucht op.
Een goed persoon verdient altijd het beste.
Jammer genoeg in deze wereld zie ik dat slechterikken het beter hebben.HELAAS.

Ik heb dingen gedaan in mijn leven dat ik nooit durtf te vertellen aan niemand maar ik wil niet sterven en nog tangs sta ik voor iedereen klaar om goede dingen te doen

Het was niet zomaar een hond, het was jou hond, en daar mag je verdriet van hebben. Veel mensen snappen dat niet, ach, neem je een nieuwe zeggen ze dan.

Je hond, je trouwe lieve vriend, mis je, logich, hij was er altijd, oordeelde niet.

Je gaat hier doorkomen, ik heb een jaar lopen janken om mijn overleden hond ,niets hoefde meer, maar verdriet en gemis blijven, allleen je leert er mee levenwant alles gaat door, ook al is de glans ervan af.

Sterkte.

Ik had ook een hond. Wat niemand lukte kreeg mijn hond wel voormekaar. Hij haalde mij uit een psychisch dal waar ik al tien jaar in zat. Toen kwam die vreselijke dag dat hij stierf voor mijn neus. Het was zo erg, en zo naar en zo oneerlijk! Een hond is closer met zijn baasje dan menige mens. De hond is sinds deze als wolf in contact kwam met de mens geheel naar ons toegegroeid. Ik heb nog nooit zoveel van een mens gehouden als van mijn hond. Daarom begrijp ik jou verdriet. Ik denk dat de glans wel terug komt voor jou. Het is tijd nodig.

Heel erg bedankt voor jullie reacties Marjan en ook Mark. Fijn ook om er een naam onder te zien, maakt het net even wat persoonlijker.

Het gevoel komt en gaat maar is nooit helemaal rustig. De heftige momenten moet ik echt op gaan passen weet je. Praten helpt ongetwijfeld maar je hebt iemand nodig om het leven mee te delen hè, of het nu gaat om het verlies van een dierbare of bepaalde dromen waar je stilletjes aan of abrupt een einde aan ziet komen. Of in dit geval alles bij elkaar opgeteld. Het voelt alsof het absorptievermogen van leed en het steeds alleen moeten doen een keer op gaat houden, verzadigd is...
Ben echt bang dat ik het te lang uitgesteld heb in de hoop zo iemand nog te vinden, het niet meer op de rit ga krijgen.
Heb aardig wat dalen gezien in mijn leven maar ben er altijd op mijn manier toch weer in geslaagd er aan voorbij te komen, deze keer voelt echter zó anders...

In ieder geval nogmaals bedankt en sorry dat het allemaal zo negatief klinkt.
Ben al blij dat er mensen zijn die begrip/interesse tonen en/of vergelijkbare dingen hebben meegemaakt. Die oprechtheid is de fundering maar lijkt steeds meer te verdwijnen tegenwoordig/naarmate je ouder wordt hè? En het verschil in opvoeding vroeger/waarden-normen en nu maakt het er ook allemaal niet makkelijker op....

Gecondoleerd met je lieve hondje, heb mijn kat kort geleden verloren en weet hoe het is. Een ware hel.
Een dier geeft zoveel liefde, daar kan geen mens tegen op.

Ik kom nu hier eens
Vind het zooo erg voor jou.
Zelf heb ik 4katten en een hond. Een kees.2buitenkatten en 2die altijd binnenkrijgen.
Voor mijne kees.jules,had ik een maltheser en die is omvergereden.
Wou nooit geen hond meer omdat het zoveel pijn deed.
Nu heb ik onze Jules toch al 7jaar.heeft jaren geduurd vooraleer ik terug openstond ervoor....maar soms denk ik dat het mijne Purdy is dar gereincarneerd is.hij heeft zoveel van mijn vorige hond.
Hoop dat dit je wat hoop geeft.

Grts
Elise

En 2katten die altijd binnenzitten.sorry hiervoor.woordenboek.moet meer leren checken vooraleer ik verstuur.

Greetings

Dank je Sim en dank je Elise.
Ik zie net jullie berichtjes pas...

A cry for help is geschreven geweest in 2018 omdat ik letterlijk dat aan het zingen was.ik zing of zong,nu al efkes nie meer,aantal weken door depressie,2uur per dag.iemand hoorde mijn noodkreet.
Ik heb mijn ganse leven al gezongen,maar het meeste toen mijn man ziek werd om positief te blijven en er te kunnen blijven staan.kk schrijf heel veel ja.al mijn ganse leven.hebvroeger voor tv gewerkt waar ik ook mijn ideeën de vrije loop kon laten gaan.
Maar WIJ ZIJN GEEN RANDGEVALLEN HOOR.INTEGENDEEL.
Weet je.wanneer je een hondje neemt en je geeft het elke dag eten en wandeling maar ook elke dag een stokslag.dan gaat dat hondje verward worden en uiteindelijk mss nie meer kunnen lopen.het zal op lange termijn zodanig gebroken zijn dat het nog meer afhankelijk wordt van zijn baasje.wanneer de hond het uiteindelijk inziet en zijn tanden laat zien is het hondje ineens een slechte hond en komen ze hem mss weghalen.is dat hondje een RANDGEVAL.nee
Het baasje is gestoord.
Maar hoe kan dat hondje dit overbrengen aan de mensen.....hij kan niet spreken.
Is geterroriseerd geweest onder het mom van graag zien.
Ik heb dit hier vergeleken omdat velen dit mss beter begrijpen.wanneer de hond zou aanvallen laten ze hem inslapen.zijn baasje gaat vrijuit.hij zorgde voor zijn eten en iedereen zag hem ermee wandelen.de slagen zag niemand.
Er bestaan geen randgevallen.alleen mensen met goeie bedoelingen en slechte bedoelingen.en meestal komen die slechte bedoelingen voort uit angst iemand of iets te verliezen.controleverlies.
En spijtig genoeg proberen er altijd misbruik te maken van iemands miserie of openhartigheid daarover want iedereen draagt zijn of haar kruis.

Mvg

Je hebt helemaal gelijk Elise, vergelijkbaar ook met verhaal van de oude Cherokee en zijn kleinzoon en de strijd tussen de twee wolven die iedereen in zich heeft, misschien ben je het ooit eens tegengekomen...
Niet te geloven dat mensen in staat kunnen zijn dat zo'n beestje, of welk ander dier dan ook, aan te doen of überhaupt zouden kunnen overwegen in de eerste plaats! Die mensen zouden ze i.i.g. met een gerust hart aan mij over kunnen laten, dat is wel absoluut een feit!
De verwijzing naar de "randgevallen" was in dat opzicht ook meer spreekwoordelijk bedoeld, hoewel het op momenten bijna daadwerkelijk wel zo gaat voelen...

Goed om te horen dat je toch iets kwijt kunt of iets van verlichting kunt vinden in de muziek, ook al is het wat minder dan je eigenlijk zou willen.
De singer-songwriters en wat diepzinnigere teksten van bepaalde artiesten hebben ook mijn voorkeur. Het lijkt me echter voor iedereen beter dat ik het persoonlijk wat meer houd bij het "beluisteren" en wat minder zoek in mijn eigen talent...😉😊

Je manier van schrijven/woordgebruik zegt me dat je in België woont. Ik woon kort aan de grens met Poppel/Ravels. Ga er zo nu en dan eens heen om een "Bels frietje" te halen of te tanken en wat rookwaar mee te nemen op de terugweg als de gelegenheid zich voordoet.

En jij dus in Nederland
En je rookt.....weet je

Ik rookte ook zo graag een sigaretje na mijn eten .
Nooit geen grote roker geweest.meer een gezelligheidsroker.
Laatste jaren legde ik mijzelf 3 sigaretten op per dag.dan 2,da. 1 en sinds aantal maanden niks meer.
Maar oh my God.dit had ik nooit verwacht.ik dacht.fluitje van een cent.
Rookte al zolang maar 1meee en voelde me prima.maar wauw zeg.het is echt een zware geestelijke verslaving. Of je er nu 20 of 1 rookt.
Ben al 3maand verder en da valt echt zwaar zeg.
Ben jij een zware roker???

Het is meer jezelf een houding aanmeten hè, ben je bezig en heb je genoeg te doen is de zin in een sigaret ook een stuk minder en heb je er ook weinig erg in verder.
Ik heb ooit 1 maal een poging gedaan maar in diezelfde periode verloor ik een goede kennis die in zijn hele leven nooit een sigaret had aangeraakt...

Maar het valt nogal mee wat zwaarte betreft,
bruine tanden en aangebrande vingers zijn hier nooit een ding geweest...😉
Als ik ooit nog eens in wat rustiger vaarwater ga komen zal ik beslist nog eens serieus overwegen helemaal te stoppen.
De prijs rijst voortaan ook de pan uit en begint als een kleine rib uit je lijf te voelen.

Voel jij je nu al wat beter door info te delen met andere mensen.
Neem jij iets in van medicatie of supplementen.
En wat heb juist gedaan van beroep dan of doe je nog.
Zat je in de sportsector.heb ik dat juist begrepen
Heb jij kinderen.

We zitten allemaal in eenzelfde schuitje en iedereen probeert er op zijn manier wat lucht in te krijgen weet je. Het werkt voor mij in die zin dat het zorgt voor wat afleiding. Tot bepaalde hoogte toch, het zware gevoel blijft en komt en gaat met vlagen.

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik dingen wel graag wil delen maar op een of andere manier wat met mezelf in de knoop raak door te veel over mezelf te vertellen. Het grote aantal "toeschouwers", hoewel grotendeels anoniem, benauwd en belet me ook in zekere zin...?
Ben altijd een loner geweest en er was eigenlijk altijd maar 1 persoon die alle ins en outs van me kende en waarmee ik ook alles deelde. Voor het eerst ook wilde of durfde te delen vooral...
Het gevoel dat ik ook daarmee na 24 jaar aardig mee op mijn gezicht ben gegaan speelt zonder meer mee.

Ik heb vroeger natuursteen vloeren gelegd, marmer/graniet/leisteen enz.
Daar is het gezeik grotendeels begonnen maar niet opgehouden.
Ben inmiddels min of meer "uitgedokterd" en jaren geleden gemakshalve al met een kluit morfine het riet ingestuurd...
Heb 1 zoon die ondertussen oud genoeg is om zijn eigen pad uit te stippelen en enkel op cruciale momenten nog bereid is iets van advies van "zijn ouwe" aan te willen nemen...

Men moet idd een beetje oppassen wat je hier allemaal deelt. (Helemaal met een borrel op, alcohol haalt remmingen weg). En nieuwe contacten zijn ook niet altijd wat je verwacht had, net als in de normale wereld. Dit wilde ik even kwijt.

"Honesty on the internet" eej...😉
Ik heb verder niets te verbergen maar je hebt helemaal gelijk, heel erg bedankt voor je berichtje.

Hoe gaat het met jou???

Heel veel sterkte!!!

Ik heb tips geschreven bij de tips op deze website onder het kopje “depressie”. De titel heet “ 54 tips” Misschien zit er iets tussen voor je om je een beetje gelukkiger te laten voelen, dat wens ik je zeker toe!!!

Ps: Het is oké verdrietig te zijn, geef de ruimte aan deze gevoelens gedoseerd, zodat ze jou loslaten uiteindelijk

Take care! En ook voor alle andere mensen!

Ik reageer vaak onder een andere naam. Misschien wel té vaak. Zeker weten dat velen dit doen. Affijn, Wat mij bezig houd als ik jou verhaal lees is de overeenkomst: Ik mag er best zijn, ik ben zeker geen mislukking. Maar toch leef ik wel als iemand die alles tegen zit en daardoor niets mee heeft zitten. Ik heb geen vrouw, maar ik kon er zat krijgen, hele mooie ook. Ik heb geen werk meer door ziektes psychologisch en lichamelijke. Welke ziektes? Men kan beter vragen welke ik niet had. Ziektes roeiden één voor een mijn familie en vrienden uit. Nooit gedacht dat ik alleen over zou blijven. Als er geen storende elementen in mijn leven waren geweest had alles er totaal anders uit gezien. En nu leef ik van dag tot dag. Het enige wat ik heb is mijn liefde voor dieren en ik help ook graag mensen. Maar het is zo leeg dat ik jou " Cry for help" zelf ook zou kunnen uitroepen.

Ik merk dat ik niet alleen sta met dit soort ellende.

Had ik maar iemand om van te houden.
Maar wie begrijpt mij in hemelsnaam? Mijn levens verhaal zou 1800 bladzijden bevatten. Je mond zou openvallen van verbazing wat mij is aangedaan. En nu tikt de tijd maar door.
Soms denk ik duistere dingen. Ondertussen haalt de tijd mij bijna in. Wat een rotleven. Toch moeten wij elkaar steunen. Hou vol lieve mensen misschien is er toch licht aan het het einde van de tunnel. Hou vol Patrick.

Mark.

Ik kan me jou situatie heel goed indenken. Mijn maatje (kleine reu) is eind februari plotseling overleden.
Hij was de enige die me naar buiten kreeg om te wandelen, waar ik tegen praatte en waar ik mee sliep.
Wij waren met zijn tweetjes en ineens ben je alleen en valt alles weg voor je gevoel.
Ik had geluk dat ik veel afleiding had in het begin, verbouwing aan mijn huis (blij dat hij dat niet hoefde mee te maken) en 1 week later ben ik bij mijn zoon gaan zitten met het hele warme weer. Soort vakantie waar ik niet over na hoefde te denken. Na 1,5 week ben ik weer thuis gekomen en heel langzaam ben ik teruggevallen in het oude patroon, niet naar buiten , niet willen opstaan en tot 11.30 in bed liggen en zo snel mogelijk de dag door komen om achter de tv weg te duiken voor de afleiding. HET IS NIET OKEE maar je moet er doorheen denk ik dan maar. Ik besef wel echt dat dit niet goed voor mij is.
Het belangrijkste is dat je het toegeeft aan jezelf dat je verdriet mag hebben en het uiten op jou manier, maar niet toegeeft aan donkere gedachten die je over de rand kunnen duwen, dat zou je maatje ook niet willen.
Ik weet dat het makkelijker gezegd dan gedaan is maar probeer nu met het mooie weer afleiding te zoeken
misschien een hobby te doen , sporten, of welke afleiding dan ook. Het is belangrijk dat je je jezelf niet vergeet , ga door met je leven ook al is dat heel moeilijk en er komt een dag dat alles beter gaat en je er makkelijker over nadenkt. Vergeten doe je je maatje nooit meer want hij zit in je hart voor altijd.
Ik heb zelf 2 hele leuke foto's op canvas laten vastleggen en ik kijk er met veel vreugde naar en zeg steeds tegen hem hoe leuk hij eruit zag. En als ik nu naar hem kijk maakt mijn hart een sprongetje van geluk dat het mijn mooie lieve hondje is geweest. Voor mij is het nu 5 mnd geleden en ik ga er nu beter mee om behalve het niet echt naar buiten willen wandelen zonder hond. Maar dat komt vanzelf wel omdat ik nooit zo'n wandelaar ben geweest in mijn eentje. Sterkte en zorg goed voor jezelf.

Ik vraag mij op dit moment af waarom ik godverdomme steeds dood wil. Ik besef dat het een ziekte is. Alles zit mij tegen. Op dit moment drink ik alcohol. Ook mijn leven is zo moeilijk! Toen mijn hondje dood ging brak mijn hart. Nog meer ellende kreeg ik op mijn bordje. Gedonder met bedrijfsartsen, werk en steeds meer ziektes.Toen zag ik jou bericht hier staan. Zo herkenbaar... Ik wil dat je blijft proberen geluk te vinden. Doorbreek het.
Praat met ons. Hier op de depri site.

het is de maatschappij die een uniform robot van je wil maken... probeer jezelf iets goeds te doen. zoek mensen op die jou gaan begrijpen en de rest gewoon aan de kant zetten. Alcohol versterkt helaas de depressie, heel eventjes voel je je beter maar dan komt de hamer drie keer hard aan. ik ben ook mijn kat kwijt en dat is dubbel zwaar als je ziek tehuis zit (weggepest op werk wegens ziekt zijn). Bedrijfsartsen geven voornamelijk advies voor de werkgever, uitzonderingen daargelaten. Er zijn maar weinig goede therapeuten. De meesten werken allemaal naar hetzelfde schema en gaan niet in op de individuele situatie. Praktijkondersteuner en sommige behandelaars hebben onvoldoende kennis over samenhang lichaam en geest. Burnout mogen ze helemaal niet behandelen in de GGZ want dat krijgen ze niet vergoed. Vaak wordt maar een symptoom behandelt maar niet de oorzaak aangepakt!

Beste,

Toevallig dat je dit op 1/11 neerschrijft. Ik denk helemaal hetzelfde. Eigenlijk zou het normaal moeten zijn een kast met pilletjes te koop. En voila eigen keuze gedaan ermee. Zoals bitterballen uit de muur.

Maar ik zet inderdaad enkele nog door voor mijn kat. Hij is mijn alles. Althans hij is het enige wat ik heb.

Geen fam en geen echte vrienden. Misbruikt en gebruikt. Ik ben naïef zeggen ze. Neen, ik wilde blijven geloven in het goede van de mensen. Helaas.

Er is misschien nog een hoop er is een man in Tunesië ookal weet ik dat het niet zo is. Of de kans groot is dat hij eerder naar hier wil komen. Maar hij wil alles doen voor me. (Trouwen natuurlijk)

Ik twijfel sterk. Wat heb ik te verliezen. Liefde of deze aandacht kan ik best gebruiken. Het kan een deel helen.

Sterkte aan jou
Ik deel graag ook mijn verhaal.

Liefs

Met die man uit T herhaal je het allemaal weer, dat is geen redding. Werk aan jezelf , geef daar je liefde aan. Dat is andere hoop.
Sterkte

Toen ik klein was was ik populair en goed in sporten, speelde bij de jeugd van Moerkerke en dan Cercle Brugge, tot de DNA-mix van mijn ouders mij begonnen te saboteren, op mijn 11 kreeg ik UIT HET NIETS asthma (ik was de rapste loper en de beste langloper van alle Brugse scholen op mijn leeftijdcategorie), en ging mijn gezondheid mij tegensteken, sinds mijn 11 ben ik wekelijks ziek, vaak migraine, als ik mij douche, haardroger gebruik en een uur later naar buiten ga, zelfs met pet of muts, wordt ik hard ziek (puur door die douche en het weer buiten, warm of niet). Ben nu bijja 40 en ben al minstens 15 jaar depressief, vroeger gecamoufleerd met alcohol en cannabis (ondanks asthma). Vader kwijt gespeeld toen ik nog in het middelbaar zat, carriëre stak tegen want nooit kreeg ik ergens een contractverlenging wegens teveel ziek, heb ook 2 auto-immuunziektes waaronder coeliakie, uitkering of help heb ik ook nooit gekregen want hier geven ze nergens nog lange contracten, allemaal flexi jobstudenten extras of parttime jobs te vinden, België is omzeep. Argh, mijn moeder was de enige persoon die ik nog had in de familie, en het blijft uw moeder dus blijf je die toch contacteren. Maar ieder keer ik praat tegen haar over actualisatie, wat er gebeurd in ons stad of land (want ze kijkt 24/7 naar nutteloze docu's zoals bigfoot ufo's spoken.... scheldt ze mij ineens uit dat dat de reden is waarom ik nu geen job heb of vrienden (sluit mij op door depressie dus daarom ben ik mijn vrienden kwijt, had rap beseft als er iets niet goed is met je dat ze u laten vallen zonder te vragen of alles goed gaat, de gemeente waar ik woonde was marginaal en daar maak je gwn beter geen vrienden. Ze zit mij dan vierkant uit te maken dat ik alles faal door social media, ook al zijn 95% van die dingen die ik over actualisatie zeg dingen die in het Vlaamse journaal voorkwamen, gebaard ze dat ik zo denk, of dat ik zo praat op social media en dat ik daarom geen job heb, omdat recruiters zogezegd mij volgen op social media zucht, heb zelf nog nooit in mijn leven mijn echte naam gebruikt online, ze is mentaal te ziek dat ik begin te denken dat ik haar laat vallen. Elke keer er een probleem is en ik haar vertel dat je dar niet meer mag doen wettelijk roept en tiert ze dat ze mijn gezever beu is en dat zij het allemaal beter weet, nochtans heeft ze 53 jaar aan de dop gezeten en dan dikke pensioen dankzij mijn vader. Mijn moeder komt altijd af met info en wetten die in 1970 werkelijkheid waren, maar als ik zeg dat die wet al lang veranderd is grijpt ze haat tv remote en smijt ze die naar mij. Eender wat ik zeg of doe om te helpen draait ze alles om om mij telkens in die slachtofferrol te steken, alsof dat het enige is wat ze kan en doet, blamen blamen blamen, vanalles de schuld krijgen en meestal weet ik niet eens waarover ze het heeft, en mag mij nooit verdedigen, anders komt het ergste van haar naar boven. Omdat ik nooit naar de tandarts mocht ben ik 8 van mijn achterste tanden kwijtgeraakt, voor ik wist dat coeliakie ze afbrokkelde. Ik ben geboren op pech te hebben en ik wil dit niet meer, geen extra dag kan ik dit nog aan, ze is te narcistisch dat ze wel lijkt op de duivel moest de duivel zijn IQ 60 zijn

Therapie gaat altijd om de ratio maar het gevoel is en blijft gewoon shit, de hel. Ik leef ook voor mijn katten, verder doet niks er toe, al meer dan 50 jaar.
Ik hoor je, ik snap je.

Wat denk je over je in te schrijven op een datingsite. Klinkt het niet dan botst het.
Denk aan de dingen die je wel hebt ; eten, dak boven je hoofd, verwarming, kleding, ziekenzorg. Je woont niet in een oorlogsgebied of waar zware natuurrampen hebben plaatsgevonden.
Sterkte

Wat een vreemde reactie, daar heeft niemand iets aan, ja, het kan altijd erger, maar dat neemt je verdriet niet weg.

Hallo dat heb ik mijn leven lang gedaan waar ik dus nu in een depressie zit en wat voor een.ik kan je maar één ding zeggen, denk eert aan je zelf .wie is er voor jou als je iemand nodig heb?.ze zeggen wel eens in tijden van noot zijn al je vrienden dood. Denk eens aan je zelf, als de emmer leeg is kan je niks meer geven. En ga je er zelf aan onderdoor mvg anoniem

Hoi ik herken het gevoe al te goed. Kom uit een gezin waarin erg veel ruzie was. Een eigen me ing mocht ik niet hebben. Dit ging heel ver tot emotionele chantage en emotionele manipulatie. Beetje narcisme. Ik had een zware rugtas met alle pijn, verdriet en onveiligheid. Bij mij heeft dit geresulteerd in overlevingsgedrag. Of tewel...voor iedereen klaar staan en mezelf maar wegcijferen ten kostte van de ander. Pleasegedrag. Zonder grenzen. Mijn rugzak is figuurlijk gescheurd en alle ellende kwam eruit. Nu al 3 maanden zonder hulp (14weken wachttijd intake) ineen depressie en 6 mei pas een intake bij de psychiater. En dan nog wachten op de uiteindelijke therapie! Ben zo boos....heb nu angst om alleen thuis te zijn .
Moet wel zeggen dat het allerergste downe gevoel. Minder is geworden en dat ik ook wat betere dagen heb. Ik gebruik Seroxat en Diazepam. Trek je grenzen! Veel liefs Jolanda

Ik herken dit. Heb iemand leren kennen waarbij ik niet of moeilijk “nee” kan zeggen. Heb het gevoel dat ik veel te goed ben. Ook financieel, want ik heb haar heel veel gegeven (durf het bedrag niet eens meer te noemen). Ze heeft niet veel, maar toch. Hoe kan ik dit afremmen? Hoe kan ik grenzen trekken? Heel moeilijk.

Henk, doe jezelf een plezier en praat met iemand hierover. Bv via de luisterlijn ofzo.
Ik heb er goeie ervaringen mee.

Jolanda: Goed dat je hulp zocht.
Ik hoop dat je gelukkiger wordt.

Anoniem: Bedankt voor je lieve woorden.

En nee, ik werk hier niet.
Elke dag is een gevecht.
Zoek het lichtpuntje zie ik steeds op tv.
Misschien wel is dat wel een goeie tip!
Het leven is een lange rij veranderingen.
Positief denken en hou van jezelf.

Flipper 🐬

Dank je Flipper. Doe ik ook, ook de Luisterlijn al aantal malen en dat was goed. Maar ook met m’n zus en een goede collega. Ik kom er uit, ben al uit zoveel dingen gekomen. Jij ook sterkte met alles wat je doet en bezig houdt hoor, mocht je het willen, hier altijd een luisterend oor.

♥️

In deze wereld vol van pracht,
Heeft ieder mens zijn eigen kracht.
Samen staan we sterk en groot,
Met liefde en respect, hand in hand, als één groot broederschap.

Weinig informatie Marjan.

Hai

Het is ook overweldigend om voor het eerst een depressie mee te maken. Jouw woorden doen mij denken aan hoe ik mijzelf vroeger gevoeld heb.
Het lijkt voor altijd zo te zijn hoe je je voelt.
Maar dat is niet zo, gelukkig.

De wachttijd is erg lang op het moment.
Heeft de huisarts je alvast medicatie voorgeschreven?
Online kan je heel veel tips vinden waar je je wellicht intussen tijd wat beter door gaat voelen.
Zorg voor regelmaat, gezond normaal eten, probeer iets te vinden waar je mischien nog iets van vreugde door voelt? Praten met een vriendin, familielid...
Jezelf afzonderen voelt misschien fijner, maar helpt niet, in tegen deel.
Wens je veel sterkte!

Hallo Marjan, ik weet precies waar je het over hebt, want ik maak het zelf mee, al 23 jaar door medicatie. Mijn vraag is hoe ben je in zo zware depressie gekomen? Het heeft ook een oorzaak, en soms niet. Hoop dat je gauw hulp krijgt. Depressie is een hel! Wens je heel veel sterkte

Hoe ik in mijn depressie kwam, na het overlijden van een dierbare.

Het is een accute depressie. Inmiddels 15x bij psycholoog geweest, al die praatsessies, ik weet niet, mij helpt het niet. Nu ophaar aanraden AD gaan slikken, zit nu bijna op 6 weken, ook niet echt een succes, on gek van te worden dit, pfff.

Beste, AD werkt pas goed na enkele weken. Indien niet ga dan terug naar je huisarts en probeer een andere AD. Elk lichaam is anders. Je zit ook in een rouwproces en na 6 weken kan dit niet verwerkt zijn. Hiervoor is tijd nodig. Iedereen rouwt anders. Ikzelf verloor mijn moeder begin dit jaar en ben ook in een depressie beland. Je bent zeker niet alleen

Ben gestopt met de medicatie na 5 mnd , werkte niet, spycholoog ook niet, zit het wel uit, hoop dat het ooit over gaat.

Ben je nog op dit forum.hoe gaat het nu met jou??

Anoniem, wat zal ik zeggen, eigenlijk weet ik het niet precies. Ik ga doir, alleen niet zo als vroeger. Mijn plezier is gewoon weg, geniet nergens meer van, niets is echt leuk meer.
Wou dat het anders was, maar helaas.

Dat is verschrikkelijk zeg.ik zie dat je nu 1jaar en 3maand verder bent.
Die je dit nog volledig zonder medicatie?

Het is niet meer zo dat ik niets meer kan, dat verlamde gevoel is weg.
Ik ben niet eenzaam of zo, maar voel me toch alleen. Heb een partner, kinderen en kleinkinderen alles in de directie buurt, heel goede band mee. Ik werk, ik doe veel leuke dingen, alleen ik voel het niet meer.


Slik geen medicatie meer hoor, er veranderde niets mee.

Tjonge... ik blijf er niet in hangen meestal. Ik neem soms een soort pauze van alle ellende. Even een film kijken of weet ik veel. Gewoon even een "lak aan alles dag." Het bos in. Op een bankje zitten en lekker mensen of dieren kijken. Plannen maken voor betere tijden.

Herkenbaar, maar het komt zeker goed! Heb vertrouwen in jezelf.. laat de tranen maar stromen het verdriet mag er ook zijn. Wees lief voor jezelf door momenten in te plannen voor jezelf, filmpje, boek lezen, niks doen, iets lekker bakken, wandelen, iets wat jou een goed gevoel geeft. Dus nogmaals het komt zeker goed! Jij mag er zijn en je bent het waard.

Soms heb ik ook dat gevoel van uitzichtloosheid.. ik vraag me dan af of het niet beter is dat ik er niet was geweest? Of ik er niet beter niet meer zou zijn?
En als ik schrijf dan komen de tranen. Huilen is mijn manier om stress los te laten. En dat is oké. Je mag je nu even slecht voelen. Ook dit gaat voorbij.
Deel je verhaal met zoveel mogelijk mensen. Je stelt je niet aan. Jij bent belangrijk! Als er niks was, als alles oké was, dan zou je je zo slecht niet voelen. Zoek een uitlaatklep voor je verdriet. Hier op deze blog wordt naar je geluisterd. Je bent hier belangrijk!
Ik wens je veel liefde en goede moed.

Hoi allen

Ik ben nu 66, nu sinds 1,5 jaar mijn man verloren,moest verhuizen daardoor. Overspannen door alle stress. Heb wel A.d. 10 mg voor de scherpe kantjes te minderen. Veel meegemaakt (teveel) en nu dus alleen wonen. Heb ruim 40 jaar altijd mensen om me heen gehad,maar het zo zwaar om alleen te wonen. Verschrikkelijk…wat mis ik mijn man! 😢
Hoe kom ik erdoor? Nergens zin in, iedere dag is moeilijk.
Hoe doen jullie dat? Iedere dag veel huilen ,komt zomaar op.ben ik bij Albert Heijn…lopen de tranen 🤷‍♀️net als ik het niet wil. Ik lees hier gelukkig dat er meer mensen zijn die dat ook hebben,maar pffff.word er angstig van….soms door de stress halve oxazepan 0,5 mg, Dan gaat het weer ff 🤷‍♀️ wat doen jullie op de dag . ? Loop ook met de hond,ga wel naar buiten,houd me bezig ….maar ….
Lees het graag ,

Hey vooral uzelf niet onder druk zetten ,ervan uitgaan niets moet,die zin om iets te doen komt vanzelf .
Kom je nog buiten of blijf je altijd thuis?
Ik heb juist dezelfde situatie zoals u meegemaakt ,schilder ook.

Ik houd het idee in mijn hoofd voor een soort ontmoetingsdag voor ons kneusjes. Bv. Op de Veluwe? Wat vinden jullie?

Wat vreselijk om te horen..ik zou daar echt woedend over zijn..

Wat erg voor u .Welke medicatie gebruikt u?
Ikzelf slik venlafaxine en quetiapine

Kan me goed voorstellen wat u beschrijft. Hetzelfde is mij ook overkomen. Al die jaren voelde ik me een proefkonijn niks hielp het werd alleen maar erger. Weet het nu ook niet meer.

Ben al jaren woedend geweest, maar daar heb je niks aan. Seroxat en prozac heeft mijn leven tot een hel gemaakt. Ik slik nu citalopram, maar maakt mijn leven niet leefbaar. De medicatie heeft alles ontregeld in het centrum van mijn stemmingswisseling. Door te zoeken ben ik erachter gekomen,en een psycholoog zei dat ook nadat ik haar vertelde wat mij is overkomen door de medicatie. Het is heel moeilijk te behandelen. Was ook op Radar geweest

ik begrijp dit. Ik zit nu voor het eerst in een serieuze depressie ik hoop zo dat dit ooit overgaat

kan er maar niet mee omgaan vind t verschrikkelijk om te zien dat alles langs me heen gaat en er niks uit me komt
voel me erg verdrietig daar over wil er ook weer zijn en me dingen doen

Het lijkt mij het beste dat je met iemand gaat praten.
Dit los je niet zelf op.

Wat evt. ook kan helpen is een half uur a 3 kwartier sporten op een dag cardio. daar word je wat positiever van mocht dat niet helpen zoek dan een therapeut of psycholoog waar je je ei kwijt kunt.

Geplaatst door Lies

Relatietherapie - psychotherapie in Rotterdam

Bekijk profiel Stuur bericht

Toch proberen voor jezelf op te komen en te zeggen wat je denkt en voelt. Je hoeft nergens voor te schamen, we zijn allemaal mensen. Je moet maar zo denken je heb maar 1 leven en dat is kort.

ik:(

Hoi, hoe kan ik met jou in contact komen?

Hallo het in contact komen lijkt mij hier onmogelijk. Maar mag je een ide hebben hoor ik het graag. Mischien steun aan elkaar mvg anoniem

Ik heb hetzelfde. Niemand begrijpt het en ik voel me zo eenzaam omdat ik er met niemand over kan praten. Als ik het doe dan vinden ze dat ik overdrijf. Mijn man zegt vaak dat iedereen kinderen heeft en ermee kunne leven en dat ik dat ook maar moet doen. Bij mijn eerste kindje was het niet zo erg maar na mijn 2de, die nu 5 maandjes is heb ik echt depressie.

begrijp ik uit jou verhaal dat je dan nu nog steeds met je vrouw bent ondanks alles ?

Dit is geen depressie, en al zou dat wel zo zijn , daarmee is iemand echt niet ontoerekeningsvatbaar of zo. Deze persoon ook niet. Dit is een andere stoornis.
Sterkte

Ik herken heel veel in jou verhaal.hier ook mijn partner 5 jaar in een zware depressie.jaren lang gelogen dat hij naar een psycholoog ging.ook ik ben erachter gekomen dat hij een relatie had.zei dat hij niets voor haar voelde.het was omdat hij bij haar een masker op kon zetten alsof er niets aan de hand was.is er nog 1 jaar mee doorgegaan.zonder dat ik het wist.hij is nu 2 weken op de dagbehandeling psychiatrie.dit voor totaal 6 weken.ik knok al 5 jaar voor hem.krijg hier zelf 0 voor terug.doodvermoeiend.en hoop nog steeds dat hij er wel uit gaat komen.het ergste vind ik nog de leugens.ik vertrouw hem nergens meer in.maar loslaten lukt mij ook niet

Ik herken je verhaal volledig. Hoe gaat het ondertussen met jou?

Hoi, ik kende iemand die zich heel ziek voelde van antidepresiva. Dus het pakt niet voor iedereen hetzelfde uit.
Nu gaat het wel weer goed met deze persoon.

Ja, het kan zeker . Ad, Stoppen met ad ,die niet meer werkte , en nog steeds niet .. heeft mijn leven wel inn negatieve zin onderuit gehaald. Ik slik het nu alleen nog maar uit de ontrekking te blijven.

Hallo zo lang het kan gaat zeker van af blijven. Maar als het moet en niet anders gaat zal het wel moeten. Ze werken meestal na een week of 6.het internet staat er mee vol. Met mensen en hun ervaringen. Mijn gevoel is ,het is maar welke bij je werken en welke niet .zeker overleg met een arts. Of probeer eerst andere dingen ipv antidepressiva mvg jan

Waarschijnlijk is er wel een oorzaak. Het kan bv een genetische chemische onbalans in de hersenen zijn, stress of trauma kan ook. Probeer eens na te gaan hoe je leven eigenlijk is momenteel. En voor stress geld: het lijkt een ouderwetse weegschaal. Zelfs één probleem minder kan de schaal al weer een beetje in ballans brengen.

zo herkenbaar ik kan je alleen maar zeggen dat ik weet waar je door moet en dat het heel moeilijk is. respect voor waar jee doorheen gaat. zelf zie ik het elke dag licht worden waardoor werk moeilijk is. nogmaals respect en hou vol stap voor stap.

Dank Sean voor je woorden. Ik begrijp dat ja hier momenteel ook mee te dealen hebt. Ik heb besloten maandag antidepressiva te vragen aan mijn huisarts. Hopelijk gaat de mijn hoofd wat rustiger krijgen want ik geloof dat ik er zonder hulp niet uit ga komen.

Dank Sean voor je woorden. Ik begrijp dat je hier momenteel ook mee te dealen hebt. Ik heb besloten maandag antidepressiva te vragen aan mijn huisarts. Hopelijk gaat de mijn hoofd wat rustiger krijgen want ik geloof dat ik er zonder hulp niet uit ga komen. Jij ook heel veel sterkte. Hopelijk zien we over een tijdje weer wat licht in deze duisternis.

Voor mij ook herkenbaar. Mijn relatie van 13 jaar is sinds twee maanden ineens voorbij omdat mijn parter op iemand anders verliefd is. In het verleden ben ik al een paar keer in de steek gelaten, maar ik dacht dat deze man echt van me hield. Het kwam dan ook als een ijskoude douche. Ik weet wel dat ik sterk moet zijn, maar het lukt me niet voorlopig.
Hoewel ik weet dat ik hem moet loslaten, lukt dat me helemaal niet en ik voel me alsof ik als een waardeloos voorwerp ben ingeruild voor een ander. Eten doe ik amper nog en slapen niet voor vier uur in de ochtend. Heb me nog nooit zo alleen en zo donker gevoeld.

Kathleen, je woorden raken me… het zo alleen en donker voelen herken ik. Het is ongelofelijk zwaar. Ik ben nu bijna 3 maanden onderweg na mijn meest intense relatiebreuk ooit.

Marco, hoe gaat het nu met je?

Voor iedereen: wees lief voor jezelf, heb compassie. Je moet herstellen van deze shock. Probeer je te omringen met lieve mensen en zorg goed voor jezelf. Het wordt beter.

Kathleen, je woorden raken me… het zo alleen en donker voelen herken ik. Het is ongelofelijk zwaar. Ik ben nu bijna 3 maanden onderweg na mijn meest intense relatiebreuk ooit.

Marco, hoe gaat het nu met je?

Voor iedereen: wees lief voor jezelf, heb compassie. Je moet herstellen van deze shock. Probeer je te omringen met lieve mensen en zorg goed voor jezelf. Het wordt beter.

Dankjewel voor je reactie, Fleur. Het is fijn als er iemand is die je begrijpt. Mensen denken zo gemakkelijk dat je er na een paar weken wel overheen bent, terwijl je zelf het gevoel hebt steeds dieper in die zwarte put te vallen.

Ja, een paar weken is niks bij zo’n grote pijn. Het is zo zwaar….
Heb je mensen die je steunen Kathleen?

Oef kan mijzelf helemaal in je verhaal vinden
Alles zwart niet kunnen genieten jaloers op lachende mensen liever niet uit bed komen zelfs boodschappen halen is al te zwaar gewoon paniek heel bizar hoe een geest werkt.ik heb inmiddels 9 jaar lang last van depressies setraline geslikt 5 jaar lithium
Lamotrigine en steeds als je er weer middenin zit zie je het einde van de tunnel niet.weer wachten er komt weer een betere dag.............de zombie vertrekt wel weer een x

Precies..paniek slaat toe in de supermarkt...ben een week lang nerveus om even langs het postkantoor te gaan..stel alles uit tot het laatste moment. Probeer ermee te leven en mezelf zo te accepteren..die zombie is een poosje weggeweest maar sterker teruggekomen...dat valt dan heel zwaar..maar als je hem op dat moment accepteert verliest hij een beetje zijn kracht en kan je er een beetje mee leren leven. Succes!!

Je denkt dat anderen meer bereiken en dat jij stil staat niemand staat stil je ontwikkelt je altijd.
Je vrienden die studeren wil niet zeggen dat ze zich meer ontwikkelen dan jij.
Misschien heb je deze rust nu nodig en is aan jezelf werken ook een vorm van je ontwikkelen.
Ook dat je hier je verhaal deelt is al werken aan jezelf.

Jou kracht is je zelf kennis dat heeft niet iedereen je beseft dat je kwetsend bent op dit moment en daardoor kun je daar iets aan doen.

Zorg dat je iemand vind waar je mee kunt praten en dat je een hobby vind waar je een goed gevoel door krijgt.

Wat ook helpt is iedere dag op te schrijven wat leuk was en waar je dankbaar voor bent.
Het komt goed je bent waar je moet zijn !!!!

hallo lily, die automatische piloot herken ik zeer goed. het is echt ontzettend moeilijk , af en toe schijnt de zon, een glimlach ,een goed gesprek, dat zijn dan weer de mooie momenten, sterkte.

hallo ook ik heb die indruk dat ik alles op automatische piloot doe ben ook zo moe en ik baal van het gevoel die aanwezig is als ik dan iets onderneem ik heb gebrek aan inspiratie de dingen die ik vroeger leuk vond kan ik geen plezier meer aan beleven niets geeft je nooit een gelukkig voldaan gevoel. altijd op zoek naar antwoorden waarom het brein zo tegenwerkt en tilt slaat, heb soms het gevoel dat ik verloren loop en nergens geraak. ook angstgevoelens vooral smorgens heb ik er het meeste last van.

Beste anoniem,

Ik ben al heel lang niet op deze site geweest en lees net pas je reactie. Bedankt voor je reactie en tips. Wat vervelend dat je ook veel dingen herkend. Het is inderdaad heel moeilijk en zwaar,je loopt gewoon soms vast in je eigen gevoel en verdiet.
Klopt,soms heb heb je ook mooie momenten in het leven,maar als die depressie om de hoek komt kijken,dan is niks meer leuk en fijn.

Dankjewel,jij ook veel sterkte!

Dag Anoniem,

Bedankt voor je reactie.
Wat erg dat jij ook zulke momenten ervaart en dat het zwaar valt. Het is zeker vervelend al die gevoelens,Ik begrijp je volkomen.
Op een gegeven moment loop je vast,ook al zoek je hulp,dat herken ik heel goed. Het blijft een strijd met jezelf.
Ik wens je hierbij veel sterkte en kracht toe.
Met vriendelijke groet,
Lily

Beste anoniem
ik herken me ook volledig in jou beschrijving das knap lastig om mee te dragen ook vooral smorgens gaat het slecht alsof je verloren loopt. Hoe gaat het ondertussen met jou?

Kan alleen maar met je mee leven
Houd vol , ook voor jou komt er licht aan het eind van die ellendige tunnel

Probeer te vragen of de psychiater je kan helpen met meditatie of wat ook wat jou een beetje helpt lucht te krijgen. Stapjes te maken een klein beetje rust in je hoofd te geven. Als is het 10 minuten per dag
Stap voor stap kom je er , probeer er in te geloven. Iedere dag ietsjes beter
Geef niet op. Het is een lange weg , probeer het !!