Depressie ervaringen

Hoi..er er is een boek dat heet levenslast (begrip)

Ga nu hulp zoeken aub .. je hebt trauma en kan echt geholpen worden, sterkte!!!

hallo laura..zit in dezelfde put ...weet niet meer hoelang..ben gestopt met bijhouden van de jaren, heeft toch geen zin ...naar boven gaan is een mooie droom van mij maar het blijft een droom. de werkelijkheid is anders. mezelf beschermen heb ik ook geleerd met de jaren..ik probeer het hier beneden op de bodem met kleine dingen zo aangenaam te maken als het maar kan.

hallo
heb twee maanden achter de rug met deze AD...ik geef het nog even de tijd maar verwacht er weinig van

Ik heb plotsklaps mijn job opgegeven in de zorg. Ik kon niet meer en nu voel ik me totaal niet meer nuttig. Mislukt en leeg . Ook op het werk deed ik mijn werk maar vind geen aansluiting bij collega s.

Ik hoop een job te vinden dat ik mijn zonen elk weekend terug thuis zie al moet ik in het fabriek gaan werken en hoop zo te herstellen al zal ik een Lange weg moeten gaan.
Voor mijn partner een last.

Ik begrijp dat je wereldje steeds kleiner wordt. Ik hoop dat ik het opgelost krijg met iets anders te gaan doen mss moet jij daar ook eens over nadenken.

Ik heb plotsklaps mijn job opgegeven in de zorg. Ik kon niet meer en nu voel ik me totaal niet meer nuttig. Mislukt en leeg . Ook op het werk deed ik mijn werk maar vind geen aansluiting bij collega s.

Ik hoop een job te vinden dat ik mijn zonen elk weekend terug thuis zie al moet ik in het fabriek gaan werken en hoop zo te herstellen al zal ik een Lange weg moeten gaan.
Voor mijn partner een last.

Ik begrijp dat je wereldje steeds kleiner wordt. Ik hoop dat ik het opgelost krijg met iets anders te gaan doen mss moet jij daar ook eens over nadenken.

Dit heb ik ook voorgehad na de bevalling. Ik heb eventjes een antidepressivum genomen licht tot de hormonen zich terug reguleerden en dan is het gegaan zonder . Mss kan je toch eens nd dokter gaan.

Het raakt me zo erg

Ik weet niet of je dit nog zult lezen. Maar hoop van harte dat je hulp hebt gekregen.

Loop zelf nu vast in ouderschap. Met 2 temperamentvolle mannekes. Soms lijkt er geen einde te komen aan de drukte in huis. Er is nu hulp vanuit verschillende hoeken voor de kinderen. Alleen merk ik zelf dat ik veel te verwerken heb. Wat toch voor depressiviteit zorgt. De wachttijd voor hulp duurt lang.

Ik heb zelf geen ervaring met kinderen, dus uit die ervaring kan ik niet spreken. Wel merk ik dat je het erg lastig hebt, dus wou ik dit toch even schrijven. Ik kan me inbeelden dat dit erg zwaar voor je is, toch lees ik dat je erg van je kinderen houdt. Probeer dit te onthouden. Zorg goed voor je jezelf, verwen jezelf en neem soms even tijd om iets voor JOU te doen. Ken je iemand die even op de kinderen kan passen? Kan je er even tussenuit met iemand? Misschien een dagje wellness of samen shoppen ofzo? Probeer je op deze dagen eraan te herinneren dat ook jij er mag zijn en dat je een geweldige mama bent :-)

ik heb geen sensitieve kinderen maar wel 2 kinderen die ook elke dag wanneer ze thuis waren ruzie hadden.
De oudste had het al moeilijk voor de bevalling daar ze ineens haar plaats moest delen met een jongere en die jongere had ook nog eens extra zorg nodig. Het was een hel op aarde, maar ik leefde nog in een tijd dat er hulp was al er om gevraagd werd voor de kinderen want na ons werd niet om gekeken.
Ze werden tijdelijk uit huis geplaatst zodat ik mijn batterij kon opladen en mijn kinderen hulp kregen.
Nadat ze weer thuis waren ging het weer snel bergafwaarts en kregen hulp voor mijn zoon zodat wij even op adem konden komen overdags. Daarna werd hij opgenomen in een medisch kindertehuis om te kijken wat er nou precies aan de hand was met hem. Om een verhaal kort te maken , hij kwam weer thuis na 1,5 jaar en het plaatje was weer compleet. opnieuw weer die ruzies, gescheld enz. Hij sliep slecht ,wij sliepen nog slechter en toen nog eens in het ziekenhuis opgenomen waar dus Gilles de la Tourette werd vastgesteld.
Hij was pas 4 en het duurde even voor de echt symptomen naar buiten kwamen.
Met medicijnen sliep hij beter en wij ook maar de ruzies bleven voort duren en vooral aan de eettafel.
Moet zeggen dat ik precies weet wat je door maakt en ga aub echt hulp zoeken als je rare neigingen krijgt.
Die kreeg ik ook en toen heeft mijn man hulp afgedwongen omdat het uit de hand liep.
Kinderen werden voor de 2de keer uit huis geplaatst voor korte tijd en kregen toen een voogd die er ook
echt voor ze was en vooral voor mijn dochter die eindelijk haar gal kon spuwen naar iemand die ze kon vertrouwen en er voor haar was. Dat was een opluchting en een hulp die wij goed konden gebruiken.
Met 16 jaar ging ze op zich zelf wonen met haar vriend en het ging voor iedereen beter.
De kinderen konden ineens samen door 1 deur .Mijn dochter hoe jong ze ook was ging het veel beter en ze was heel relax geworden en na ons gesprek samen waarin ik mijn fout heb erkend en uitgelegd dat ik ook niet alles wist als moeder en spijt had hoe alles gelopen was dat was voor haar een keer punt.
Toegeven dat je fouten heb gemaakt en het erkennen zijn belangrijk voor kinderen als ze ouder zijn en dat het niet alleen hun schuld is/was daar kunnen ze verder mee. Dus ja je hebt nog een lange weg te gaan en ik adviseer je om hulp te zoeken die er zowel voor jou maar ook echt voor je kinderen is. Om voor jullie allemaal het wat makkelijker te maken in deze moeilijke tijd en vooral ook omdat weinig mensen begrip hebben hoe moeilijk het kan zijn met kinderen die niet echt samen kunnen leven. Vaak is er een rede.
Het is bij ons uiteindelijk ook goed gekomen en nu zijn ze samen geweldig. met hun eigen gezin.
Dus hou hoop met het ouder worden gaan ze elkaar ook meer waarderen als echte zussen.

Goed bijslapen helpt

Doe rustig alles op een rij plaatsen
Praat met een psycholoog en probeer alle methodes van meditatie tot schreeuwsessies of wat dan ook gewoon proberen wat bij jou past...
Je emmer is na lange tijd over gelopen , vol gedruppeld nu moet deze weer enigszins leeg druppelen
Houd vol. Sterkte. Doe je best. Je kan het

Altijd je gevoelens blijven delen. Het lucht sowieso op voor jezelf. En N.I.V.E.A niet invullen voor een ander.

Je mag zijn wie je zelf wil zijn. Dat mag jij zelf bepalen.
Je ouders houden van jou dus wel de moeite waard om een gesprek me ze aan te gaan( hoe moeilijk het ook klinkt).
Jij bent jong, slim, intelligent en je bent jezelf aan het ontdekken.
Dat hoort bij je leeftijd. Het feit dat jij je verhaal hier aan het vertellen bent toont dat jij het WEL aan durft. Misschien past de omgeving niet bij jou. Mijn dochter had het super zwaar op de middelbare omdat ze op een conventionele school zat. Ze zou daar blijven zitten maar besloot om een nieuwe start te maken en ze ging in Amsterdam studeren( voortgezet onderwijs). Best decision ever!! Mijn advies: praat met meer volwassenen over jouw gevoelens en problemen. Je klinkt heel volwassen voor je leeftijd en je leeftijdsgenoten zouden jou niet echt kunnen begrijpen. Veel sterkte!! Jij bent echt niet alleen in zo een situatie! liefs, anoniem

Ik heb zelf ook.emdr gedaan. Je hoeft niet veel te praten. Werkt wel. Maar ik heb ook antidepressiva. En dat is mijn life safer. En ook soort hypno therapie gedaan. Heeft ook goed geholpen

Volgens mij moet je serieus overwegen voor jezelf te kiezen.

Heel herkenbaar.

Advies stop eerst met overmatig drinken. en werk eerst aan jezelf en kom tot rust, haal de stress uit je lijf. voor je in een relatie stort. Probeer met jezelf in het reine te komen door naar je gevoel en lichaam te luisteren en dat het er mag zijn en probeer een goede manier daar uiting aan te geven. zorg dat jezelf gezond
bent en energie hebt.
Communicatie met iemand met autisme is al lastig genoeg laat staan een relatie, het kan heel mooi en goed zijn, maar het is en blijft hard werken vooral voor jou.

Ik drink helemaal niet.

Hoi ik ervaar hetzelfde. Vorig jaar juli mijn achillespees afgescheurd ben stukadoor van beroep. Moest toen verplicht 3 maand thuis zitten en heb ADHD Dus is voor mij geen pretje thuis zitten. Toen begon het piekeren angstig en leeg gevoel. In september op therapie bassis werken maar viel tegen door de angst om te lopen heb ik een verkeerde houding aan gehouden. En kreeg steeds meer andere klachten lichaamelijk werd steeds depressiefer er van nu ben ik dat nog steeds kan nergens van genieten voel me kut. Dus alles wat jij schrijft is heel herkenbaar. Gr Andre

Ik herken het wel dat van in de ziektewet zitten en het herstel gaat niet zoals het hoort te gaan...mij duurt het ook altijd langer dat komt ook door de druk van het werk, Ik wil laten zien dat het herstel goed gaat maar soms is dat niet zo en daar krijg ik dan stress van, het gevoel te hebben dat ik mij moet verantwoorden baar het werk toe, Ik ben dus eigenlijk bang om mijn werk te verliezen.ik wil laten zien dat ik mijn best doe met herstel , terwijl mijn lichaam niet wil.
Daardoor duurt het herstel nog langer en krijg ik meer stress, Ik geloof dat dus wel dat als het in je hoofd niet goed zit, je lichamelijk ook niet vooruit gaat, dat het daar wel invloed op heeft. Maar ja, hoe doorbreekt je dat, Ik zal dat altijd wel blijven houden denk ik..Ik ben ook altijd sterk maar met dit soort dingen juist niet, voel mij dan erg onzeker en bang dan bang dat men niet goed genoeg vindt, denk dat ik van mijzelf aan een bepaalde eis moet voldoen..zit mij zelf in de weg....tis lastig om eruit te komen vind ik. Groetjes Korrie

Oh Petra, ik heb je verhaal gelezen, ik word er triest van!
Ik ben nieuw hier, mijn verhaal is heel anders, maar ik voel me ook eenzaam!
Ik weet niet wanneer je dit schreef, hoe gaat het nu met je?
Liefs Lucia

Wat naar Suzy.
Dit klinkt als iets waar je echt eens met iemand over moet praten. Het leven kan ook voor jou een stuk beter en fijner worden. Als er op je 16e is gebeurd wat ik denk dat er is gebeurd, dan is het zeker goed om hulp te zoeken. Niemand is vies en vuil en zou van zichzelf moeten walgen. Zoek hulp, dat ben je waard. Praat erover.

Sterkte!

Je bent zeker niet vies en vuil! Jammer dat je met deze gevoelens al zo lang rondloopt. Zoek alsjeblieft iemand om mee te praten, je bent het waard om een mooi leven te hebben!!!!

Eindelijk. Iemand wat beschrijft wat ik voel.
Ik dacht dat ik de enigste was.

Het punt dat je weggezet wordt als een slachtoffer van t verleden. Dat je leidt onder het leven. Dat hulpverleners t beter weten. Wat voor hulpverlener is zo iemand dan.
Altijd dat stickertje krijgen om dat je klachten dan een naam krijgen en je je hiermee moet identificeren.
Wij zijn niet onze diagnose.
Wat wij zijn is liefde. Wat wij willen is ver binding. Maar het lijkt dat iedereen daarvoor wegloopt. En dat worden wij verdrietig van. Ons leven lijkt uitzichtsloos. Liefdeloos.
Alsof wij levels verder liggen dan de hele maatschappij.
Ik vergelijk dit alsof het leven hier op aarde voeld alsof je als volwassen, ontwikkeld en geleerd mens, terug in de kleuterschool bent en alles opnieuw moet doen.
En jou hele omgeving je daardoor niet serieus neemt.
Dat voeld eenzaam.
Men leert hier essertiviteit, eerlijk zijn, bewust worden van patronen, etc. Zodra je dat doet, vinden mensen je ineens raar. Te eerlijk, te confronterend, te kwetsbaar, noem t maar op, waardoor mensen van je weglopen en veroordelen, ondanks je mensen correct behandeld.

Wat zwaar . Zoek steun bij lotgenoten. Ergens waar je je begrepen voelt. Bezoek de site hetverdwenenzelf eens.

Sterkte!

Mijn vriend is volgens mij ook narcistisch. Hij kan om elk klein dingetje boos worden en verwijt mij van alles. Als ik bijvoorbeeld niet meteen opspring om hem te helpen met boodschappen uitruimen krijgt hij een woede aanval. Hij is ook al meerdere malen op me afgestormd met enge ogen. Hij zegt hele gemene dingen in een woede aanval, bijvoorbeeld veel succes met al je ziektes of andere mensen zijn uiteindelijk ook klaar met je.. vervolgens doet hij uiteindelijk weer heel lief. Had jij ook dat je aan jezelf begon te twijfelen en je constant leeg en depressief voelde alsof alles jou schuld was?

Hoi wat een vreselijk verhaal en dat je je zo voelt al lang. Ik ben zelf ook depressief op dit moment. Wil je me eens bellen? 06 ************* liefs lies

(Redactie: Helaas doen we ivm de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen)

Hallo Pascal,
Ik begrijp uit je verhaal dat de zelfmoord van je broer heel traumatisch voor je is geweest!
Was hij je enige broer en konden jullie goed met elkaar opschieten?
Wil je er wel over praten?
Met warme groet
Lucia

Hallo Pascal, Ik zag mijn reactie niet en probeerde die te plaatsen. Nu staat ie er 5 keer, sorry! Lucia

Is er traumatherapie geweest?
Ptts?
Onderzoek dat!

Groet

Herkenbaar. Het is een hel op dat moment in je hoofd en weet niet hoe je hier ooit nog gaat uitkomen. Het is een kwestie van volhouden. Op een gegeven moment gaan de scherpe kantjes er vanaf.

Ik heb dit zelf ook gehad.
Heel veel pubers zitten met zoveel druk.
De maatschappij die alles van ze verlang terwijl ze zo struggelen al met zichzelf.
Vaker zie je dat tieners in die tijd burnouts krijgen en soms zelfs heftiger.
Misschien zou het goed voor hem zijn om 4 dagen In de week te werken en 1 dag in de week school om te overbruggen.
Meer bezig in praktijk dan zijn hoofd te belasten.
Ga naar zijn kamer en vraag vind je het gezellig als we samen een bak thee(koffie) drinken?
Kom ik zo naar boven .
Geef hem de ruimte om te praten doet hij dat niet of kan hij dat niet vraag hem alleen een cijfer te geven voor deze dag dan kun je pieken en dalen herkennen.
En vraag of hij erover iets wilt zeggen zo niet dan is het cijfer voldoende om te weten hoe hij zich voelt.
Heb geduld geef hem een knuffel en vertel hem dat je er voor hem bent en dat je trots op hem bent en zie dat hij het moeilijk heeft en dat hij niet alleen is.

Heel veel sterkte
Bel anders een hulplijn

Beste Madelief,

Soms is depressief ''niks anders' als heel veel verdriet...
Als je langer tijd veel verdriet hebt, raakt alles uit balans...

Met alles bedoel ik ook echt alles; emotioneel, fysiek, sociaal, maatschappelijk, relationeel, rationeel en financieel.

Die balans herstellen is moeilijk en lastig....maar misschien met goede begeleiding niet onmogelijk

Herkenbaar. Daarom blijf ik zoeken naar de juiste therapie. Bij mij is het een combinatie van de stofjes in mijn hersenen die niet goed functioneren, en alle ellende die ik meegemaakt heb en telkens weer nieuwe erbij.

Vandaar dat ik nu toch maar besloten heb anti depressiva te gaan nemen, kijken of dat iets goeds doet.

Maar ik begrijp je gevoel volkomen. Ik zeg altijd; het lijkt wel of ik gewoonweg niet gelukkig mag zijn..Er is altijd wel iets wat mijn leven door de war gooit etc. En mijn gezondheid maakt het me ook niet makkelijker erop.

Probeer voor jezelf een plan te maken qua therapie en misschien verdiepen in medicatie. Ik kan je nog niet zeggen of het mij helpt, ben er pas mee begonnen.

Maar ik kon niet meer, zit er helemaal doorheen terwijl ik in principe echt zoveel heb om dankbaar voor te zijn, maar ik voel het niet, ik voel me alleen maar door de war, leeg en depri,..dus ik moest wel.

X

Als het voor jou gewoon goed voelt, dan is het gewoon goed. Dat moet je even goed nagaan voor jezelf. Dus dat je niets wegduwd of uit de weg gaat. Maar echt eerlijk kijken en durven voelen van oke, ben ik echt gelukkig of hebben ze toch ergens wel gelijk maar heb ik gewoon geen zin in therapie.

Sowieso, naar een therapeut gaan omdat anderen dat willen, heeft zelden nut. Je moet er zelf achterstaan.

Ik denk te lezen dat uw vrouw een probleem heeft. Met u .
Maar u heeft geen probleem met uzelf.
Dus heeft uw vrouw een probleem en kan zij beter hulp zoeken.

Ook ooit gelezen . Fantastische voorbeelden. Vooral de schrijfster zelf. Die raakte flink uit het slop door de verkoop van dat boek.
Ik had er niets aan , mijn kansen waren slecht en 0 zelfvertrouwen en vooral angst vanuit mn achtergrond.

Jet,

Dit is echt niet oké, zou eerst naar de huisarts gaan en proberen een verwijsbrief te krijgen voor een goede psycholoog, je hebt hulp nodig.
En er is vast wel iemand waar het wel mee klikt!
Sterkte!

Geplaatst door Lies

Relatietherapie - psychotherapie in Rotterdam

Bekijk profiel Stuur bericht

Hallo liza ja dat herken ik wel!!!
Je afsluiten, nergens mee zin in ,je bed niet uitkomen, en nog erger, het is er de hele dag .hier even een opsomming
Slecht slapen, in de nacht wakker worden
Piekeren
Oververmoeid
Konstand aan staan
Afzondering buitenwereld enz.
Afspraak afzeggen
Mischien herkenbaar?.
Maar het is een heel verhaal wat je hier boven schrijven doet
En ja op korte termijn vind ik dan ,veel gemaakt.
Mischien eens even op de rem met je zelf .en eens hulp Zoeken bij ggz instelling of een goede therapeut mvg anoniem

Wat ontzettend vervelend Emma. Ik herken jou verhaal, maar heb het wel minder erg. Ik heb geluk gehad met mijn psycholoog, echter moet je er wel een klik mee hebben. Heb je al geprobeerd om via je huisarts een andere juiste fijne psycholoog te vinden? Om hier alleen uit te komen is ontzettend lastig. Ondanks dat ik mijzelf ook steeds erg depressief voel, probeer ik te blijven leven met de gedachte dat er vast wel iemand is die van je houd. Al is het er maar 1. Mijn tip voor jou; zoek echt hulp, hoe lastig dat ook is voor je. Je hoeft het niet alleen te doen. Daarnaast, blijf je hart luchten, al is het maar tegen een onbekende online.

Nou nou Emma of ik hier mijn eigen verhaal sta te lezen. Dus ja wat moet ik nog zeggen hier op .ben er ook klaar mee en de klachten die je beschrijft konden wel die van mij zijn.en ook ik ben liever dood geen vecht lust meer.afgebrand en ga zo maar door.
Maar laten we hoop houden. Wij samen en de rest van de mensen hier ,die er ook diep in zitten .je ben niet de enige en zo te lezen aan je verhaal ik dus ook niet .zoek aub hulp, ik zit ook in een hulp traject, dat nog niet mag helpen. Maar geef aub niet op opschrijven help wel eens ,er over praten ook .zo is er op een klein moment weer een licht puntje mvg anoniem

Hallo mischien wat meer informatie over je klachten??? Mvg anoniem

Phoe, heftig.
Herkenbaar, ja, tips, helaas.

Je bent niet alleen.
Dat schuldgevoel had ik ook.

Lief! Doet me goed! Dankjewel.

Heeft er iemand tips? Hoe kom ik van mijn schuld gevoel af?

Waar zit het schuld gevoel dan in, wat is de reden?

Mijn schuldgevoel zit in dat ik het tegen houd om weer dieren te nemen omdat ik het verlies van mijn 3 meiden geen plek kan geven. Als thuis begint over nieuwe dieren dan raak ik in paniek en breekt er angst uit. Ik raak dan helemaal over mijn toeren.

Wij hebben nog nooit katten gehad en we kwamen op het idee om dan katten aan te schaffen. Ben zelfs overgegaan voor een aanbetaling en wezen kijken maar ik heb alles terug gedraaid. Geld kwijt, thuis verdrietig en ik voel me sindsdien onwijs slecht en loop ik met een schuld gevoel in de rondte. Ik ben eigenlijk helemaal geen katten mens maar een honden mens. Ik heb wel 100x mijn excuus aangeboden en ik wilde het op allerlei manieren goed maken maar dat hoefde niet. Het is me vergeven en thuis heeft het los gelaten maar dit zit elke dag in mijn hoofd. Die schuldgevoel en dat ik me een onwijs slecht mens vind. Etc . Ik ben echt niet toe aan nieuwe dieren maar ik voel me zo slecht. Hoe kom ik hier van af? Of hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Dit is nu zo’n 5 maanden geleden en 6 maanden geleden is mijn laatste hond overleden. Ben ik echt een slecht mens? :(

Neehoor, je bent geen slecht mens.

Je hebt gewoon heel veel van je honden gehouden, dat is niet zomaar weg, die zijn niet zomaar te vervangen voor een andere hond of kat. Ook al zou die er wel zijn, het verdriet blijft, het is rouw, en dat doet onwijs veel pijn.
Denk even alleen aan jezelf, geen haast, eerst tot rust komen.

Ontzettend lief jouw berichtje.
Doet me echt goed. 😊

Geen dank.
Weet precies wat je door maakt.
Mij ook overkomen namelijk. Alweer 2 jaar geleden, wil weer een hond, maar kan het gewoon niet, raak nog steeds in paniek als ik er maar aan denk.

Echt dankjewel voor je fijne en lieve woorden. Ik vind het ontzettend rot voor je dat je je lieve hond verloren hebt en ook paniek ervaart 😞
Hoe ga jij met de paniek om?

Hoi.

Ik heb me er bij neergelegd, kijk niet meer naar een hond, heb zo diep gezeten, wil ik niet nog eens meemaken. Maar het blijft knagen, ooit....
Kan nog steeds mijn draai niet vinden, maar wil nu rust.

Sterkte jij hoor.
En accepteer het, ze zijn weg.

Vind het ontzettend sterk van je! Dankjewel voor je lieve woorden. Ik snap heel goed dat je rust wilt. Ik hoop echt dat je je rust daarin kan vinden.

P.S.
Welke pil kies je?

De blauwe pil: terug naar de oude, vertrouwde wereld. Alles voelt veilig en voorspelbaar — maar je leeft misschien in onwetendheid, ver weg van wie je werkelijk bent.

De rode pil: een sprong in het diepe, recht de waarheid in. Hoe lastig, verwarrend of pijnlijk die ook is — het is de weg naar jezelf. Naar echt leven.