Therapiepsycholoog.com
  • 400+ therapeuten
  • Ook online therapie
Menu
  • Provincie
    • Drenthe
    • Flevoland
    • Friesland
    • Gelderland
    • Groningen
    • Limburg
    • Noord-Brabant
    • Noord-Holland
    • Overijssel
    • Utrecht
    • Zeeland
    • Zuid-Holland
    • België
  • Stad
    • Amsterdam
    • Arnhem
    • Breda
    • Den Haag
    • Dordrecht
    • Eindhoven
    • Haarlem
    • Maastricht
    • Nijmegen
    • Rotterdam
    • Utrecht
    • Meer steden »
  • Hulpvraag
    • Angst
    • Burnout
    • Depressie
    • Onzekerheid
    • Piekeren
    • Rouwverwerking
    • Relatieproblemen
    • Stress
    • Trauma
    • Zingeving
    • Meer hulpvragen »
  • Therapievorm
    • ACT
    • Cognitieve gedragstherapie
    • Coaching
    • EMDR-therapie
    • Hypnotherapie
    • Mindfulness
    • Psychosociale therapie
    • Psychotherapie
    • Relatietherapie
    • Meer therapievormen »
  • Online therapie
  • Inloggen
  1. Therapiepsycholoog.com
  2. Ervaringsverhalen
  3. Depressie

Depressie ervaringen

Pagina 5 van 5
  • iemand die hetzelfde voelt?

    Ik ben ongeveer 5 maanden gestart bij een nieuwe psycholoog, omdat ik voelde dat het niet goed ging. Zowel mijn psycholoog als huisarts spreken van een depressieve episode. Bij beiden voel ik mij eigenlijk wel goed. Tussen de sessies door voel ik mij er echter heel alleen in staan. Mijn mama is iemand die snel in de adviezen schiet en mijn papa is niet echt een gevoelsmens. Mijn vriendinnen laten ook al enkele maanden niks meer van zich horen. Ik maak veel situaties mee waar ik niet gezien en begrepen word en het wordt moeilijker om er steeds nieuwe tegen te komen. Het is ook niet gemakkelijk om er met mensen over te spreken die niet weten hoe het voelt... ik hoop gewoon dat ik me ooit weer beter ga voelen, want het duurt wel al een tijdje. Als ik moet wenen is dit heel overweldigend en in mijn hoofd is het dan een hele strijd... Zijn er mensen die zich hierin kunnen vinden?
    anoniem
    anoniem 0 6
    • Misschien zou je kunnen vragen via je psycholoog of huisarts of er offline lotgenoten groepen zijn want er is weinig animo op dit forum topic helaas

      Heel veel kracht en sterkte toegewenst ✨🍀

      Anoniem
    • Bedoel je specifiek rond dit topic, want ik zie veel reacties op de posts van de voorbije weken?

      Anoniem
    • Ik bedoelde er mee te zeggen, als je geen reactie krijgt, dan ligt dat niet aan jou maar aan dat er niet zo veel mensen op dit forum topic actief zijn, veel oude reacties zijn het en weinig nieuwe, in vergelijking met topic “burn-out” om maar een voorbeeld te noemen ☺️. maar ik zag je berichtje en ik hoop dat je nog fijne reacties krijgt uiteraard van anderen die zich in jouw verhaal herkennen! 🙏🏼

      Ik wou dat ik er voor je kon zijn maar helaas zit ik in een burn-out dus helaas lukt dat niet

      Blijf hoopvol anoniem! Herstel is mogelijk 🍀!
      En veel veel sterkte ☺️

      Ps: En Ohja mocht je een luisterend oor nodig hebben en nog geen reactie hebben hier vanuit het forum: dan kan ik de luisterlijn aanraden, 24/7 beschikbaar telefonisch en ook via chat

      Anoniem
    • Luisterlijn vind je via Google

      Anoniem
    • Bedankt!

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Ik begrijp je gevoel helaas. Ik ben zelf bezig om uit mijn depressie te klimmen. Ik zit momenteel in een periode waarbij het beter gaat dan in het begin, maar het nu weer slechter gaat dan de beste periode binnen mijn depressie. Mijn ervaring is dat praten helpt, maar dat praten soms ook zinloos lijkt te zijn vanwege de vele emoties die door je hoofd gaan. Die strijd (en chaos......) heel herkenbaar. Heb je binnen je vriendenkring of familie één persoon waarmee je jouw gevoel zou kunnen delen? Iemand die gewoon begrip kan hebben voor je, zonder oordeel....dat zou goed kunnen helpen bij je proces.

      Naamloos
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Er lijkt geen oplossing te zijn

    Hallo,

    Dit is echt niks voor mij om me verhaal te delen, maar toch maar een keer anoniem proberen

    Ik een 34 jarige man die al langer dan 5 jaar onophoudelijk depressief is. Er zijn zoveel dingen in m’n leven gebeurd waardoor het lijkt alsof ik niets anders meer kan zijn dan depressief. Ik weet niet eens meer wat de oorzaak is of waar ik de oplossing moet zoeken.

    Opgegroeid in een iets wat disfunctioneel gezin, waar weinig oog was voor mijn binnenwereld. Ik had een vriendinnetje in groep 7 die stiekem met een andere jongen ging spelen. Ik kan me herinneren dat me dat erg verdrietig maakte en ik me alleen voelde. Verder ben ik rond die tijd ook door een groep jongens in elkaar geslagen, en had ik tijdens de musical voor het eerst plankenkoorts, daar voelde ik veel schaamte.

    Richting de middelbare school leek alles op het oog goed te gaan. Maar van binnen was ik eigenlijk al best verdrietig en heel onzeker en kon ik er met niemand over praten. Ik zocht mijn toevlucht in drugs, wat begon met blowen in de brugklas ging al snel over naar cocaine gebruik in de tweede. Dingen gingen heel snel van kwaad tot erger. Mijn initiële advies was havo, maar tijdens het derde schooljaar ging ik naar een andere school om daar kader te doen. Mijn drugsverslaving was op mijn 15e al bijna dagelijks cocaïne en wiet. Leerplicht werd vrij snel op m’n nieuwe school ingeschakeld en ik moest van de rechter naar een afkickkliniek. Mijn ouders zijn nooit geïnteresseerd geweest waarom ik dit deed, ik dacht toentertijd gewoon voor de lol, maar ik weet nu wel beter. Mijn ouders waren vooral boos. Na de kliniek ging ik terug naar school en ging door met gebruiken, waardoor ik ook mijn examen niet haalde. De jaren daarna ben ik van het ene naar het andere baantje gegaan, en bleef ik thuis wonen en gebruiken.

    Totdat ik op mijn 21e kanker kreeg, Lymfeklierkanker. Ook werden mijn klachten door huisartsen en kno artsen maanden lang in de wind geslagen. Waardoor het waarschijnlijk bij aankomst bij de huisarts in stadium 1 was, tegen de tijd van diagnose stadium 3. Operatie, chemo en bestraling volgde. Ook tijdens behandeling bleef ik allerlei drugs door gebruiken. Ik voelde mij leeg en eenzaam. Ik dacht als ik zelfs nu niet kan stoppen zal ik nooit kunnen stoppen. Gelukkig heb ik de kanker overleefd.

    Op mijn 23e ging ik weer naar een kliniek, voor 4,5 maand. Ik viel de eerste dag terug. Mijn ouders waren boos, net zoals ze al jaren op me waren. Hierna brak een gitzwarte periode aan qua drugsgebruik. Waar ik voorheen vaak met vrienden gebruikte, gebruikte ik nu bijna altijd alleen. Ik sloot me op in me slaapkamer tenmidde van het gezinsleven van mijn ouders en mijn broertje en zusje. Iedereen ging door ik z’n leven en ik heb jaren in die kamer geleefd. Tot m’n 26e, waar ik 3x in dat jaar een overdosis had genomen (per ongeluk), ik denk dat mijn lichaam gewoon op was. De laatste overdosis zeiden ze dat ik een hartaanval had. Gelukkig bleken het spasmes te zijn. Maar geschrokken was ik wel. Ik kan me herinneren dat ik in dat moment dacht van nu is het klaar. En dat was het ook, voor de jaren daarna. Ik had het licht gezien, ik ging eindelijk mijn leven beteren.

    Jaren van herstel volgde, ik ging weer (voor de 10e keer) naar een kliniek om vervolgens een jaar begeleid te wonen. Ik bleef al die tijd clean. Ik haalde me rijbewijs en deed een 21+ toets. Tijdens het begeleid wonen heb ik zo m’n best gedaan om iets van mijn leven te maken. Ik wilde zo graag weer leven! Mijn ouders broertje of zusje zijn daar nooit langs geweest, al was het 10km van hun huis. Maar ik deed het voor mezelf en was vooral bezig onbaatzuchtig te zijn en te kijken hoe ik wat kon toevoegen aan hun leven, waar ik in het verleden zoveel genomen had. Het begeleid wonen kwam tot een einde, ik had m’n eigen huisje gevonden en mijn hbo studie zou beginnen, ik was helemaal klaar om er voor te gaan. Totdat….

    Het noodlot opnieuw toesloeg. Opnieuw kanker. Dit keer in mijn bal. Binnen 24 uur na de diagnose kon ik er afscheid van nemen, en een spannende tijd volgde. Ze hadden iets gezien op de scan en zat weer maanden in onzekerheid. Ik wilde me niet uit het veld laten slaan en begon toch mijn hbo studie. Gelukkig bleek het uiteindelijk geen uitzaaiing te zijn. Mijn hbo studie ging goed en ik haalde dan ook mijn eerste jaar. Al een paar jaar kreeg ik steeds meer last van mijn nek, en dat begon langzamerhand ondragelijk te worden. Ik had zelf het vermoeden en op internet gelezen dat het weleens door de bestraling van jaren daarvoor kon komen (van de lymfeklierkanker). Dat werd al jarenlang steevast ontkent door mijn oncoloog. Hij wilde er niet aan en ik moest het maar accepteren en ik was maar een lastige patiënt. Na mijn Eerste studiejaar ging het weer helemaal mis. Ik kreeg steeds meer klachten in m’n keel en nek wat voor mij ondragelijk was. Maar werd door niemand begrepen en niemand had echt behoefte om mij verder te helpen, ik werd van het kastje naar de muur gestuurd. In de zomer tussen mijn 1e en 2e studiejaar gebeurde er een aantal dingen. Ik kreeg te horen dat ik volledig onvruchtbaar ben, daarnaast had ik waarschijnlijk ook een glutenallergie. De stress van alles in mijn ‘nuchtere’ leven was inmiddels torenhoog, ik stond er op alle vlakken alleen voor en ik had gewoon de draagkracht en sociale vangnet niet. Totdat het op 2 september 2019 compleet mis ging met een endoscopie om mijn glutenallergie vast te stellen, hebben ze tijdens een paniekaanval de narcosemiddelen toegediend. Bij ontwaken was ik niet meer de zelfde persoon. Mijn brein compleet ontregeld. Geen tv meer kunnen volgen, mijn zicht wat steeds in en uit zoomed zonder reden en enorm duizelig. En nog een heel scala aan klachten. Klachten waardoor ik moest stoppen met mijn hbo studie en mijn vriendin van destijds mij verliet. Artsen die ook deze klachten ontkende, en zeide dat alles psychisch van aard was, alhoewel dat volledig tegen mijn intuïtie inging. Na geen bijzonderheden op een mri scan was de diagnose ‘functionele neurologische stoornis (FNS)’ oftewel een conversiestoornis, oftewel lichamelijke klachten veroorzaakt door psychisch lijden.

    Dusja na al jarenlang hard aan het werk te zijn geweest om mijn leven te betere viel weer alles in duigen. De neuroloog zei dat na een jaar psychotherapie mijn klachten wel weer weg zouden zijn en ik mijn studie kon vervolgen. Dus laste ik een tussenjaar in, en ondanks dat mijn brein volledig ontregeld was en dit subjectief nog veel erger was dan alles wat ik eerder in mijn leven had meegemaakt, ging ik maar weer mijn best doen om het recht te breien. Een jaar met intensieve therapie ging voorbij, en mijn cognitieve klachten na narcose onveranderd. Ik was veranderd in een kastplantje en dat begon steeds meer tot me door te dringen en er was geen psychologische oplossing voor, en in het ziekenhuis wilde ze me niet meer helpen. De nek en keelklachten speelde ook nog steeds. Waar ik voorheen altijd nog wel een uitweg, of iets positiefs kon bedenken in mijn leven begon dit weg te ebben. Ik zag niet meer hoe ik deze berg aan vooral ongediagnostiseerde en ongrijpbare problemen nog kon oplossen. Dit was voor het eerst in mijn leven dat ik aan zelfdoding dacht. Dit is ongeveer 4 jaar geleden. Ik kon niet meer en wilde niet meer, dus maakte ik een afspraak bij de levenseindekliniek. Toen de afspraak eenmaal dichterbij kwam, kwam er weer een enorme vechtlust naar boven. Ik zal en ik moet de onderste steen boven halen met wat er met mijn brein is gebeurd tijdens die narcose, ik raakte geobsedeerd om er een antwoord voor te vinden. Die artsen mochten hier niet zomaar mee wegkomen. Al was het het laatste wat ik zou doen. Jarenlang de medische molen doorgegaan, zoveel dichte deuren tegen gekomen. In mijn eentje blijven strijden naar een antwoord. Daarnaast talloze therapieën en antidepressivas geprobeerd. Niemand heeft mij een antwoord kunnen geven op mijn vragen, zowel artsen als psychologen niet. Uitkering in uitkering uit en weer proberen te werken, maar het gaat niet meer met al die klachten. Nog depressiever raken. Mijn vader verloren twee jaar geleden aan kanker. Schuldgevoelens over vroeger en mijn drugsgebruik. Boosheid op artsen voor de late diagnose van de lymfeklier en daardoor waarschijnlijk mijn leven lang last van mijn nek en keel wat alleen maar erger wordt (als je studies leest over radiatieschade). Boosheid over dat niemand in dit hele land geen ene fuck geeft om mij te helpen met mijn cognitieve klachten. Boos op mezelf voor alle fouten en domme dingen die ik heb gedaan. Verdrietig over dat dit mijn leven is geworden. Ik ben een hoopje niks, een lege huls. Mijn lichaam is er wel maar mijn ziel niet meer. Al jarenlang slenter ik maar door zonder perspectief, van therapie naar therapie. Voor wat? Om wat op te lossen? Het begin van alle ellende in mijn hoofd is die narcose geweest.

    Als ik tegenwoordig opsta, dan duizelt de wereld om me heen. Ik voel niet meer wie ik ben. Ik ga maar weer ontbijten en onder de douche staan, aan het eind van de maand krijg ik m’n uitkering weer. Heel de dag staar ik wazig voor me uit. Mensen bellen me om over hun problemen te praten, i dont care, flikker op met je gezeik. Maar toch zeg ik dat niet want als ik zou zeggen wat ik denk dan hou ik sowieso niemand over. Ik ga naar sociale gelegenheden, maar waarom? Boeie. Wat een neppe mensen allemaal denk ik dan. Ik rook me lekker de tering. Boeie, dan ga ik maar dood. Dit leven is toch niets waard. Oww mijn problemen oplossen? Naja is onmogelijk dat probeer ik al jaren. Niemand boeit het, mij eigenlijk ook niet meer. Mijn knappe vriendin waar al me vrienden jaloers op zijn die mijn aandacht wilt. Tsjaa ik weet niet eens of ik samen wil zijn of niet, ik weet niet eens meer wat ik voel of wie ik ben. Zo lang jij het prima vindt, vind ik het ook prima. Zijn we ergens op vakantie? Het enige wat mijn brein binnenkomt zijn lichamelijke klachten, toch voel ik me verdrietig en alleen. Ik voel me of verdrietig en alleen of totaal onverschillig.

    In al die therapieën met mensen word ik alleen maar gekker voor m’n gevoel, maar goed er is verder toch geen oplossing.

    Maar dit is mijn verhaal in ieder geval in de meest beknopte versie. Misschien een beetje van de hak op de tak, ik hoop dat het begrijpelijk is. Zoals je ziet ben ik erg somber en weet ik ook niet meer waar ik de oplossing moet zoeken. Geen idee wat ik wilde bereiken maargoed, hier staat het. Ik ga maar weer naar bed, dan kan ik het morgen wel weer gaan faken.

    Goodnight

    Anoniem
    Anoniem 0 3
    • Goedemorge dat is toch wel een heel aangrijpend verhaal,en ben trots op je zelf je het hier zo neer zet. Het klinkt bijna eindeloos, maar probeer toch de oplossing voor je zelf te vinden aub.geef het niet op aub.ik kan me wel bedenken hoe je je voelt en nog gaat voelen. Zit hier zelf ook met een k. ...zware depressie en ook mijn verleden was geen pretje. Met de drugs duw je je klachten even weg ,wat je ook gebruikt .heb zelf jaren aan de alcohol gezeten. Niet zo heftig als natuurlijk aan de cocaïne, maar goed. Het heeft mee wel laten inzien ik me zelf na de klote aan het helpen was ,en er kwam nog een gok verslaving bij ook.van alles ben ik nu af .heeft me jaren v mijn leven gekost. En als ik zeg jaren bedoel ik ook jaren. Nu lig ik lekker al paar jaar van kwaad tot erger depr op de bank.ook met het ide wat een klote leven. Elke dag in de overleving.s stand. Nergens meer zin in,als maar slapen enz enz .met andere woorden kompleet leeg en op.maar te zwijgen over dat ik er niet meer zijn wil.ik schrijf je dit verhaal om je in te laten zien je niet de enige bent, met een hoop problemen enz.en hoop je hiermee een beetje kracht te geven om toch verder te gaan.tis heel veel wat mensen soms mee maken, weet er alles van.maar ook lood zwaar. Maar mijn tip hoe k.... en zwaar het ook is .en hoe vaak je ook al bent opgenomen, blijf proberen van die zooi af te blijven. Elke keer dat je probeert leef je nog,en elke keer is er een.mij heeft het ook jaren gekost om overal van af te komen .start hier aub eerst mee .stoppen met gebruiken, dan onder begeleiding de rest stap voor stap aan pakken .laat je niet weg sturen door wie dan ook .ook ik ben van kastje naar de muur gestuurd. Het is jouw leven niet dat van iemand anders. En ik kan heel goed het gevoel van eenzaamheid, je in de steek gelaten voelen enz enz .maar doe het nogmaals v je zelf. Ooit ben je trots op je zelf. En denk je het is me gelukt. En neem v mij aan als je mensen leert kennen, ga je van dieren houden. Maar dat is gelukkig niet altijd zo.
      Ik lees ook een hoop verleden in je verhaal, een hoop dingen die je echt met je mee draagt lijk mij.je kan niet alles in een keer oplossen dus ,stapje v stapje. Je zal veel alleen moeten doen, en zo zal het ook voelen. Mag ik vragen bij welke hulp instelling je nu zit bv ggz of wat dan ook .mvg anoniem

      Anoniem
    • Ik wou dat ik uitgebreider kon reageren, zit helaas in een burn-out en ik hoop dat er nog meer animo is op dit forum om op jouw verhaal te reageren, maar ik herken veel uit je verhaal. Je bent niet alleen en de enige met zulke ervaringen kan ik je vertellen (helaas maar ook gelukkig)
      Toch hoop ik oprecht, met de tijd dat je je wat beter gaat voelen en ook een reden kan vinden om te blijven leven, doelen en dromen najagen die je er door heen slepen. Blijf dingen doen die je vroeger leuk vond om te doen of probeer nieuwe dingen, en dan vooral mindfull. Dus in het hier en nu leven en niet teveel soms stil staan bij je gedachten. Je bent niet depressief maar je hebt depressieve gedachten, dat zorgt voor wat distantie misschien als je het op die manier bekijkt.
      Voor mij is cabaret helpend, het helpen van anderen en een knuffel van mijn kat om (even) uit de sleur te komen, maar ook ervaringen lezen of delen met lotgenoten.
      Ook hoop ik dat er voor jou nog mogelijkheden zijn in de nabije toekomst, wbt betere zorg/hulpverlening om je klachten te laten doen verminderen.
      Ik heb heel veel respect voor je! En ook voor het delen van je verhaal!
      Ik wens je heel heel veel kracht toe en hoop dat er meer mensen op je verhaal zullen reageren. Misschien heb je wel helemaal niks aan mijn reactie maar ik kon het niet laten om je iets te sturen
      Take care mooi en dapper mens!
      En ik lees helaas geen reacties, sorry daarvoor…. Ik ben heel weinig actief op het forum ivm mijn burn-out

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Ps: vergeten bij te zetten, sinds ik 10 jaar terug gestopt ben met roken, heeft dat mijn stemming erg verbeterd. Naast een gezonde voeding, denk aan volkoren producten, fruit, groenten, voldoende eiwitten en twee keer per week vette vis. Ik weet niet of je hier iets aan hebt, maar ook dit wilde ik nog even meegeven. Take care warrior!

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Geen doel meer

    Hallo,

    Ik ben een 31-jarige vrouw met autisme.
    Al heel mijn leven heb ik het moeilijk om te leven.

    Ik ga naar 2 therapeuten maar eigenlijk voel ik geen verbetering.
    Als ik luister naar mijn gevoel dan is euthanasie de oplossing.

    Nog iemand die zich hierin herkend?

    Saar
    Saar 0 4
    • Er zijn heel weinig mensen actief op dit forum topic. Ik hoop dat iemand zich herkent in je verhaal en dat je toch nog een reactie krijgt

      Jammer dat je geen doel hebt in het leven.
      Waar ik enorm veel zingeving uit haal is mijn kat en het helpen van mensen in nood. Dat zijn voor mij redenen en echt dingen die de moeite waard zijn om voor te leven. Kan je met geen woorden beschrijven hoe waardevol dat is en hoe fijn het is om anderen te helpen zodat ze een beter leven uiteindelijk hebben.

      Misschien zit je niet bij de juiste therapeuten en misschien zou je kunnen kijken voor werk wat voor jou meer zingeving geeft

      Veel sterkte voor jou en hopelijk krijg je meer reacties van anderen

      Anoniem
    • Ps Of bijvoorbeeld het vinden van een leuke partner kan ook helpend zijn

      Anoniem
    • PS2: en tegelijkertijd ook ruimte geven aan emoties maar daarnaast ook mindfull focussen op fijne afleiding met fijne mensen . Soms kan het ook helpen om uitjes te doen, even je zelf in een andere omgeving bevinden

      Veel sterkte nogmaals

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Ps3: een andere optie is nog kijken naar therapie met lotgenoten

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Chronische depressie

    Hey,

    Toen ik 10 jaar was, is bij mij hydrocefalus vastgesteld (te veel vocht op de hersenen), dit veroorzaakt druk op de hersenen waardoor functies als evenwicht minder goed werken, motoriek slecht is en je bovendien ernstige hoofdpijn krijgt. Ik ben hier toen voor geopereerd geweest, maar dit was een erg traumatische ervaring voor mij. Ik ben altijd al een verlegen, onzeker en angstig iemand geweest, ook raak ik snel overprikkeld. Mijn laatste jaren secundair waren een echte hel en uiteindelijk ben ik na mijn eerste jaar hoger onderwijs compleet gecrasht. Ik ben nu al 5 jaar thuis en na diverse opnames in het ziekenhuis en 1 in een psychiatrie heb ik nog steeds mijn ups en downs. Ik heb even in een supermarkt gewerkt, maar al snel merkte ik dat dat nog te zwaar is. Ik kon er ook niet echt op veel begrip rekenen. Tegenwoordig ben ik vrijwilliger in de bib, waar de druk veel lager en de sfeer veel aangenamer is. Men heeft al diverse medicatie geprobeerd bij mij (vaak met bijwerkingen) Ik heb vaak het gevoel dat ik minderwaardig ben, ik heb op mijn leeftijd nog niets bereikt en weet ook niet of ik dat ooit zal doen. Men vertelt mij vaak dat ik moet rekening houden met de situatie en mijn “aandoening” , maar dat klinkt voor mij eerder als een excuus. Sociaal contact ligt vaak moeilijk omdat ik mij heel erg schaam. Tegenwoordig is mijn situatie vrij stabiel, maar bij de gedachte dat dit mijn leven zal zijn, word ik erg triestig…
    Sorry voor de lange tekst, bedankt als je dit allemaal hebt gelezen. Ik hoop dat ik niemand getriggerd heb hiermee.
    Groetjes Thomas

    Thomas
    Thomas 0 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Je levert een bijdrage aan de maatschappij, je draagt je steentje bij net als ieder ander,dus je bereikt wel nu iets. En daar ben ik jou dankbaar voor en vast velen met mij
      Heb veel bewondering voor je doorzettingsvermogen, en gezien jouw omstandigheden is minderwaardig voelen totaal onterecht
      Je komt vriendelijk over, je mag er zijn Thomas!
      Vrijwiligerswerk is heel zinvol werk en vrijwillers zijn vaak top mensen naar mijn ervaring, dus heel fijn dat je je daar meer op je plek bent ook
      En hopelijk leer je meer lotgenoten kennen zodat je daar ook misschien een band mee kan opbouwen
      Ik ben weinig actief op het forum maar wilde je toch even een hart onder de riem steken

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Niet welkom

    Op men 18jaar men ex partner leren kennen een na de scheiding onze zoon van 15jaar bij mij gedumpt . ik heb ook al meer dan 23jaar geen contact met familie. ik heb het gevoel dat het allemaal aan mij ligt en dat ik het probleem ben. nu zodanig negatief dat ik soms het niet meer zie zitten
    jo
    jo 0 2
    • Ik weet niet of er veel mensen actief zijn op dit forum topic.... maar veel kracht toegewenst aan jou en je zoon, blijf focussen op had gelukkig maken van jezelf en je zoon en omring jullie zelf met fijne mensen, ook therapie vanuit een psycholoog kan een oplossing bieden

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Op had = op het

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij depressie →
  • Depressief

    Chronisch depressief, heeft iemand dezelfde diagnose
    Marie
    Marie 0 2
    • Hallo ja daar lijkt het wel op hier. Heb je wat meer informatie over je klachten mvg anoniem

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Hey Marie,

      Ik kreeg vroeger het label “Majeure Depressie”, maar na 5 jaar klachten af en aan, meerdere depressieve episodes kleeft men daar dan “Chronisch Depressief” op, maar what’s in a name hé. Men heeft mij daar verder weinig uitleg bij gegeven, maar als ik zo wat rondkijk, lees ik dat het een soort karaktertrek is, dat je eerder pessimistisch bent aangelegd en de wereld vrij somber bekijkt, wat je dan weer gevoeliger maakt voor negatieve gedachten en gevoelens.

      Thomas
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Misschien zit t anders in elkaar ....

    Ik dacht ik schrijf ook maar iets .... depressie? Jep en een flinke .... al best tijd ,jaren... op een of andere manier ben ik ergens achter gekomen met heel veel moeite..... ik slik nu 8 jaar histamine elke dag ,elke dag neusspray budesonide... iedere neusgat 2 keer .... waarom? Omdat ik allergie heb voor bloemen/stuifmeel.....
    Maar.... hier komt t budesonide neusspray bevat corticosteroïden....en je raad t al depressie is de bijwerking ...goh wat fijn .... ja vooral als t niet in bijsluiter staat maar wel overal op internet ik werd witheet vooral omdat ik t elke dag moet gebruiken en t gewoon in herhaalrecept voorkomt krijg telkens melding om t op te halen..8 jaar lang wat je max 3 maandenmag gebruiken.....ik heb veeeeeel te diep na gedacht over de depressie, waarom wat doe ik fout !!!!! Zit ik in een spirituele fase ben ik in de overgang???Waarom voel ik me doods leeg bang? Nou....nu komt t .....ik ben aan t afbouwen nu ....dit moet heeel voorzichtig en langzaam gebeuren anders houden bijnieren mee op.... ok fijn ...dank kutneusspray..... vandaag had ik vrij goede dag maar ben al tijd onderweg nu ....jaren verder
    Verder....de antihistaminica....ook zoiets ben ik ook maar gaan Googlen....ja hoor the same!!!!!!!! Deze ben ik nog niet aan t afbouwen maar ik wil met dit bericht laten weten dat t raadzaam is om je poeders pillen spuitjes ff te checken... waar deze rotzooi inzit en waar niet in de bijgevoegde bijsluiter bijstaat dat t depressies veroorzaakt! Ik heb nu quercetine besteld om mijn allergie, hooikoorts op te heffen dit is natuurlijk middel....ik wil alleen maar aangeven..ga op onderzoek misschien ligt t inderdaad aan zo'n stomme neusspray....of wat dan ook ...t resultaat zal ik met jullie delen als ik t gestopt heb....knuffel voor iedereen want t is niet niks ......
    Anoniem G.
    Anoniem G. 0 10
    • En ja..... par weken verder kan nu al concluderen dat ik me na jaren kut voelen echt beter ga voelen met de vermindering!

      Anoniem
    • Zeer interresant G.
      Bedankt!

      A
    • Ik ben nu bijna helemaal gestopt... en ja... t scheelt een stuk in depressiviteit... ook die alles overheersende vermoeidheid is weg.... het is meer naar achtergrond en kan makkelijker mijn dingen doen... denk dat t wel tijd nodig heeft zodat mijn lijf weer zelf de goede stofjes aan kan maken, maar ik ben blij dat ik dit heb aangepakt...

      Anoniem
    • Dit was bericht van mij,de schrijver van artikel

      Anoniem
    • Ik gebruik neusdruppels die ook dit effect kunnen hebben. Daar schrok ik van.

      Hooikoorts
    • Hier nu helemaal gestopt met die neusspray en antihistaminica... de quercetine slik ik trouw ...en ja ...begin nu wel wat effect te merken...minder in mn hoofd etc pffff schandalig eigenlijk...

      Anoniem
    • Nu ..... ik zie weer de zon ..... totaal anders ik ben schrijver van artikel......

      Anoniem
    • Daarbij.. ik slik nu quercetine.... al 3 maanden hooikoorts weg en depressie lijkt ook weg moet er gewoon aan wennen om weer te kunnen genieten

      Anoniem
    • Lekker aan zee wonen, heb je minder last van hooikoorts ;-)

      Fijn dat je klachten zijn afgenomen! Blij voor jou!

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Dankjewel! Ja inderdaad maar.... ik heb t nu onder controle met quercetine....

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Depressie

    Hallo iemand bekend met zware uitputting. En agressie bij depressie?????
    Anoniem
    Anoniem 0 5
    • Ik niet.

      Nee
    • Hoi ! Ja zeker ik werd agressief bij ophoging van citalopram, dus weer naar beneden gegaan met dosis ...sterkte!!

      Gijs
    • Grijs bedankt voor je reactie. Op dit moment zit ik ook aan de citalopram. Bedankt voor de tip mvg anoniem

      Anoniem
    • Volgens chatgpt klopt dit.

      Ja, agressie kan een bijwerking zijn van citalopram, hoewel het niet vaak voorkomt. Bij sommige mensen kan citalopram in het begin juist meer onrust, prikkelbaarheid of zelfs agressief gedrag veroorzaken, vooral bij jonge mensen of als de dosis te snel wordt verhoogd.

      Als je merkt dat je sneller boos of agressief wordt, is het belangrijk om dit te bespreken met je arts. Soms helpt het om de dosering aan te passen of over te stappen op een ander medicijn.

      A.I.
    • Alle reacties weergeven...
    • Hallo o oke bedankt voor informatie. Ga er eens mee naar huisarts mvg anoniem

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Dit gevoel is vreselijk

    Het begon bij mij met me somber voelen zonder reden. Mezelf veel bezighouden. Hard werken, studie, veel sporten, huizen kijken, ons huis verkopen. Opeens was daar de benauwdheid. Bij de huisarts bleek dat het niets lichamelijks was. In de vakantie van 6 weken bleef de benauwdheid komen en gaan. Op het werk was er afleiding en voelde ik me oké, en dan was het op. En voelde ik me vreselijk thuis. Nu bijna een weekje thuis. Maar het wordt alleen maar erger. Ik word wakker en voel me zo rot. Ik kan het gevoel niet omschrijven maar het zit in mijn borstkas, buik. Soort spanning, paniek. Ik heb nergens zin in. Dit ken ik niet van mezelf. Somberheid wel maar dan zoek ik afleiding in leuke dingen. Ik vind niks meer leuk. Is dit burn-out, depressie? Beiden? Sinds 6 weken slik ik methylfenidaat wegens adhd. In het begin leek dit te helpen tegen wat ik denk/dacht dat paniekaanvallen waren. Maar nu weet ik het niet meer. Maakt dit het alleen maar erger? Ik denk dat ik straks toch maar weer de huisarts bel. Ik kan niet omgaan met me zo vreselijk voelen. Iemand dezelfde ervaringen of tips?
    Esther
    Esther 0 2
    • Je kan dit berichtje ook plaatsen voor de zekerheid onder het onderwerp “burn-out”

      Paniek/spanning/benauwdheid icm somberheid vanwege drukte kan een burn out zijn maar omdat ik niet alle ins en outs weet van je is het lastig te zeggen, ook omdat je oa medicatie slikt, ik weet het effect niet daarvan (sorry dat ik helaas niet uitgebreid kan reageren nu meer ☺️)

      Pak goed je rust!! Beterschap

      Anoniem
    • Alle reacties weergeven...
    • Ps: en inderdaad even huisarts bellen

      En in tussen tijd gewoon veel rust nemen, slapen en kijken of je vanuit huisarts verwijzing krijgen om therapie te volgen. Bijv psycholoog

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Uitgeput lichamelijk en geestelijk

    Hallo zijn er hier mensen die last hebben van uitputting tot niks meer komen die zich s'morgens ziek voelen tot aan de avond. Ook s'nachts geen oog dicht doen. Die steeds maat weer opnieuw in slaap vallen overdag
    Geen konsentratie hebben
    Vergeet achtig
    En echt aan het overleven zijn graag contact mvg anoniem

    Anoniem
    Anoniem 0 10
    • Ja, dat heb ik ook, vooral s'morgens, pas eind van de dag iets beter en zo verschrikkelijk moe.

      Sim
    • He bedankt voor je reactie wil je wat maar kwijt aub .over hoe je dag verloop en met name de vermoehijd mvg anoniem

      Anoniem
    • Hallo, nou ik ben moe wanneer ik opsta, zware benen, voel me van de wereld, s'middags heb ik pas het gevoel dat ik een beetje wakker ben. Doe boodschappen op de automatische piloot, soms een flinke paniek aanval in de super en weer thuis ben ik volledig uitgeput.
      Maar het schijnt dat een depressie je doodmoe maakt, het vraagt veel van je lichaam. En hoe kom jij de dag door?
      Groetjes

      Sim
    • Hallo sim hier is het niet veel anders. Slapen Slapen en nog eens Slapen. Mag ik een beetje energie hebben ga ik wel eens vissen. Het is eigenlijk elke dag een verassing meestal in de overleving.s stand. Al een hoop onderzoek gehad .maar haald niks uit.ook al vanalles uit gezocht maar helaas .het begrip van veel mensen is ook ver te zoeken, ze begrijpen je gewoon niet. En als je dan eens een feest dag heb dan ben je zo weer uit geblust. Zelfs afspraken moet ik op zijn tijd af zeggen om dat als ik naar bed ga natuurlijk weer niet slaap. Loop er al jaren mee rond en wordt alleen maar erger. Dat noemen ze dus de overleving.s stand overdag .denk weet je wat probeer eens gelijk gestemde mensen te vinden ter ondersteuning. Maar dat is ook al lastig hier. Anders hadden we er misschien nog eens wat aan .om elkaar er door te helpen of wat dan ook .maar zo is het een beetje hoe het hier er aan toe gaat .mvg anoniem

      Anoniem
    • Inderdaad ga je een keer weg dan ben je daarna helemaal op.
      Duurt bij mij ook al jaren.
      Groetjes Sim

      Sim
    • Als je 's nachts niet kan slapen is het meestal verstandiger overdag niet te veel te slapen. Zet evt een eierwekker op 20 min als je toch een tukkie wilt doen. Als je overdag werkt of sport gaat slaap je vast ook beter.

      Luke
    • Ja.dat is herkenbaar.verschrilkelijk
      Wel willen maar tot niks meer komen.niet meer in beweging komen.heel erg
      Voor mij voelt het als een slag die ik kreeg en nu nie meer kan rechtkomen.

      Elise
    • Ja elise tis zeer zwaar .opstaan en na een half uur weer dood moe gwoon kapot. Zak hier zo iets door mijn benen heen, althans zo voelt het .dagen slapen en niks van de dag mee krijgen. Voor me uit lopen staren alles op automatische piloot. Afspraken afzeggen, om dat je je gewoon te ziek voelt. En ga zo maar door. Tis of je elke dag in een draaimolen zit..en daar moet je maar positief bij blijven.....mvg anoniem

      Anoniem
    • Ja.ik weet het.maar 20jaar geleden hielp lithium mij met dit probleem van constant moe zijn en niks kunnen.enkele maanden en het was weg.dan moet ik zeker een bipolair iemand zijn geweest omdat dit middel mij hielp......zo kom je in een vakje.
      Nu heb ik dit terug.en mede door menopauze gaf dit niet wat het 20jaargekeden deed.ik denk echt dat zoals een batterij ik toen ook gewoon dat nodig had.
      Maar ik geef niet op met verder zoeken naar het juiste middel.
      Momenteel probeer ik zaffranax en q10,kurkuma,levertraan en natuurlijk extra hormonen.
      Wat ik nog eens wou zeggen is dat mensen altijd bij mij kwamen omwille van mijn energie.die zegden mij dat ook.ze waren weer opgeladen.ik was leeggezogen.zelfs nu ik niet goed ben krijg ik nog te horen dat mensen zich beter voelen wanneer ze mij horen of zien.toch raar he.
      Dus doe lithium laadde mijn batterij op.
      Mvg

      Elise
    • Alle reacties weergeven...
    • Hoi elise ik herken iets uit jouw schrijven ja ja .of ik moet er al goed naast zitten. Je leeg laten zuigen door anderen en zelf kapot zijn .dat is wat ik dus ook jaren heb toe gelaten. Mijn advies hier in , denk eerst aan je zelf .ik weet heel goed waar door ik naar mijn ide in een depressie of wat het dan ook is terecht ben gekomen. Maar hoe kom je er van af .als je totaal geestelijk en lichamelijk uit geput bent. Tis hier iedere dag in een overleving.s stand. Kijk een beetje uit je zelf daar niet in terecht komen gaat. Wand dan zeg je geest en lichaam einde oefening. Ik ga eens kijken of ik aan je medicatie ook wat heb .zeer bedankt voor je respons op mijn klachten .hoop dat het met jou ook wat beter gaat worden mvg anoniem

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Meer ondersteuning nodig? Therapie bij depressie →
  • Ik haat mezelf

    Ik haat mezelf. Vind mezelf helemaal niets. Ik voel me mismaakt. Zowel geestelijk als fysiek. Dit is géén zelfmedelijden. Denk eraan dat de dood een oplossing is. Mijn zus had het moeilijk en is uit het leven gestapt. Ik geef niemand de schuld van hoe ik me voel.
    Anoniem
    Anoniem 0 2
    • Jezelf niets vinden is niet hetzelfde als niets zijn. En zelfs als je anders bent in de opinie van een ander hoeft het nóg niet te kloppen dat je niets zou zijn. Je hebt verschillende soorten mensen, religies, culturen en tijden. Hoe men naar iemand kijkt hangt dus ook af van waaruit die persoon naar jou kijkt. En ook je zelfbeeld kan anders zijn dan de werkelijkheid.
      De weg van je zus loopt letterlijk dood. Lijkt mij geen fijne optie. Ik neem je wel serieus. Depressie is mij niet onbekend. Geef alstjeblieft niet op. Zoek en neem een leukere weg. Het leven is al zo kort. ♥️

      Jules Verne
    • Alle reacties weergeven...
    • Knuffel lieverd ...ga ermee aan de slag! Ga hulp zoeken voor jou zelf .... ga iets voor jezelf in liefde dien aub. Knuf

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Een vraag

    Ik lijd al 12 jaar enorm veel. In die 12 jaar zijn er tallloze betere momenten geweest met het is enorm zwaar ik heb de hoop nooit verloren. Ik weet dat iets is in het leven wat ik nog moet ontdekken daarvoor leef ik het diepe gevoel dat er meer is dan hoe het leven gaat. Iets waar ik achter moet komen beseffen, accepteren of iets wat nog niet is gebeurd. Iets wat goed is. Licht aan de einde van de tunnel.. maar laten we zeggen, want ik hoor altijd mensen zeggen het komt goed maak je geen zorgen of beter dagen komen.. en dat is waar er zijn beter dagen en betere momenten. Maar laten we zeggen dat ze niet meer komen en het puur hell is. Ik heb nooit zelfmoord willen plegen en ik ben tegen het idee van zelfmoord. Maar ik besef ook dat soms het lijden zo ondragelijk zwaar kan zijn voor al als het langdurig is. Hoe ga je er tog door heen ondanks dat er nooit licht komt. Dat weet je natuurlijk nooit. Maar wanneer je depressief ben en dat echt gelooft en niks je kan overtuigen dat het wel zo is. Of de pijn gewoon te heftig is. Hoe ga je er toch door heen.

    Ik heb periodes in mij leven gehad dat ik voor een langetijd ongelofelijk depressief was het voelde als een letterlijk hel. Hoe ik me daar door heen heb gesleept is een kunst. Ik ga nog steeds door zulke dagen maar ik overleef. Nu gaan mij dagen heel geschommeld mijn emoties gaan alle kanten op van de extreme naar de extreme. We hebben nog niet echt goed vastgesteld wat de juiste diagnose is maar dat maakt even niet uit.

    Zijn er mensen hier dat door enorme moeilijkheden gaan zonder oplossing. Die tog blijven vechten. Ik weet niet of ik dit zeg om goed over te komen. ( kans is er ) ik vind het fijn om me zelf wijs te maken dat ik door de soms ondraagelijke moeilijkheden ga zodat iemand die er ook door heen gaat niet opgeeft. Een soort van rolmodel? Dat is waarom ik kies om me zelf niet te verliezen omdat er mensen zijn die door het zelfde gaan of erger nog en ook niet opgeven. Hoe zwaar dan ook. Dat geeft mij moed en kracht.

    Het is van een vraag naar een statement gegaan maar oke ik wou het tog kwijt.
    Anoniem
    Anoniem 0 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Hallo, ik weet waarover je praat. Ik maak zelf ook deze hel al 24 jaar door antidepresiva. Het is een zware lijdensweg, maar geef ook niet op alhoewel het heel zwaar is om te dragen. Ik heb ook wel ook goede dagen,en neem ervan. Geniet er dan 100% van,want weet niet wanneer het bergafwaarts gaat. Heb al die jaren hulp gezocht, maar heeft niet mogen baten. Ipv verbetering ging het steeds slechter met de medicatie. Ik weet het zelf ook niet meer . Niemand neemt mij serieus, de dokter niet ,psychiater ook niet. Heb het maar zo gelaten, en geaccepteerd in de situatie waarin ik verkeer. Geniet van de goede dagen,en als weer slecht gaat ,neem ik het zoals,meer zit er niet voor mij,wachten tot het weer gaat. Ik wens je heel veel sterkte

      Bep
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Lieve moeder kwijt.

    Hallo.
    Ik ben Carine en ben 65.
    Nu bijna 4 jaar geleden overleed mijn moeder en ik mis haar nu nog meer dan in het begin.
    Ben enig kind en heb geen familie meer.
    Ik heb al verschillende depressies gehad en allerlei antidepressiva geprobeerd maar geen enkel hielp voldoende.
    Ok heb nu een nieuwe huisdokter en die heeft mij Sipralexa 10 mg voorgeschreven.
    Heeft iemand hier ervaring mee? Ik neem het nu bijna 3 weken.
    Bedankt voor jullie reacties.
    Carine
    Carine
    Carine 0 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Neem dit ook weinig reactie

      Anoniem
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Man depressief, wisselgedrag liefde-haat, word genegeerd?

    Mijn relatie werd ineens verbroken door mijn vriend na 2 jaar een super fijne relatie. Weken voorafgaand en erna heeft hij veel zorgsignalen geuit dat het slecht gaat en vind zichzelf waardeloos, is niet zichzelf, voelt amper iets alsof hij verdoofd is etc. Ook gaf hij 1.5 maand lang erna dubbele signalen dat hij me niet kwijt wilt maar rust wil van iedereen niet alleen van mij.

    Alles ligt aan hem en hij is zwaar negatief, verdient niets zorgt slecht voor zichzelf, fysieke vermoeide klachten etc. Ik ben top en zelfs perfect voor hem en maak hem gelukkig? Maar ik verdien beter dan hem?

    Alle signalen wijzen naar depressie iets achtigs, al zal hij dat voor zichzelf nooit toegeven. Ik wist van niets maar na lezen kom ik wel die richting op en met zijn zorgwekkende uitspraken.. Vorig jaar heeft dit gespeeld in een minder erge variant dat we contact hielden en elkaar soms zagen in die 2 maanden, daar herinnert hij zich nu amper iets van. En ik dacht dat t destijds te maken had met een ziek familielid en niet met depressie. Pas achteraf herken ik zijn uitspraken en weer ineens een laag zelfbeeld etc.

    Hij stort zich weer in werk en isoleert zich van mensen dichtbij. Ik heb niet de indruk dat zijn familie (ken ik nog niet) zich zorgen maken, alsof hij daar een masker draagt. Ik vind het lastig dat hij mij al maanden zoveel zorguitspraken en gedrag laat zien maar dat ze thuis niets door hebben? Al is hij amper thuis met zijn avonden werk dus kan je dan genoeg de schijn ophouden?

    Nu heeft hij al het contact in een weer boze bui verbroken en negeert al 2 weken alle berichten en heeft me overal zowat geblokt. Alles wat hij doet zou doen en nog ervoor zegt, doet hij nu ineens wel.
    Ik maak me erg zorgen en als er inderdaad een depressie zit, dan wil ik hem ook niet laten vallen. Maar ik wil hem ook niet teveel 'lastig' vallen.

    Alles speelt nu al 2 maanden zo en hij weigert hulp of praten en lost alles altijd alleen op. Ik probeer af en toe een bericht te sturen dat ik er nog voor hem ben. Ik vraag me af of hij echt bewust is van wat het kan zijn of mij t gewoon nooit verteld heeft, en waarom hij wel alle zorgen en ook hoop bleef delen. Ik heb t gevoel dat hij ergens wilt dat ik t begreep dat er iets aan de hand is met hem, maar begrijp niet waarom hij me vervolgens zo uit zn leven gooit..

    Op dit moment heb ik het idee dat hij van liefde helemaal is omgeslagen naar haat voor mij? Zo voelt t en ik begrijp er niets van. Hoe hij t ene moment kan zeggen wil je liever niet kwijt en me vervolgens de dag erna weken negeert overal blokt alles. Dat doet mij veel pijn. En hij zegt me juist zo min mogelijk pijn te willen doen?

    Is dat ''normaal' gedrag van iemand in een depressie? Dat je zo ineens weken kan doen tegen iemand waar je veel van houdt? Want ik begrijp er niets van dat hij eerst nog contact wilt houden en steeds minder. En me nu zo volledig negeert blokkeert, maar volgens familie kon die wel met 'nieuwe' vrienden wat gaan eten. En wel zorgsignalen blijven geven en ook nog hoop voor ons. Ik vind het zo verwarrend en krijg 0 antwoorden van hem meer.

    Iemand advies over zijn gedrag want ik ben niet bekend met depressies maar lees wel herkenbare dingen. En advies over wat ik t beste kan doen nu?
    Ik wil hem niet kwijt maar dit is voor mij heel onbegrijpelijk en ben radeloos..
    Anoniem8474
    Anoniem8474 0

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Vertrouwen

    Iknwerk al zo een 5 jaar samen met mijn naaste collega wij zijn samen eindverantwoordelijke voor het bedrijf waar we werken. In het begin waren we twee handen op één buik. We hadden aan een half woord genoeg. En waren het in grote lijnen altijd wel met elkaar eens. Ik vertrouwde haar onvoorwaardelijk. Laatste jaren is de samenwerking wat minder geworden. Ik krijg het gevoel dat ze met een andere collega iets aan het bekokstoven is. Ik krijg het gevoel buitengesloten te worden en dat er dingen achter mijn rug over mijn werk gevraagd wordt aan derden. Als ik er naar vraag wordt het ontkend en gebagatelliseerd. k zit nu in een stressvolle periode met deadlines etc. Daardoor kan ik niet veel hebben. Maar lig nachten wakker en pieker me suf daarover. Misschien maak ik het groter en zie ik dingen die er niet zijn. Ik ben er wel heel erg gedeprimeerd door.
    Rik
    Rik 0 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Tijd voor een andere baan?

      Flippo
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

  • Op zoek naar tips? Tips bij depressie →
  • Citalopram

    Hebben mensen hier ervaringen met antidepressiva? Ik gebruik nu 20mg Citalopram. Last gehad van bijwerkingen maar dat viel me nog mee. Nu heb ik sinds 4 dagen last van spiertrekkingen en sinds gisteren viel me op dat mijn pupillen verwijd zijn. Herkent iemand dit? Van de huisarts moet ik het in de gaten houden.
    Sam
    Sam 0 1
    • Alle reacties weergeven...
    • Ik heb ook gebruikt slapenloosheid van en onrustig ben na week mee gestopt

      Suzi
    • Reacties verbergen...

    Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.

Meer ondersteuning nodig?
Therapie bij depressie →

Op zoek naar tips?
Tips bij depressie →

‹ vorige 1 2 3 4 5 volgende ›
Link kopieren Gekopieerd!
Pagina delen
Therapiepsycholoog.com
Zoek op provincie
  • Drenthe
  • Flevoland
  • Friesland
  • Gelderland
  • Groningen
  • Limburg
  • Noord-Brabant
  • Noord-Holland
  • Overijssel
  • Utrecht
  • Zeeland
  • Zuid-Holland
  • België
Hulpvragen
  • Angst
  • Burnout
  • Depressie
  • Onzekerheid
  • Piekeren
  • Rouwverwerking
  • Relatieproblemen
  • Stress
  • Trauma
  • Zingeving
  • Meer hulpvragen »
Therapievormen
  • ACT
  • Cognitieve gedragstherapie
  • Coaching
  • EMDR-therapie
  • Hypnotherapie
  • Mindfulness
  • Psychosociale therapie
  • Psychotherapie
  • Relatietherapie
  • Meer therapievormen »
Steden
  • Amsterdam
  • Arnhem
  • Breda
  • Den Haag
  • Dordrecht
  • Eindhoven
  • Haarlem
  • Maastricht
  • Nijmegen
  • Rotterdam
  • Utrecht
  • Meer steden »
Kijk ook op onze partner websites:
  1. Relatietherapeuten
  2. Angstfobietherapie
  3. Emdrtherapie
  4. Hypnotherapeuten
  • © 2026 Therapiepsycholoog.com
  • Disclaimer
  • Privacyverklaring
  • Over ons
  • Reviews
  • Tips
  • Ervaringsverhalen
  • Login