-
Een chronische depressie
Ik zit sinds kort thuis. Het laatste jaren had ik veel stress op het werk. En niets helpt. De liefdevolle aanmoedigen zoals ga wandelen, sporten, eerder naar huis, ga doen wat je leuk vind, helpen niet.
Ik heb van de psycholoog gehoord dat ik een chronische depressie heb.
Kan me niet meer herinneren dat ik ooit echt gelukkig was.
Ik kan mijn kindertijd ook moeilijk herinneren.
Zelf vermoed ik dat ik al 30 jaar depressief ben.
Ik ben nu 36 jaar. Op mijn 6e zijn mijn ouders gescheiden. Mijn vader is weggaan en heb ik nooit meer gezien.
Op de basisschool ging het ook niet goed. Ik ben veel gepest geweest. Na jaren struggelen kwamen ze erachter dat ik dyslexie heb.
Ook denk ik al jaren dat er iets meer met me aan de hand is. ADD, autisme of wat dan ook. Maar ben altijd bang geweest om de stap te zetten naar hulp. Ik heb dit nooit met iemand gedeeld. Ook niet met mijn moeder.
Ik behoud geen vriendschappen. Ik heb wel vrienden gehad op de verschillende (basis- mavo, mbo) scholen, maar zodra ik van school ga heb ik daar geen contact meer mee. Of dat dan echt vrienden zijn weet ik niet. Het waren ook nooit echte diepgaande vriendschappen. Waar het aan ligt weet ik ook niet.
Sinds kort dan toch naar een psycholoog. Maar dat duurt lang voor het traject echt begint. Ben er nu 2x geweest.
Ik heb me ziek gemeld op het werk. Maar mijn werkgever pusht me steeds om te komen. Ze heeft het dan over de wet van poortwachter. Maar doordat pushen wordt het alleen erger.
Thuis kom ik vaak moeizaam uit bed. Huishouden schiet er steeds bij in. Ik ben het doel van het leven kwijt. Of ik ooit een doel had weet ik niet.
Het enige wat me nog enigszins plezier geeft is werken met kinderen. Maar dan kan ik me ook helemaal wegcijferen. Voel ik niets meer. Geen pijn, honger, dorst of dat ik naar de wc moet.
Dit heeft me jaren lang op de been gehouden. Maar kom altijd in conflict met de volwassenen eromheen. Vooral collega's en leidinggevende. Dat weegt momenteel zwaarder dan het plezier met de kinderen.
Sinds een jaar volg ik een loopbaan traject. Daarbij moet ik naar mij zelf kijken. Wat vind ik leuk. Wat kan ik goed. Waar haal ik plezier uit. Dat is iets wat ik nooit heb geleerd. Kijken naar mijzelf..
Ik kan dan ook geen antwoord geven. Soms zit er niets in mijn hoofd. Soms wel maar kan ik het niet uitspreken.
Het lijkt alsof ik een muur om mij heen heb. Zodra ik een steen weg pak komen de spanningen stress tranen. Maar ik weet niet waarom. Het loopbaan traject heeft dan ook geen vaart. Vandaar de stap naar de psycholoog.
Ik ben een pleaser. Ik help graag andere. Ik doe wat er van mij wordt gevraagd. Ben een perfectionist. Het kan altijd beter. Ik ben een snelle denker. Heb altijd een oplossing voor een probleem. Maar zodra ik naar mijzelf moet kijken klap ik dicht. Zie ik geen oplossing. Ik pieker ook veel. Mijn gedachtens gaan alle kanten op. Als iemand mij vraagt waar pieker je dan over kan ik het niet zeggen. Over alles vroeger nu toekomst is dan mijn antwoord.BB 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Tijdens mijn vrije momenten slaap ik enkel
Ik heb het afgelopen jaar een zware depressie overwonnen. Ondertussen heb ik mezelf beter leren kennen dankzij mijn psycholoog, neem ik medicatie en ben ik weer aan het werk.
Na enkele tijdelijke jobs en wat zoeken naar wat goed voelde ben ik nu voltijds aan het werk in een leuke winkel. Hoewel ik dit oprecht graag doe, is het aantal werkuren (38) te zwaar.
Ik voel me een beetje een zwakkeling (er zijn zoveel mensen die evenveel en zelfs veel meer uren werken), een "luxepaardje" omdat ik meer vrije tijd wil. Maar ik voel dat ik mentaal de grip weer aan het verliezen ben. Ik ben uitgeput waardoor ik tijdens mijn vrije momenten meestal enkel slaap.
Hoe krijg ik dit uitgelegd aan mijn werkgever die me deze mooie kans gaf, of hoe kan ik mijn weinig vrije tijd beter leren gebruiken?C.T.C.T. 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik voelde me zomaar leeg van binnen en angstig
Halo. Ben een man van 33 jaar en ik kamp al een jaar of 10 (iets meer) met een angstoornis/depressie
Ik hou het kort en krachtig want ik zit nu echt zonder hoop dat het ooit goed komt met mij, vandaar deze topic om mijn hart te luchten..
Sinds een andererhalf maand heb ik een zware terugval gekregen van depressie/angst.
Dit kwam tijdens het gamen, ik voelde me zomaar leeg van binnen en angstig, ik kon niet meer genieten van gamen en films kijken, terwijl dat mijn enige hobbys zijn en mijn enige afleiding, ik kan me niet meer focussen tijdens gamen en film kijke k krijg steeds die lege gevoel alsof ik in een put zit, helemaal emotieloos.. mijn psygiater heeft mijn medicijnen verhoogt van 75 mg venlafaxine naar 112.5, na 4 weken heb ik geen effect gemerkt, nu is het verhoogt naar 150mg, ben nu anderhalf week verder maar voel me nog steeds niet goed.. ben bang dat het niet meer over gaat en niet meer kan genieten van gamen etc..
Dankjewel voor het lezen.PachoPacho 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik wil nou weten wat er met me is
laatste tijd weet ik het gewoon niet meer als eerst was ik verdrietig om thuis dingen prive dingen en school stress allemaal tegelijk het was me veelste veel mijn leven was een tijdje zo en ik begon steeds dingen te doen om me zelf weer te herpakken maar het lukte me niet ik heb alles geprobeerd maar heb geen motivatie niks om nog wat te doen dus na die tijd was ik zo depri dat ik geen emotie meer gaf k huilde nooit meer en lachte niks alsof ik maar wat deed in me leven ik had geen eens kracht en ik deed geen eens de moeite om te gaan huilen later begon ik mezelf pijn te doen met vuur en ging ik juist andere dingen uitproberen en met de omgeving die ik had werkte het ook niet meer ik had allemaal littekens en als k me verbrand of zelf pijn doe met vuur voel ik me beter en denk ik nergens aan en is me hoofd leeg daarna begon ik ook pillen te slikken maar da vond ik maar niks ging ik weer verder met vuur tijdje later mertke ik niet eens meer dat ik me zelf aan het verbranden was ik voelde niks meer ik vertel niemand hier over meeste mensen denken dat ik gek ben of overdrijf maar door al die negatieve dingen van me ouders doe ik me zelfs steeds meer pijn ik ben dan boos op me zelf en daarmee straf ik me zelf daarmee ik sneed op het begin ook elke dag een streep op me arm maar ik wil nou weten wat er met me is is het erg of valt het mee ik wil het ook niet tegen me ouders zeggen dankjewel voor het lezen en vertel ook of je zulke problemen hebt hopelijk ben ik niet de enigeanoniem-
Waaom reageert hier niemand van deze site?
Niemand - Alle reacties weergeven...
-
Dit is al lang geleden
Nog op dit forum??
Ik vond dit aangrijpend.
Hoe je liever jezelf pijn doet om anderen te sparen.
MvgAnoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Zo verloren
pfff... waar moet ik beginnen..?
de stap om toch alles op papier te zetten, dat papier wat niet alleen voor mij is.
mijn gedachtes delen. wat ik oh zo moeilijk vind maar tegenlijkertijd het zoveel makkelijker is om het te schrijven of typen.
ik voel me alleen, niet goed genoeg, niet geliefd, niet gehoord.
terwijl ik me eigenlijk wel zo zou moeten voelen
met een geweldige vriend die me wilt helpen terwijl die eigenlijk niet weet hoe erg het is in mijn hoofd.
ik toch weer de gene ben die me afsluit, ik toch weer de gene ben die hem niet 100% binnen laat in mijn gevoel of gedachtens.
angst dat ik raar word aangekeken, ben ik nou raar? is het raar om zo'n depressieve gedachtes te hebben, dat het voelt alsof je in je hoofd leeft ipv in de realiteit. In je hoofd zo goed weet hoe je je voelt, maar dat niet kan uitten... en op het moment dat je het uit dat het zich uit in agressie? ik heb geen balans meer met mijn gevoelens, het ene moment voel ik me heel depressief en stap ik het liefste uit het leven. maar dan toch weer het lef niet hebben om helemaal door te zetten. en het andere moment ben ik boos op de hele wereld en kan ik niks positiefs zien ( dat lukt me eigenlijk nooit ) ik zie geen uitweg meer, en wanneer er ruzie is, vuur ik alleen maar. alleen maar op de ander en kijk niet naar me eigen. terwijl als ik rustig ben en helder nadenk, ik weet dat het niet alleen aan een ander persoon ligt maar ook aan mezelf. en dat de uitspraken die ik doen niet door de beugel kunnen.
dit alles is eigenlijk begonnen toen ik in een relatie zat met mijn ex ( die helaas een narcist is)
ik begon die relatie heel gelukkig, en met volle moed.
maar door de maanden ... daarna jaren heen herkende ik mezelf niet eens meer.
ik had geen eigen waarde meer, ik verwaarloosde mezelf. ik was niks meer en ook niks meer waard.
van de praktijkondersteuner naar de psycholoog gegaan, maar daar ben ik ook weer heel snel mee gestopt omdat me ex me weer wist in te pakken. het was zo erg geworden dat ik mezelf issolleerde, contacten met me familie verbrak, en met mijn vrienden hij had me helemaal in zijn greep. want die mensen (familie en vrienden) waren niet goed voor mij, en dat waren mensen die mij liever kapot zagen dan vooruit zagen gaan met mijn (toen) toekomstige man.
ik had niks meer, en zat alleen nog maar thuis, want leuke dingen doen? waarom moest dat? ik had hem toch?
ik draaide zo door in mijn hoofd begeven moment toen ik eruit wilde komen, en dat niet lukte. ik kwam erachter dat er cocaine in het spel was, wat natuurlijk nooit werd toegegeven maar ik vond het steeds terug in huis.. dan een zakje, dan de restjes coke op de tafel. maar ik.. ik was de gek. ( we woonde niet samen en dat was 1 geluk) maar wanneer ik bij hem was merkte ik dat als me ex sliep ik het hele huis afzocht om mijn bevestiging te krijgen. ik draaide erin door, hij kreeg het in de gaten en plaatste een camera in huis, sloot de woning inc ramen af zodat ik nergens naar toe kon. en wanneer hij nachtdienst had van het werk moest ik zelfs de camera mee naar oven nemen ( volgens hem was dit om via een afstandje in de gaten te houden of er geen inbrekers waren. zodat hij wist dat ik veilig was). ik was kapot en kon alleen maar huilen, maar niet in het bijzijn van hem. ik zakte letterlijk in elkaar ik wilde maar 1 ding en dat was sterven, ik wilde eruit. maar ik wist dat ik er niet zomaar uit zou kunnen komen. op het moment dat ik weer thuis terug in mijn eigen woning was had ik alleen maar angst. me ex die stond het snachts geparkeerd voor mijn deur, belde me 100x midden in de nacht, en vertelde me de vreselijkste dingen, dingen zoals : je maakt extra de deur niet open want er zijn natuurlijk jongens binnen. als je de deur nu niet open maakt breek ik de deur open, ik was het verschikkelijkste wat er op de aarde rond liep, begeven moment nam ik de telefoon niet meer op, maar hij bleef steeds terug komen dagen lang. en bleef wel uren voor me deur staan. als het dan weer goed was en ik was in mijn eigen huis en hij in die van hem moest ik met hem videobellen, de hele nacht door. met mijn geluid aan. hij nam me ook op, wat ik eerst nog niet wist. ik heb ook een dochter die toen nog heel jong was. ze werd dus ook het snachts wakker waardoor ik me geluid uit zette als ze aan het huilen was, omdat ik niet wilde dat me ex er wakker van zou worden. angst dat ik dan weer de wind van voren kreeg. de dag later kreeg ik te horen war voor vieze h*** ik wel niet was, want me geluid stond uit en wat zou ik anders het snachts moeten doen. vervolgens kreeg ik ook fotos van hem gestuurd van meisjes die zich zelf aanbieden, dat was ik ik moest dat voorstellen en hij zag echt mij erin terwijl k het niet was ! zo machteloos voelde ik me om me te verdedigen voor iets wie ik niet was. het werd van kwaad tot ergen, zo erg dat me ex zelfs dingen zag wat er niet waren. hij zou met 5 auto's vast gezet zijn geworden voor mijn huis, terwijl dat niet zo was. hij heeft me ook een keer van de trap geduwt omdat die niet wilde dat ik naar me dochter ging die op dat moment aan het huilen was, en zo nog wel een paar keer dat die me heeft aangeraakt. maar ik... ik was de gene die hulp moest zoeken, er was iets niet goed met mij.. uiteindelijk heb ik de moed bij elkaar gepakt om toch de relatie uit te stappen, weer contact op te nemen met mijn vrienden en familie die zich natuurlijk heel veel zorgde maakte waardoor er natuurlijk een een aantal meldingen zijn gemaakt bij veilig thuis en de raad van de kinderbecherming. alles kwam naar maanden weer op zijn pootjes terecht, behalve de schade die mij is aangedaan.... toen we uit elkaar waren heb ik maanden nachtmerries gehad, iedere auto die het savonds voor mij deur langs kwam raakte ik in paniek, snachts schrok ik wakker van autos die ik hoorde en heb wel 6 sloten op mijn deur gezet. uiteindelijk leerde ik mijn nieuwe partner kennen, en heb hem alles verteld wat er in de andere relatie was gebeurd. hij wilde er voor mij zijn en dit proberen, maar ik merk dat de schade die mij is aangedaan zo intens is, ik nu de gene ben die controle op dingen wilt hebben en zelfs op de huidige partner, ik wil dat niet ! maar het gebeurd, ik heb ook heel veel bevestiging nodig. en ik ie mijzelf nog steeds als hartstikke slecht, de band met mijn schoonmoeder is ook heel extreem waardoor er geen contact is. ik merk ok dat mijn londje heel kort is en ik niks meer kan hebben, ik weet niet meer hoe ik met dingen om moet gaan en ik maak andere mensen hier ook mee kapot, en als ik daar weer aan denk wil ik het liefste weer uit het leven stappen. omdat ik de veroorzaker ben van dat... pffffAnoniemAnoniem 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Drank dat mij verzacht voor mezelf maar voor de andere is het pijnlijk
Hoe moet ik hier aan beginnen mijn leven was altijd mooi tot ik mijn prachtige ouders verloor aan de vreselijke ziekte de vieze beestjes genaamd ( kanker) heb drie prachtige kinderen ondertussen twee schatten van kleinkinderen....maar mijn leven staat op kop...door drank dat mij verzacht voor mezelf maar voor de andere is het pijnlijk al 15 jaar vecht ik er tegen je voelt je steeds alleen ook als is er hulp door alle gemeenschap maar steeds val je terug alleen grtsPrullerke- Alle reacties weergeven...
-
Heel herkenbaar .ik heb jaren Maar dan ook jaren niet gedronken. Maar gezopen. Kan het niet anders noemen. Op een gegeven moment het verkeerde drankje gehad .daar heb ik dus een nachtje plezier van gehad, wat je dan plezier noemen kan .....Hier na weer eens naar de kroeg geweest. Kreeg naar ongeveer 4 biertjes een flashback van de eerder genomen schotje. Hier naar geen druppel meer gedronken. Je zal toch moeten stoppen, en neem van mij aan,als je niet meer drink, denk je achter af had ik het maar eerder gedaan. En zal je nooit meer drinken. Ik wens je succes. En denk er bij ieder biertje bij na ,dit alleen je afgrond gaat worden!!!!!!!!
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik ben leeg, maar toch gevult met een enorme storm in me.
Ik ben leeg, maar toch gevult met een enorme storm in me.
Het voelt alsof ik in een kamer ben waar ik niet uit kan die gevult word met water, ik krijg geen lucht.
Ik heb geen rust, geen zin meer om er überhaupt uit te komen want het heeft geen zin, wat ik ook probeer het heeft geen effect.
Ik heb meerdere keren contact gehad met psychologen, mdf ect. Maar niemand begrijpt mij en elke keer dwalen we af en kan ik niet verder ik krijg dit gevoel niet onder controle. Ik ben moeder van 2 meisjes,maar moeder ben ik niet meer ik ben aanwezig, altijd opgefokt, leeg, moe, en ik kan niet meer, ik wil niet meer. Ik trek het hele gezin mee in mijn negatieve gedachten.
Toen ik zelf kind was, was mijn vader alcoholist, mijn ouders vaak ruzie maar vooral ik en mijn vader die erg botste. Ik kon het niet aanzien wat hij mijn moeder aan deed. Ik kreeg een relatie met iemand die de intentie had om mij te 'verkopen' en werd uit huis geplaatst voor mijn eigen veiligheid. Kort na dat ik eindelijk thuis was werd mijn broertje ernstig ziek, hij had een bloedvergiftiging en is te laat doorgestuurd naar het ziekenhuis, ik stond erbij toen hij gereanimeerd werd en helaas zijn we nu 10 jaar verder en zit hij nog steeds in een coma. Toen werd ik zelf mama en wanneer mijn dochter haar 1e verjaardag vierde kreeg ik een longembolie. Ze zeggen wel eens what doesnt kill you makes you stronger en dat vond ik een fijne gedachten, wat is gebeurd is gebeurd en hier sta ik, sterker dan ooit. Alleen was dat natuurlijk niet waar, als ik dit nu zo opschrijf voel ik me ook echt een heel zielig meisje alsof ik mezelf dit heb laten overkomen.
Mijn leven lang hem ik al te maken met hyperventilatie, de eerste keer vergeet ik nooit meer. Ik was 9 en was met mijn ouders en broertje naar een haven in Delfzijl met veel boten kermis en van alles. Mijn ouders kregen ruzie en ik was heel erg bang dat ze zouden gaan scheiden ik vroeg dit ook aan mijn ouders en het antwoord was: ja en dat komt door jou. Die geur van die boten een soort benzine asvalt idee die kan ik niet meer ruiken ik wordt er zo naar van. Ik kreeg geen lucht meer mijn hart bonste uit mijn lijf en mijn benen waren van spaghetti.
Ook was ik bang om te gaan bevallen ik moest naar het ziekenhuis, maar de geur van een ziekenhuis ik ga flauwvallen ik kan daar echt niet gaan bevallen. Gelukkig kwam dat allemaal goed. Maar nadat ik mijn broertje daar zo heb gezien en 3 maanden heb geleefd in een ziekenhuis, al het verdriet al die hoop en al die emoties die daar destijds waren. Het was ook een fijne tijd, de familie was hechter dan ooit, maar op het moment dat er werd gezegd dat we afscheid moesten nemen omdat mijn broertje een hartstilstand had, dat was onwerkelijk. Op dat moment raakte ik in paniek en deed de meest rare dingen. Mijn tante pakte me vast en zei dat ik nu even heel hard moest schreeuwen en dan naar mijn broertje kon gaan, want die had ons nu nodig. Ik zag hoe ze hem aan het reanimeren waren, iedereen stond hand in hand om zijn bed. En ineens was hij er weer.
Een jaar later lag een vriend van mijn vriend in het ziekenhuis, hij had een hersenvliesontsteking. We gingen langs, ik hoorde de piepjes en zag dezelfde dokters. Ik probeerde het te negeren, maar belande op de vloer in de wc van het ziekenhuis. Wat is er mis met mij waarom kan ik mijn vriend nu niet steunen waarom moet ik nu zo zielig doen.
Weer een jaar later probeerde ik het opnieuw, mijn oma was geopereerd aan haar heup ik was zelf alleen naar het ziekenhuis gegaan om haar te bezoeken. Ik was bij haar, en rende net zo snel de kamer weer uit en verstopte mezelf in de wc. Belde mijn ouders en was compleet in paniek.
Dus toen ik moest bevallen dacht ik dat dit nooit goed zou komen, ik mocht langskomen en kreeg een rondleiding en ik raakte niet in paniek. Het was zelfs heel fijn. Maar natuurlijk is een bevalling zelf geen fijne ervaring, het is magisch maar niet fijn. De pijn, de moeheid, de kracht die er van je gevraagd wordt.. het was slopend, maar achteraf heb ik mij nog nooit zo strek gevoelt en ben ik nog nooit zo trots op mezelf geweest dat ik dit kon en heb gedaan! Maar ik moest een ruggenprik en was de controle over de pijn helemaal kwijt. Ik werd naar de OK gebracht en opdat moment was ik heel even terug bij mijn broertje. Ik was alleen en afhankelijk van de dokters. Ik moest een week in het ziekenhuis blijven en dat was fijn. Mijn vriend bleef en we deden dit samen hij is geen moment weggegaan.
Moeder zijn deed mij zoveel goeds, het gaf zoveel rust. Ondanks de gebroken nachten had ik zoveel rust. De liefde die je van zo'n klein mensje krijgt, en het gevoel dat je de wereld aan kan. Ik leefde in een bubbel ik was thuis met mijn meisje en leefde voor haar. Maar toen ik weer aan het werk moest, vond ik dit heel erg. Ik moest haar loslaten, en dat is oke. Maar het betekende ook dat ik mezelf moest verdelen. Ik wou presteren op mijn werk, ik ben dan wel moeder maar nog steeds flexibel! Ik werkte als kapster en maakte vaak lange dagen. Ik kon de gebroken nachten niet meer aan en liet alles over aan mijn vriend. Ook het huishouden kreeg ik niet meer onder controle. Ik had een masker op, en op mijn werk was ik altijd leuk en gezellig en thuis ging het masker af. Toen kwam er een moment dat het echt niet meer ging. Er kwamen veel veranderingen op het werk en ik nam ontslag. Kort na mijn ontslag had ik het gevoel dat ik depressief was, ik liep bij de huisarts en kreeg een nieuwe anti depressiva voorgeschreven. Na de zwangerschap was mijn rug niet meer de oude, even lekker zonnen en ik leek wel 80, oud en stijf. Ik had veel last van mijn rug, de pijn werd erger en ik nam pijnstillers en een warme douche. Mijn vriend masseerde mijn rug en ineens schoot het erin. Ik herkende de pijn, de pijn die zegt dit is niet oké dit is boven mijn max. Net als de bevalling de weeën die elke keer het belletje laten afgaan dat je echt niet nog meer pijn kan verdragen. Ik kon niet meer inademen alsof mijn ribben waren gebroken. Ik vroeg of mijn vriend de dokter wou bellen, hij keek me raar aan en ik vroeg lacherig of hij mijn moeder wou bellen. Ook die vroeg of ik normaal kon doen. Zelfs omdat moment kon ik niet goed duidelijk maken dat ik echt heel erg veel pijn had, ik deed grappig zodat niemand in paniek zou raken. Savonds kreeg ik van de huisarts een morfine spuitje zodat ik goed kon slapen, maar de pijn nam niet af. En ging sochtens weer terug. Ik had meerdere trombose testen gedaan en allemaal waren die goed. Toch vertrouwde de huisarts het niet en werd ik door gestuurd maar het ziekenhuis. Daar kwamen we erachter dat ik een longembolie had, en de sneltrein begon. Ik en mijn vriend hadden geen idee wat een longembolie was, en iedereen deed zo ernstig. Ik mocht biet meer lopen en kreeg bloedverdunners. Uiteindelijk werd mij duidelijk verteld dat ik dood kon gaan en dat er een soort van geweer gericht stond op mijn hart. Nog begreep ik het niet want ik voel me prima ik heb alleen pijn. Ik moest blijven in het ziekenhuis, alleen. Mijn vriend mocht niet blijven en ik mocht de kamer niet af. Ik was bang en raakte in paniek en heb de hele nacht gehuild. De volgende dag mocht ik gelukkig weer naar huis. Ik ben gaan winkelen, ik moest mezelf vrij voelen. Tijdens het winkelen verloor ik ineens onwijs veel bloed maar in bed liggen of rust nemen deed ik niet. Ik pakte het huishouden weer op, ik had rust voor mijn gevoel. Ik had geen werk en ik had de tijd. Ik ben een jaar thuis geweest, en voelde me heel goed! Ik was er weer helemaal klaar voor en ook voor een nieuw wondertje. We werden weer zwanger van een dochter en ben gaan solliciteren en zwanger aangenomen.
Ik was zelfverzekerd en ging er helemaal voor. Helaas werd ik al snel wakker geschud. Ik voelde me gepest op het werk. Bij alles wat ik deed deed ik het niet goed. Ze vonden me leuk wilde me bij hun vriendinnen groep maar ik wou savonds naar huis, naar mijn gezin. Ik had een lage bloeddruk en was vaak dizzy en moe. Ik had geen pauzes want de planning liep altijd uit. Toch pauze nemen doe je dan niet tegenover je collega's. Maar ik was zwanger en buffelde door. De laatste loodjes bijna met verlof en ik wist dat ik hier niet op mijn plek was. Tijdens mijn verlof ben ik continu druk geweest met solliciteren en ik moest ontslag nemen. Ook dit had een staartje. Na de bevalling ben ik ergens anders gaan werken wat ook niet vlekkeloos verliep, tijdens mijn sollicitatie gesprek vroeg ze waarom ik zo dik was en of ik er wat aan ging doen. En het ergste was dat ik naar haar lachte en zei nee zeker ga ik op dieet, mijn gezicht was wel goed. Thuis barste ik in tranen uit. En raapte mijn vriend mij bijelkaar! Ik heb haar opgebeld en verteld dat dit niet oke was, en ik het niet oke vind dat ze mij zo te woord stond. Maar iedereen verwachten dat ik daar wel zou werken want dit was een mooie kans. Dus ben ik toch gegaan. Maar al gauw werkte ik ipv. 3 dagen 5 dagen, mijn baby huilde harder als ik haar vast hield en wou niks van me weten. Dit was hartverscheurend en dit heb ik nooit gewilt.. ik werd ziek, kreeg overal pijn, continu hartkloppingen ik was op, moe verdrietig en somber. En had continu last van migraine, en 1 keer zo erg dat ik 3 uur niks zag. Ik ging naar de huisarts en die zei.. jij gaat voorlopig even niet meer werken. Er viel een enorme last van mijn schouders en ik kon weer adem halen.
Maar dat was niet zo, tijdens de ziekte wet kwam er zoveel bij kijken, ik moest elke keer vertellen dat het niet goed gaat, maar je wil dat niet zeggen. Je wil zeggen ja gaat goed en met jou?. Je moet je elke keer verantwoorden, en elke keer beseffen dat je het niet voor elkaar hebt. Na een jaar ziektewet werd het nog erger. Ik sliep elke dag, ik durf geen auto te rijden, ik durf niet alleen te zijn met mijn kinderen, ik durf geen boodschappen te doen. Ik kan niet koken ik ben continu moe, en futloos ik ben elke dag bezig met de dood en het breekt me op, ik moest met verschillende mensen praten, bellen alles uitleggen en dit brak me zo op. Tot de dag van vandaag, ik kan gewoon niet meer ik wil zo graag rust ik wil zo graag weer even gelukkig zijn. Ik wil mama zijn, een mama waar je naartoe kan als je je niet fijn voelt of als je een nare dag hebt. Een mama die je wakker maakt om aan je dag te beginnen een mama die je de mooie dingen laat zien in het leven, een mama die laat zien dat er zoveel fijns is. En dat thuis een fijne en veilige plek is. Maar dat ben ik niet. Ik rot weg in een hoekje en trek het hele gezin met me mee. Ik ben altijd opgefokt, moe er komt niks uit me. Ik kan niet eens een stofzuiger pakken of ik jank al. Ik wou het gezin verlaten omdat ik hun zoveel ellende bezorg. Hun zorgen voor mij en zo hoort het niet te zijn. Ik kan geen moeder zijn, of vriendin er is voor hun zoveel meer. Ik kan ze niet uit het oog verliezen omdat ik bang ben dat er wat gebeurd, een dagje strand is slopend straks verdrinken ze. En als er iets met hun gebeurd, nee die pijn kan ik niet aan. Als er iets met mijn vriend gebeurd, dan hebben ze niks meer. Straks krijgt hij een hartaanval terwijl hij boodschappen doet, hij moet alles doen het komt door mij. Waarom functioneer ik niet normaal en waarom is het allemaal zo negatief en zooo moeilijk.
Ik ben bang om dood te gaan, maar wil ook zovaak zo graag de rust. Het maakt me dan niet meer uit en iedereen wordt er beter van als ik er niet meer ben. En normaal was er een stemmetje die me vertelde dat er nog zoveel moois is, maar die verdwijnt er is niks moois meer en het wordt nooit meer beter. Ik maak alles erger.
LeegLeeg 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Kan niet meer dan 5 meter lopen
Ik ben depressief maar ik kan plotseling niet meer dan 5 meter lopen heb pijn plotseling tintelingen aan 1 voet waar van ik 24 gesport heb hoor dat ook bij depressief en natuurlijk doet mijn hele lichaam pijn maar begint in delen herkent iemand dat help help help aub ik heb een trauma opgelopen in het verkeer klappen gehad nu zit ik ook met tintelingen en licht flitsen in mijn ogen en prikken hevig de hele dag doorAndreAndre 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
-
Hoi Connie,
Zelf heb ik geen vaccinatie en heb ik ook geen last van corona gehad voor zo ver ik weet, want ik laat me eigen ook niet testen dus kan ik het niet met zekerheid zeggen. Omdat ik me eigen er niet druk om maak en het me niks interesseert wat de overheid ons probeert wijs te maken, heb ik dus ook geen last van corona vermoeidheid.hans - Alle reacties weergeven...
-
Moet je eens zeggen tegen mensen die hebben geknokt om corona te overleven. De een vecht om te overleven, de ander wil er mee stoppen.
Q
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik speelde de mes op mijn arm als een viool...
naam: J leeftijd: 18 - 22
Ik weet niet hoe oud ik was... 12 of 13 zoiets. Nooit vergeet ik de dag dat ik erachter kwam dat mijn moeder depressief was en ze daar in haar eentje stond te huilen. Misschien probeerde ze het te verbergen maar ik had op een jonge leeftijd al gauw dingen door. Toen ik haar tranen zag, werd ik misselijk, het idee dat je elk moment kan overgeven, koud zweet gewoon angstig.
We hebben er nooit over gepraat maar sinds die dag ben ik enorm bang, elke dag. Want mensen met depressie hebben vaak suicidal thoughts.
Nooit wilde ik met vrienden mee uit school want ik wilde zo snel mogelijk thuis zijn, in het geval dat er iets zou gaan gebeuren, of stel dat ze weer alleen zat te huilen.
Dus hier zit ik, geen vrienden, geen relatie, slechte reputatie op school en het ergste is...
Sinds kort heb ik een slechte relatie met mijn moeder. Ze is in een jaar tijd 50 kilo kwijt, ze weegt minder dan mij. En ze blijft afvallen. En echt geloof me ik heb haar geprobeerd te stoppen. Ze zegt 'dit doe ik voor mijn gezondheid'. Ik ben misschien de ergste persoon op de wereld nu, maar ik geloof daar geen zak van. Ze heeft een andere plan ofzo, misschien voor aandacht. Mijn vader zegt dat ze eindelijk een hobby heeft gevonden, maar ik voel me er zo tegen. Ze dwingt haarzelf om af te vallen, ''gezond'' te doen door maar een beetje te eten op een dag.
Soms denk ik waarom heeft ze depressie? Door mij? Ik was zonder grappig te doen best een lastig kind in mijn peuter, kleuter en tiener jaren.
Maar altijd misschien was ik lastig omdat ik 'dacht' nergens mijn verhaal te kunnen doen, over mijn moeder, wat er gaande is thuis, hoe ik me voelde.
Ik denk dat ik persoonlijk een heel binnenhoudend persoon ben, laat het maar rollen komt goed.
Maar het vreemde is dat ik nog steeds elke dag zorgen maakt, angstig het gevoel dat mijn hart in mijn keel zit en dat ik misselijk ben door de brok in mijn keel. ***kom op geen traan laten rollen***
Sinds mijn 12 of 13 zoiets altijd zo gevoeld...
En toen ik van mijn middelbare afgestudeerd was, vond ik een boekje.
Een boekje met haar gedachten...
Ik zei toch, ik heb snel dingen door. Mijn grootste angst was waar, Ze is niet gelukkig, ze is bang, voelt der niet gehoord, slapeloos en ze doet net of er niets gaande is.
En zoals bijna iedere dag steeg het bloed naar mijn hoofd, misselijk, bang, angstig met de gedachten EN NU??
Maar deze keer was het anders ik voelde me zo hopeloos... en liep na een la...
Met iets scherps erin...
Op dat moment zat ik gewoon niet in mijn goede gedachten...
Ik speelde de mes op mijn arm als een viool...
Dat moment was ik zo OP, heb alles gefilmd.
En naar 3 betrouwbare vriendinnen toen gestuurd, waarom? geen idee, ik heb er spijt van...
Natuurlijk lieten mijn vriendinnen het niet zomaar gaan... en lichte mijn moeder is via facebook, dat de appel rijp was en klaar om te vallen. Een moeder met depressie, met een dochten die net z'n zware depressie had. En zelfs haar eigen lichaam wilde beschadigen omdat ze niet wist waar ze met haar gedachten heen moest gaan, geen idee had tegen wie te praten.
Op dat moment was ik boos op mijn vrienden, bemoei je niet met andermans familie zaken. En heb ze nooit meer gesproken... Erg hè.
Mijn moeder had eindelijk een 'volwassen' gesprek met mij. En heb naar beloofd mijzelf niet meer te beschadigen met een mes...
Met een Mes... Met een Mes...
Maar ze heeft nooit iets gezegd over een hamer, blauwe plekken haha doen net zo veel pijn, genezen net zo langzaam haha.
Dat ik ondanks dat ik nu uit de pubertijd ben, volwassen...
Nog steeds mijn verhaal niet fatsoenlijk kan doen bij een psycholoog of tegen iemand überhaupt.
Sorry mijn verhaal gaat van het ene naar het andere. Zo zit mijn hoofd ook denk ik. Ik denk dat ik depressieve genen van mijn moeder geërfd heb ofzo.
Krankzinnig dat ik mijn verhaal zo doet, via een site. Maar echt het voelt ff lekker om alles eruit te gooien.
Ook zo gek dat ik me op het ene moment me zo ellendig voel als de pest, en nu voel ik me normaal. Geen brok in mijn keel of verdrietig.
Maar ik weet nu al dat morgen ochtend.... ik de eerste zal zijn met 'waarom ''waarom moet ik uit bed komen...'
Dankjewel voor het lezen.
Mijn littekens zijn weg, maar de wond zit nog in mijn gedachten.
JJ 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Elke dag komen er maar meer en meer dingen bij
Ik zit reeds maanden in een zware depressie (scheiding) en geraak er niet meer uit. Elke dag komen er maar meer en meer dingen bij, zie het niet meer echt zitten momenteel.JohnJohn 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Plotseling en erg raar angstig somber gevoel
Hallo, Mijn naam is Alexander en ik ben 18 jaar oud. ik heb sinds mijn 15e een super leuke relatie. we hebben nooit ruzie, ze is super lief en mooi. Alles verliep vlekkeloos totdat mij eind zomer 2020 iets ergs raar gebeurde waarmee ik nu (Maart 2021) nog mee zit.
Mijn vriendin en ik hadden de leukste zomer achter de rug, totdat ik plotseling een erg raar angstig somber gevoel kreeg. het gebeurde zomaar, zonder reden en of zonder aanloop. ik was elke dag erg verdrietig en had geen flauw idee wat mij overkwam. ik dacht dat het wel zou overgaan na een paar dagen maar het was zo intens en heftig dat ik het echt niet meer wist. ik voelde mij zo schuldig naar mijn vriendin toe omdat ik mij zo voelde.
ik heb vervolgens een psycholoog benaderd en kon gelukkig erg snel terecht. Ik had het er vaak met mijn moeder over en was na het gesprek altijd een beetje gerustgesteld. de eerst volgende keer dat ik met mijn vriendin ging afspreken was ik erg zenuwachtig. toen ik haar zag gebeurde er weer iets geks. ik wist wel dat ik mijn vriendin voor mij had. maar het gevoel was weg, onze herinneringen kwamen niet in mij op en ik voelde mij zo schuldig.
Mijn ouders wisten het ook niet meer en zijn vervolgens ook naar mijn psycholoog gegaan. Ik ben toen begonnen aan 10mg citalopram. ik was erg gerustgesteld dat ik aan medicatie begon en waar ik zeker van was dat het zou 'helpen'. de medicatie duurde lang voordat het aansloeg en merkte er vrij weinig van. het maakte mij emotieloos. het maakte mij allemaal niks meer uit mijn vriendin had weg kunnen gaan en ik vertrok geen spier.
telkens als ik aan mijn vriendin denk wordt er een soort van mentale schild om mij heen gebouwd die geen emoties en gevoel naar binnen laat. zodra ik aan mijn vriendin denk denk ik niet aan de leuke tijden met haar, maar aan negatieve en donkere gedachten. ik bikkel hier al een tijd mee en weet niet wat ik aanmoet. ik ben uit mijzelf gestopt met de medicatie omdat het mij niet helpt. en waarom lukt het mij nou niet om te realiseren dat ik een perfecte relatie heb maar blijf ik continue die vervelende gedachtes hebben? aan mijn vriendin ligt het niet want ze heeft mij erg geholpen door deze donkere periode.
Heeft iemand anders hetzelfde ervaren of gaat iemand hier nu door heen? Ik hoor gaan van jullie en ben erg benieuwd naar jullie antwoorden.
Met vriendelijke groet,
AlexanderAlexander-
Beste Alexander,
Ik begrijp precies waar je doorheen gaat, ik ga namelijk door hetzelfde heen sinds afgelopen zomer. Ik vroeg me af of je er misschien al achter bent gekomen wat het is?
Groetjes,
NoaNoa -
Ik ben ook benieuwd hoe het nu gaat
Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Zou het misschien kunnen zijn, dat je eigenlijk op jongens valt?
X
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nu ervaar ik veel onzekerheid, achterdocht en huilbuien
Ik ben heel gevoelig voor depressies inclusief de psychosomatische gevolgen. Ook heb ik het borderline syndroom. Al is dat laatste qua hevigheid op een laag pitje beland, dat wil zeggen het zwart/wit is er altijd maar het zelfbeschadigen doe ik al jaren niet meer.
Nu ervaar ik veel onzekerheid, achterdocht en huilbuien. En natuurlijk mijn psychosomatische klachten die er voor zorgen dat ik niet uit de welbekende cirkel kom.
Natuurlijk speelt onze vrijheidsbeperking door corona ook zeker mee.
Iemand een gouden tip om uit die cirkel te geraken?
Als eerst die lichamelijke klachten maar verdwenen waren...maar zit het begin niet op een ander deel van de cirkel?
Ik moetcer wel bij vertellen dat mijn problemen was veelal uit mijn verleden komen. Op gegroeid met moeder met alcoholisme, 15 jaar relatie met dagelijks lichamelijk en geestekijje mishandeling ( en verrichtingen,) en daarna relatie met meervoudig overspelige narcist die me nog steeds walgelijk tart..
Iemand iets soortgelijks, zelfde ervaringen misschien?
Vriendinnen heb ik niet dus praten er over doe en kan ik niet...
LfsMargaMarga 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Lach terwijl ik mezelf kapot wil huilen
Hoi
Het leven is echt niet leuk meer. Ik heb geen vrienden en lach terwijl ik eigenlijk mezelf kapot wil huilen. De dagen duren lang en gaan traag. Niemand snapt dat ik geen hulp wil Nouja geen hulp meer wil. Dit omdat ik al sinds kinds af aan hulp heb en t toch niet werkt. Soms twijfel ik aan mezelf omdat als ik geen antidepressiva slik het wel lijkt alsof ik 2 gezichten heb. En dat doet me zoveel verdriet want ik wil niet de boze ik zijn die iedereen pijn doet. Ik voel me altijd alleen en nu nog meer dan eerst. Ik ben iedereen kwijt m’n vrienden m’n vader. Ik kan mezelf wel in de grond graven. Ik wou dat ik iets had om voor te leven. Maar de donkeren wolken worden steeds erger. En zijn ze even weg dan komen ze altijd weer terugKab20Kab20 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Via dating app, nog niet ontmoet, maar ik hou van hem
Ik heb 4 maanden geleden iemand ontmoet op een dating app.
Alles was vanaf t begin af aan heel erg leuk.
Geen sexueel getinte gesprekken.
Gewoon neutraal en gezellig.
Vanaf het begin af aan vertrouwd.
Nu 4 maanden verder en een stuk serieuzer geworden.
Het enige is dat hij zijn beloftes niet nakomt. Nog steeds niet gevideobeld of een selfie gestuurd.
Hij zegt dat hij van mij houdt en een toekomst wil en alle mooie dingen in het leven met mij wil opbouwen. Deze maand zouden we dan ook eindelijk af gaan spreken. Ik denk dat ik hem nooit zal gaan zien.
Maar ik ben zoveel van hem gaan houden.
Als hij slechte dagen heeft appt hij de hele dag door lieve dingen.
En daarna hoor ik steeds minder de dagen er na . Die dingen doen mij pijn en ik raak steeds verder in een depressie.
Lig dagen lang te huilen in bed, eet bijna niet en slaap slecht.
Hoop dat iemand mijn verhaal herkent.
Er zijn nog veel meer dingen, maar ik heb gewoon niet de kracht om dat uit te typen.
Is er iemand die advies heeft?VosjeM-
Wat zou je als advies geven als je een vriendin zou hebben die in deze situatie zit?
GroetjesAnoniem - Alle reacties weergeven...
-
Je bent verliefd op het gevoel, op een droom, op hoop. Ja, hij geeft jou dat gevoel en dat weet hij heel goed. Hij kent je zwakke plek omdat je je open hebt gesteld. Hij is denk ik helaas niet degene die je denkt dat hij is. Misschien een hele andere man. Niet van de foto. Daarom kan hij niet live chatten. Ik denk dat. Ik hoop dat je hem snel los kan laten en met andere mannen gaat chatten. Mannen willen juist snel afspreken. Te lang mailen, chatten of bellen ga je een beeld vormen en er kunnen zeker gevoelens ontstaan. Dat is gebaseerd op hoe jij denkt. Of jullie elkaar gaan zien of het houdt op. Zeg dat tegen hem. Hij kent je niet al denk je van wel. En hij heeft nu al over jullie toekomst. Niet serieus. Sorry maar hij geeft je nu al een rot gevoel, een onrustig gevoel. Leer andere mannen kennen en kies een man die bij je past. Succes
Sam
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Alleen voelen, maar niet alleen zijn.. hoe leg je dit uit..
11 jaar een relatie, 2 mooie kinderen, lijkt het perfecte leventje te lijden .. voor een buitenstaander een leven dat hij/zij ook zou willen .. denk ik soms bij mezelf.. ligt het aan mij? Ben ik diegene dat een probleem heeft? De eenzaamheid overheerst de drukte in huis, de stress .. alleen voelen, maar niet alleen zijn.. hoe leg je dit uit .. Het is moeilijk te verwoorden wat de eenzaamheid teweeg brengt .. het gevoel te hebben dat je je leegte met niemand kan delen tussendoor er luisterende oren rondom je heen zijn .. jezelf terug gekeerd in je vel voelen zonder dat iemand door heeft wat er in jouw hoofd speelt .. dag in dag uit blijven presenteren thuis, op het werk, klaar staan voor anderen, maar jezelf hierin verliezen en niet meer stil kunnen staan bij jezelf .. het gevoel hebben de leegtes niet te kunnen opvullen met de mooie kleine dingen in het leven .. genieten? Niet meer weten hoe je echt moet genieten. De leegte/eenzaamheid overheerst sluimerend door de jaren door .. 27 jaar .. de Fleur van je leven wordt er gezegd .. misschien zal het dan toch aan mezelf liggen .. op zoek gaan naar een forum om anderen hun verhaal te lezen zodat ik dat van mij kan minimaliseren en opnieuw mezelf opzij kan schuiven. Door gaan, me een robot voelen dat dag in dag uit moet doorgaan en doorgaan .. het gevoel hebben elk moment te kunnen crashen , maar mijn hoofd dat het overneemt en zegt om door te gaan, om er te moeten zijn voor mijn gezin, familie. De ander! Maar soms wil ik alleen maar eens horen dat een ander eens vraagt aan mij hoe gaat het met jou ..Kelly- Alle reacties weergeven...
-
Beste Kelly,
Een mooi en tegelijkertijd verdrietig verhaal. Knap hoe je dit zo kwetsbaar verwoord. Je schetst een voor mij persoonlijk heel herkenbaar beeld. Heel treffend: 'alleen voelen, maar niet alleen zijn.'
Ik ga rondom dit thema een kleinschalige theatervoorstelling maken en ben op zoek naar ervaringsverhalen om het thema verder uit te diepen. Mocht je interesse hebben om in contact te komen, laat het dan weten.
Veel liefs,
LarissaLarissa
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Voel me een nietsnut
Ik ben sedert maanden thuis door problemen op het werk. Ik ging eigenlijk altijd graag werken. Nu voel ik me een nietsnut. Het is allemaal begonnen met paniekaanvallen tot uiteindelijk een depressie er bovenop. Het zijn vooral de lichamelijke klachten die me bang maken. Ik vroeg me dus ook af wie zich hier in kan vinden en welke klachten jullie zoal ervaren.Yolanda-
Heel herkenbaar .Gr Andre
Andre - Alle reacties weergeven...
-
Hallo Yolanda,
Herkenbaar wat je schrijft. Ik zit in een soortgelijke situatie en heb ook last van paniekaanvallen en depressie mede veroorzaakt dooreen onverwerkte, zware burnout. De lichamelijke klachten die ik ervaar zijn last van gespannen spieren, maagspanning, enorme nervositeit in mijn lijf, vaak in mijn buik, slappe benen, tinnitus, duizeligheid, licht in mijn hoofd, intens moe zijn. Ik ben continu aan het denken over van alles en nog wat...heden, verleden, toekomst. Alles is teveel, ben tot niets in staat. Voel me vreselijk schuldig en schaam me omdat ik niet in staat ben te werken en ik niet "voldoe". Heb moeite met communiceren, heb vrijwel geen sociale contacten de laatste maanden...en zo kan ik nog wel even doorgaan. Drama dus, bah. Ik herken mezelf totaal niet meer.
Heb je wel hulp? Je schrijft over paniekaanvallen en depressie door problemen op het werk, misschien kan het ook een burnout zijn?Jackie
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik probeer er voor haar te zijn, ze is depressief
Hey, wat ik nu ga delen is hoe ik over depressie denk, of iedergeval: wat ik denk te snappen. Zelf heb ik er gelukkig nooit last van gehad, maar een goeie vriendin van mij helaas wel. En ze heeft er nog steeds last van.
Ik wil graag mijn ei kwijt en ik hoop dat de mensen die dit lezen niet oordelen over hoe ik er over denk, ik doe echt heel erg mijn best om mijn vriendin goed te kunnen begrijpen. Om de ziekte goed te kunnen begrijpen. (filmpjes op YouTube kijken met ’hoe om te gaan met depressieve mensen’ en het internet afgezocht naar informatie)
Wat ik wel weet, is dat je je naar voelt, zacht uitgedrukt. En dat je het vaak helemaal niet meer ziet zitten. Bij mijn vriendin ziet het eruit alsof ze op sommige momenten inderdaad de moed aan het opgeven is en dat is heel pijnlijk om te zien. Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe. Ze komt bijna nooit meer naar school, terwijl het mij juist een goede afleiding lijkt.
Maar, op andere momenten kan ik er best wel een beetje boos om worden hoe ze het aanpakt. Ze laat bijna nooit meer van zichzelf horen, gaat met haar vriendje naar feestjes in het weekend en ze spreekt wel vaak af met andere vriendinnen terwijl ik zeker 3x per week vraag hoe het met haar gaat. Maar daar is ze dan te moe voor om te reageren, of te druk in haar hoofd. Dan denk ik ook: misschien zou je minder druk in je hoofd worden als je minder gaat feesten. Ik probeer er echt zo min mogelijk druk op te zetten als ik iets vraag, maar het is als buitenstaander zo lastig om dit te kunnen begrijpen. Op sommige momenten zou ik zo graag een kijkje in haar gedachten willen nemen.
Misschien dan mensen nog tips hebben? Ik probeer er voor haar te zijn, heb ik ook meerdere keren laten weten maar ze doet er niks mee. En ondertussen is ze wel hele verhalen aan het delen met vreemdelingen op Instagram over haar situatie. Ik zou haar denk ik veel beter kunnen begrijpen, maar om daar druk op te leggen lijkt me helemaal geen goed idee.
GroetjessJulia-
Het zou weleens kunnen dat je vriendin zich niet veilig jou voelt. Je voelt wel of mensen je steunen of dat ze vooral iets van je vinden en vinden hoe je t zou moeten doen en dat voor steun aanzien. Dat is niet steunend. Telkens maar vragen hoe het gaat en of het al beter gaat.... zo werkt t niet . Ga er maar gewoon van uit dat ze zich beroerd voelt. Goed en knap dat ze nog onder de mensen komt.
Mala -
Hoi Julia,
Wat vervelend. Ik kan me voorstellen dat het frustrerend is. Heeft je vriendin psychische hulp?
Het kan zijn dat ze het moeilijk vindt om één-op-één te praten en dat de andere vriendinnen er niet naar vragen. Of dat ze daar 'makkelijkere' afleiding vindt.
Het kan ook zijn dat ze zwaarte bij je voelt, juist omdat je je zo in haar inleeft. Dat betekent niet dat je iets verkeerds doet. Uit je verhaal maak ik op, dat je erg je best doet om er voor haar te zijn. Maar misschien haalt ze op dit moment een bepaalde lichtheid bij haar vriend en die andere vriendinnen. Nogmaals, dat ligt niet aan jou. Jouw manier van hulp sluit misschien even niet aan bij wat zij op dit moment zoekt.
Ik denk niet dat je je het erg op jezelf moet betrekken. Je kunt wel aan haar aangeven dat je er graag voor haar wilt zijn, maar het ook wel moeilijk vindt hoe dat te doen.
En dat je het soms lastig vindt dat ze wel tijd heeft voor haar vriend en andere vriendinnen en niet voor jou (lees ik dat goed)? Misschien moet je haar gewoon vragen waarom ze jou dan niet opzoekt.
En als de vriendschap van één kant blijft komen en ze wel gewoon met anderen blijft afspreken, dan is de reactie van 'anoniem' (de eerste onder je vraag) misschien wel de juiste. Pak je eigen dingen weer op. En geef aan je vriendin aan dat ze altijd naar je toe mag komen en dat je er voor bent. Maar dat je haar niet steeds zal vragen hoe het met haar gaat. Omdat het voor jou ook lastig is. Ga dan ook vooral weer leuke dingen doen met anderen!
Ik hoop dat je hier iets aan hebt.Tessa - Alle reacties weergeven...
-
Ze zal je op haar manier dankbaar zijn. Soms wil iemand juist de ander er niet te veel mee belasten. Ze denken dat ze er alleen uit moeten komen. Dat is natuurlijk ook zo, want alleen zij kan er iets aan doen door hulp te vragen/zoeken. Denk dat ze de overtuiging heeft, dat ze het niet verdiend Of te wel niet goed genoeg voelen. Complimenten kunnen helpen. Denk vooral aan jezelf. Het is niet makkelijk!
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
De draad weer op zien te pakken
Mijn naam is Resi en ik ben 42 jaar oud.
Moeder van 2 dochters van 18 en 20.
In 2015 is er bij mij ptss vastgesteld.
In het kort mijn situatie:
Op mijn 18e uit huis gegaan omdat ik door mijn ouders geestelijk en lichamelijk werd mishandeld.
Gaan samenwonen met mijn ex waar ik op dat moment 3 jaar mee samen was, en we kregen 2 dochters.
Deze relatie zie ik nu in was een uitvlucht om bij mijn ouders weg te kunnen zijn en me veilig te kunnen voelen.
Mijn ex blijkt een op en top narcist en ook hij heeft mij geestelijk en lichamelijk mishandeld.
In 2015 naar een relatie van 23 jaar ben ik gevlucht naar een vrouwenopvang.
Ik heb inmiddels een eigen huisje waar ik woon met mijn jongste dochter.
Het was de bedoeling dat Ik vanuit de opvang terug zou gaan naar mijn oude woonplaats.
Dan wou mijn oudste dochter weer bij mij gaan wonen.
Omdat mijn ex mij bleef lastig vallen is er besloten voor mijn rust en veiligheid afstand te bewaren en woon ik nu 40 km verder weg.
Mijn oudste vind dat te ver weg van haar vriend en bleef bij vader.
Inmiddels is ze helemaal gehersenspoeld en wil al ruim 3 jaar niks meer van me weten.
Mijn ex is veroordeeld voor het huiselijk geweld en heeft een contactverbod. (waar ie niks van aan trekt)
Ik heb geen contact meer met mijn fam, mijn schoonfam houd mijn ex de hand boven het hoofd.
Ik heb geen vrienden en dus behalve mijn dochter geen aanspraak.
Ik heb voor mijn veiligheid mijn oude vrienden die ook bevriend zijn met mijn ex moeten laten voor wat het was.
Ik slik sinds ong half jaar 120 mg antidepressiva.
Ook slik ik medicatie voor mijn te hoge bloeddruk door de stress.
Waar ik tegen aan loop bij mezelf is dat de omgeving niet goed begrijpt wat ptss en een depressie inhoud.
Ik krijg geregeld te horen dat ik nog te veel met mijn ex bezig ben en daarom niet vooruit kom.
Ik vind dit zeer kwetsend om te horen.
Mijn ex is een narcist is zolang hij leeft zal hij mij blijven proberen kapot te maken.
Het is geen gewone relatie waarbij je het boek kunt sluiten.
De eenzaamheid is iets waar ik veel last van heb.
Kunnen praten met mensen die begrijpen hoe je je voelt.
Ik hoop dat ik hier wat kan leren en advies is altijd welkom!Resi-
Dag Resi,
Ik heb ook een zware ptss en depressie, ook geen echt liefdevolle jeugd gehad, en getrouwd om thuis weg te zijn, al besefte ik dat allemaal toen niet, ik was niet ongelukkig, wel wat naief. Ik ben gescheiden en zelfs nog lang vrienden met hem gebleven. Mijn ptss en depressie komen van een latere (recentere) relatie maar er was geen sprake van narcisme, wel was mijn ex- vriend ook beschadigd door dingen van vroeger.
Ik begrijp dat je wel degelijk je ex achter je wil laten en er niet wil mee bezig zijn, maar zo werkt ptss helaas niet: het is intrusief, opdringerig, als je bepaalde triggers krijgt. Mensen zouden daar niet zo over mogen oordelen. Ik heb al 3 j. ‘Geen omgeving’ meer, in de zin dat ik me afsluit, het leven zien gebeuren doet me te veel pijn.
Ik heb ook geen contact meer met familie. Mijn moeder verwijt me al mijn hele leven vaak dingen, omdat ik niet gekopieerd heb wie zij is en hoe zij leefden. Ik was vaak niet goed genoeg. Ze wilden een kopij van hen, maar daar werd ik ziek van. Mijn broer heeft me laten vallen, vrienden behoorden tot het sociale netwerk van mijn ex- vriend. Eenzaamheid is snijdend, zeer snijdend.
Heb je al EMDR (traumatherapie) geprobeerd?
SterkteK -
Dag resi. Houd moed en praat erover
Dennis -
Als het kan voldoende rusten en praten helpt. Je bent niet alleen.
Anoniem -
Ik zie dat er geen reactie komt.mss al te lang geleden.in ieder geval altijd opletten voor kapers op de kust.er zijn altijd mannen die zoeken naar dit soort vrouwen die geïsoleerd zijn.altijd zijn er die doen alsof ze je willen helpen maar een andere agenda hebben.grlulkug weten wij wel dat deze posts gestuurd worden in tijden van stress en.pijn en er altijd wel een netwerk van familie en vrienden is en ook lichtpuntjes.
Anonimo - Alle reacties weergeven...
-
Dit is bijna eng......dit had exact mijn verhaal kunnen zijn! Ook ik ben geestelijk en lichamelijk mishandeld thuis (ik ben bijna opgelucht dat beiden ouders overleden zijn)
Jong weggevlucht uit huis en samen gaan wonen.Ik ben HSP (hoogsensitief en een empaat) wat als een magneet narcisten aangetrokken heeft.Met alle ellendige gevolgen van dien.Mijn hele leven heb ik moeten vechten en strijden voor mijn bestaansrecht.Mensen die altijd grof misbruik van mijn naïviteit en goedheid hebben gemaakt.Ook ik heb in een daklozenopvang gezeten.Ik heb een liefzoontje van 7 jaar maar hij heeft ADHD en is erg hulpbehoevend.Familie en vrienden heb ik niet meer.Mijn lieve broertje heeft 17 jaar geleden zelfmoord gepleegd.Ik heb m zelf gevonden ook....mijn oudste zoon van 24 wil niets meer met mij temaken hebben door hersenspoeling van zijn verborgen narcistische vader.Ik heb m al 6,5 jaar niet meer gesproken of gezien.Ik heb de laatste 5 jaar keihard gewerkt aan mezelf en al mijn schulden opgelost.Ik woon sinds 5 jaar in mijn heerlijke huisje.In een nieuwe stad waar ik niemand kon.Alles helemaal zelf opgeknapt en gedaan,geen hulp.Alles op de rit weer.....maar ik moet vechten om uit de depressie tekomen.Ik vraag mij vaak af wat ik hier nog doe.Ik heb zo een heimwee naar huis! Veel verplichtingen en weinig plezier.Ook ik heb ptss en een lichte vorm van borderline.Daar heb ik intensieve therapie voor gehad in het verleden wat mijn leven enorm heeft veranderd en daarmee mezelf gered.Daarna zelf het spirituele pad verder opgegaan.
Het leven voelt gewoon heel zwaar.
Ik ben 6,5 jaar geleden gestopt met drinken.Gestopt met mijn jointje s'avonds.Medicatie durf ik niet te gebruiken want ik ben verslavingsgevoelig.Beiden ouders waren ook verslaafd trouwens.
Ik zou heel graag eens met je praten.Je lijkt mij een enorm sterke en lieve vrouw.Respect voor jou!! En ja....we mogen trots op onszelf zijn wat we allemaal bereikt hebben.Datmag ook wel gezegd worden.Nicole
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Is dit wel de juiste diagnose?
Hoi, sinds een half jaar kreeg ik door de psychiater de stempel 'depressie' als ziekte. Ik weet echter niet of dit wel de juiste diagnose is, dus deel ik mijn verhaal hier. Een tweetal maanden lang sukkelde ik met enorme werkdruk/stress waardoor ik - in chronologische volgorde- moeilijker kon slapen en eten, tot wanneer zelfs slaappillen en eetlustbevorderende pillen me niet meer hielpen. Voor mij leek dit dus een burn-out, hoewel ik echter ook nergens meer zin in had. Ik moest uiteindelijk opgenomen worden in het ziekenhuis omdat mn slapeloosheid me helemaal deed halluciner en. Daar hebben ze me dan ook (naast zwaardere slaapmedicatie) efexor voorgeschreven. Veel beter voelde ik me daar niet bij. Mijn grootste probleem bleef echter ongewijzigd: het constant nadenken. Ik denk constant na over wat er nu eigenlijk scheelt met mij, tot het extreme toe en dan voel ik ook de drang om dit uit te pluizen op het internet. 'ben ik burn-out of depressief? Ben ik hoogbegaafd /hoogsensitief/autistisch?' (Ik sloeg namelijk een leerjaar over.) Dit zorgt ervoor dat ik nog steeds niet met volle aandacht bij toffe momenten kan genieten. Er is echter geen sprake van angsten of dergelijke. Ik durf en kan alles, maar mijn constante denken belemmert me enorm. 'Zijn er mensen die hiervoor misschien een medicatie weten die dat denken wat kan dempen? Ik kom er zot van en misschien ook depressief. Want als ik van niets meer kan genieten/nergens voldoening uithaal, wat heeft het leven dan nog voor zin? Ik probeer meditatie en dergelijke uit, maar dat is allesbehalve simpel. Alvast bedankt voor de reacties, Jasper.Jasper-
zo herkenbaar de hele dag gaat dat hoofd maar daardoor wil ik gewoon niks meer doen tv kijken lukt niet niks lukt meer en ze zeggen dat ik depressief ben maar wordt depri van dat denken dat niet te stoppen is
dolly - Alle reacties weergeven...
-
Dit is echt herkenbaar bij mij. Ik ben ook al 4 maanden aan het worstelen met hetzelfde gedachten als jouw. Niks lukt mij en hiervoor was ik een super actieve persoon met plezier in het leven, werk en alles.
Mu
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Bang dat ik weer in die hel kom
Om het verhaal kort te houden ben ik 3 jaar geleden in een zware depressie geraakt met tot gevolg zelfmoordpoging angst stoornis hyperventilatie (nu chronische) somatisatie stoornis . Met alle gevolgen van dien. Heb 1,5 jaar ziektewet gehad en bijstand. Nu ben ik weer gaan werken omdat ik het beter vond gaan en dus daarom ook niet meer thuis wilde zitten en weer mee wilde doen aan de maatschappij . Ik werk 4 ploegen dienst en vanaf de eerste week begonnen met kleine stukjes alle klachten weer terug te komen tot nu. Alles komt weer terug en me lichaam is weer helemaal uit balans en vol spanning. Alles doet pijn heb weer aanvallen krijg weer paniek weer angst etc. Ziektewet en bijstand zijn uiteraard gestopt vanwege weer werken. Ik ben weer oververmoeid en alles gaat weer fout. Wat moet ik nu doen? Ik wil graag proberen vol te houden en denk probeer ook op het werk positief te zijn en positief te denken maar het blijft gewoon weer terug komen. Ben bang dat als ik nu alle signalen ga negeren dat ik weer in de hel kom van 3 jaar geleden tot vorig jaar.Robin-
Misschien is een relatie wat voor je
m -
Hallo,
Ik weet niet of mijn berichtje op tijd komt
Je doet er toch goed aan even een time out te nemen. Proberen alles rustig op een rij te zetten
Het kan zijn dat het nog net even te vroeg is. Ik vind heel vervelend voor je. Maar ik vind het heel dapper dat je toch allemaal probeerd. Respect en succes !Slof - Alle reacties weergeven...
-
4 ploegendienst? Zeer ongezond.
Op zich kan dat al heel slopend zijn.
Kun je niet in de dagdienst?Q
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik zit in een cirkel
Ik zit momenteel in angst waar depressie uit voort komt. Heb medicatie maar angst overheerst waardoor ik nu in een cirkel zit en uit wil. Ik wil weer kunnen lachen lol maken leuke dingen doen zonder het geforceerd te doen. Zit ook in de overgang mijn dag begin nu sinds 2 weken op mijn telefoon maar hulp zoeken zo maak ik mezelf gek ik weet het. Ik moet nog 2 weken wachten en dan mag ik maar een psycholoog. In mijn ogen veel te langKs-
Ik heb precies het zelfde als jij, ook heel erg depressief wegens de overgang. Voel me zo alleen ik zoek lotgenoten.
Voel me zo slecht en machteloos.Maria - Alle reacties weergeven...
-
Dames,
Luister eens de podcast ' opvliegers' . Zeer populair. Kijk eens op de site van vuurvrouw. Jullie zijn niet de enige, ook niet alleen! Doen hoor.
SterkteMala
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Oneindig gevecht tegen nare gedachtes
Ik weet niet of het valt onder depressie, maar als het iets anders is, dan weet ik niet wat het is.
Ik heb het gevoel dat ik mentaal tegen dingen moet vechten. Em verschillende dingen triggeren de gedachtes waar ik tegen moet vechten. Ik zit tijdelijk in het buitenland voor school, en mijn tijdelijke vriendin hier komt uit Finland. Ze verteld me het verhaal dat haar 40 jarige docent haar en haar klas heeft uitgenodigd om naar zijn zomerhuisje te gaan en daar een feestje te hebben. Prima. Maar er is een wedstrijd (door hem georganiseerd) dat degene die de minste kleding draagt de wedstrijd wint. Zij is er okee mee want ze is fysiotherapeut en ze heeft alle klasgenoten in ondergoed gezien. Ze is dan in Finland en niet meer mijn vriendin, maar de gedachte dat ze op een feestje in weinig kleding staat de beach volleyballen voor haar klas en docent geeft mij mentale gedachtes die ik niet wil hebben. 2 maanden geleden verloor ik een gevecht en brak ik in tranen uit en was bereid om het te beëindigen.
Er zijn periodes waar ik zelfmoordneigingen heb, en periodes waar ik me gelukkig voel. Nog nooit heb ik een poging gedaan ertoe, maar het leven voelt als een oneindig gevecht tegen de nare gedachtes in mijn hoofd en ik weet niet hoe lang ik er nog tegen kan vechten. Ik ben nu 20 en die 2 maanden was ik bereid te stoppen met vechten. Mijn vriendin (die toen nog niet mijn vriendin was) heeft me er doorheen gesleept. De volgende keer is ze er niet om me er doorheen te slepen.
Tips?
Ik heb een hechte familie en alhoewel weinig vrienden, wel goede vrienden. Tips over wat te doen, wat niet te doen, of oorzaken zijn gewaardeerd.StijnStijn 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Vage lichamelijke klachten
Hallo,
Ik heb al een jaar of 30 vage lichamelijke klachten. Ik ben daar de hele dag in mijn hoofd mee bezig en kan het niet van me afzetten. ik heb jaren sertraline gebruikt en tot een jaar geleden ging dit best goed. Ik heb ademhalings therapie gehad, cgt therapie maar ik blijf klachten houden. Omdat de sertraline blijkbaar uitgewerkt was ben ik gaan afbouwen. Nu doe ik het zonder maar ben zeer onrustig. Een tijdje bupropion gebruikt vanwege het stoppen met roken maar dat was een drama. Wie o wie herkent dit en heeft een oplossing?
Mvg,
HenkHenk-
Ik hoop dat er mensen zijn die tips voor je hebben 🙏🏼
Anoniem -
Overigens om uit hoofd te komen:,Ik denk dat mindulness kan helpen, of andere (antidepressiva) medische, zvm afleiding zoeken, op zoek naar oplossingen voor je klachten, stoppen met roken sowieso
En zijn weinig mensen actief op dit forum topic maar ik hoop dat je nog meer reacties krijgtAnoniem - Alle reacties weergeven...
-
Mindfulness bedoelde ik
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Somber door veranderingen en kritiek.
Hallo,,
Iedereen ziet dat het goed gaat. Maar dat is in sommige situaties soms schijn. Ik hou mijn mond. En lach mijn onzekerheden weg. En ik laat wel eens een traan achter wanneer ik alleen ben.
Het begon vorig jaar:
Ik woon op een kleinschalig leefgemeenschap vol van een bekend visie gelijkwaardigheid.
Nou er begeleiding zijn weggegaan is het thuis veranderd. Ook op een werk gedeelte waar ik in de praktijk werk is. Ook veranderd..
Zo waren er ook staigiares . In het verleden werdt ik geholpen door een organisatie accare. De staigiare die soms gemeen tegen me was . Is nou hulpverlener. En .. op de een of andere manier heb ik dat verwerkt met emdr. Later vorig jaar . Was er een staigiar van 28 die een jaar of 2 naar drenthe is verhuisd. Ik kon eerst goed met hem vinden. Later moest hij andere dingen leren als koken. En met andere huiswerk dingen. Helaas was ik met het laatste door hem en de leiding niet op de hoogte gehouden. Wat met mijn pber was afgesproken ging even.. maar helaas werdt alles anders toen hij ook naar het werk gedeelte ging. Waar ook andere staigaires waren. Verder moesten de leiding kijken hoe ik werk. En soms deed ik mijn werk goed en was het gezellig . Andere keer werkte ik alleen.
Verder ging dat het hele jaar door. Ik heb het pas 5 maanden kunnen delen. Het was gek genoeg bijna niemand opgevallen van de leiding. Vooral van het afscheid van die staigiar waar ik afscheid van nam. Want hij vroeg of ik een moment voor me had. En toen zei hij dat hwt hoopt dar het beter gaat en de rest van de staigiares en de mensen die er werkte aardig tegen me zijn en zei dat we een goede klik hadden. Daarna op de manier dat ik zei of we elkaar zouden zien naast toneel en hier zei hij.. je moet maar zo zien als we elkaar niwt hadden ontmoet weten we niets van elkaar bestaan. En moest ik hem beloven iets beter mijn best te doen zodat het beter wordt. Later waren er geen staigiares. Sommigen op de drenthe college waar hij zat gingen naar het buiten land hij ook met een vriendin uit ewn klas. Naast dat hij samen woont met zijn vriendin hoor ik wel dat hij vriendschappelijke iets heeft vianvia een klasgenoot en vriendin van dat meisjem zowieso leek het me dat hij meerdere connecties if relaties met vrouwen heeft naast dat hij bij zijn vriendin zou blijven.
Al heeft hij op zijn profiel staan. Leven uit liefde uit jezelf en de ander en 100% natuurlijk.. hij heeft mij wel in de war gebracht met een lange knuffel na zijn kritiek eingelijk was hij over mijn grens gegaan en niemand had dat in de gaten gehad. Ik voel me wel schuldig over en krijg hulp van de CCE.
Ik snap niet waarom dat weer veranderd. Over hoe ze me nou begeleiden op de werk en woon gedeelte. Het liefst wil ik mezelf pijn doen. Of huilen of .. nou ja dan voel ik dat ik me aanstel of dat ik heb gefaald..ElienElien 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Chronisch depressief
Ben vergeten hoelang ik nu al depressief ben...20 jaar..25 jaar...ongeveer...maar ik ben er nog...jammer eigenlijk van al die jaren...heb trouw alles gedaan wat me werd opgedragen..niks hielp..enige lichtpuntje is dat het einde nadert....gek he...ik kan er wel om lachen...het beste aan alle mensen die chronisch depressief zijn. Probeer er soms maar eens om er over te lachen..AnoniemAnoniem 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Wat is het nou?
Soms ben ik depressief, soms voel ik mij neutraal. Maar wat ik ook probeer, ook als ik iets leuks wil gaan doen, dan heb ik toch geen zin meer in het leven. Hoe komt het toch dat ik alles zat ben? Iemand die dit begrijpt?Mijn gevoel, emoties, lijkt wel opgedroogd. Het enige wat mij boeit is de natuur en dieren. Maar wat ik zelf nog hier moet? Als kind was ik zo vreselijk bang voor de dood. Later een ander kind nog geholpen met dezelfde angst die ik zo goed kende. En nu? Nu wil IK niet meer? Ik begrijp mijzelf niet meer. Kan alleen wel zeggen dat mijn leven erg moeilijk was.Zwart-
Ken dat gevoel, weet ook niet hoe ik ermee moet omgaan
Anoniem -
Nou daar knap ik erg van op.
🤨Zwart -
De hel op aarde
Lena - Alle reacties weergeven...
-
Nooit een goeie dag Lena?
Vandaag voel ik mij belabbert.
Morgen hoop ik een betere dag.Zwart
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Is dit een ex met depressie?
In januari mijn vriend leren kennen en vanaf het begin was het zo geweldig en mooi. We zagen elkaar bijna elke dag en hadden veel contact ook gedurende de dag, over het werk enz. Na 2 maand kreeg hij opeens rugpijn en merkte ik dat hij wat afstandelijker werd. Hij gaf een week later aan dat het te snel ging en hij nog dingen moest verwerken maar mij absoluut niet kwijt wou. Ik begrijp dat aangezien hij nog niet heel lang uit een vorige relatie kwam en er nog een huis was wat verkocht moest worden en hij dus tijdelijk weer thuis woont wat natuurlijk ook niet altijd leuk is.Het contact werd daarna minder maar nog wel dagelijks, alleen afspreken werd steeds lastiger.Na 2 weken weer een bakje gedaan en gaf hij aan dat het allemaal niet wou in z'n hoofd.Ook gaf hij aan dit 2 jaar eerder te hebben gehad en te maken heeft met iets uit het verleden.Hij heeft ook hulp ingeschakeld. Ik had niet door dat het zo erg was en wist ook niet echt hoe ik er voor hem kon zijn en zelf gaf hij aan dat ook niet goed te weten..Ik vond het moeilijk dat het contact zo stroef ging en we elkaar weinig zagen.2 weken later ben ik weer bij hem geweest en gaf hij aan dat we er beter mee konden stoppen,want z'n hoofd wil niet mee werken voor nu....Ik denk ook dat dit nu beter is , maar vraag mij af of dit dan echt de depressie is en kan dat weer veranderen?Mv- Alle reacties weergeven...
-
Sorry om het te zeggen maar hij wil gewoon geen relatie met je. Of überhaupt iets. Het maakt niet uit of hij een depressie heeft of wat dan ook. Hij wil gewoon niks. Probeer verder te gaan met je leven❤️
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Verwerking en toekomst
Hallo,
Ik zit in een depressie en onlangs is :
Borderlinestoornis
Afhankelijkheidsstoornis
Dwangstoornis gediagnosticeerd.
Tevens heb ik al jaren ADHD.
Ik kan alleen maar huilen, boos worden of zijn, onvrede met mijzelf mede vanwege mijn lichamelijke beperkingen waardoor ik ook niet meerbkan werken.
Over 3 ,5 maand hoor ik ws pas hoeveel procent ik afgekeurd zal worden.
De arboarts en nog enkele zeiden 100 %.
Dus even een stuk wandelen is er niet bij, fietsen gaat ook niet lang....
Elke dag weer sta ik op met dezelfde nare gevoelens, wat ga ik doen?
Ga dan dingen ondernemen en hierbij over mijn grens ga en is de cirkel weer rond.
Ik heb ook al teveel medicatie, zonder maar ook met alcohol , ingenomen om even een poos te slapen en het in mijn hoofd rustig kon worden.
Ik ben 63 maar soms denk ik : het is goed zó, voor mij hoeft het allemaal niet meer.
Ik ben alleen en mis gewoon iemand naast mij die mij vasthoudt en nergens toe dwingt...zoals in mijn huwelijk wél het geval was.
Heb al hulp en ga verder in therapie maar pas in september, hoe kom ik die tijd door?!
Mijn vader is een half jaar geleden heel onverwachts overleden, heb ook geen afscheid kunnen nemen.
Een heel verhaal .
Eigenlijk nog niet alkes verteld maar dit is even genoeg.Anoniem-
Halo annoniem wat een zwaar leven zo voor jou, begrijp heel goed dat je het leven soms niet meer ziet zitten. Ziek en eenzaam drank en pillen herkem veel. In je verhaal. Je hebt arm om je heen nodig en vertrouwenspersoon. En dat je moet wachtem op hulp duurt erg lang. Bel. Zelf regelmatig met. Luistetlijn vrijwilligers die goed kunnen luisteren en even niet zo eenzaam voelt
Ook chat. Ik met rouwchat mensen erg begaan met je, tijdelijke oplossingen tot je goeie hulp krijgt, maar hoeft het niet alleen te doen, is erg zwaar voor je, hoop dat je. Iets hebt aan tips en goeie hulp krijgt in toekomst.. Je bent sterk.. Knuffel. SandySandy - Alle reacties weergeven...
-
lieverd en lieverd ik ben zelf nu 75 , zo 35 jaar geleden heb ik mijn eerste zware depressie gehad dat heb bij elkaar zo 2 jaar geduurd . Heb daarna mijn goed gevoeld en en was altijd bezig , en had moeiten met stoppen gin altijd maar door . Mijn vrouw heeft het achteraf heel zwaar gehad , maar ik merkte dat niet omdat ik mij goed voelde. Nu achter af was ik al ziek. Ik kreeg een dik jaar geleden weer na zoveel jaren een zware depressie ,volgens mij had ik in een euforie mijn onderhouds medicijnen niet meer ingenomen en in die tijdt hadden we zware stres en toen is het weer teruggekomen . Nu een dik jaar verder gaat het weer wat beter , komt ook door de verhoogde medicijnen. Ik gun al de hulpverleners een weekje een depressie dan pas weten z pas wat iemand voel zoals angsten lusteloosheid ,kan je bed niet meer uit komen ,je afsluiten , en niet meer willen leven , hele dagen malen , je wilt alleen maar slapen. En je denkt dat het nooit meer goedkomt . Ik voel mijn nog niet helemaal goed ,dat vrije onbezorgde leven is voor bij, maar het. Is nu aanvaardbaar ,dus voor jou en jullie is er nog hoop dus geef nog niet op en praat goed over je gevoelens met je hulpverlener sterkte lieve mensen Gr ruud
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ben ik gek
Ik sukkel al 2jaar met pijn in handen en polsen. Spontaan op komen zetten. Nog steeds in de medische mallemolen maar niemand die nog iets weet of snapt waar het vandaan komt. Zelfs in buitenland al geweest, zonder resultaat.
Psychisch vreet dit aan me, al 2 jaar thuis, baan kwijt. Enorme onzekerheid, uwv als zwaard van Damocles hangend boven mijn hoofd. Wacht al 3 weken nerveus op belletje voor de keuring..
Toen ging afgelopen zaterdag mijn partner weg voor vakantie met zijn vader. Iets waar ik op aangedrongen heb. Volgend jaar kan het misschien niet meer. Maar toen hij zaterdagmiddag met zijn koffer.vrolijk vertrok brak er iets in mij. Ik doe nog steeds niks anders dan huilen vanwege het beeld dat hij me verliet met die koffer. Slapen lukt niet vanwege dat beeld en het heftige gevoel dat het me geeft. Ik kan er nergens mee heen. Mijn kinderen van 13 en 11 wil ik hier niet mee belasten. En ik zou niet weten wie me zou begrijpen. Tussen mijn 1e afspraak met de praktijkondersteuner en de 2e afspraak zit 10 weken. Dus over 3 weken kan ik pas weer terecht. Maar ik merk dat ik door dat beeld ineens zo diep zak dat ik geen weg met mezelf weet. Met mijn partner kan ik niet praten nu (of later) want dan verpest ik zijn vakantie. Maar ik zie nergens geen lichtpuntje meer. En ik weet niet wat te doen of waarheen te gaan. Ik voel me zo ellendig. Loop vanaf zaterdag alleen maar te janken. En ik begin hierdoor te geloven dat ik niet nodig ben en door niemand gemist.Mamadje- Alle reacties weergeven...
-
Hoi, Mamadje,
Wat een lastige en vervelende tijd maak jij door. Ik heb jou pijn beschreven aan een A.I. programma. Ik heb alleen je symptomen van je handen en polsen gevraagd.
Het schreef:
1. Carpaal tunnelsyndroom: Dit ontstaat wanneer de zenuw die door de pols loopt bekneld raakt, wat kan leiden tot pijn, tintelingen en gevoelloosheid in de hand en vingers.
2. Artritis: Ontsteking van de gewrichten kan pijn en stijfheid in de handen en polsen veroorzaken.
3. Tendinitis: Ontsteking van pezen als gevolg van overbelasting of letsel kan leiden tot pijn rondom het aangetaste gebied.
4. Artrose: Slijtage van het kraakbeen in de gewrichten kan leiden tot pijn, stijfheid en zwelling in de handen en polsen.
5. Reumatoïde artritis: Een auto-immuunziekte die ontstekingen veroorzaakt in meerdere gewrichten, inclusief die in de handen en polsen.
A.I. is absoluut geen arts maar misschien staat erbij wat je hebt. Niet opgeven he? Sterkte.Lezer
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het zwaard van Damocles hangt altijd boven mijn hoofd
Lieve allemaal.
Ik heb al jaren een depressie. Vorig jaar echt suïcidale gedachten.
De reden is denk ik begonnen na mislukte relaties, mijn ziek zijn uitgezaaide Borstkanker wat nu is nu gelukkig stabiel. Maar het zwaard van Damocles hangt altijd boven mijn hoofd.
Mij ex partner de vader van mijn kinderen kon het niet meer handelen en vertrok en ik bleef achter met drie kleine kinderen
Toen mijn moeder overleed werd het nog erger, heb absoluut geen steun van mijn familie op een broer na.
Ben de jongste van 7 kinderen.
De nasleep van al mijn behandelingen zijn ook behoorlijk rigoureus.
Lig nu weken op bed en heb nergens geen zin meer in.
Ik weet dat het fout is allemaal maar kan zelfs de moeite niet nemen om op te staan.
Ik ontwijk contacten ben het liefste alleen.
Ben sinds gisteren na jaren Zoloft wat niets deed en nu begonnen met Amytriptiline.
Maar hopen dat dat beter zal gaan iamen met pregabaline.
Ik weet me echt geen raad meer.
Zou het liefste niet meer wakker worden maar heb drie kinderen dus dat is voor hen een drama.
Heeft er iemand tools voor me zodat ik weer een beetje de oude te worden!🙏
Liefs en heel veel sterkte voor iedereen 🍀
Wens jullie allemaal een beter en gezond nieuwjaar 💖Anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Probeer er iets van te maken, zeker voor je kinderen. In bed blijven is geen oplossing.
Ga er uit, probeer iedere dag iets te doen, hoe klein ook.
Zit zelf al een jaar in depressie, weet hoe vreselijk het is, alles is grijs.
Hou vol, je bent niet alleen.
Veel sterkte.Marjan.
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nog dieper in de put
Ik vond een Siamese poes in mijn garage waar niemand naar op zoek was. In huis genomen want ondervoed. Ze viel echter mijn andere 3 poezen aan. Na verblijf van 6 maanden op mijn slaapkamer werd ze geadopteerd door een dame in Antwerpen. Maandelijks ging ik op bezoek en met de dame eten in een mooi restaurant. Dit duurde 4,5 jaar. Zij moest nooit iets betalen omdat ze het niet breed had en gaan eten vond ze superleuk. In januari dit jaar overleed mijn mama en ik sukkelde in een depressie. Het ging een tijdje beter en recent heb ik een terugval met angstgevoelens en enorme slaapproblemen. Ik had met haar afgesproken. Had maar 3 u geslapen in 48 uur. Stond te bibberen op mijn benen en hoge hartslag van oververmoeidheid. Om 7.30 h afspraak van die middag geannuleerd
met uitleg. Resultaat : compleet onbegrip, zijn verbood mij elk contact, gooide mij uit haar facebookvrienden. Ze zei dat ik er maar moest tegen vechten en dat ik haar diep gekwetst had. Ik had haar nochtans bericht gezonden dat het mij speet dat ze dit had moeten ondergaan en dat ik het zou goedmaken. Zij had het ook moeilijk (geen depressie), zei ze. Daar sta je dan, nog dieper in de putAnita- Alle reacties weergeven...
-
Deze vrouw heeft n flinke steek los ergens qua inleving, emotioneel onder ontwikkeld of zo. Spoort niet. Laten gaan maar. T is n deceptie.
Mabel
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Na 4 dagen heeft hij eindelijk verteld dat het zolang gaande was
mei 2022 heeft mijn gepensioeneerde man van 67, contact opgezocht met zijn jeugdvriendin van 50 jaar geleden. door het overlijden van mijn broertje, zelfmoord, raakte ik depressief, en dat heeft lang geduurd, ik was contant boos op docher van 16.5 en stoote haar van af. Ik sliep heel veel, overdag. hij merkte zelf dat ik veranderd was en dacht dat ik mezelf iets zou aan doen, maar hij zocht geen hulp. hij heet al die tijd stiekem afspraakjes gemaakt met zijn vriendin van 50 jaar geleden en begon een affaire( ze wist dat hij vrouw en kind had). thuis vertelde hij dat hij met oude collega,s weekenden weg ging. Ik geloofde hem en vond het oke. pas anderhalf jaar ondete ik een apje van haar , en zo wist ik het. Al die tijd heeft hij mij bedrogen, misleid en leugens verteld. thuis en bij familie speelde hij poppenkast. mijn dochter en ik merkte thuis niets dat er iets gaande was. die dame en hij hadden een plannetje gemaakt, dat als de dochter eind dit jaar 18 zou worden dan zou hij zeggen dat hij wegging en niemand zou weten dat het anderhalf jaar gaande was. en toen ik het ondekte toen zei hij hij heeft alleen 2 mnd ap contact. nooit iets afgesproken. maar ik geloofde het niet en bleef maar zoeken. Ik ben helemaal kapot van verdriet. en na 4 dagen heeft hij eindelijk verteld dat het zolang gaande was. inmiddels is hij nu weg en hij heeft zelf geen gedag gezegd tegen onze dochter.sandra- Alle reacties weergeven...
-
Hallo gelijk de deur uit en niet meer omkijken blijkbaar is hij jou niet waard
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nu pas val ik meer op mannen dan vrouwen
ik ben 73 jaar een nu pas val ik meer op mannen dan vrouwen. ik heb inmiddels wat ervaring met oude mannen maar ik durf niks tegen mijn vrouw te vertellen. ik kom niks tekort hoor bij mijn vrouw maar toch heb ik gewoon zin in een man. is dat raar of niet ?bertus-
Nee, dit komt heel vaak voor.
Ik heb het andersom. Na jaren homowereldje toch hetero gevoelens.
Of het is verandelijk, of het geen men voor zichzelf ontkend komt vroeg of laat toch boven drijven.
Was het in jou gezin thuis misschien onbespreekbaar om homo te zijn? Laat staan bisexualiteit! Wel lastig met je vrouw. Gezien je leeftijd zou ik zelf niets meer vertellen aan je vrouw. Maar dat is aan jou. Ik zelf maak mij er niet meer druk over of iemand man of vrouw is. Liefde is liefde en seks is seks.Iemand - Alle reacties weergeven...
-
Hoi Bertus,
Ik heb hetzelfde. Ik ben 71 en val al een aantal jaar op mannen. Mijn vrouw is streng katholiek opgevoed en is wat ik voel onbespreekbaar. Ik heb er mij mee verzoend. Het is wat het is. een gevoel is een gevoel. Doe er je voordeel meeWim
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik heb diagnose van een ernstige ziekte
Ik heb diagnose van een ernstige ziekte en mijn zus heeft die diagnose al 14jaar eerder gehad. Ik heb veel angst naar de toekomst toe vooral omdat mama er is voor ons maar de gedachte dat ik het ooit zonder die steun moet doen geeft mij extreme angst tot depressie. Nu zit ik voor de tweede maal in een depressie en het is een hel. Ik zie alleen maar negatief en heb zelfmoordgedachten, die zijn ondertussn al een stuk minder maar mijn energie en levenslust is onbestaande. Ik wil contact met mensen in west vlaanderenMarcharid- Alle reacties weergeven...
-
Hoi Marcharid,
Wat is de ziekte die je hebt?Jeanet
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn verhaal gaat over mijn verloren leven
Mijn verhaal gaat over mijn verloren leven
Iik ben een een mama van 2 grote kids zoon en een dochter ik stand altijd alleen voor alles als jonge moeder ik hen op mijn eentje mijn kinders groot gebracht ik moest mij altijd sterk voelen of doen alsof jaren zijn met zijn op en downs voorbij tot ik t de grote klap had diagnose van mijn ziekte heeft mij kapot gemaakt oke da ook na een tijdje aanvaatd
Maaaar t aller zwaarste was op mijn verjaardag mijn dochter is weg gaan lopes met mijn ex schoonbroer al 8 jaar heeft ze haar niet meer laten zien of horen mijn leven is sinds Dien vergaan ik loop verloren met alle gedachten in mijn hoofd van is dat mijn straf had ik dat als een moeder verdiend . Die altijd alleen klaar stand voor haar kinders en nu loop ik dag en nacht ziek iik kan van nietsmeer genieten i voor mij bestaat geen zonne schijn meer alles word altmaar moeilijker en moeilijker . .ik heb me afgesloten van buiten wereld ik woulhier in t heel kort mijn verhaal delen en zo miss mijn mijn hart opluchten . Ik ga hierbij houden mijn verhaal mischien komt nog de rest .Iske- Alle reacties weergeven...
-
Vertel!
Welke diagnose?
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik vecht nu al 6 maanden tegen de depressie
ik ben een vrouw van 49 sinds November ben ik depressief. Mijn dochter en mijn kleinkind zouden uit huis gezet worden en mijn man en ik haddden problemen. ik benal 4 keer opgenomen geweest in een psychiatrische Kliniek ook wegen suïcidale gedachte. December met de kerst heeft mijn man gezegt dat hij wil scheiden. hij vindt dat ik een actrice ben en niet ziek ben. nu dus sinds 2 maanden probeert hij onze zoon naar hem toe te krijgen. we hebbeneen gezamelijke zoon van 5 jaar. Ik ben zo bang dat mijn depressie niet overgaat omdat ik constant stress ervaaar. Ik wil zo graag voor mijn zoon zorgen maar mijn man legt zoveel stenen in de weg dat het zo enorm moeilijk is gezond te worden. Ik vecht nu al 6 maanden tegen de depressie verschrikkelijk is het. Ik hoop zo dat er een einde aan deze verschrikkelijke tijd gaat komen.chantal- Alle reacties weergeven...
-
Al gedacht aan scheiden?
Kies voor jezelf.
Maak je eigen geluk, je bent het waard.Bob
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Al 27 jaar is mijn man depressief
Hallo, ik ben echt nieuw hier, ik ben een vrouw van 45 jaar, 25jaar gehuwd en mama van 3 kinderen( 23-19-12 jaar), het gaat hier echt niet goed, al 27 jaar is mijn man depressief met ups en veel downs, hij is nu de 2de keer opgenomen in die 26 jaar...ik red het echt niet meer, mijn leven staat on hold, hij is daar niet graag (op de A dienst van een algemeen ziekenhuis), de psychiater heeft dat beslist, voor mij kon het ook niet meer...mijn kinderen en ikzelf hebben er heel veel last van, we moeten stil zijn in huis, want hij kan er niet tegen, we gaan niet weg, pff, ik heb het echt lastig om al 27 aar gevangen te zitten in een leven die ik anders zie, ik ben sociaal, vriendelijk, empatisch, en we verschillen zo erg van elkaar... ik heb er nu ook meer last van, mijn kinderen worden groter, ik ben zelf als vrouw ook meer beginnen openbloeien, ik heb 2 toffe jobs, ik krijg echt waardering op mijn jobs, maar hier thuis.......
Moeke van 2Anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Je man krijgt hulp?
En jij dan?
Ga er een dagje tussenuit alleen of met vrienden.
Kies als het nodig is voor jezelf?Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
- Alle reacties weergeven...
-
Hou van jezelf.
Je bent niet alleen.
Hou vol.Love
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Wat maakt het nog uit allemaal
Mijn leven was erg moeilijk.
Een vader met een oorlogstrauma.
Opgegroeid in een sekte.
Mijn vader zat aan mij.
Zelf in de war over seksuele identiteit.
Volgens mij heb ik multiple personality syndroom. Ik drink vaak en dan wil ik dood.
Ben inmiddels oud aan het worden.
Wat maakt het nog uit allemaal. Therapie? Waarom. Ik voel mij erg alleen.MensMens 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ze.
Je denkt dat je haar ziet. Maar je ziet nog zo veel niet. Haar pijn moeite en verdriet. Soms is ze met alles klaar en heeft ze het gigantisch zwaar. Dan vraagt ze zich af wie ben ik? En vind ze zichzelf dik. Ze ziet zichzelf lijden en wil zichzelf bevrijden maar ze is machteloos. Ze voelt zich krachteloos. Het is een interne strijd. Wordt haar ware ik ooit nog bevrijdt? Ze heeft heel veel pech maar lacht alles weg. Ze wil niet voelen. En ze beseft dat is het probleem waar anderen op doelen. Vanbinnen schreeuwt ze om hulp maar ze blijft zitten in haar schulp. Ze voelt zich verloren en ondanks de mensen om haar heen hulpeloos. Ze blijft doorgaan maar eigenlijk is ze moedeloos. Soms wil ze dat iemand HAAR hoort en zich om haar bekoort. Ze weet dat mensen niet kunnen raden wat ze voelt. Ze weet dat iedereen alles zo goed bedoeld. Ze wil groeien. En bovenal uiteindelijk bloeien. Ze heeft veel weggestopte pijn. Maar die maakt ze klein. Gevoelens zitten achter een dikke dijk. En mensen zeggen gevoelens maken je rijk, maar hoe goed ze het ook weet ik wou dat ze het eens deed. Emoties uitten en ze niet buiten sluiten. Ze uit ze nu door te snijden en wil dat die snedes haar bevrijden. Ze moet zich overgeven maar hoe kan ze dat overleven? Ze wil niet meer leven en alles altijd maar geven. Ze houd mensen buiten omdat ze haar gevoelens niet wil uitten en ze moet ze delen maar denkt dat het anderen toch niks kan schelen. Ze schopten haar sloegen haar ze zeiden sorry maar... Ze kleineerden en ontbeerden haar. Ze weet wat ze doet is niet goed maar wat nou als het moet? Ze vind het haar schuld had ze maar wat minder geduldt. Ze wil het zo niet meer. Dit kan niet doorgaan keer op keer. Ze voelt zich altijd alleen zelfs met duizenden mensen om haar heen. Ze voelt pijn heel veel pijn en die is niet fijn. De pijn is ondragelijk hij is absoluut niet behagelijk. Het is pijn die knaagt. Het is pijn die plaagt. Het is pijn die kweld. Het is pijn die scheld. Hoe ze haar negeerden dat raakte haar het meest. Ze denkt wat was er gebeurd als ik anders was geweest? Hoe ze achter haar rug over haar spraken hoe kan dat haar niet raken? Het ene moment dat alles brak en hoe ze toen tegen zichzelf sprak : Je hebt erom gevraagd je bent anderen niet waard. Iedereen is beter dan jij! Jij hoort er niet bij. En dat is terecht weet je wat anderen over je hebben gezegd? Je bent lelijk en dik en o wat hebben ze dan een schik. Ze denkt bij zichzelf wat als ze niet liegen? Hoelang ben ik mezelf al aan het bedriegen? Ze hebben gelijk ik ben lelijk, dik, stom en dom. Ze vraagt zich af waarom? Waarom heeft ze niet eerder ontdekt dat ze het leven gewoon op kan geven. Ze wil niet meer leven. Ze voelt pijn verdriet emoties die weggestopt zijn. Ze maakt ze klein. Ze doet alsof ze er niet zijn. Ze probeert het te verbergen en niet te veel van zichzelf te vergen. Ze wil het niet meer elke keer weer zichzelf snijden en zichzelf op die manier bevrijden. Ze is moe ze is aan rust toe. Ze kan niet meer zo doorgaan en alles maar doorstaan. Ze wil geen emoties uitten ze wil haar emoties buiten sluiten. Ze wil controle houden. Ze wil haar gevoelens niet behouden. Ze wil graag alles controleren want ze wil niet dat anderen haar ontberen. Tot slot ze voelt zich dus heel rot.Noa- Alle reacties weergeven...
-
😢
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Zoals het voor mij voelt...
Zoals het voor mij voelt ben ik in mijn leven nog nooit gelukkig geweest. Ik deed veel voor anderen en daardoor heb ik hele domme fouten gemaakt, waardoor ik nu echt in de diepte punt van mijn depressie ben geraakt. Vanaf het begin voelde ik mij altijd al ongelukkig, ik weet niet wat geluk is.
Ik heb het gevoel dat niemand mij begrijpt. Mensen vinden het vreemd, maar ik heb een hele toxine relatie met mijn vader sinds kleins. Hij mishandelde mij fysiek en mentaal. Desondanks heb ik hem vergeven en hou ik heel veel van hem en ik heb altijd van hem gehouden.
Mijn ouders hebben altijd problemen gehad met mensen, financieel, elkaar en hun kinderen.
Ik voelde mij altijd verantwoordelijk om ze te helpen met name financieel. Vanaf mijn 17e ben ik uit huis gegaan, omdat ik het niet trok om in zo een omgeving op te groeien.
De laatste jaren maakte ik me vreselijk zorgen over mijn vader zijn gezondheid. Hij lette niet op zijn diabetes en leek er kwa gezondheid achteruit te gaan.
Ik heb toen besloten om hun ticket te betalen en ze naar hier te halen zodat mijn vader zijn gezondheid kon gaan nakijken. Bij het ziekenhuis waren ze verbaasd dat hij nog in leven was, zo erg was het.
Nu gaat het gelukkig de goede kant op.
De periode dat ze bij mijn waren vond ik lastig. Het op mij letten en constant op elkaar lips zijn, de ruzies en discussies tussen mijn ouders. Vooral het onbegrip dat ik eigenlijk ziek ben. Mijn brein kan dat gewoon niet aan. Ik snap niet waarom ik altijd mezelf opgeef voor mijn familie.
Paar dagen geleden kreeg ik weer een aanvaring met mijn vader. Ik heb gezegd dat als hij geen rekening kan houden met mijn gevoelens en mijn staat dat hij maar een andere plek moet gaan zoeken. Dit maakte hem heel erg boos en hij heeft bepaalde pijnlijke uitspraken gedaan. Met name dat ik gek ben. Ik geef toe ik heb niet op een goede toon gesproken, maar ik kon mijn emotie gewoon niet bedingen. Mijn zusje was erbij en ik kreeg het gevoel dat ik door hun beide werd aangevallen, want zo praat je niet tegen je vader. Dan nog vind ik niet dat hij het recht heeft om mij te intimideren en om te schelden. Ik voel mij totaal niet begrepen en ze beseffen niet hoe hard ik eigenlijk aan het vechten ben voor mezelf. Ik weet het was misschien geen goed idee om mijn ouders zoveel maanden bij mij thuis te houden voor mijn herstel. Ik zag geen andere uitweg. Toch door de ruzie zijn ze nu bij mijn zusje voorlopig en ik moet zeggen dat ik dat niet erg vind. Jammer dat het zo moest gaan en jammer dat mijn zusje het mij eigenlijk alleen heeft laten doen in de eerste instantie en pas wanneer ze erbij is en het uit de hand loopt, kan aanbieden dat mijn ouders een tijdje bij haar blijven. Ik voel me wel nog heel rot en niet begrepen. Alleen en ergens in mij voel ik mezelf heel boos. Maar kan ik hun uiteindelijk wat kwalijk nemen, duidelijk snappen ze er allemaal helemaal niks van en moeten ze zelf maar gaan inzien dat ze zelf ook een probleem hebben !Doris- Alle reacties weergeven...
-
Hallo Doris,
Er zijn zeker mensen die je begrijpen en uit ervaring weten wat je meemaakt, er zijn er echter niet zoveel die het durven zeggen over zichzelf.
Jouw inzicht over jouw ouders is juist. Ze weten waarschijnlijk niet eens wat jij meemaakt en hoe dat voelt. Als je dat nooit zelf hebt gehad weet je die dingen niet.
Dat met mensen altijd helpen heb ik zelf ook en dat doet soms vreselijk pijn. Daar moet ik zelf nog meer aan werken.
Ik heb een boek gevonden "Stop met pleasen" dat me zeer interessant lijkt. Hier alvast een korte tekst erover.
Ik hoop dat je de kracht vind om terug geluk te leren kennen. Dat is niet zo gemakkelijk maar het werkt wel als je wat geduld hebt.
Liefs, Filips
--------------
Stop met pleasen van Andrea Mathews is het antwoord in boekvorm op een probleem waar ontzettend veel mensen mee worstelen: zij zetten altijd anderen op de eerste plek in plaats van zichzelf. Je biedt graag een helpende hand, een luisterend oor en een schouder om uit te huilen. Maar wanneer je anderen steeds op de eerste plek zet, heb je ze geleerd dat jij zelf steeds als laatste aan de beurt bent.
Herkenbaar? Je zou best wat vaker voor jezelf willen kiezen, maar er zijn zoveel verplichtingen van familie, vrienden en werk. Je denkt dat je het juiste doet door aan alles gehoor te geven. Je loopt vast, omdat je altijd maar klaarstaat. Hoe pak je het aan om grenzen te stellen, zonder je schuldig te voelen? En word je dan nog wel aardig gevonden?
Andrea Mathews denkt met je mee hoe je de patronen van pleasen kunt herkennen én los kunt laten. Zo brengt ze je stap-voor-stap dichter bij jouw authentieke verlangens. Een boek vol eyeopeners en helende inzichten, waarmee jouw leven weer van jou wordt.
Anderen over 'Stop met pleasen':
"Toen ik mijn patronen van het zorgen voor en redden van anderen aan ging pakken, voelde ik direct energie vrijkomen"
"Van aardig naar authentiek zijn! In dit prachtige boek komt alles samen wat ik nodig had om mijn leven te veranderen"Filips
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Kan nooit uitleggen hoe mijn hoofd in elkaar zit
Hoe doe je dat? Vertellen wat je voelt of wat er aan de hand is aan een ander? Hoe kan ik dit uitleggen aan anderen hoe ik me voel als ik zelf al jaren probeer uit te vogelen hoe ik me voel? Het gaat op en neer van extreem rechts naar extreem links, maar nooit stabiel voor langere tijd. Je kunt prima functioneren op momenten maar jij alleen weet hoe jij je echt voelt, waar je met je gedachtes zit door alles heen. Ik voel me alleen omdat ik niemand ooit zal kunnen uitleggen hoe mijn hoofd in elkaar zit….Evi-
Hallo Evi,
Je bent niet alleen! Je zal nooit aan iemand kunnen uitleggen wat er juist in jouw hoofd omgaat. Dat is bij iedereen zo. Je kan hooguit proberen duidelijk te maken wat je voelt en de ander zal dat tot op een bepaald niveau kunnen begrijpen in zoverre ze, wat jij verteld, kunnen vergelijken met hun eigen gevoelens en ervaringen.
Leg maar eens uit aan de ander wat een depressie is als die er nog nooit zelf 1 heeft gehad. Dat is voor de ander dan onbegrijpelijk.
Hoe jij je voelt kan alleen jij weten. De ander zal zich daar geen goed beeld van kunnen maken zonder dat ze iets dergelijks hebben meegemaakt. Daar heb je dus lotgenoten voor nodig.
Als je ongewenste gedachten hebt, zoals je die beschrijft, kan je die wel onder controle krijgen met bijvoorbeeld mindfulness (meditatie). Als je daarvoor openstaat kom je al snel ergens waar het rustiger en kalmer is en waar je je beter voelt.
Versta je Engels? Dan kan je op YouTube eens zoeken op "Meditation and Going Beyond Mindfulness" van "Mingyur Rinpoche". Hij brengt het zeer luchtig en vrolijk, zelfs plezant om als ontspanning naar te kijken.
Veel liefs,
FilipsFilips -
Ahh wat leuk om naar die Rinpoche te luisteren, thanks!
Anoniem -
Ik begrijp jou helemaal!
Zelf is mijn grootste probleem, uitgelegd krijgen aan een ander hoe ik me voel. Moest ik dit kunnen uitleggen dan zou ik er ook iets aan kunnen doen.
Het frustreert me om 60€ voor één uur te moeten betalen omdat iemand naar me zou luisteren op de manier die je naasten je niet kunnen geven/gunnen.
Weet dat je niet alleen bent, ook al voel je jou zo. Zelf voel ik me constant alleen en eenzaam, er is niemand die me begrijpt en ik krijg het zelf niet uitgelegd.KDV - Alle reacties weergeven...
-
Hier hetzelfde ik krijg het ook niet uitgelegd. Niet ad psychiater maar ook niet thuis gelukkig heb ik zelf een paar handvaten gevonden waardoor ik me beter voel. Veel succes
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
- Alle reacties weergeven...
-
Linsa, heb je leuke laarsjes? Heb je lange sokken, beenwarmers? Het is koud buiten. Maar dit is natuurlijk een tijdelijke oplossing voor een groter probleem. Heb je iemand om mee te praten? Is er iemand die weet waar je mee zit of wat er gaande is in jouw leven? Alsjeblieft doe je zelf niet nog meer pijn dan je waarschijnlijk al voelt!
Evi
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hij vond het zelf erg gênant
Mijn man is al jaren bekend met een depressie en gebruikt hiervoor sertraline.
Hij vond het zelf erg gênant dat hij medicatie nodig heeft om te functioneren en heeft een aantal jaar heleden besloten er mee te stoppen waarna hij een suïcide poging gedaan heeft.
Gelukkig heeft hij toen in gezien dat hij de medicatie echt nodig heeft en heeft deze ook weer geslikt.
Tot 3 weken geleden, toen wij onze hond van 14 verloren. Hij is zijn verdriet weg gaan drinken, is continu weg, sluit zich volledig voor mij af en is na een kleine 2 weken gestopt met zijn medicatie. Doet suïcidale uitspraken en liegt tegen mij. Praten doet hij nog steeds niet. Sinds 3 dagen neemt hij wel zijn medicatie weer, maar in zijn gedrag is er nog niets anders te merken.
Ik voel me ontzettend eenzaam en machteloos.
Heeft iemand tips wat te doen of hoe dingen aan te pakken? Communicatie is bijna niet mogelijk, omdat hij me zoveel mogelijk ontwijkt.L- Alle reacties weergeven...
-
Hallo, heeft ja man vrienden dan kan je misschien aan 1 van hen vragen om je man aan te sporen om naar een psycholoog te gaan. Misschien heeft dit momenteel meer invloed op hem. Ook kan je hem een brief schrijven over je gevoelens.
Anita
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
30 jaar weggegooit
Wil graag me verhaal.me.man is deprie door z8jn werk en ze ziekte die hij nooit plek gegeven heb is in sep geklapt en komt alles van verleden naar boven hij is in sep bij me weggegaan en zit nu bij me zoon hij heeft na 30 haar in eens geen gevoelens meer voor me en kinderen en kleinkinderen doen hem niks is dit tijdelijk of moet ik er aan geloven dat die 30njaar weggooit en niks meer voor me voelt me moeder is juli overleden en hij zag zijn moeder dus heeft de dood van ze ma nooit verwerkt en heeft nu woede aan val en agressie maar wil mijn niet zien nu om dat we de laaste drie maanden slaande ruzie hebben gehad wat mijn fout js maar ka toch biet zo zijn na alles wat we in die 30 jaar mee gemaakt heb over isGeheimGeheim 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn parthner heeft een depressie en we hebben al maanden geen sex
Mijn parthner heeft een depressie en we hebben al maanden geen sex.
Het heeft invloed op mijzelf, medisch beginnen de klachten al.
Praten helpt niet, want krijg dan de ene na het ander schuld.
Ik denk om een einde te maken, hou zoveel van mijn parthner dat ik er geen eind aan onze relatie wil maken.JanJan 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Heb het idee alsof het me niet gegund is
Ik ben 32jaar, ben nu een jaar alleen na twee lange relaties gehad te hebben. Ik houd me zo erg vast aan het perfecte plaatje huisje boompje beestje. Maar heb het idee alsof het me niet gegund is. Ik zit nu een aantal maanden diep in de put en heb het gevoel dat ik er niet uit ga komen. Ik probeer hier en daar leuke dingen te doen maar het brengt me geen plezier. Het huilen staat me nader toe dan het lachen. Ik hou het allemaal het liefste voor mezelf, en praat niet graag erover. Ik lees hier veel verhalen en dat doet me verdriet maar daardoor zie ik ook dat ik niet alleen door z’n moeilijke periode ga.Kirs- Alle reacties weergeven...
-
Hoi Kirs,
Wat een akelig gevoel moet het zijn als je denkt dat een fijne relatie je niet gegund is. Vaak is er in je onbewuste een overtuiging die ervoor zorgt dat je jezelf ongewild saboteert. Misschien denk je onbewust dat je het niet verdiend of dat het uiteindelijk toch weer fout gaat. Pas als je je onbewuste beperkende overtuiging gevonden hebt, kun je die veranderen waardoor je lekkerder in je vel zit en de juiste persoon aantrekt. Succes.Ellen
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Vind niet veel dingen meer leuk en wil niet meer alleen leven
Hoi, het klinkt misschien raar, maar ik ben niet depressief en ben het leven toch zat. Het is m.i. een realistische keuze. Geen geluk in de liefde kunnen vinden, medische zaken die ook op het gebied van liefde en seksualiteit niet 'handig' zijn. Hooggevoelig en al 25 jaar verslaafd aan medicatie. Het afkicken hiervan (heb het ooit eerder gedaan), kan jaren duren en is niet makkelijk en kan zelfs een hel zijn. Zo kan ik nog wel even doorgaan, ben een man en val op twinks (jonge slanke jongens tot 27, die mijn zoon zouden kunnen zijn, bij wijze van spreken). Geen vrienden hebben en eigenlijk ook geen behoefte aan vriendschappen, tenzij er meer uit voort kan vloeien, maar jonge gays zitten daar niet op te wachten. Verder kani k nog wel blij worden van muziek. Welke doet er niet toe, verschillende, want ik wil niet herkend worden hier. Echt depressief ben ik niet, maar ik denk regelmatig aan een overdosis van diverse dingen (die ik niet ga noemen, ga mensen niet op een idee brengen) Ik weet zeker dat ik dit niet overleef en er niets van voel. Ben medisch geschoold, dus weet precies wat ik wel en niet kan doen. Tja, ik heb weleens hulp gezocht, maar dan krijg ik het etiket 'depressief' of 'geen zelfvertrouwen'. Afbouwen van de medicijnen wordt dan een doel, volgens hen, maar die lijdensweg ga ik niet nog een keer doen en wat daarna? Dan blijven bepaalde dingen nog hetzelfde. Veel is te wijten aan een geboorteafwijking, waarbij mijn IQ intact bleef (was zelfs hoger dan gemiddeld). Sociaal was ik onhandig en vrij stil. Verder was ik vrij klein voor mijn leeftijd en niet zo goed in sport. Veel dingen zijn verbeterd, maar het sociale aspect is weinig aan te doen. Heb tussen mijn 25e en 35e assertiviteitscursussen gedaan, een communicatiecursus (van zeer makkelijk tot zeer moeilijk). Had een periode (nog zonder medicijnen) met veel seksdates, maar vrijwel niemand wilde nog een keer afspreken, alleen oudere mensen. Ik wil juist het tegenovergestelde. Sommige therapeuten zouden denken "oh, hier kunnen we nog wel wat mee", maar vind niet veel dingen meer leuk en wil niet meer alleen leven. Een partner zoeken? Ben ik al jaren mee bezig, maar eigen leeftijd wil ik niet, ik kan daar niet mee opschieten ook, ben ik te gevoelig voor. Eigenlijk vind ik mijn leven mislukt, zonder nu iedere dag depressief door het leven te gaan. Wel wil ik mij een ouder wordend leven besparen, zonder alle dingen die ik zou willen. Ik ga mezelf niet onnodig kwellen en stap er net na mijn 52 uit. Nog enkele maanden. Doei..
Niet-depri- Alle reacties weergeven...
-
Ik weer zeker dat er nog hoop voor je is! Je hebt een medische achtergrond, wat cool! Ik gun je liefde voor jezelf. Dat vind ik zelf ook erg lastig, maar jij kan het echt wel! Komt goed!
Ilana
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Niets helpt.
Al jaren depressief, veel psychiaters bezocht, bergen geld uitgegeven aan zogenaamde oplossingen, duizenden mensen die je nietszeggend ongevraagd niet werkend advies geven. Niets helpt.
Ben begonnen met een boek van Tura Gerards ik heb al 70 pagina's gelezen, snap het nu nog toepassen en daar heb ik best wel moeite mee, om continu mijn gedachten te toetsen. Moet soms zelfs lachen om de dingen die hij vertelt die hij heeft meegemaakt,
Voel me radeloos, merk dat het op het werk niet fijn gaat, ze willen me naar een andere functie gaan plaatsen een functie benoemden ze al en dat vond ik afgrijselijk. Zo bang dat het weer mis gaat, het ging de laatste tijd goed, niemand had commentaar en nu dit. Dat kwam ook omdat ik niet durfde te vragen of men tevreden over mij was.
Ik ben gewoon bang om mijn baan te verliezen, dit is leuk werk. Maar ik ben te langzaam. Ik voel me verdrietig, bang dat ik iets moet doen wat ik niet kan of niet leuk vind. Ik wil mijn werk leuk vinden, ik heb 13 jaar gewerkt op een andere plek met een lopende band, waar het totaal verkeerd ging en eerder psychisch bergafwaarts ging met mij en men vond het allemaal prima. Ze vonden van het management: niemand deed zijn werk zo goed als ik, want niemand wilde het ook. Ze hadden er allemaal een hekel aan of konden het toch niet.
Nu ben ik bang dat ik dit werk kwijtraak, of overbodig word straks, ik zie op tegen mijn pensioen, want ik wil nut hebben voor de maatschappij. Ik wil iets kunnen betekenen en dat kan ik niet als ik thuiszit. Thuis voel ik me ellendig, ongewenst, niet nuttig.
Als ik op mijn werk zit vaak met psychiatrische rotzooi in mijn lijf, ben ik zo moe, dat ik geen of weinig vooruitgang maak. En dan vinden de psychiaters nog dat de medicatie goed werkt.
Vaak geirriteerd, tot aan boos toe, klaag veel. Wil ik niet.
Ik wil lief zijn een aardig iemand zijn, hard en veel kunnen werken, niet iemand die zich continu over zijn toeren laat helpen door een ander.
Van psychiater al diverse keren al te horen gekregen de vraag om af te bouwen, daar ben ik zo bang voor, omdat ik al bijvoorbaat denk dit gaat mis. En dan vaak eindig met een veel hogere dosis rotzooi dan ik al gebruikte.
En als ik weiger af te bouwen weet ik dat het volgende gesprek gegarandeerd gaat over een ongewenste medicatieverhoging.AnoniemAnoniem 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
ik voel.hoe ik meer en meer afglijd
Ik ben een vrouw van 61.en heb al bijna 7 jaar copd.zit nu al jaren in copd gold 4.de laatste fase.afhankelijk van rolstoel.kan anders de deur niet uit.heb heel weinig lucht nog maar.waardoor elke dag een dag is van benauwd zijn.afhankelijk zijn.tis meer overleven dan leven.nergens van kunnen genieten.nooit af kunnem spreken.heb 2 heerlijke kleinkids van 7 en net 11 jaar.soms denk ik . Wat hebben ze nog aan me.voir hun wil en zal.ik toch doorgaan.zo vaak opgenomen geweest.longaamvallen.dubbele longontstekingen.bacterien.alrijd als ambulance kwam denken dat je niet meer terug zou komen.ik voel.hoe ik meer en meer afglijd.ben zo super bang ondanks dit voor de dood.het maakt me gek.radeloos.woedend.beetje bij beetje is angst een despressie geworden.en ook al praat ik met jan en alleman.niemand die dit weg kan halen.zo moeilijk.veel sterkte met iedereen die met dit soort gevoelens rondloopt.Anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Hallo verhaal even gelezen hoe is het nu met je ?
Jan
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Inmiddels heb ik professionele hulp gezocht
Hallo mensen 👋,
Ik ben een jongen van 20 jaar en ik heb al sinds mijn 14e een ernstige depressie, al wilde ik dat pas toegeven toen ik bijna 19 was. Over gevoelens praten is voor mij altijd een pijnlijk punt geweest en tbh wilde ik er niet over praten. De gedachte van hoe mijn moeder, vader, zus, broer en vrienden mij zouden zien als ze eens wisten wat voor gedachten er in mijn hoofd rondspookten en wat voor gevoelens ik voelde zorgden ervoor dat ik alles binnenhield. De voornaamste dingen die voor mij echt mijn leven beperkten waren: angst en paniek aanvallen, woede aanvallen, gebrek aan persoonlijke hygiëne, het niet geven om grote wereldproblemen zoals global warming of oorlogen in bepaalde landen etc etc. Verder heb ik ongeveer 3 maanden op mezelf gewoond omdat ik dacht dat mijn ouders ervoor zorgden dat ik onder zoveel stress zat maar na een aantal mislukte zelfmoordpogingen hebben mijn ouders me figuurlijk teruggesleept naar huis. Natuurlijk klinkt dat allemaal heel erg maar het allerbelangrijkste was nog dat er niks, absoluut niks was dat ik deed waar ik oprecht blij van werd.
Inmiddels heb ik professionele hulp gezocht en ben ik op een wachtlijst geplaatst, volgend jaar april zou ik dan eindelijk een psycholoog hebben die me kan helpen. Het enige probleem is dat ik het laatste jaar me volledig heb gefocused op het terug integreren in de maatschappij. Ik heb een baan gezocht (wat heel slecht betaald aangezien ik mijn middelbare school diploma niet heb), ik ga naar de sportschool zodat ik er anders uit kan zien (wat ik sinds mijn 14e zo graag wilde), ik help mijn ouders met allerlei klusjes en ik kook voor ze etc. Het probleem is echter dat er nog steeds niks in mijn leven is waar ik plezier uit haal. Mijn moeder denkt dat ik het leuk vindt om te gamen of met mijn zus op stap te gaan (met mijn zus omdat ik al een jaar geen vrienden meer heb omdat ze me te negatief vonden en omdat ik heel veel moeite heb met in een sociale setting zijn laat staan vrienden maken) maar de werkelijkheid is dat ik die dingen doe omdat ik niks anders te doen heb, niet omdat ik het leuk vind. Mijn excuses voor dit lange verhaal maar hier komt dan toch de vraag: hoe moet ik het nog ongeveer een jaar volhouden terwijl ik steeds meer moeite heb met het uitvoeren van mijn nieuwe dagelijkse routines. Hoe weerhoud ik mezelf van het terugspringen in mijn oude gewoontes. Alvast bedankt!Simon-
Ik merk ook nu pas dat er niet wordt gereageerd op de nieuwe berichten dus dat is erg jammer. Hopelijk besluiten jullie toch een reactie achter te laten, het zou me enorm helpen!
Simon -
Hoi Simon,
Ik heb je verhaal gelezen.
Je bent niet alleen!
Ik vind niks leuk. Ik voel geen geluk. Ik vind het moeilijk om vrienden te maken. En ik vind het ook moeilijk om over mijn gevoelens te praten.
Goed dat je hulp hebt gezocht.
En dat je dit hebt op geschreven.
Ik schrijf gedachten en gevoelens ook vaak op papier. En dan gooi ik het weg. (Dat helpt voor mij een beetje).Pien -
Hoi! Hoe is het nu met je, ik ben echt benieuwd hoe jij je de afgelopen maanden door het leven hebt bewogen. April is ondertussen niet meer zo ver!
Evi - Alle reacties weergeven...
-
Wat naar voor je ik ben zelf ook depressief geweest en toen ik 36 was een zelfmoordpoging gedaan en toen 3 dagen op de intensive care beland. Ik ben blij dat ik het overleefd heb want ik had anders 2 lieve kinderen achter gelaten. Ik ben er uit gekomen na een jaar ofzo met professionele hulp dus ik hoop echt voor jou dat het bij jou ook aanslaat en je je beter gaat voelen. Ik ben nog wel soms eenzaam maar verder is de depressie nu al 6 jaar terug. Hoop dat je een goede psycholoog krijgt waar je je verhaal echt kwijt kunt en die je kan helpen. Heel veel sterkte lieve Simon groetjes
Hoi
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Heftige smoezen om in bed te kunnen blijven
Hallo allemaal,
Mijn naam is Lisanne en ik ben nu 26 jaar oud. Als ik terugdenk heb ik eigenlijk al zolang ik me kan herinneren altijd al last van negatieve gedachten en gevoelens last gehad. Met periodes van betere en mindere tijden. Op dit moment zit ik weer in een mindere tijd. Ik vind het altijd lastig te verwoorden waar ik nu precies last van heb. Ik loop de hele dag rond met situaties die gebeurd zijn en koppel alles negatief naar mezelf. Ik krijg dit niet omgedraaid. Ik heb al meerdere psychologen bezocht, medicatie geprobeerd, maar niks helpt.
Doordat ik mezelf veel afzonder in deze periodes ben ik vrienden verloren. Echt goede vrienden waren het in mijn ogen niet, want we zagen elkaar alleen voor leuke dingen en voor negativiteit was geen plaats. Ondanks ik me afzonder ben ik een ontzettend sociaal persoon. Mijn sociale kring is echter in de loop der tijd minimaal geworden door eigen toedoen.
Even kort over mij. Ik studeer aan de universiteit, pedagogische wetenschappen. Ik woon samen met mijn lieve hondje en heb sinds een paar maanden een fijne vriend. Hij is echter niet zo'n prater en omdat ik niet weet hoe ik mijn negatieve gevoel uit kan leggen voelt het of ik er toch alleen voor sta. Ik heb goed contact met mijn familie die in de buurt woont. Ook bij hen kan ik terecht, maar ik word niet begrepen. Verder heb ik een baantje van 24 uur in de week bij een restaurant sinds kort. Ik heb het daar ontzettend naar mijn zin. Van de buitenkant lijk ik een vrolijk gelukkig persoon die altijd met een glimlach rondloopt.
Maar nu komt het. De dag gaat vaak al direct mis omdat ik ontzettend veel moeite heb mijn bed uit te komen. Ik kan als ik wil hele dagen in bed doorbrengen dat ik er alleen maar uitkom voor het hondje. Ik merk dat ik al lang smoesjes verzin om maar onder afspraken uit te komen als mijn hoofd er niet naar staat. Waar ik dan achteraf vaak spijt van heb. Nu worden deze smoesjes steeds heftiger en ik heb het idee het niet meer in de hand te hebben. Van de week heb ik op mijn werk gezegd dat mijn vader in het ziekenhuis ligt, terwijl die niks mankeert. Het lukte me gewoon niet mijn bed uit te komen ben uiteindelijk tot 5 uur blijven liggen. Hoe slecht ik me ook voel over zo'n smoes (en dit is niet de eerste heftige smoes). Ik blijf ermee doorgaan. Ik zou zo graag een goed ritme krijgen, op tijd opstaan, een fijne vrije dag of werkdag hebben en de avond afsluiten met een fijn gevoel. Gewoon gelukkig worden van mijn ontzettend lieve vriend, hondje en mijn leven. Het lukt me gewoon niet.
Nu ben ik heel benieuwd of meer mensen dit ervaren en weten waar ik over praat.Lisanne-
Hoi, ja mijn reactie is misschien minder leuk dan je wellicht verwacht. Je bent nog vrij jong (ik ben 2x zou oud) en ik vond je verhaal wel aandoenlijk tot ik las 'ik heb sinds een paar maanden een fijne vriend" en dat je studeert e.d. Uiteraard kun jij je ook eenzaam voelen terwijl je een vriend hebt, maar bedenk dat er mensen zijn die nog nooit een relatie gehad hebben, met 50+. Daarom vind ik het een beetje een zeurverhaal. Je kunt gewoon nog studeren e.d. dus zo erg zal het ook niet zijn. Op die leeftijd kun je van je eigen leven nog 'jouw feestje' maken, wat veel moeilijker is na je 40e, maar ook niet onmogelijk. Het is niet persoonlijk hoor, trek het je niet aan, maar ik heb helaas geen leukere boodschap voor je. Veel succes en sterkte en dat meen ik, ondanks mijn reactie. !
Ron -
Ik voel je. Dat is alles wat ik wil zeggen hierop. Ik begrijp je gevoel, ik ken je gevoel niet want dat kan natuurlijk niet… ieder zijn eigen situatie. Maar ik kom ook mijn bed niet uit…..
Evi -
Hallo ik zit hier vaker op het forum. Natuurlijk ook met mijn klachten, lezen. Ervaringen op doen enz .maar ik lees hier nergens, zullen we elkaar eens proberen uit het bed te trekken, en eens wat proberen te doen enz .voor het geval er nog hoop is op een dag het wel kan .misschien een ide eens onderling contact te leggen ipv alleen maar lezen en wat proberen te ondernemen. Mvg anoniem
Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Ik heb hetzelfde… een eindeloze cirkel
Damian
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Sinds kinds af aan al depressief
Hoi mijn naam is Sam en ik ben sinds kinds af aan al depressief. Het heeft een heleboel met het verloop van mijn leven te maken. Ik woonde tot mijn 5e met mijn biologische familie in brazilie. Totdat ik op een dag opgehaald werd door 2 mannen die me uit de armen van m'n moeder trokken, ik raakte in paniek en mijn moeder wou niet loslaten . Ik vond het hartstikke eng dat ik door 2 vreemde mannen werd meegenomen. Ze zette mij in een busje vol met huilende kinderen en reden weg, ik zag mijn moeder huilend achter het busje aanrennen. We kwamen uiteindelijk na een tijdje rijden aan bij een gebouw wat het kindertehuis was waar ik uiteindelijk terecht kwam.van mijn 5e tot mijn 7e zat ik in een kindertehuis. Een plek waar ik nog veel traumas van heb. Ik werd als kleine jongen 2 jaar lang in de nacht door een oudere jongen aangerand. Hij trok me altijd uit mijn bed op de grond en ging in het pikkedonker een gevecht met me aan om me seksueel te mishandelen. Maar ik vocht altijd terug. Ook werden alle kinderen mishandeld door de begeleiders, geslagen, soms met een harde stok.Op mijn 7e werd ik geadopteerd door een Nederlandse echtpaar. Je zou denken, eindelijk van de trauma af, ondanks dat mijn adoptie ouders ook veel liefde gaven was er ook heel veel ruzie , vooral tussen mijn adoptievader en mij, ik was iemand met een heftige achtergrond waar hij niks van wist. Ik was een jongen die meer liefde nodig had dan een gemiddeld persoon, om kans weer te kunnen vertrouwen. Mijn adoptie vader had weinig geduld en was altijd snel gefrustreerd en dat uitte hij fysiek dan op mij en mijn biologische broertje af die tegelijkertijd met mij geadopteerd was . Ik heb het over hele heftige fysieke handelingen. Hij was een sterke man maar als hij boos was kneep hij onze kleine armen zo hard als die kon helemaal fijn, soms hadden we er dagen last van, we schreeuwden het altijd uit van de pijn, en we werden er beiden allebei heel erg angstig van en kregen nog meer angst om mensen te vertrouwen. Dit ging heel lang door als we een keer brutaal waren, maar het erge was, door hoe we werden aangepakt werden we juist brutaler omdat we voor ons z elf wouden opkomen. Zoals ik het nu zeg klinkt mijn vader als een slechte man, maar er zijn ook mooie momenten geweest. Maar we kregen niet de liefde die we nodig hadden. Ik heb veel traumas erbij gekregen in mijn jeugd bij mijn adoptie ouders. 1x schopte ik hem een gebroken rib omdat hij mijn broertje ook altijd veels te hard aanpakte en eigenlijk mishandelde. Hij zat met zijn volle gewicht op mijn broertjes lichaam en mijn broertje huilde en schreeuwde mijn naam om hulp. Ik zag dat die amper adem kreeg en werd toen zo agressflief dat ik met mijn scheen benen op de ribben van mijn adoptie vader begon in te schoppen terwijl ik met alle woede die ik me had schreeuwde. GA VAN MIJN BROERTJE AF , GA NU VAN HEM AG, ALS JE HEM OOIT NOG 1X ZO BEHANDELD IK VERMOORD JE, NOG 1X GA NU VAN MIJN FKKING BROERTJE AF. Mijn vader had veel pijn en ging van mijn broertje af. Ik bleef doorschreeuwen met alle woede die ik in me had , ik heb nog nooit zo hard en agressief tegen iemand anders geschreeuwd. Ik bleef hem bedreigen. Momenten als dit zijn ook een trauma gebleven. Uiteindelijk kwam ik bij een ander pleeggezin terecht en die mensen gaven me veel meer vrijheid, begrip, liefde. Toen ging mijn leven beter, maar nog steeds was ik erg depressief door het contact met mijn adoptie ouders, ik voelde me nooit volledig geaccepteerd, ik zag altijd dat andere kinderen heel goed met hun ouders konden en een veel betere band hadden ik had met mijn adoptie ouders. Het heeft me altijd veel pijn gedaan . Ik was altijd een gevoelige jongen door al die ruzies en problemen die ik had thuis in Nederland. Op jonge leeftijd werd ik door mijn verleden in Brazilië en mijn verleden in Nederland heel erg depressief, ik dacht soms na om dood te gaan. Het bleef me pijn doen dat iedereen een fijne band had met hun familie en ik me door niemand volledig geaccepteerd voelde. Toen ik op de middelbare school zat was ik op school vrolijk maar ondertussen was ik ook altijd depressief, en niemand had het door. Ik was toen in ieder geval niet eenzaam. In 2015 stierf mijn adoptie vader en ik kreeg na zijn dood nachtmerries, dat het mijn schuld was, al die ruzies tussen ons. En ik begon me ook schuldig te voelen heb er nu soms nog steeds trauma's van. Dan lig ik in bed en zie ik opeens uit het niets weer hoe hij mijn broertje behandelde en ik hem kapot schopte.ik kreeg zoveel schuld gevoelens dat ik echt zelfmoord sou plegen maar ik wist dit kan ik mijn adoptie moeder en biologische broertje nu niet aan doen, ik moet het uitstellen , ik wist in ieder geval zeker dat er een dag zou komen dat ik een einde aan mijn leven ging maken.want mijn leef sitiuatie werd eenzamer en eenzamer na mijn vaders overlijden verbrak ik de meeste contacten, sloot ik mezelf op.ik ging uit verdriet onbewust bepaalde p*rno kijken wat mij vroeger was aangedaan,. Ik begon uit verdriet me zo anders te gedragen en een aantal jaren verder was ik eenzamer dan ooit, sloot mezelf jaren op en als ik buiten ws. Om eten te kopen ofso deed ik zogenaamd altijd vrolijk tegen iedereen. Al heel mijn leven ging dat zo. Nu ben ik 31 en het gevoel is hetzelfde. Ondertussen erger, want ik vind mezelf een rare Creep . Ik deed dingen uit eenzaamheid waarvan ik later niet snap waarom ik het elke keer bleef doen. Ik verlangde zoveel jaren om gezien te worden door iemand om van te houden. Der mate ik ouder werd hoe groter de eenzaamheid. Ik begon steeds raarder te doen uit eenzaamheid. Ik kwam niet echt in contacten met mensen, ook niet met vrouwen. Toch verlangde ik er altijd naar. Dus ging ik opeens gegeven moment stiekem de billen van vrouwen filmen zodat ik er thuis van kon genieten. Ik merkte na een tijdje dat ik een creep werd door eenzaamheid. En t erge was ik werd verslaafd om vrouwen met billen die ik mooi vond te filmen. Maar er kwam een moment dat ik besefte hoe creepy ik bezig was, en dat was het moment dat mensen mij in de supermarkt of sportschool raar zaten aan te kijken alsof ze wisten wat ik aan het doen was. Ik kreeg hierdoor e en paniek aanval en vond mij zelf nog enger en creepy. Zo erg dat de depressie nu echt 200% zeker wist dat ik een einde aan mijn leven wou maken. Want dit is niet de persoon wie ik wil zijn, ik vind mezelf eng omdat ik mezelf er totaal niet in herken. Ik ben een vies eenzaam mannetje geworden en durf mezelf door deze actie niet meer te vertonen . Dit voelt als de laatste druppel om er een einde aan te maken. Als je jezelf niet meer herkend en als het gevoel van willen leven al je hele leven bezig is maar nu echt op zoek is naar een einde....toch ben ik bang, maar toch wil ik dit leven niet meer, ik wil deze persoon niet meer zijn.en ik wil niet oud worden . Sorry voor t slechte verhaalSam-
Hey Sam,
Wat vreselijk je verhaal. Ga opzoek naar een fijne therapeut die je hierbij kan helpen. Je bent niet je trauma’s en met bepaalde therapieën kan je die nare dingen loslaten en weer een leven opbouwen zoals EMDR. Wens je het beste. Er zijn meer mensen die dit soort heftige dingen helaas meemaken, laat dat je kracht geven dat je hier uit kan komen om een voorbeeld voor anderen te zijn.
SterkteHet is oké -
(Over dat kanker, dat kreeg ik toen ik 6 was). Je bent niet de enige die nare dingen op jonge leeftijd meemaakte.
Je bent dus niet alleen😁Diana -
Had trouwens kanker, ik weet dat het niet heel veel is, maar je bent niet de enige met een shit leven!!
Diana - Alle reacties weergeven...
-
Het komt wel goed, heb vertrouwen!!
Floor
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik ben 20 jaar en ik voel me zo alleen
Ik ben 20 jaar en ik voel me zo alleen de laatste tijd, ik probeer uit te leggen hoe ik me voel aan mensen, maar vaak denken ze er te makkelijker over en stel ik me aan. Ik zit zelf al tijdje bij psycholoog en heb al aantal stappen genomen. Toch ben ik bang dat ik mezelf nooit zou vinden wat ik leuk vind en wie ik nou precies wil zijn. Ik zou graag met lotgenoten willen praten en ervaringen uitwisselen. Helaas heb ik hiervoor nog niks gevonden. Ik zou leuk vinden om in een groepje te zitten met lotgenoten en ben ook bereid om zelf hiervoor een groep te maken.D- Alle reacties weergeven...
-
ik vind dit een goed idee, ik zou je graag een appje / insta dm sturen. gr, j (21jaar)
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hoe om te gaan met mijn depressieve partner?
Goeiedag,
Ik ben de partner van een depressief iemand, en vind het heel moeilijk hiermee om te gaan.
Ik vraag me dan ook af hoe anderen dit doen?
Mijn partner is boos op mij omdat hij vindt dat ik meer kan betekenen in zijn depressie.
Hij vindt dat ik met de in zijn ogen schuldige moet praten, maar heel eerlijk wil ik dat niet.
Niet omdat ik niet wil helpen , maar voornamelijk omdat ik denk dat dit niet de oplossing is.
Mijn partner is heel boos en ervaart gevoelens van onrecht. Hij ligt als een dag als vandaag de hele dag in bed te malen en boos te zijn. Hij heeft medicijnen om zijn hoofd te kalmeren en 2 a 3 weken te overbruggen voor zijn behandeling start, maar ben bang dat het telaat komt.
Ik heb begrip voor zijn gevoel, begrijp ik het? Nou nee, wat bij hem ook weer gevoelens van frustratie opwekt, en in gevolg ook bij mij.
Ik merk dat hoe langer dit duurt hoe meer ikzelf beïnvloed word, en dat wil ik niet.
Iemand tips hoe je dat voorkomt?
Bedankt voor het lezenSappie- Alle reacties weergeven...
-
Ik herken je verhaal. Ik heb zelf een depressieve partner en ik kan dit niet meer volhouden. Ik wil mijn partner steunen maar ik raak zelf in de put. Voor ik mijn partner leerde kennen was ik vrolijk en positief. Nu voel ik mezelf afglijden....we hebben 2 kinderen en omwille van hen zullen we goede oplossingen moeten verzinnen. Ik denk dat mijn partner beter efkes uit huis gaat
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Anoniem 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hoe leg ik dit uit?
Hoe kan je zeggen hoe je je voelt wanneer je het zelf soms niet weet? Alles lijkt in goede banen te komen. Weer aan het werk, waar ik terug veel voldoening uit haal, een ontzettend lieve partner en stabiele relatie waarin ik heel veel liefde krijg en ook kan geven. Twee geweldige kinderen die ik heel graag zie, met binnen 3 maanden een kleindochter die nu al in mijn hart zit en waar ik enorm naar uitkijk, 2 pluskinderen die me vanaf dag één hebben aanvaard en waar het goed met klikt. Had ik nooit kunnen denken .., Voel me meestal veel vrijer, gelukkiger, geruster en vredevoller dan ooit. Maar toch, is er altijd een stemmetje dat zegt dat ik dit niet verdien, of dat dit niet blijft duren. En ook al heb ik ondertussen meer toekomstperspectieven, durf ik weinig of geen plannen te maken in de nabije toekomst. Een vakantie plannen om binnen twee weken er even tussen uit te gaan, heb ik vandaag uiteindelijk gedaan, maar schrikt me wel af omdat ik dan iets ‘vast leg of definitief bevestig’ Ergens heb ik nog steeds het gevoel dat de wereld mag stoppen met draaien voor mij. Ik kan van bepaalde dingen genieten, maar als ze mij morgen zouden zeggen dat ik nog maar 1 dag te leven heb, zou ik daar vrede mee hebben. Ik zou de belangrijkste mensen nog even een warme knuffel geven en hen laten weten dat ik hen graag zie, zonder meer. Die donkere put waarin ik ben gevallen, lijkt geen trap naar boven te hebben. Ik verzeker iedereen rondom mij dat het beter gaat omdat ik mezelf of mijn gevoelens niet kan uitdrukken. Hoe kan ik uitleggen dat het lichtje bovenaan de put stilletjes aan kleiner lijkt te worden? Hoe leg je uit dat je ‘s avonds gaat slapen en je ogen dicht doet en hoopt dat ze ‘s morgens niet meer open gaan? Hoe leg je uit dat opstaan, je wassen en aankleden al zo veel energie vergt. Toch doe je nog beetje make-up op of kam je je haar, niet voor jezelf, maar zodat je dierbaren zich minder zorgen maken of vragen stellen. Want hoe leg je uit dat je eigenlijk, ondanks de liefde die je krijgt, je je eigenlijk al een beetje dood voelt vanbinnen? Ik blijf zoeken naar de trap om trede per trede naar boven te geraken. En soms vind ik een trede of een glimp naar de weg naarboven, en dan lijkt het plots weer of de put dieper is geworden. Ik geef echter niet op en blijf de weg naar boven zoeken. Ik kom er wel uiteindelijk (met veel slaap en bokes). Maar hoe leg je dat op een normale manier aan iemand uit?SaskiaSaskia 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
instanties doen hun best maar geen verbetering
ik ben al jaren depressief vooral na de brake up ging het fout zit nu aan alprazolam 9 mg per dag.......... idk no more. elke dg tranen en niemand die het kan zien ik ben nou eenmaal goed in acteren helaas. instanties doen hun best maar geen verbetering vermoeiend. wakker liggen adhd noem maar op ik mis een maat denk ik. ps. verleden speelt meesas- Alle reacties weergeven...
-
ps ben 23 jr
sas