Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Echtscheiding - forum lotgenoten

 

Lotgenoten echtscheiding

Zit je in een echtscheiding? Of heb je een echtscheiding achter de rug?
Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

  

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

  

Ontdek hier deverhalen van andere mensen met een echtscheiding en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - We maakten elkaar niet meer gelukkig

We zijn zeven jaar samen geweest. De laatste 2 jaar daarvan kwamen we steeds bij dezelfde discussie uit.

Ik had heel erg het gevoel dat ik bezig was met proberen om iets beter te maken van wat we hadden, terwijl hij alleen maar bezig was met zichzelf. Achteraf gezien was ik mezelf kwijt geraakt omdat ik zo gefocust was op ons en op hem.

Nadat we dus steeds weer terugkwamen bij hetzelfde punt, voelde ik hopeloosheid en tegelijkertijd besefte ik me "ik moet hieruit" en "we moeten onze eigen weg gaan, want we maken elkaar niet meer gelukkig."

Voor mij is het belangrijk dat je in een relatie elkaar sterker maakt en dat je er gelukkig in bent.

Ik was toen nog niet klaar om te scheiden, maar ik zocht toen een appartement voor mezelf. We besloten eerst om apart van elkaar te gaan wonen. En toen dat gerealiseerd was, toen voelde ik dat dit niet voldoende was en dat we echt los van elkaar moesten zijn.


Anoniem
> 2 jaar geleden

20
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar. Zo was het voor mij ook

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
ik ben 22 jaar samen waarvan 16 jaar gehuwd. Ik was al wat ouder toen ik mijn man tegenkwam en ja er waren voor mij althans, duidelijke rode lampen, flikkerlichten, gevaren driehoeken die opdoken maar ik was al zo lang alleen en nu had ik iemand gevonden waar er een wederzijdse aantrekkingskracht was en dat wou ik niet zo maar laten schieten. Maar ik merkte wel dingen op maar door mijn eigen onervarenheid en verliefdheid dacht ik daar niet veel over na. Ik vond het alleen raar maar toen zag ik niet de consequenties naar de toekomst. Ik ging voor deze relatie. Na een zeer hobbelend parcours, sta ik nu hier vandaag. Er is veel gebeurd en enkele weken geleden nam ik opnieuw heel bewust het besluit opnieuw te gaan voor deze relatie en vooral te kijken naar wat wel goed gaat omdat het de laatste 2 jaren heel gemoedelijk en kalm er aan toe ging en ik dacht dat er wat toenadering tussen ons beiden was gekomen, we konden beter overleggen met elkaar en ik begon stilaan terug vertrouwen te krijgen in de relatie. Maar ik heb blijkbaar iets gemist want mijn echtgenoot startte een echtscheidingsprocedure op. Ik ervaar nu een enorme dualiteit. Ik wil heel graag dat hij terugkomt om de situatie te normaliseren, de pijn te doen stoppen, mijn toekomst weer mijn toekomst te laten zijn, om ons beiden samen te laten evolueren naar elkaar toe met respect voor elkaars eigenheid. Het eigen groene gras te zien en ervaren. Maar misschien geeft hij mij juist een enorm cadeau door niet meer voor mij te kiezen, ik kan nu mezelf sneller ontwikkelen. Ook ik was al die jaren gefocust op hem en op het gezin. Ik ben niet gegroeid in deze relatie, die tijd kwam voor mij nu eraan. Maar het zal nu in een andere context zijn.

Anoniem
28-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Na scheiding respectvoller naar elkaar

Na 17 jaar huwelijk waarvan we 10 jaar lang naar het ziekenhuis gingen in het kader van onze ongewenste kinderloosheid, bleken onze behoeften aan een andere manier van je toekomst in gaan vullen, te verschillend. Geen kinderen, niet langer samen, het gaf ook vrijheid. De vrijheid om te ontdekken wat je gaat doen als je grootste droom niet in vervulling gaat.

 

Natuurlijk ging de scheiding gepaard met verdriet, maar ook met de erkenning naar elkaar toe dat anders beter kon worden. En dat bleek. Nu op afstand, maar op goede voet en respectvoller naar elkaar dan toen we nog samen waren.

fijn om de ruimte te vinden om eens van je af te schrijven. Ik gun iedereen een respectvolle afloop.


godelieve
> 2 jaar geleden

18
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat fijn dat, door je hart te volgen en je eigen leven vorm te geven, er naast verdriet, zoveel moois voor teruggekomen is!
Daar is moed voor nodig!
Respect!


> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 3 - ik heb het contact verbroken

Hallo allemaal,
Ik lig momenteel in scheiding we wonen appart van elkaar, me ex heeft een nieuwe relatie (binnen 3 maanden) terwijl de scheiding niet eens officeel rond is! Ik ben er kapot van omdat dit absoluut niet mijn keuze is geweest en onverwachts voor mij gekomen is.
Ik zit met alle ellende omdat het niet netjes is gegaan eerste weken negeren en blokkeren, geen vaste lasten mee betaald, zwaar in de steek gelaten op de een op andere dag.me ex heeft een nieuw leven opgestart, en verwacht ook nog eens dat wij normaal als (vrienden) met elkaar om kunnen gaan en ik het maar moet accepteren omdat we zogenaamd zielsveel van elkaar houden.
De situatie zou de doorslag zijn(puber in huis en factoren om mij heen zoals schoonouders) maar ik als persoon ben de beste.....
Ik moet elke dag tegen mezelf vechten om te overleven omdat ik het ontzettend moeilijk ermee heb en het voelt alsof ik de dupe ben voor iets waar ik niets aan kan doen.
Ik heb het contact verbroken omdat ik het simpelweg niet kan bekroppen dat me ex verder gaat met een ander.

Ik hoop echt dat ik hier doorheen kom en het geluk in de toekomst weer kan omarmen.




Voel me heel leeg en op van binnen.
> 2 jaar geleden

18
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo herkenbaar helaas. Ik heb bijna precies hetzelfde mee gemaakt en geloof me het wordt echt beter. Ik weet het dat is een ontzettende dood doener en ik zelf vind het ook vreselijk als mensen het zeggen maar het kost gewoon tijd. Wees positief en neem het van dag tot dag. Kijk naar de goede dingen en het komt allemaal vanzelf.

M
03-02-2021
Reactie:
Helaas je bent niet alleen. Ik ook achter gelaten met een kind. Veel pijn omdat je van de andere kinderen die met haar mee gingen hoort dat ze gelijk een ander heeft.
Wij met de probleem, heel veel problemen. En ja de pijn om achter gelaten te zijn. Makkelijk van andere te horen dat het beter wordt maar je zit mooi alleen in de avond. Terwijl je het heel anders voorgesteld had. Veel sterkte!

B
24-08-2021
Reactie:
Jij schrijft het ik voel het. Hartsverscheurend. Ook ik ben opzoek naar licht. Achterlaters krijgen de klappen, voelen de pijn, krijgen verantwoordelijkheden en worden compleet uitgebuit terwijl de andere springlevend verder gaat zowat fluitend dooe het leven. Afschuwelijk! Sterkte

Anoniem
18-11-2021
Reactie:
hoi
ik had een relatie van 2 jaar en daarvan 5 maanden getrouwd met de kerst 2021 had mijn vrouw een ander en wilde van me scheiden ik heb bipolaire stoornis dus ik ging bescherm wonen begeleid wonen wij zitten nu nog in een scheiding en zij zit gelukkig met haar nieuwe vriend in huis terwijl ik ongelukkig zit te wezen.... 

Groeten Ruud

Ruud
24-01-2022
Reactie:
sterkte

Driss
14-02-2022
Reactie:
ook ik maak op dit moment ongeveer hetzelfde mee. Mijn huidige partner vertelde me dat hij opnieuw voor de 2 keer een relatie aanknoopte met een oud lief van hem. Begin van Corona voor 1 maand en kwam terug en wij hadden cfr mezelf een fijne tijd nadien, de verbouwingswerk gingen in een stroomversnelling. Hij trok na 2 weken bij haar in. We zijn nu 2 maanden verder. Ik blijf met onze volwassen kdn achter. Noch ik noch de kdn hebben iets bij hem opgemerkt wat in die richting wees. Ook hij verwacht van mij dat we gewoon als vrienden verder gaan maar dat is buiten de waard gerekend. Momenteel wil ik niet als vrienden met elkaar omgaan, ik wil als man en vrouw met elkaar omgaan.
Maar wat mij het meeste verward is dat ik stiknerveus ben als hij hier is. (hij komt namelijk wel elke avond naar hier omwille het contact met de kdn, de woning van haar is te klein. Terwijl ik dit schrijf, besef ik maar al te goed hoe hij als een pacifist de zaken naar zijn hand zet en dus manipuleert.) maar als hij weg is, voelt ik ook een enorme strekte in mezelf. Dat hem ik nodig om vooruit te geraken, om een eigen leven op te bouwen. Gaat er een deur dicht er gaat altijd tegelijkertijd een deur open en die moet je zien. Door de huidige situatie bieden er zich altijd
nieuwe kansen aan. Da's mijn filosofie. Daar heb ik veel aan. Wat niet wegneemt dat ik de situatie waar ik nu inzit als enorm energievretend en hartverscheurend ervaar. En niet weet waar mijn toekomst naar toe gaat. Maar ik heb een toekomst en waarom doemdenken, waarom zou die toekomst niet goed zijn?
Ik mis de verbinding tussen ons beiden, voor hem gaat het om het praktische, niet om gevoel en dat is hetgeen ik wil. Onszelf gedragen weten door elkaar en als 1 team naar buiten komen maar ook onszelf als écht voelen bij elkaar.

Anoniem
28-06-2022
Reactie:
Hier juist het zelfde verhaal 35 jaar getrouwd hij heeft me al voor de tweede keer bedrogen ,en als ik het ontdekt heb is hij direct bij haar in getrokken .doet ook juist of dat allemaal normaal is . Wil zelfs niet scheiden . Hier ga je gewoon kapot aan (geen respect alleen aan zijn eigen denken )

Christel
01-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 4 - We waren ieder onze eigen weg gegaan

Wanneer iemand me 10 jaar geleden zou hebben gezegd dat ik in 2016 zou scheiden van mijn man, had ik hem/haar voor gek verklaard. Maar het is toch gebeurd.


Toen de kinderen groter werden en steeds minder aandacht nodig hadden, op kamers gingen wonen voor studie en werk, en er meer tijd vrij kwam voor elkaar,.... ja, we niet meer om elkaar heen konden maar elkaar weer iedere dag tegen kwamen in ons huis, dat nu zo groot en stil leek... werd het ons steeds duidelijker hoe we ieder onze eigen weg waren gegaan.

 

Mijn man bleek al een tijdje een verhouding te hebben met iemand anders En ik had het niet gemerkt. Wat een verdriet.


We hebben hulp gezocht en dankzij de begeleiding hebben we samen op onze relatie kunnen terug kijken. Durfden we weer de begin periode te zien en te voelen hoe gelukkig we waren samen en hoe blij we waren toen de kinderen kwamen.

 

We hebben ook het patroon durven zien en samen onderzocht dat onbewust en onbedoeld is ontstaan in de jaren daarna. Ik stortte me met liefde maar ook volledig op ons gezin en mij man verbleef veel vaker 'buiten', ging meer werken en maakte carrière.

 

Onze gesprekken gingen steeds vaker over regelzaken, werden rationeler. We keken elkaar minder in de poppetjes van onze ogen en dreven langzaam van elkaar af. We hebben ons verdriet hierover kunnen (leren) delen en op een respectvolle manier afscheid kunnen nemen van elkaar als partners.

 

Als ouders blijven we elkaar waarderen en gelukkig lukt het ons steeds beter samen te werken. Zonder hulp was dit niet gelukt.


Gerda
> 2 jaar geleden

13
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bijzonder dan hè, dat je langzaam van elkaar verwijderd. De een gaat rechts, de ander links. Datzelfde heb ik vorig jaar ervaren en in oktober de stap gezet. Verhuisd, nieuwe baan, binnenkort nieuwe woning. En het is goed zo. Ook jammer, dit heb je niet voor ogen als je een relatie begint en kinderen krijgt. Maar verder in een relatie waar weinig genegenheid is, amper gesprekken zijn en compleet je eigen leven leid is gewoon jammer om zo het leven te leven. Als we echt liefde is, kan het zo mooi zijn.

Jacqueline
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik behoor tot de club van de gedumpte en belogen vrouwen

Ook ik behoor tot de club van de gedumpte en belogen vrouwen en naar ik hoor zijn er zoveel mensen die dit meemaken...alles waar ik jaren in geloofde werd in een paar minuten met de grond gelijk gemaakt. Een jaar geleden vertelt mijn intussen ex-partner dat hij in een identiteitscrisis zit en hij geeft aan misschien een time-out nodig te hebben...na wat doorpraten kom ik erachter dat er ook iemand anders is. Iemand met wie hij nog nooit zo goed kon praten en dan volgt het herkenbare plaatje...35 jaar lang deed ik alles voor mijn gezin (3 kinderen) en partner. Een partner met heel wat psychische issues (add, verslavingsproblemen; bipolair type 1) Altijd maar geven en niets terug verwachten. Ik ging ver over mijn grenzen en draag daar nu de gevolgen van. Ik voel me gebruikt en weer uitgespuwd, de beste jaren van mijn leven zijn verspild aan een ondankbare en egocentrische man. En dan sta je daar alsof je in de oceaan wordt gegooid en begin maar te zwemmen. Alles is kapot en dan moet je opnieuw beginnen en het verleden vergeten. Wat een opdracht, goeie moed aan ieder die zoiets moet doorstaan. Mijn geloof in oprechtheid heeft in ieder geval een zware deuk gehad, hoe kan je nu ooit nog vertrouwen in iemand hebben?

Anoniem
05-11-2020

12
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Weggaan met rare redenen, meteen niet meer normaal communiceren. Vragen of collega in het spel is (overwerken en mee op zakenreis geweest). 3 maanden later relatie hebben met haar (20 jaar jonger). En dan vol blijven houden dat dat het niet was. Kinderen zijn wel de dupe.

Anoniem
23-02-2021
Reactie:
Hi, je beschrijft je gevoelens bijna exact zoals ik het zelf doe.
Ik ben benieuwd hoe lang geleden het voor je is?

Marie
18-04-2021
Reactie:
Jouw verhaal kwam echt bij mij binnen zeer herkenbaar. Bijna 35 getrouwd elkaar al 47 jaar kennen en dan niet meer goed genoeg om samen de laatste jaren door te brengen. Na veel getouwtrek erachter komen dat hij al 2 jaar een relatie achter mijn rug had met hoe kan het anders? Een 20 jaar jongere vrouw. Ik heb altijd gevochten voor mijn relatie en de kinderen maar dit was een gevecht teveel. Ben weggegaan heb mij verdiept in allerlei zaken rondom de scheiding en gevochten voor mijn recht. Einde nu in zicht. Niets kan de vernedering die je als vrouw oploopt wegnemen, maar ik heb vertrouwen in mijzelf. Ik weet dat ik te ver gegaan ben in deze relatie en over mijn grenzen heengegaan ben. Zal lang duren maar er komt een moment dat ik opsta in de ochtend en niet meer aan hem denk, hij is het niet waard.

Marie
21-04-2021
Reactie:
Mijn god, het lijkt mijn verhaal wel. 35 jaar samen, man manisch depressief, bipolaire stoornis, persoonlijkheidsstoornis. Laatste 10 jaar voor hem gezorgd en hem ontzorgd. Kwam weinig tot niets voor terug, stak nergens energie in, kon zogenaamd niks en zei letterlijk dat ik teveel verlangens en verwachtingen had. Ik begreep zogenaamd niets van zijn ziekte. En na 35 jaar werd ik gedumpt voor een veel jonger exemplaar, maar liefst 19 jaar jonger. Liet hij mij onze puberzoon zitten, van de één op de andere dag. Gedumpt, niet meer nodig. En het ergste is dat zijn stoornissen ineens verdwenen zijn, alles waar wij op ingeteerd hebben laatste jaren, haalt hij nu met haar in.

Bloem
13-06-2021
Reactie:
Dit komt echt bij mij binnen. Diep geraakt en ook in therapie. Zo oneerlijk! Exact hetzelfde en het lijkt alsof ik gek ben en iedereen blijft hem op handen dragen. Steken in de rug, wonden die bloeden wn hij gaat springlevend verder met een ander.

Anoniem
27-10-2021
Reactie:
Heel herkenbaar. Mijn ex had het over buren out en kon zo goed praten met iemand. Ging ook al langer vreemd. Door beiden mishandeld. Het is net alsof ik in een slechte film ben beland. Jaren vechten in een keer met de grond gelijk gemaakt. Heel veel sterkte

Maris
12-12-2021
Reactie:
Ik herken me er ook zo goed in. Na 35 jaar huwelijk (?ondertussen heeft mijn ex me ook al eens in de steek gelaten voir een andere vrouw ) heb ik hem dan toch terug genomen omdat hij smeekte dat hij mij en de drie kinderen zo miste. Hij wilde ook een zelfstandige zaak beginnen en daar hebbik hem volledig in gesteund omdat hij het zelf zo graag wilde. Mijn jobbopzij gezet om hem bij te staan. En zijn dromen waar te maken. En nu na 35 huwelijk kom ik te weten dat hij met een 10 jaar jongere vrouw heeft aangepapt. Waarom????? Ik heb hem destijds terug in huis gehaald na zijn korte slippertje, ik heb het hem vergeven en nu krijg ik te horen dat hij het heeft gedaan omdat hij het financieel niet ging aankunnen. Zo laf van hem. Ja hij zit nu bij een andere momenteel . Ik destijds mijn jobbopgegeven. Dus niet veel recht binnen een paar jaar op een degelijk pensioen. Ik ben 61 dus niet makjelijk om nog aan een job te geraken. We zitten nu milenteel in een vechtscheiding wat me al veel geld heeft gekost. Ik weet het op het moment niet meer hoe nu nig verder. Al veel zin om een einde te maken aan mijn leven en al die miserie de rug toe te keren. Er gewoon van af zijn.

Lutgart
25-01-2022
Reactie:
Wauw aan 1 kan vind ik het super erg voor jullie allen, aan de andere kant troost het misschien wel een beetje te weten dat niet alleen ik zo dom en naïef was om me 15 jaar te laten voorliegen.. man wat kan een mens slecht zijn..

Anoniem
27-05-2022
Reactie:
Ook ik ben gedumpt na 32 jaar huwelijk.
Mijn ex ook bipolair plus meerdere peroonlijkheden is bijna 58 jaar oud en heeft een vriendin nu van 39 jaar en zwanger van een ander.
Onze kinderen zitten in trauma verwerking met alles wat er gebeurd is uit zijn ziektebeeld ,vreselijk😪
Al die jaren hebben we alles van hem gepikt omdat we het erg vonden dat hij geestelijk ziek is en wat krijgen wij ,ook de kinderen grote messteken in de rug. (Zo voelt het)
Echt ik ben zo verdrietig en boos tegelijk.

Anoniem
12-06-2022
Reactie:
Ook ik herken mezelf voor een deel in jullie verhaal. Ook mijn partner hield er in het verleden erg jonge vriendinnen op na. 1 relatie ervan zou nu niet meer gerechtelijk aanvaard worden. Nu opnieuw een vriendin die 13 jaar jonger is dan hij. Ook hij is erg egocentrisch ingesteld. Ook hij kan nu bij haar de beste gesprekken voeren. Ook ik heb zijn nukken en rariteiten verdragen terwijl ik had moeten weggaan van hem maar ik dacht" ik kan de kdn hun vader en een vader zijn kind toch niet ontnemen". Dat dacht ik al toen ik van ons 1 ste kind zwanger was. Ik weet nu dat ik mezelf en onze kdn veel meer stabiliteit had kunnen geven. Ik maakt een fout door mezelf niet op de eerste plaats te zetten. Maar gedane zaken nemen geen keer. Ik heb deze weg moeten gaan om daar van te leren, ik geloof erin dat het niet anders had kunnen gaan, ik moest deze hardleerse les krijgen of vandaaruit weer verder te kunnen. Ik mistte in het verleden vooral mensen die liefdevol voor me opkwamen, die me concreet ondersteunden in mijn moeilijke jaren. Mss waren ze er wel maar had ik ze geloofd of gevolgd??? Ik kreeg een opvoeding waarbij opkomen voor jezelf niet als een deugd werd aanvaard!
Mijn dichte familie kon niet aannemen dat zo'n schijnbaar lieve persoonlijkheid tot zulke dingen in staat was. Dat niet-geloven zette mij aan de kant. Terwijl hij eigenlijk alleen maar bezig was met wat voor hem belangrijk was. Niet de weg hoe hij het voor elkaar kreeg alleen het doel was belangrijk, de rest interesseert hem geen jota. Zonder het te beseffen, te ervaren, te kunnen voorzien, zonder dat hij eens terugkoppelt/ -de, laat hij een heel slachtveld achter zonder te beseffen dat hij en hij alleen daar verantwoordelijk voor is.
Ook hij heeft een andere persoonlijkheidsontwikkeling dan gangbaar als normaal wordt erkent. Hij heeft na zijn diagnose een hele ontwikkeling doorgemaakt waar ik ook weer geen deel van mocht uitmaken. Dat kwam niet in hem op. Diepe relationele verbinding, communicatie, zich echt verplaatsen in iemandanders zijn wereld is moeilijk voor hem. Maar mijn man werd wel makkelijker in omgang vandaar dat ik naar de toekomst toe mooiere vooruitzichten zag die nu met 1 totaal onverwachtse zin: "ik heb terug een relatie met haar aangeknoopt" alles in diggelen viel en mijn toekomstbeeld totaal overhoop werd gehaald. Hij heeft een heel groeiproces kunnen doormaken en ik bleef stilstaan doordat de zorg, de aandacht volledig aan hem en het gezin gegeven werd. Ik zie nu in dat dat niet de juiste weg is. Zelfzorg is een oh zo belangrijk goed voor je eigenwaarde, je ontplooiing,.. .

Anoniem
28-06-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Een scheiding was beter voor mij en de kinderen

Stapel verliefd op een man die honderden kilometers verder woonde, zei ik mijn huiselijke appartement en mooie loopbaan op en verliet ik familie en vrienden om met hem een frisse nieuwe start te maken.

Dat pakte anders uit. Ik voelde me niet geaccepteerd door zijn vriendenkring en ik kreeg te maken met een ex-vriendin die nog veel te close was met mijn man. Ik was er niet gelukkig.

Ik schikte me in bijna alles. Wel verhuisten we naar mijn oude omgeving. Ik kreeg weer een leuke baan. En er kwamen kinderen. De opvoeding gaf me voldoening en taken die ook afleiding waren van wat er werkelijk gebeurde.

De huwelijkse relatie werd steeds meer gebaseerd op onderlinge irritaties en explosiviteit. Woede-uitbarstingen waar de kinderen bij waren... Uiteindelijk besloot ik dat een scheiding voor mij goed zou zijn en voor de kinderen minder slecht dan vechtende ouders.

Het werd een model scheiding. Sinds de scheiding kunnen we beter met elkaar overweg dan ooit. Spijt heb ik geen moment. Een huwelijk met deze man werkt niet. Er is nu een ander soort liefde en betrokkenheid en vooral ook wederzijds respect. De korte momenten dat we bij elkaar zijn, als gezin voor de kinderen, zijn leuk.

 

Irritaties zijn er nog maar doen er niet meer zoveel toe door het weten dat 'hij straks weer naar zijn eigen huis gaat'. Ik durf ook alles te zeggen, nu ik niet meer de angst heb dat ik zijn en mijn liefde verlies als ik niet leef naar zijn wensen.


Voor die angst, die geworteld bleek in mijn verleden, ben ik in therapie gegaan. Die angst neem ik nooit meer mee in een relatie.

Ik ben toe aan een nieuwe relatie. Dit keer weet ik dat ik niet alles voor de ander op hoef te geven. Ik blijf bij mijzelf en ga voor behoud van alles wat belangrijk is voor mij PLUS een nieuwe liefde.


anoniem
> 2 jaar geleden

10
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik hoop voor mezelf dat ik dit over een tijd ook mijn eigen verhaal is. Heel hoopgevend.

Anoniem
28-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 7 - ellendig proces

Ik had nooit verwacht dat een scheiding zoveel ellende met zich mee bracht. Ik had nog niet eens de oorzaak van de scheiding verwerkt (jaren lang liegen, bedriegen, een langdurige affaire en wat scharrels op de kop toe) en het volgende kwam al op mijn bord. het Traject maakte me heel verdrietig. Ik hield nog veel van mijn ex. Hij zat nog vastgeroest in mijn hart. Na al die jaren bij elkaar, vond ik het moeilijk om dat los te laten, zeker nu we een gezinnetje waren.

Toen kreeg ik te horen dat ik te weinig verdiende. Ik kon het ouderlijke huis niet houden. We hadden plannen gemaakt om samen te verhuizen naar een andere stad. Waren al een tijdje bezig hiermee. Ik had daar al werk gevonden, scholen opgezocht voor onze school, ook al ingeschreven voor het volgende jaar. vrienden en hobbies daar opgezocht... en toen wilde hij niet meer verder met mij.

Ik zat daar. Ik kon alleen maar huilen. Ik werd depressief. Ik wilde niet blijven in de huidige stad, want hier had ik niets meer. Ingeschreven in zo'n woningbouwvereniging op zoek naar sociale huurwoning. 4 maanden verder, officieel gescheiden maar nog geen stap verder om een huisje te bemachtingen. We wonen nog steeds onder 1 dak. Ik ga mentaal er aan onder door. loop bij een psycholoog om een beetje mentaal te overleven en slik medicatie om een beetje te kunnen slapen. (we slapen nog in 1 bed en dat kost mij heel veel moeite) Spanning stijgt met de dag. Urgentie heb ik geen recht op...

Het begint echt te lang te duren. mijn ex en ik konden redelijk goed opschieten met elkaar maar nu wordt het steeds erger. ik begin boos te worden, het voelt alsof het allemaal zijn schuld is dat ik al die ellende voel en zo veel moeite moet doen (geen sociale huurwoning kunnen krijgen tot nu toe, te weinig verdienen voor particuliere huur, geen urgentie krijgen...enz) maar hij zit op zijn luie reet en doet niets. hij gaat als ik weg ben het huis te koop zetten en dan pas gaan zoeken naar een koophuis. zo gepiept denkt hij. En ondertussen geniet hij alvast van zijn vrijgezelle leven. de lusten maar niet de lasten. Regelmatig weg van huis (wat ik opzich niet erg vind maar het geeft mij wel alle verantwoordelijkheid voor onze zoon en zo krijg ik geen kans om ook even de deur uit te gaan om weer even te ademen en te ontspannen)
Ik weet dat boosheid niet helpt, maar het zou fijn zijn om iets te hebben waar ik weer controle over zou kunnen hebben.

Ik hoop snel een huisje te vinden en eindelijk dit proces achter me te kunnen laten. om eindelijk te kunnen rouwen om mijn verloren gezin, om een nieuwe start te kunnen maken en weer een poging te doen weer een beetje gelukkig te worden. Want ik wil mijn zoon het allerbeste kunnen geven en dat kan alleen als ik uit mijn depressieve sleur kom en zelf weer gelukkig wordt.

Ik wens iedereen hier heel veel sterkte en goede hoop op een betere toekomst!

Anoniem
> 2 jaar geleden

10
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik vind het heel erg wat je allemaal meemaakt op het moment en kan mij alles perfect plaatsen want ik zit met ong Hetzelfde probleem op het moment maar als je er eens wil over praten ben je steeds welkom het kan enkel onze ziel wat troost of rust geven
Maar al bij al is het een pijnlijke strijd en moeten we erdoor
Ik wens je enorm veel sterkte
Neem gerust contact op als je wil
Grt guido

Guido
16-08-2020
Reactie:
Zit momenteel ook in een scheiding.
Wonen ook helaas nog samen, inderdaad geen urgentie, geen eigen huisje krijgen, is moeilijk.
Heb 2 kinderen ze slapen nu helaas op een kamer zodat ik mijn eigen kamer heb, vind het niet leuk voor ze.
Probeer te doen alsof hij je broer dan doet het minder pijn.

Judith
02-03-2022

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Nu is ze weg en ik begrijp er niets van

Ik weet niet zo goed waar te beginnen. We kennen elkaar 21 jaar en zijn 16 jaar getrouwd. We waren een droomkoppel, ups en downs natuurlijk maar altijd sterk in de relatie. Naast geliefden ook beste vrienden.
Er is veel gebeurt in ons leven, een zoon met autisme wat veel druk op ons heeft gelegd. De zorg kwam vooral op mijn vrouw neer, ik zorg voor het inkomen. Wel zaten we altijd op een lijn. En het werkte, tot een paar jaar geleden mijn vrouw overspannen raakte. Met uiteindelijk een poging tot suïcide. We hebben in die periode heel veel hulp gehad, zowel samen al apart en het leek even beter te gaan. Maar nu is ze weg. Het gevoel is er niet meer volgens haar. Ik begrijp er niks van, we konden alles aan samen.
Ik ben er echt kapot van en ik weet niet hoe ik verder moet....

Markus
23-11-2020

10
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja herkenbaar, wij waren 16 jaar samen en zij had plotseling een ander stapel verliefd ik herkende haar niet meer...en kon zeggen wat ik wou het maakte niet uit ze zou en moest mij verlaten.
alleen maar bij hem zijn was haar missie
Ik ben nu iets meer dan 4 maanden verder en krijg weer enigzins grip op het leven,maar echt begrijpen zal ik haar nooit.
uiteindelijk kom je hier overheen ook al zie je dat eerst totaal niet zitten....

IJpe
13-02-2021
Reactie:
Helaas herkenbaar, dat na 18 jaar samen.
En dan dacht prima voor elkaar te hebben. We waren beste vrienden ik was zijn alles. Althans dat zei hij en dacht ik. En nu dit. Na alles wat we hadden mee gemaakt samen. Dat had ons samen gesterkt.
Maar niks blijkt minder waar.
Dat hij mij al tijden bedroog dat doet nog het meeste zeer...


Vlinder
10-10-2021
Reactie:
Sommige dingen kun je gewoon niet begrijpen

Neeltje
10-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Mijn leven terug op de rails dankzij hypnotherapie

Ik kreeg mijn leven terug op de rails dankzij hypnotherapie.

Na enkele moeilijke jaren met een zware vechtscheiding, een tweede misgelopen relatie waarna het niet meer leek te lukken, moeilijkheden op het werk met een crash tot gevolg, overlijden van dierbaren ... wou ik mijn leven weer op de rails krijgen. Ik wou weer leven.

 

Toen mijn vriendin langsging bij een hypnotherapeut, zei ze dat ik dat ook eens moest proberen. Omdat ze elke keer met een gelukzalige innerlijke rust terugkeerde, dacht ik: ja, dat wil ik ook!

 

Beter met stress omgaan, me kunnen ontspannen en tot rust komen. Dat waren de drijfveren om een hypnotherapeut te contacteren. Ook met de onzekerheid die me vooral op het werk parten speelde, wilde ik komaf maken. Tot mijn verbazing ontmoette ik een heel vlotte, vriendelijke dame waarbij ik me onmiddellijk op mijn gemak voelde.


Sinds ik hypnotherapie volg, ben ik een pak rustiger en kan ik alles veel beter relativeren. Ik had het op mijn werk erg moeilijk met twee collega's, maar ga er nu veel beter mee om en laat me minder snel van de kaart brengen. Ik sta steviger in mijn schoenen.

 

De hypnotherapeute heeft me geleerd meer en beter voor mezelf op te komen.


Anoniem
> 2 jaar geleden

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat fijn dat je je na zo’n rottijd eindelijk weer beter voelt. Ik ben erg benieuwd naar jouw hypnotherapeut.

Andrea
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 10 - De grond zakte onder mijn voeten weg

12 jaar samen, 3.5 jaar getrouwd en 2 kleine kindjes van 2&6. Wij hebben het altijd goed gehad, veel sociale dingen, ons huis stond altijd open voor vrienden en familie, deden leuke dingen en waren blij in ons werk. Ik werk deeltijd zodat mijn man aan zijn carrière kon werken en ik er voor de kindjes was. Dat leek in balans totdat ik de afgelopen weken een beetje een gek gevoel kreeg. Weinig knuffels , later naar bed, meer dingen buiten te deur.... ik begon hem te wantrouwen en begon ook aan mijzelf te twijfelen.. tot de nacht van 3/4 januari ik mijn onderbuik gevoel moest volgen en ik het hem gevraagd heb of hij een ander had. Eerst wilde hij nog ontkennen en toen kwam het eruit: Ik ben verliefd, heel erg verliefd en ik kan niet terug. De grond zakte onder mijn voeten weg, intens verdriet en pijn namen mijn lichaam over. Hij kon het niet meer, hij wil bij haar zijn. Zonder de woorden ik ga voor ons vechten of wat dan ook. Hij was al 4 maanden bezig met haar en had alles goed overwogen om nu deze beslissing te nemen. Blind van verliefdheid, bezeten .... waar was mijn man, mijn beste vriend, de liefde van mijn leven..... WEG!! Het is zo hard en ik weet niet hoe ik hier overheen ga komen. Het is nu 12 dagen geleden ...... er staat mij nog zoveel te gebeuren en ik weet dat ik per dag moet leven voor nu om hier een weg in te gaan vinden. Gelukkig krijg ik veel hulp van vrienden en familie en word ik geleefd en zij laten mij leven. Zijn er mensen die ook zoets hebben meegemaakt en daar een keer met mij over willen praten? Hoe hebben jullie weer “normaal” met elkaar kunnen praten over de kindjes etc? Ik ben leeg, en gebroken 😔

F
16-01-2021

8
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik maak nu precies hetzelfde mee...
Heel herkenbaar!

Nicoline
04-02-2021
Reactie:
Wat ontzaglijk moeilijk. Heel veel sterkte

Anoniem
03-05-2021
Reactie:
Wat vreselijk herkenbaar. Ik heb hetzelfde, inderdaad waar is die persoon gebleven die je dacht te kennen? Zo verdrietig...Hoe gaat het nu met je (ik weet niet wanneer je dit hebt geschreven?)

Ramona
13-08-2021
Reactie:
Bij mij precies hetzelfde. Lief en leed samen gedeeld. 18 jaar samen, 8 jaar getrouwd. Ze had zichzelf ontdekt tijdens haar spirituele ontdekking en wil alleen verder. Ik ben kapot van verdriet en ellende en weet niet hoe verder. Wij waren hartstikke dol op elkaar en nu verdwijnt ze in een waas van spiritualiteit. Het is nu een week geleden ,ik eet en slaap niet meer. Morgen naar de huisarts en hopelijk snel herpakken want er moet een boel geregeld worden.

Bert
22-08-2021
Reactie:
Bij mij precies hetzelfde. Lief en leed samen gedeeld. 18 jaar samen, 8 jaar getrouwd. Ze had zichzelf ontdekt tijdens haar spirituele ontdekking en wil alleen verder. Ik ben kapot van verdriet en ellende en weet niet hoe verder. Wij waren hartstikke dol op elkaar en nu verdwijnt ze in een waas van spiritualiteit. Het is nu een week geleden ,ik eet en slaap niet meer. Morgen naar de huisarts en hopelijk snel herpakken want er moet een boel geregeld worden.

Bert
22-08-2021
Reactie:
Bij mij is twee dagen geleden ook de wereld ingestort. Mijn vrouw heeft gevoelens voor iemand anders en wil daar mee verder. Wij wonen nog samen en ik word gek van haar plots 'verwijnen' om met haar nieuwe liefde te gaan bellen of Appen. Dit tast mijn zelfbeeld enorm aan. Ik heb gezegd dat ik geen toeschouwer kan zijn van hoe zij haar nieuw leven vorm wil geven omdat ik daar kapot aan ga. Ik gun het haar, iedereen heeft recht op geluk. Wij hebben veel zorgen gedeeld en zijn elkaar hierin verloren. Ik zou nog graag willen vechten, maar voor haar is het op en wil zij het nieuwe een kans geven.
Ze is verliefd en wil verder. Ik ken haar zo niet en kan er niet op zitten toekijken. We moeten afspraken maken over onze twee kinderen, over alles. Het lukt haar niet om de liefde die ze voelt te stoppen, maar ik kan er niet op blijven toekijken. Ik denk dat we eerst apart moeten om in alle rust naar een verdeling te zoeken. Ze heeft geen controle meer over haar gevoelens. Ik ga moeten loslaten, maar vind het zo moeilijk. Zij heeft haar emotionele steun gevonden bij een nieuwe man en ik vind het zo moeilijk om te geloven dat ik dat niet meer ben.
Veel sterkte allemaal.

Jo
28-12-2021
Reactie:
Helaas herkenbaar en wat heftig idd. Hier ook 25 jaar samen, 12,5 jr getrouwd 3 kinderen. Kwam als donderslag bij heldere hemel. Ook een ander in t spel. Vond ik nog niet eens het ergste. Dat hij uiteindelijk zonder slag of stoot niet voor mij koos dat snap ik niet. Dat je niet wil vechten voor een prachtig gezin… het gevoel was er niet meer. Bij mij nog wel. Hoe kun je dat zo verschillend ervaren?? Dat maakt dat ik erg aan mijzelf twijfel. Wat is het dan dat wij gehad hebben..?

Pip
30-01-2022
Reactie:
Ik maak hetzelfde door. Mijn ex is smoorverliefd geworden op een ander. Zij heeft alles opgeblazen en gaat vol voor haar nieuwe relatie. Ze geeft aan dat het daarvoor ook al niet goed ging.
De grond onder mijn voeten is weg. De pijn door het bedrog gaat heel diep. Het tast mij aan in hoe ik naar mezelf kijk. Ik kan hier heel moeilijk overstappen.
Op dit moment heb ik ervoor gekozen om afstand te nemen om mezelf te lijmen. Ik hoop dat er nadien ruimte gaat komen om als mensen te praten over de kinderen en het praktische.

Heel veel te sterkte

Stijn
01-02-2022
Reactie:
Heel herkenbaar. 4,5 jaar geleden uit het niets als donderslag bij heldere hemel de mededeling dat hij niet meer van mij hield. 26 jaar bij elkaar en 18 jaar getrouwd en 2 kinderen. Hij had geen ander, maar geen gevoelens meer. Later bleek hij al een tijdje met een zogenaamde goede vriendin van mij een relatie te hebben. Ik ben nu 4,5 jaar verder, heb een hele lieve nieuwe man in mijn leven en het gaat heel goed, maar er blijft altijd een stuk gebroken hart zitten. Ik heb het er echt nog wel moeilijk mee. Heel veel mensen snappen dat niet. Je bent al 4,5 jaar verder en je bent toch gelukkig.....tja ik wens het niemand toe. De pijn en verdriet. De rouw om een persoon die nog in leven is. Sterkte allemaal.

Iemand
22-05-2022
Reactie:
Ik heb nu ook een scheiding achter de rug na 26 jaar weer single zijn. Ik ben nu 46 jaar en diep ongelukkig, ik hou nog veel van mijn ex. Wij zijn nu net een paar maanden uit elkaar. Ik mis hem, maar ook mijn 2 jongens om de week. Ik kan hem nog niet uit mijn hoofd krijgen, terwijl hij al weer een vriendin heeft. Hij kent haar al 2 jaar als een gewone vriendin. Ik begin nu de puzzelstukjes op hun plek te leggen. Hij heeft me wel vaker bedonderd via de app op de mobiel of een slippertje op een congres.

Mathilde
10-07-2022
Reactie:
Ook voor mij een (helaas) herkenbaar verhaal...na een relatie van 16 jaar en 3 kids, ben ik er achter gekomen dat mijn man 'sterke gevoelens' voor een ander heeft. Hij gaf direct de boodschap dat het zou stoppen voor ons. Geen mogelijkheid om samen nog te vechten voor ons gezin...Daar heb ik heel veel moeite mee..Dat de ander kennelijk de verbinding met jou verloren is en je dat zelf niet in de gaten hebt..en zelf wel nog heel veel van die persoon houdt.
Ik probeer me staande te houden, maar dat is heel moeilijk. Merk ook dat ik de controle over mezelf soms kwijt lijk te raken, dat ik mijn rust niet kan vinden. Terwijl ik er wil zijn voor de kinderen.
Werken lukt niet, slapen alleen met slaapmedicatie....bah wat zou ik graag verder zijn in dit proces...

Anoniem
17-07-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Nu op zoek naar een woning

Na 35 jaar huwelijk vertelde mijn man te willen scheiden net voordat ik in de avonddienst begon
Hij wil meer sec, weel meer leven dus de kroegen, met vrienden op stap.
Huisje boompje beestje figuur net als ik dat wil hij niet
Hij zit constant op zijn telefoon dus IKV reden hem ervan een vriendin te hebben ook al ontkent hij maar emoticons met hartjes die overgaan en het wegswipen als ik binnenkom.
Ik mag zolang bij hem wonen maar dat is zwaar, hij is narcistisch.
Dus op zoek naar eigen woning in mijn woonplaats want daar wonen de twee die ik verafgood mijn kleinkinderen
Na 35 jaar wil hij leven maar is het gras niet altijd groener aan deoverkanat
Er valt niet te praten met hem

Petra
> 2 jaar geleden

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb vorig jaar voor mijzelf gekozen om alleen verder te gaan na een huwelijk van 35 jaar met twee volwassen dochters.
Hij wilde nog meer vrijheid en alles uit het leven halen. Hij hield geen rekening met mij
terwijl ik alles gedaan heb om mijn huwelijk te redden. Praten wilde hij niet en deed geen enkele moeite om onze relatie te redden.
Vorige week van hem gehoord dat hij een vriendin heeft. Tegen hen gezegd dat ik hem geluk wens en hem voorlopig niet wil zien.
Hij heeft mij erg gekwetst en ben heel boos, verdrietig zoals hij zich heeft opgesteld na mij toe. Ik heb besloten liever alleen gelukkig met mijzelf te zijn dan ongelukkig in een huwelijk.
Ben net 60 jaar dus nog een toekomst voor mijzelf. Gelukkig heb ik lieve dochters, vrienden, collega's en familie en sinds twee weken woon ik in een leuk appartement in dezelfde woonplaats.
Ik herken veel in jouw verhaal.
Blijf jezelf trouw en ga voor je eigen geluk.

Hallo Petra,
13-05-2021
Reactie:
zouden wij als lotgenoten samen een woning huren..
ik ben hetero hoor haha
maar mocht er een klik zijn..
dan kunnen we er samen wat van maken misschien?

thea
28-11-2021

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Word nog een lange moeilijke weg

3 weken geleden ging hij gewoon weg. De avond ervoor had ik gezegd dat ik zo niet meer verder kon en wilde.
28 jaar geleden leerden wij elkaar kennen, nog nooit was ik zo verliefd maar toen werd mij al snel duidelijk dat hij een nogal stevige drinker was. Ik wilde dat niet als probleem zien, verliefd op de mooiste man van ons dorp en hij koos voor van mij.
Maar dat vele drinken liep nog wel eens uit de hand, vreemd gaan en dat vele malen. Ik heb het hem vergeven, ik wilde hem niet kwijt. Zo gingen er jaren voorbij en elke keer dacht ik wel dat het beter zou worden, dat hij minder zou drinken. Veel loze beloften waren er. De aandacht voor mij werd steeds minder, de aandacht voor drank en feestje steeds groter. We waren toen ongeveer 7 jaar samen. Een vriend van hem vertelde aan mij dat hij verliefd op mij was geworden. Ik was enorm in de war, kreeg geen enkele aandacht meer thuis en bezweek voor de mooie verhalen en aandacht. Ik heb het uiteindelijk opgebiecht. Mijn vriend schrok hier van en zou er alles aan doen om samen weer gelukkig te worden. Het ging een paar maand goed maar de drank won weer.
Toch kregen wij 2 jongens, maar het drankprobleem was er nog steeds. Ik stortte mij compleet op mijn jongens, zo vergat ik alle ellende. De jaren gingen voorbij en ik wilde niet inzien wat er eigenlijk gebeurde. Ik zorgde voor de kinderen en hij had zijn "drinkmomenten" er was totaal geen aandacht voor mij. En ja hoor daar was hij weer: de lieve vriend van vroeger. Hij wees mij er op dat dit echt niet kon, hij kon mij gelukkig maken. Weer was ik zwak, en heb er zoveel spijt van. Het was de aandacht, het gevoel van waardering die ik zo graag wilde. Achteraf, en dat is altijd zo makkelijk zeggen, had ik dit nooit mogen doen. Maar voelde mij zo ontzettend eenzaam, het gebeurde gewoon, het leek wel of ik totaal mezelf verloren was. Maar we gingen uiteindelijk in therapie, want we wilden elkaar niet kwijt. Ik in therapie, hij in therapie en samen in therapie. Wij gingen dit samen overwinnen. Hij zag in dat zijn drankgebruik echt niet langer zo kon. Dat was een paar maand, hij hoefde geen therapie meer en we kwamen er samen wel uit. Ik geloofde het .... Het vele drinken sloop er weer in.
Maar het laatste half jaar liep het zo vaak zo uit de hand. Hij ging naar een feestje, ik ging al niet meer mee, want op zo'n feestje negeerde hij mij gewoon en de trammelant bij het vragen of hij mee naar huis wilde, deed ik mezelf niet meer aan. Hij verkoos zelf de feestje boven zijn eigen gezin, mee naar de camping in de weekenden ging hij niet. Alcohol .. Dat was belangrijk. Als hij terug kwam van een feestje vond ik, maar ook mijn oudste zoon hem ergens, buiten op de oprit, op de veranda, onderaan de trap. Er was geen praten aan. En toen hij vertelde dat hij naar een festival ging maar was vergeten voor mij een kaartje te regelen. Wist ik dit kan niet meer, dit wil ik niet meer. Al die jaren had ik zo enorm gevochten, ik had verloren. Verloren van de drank. En ik wist dat ik ooit ging verliezen, maar wilde het niet inzien. Dacht elke keer : morgen wordt het beter.
De stress die dit jaren mee bracht, het werd me teveel. Elke week er tegen op zien dat er gedronken zou worden, een verjaardag, voetbaltraining, voetbalwedstrijden, feestjes ... Ik was gebroken.
En hij zei dood leuk: ach misschien wil ik ook wel niet veranderen.
Nu zit ik 3 weken met mijn jongens in ons huis en hij woont ergens anderd. ik had nog gehoopt dat hij ergens het licht zou zien, maar nee hij geeft alles op. Het huis, ons gezin. Alles geeft hij op, voor de drank. Dat doet zo ontzettend veel pijn maar weet ook dat de stress rondom het drinken weg is. Dat geeft rust. Maar voel me zo ontzettend alleen, ik heb alles in die 28 jaar opgegeven, mijn vrienden van vroeger zag ik al heel lang niet meer. De groep "vrienden" van de voetbal , voelden nooit als mij vrienden. Soms lijkt het wel dat mensen niet zien wat dat vele drinken voor een invloed heeft binnen een gezin. Ik heb dat ook vaak binnen mijn eigen huis gehouden, je schaamt je enorm. Terwijl iedereen ziet wat er gebeurt en niemand zegt of doet iets. Het dronken zijn op een feestje wordt door iedereen weg gelachen. Ach iedereen drinkt zoveel. Maar de vernedering en verdriet zag niemand. Nu moet ik weer verder, met mijn super lieve puberjongens. Nu zij groter zijn zin zij ook hoeveel verdriet het mij heeft gedaan. Maar zie ook hoeveel verdriet hun vader hun heeft aangedaan. Ik dacht altijd ik moet mijn gezin bij elkaar houden,maar weet niet of ik daar goed aangedaan heb. Ik weet dat ik sterk ben, heb tenslotte ruim 25 jaar gevochten tegen iets waar eigenlijk geen gevecht tegen mogelijk was. Ik heb verloren, maar heb ook geleerd dat het nu tijd wordt om voor mezelf te kiezen. Het word nog een lange moeilijke weg.

Trice
> 2 jaar geleden

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb echt respect voor jou ! En ik herken het hoe gaat het nu met je? Je doet het goed don’t give up

Liz
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Trice,
Hoe is t met je? Ik zou graag in contact met je komen.

Groet,
Bianca

Bianca
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi lieve lotgenote,

Ik ben 18 jaar aan het moederen geweest voor een onvolwassen alcoholist die van stiekem drinken, stiekem roken en vreemdgaan, een levenswerk maakte. Komend uit een slecht huwelijk met twee kleine kinderen, werd ik verliefd op z'n lieve, zorgzame karakter. De leugens nam ik voor lief, ik geloofde alles wat hij beloofde. Ik was afhankelijk en verloor mezelf helemaal. Met een lichaam dat erg veel gezondheidsproblemen had, van kinds af aan, was ik in toenemende mate afhankelijk van mijn man. Hij hielp in het huishouden, maar zat ook altijd op z'n mobiel. Ik heb af en toe per ongeluk een berichtje onderschept, waarin hij weer één of andere trien, vaak zelf ook getrouwd, schunnige voorstellen deed en vertelde dat hij van haar hield. Ook werd hij gewelddadig door de drank. En toen ik op een dag z'n leugens niet geloofde, heeft hij mij aangevallen en tegen een eiken kast gekwakt. Met een gapende hoofdwond en enorm veel bloedverlies naar het ziekenhuis gebracht. Hij opgepakt. Godzijdank waren m'n dochters niet thuis. Ik liegen over de oorzaak, weigerde aangifte te doen. Vond het zo erg voor m'n man dat hij in de gevangenis zat... Alles ging van kwaad tot erger... En ik kon geen kant op, ziek als ik was, geen geld, geen sociale contacten, werd verwaarloosd, misbruikt, voorgelogen, en verlaten...
Ik weet dat ik blij moet zijn dat ik van hem af ben... Maar ik mis hem en ben in een constante staat van paniek. Mijn dochters zijn blij dat hij weg is. Maar ik vind het idee dat hij nu bij z'n vriendin zit afschuwelijk moeilijk te verteren.
Ik moet hier doorheen, maar hoe...

Herma
12-11-2020
Reactie:
Hi
Ik herken mezelf zo in jouw verhaal, zou graag met je in contact komen

Vr gr

Monique
20-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Voel me steeds rotter

Ruim twee jaar geleden,besloten uit elkaar te gaan omdat ik niet meer tegen de depressie van mijn man kon opboksen.20 jaar samen en 16 jaar getrouwd
Het heeft er toe geleid,dat ik troost zocht ik de drank.We hebben een dochter van 18 en is nadat ik mijn eigen huisje kreeg bij hem blijven wonen.
Geen problemen qua scheiding of zo.

Kreeg december vorig jaar een enorme terug val,miste hem en had enorm veel verdriet.Dat resulteerde,dat ik niet meer kon eten en in het ziekenhuis terecht kwam.

Hij had in de periode een soort van "rebound" en heeft het uitgemaakt omdat hij nog gevoel voor me had.

We hadden een keer afgesproken voor een pak koffie en toen ging het weer mis.Het vlammetje wakkerde weer aan en gingen verder.Wel met zijn ups en downs
Sinds we weer terug zijn van vakantie is het weer mis met zijn depressie,mij negeren,alle slechte dingen waren erweer.We woonden nog wel apart
Kon er niet meer tegen een klein flesje wijn
gehaald om weer iets te verdoven.
Na weer de zoveelste rare app,heb ik het uitmaakt.We hebben elkaar geblokkeerd en nu me steeds rotter.
Echt weer de liefdesverdriet.Het slaat me weer op de maag en kan weer niet eten

Karen
> 2 jaar geleden

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Hij ging 10 maanden lang vreemd

Hallo allemaal,

Ik zit midden in een scheiding met een man die tijdens ons huwelijk 10 maanden lang vreemd ging!

Na 13 jaar samen en 7 jaar getrouwd is dan uit elkaar moeilijk! Het word nog meer lastiger ... wij hebben 2 kids van bijna 7 en 10 jaar.

We proberen samen met onze advocaten eruit te komen om een goede regeling te komen voor hun! Hij wilt de kinderen alleen om het weekend en verzint allemaal smoesje om ze niet meer te nemen.

Eerst gaf hij zijn werk de schuld Omdat het onregelmatig was maar nu hij geen werk meer heeft zegt hij dat het te belastend is voor onze zoon om elke week naar zijn vader te gaan omdat hij afscheid nemen moeilijk vindt!

Nu zit ik mij zelf heel erg dwars! Laat ik het zo dat ze om het weekend gaan of ga ik naar de rechtbank toe om een betere regeling te komen??? Want aan de ene kant denk ik graag of niet hoor het is je eigen vlees en bloed en hij kan wel voor zijn nieuwe vriendin en haar kinderen zorgen en aan de andere kant denk ik lekker makkelijk om mij voor alles te laten opdraaien maar ik doe het graag met liefde natuurlijk.

Iemand tips ??? Ervaring ??? Ervaring met de rechtbank om een betere regeling te treffen?

Anoniem 32
> 2 jaar geleden

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,
Ik heb het zelfde meegemaak.
Mijn man heeft mjj maanden bedrogen met een ex collega en om het nog mooier te maken ben ik zwanger van ons 4 e kindjes…

Anonieme
08-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Eenzaam......

Iets meer dan een jaar geleden liet mijn man na 20j weten dat hij niet wist of hij mij nog graag zag. Na 2 maanden wilde hij plots een scheiding. Een jaar verder heeft hij 100keren de kans gehad om stappen te zetten voor de scheiding maar heeft hij ze nooit gezet. Steeds toen ik zei dat ik niet meer kon vroeg hij om te vechten en ging hij zijn best doen. Enkele weken geleden gingen we terug naar de relatie therapeute gaan. Om een vriendschap op te bouwen en dan samen te kijken of er iets kon groeien terug. Net voor we op de afspraak moesten zijn kwam hij ineens zeggen dat hij het toch geen kans meer wou geven. Hij vond het wel belangrijk om vrienden te blijven. Vandaag ben ik na herhaaldelijke leugens en omwegen te weten gekomen dat zijn collega, waarvan ik al langer vermoed dat ze iets hebben samen en die een vriendschap hebben opgebouwd hebben die veel verder gaat dan een gewone vriendschap of collega-band, is blijven slapen. Ze heeft ook gevoelens voor hem en ze willen het samen proberen. Onze scheiding en haar scheiding zijn nog geeneens rond. En 2 dagen geleden heeft mijn man nog gezegd dat hij helemaal geen relatie met haar wou en dat er geen toekomstplannen waren. Blijken nu allemaal leugens te zijn. Ik kan hier heel moeilijk mee omgaan. Ik zie het echt niet zitten dat zij de stiefmoeder wordt van mijn kinderen, ze heeft me nooit gelegen en zij behandeld mij heel onrespectvol. Ik loop rond met zelfmoord gedachten en heb geen idee hoe ik dit te boven moet komen. Ik vind het vreselijk om mijn kinderen te moeten missen op de momenten dat ze bij hem zijn. Ik kan niet aanzien hoe zij een leven opbouwen en ik er onderdoor ga bij elke nieuwe stap die zij gaan zetten. Ikweet niet wat ik moet doen om dit te boven te komen

Anoniem
> 2 jaar geleden

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar, dat gevoel. Ik voel met je mee. Het komt ooit goed, geloof daarin, zet door.

Da
05-12-2020
Reactie:
Jeetje.. wat ellendig en zo herkenbaar..
Maar inderdaad, je hebt er nu weinig aan maar wordt beter/anders.
Zoek goeie hulp! Dat heeft mij ook geholpen!
Sterkte!

El
10-10-2021
Reactie:
jouw verhaal is het mijne
geen idee wie jij bent of je leeftijd?
misschien kunnen we samen die eenzaamheid oplossen..

thea
28-11-2021
Reactie:
ik hetzelfde, we haddeen alles doorstan, ik leerde haar kennen toen ze diep in schulden zat, we hebben alles netjes afbetaald, daarna kreeg ze kanker, we hebben alles doorstaan, ze werd afgekeurd en zat thuis, ik werkte 6 dagen per week. Ze ging in een therapie..."sacraal "en nog wat, daarna kreeg ze op sociale media vriendengroepjes van beetje spiritueel getinte dingen. Vervolgens vertelde ze me dat we uit elkaar groeiden en dat ik minder moest werken en moest veranderen, ik moest ook naar die therapeut. ben 2 keer geweest maar naar iemand die zijn hand op mijn borst legt en dan constant vraagt "of ik mijn hart zie", "je hebt een groot hart", en voel je de warmte van je hart". dat is niet mijn ding. enkele weken later vertelde ze mij dat ze weg ging en een scheiding wou aanvragen. Ik sloeg achterover, eerst kwaad toen verdrietig enz. Er was ook niks dat ik eraan kon veranderen. Ze wou weg. verbijsterd zit ik nu alleen in huis, betaal zorgtoeslag omdat ze een uitkering had,en zij leeft nu met haar volwassen zoon met een prima baan in een mooi appartement. ze leeft goed van mijn 6 dagen werken nu, ik vind vooral dat onterecht. ik lig krom van de kosten en omdat zij weg wil moet ik betalen....maar het is niet anders, ondanks alles zou ik er nog steeds alles voor over hebben om haar terug te krijgen. ik ben nu 58, we waren 20 jaar samen, 8 jaar getrouwd, en nu....de stilte is beknellend soms, het huis is een dood ding geworden. en dat al 3 maanden, ik wen er nog niet aan.

hans
04-12-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Depressie ptss angst en paranoïde klachten en een burn-out

Hoi! Ik ben Bas 30 jaar ongeveer een maand nu officiëel gescheiden, van mijn vrouw +\- 8 jaar samen en een dochter van 6 was werkzaam in de horeca ; zit een jaar thuis met depressie ptss angst en paranoïde klachten en een burn-out

De leegte de eenzaamheid de emoties de achtbaan, het was de eerste 2 weken heel erg heftig, eenzaamheid somber alles wat klote alles zat tegen geen energie vreemd huis ( ben het huis uit gegaan) geen werk geen collega’s geen dagelijkse routine, alles was weg! Alles waar ik me aan vast hield me hele veiligheid weg. Na 2 weken ging het iets beter ik begon me draai te vinden in me nieuwe huis, en begon de nieuwe mogelijkheden te zien. Nu sinds 2 dagen weer een terug val , bevangen door eenzaamheid sombere toch wel depressieve gevoelens , niet meer zien zitten , het idee nooit meer gelukkig te worden. Had ik wel moeten scheiden en ga zo maar door, de scheiding was een goed doordachte keuze die we samen in goed overleg en meerdere gesprekken besloten hebben, mijn vraag aan jullie is :

Is het normaal zulke sombere gevoelens te hebben?
Is het normaal en hebben jullie dit ook, op een neer te gaan goeie dagen en zeer slechte dagen?
Word je ooit weer gelukkig met wel is waar een andere vrouw?
Vind je ooit de rust en de acceptatie van alles?

Groetjes Bas

Bas
06-08-2021

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ik ben nog maar net aan het scheiden en maak net hetzelfde mee als u. Depressieve klachten, niet kunnen slapen, geen zin om op te staan. De ene dag is al wat beter dan de andere maar toch. Het ging al een hele lange tijd niet meer goed in onze relatie en toch zit ik met een enorm schuldgevoel. Voel me erg eenzaam en kom nog amper buiten.

Deborah
23-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Ik kom volledig alleen te staan en weet niet hoe verder

Nu, anderhalve week geleden, vertelde mijn vrouw dat ze alleen en onafhankelijk verder wou. Dus scheiden. Ze had zich ontwikkeld in de spiritualiteit en wil zich daar verder in bekwamen. Mijn wereld is volledig ingestort. Ik hou nog veel van haar en zij van mij en wil graag als vrienden verder. Ik kom volledig alleen te staan en weet niet hoe verder. Ben in een week tijd een paar kilo afgevallen want ik krijg niets door mijn keel, kan tevens niet slapen en voel een enorme pijn, verdriet en angst op mijn borst. Het weerhoudt me om helder te denken want er moet een boel geregeld worden. We waren 18 jaar samen waarvan 8 jaar getrouwd en ontzettend dol op elkaar. Feitelijk nog maar die spiritualiteit heeft het huwelijk gewurgd. We wandelen nog samen om mij tot rust te krijgen en lopen nog hand in hand. Het is allemaal zo verwarrend. Straks naar de huisarts en hopelijk wat medicatie om tot rust te komen en vooral slapen. Mijn hemel wat heb ik een verdriet, zie de toekomst totaal niet zitten. Ben 65 jaar , en weet niet hoe verder.

Bert
23-08-2021

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 18 - 'Gelukkig gescheiden' dan toch utopie?

'Gelukkig gescheiden' dan toch utopie?

Ik ben 4 jaar gescheiden met Erik. Tot nu toe, mogen we beiden trots zijn! We houden goede contacten, hebben nog wekelijks een bijeenkomst om de opvoeding van onze kinderen op elkaar af te stemmen, en kunnen ons beiden vinden in de nieuwe relatie van de ander.

 

De kinderen lijken niet te lijden onder de scheiding. Ze zeggen zelfs dat ze zien dat mama en papa gelukkiger zijn nu.

Toch stonden Erik en ik vorige week voor een moeilijke beslissing. Onze zoon heeft ADHD. Eriks huisarts stelde voor om hem rilatine te geven. Erik ging meteen akkoord met de visie van de dokter, ik niet.

 

Ik vind Bram te jong om al medicatie te moeten nemen. Het lijkt erop dat zowel Erik als ik ieder bij onze gedachten gaan blijven. Tot nu toe hebben we er rustig over kunnen praten en begrijpen elkaars visie, maar blijven toch strikt bij onze eigen mening.

 

De laatste weken merk ik dat Erik het onderwerp vermijdt. Ik wil hier geen ruzie over, maar moet ik dan toegeven omdat ik geen ruzie wil? Ik hoop zo ons 'gelukkig gescheiden' te kunnen verderzetten...


Anoniem
> 2 jaar geleden

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Ik geloofde alles wat hij beloofde

Hoi lieve lotgenoten. Ik ben 18 jaar aan het moederen geweest voor een onvolwassen alcoholist die van stiekem drinken, stiekem roken en vreemdgaan, een levenswerk maakte. Komend uit een slecht huwelijk met twee kleine kinderen, werd ik verliefd op z'n lieve, zorgzame karakter. De leugens nam ik voor lief, ik geloofde alles wat hij beloofde. Ik was afhankelijk en verloor mezelf helemaal. Met een lichaam dat erg veel gezondheidsproblemen had, van kinds af aan, was ik in toenemende mate afhankelijk van mijn man. Hij hielp in het huishouden, maar zat ook altijd op z'n mobiel. Ik heb af en toe per ongeluk een berichtje onderschept, waarin hij weer één of andere trien, vaak zelf ook getrouwd, schunnige voorstellen deed en vertelde dat hij van haar hield. Ook werd hij gewelddadig door de drank. En toen ik op een dag z'n leugens niet geloofde, heeft hij mij aangevallen en tegen een eiken kast gekwakt. Met een gapende hoofdwond en enorm veel bloedverlies naar het ziekenhuis gebracht. Hij opgepakt. Godzijdank waren m'n dochters niet thuis. Ik liegen over de oorzaak, weigerde aangifte te doen. Vond het zo erg voor m'n man dat hij in de gevangenis zat... Alles ging van kwaad tot erger... En ik kon geen kant op, ziek als ik was, geen geld, geen sociale contacten, werd verwaarloosd, misbruikt, voorgelogen, en verlaten... Ik weet dat ik blij moet zijn dat ik van hem af ben... Maar ik mis hem en ben in een constante staat van paniek. Mijn dochters zijn blij dat hij weg is. Maar ik vind het idee dat hij nu bij z'n vriendin zit afschuwelijk moeilijk te verteren. Ik moet hier doorheen, maar hoe...

Herma
12-11-2020

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Herma,

Ik lees uw verhaal, ik voel je pijn...ik kan je enkel zeggen dat die man het niet waard is. Je dochters zijn het waard om de goede keuze te maken, wat je allemaal hebt meegemaakt wens je toch je dochters niet toe, als je antwoordt 'neen' is. Wel dan ben je zelf ook meer waard. Die nieuwe vriendin zal het ook rap beu worden hoor of ze neemt ook genoegen met weinig. Zorg voor jezelf, wees een moeder voor jezelf. Wat doe je graag, wat wil je graag. Doe het! Maak jezelf mooi, wat je uitstraalt zal je ook aantrekken. Geloof me, ik zit in een soortgelijke situatie., maar ik vergeet nooit om van mezelf te houden. Ik ben het waard en mijn 4 kinderen ook. Laat die vent. Hij zit daar nu in dezelfde zetel op dezelfde gsm uit dezelfde pint te drinken, met anderen de chatten, hij is niet in staat om te veranderen.
Hou je goed.

Sofia
23-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 20 - scheiding helemaal misgelopen

Hoi,

Ik wil mijn verhaal ook even kwijt...
Ik ben sinds februari dit jaar officieel gescheiden. Ik ben ongeveer 15 jaar in totaal met mijn (ex)man samen geweest. Wij waren een goed koppel, we waren samen goede ouders, maar wij leefden naast elkaar. Als moeder heb ik me altijd 1000 % voor onze 3 kinderen gegeven. De middelste is er eentje die momenteel extra wordt opgevolgd in een psychiatrisch centrum en ik moet toegeven dat dit een grote druk op ons heeft gelegd. Het was al jaren zo dat wij op relationeel gebied zo goed als niets meer aan elkaar hadden. Ik begon ook echt een burn out te krijgen van thuis en ik was steeds liever op mijn werk. Ik voelde me niet meer aangetrokken tot mijn man en op een bepaald punt begon hij erg raar te doen en mij te verstikken. Ik denk dat het een wanhoopspoging was van hem omdat hij zag dat het niet meer met me ging en ik me van hem begon af te stoten, maar het heeft het gewoon erger gemaakt. Je kan niet van niets naar alles gaan. Ik wilde op een bepaald punt echt wegvluchten uit onze relatie. Ik heb jammer genoeg uiteindelijk een scheve schaats begaan (ik vind het heel erg en ik schaam me daar om). Voor mij was dit het moment dat ik dacht.... nee... het gaat niet meer. Ik heb het hem opgebiecht en toen begon hij me nog meer te verstikken. Ik keerde me echt van hem af en ik verlangde meer en meer naar de persoon waar ik een scheve schaats mee was begaan. Op dat moment was er een vriendin in mijn leven die vanaf toen raad gaf aan mij en waar ik met mijn verhaal naartoe ging. Ik zei haar dat het mij niet meer ging, dat alles mij verstikte. Maar zij babbelde ook met mijn (ex) partner. Ze pushte mij bijna om niet meer door te gaan met mijn relatie en zei de dingen die ik toen eigenlijk niet nodig had. Uiteindelijk neem ik mijn beslissingen zelf en neem ik mijn verantwoordelijkheid daar voor op he.... onze scheiding werd in gang gezet, mijn ex vond het heel erg, maar zei er niets over. Hij babbelde niet met mij... wij bleven een lange tijd bij elkaar wonen, zonder te veel gedoe. Af en toe wel eens lelijke ruzie... er werd niets uitgepraat. Ik babbelde nog met de persoon waarmee ik was vreemdgeweest... mijn ex zat ook op tinder. Maar tussen ons bleef alles gewoon stilstaan... we zorgden voor onze kinderen. En in de tussentijd vertelde ik alles aan die vriendin, mijn frustraties, alles... Ik zag niet meer hoe ik samen iets kon hebben mijn ex. En ik dacht echt dat het goed was als we een tijd uit elkaar zouden gaan om te zien of we naar elkaar zouden kunnen terug groeien. We deden het goed als ouders, ik wilde het hem niet moeilijk maken. We maakten onderlinge afspraken dat we ervoor zouden zorgen dat we de kinderen samen zouden opvoeden, dat we het beste zouden doen voor hun. We regelden een akte bij de notaris, al was het niet de bedoeling om die zo te volgen aangezien we alles onderling wilden regelen. Ik had in die tussentijd een huis gekocht. Ik was stilletjes aan het verhuizen. En plots.... kwam ik er ineens achter dat mijn ex iets was begonnen met die vriendin die ik 100 % vertrouwde (ze was het afgetrapt bij haar partner). Ik vertelde haar alles... al mijn frustraties, alles waar ik mee zat en alles heeft ze tegen mij gebruikt. Achteraf kwam ik ook te weten dat ze alles over onze ruzies is gaan rondvertellen en heeft ze persoonlijke lichamelijke zaken over mij rondgebazuind. Mijn ex is zeer moeilijk beginnen doen, hij heeft al onze afspraken weggesmeten en heeft er momenteel een vechtscheiding van gemaakt. Zij heeft haar ex laten zitten, die heeft ze een jaar lang liggen slecht praten tegen vrienden van ons. Ik heb ook gehoord dat ze al maanden daarvoor mijn ex lag op te vrijen op feestjes enzo... en dit allemaal terwijl ik haar alles heb gezegd. Terwijl ik haar had gezegd dat ik hoopte dat we elkaar ooit zouden terugvinden. En nu is alles stuk voor iedereen. Ik zeg niet dat het niet fout is van mij dat ik ben vreemdgeweest, maar dat heeft echt niets meer te maken met alles wat zij met 2 hebben gedaan. Vanaf dag 1 zat ze al bij mijn kinderen , kocht ze verjaardagscadeaus, ze gaat nu al kleren kopen voor mijn kinderen... Haar kinderen gaan naar dezelfde school als de mijne... ze hebben met niemand rekening gehouden. Er zijn heel veel mensen boos op hun. En ik en haar ex krijgen dan maar de schuld dat wij hiervoor gezorgd hebben. Maar eigenlijk hebben zij een vriendengroep kapot gemaakt, haar ex was ook een goede vriend van ons. Het is één grote ramp en het zijn de kinderen die hier de dupe van zijn. Ik heb mijn ex nooit het leven willen zuur maken. Ik wou echt alleen het beste... voor mij was hij mijn familie en ik hechtte waarde aan het feit dat we samen kinderen hadden. Maar ik was geen goede partner voor hem... achteraf heb ik er spijt van dat ik niet meer moeite heb gedaan... vooral spijt en schaamte tov mijn kinderen. Deze zomer had ik er alles aan gedaan om hem terug te krijgen, maar ik denk dat het paniekreactie was. Alle acties die hij nu heeft gedaan laten gewoon weer zien hoe blind hij is voor alles en niet kan communiceren. En dat wil ik nooit meer in een relatie. waarschijnlijk ziet hij pas dat het fout is als het echt te laat is. En eigenlijk is het al te laat... er zijn vrienden van hem die liever niets meer met hem te maken willen hebben. Ik kan het ook niet vatten dat die vriendin dat heeft gedaan... ze heeft de zaken die ik over mijn ex vertelde ook gewoon tegen hem heb gezegd... ze lachte met mij bij andere mensen en in mijn gezicht was ze supervriendelijk. Dan zei ze ... nee Ella, het is geen goed idee dat je terug iets begint met je ex. Je moet het zus of zo doen... en dan plots dit... het is echt erg... want er zijn nu veel levens verwoest. Vriendschappen, families,... niets loopt goed... alles loopt mis. Het is echt dikke miserie.

Anoniem
15-12-2020

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
zeer herkenbaar verhaal. Mijn verhaal is zo ongeveer hetzelfde. Ik vecht elke dag tegen het verdriet en de schuldgevoelens. Maar we moeten blijven geloven dat we hier op een dag sterker gaan uitkomen... Veel sterkte!

Marga
10-05-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Het ging toch juist zo goed?

Dinsdag 16 februari was de dag dat mijn ex mij mededeelde dat zij wilde scheiden van mij, mijn wereld stortte in. Zoveel vragen kwamen er in mijn hoofd op, waarom? Het ging toch juist zo goed?

5 jaar geleden (Reeds 15 jaar samen) heb ik in een paniek aanval een dreigende houding ingenomen naar mijn ex, was mijn kind kwijt en die had zij zonder het tegen mij te zeggen meegenomen. Ik was in gesprek met een collega en dat duurde te lang, waardoor mijn dochter haar moeder appte dat ze honger had.

Toen ik haar dus niet kon vinden, belde ik mij ex op, die mij verweet dat ik eerst aan mijn dochter had moeten denken en naar huis moest komen en dat zij haar al reeds opgehaald had.

In blinde woede ben ik toen naar huis gereden en explodeerde het allemaal en maakte ik de grote fout, ik nam een dreigende houding aan ten opzichte van mijn ex en hiernaast ook nog de fout dat ik mijn dochter hiervan de schuld heb gegeven van dit alles.

Dit heb ik toen tot kalmeren kwam, zelf dan ook zeer kwalijk genomen en meteen actie ondernomen door in Therapie te gaan volgen bij een Forensische Psycholoog, waar eigenlijk alleen maar verplichte gewelds delinquenten bij zaten.

De therapie heeft mij enorm geholpen en sindsdien is het dan ook niet meer voorgekomen en ben ik altijd rustig blijven praten. 2x is het gebeurd dat ik ben weg gelopen omdat het teveel werd, maar schijnbaar is deze 2x mij noodlottig geworden......

De angst bleef bij de kinderen en mijn vrouw, zij durfde niets meer te zeggen tegen mij. Mijn vrouw werd ongelukkig, was zich zelf niet meer, mijn dochter zat met problemen en durfde deze niet meer uit te spreken... en het ging van kwaad tot erger......

Dieptepunt was dat mijn dochter zich geen uitweg meer wist en zich zelf begon te snijden, een grote roep om hulp. Gelukkig heeft een vriendin naar mijn dochter geluisterd en dit gemeld aan school en wordt zij nu hieraan geholpen.

Ongelukkig doordat hierdoor uiteindelijk toch mijn relatie kapot is gelopen...., dacht het allemaal goed te doen, maar juist niet. De ene fout in 20 jaar heeft ervoor gezorgd dat het klaar is en wat mis ik alles en iedereen!

Nu 2 weken later is de pijn nog net zo erg, wat moet ik doen, hoe ziet de toekomst eruit? Alleen in een huisje? Wie wil er nu met mij iets gezelligs doen? Tinder geen likes, op Facebook geen reacties of iets dergelijks en whats app blijft stil, niemand behalve mijn ouders....

Frank
23-02-2021

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Zou het liefst weer een gezinnetje hebben

Hoi allemaal,
Tja ik ben ook gescheiden sinds februari dit jaar.
Na aantal jaren langs elkaar geleefd te hebben, door omstandigheden die te lastig zijn om zo even uit te leggen.

We hebben 1 zoon van 8 jaar die moest huilen toen we het vertelde de avond voor sinterklaas.
Wat natuurlijk heel veel pijn deed voor alle drie.

De maanden gingen voorbij samen in een huis.
Op 18 maart kreeg ik bericht dat we een huisje toegewezen kregen.
Ik was nog nooit zo blij geweest.
De weken van klussen zijn aangebroken en ga te keer als een gek.
Alles lijkt goed te gaan en eindelijk zou ik rust krijgen!
Nou we zitten nu in juli en mijn leven is ondraaglijk!
Weet niet meer wat goed en slecht is, ben bang als mijn kindje terug komt van papa, met de gedachte hoe zal hij zijn, zal hij goed slapen, want dat doet hij niet.
Krijg gewoon afentoe flinke paniekaanvallen en zou dan willen dat ik er niet meer was, dat ik de pijn van het unknown niet meer hoef te voelen.
Waar we wonen voelt als een zwart gat. Is absoluut niet Mn thuis.
Ik kan me alleen nog concentreren op op stap gaan , verliefd zijn, en verder doet alles pijn!
Thuis zijn met mijn zoontje is ook heel moeilijk.
Ik heb een vriendje maar voel me zo ontzettend eenzaam en vraag me vaak af kan ik dit wel?
Zou het liefst weer een gezinnetje hebben.
De zon schijnt maar voel me zo klote.
Groet suzan

Suzan
> 2 jaar geleden

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ik kan me zo vinden jou in verhaal.
Ook mijn partner en ik zijn uit elkaar gegroeid, van zijn kant kwam geen reponse als ik het aankaarten, toen eind van afgelopen jaar knoop doorgehakt, ik moet voor mezelf kiezen. we hebben nog een tijd samen gewoond en nu na de vakantie echt allebei apart. Ik heb alleen maar negatieve gedachten, wat is hij aan het doen, is die oude schoolvriendin niet meer dan hij zegt. het ging juist zo goed na de scheiding, toen gingen we praten, was het contact en gevoel weer goed.
Hij wil nu juist afstand wat me zoveel verdriet doet, was het wel de goede keuze. vrienden en familie zo weinig steun.
Dan heb ik geen kindje die tussen ons staat, maar de gedachtens maken je gek, onzeker en kan je niet jezelf zijn.

paulien
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 23 - De zon schijnt, maar voel me klote

Hoi allemaal,
Tja ik ben ook gescheiden sinds februari dit jaar.
Na aantal jaren langs elkaar geleefd te hebben, door omstandigheden die te lastig zijn om zo even uit te leggen.

We hebben 1 zoon van 8 jaar die moest huilen toen we het vertelde de avond voor sinterklaas.
Wat natuurlijk heel veel pijn deed voor alle drie.

De maanden gingen voorbij samen in een huis.
Op 18 maart kreeg ik bericht dat we een huisje toegewezen kregen.
Ik was nog nooit zo blij geweest.
De weken van klussen zijn aangebroken en ga te keer als een gek.
Alles lijkt goed te gaan en eindelijk zou ik rust krijgen!
Nou we zitten nu in juli en mijn leven is ondraaglijk!
Weet niet meer wat goed en slecht is, ben bang als mijn kindje terug komt van papa, met de gedachte hoe zal hij zijn, zal hij goed slapen, want dat doet hij niet.
Krijg gewoon afentoe flinke paniekaanvallen en zou dan willen dat ik er niet meer was, dat ik de pijn van het unknown niet meer hoef te voelen.
Waar we wonen voelt als een zwart gat. Is absoluut niet Mn thuis.
Ik kan me alleen nog concentreren op op stap gaan , verliefd zijn, en verder doet alles pijn!
Thuis zijn met mijn zoontje is ook heel moeilijk.
Ik heb een vriendje maar voel me zo ontzettend eenzaam en vraag me vaak af kan ik dit wel?
Zou het liefst weer een gezinnetje hebben.
De zon schijnt maar voel me zo klote.
Groet suzan

Suzan
> 2 jaar geleden

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Suzan,

Ik weet precies hoe je je voelt. Ik ben ook net gescheiden maar woon al 1,5 maand in een appartement. En dat is ook voor mij een groot zwart gat. Ik ben ook niet veel in mijn nieuwe huis. Tis een koud hol, wil gewoon weer terug naar de plaats waar we woonden ivm kids hun school. en mis mijn 2 kids heel erg. Maar we hebben het zo geregeld, tenminste vanuit mij, dat we ze verdeeld hebben over de hele week zeg maar. Ene weekend bij mij, en andere weekend bij hem, en in de week zelf hebben we ze ook verdeeld. Hij vind de regeling niks, maar ik kan mijn kinderen geen week missen.
Ja en ook ik heb een vriendje maar doen het rustig aan ivm we beide kinderen hebben. Tis heel fijn en zo anders dan met mijn ex.
Ben er zo klaar mee, ben dr ook gewoon ziek van, misselijk en veel afgevallen, ik voel me ook klote. Heel herkenbaar.
Rustig aan Suzan.
Gr. Daniëlle

Daniëlle
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Dat soort huichelaars verdient elkaar

Na 15 jaar en 2 kinderen van 4 en 2 wist ze mij begin december ineens te vertellen dat ze al een tijd niet meer gelukkig was (2 jaar) en dat ze in het afgelopen half jaar is vreemd gegaan en verliefd is. Ze heeft mij nooit aangegeven ongelukkig te worden of zijn. Dus ik heb haar, dacht ik, overtuigd van het feit dat ik geen eerlijke kans heb gekregen om samen aan de relatie te werken.

Dat duurde twee weken, toen wilde ze rust. Ze had (zegt ze) inmiddels het contact met die ander verbroken en zou met de kinderen naar haar ouders gaan. In het nieuwe jaar hebben we besloten een time out op te zetten, waarbij we in het weekend tijd voor elkaar en het gezin zouden hebben. Dat was na welgeteld 1 weekend al over. Er was weer ruzie door woorden die ze gebruikte en waarmee ze de boel bagatelliseert. 3 dagen later vertelt ze mij dat ze niet verder wil.

Ik ben vervolgens naar huis gegaan en zij ging naar een huisje dat ik geboekt had. Volgende ochtend dacht ik wat spullen te brengen die ze nodig zou hebben daar. 3 keer raden wie daar zat. En nu wist ze mij ineens te vertellen dat die anderhalve maand dat ze het met mij nog probeerde, was om het goed te doen voor de kinderen. Ze heeft mij gewoon anderhalve maand extra met van alles en nog wat voorgelogen en zodra ze de deur achter zich dicht trekt valt ze in zijn armen. De man die ook z'n vrouw met twee kinderen heeft verlaten.

Ik weet het, dat soort huichelaars verdient elkaar. Maar voor mij voelt het nu alsof ik 15 jaar van mijn leven heb weggegooid en dat ik mijn kinderen heb opgescheept met een moeder die er vooral voor zichzelf is. Ik voel mij zo ontzettend slecht en heb geen idee hoe ik verder moet. Het enige wat ik weet is dat ik zo snel mogelijk zo weinig mogelijk contact met haar wil. Maar het idee dat ik met haar in contact zal moeten blijven... Ik gruwel er werkelijk van. Wordt er ziek van in mijn maag. Want zij, de vrouw van wie ik zoveel heb gehouden, heeft ook het allerslechtste (pure woede) in mij naar boven gehaald. Ik ben mijzelf niet meer. Behalve als ik met de kinderen ben. Dan voel ik dat ik het goed moet doen voor hun. En ook dat is lang niet makkelijk.

Anoniem
21-01-2022

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Ik lig in scheiding

Na 3 jaar huwelijk en 10 jaar samen, ben ik op 27 jarige leeftijd moeder van 2 kindjes en lig ik in scheiding.

Iedereen keek tegen ons op, zo jong, 2e koophuis en 2 prachtige jongens. Helaas schijn bedriegt.

Er is zoveel gebeurd maar de genadeklap was het moment dat ik erachter kwam dat hij al 2 jaar contact heeft met een andere dame. Nadat ik hem confronteerde en zei dat hij koest kiezen of contact met haar en huwelijk voorbij of het huwelijk zonder haar dacht ik dat het tij zou keren.

Helaas. Terwijl hij al 2 weken weg was voor werk moest hij een dag langer op zijn werk blijven. Daar zat ik met een baby van 16 weken en een peuter van 2,5. Helaas kwam ik er pas maanden later achter dat hij met haar afsprak.

Leugen Op leugen volgen. Ik wil nog steeds eigenlijk niet scheiden, echter is er geen andere gezonde optie meer voor de kindjes niet en voor mij niet. Het vertrouwen is weg.

Zo pijnlijk, nu de angst of ik het wel 'alleen' met de kindjes red. Onzekerheid hoe de toekomst er uit gaat zien en boosheid hoe hij me dit aan kon doen terwijl ik het was bevallen.
Maar voor de kindjes strijdt ik voor een normale omgang....

Marjolein
> 2 jaar geleden

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel veel herkenning in jouw verhaal. Ik voel de pijn, de angst en de onzekerheid. Ook de boosheid, heel begrijpelijk. Maar al die negatieve gevoelens ebben langzaam weg. (zo voelt het bij mij althans) Het kost tijd. Het is heel moedig van je om toch je best te doen om een normale omgang te creëren. Ondanks de pijn en verdriet die hij je aangedaan heeft, heeft wat hij gedaan heeft niets te maken met de kinderen. We doen als moeder denk ik heel veel voor onze kinderen en daar hoort ook een relatie met hun vader bij. Heel veel sterkte en blijf geloven in een goede toekomst.

J
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken me ook ons dit verhaal. Ben 2,5 jaar getrouwd en 5 jaar samen. 6 weken geleden bevallen van ons tweede kindje. 2 weken na de bevalling gaf mijn man aan te willen scheiden. Hij heeft gevoelens voor een ander en wil doen waar hij zin in heeft en wat hij wil. Hiermee loopt hij naar mijn idee weg van zijn verantwoordelijkheden. Ik voel me leeg en gebroken en sta op stand overleven. Ik moet door voor mijn twee kinderen. Dat is zwaar.

San
20-03-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ik hoop dat ik mijn leven weer op de rit krijg

Vorig jaar zomer dreigde hij mij te vermoorden. De politie is in totaal 4 keer geweest. Ze hebben een stop gesprek met hem gevoerd. Ik kwam er al snel achter dat hij een relatie had met mijn nicht. Mijn nicht die ik altijd alles vertelde. Ik voelde mij zo verraden. Ik kon geen kant op. Mijn (ex)man mishandelde mij geestelijk. Ik heb een wga uitkering van 1100 euro. Ik kon dus niets huren ( te duur en te weinig aanbod) en niets kopen ( krijg geen hypotheek). Uiteindelijk heeft mijn moeder een huisje voor mij gekocht en betaal ik haar rente. Ik ben niet alleen mijn man kwijt ( hoewel iedereen in mijn omgeving zegt dat ik beter af ben van die narcistische en dominante man), maar ook mijn 2 kinderen die ik nu nog maar 2 keer per maand zie. Ik heb aan mijn huwelijk ptss opgelopen en krijg over een tijdje behandeling. Ik hoop dat ik mijn leven weer op de rit krijg. Ook al is het financieel zwaar. Ik mis mijn kids erg. Hopelijk slijt het verdriet met de tijd wat.

Maaike
14-04-2021

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mag ik vragen welke vorm van behandeling je gaat krijgen voor je PTSS?

Amanda
10-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Ik zal nu met pijn in mijn hart het contact moeten verbreken

We waren 20 jaar getrouwd in het jaar dat we zijn gescheiden.
Pas een jaar later heb ik het huis verlaten. Dat jaar was pittig. Ik viel 15 kilo af en leerde in die tijd veel over allerlei vrouwen die mijn ex had gehad in de tijd dat we getrouwd waren, waar ik nooit iets van had gemerkt. Toch kon ik niet boos zijn. Alleen ontzettend verdrietig en schuldig dat ik niet meer mijn best had gedaan. Ik trok in een eigen huisje 100 meter verderop. Het leek ideaal voor onze kinderen van 14 en 17. Het contact met mijn ex was met ups en downs. We hielden wel steeds contact en dat leek goed. We aten af en toe bij elkaar en bleven betrokken in elkaars leven. Tot mijn ex-man onlangs besloot een relatie aan te gaan met een vriendin van mij. Pas toen ontdekte ik dat ik niet over de scheiding en over mijn ex-man heen ben. Ik zal nu met pijn in mijn hart het contact moeten verbreken (behalve als het over de kinderen gaat), omdat ik er zelf anders de rekening voor zal moeten betalen en niet verder kom in mijn eigen leven. Ik zie ertegenop. Ook al weet ik dat het beter is voor mij. Loslaten sucks...

Petra
30-04-2021

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
He Petra, zo herkenbaar voor mij, die tweede rouwcurve die opeens veel heftiger is dan je dacht. En dat je veel minder ver bent dan je dacht!

Het is voor mij nu 1,5jr na het moment dat ze het bommetje dropte en ik had het idee dat ik al hele stappen had gezet. Op een gegeven moment (scheiding al helemaal rond en afgehandeld) kwam ze terug ' om te kijken wat voor een soort relatie er misschien nog kon zijn'. Dat was afgelopen oktober. Tot begin januari was het erg leuk en toen ging opeens de emotionele deur weer dicht. Mid maart nog wel contact en weer in bed belandt, maar begin april toch de boodschap ' dit gaat nergens heen' maar laten we samen blijven genieten van de kinderen (We deden verjaarsdagen e.d. nog met ons zessen) en dan afgelopen vrijdag de melding ' ik ben iemand tegen gekomen die ik heel leuk vind en het is wederzijds'. Hoewel het nog pril is, is het voor mij het besef dat ze de mentale knop heeft omgezet en dus weer zoiets kan voelen....voor een ander en dus echt nooit meer voor mij.

Opnieuw zakt de bodem onder je voeten vandaag, opnieuw het gevoel van 'ik had haar het zo graag gegeven' en weer die enorme angst om alles kwijt te raken, mijn contact met de kinderen is goed, maar was nog best veel omdat we vaker ' bleven hangen, nog veel samen deden etc.)..en weer het schouderschokkend huilen en die eenzaamheid.

Het idee dat zij zich weer vermaakt, positieve energie heeft en met twinkels in haar ogen naar iemand kijkt...en dus nooit meer zo naar mij.....dat hij misschien op termijn ' met zijn zessen aan tafel zit' op mijn plek en ik er niet meer bijhoor, bij mijn gezin.

Een hele grote wake-up call dat ik eigenlijk 1.5jr nog hoop heb gehad (komt ook door jojo van mijn ex) en dat ik nog lang niet van haar los ben. Dat ik v.w.b. scheiden wel verwerkt heb dat we los van elkaar leven, maar dat ik nu moet verwerken dat onze levens los van elkaar staan.

Ik lees dat dit erbij hoort en dat dit nog vaker kan voorkomen (b.v. als de nieuwe dan ook echt aan de kinderen wordt voorgesteld o.i.d). En hoewel ik het heel graag wil om weer een warme deken te vinden, het gevoel dat er iemand 'in je hoek erbij staat' , weet ik dat in een relatie stappen (als zich al iets voordoet, wat helemaal niet zo is, want die apps enzo werkt voor mij niet zo), weet ik dat dat niet goed is. Dat ik eerst 'alleen gelukkig' moet zijn...en het doet pijn dat zij wel al zover is....voelt zo oneerlijk, terwijl zij de scheiding in gang heeft gezet en in al deze rouwprocessen steeds een stap verder is dan ik......als zij de stekker eruit trekt of een stap zet, is dat om naar een beter plek te stappen....voor mij daal ik dan steeds weer een etage dieper in de ellende.

En ik weet dat er licht aan het einde van de tunnel is en ik er sterker uit kom en het beter voor me is (deep down weet ik dat ik de laatste 10jr ook niet echt gelukkig was, steeds zoekende naar haar bevestiging, voelende dat er iets niet goed zat)..maar ik heb wat lichtjes nodig op weg naar dat einde...

Loslaten sucks!

B
03-05-2021

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Je bent nooit te oud om te scheiden

Na een lange tweede relatie van 25 jaar heb ik besloten om er een punt achter te zetten.
Ik ben 68 jaar en besluit eindelijk voor mijzelf te kiezen. Voor het eerst van mijn leven durf ik voor mijzelf te gaan. Maar het gaat met veel ups en downs gepaard. Ik heb geen huis en woon nog samen met mijn ex. Ik vind het een hele nare situatie. We praten haast niet met elkaar, maar komen elkaar een paar keer per dag tegen.
Ik heb het financieel altijd goed gehad, maar ook dat zal een stukje minder worden.
De hoofdreden van mijn keuze is dat mijn ex man driftig is. Het gebeurd altijd op een voor mij onverwacht moment. De keren dat hij driftig werd staan in mijn geheugen gegrift.
Ik begon mij steeds meer in te houden en aan te passen en voelde een lichte angst voor hem.
Ik dacht ik moet op tijd weggaan voordat ik de energie niet meer op kan brengen.
Ook was ik niet overtuigd dat de situatie beter zou worden.
Ik voelde mij regelmatig ongelukkig en toch ook
wel een beetje onderdrukt door hem. Ik heb nooit echt van zijn karakter gehouden en voel ook een grote aversie tegen hem.

Nu probeer ik vooral positief te blijven en mij te focussen op een eigen woonruimte.
Het valt niet mee, maar desondanks blijf ik achter mijn keuze staan .
Ik hoop dat ik een beetje een voorbeeld kan zijn voor mensen die nu in een ongelukkige relatie zitten.
Je bent nooit te oud om te scheiden en er weer wat van te maken.



Anoniem
11-11-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Ik vrees voor een trauma bij haar

Mijn man vertelde gisteravond dat hij niet meer verder wil met onze relatie.
Na achttien jaar samen geweest te zijn waarvan elf jaar getrouwd. Hij houdt niet meer van mij en hij wil er ook niet in investeren. We hebben absoluut geen vlekkeloos verleden, we hebben veel lief en leed gedeeld en biet jaar geleden ging onze grootste wens in vervulling. We werden papa en mama van een meisje van bijna drie jaar oud uit Hongarije. De opvoeding is pittig ze heeft last van hechtings problematiek. We krijgen hier gelukkig ook hulp bij. Tijdens de therapie kwam naar voren dat mij nog een hoop oud, niet verwerkt zeer met zich meedraagt. Hun advies was om ook een eigen traject te starten. Hij stond hier eerst wat huiverig tegenover maar ik heb hem geprobeerd er van te overtuigen het te doen. Achteraf gezien kan ik mezelf wel voor mn kop slaan.ik liet hem vrij in wat hij wel en vooral niet deelde, dat kwam vanzelf dacht ik.
Inmiddels was de spanning hier in huis te snijden. En ik wilde weten waar ik aan toe was. Toen kwam het eruit. Er was nul liefde meer en we waren te verschillend!
Een klap in mn gezicht dit zag ik niet aan komen.
Naar mijn idee konden we er nog aan werken, maar dat is uitgesloten volgens hem.
Ik houd ondanks onze problemen zielsveel van hem. Hij was en is mijn enige liefde. In alles was hij mn eerste seks, samenwonen, huis kopen een dochtertje adopteren. Alles in een keer weg, ik kan het niet bevatten.
En dan nog het ergste ons dochtertje, na haar biologische moeder, haar pleeggezin, weer een scheiding. Ik vrees voor een trauma bij haar. Ik zal er wel bovenop komen op den duur maar zij....

Anoniem
12-12-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 30 - M'n echtscheiding is in een vechtscheiding verandert

Men echtscheiding is in een vechtscheiding verandert .
Sociaal onderzoek is opgestart .
Men echt man manipuleert de kinderen met bv : mama pikt men geld , de vriend van mama heeft mama afgepakt , mama liegt .
5dec hebben ze sinterklaas gekregen van hun papa . 1u voor ze haar hier moesten komen zegt de papa tegen de jongste dat de Sint niet bestaat en dat hij het tegen niemand mag zeggen enkel tegen zijn mama.6de moesten ze hunne sk t krijgen bij mama
Weet niet meer wat doen wil de kinderen nu meer bij haar .aangezien hij de kinderen zo menupileert

Anoniem
15-12-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Na 21 jaar 2 kinderen wil mijn partner scheiden

Na 21 jaar 2 kinderen en zoals in alle relaties ups en downs meld mijn partner dat hij wil scheiden.als ik doorvraag zegt hij misschien te willen denken nog een paar weken.
Aan alles voel ik dat zij keus gemaakt is en hij dit over denken zegt omdat hij denkt me daar een plezier mee te doen.
Nu net als ik nq bijna,2 jaar fysieke klachten in de wia dreig re komen. We doen niets meer samen is zijn reactie. Voelt als falen voor mij Intens verdrietig om en het verlies van mijn lichaam en nu dit. Hoeveel kan iemand hebven

Amoniem
26-02-2022

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 32 - Ik wil scheiden

Ik weet niet waarom ik het zo lang heb volgehouden, we zijn 17 jaar en 2 kinderen verder ....Van mijn kinderen heb ik natuurlijk geen seconde spijt, zij zijn het die mijn leven zin geven...maar mijn man heeft me veel onnodig gekwetst ..Toen ik hem leerde kennen had hij een alcoholprobleem wat hij voor mij verdoezelde, ik had het echt pas door bij de bevalling van onze dochter toen hij straalbezopen terug kwam van een feestje (hij mocht toch wel eens met vrienden op stap, ik was toen hoogzwanger en alleen thuis ..) Hij sliep zijn roes uit toen ik weeën had en een lieve verpleegster me hielp met de pijn ....Hij was dol op onze dochter maar meer zoals een kind op een broertje of zusje. Hij had totaal geen verantwoordelijkheidsgevoel, hij viel in slaap als hij op haar moest passen terwijl ik moest werken en hij werkloos thuis zat ...Het was duidelijk dat hij niet voor kinderen kon zorgen ..dus nam ik alles in handen regelde mijn werk zo dat de kinderen (intussen 2) nooit meer bij hem alleen moesten zijn want ik had er ook geen vertrouwen meer in,.. Waarom bleef ik dan bij hem? Naast het feit dat hij lief kon zijn, had hij ook wel woede uitbarstingen waarbij er, als hij gedronken had, wel eens klappen vielen...Ik stelde hem voor een ultimatum en uiteindelijk kwam hij wel van de drank af ..Op zich positief maar het passieve gedrag en de woede uitbarstingen bleven. En ik maar proberen alles in goede banen te leiden, geen moment meer voor mezelf ...en hij lag overdag lui op de zetel ...want hij was depressief (verleden, jeugd, ..) en ik had medelijden met hem ..Maar hij niet met mij ... totaal geen inleving...Voordat de kinderen er waren, had ik 2 miskramen...hij heeft nooit gevraagd hoe ik me voelde ...Ik had het allemaal niet zo ver moeten laten komen, maar als je kleine kinderen hebt en daarnaast nog je werk en financiële zorgen ..dan heb je zelfs geen tijd over om hulp te zoeken. Nu hij wat ouder is, probeert hij wat meer zijn best te doen ook omdat hij merkt dat ik meer afstand neem ..Hij heeft nu een job en probeert meer verantwoordelijkheid te nemen maar ik kan hem niet vergeven....Hij heeft mij toen de kinderen klein waren niet geholpen ..ik had geen enkel vrij moment, 's nachts stond ik op voor hen...als ze ziek waren, bleef ik thuis van het werk, wat me niet altijd in dank werd afgenomen maar wij hadden niemand om op terug te vallen. Mijn kinderen zitten goed in hun vel en dat is voor mij het belangrijkste en voor wat mijn man betreft, hij heeft me bijna mijn levenslust afgenomen maar net niet. ..ik ga nu alleen met de kinderen verder...

Arlette
19-04-2022

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Ze hebben de scheiding met zn drietjes bekokstooft

Hallo,
ik ben vanaf maart gescheiden
de manier waarop mijn ex de scheiding heeft ingezet vind ik zeer egoitisch en zeer inmoreel,hij heeft achter mijn rug om met vrienden de scheiding vior bereid een vriend van hem is met de buurvrouw vandoor gegaan en heeft zijn vrouw achter gelaten met een ziek kind ze hebben de scheding met zn drietjes bekokstooft,ik vind ht jammer dat hij niet eerlijk tegen mij geweest is ,ik kan deze man niet vergeven

umie
> 2 jaar geleden

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Slachtoffer van manipulatieve mishandeling

Hoi

Ik wil even delen waar ik mee zit.
4 jaar geleden leerde ik de vrouw van mijn leven kennen. Zij is van Franse origine en was gelovig (islam). Ik Belg zijnde heb mij bekeerd we zijn snel samen gaan wonen en religieus getrouwd iets later zijn we voor het echt getrouwd.
Het duurde echter niet lang voor ze zwanger was.
Na de geboorte van ons kindje ging alles goed maar zij had toch de drang een dubbele nationaliteit aan te vragen en achter mijn rug het adres van hun bij de moeder te gaan zetten. Dit was blijkbaar mogelijk aangezien ze loog en zei dat we feitelijk gescheiden waren. Goed ik was mij van geen kwaad bewust daar ik haar toch vertrouwde 3 maand na de bevalling hadden we opnieuw het heuglijke nieuws dat ze zwanger was.
Nu is ze 8 maanden ver, ze vertelde me dat ze even tijd nodig had en ging bij haar mama op verlof voor enkele dagen. De 2 dagen voor vetrek zijn we nog intiem geweest met veel liefde, ze is vertrokken ze zei ik zie U graag, ik ga U missen.... .
Nu 8 dagen later vroeg ik of ze aub wou terugkomen dat ik haar zo ontzettend miste.
Dat schoot blijkbaar in het verkeerde keelgat en als reactie had ze alles gezegd tegen haar moeder wat ik ooit verkeerd deed tegen haar op deze 4 jaar alsof dit alles op 1 dag gebeurd is. Ik heb haar nooit mishandeld of bedrogen. Nu is die ma haar beginnen moeien met als resultaat dat mijn vrouw zei dat ze nu niet meer verder wil. Ik weet dat haar moeder veel invloed heeft op haar en zij met voorbedachte rade alles zo gepland had. Ze stelt haar dochter voor een ultimatum en ze is te blind om te zien dat dat fout is.
Nu ben ik alleen in België achtergebleven op tijdelijke werkloosheid door de actuele coronacrisis.
Gisteren zei ze ik mis je en ik zie U graag ze toonde zelfs uitdagend haar borsten zonder dat ik ernaar vroeg.... vandaag echter radiostilte en als ik vroeg of ze me negeerde reageerde ze heel koud en zei ze dat ze niet meer verder wou.
Ik ben ten einde raad, ik was gelukkig 2e kindje op komst nu riskeer ik van alles te verliezen en datvmijn kinderen naar Frankrijk trekken.
Ik sta volledig machteloos en voel mij het slachtoffer van manipulatieve mishandeling. Langs 1 kantvgafvzr mij hoop en langs de andere kant zei ze ik wil scheiden het is een flop onze relatie....
Ik weet dat we een liefdevolle relatie hebben en waar er veel in gelachen word,
Soms hadden we wel eens een meningsverschil maar voor mij is dit toch donderslag bij heldere hemel.
Het verdriet voor dit verraad is onbeschrijflijk.

Depoorter Glenn
24-03-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Is dit nu wat ik verdien?

Ik zou niet weten of dit helpt om mijn hart te luchten. Zonder met mij te praten heeft hij zijn moeder meegenomen en is hij naar mijn ouders gegaan om mee te delen dat hij wil scheiden. Onderweg heeft hij ook nog eens mijn broer en zus geappt dat hij wil scheiden. Enige wat hij tegen mij zei is dat het klaar is en verder heeft hij niet eens naar mij geluisterd. Ik heb hem meerdere keren gebeld, maar hij nam niet op. Ik heb vervolgens zijn moeder gebeld. Ze heeft gezegd dat ze onderweg zijn naar mijn ouders en dat ze mij niet meer wil, alsof ik met haar ben getrouwd. Ik ben daarna naar mijn ouders gereden. Ik woonde in Belgie en mijn ouders wonen in Rotterdam. Ik weet tot de dag van vandaag niet hoe ik anderhalf uur heb gereden. Ik was er met mijn hoofd echt niet bij. Nadat ik bij mijn ouders was stond hij gelijk op en hij ging weg. Hij heeft helemaal niet naar mij geluisterd.
Vervolgens heeft hij mij gedwongen om mijn spullen te pakken en te vertrekken. Hij heeft het slot van onze huurwoning veranderd, waardoor ik niet meer binnen kon. Ik stond voor een dichte deur. Ik heb ruim twee jaar zoveel tijd en energie gestoken in die woning, maar ik kon er niet in. Dat doet mij nog steeds veel pijn. Hij heeft een advocaat ingeschakeld en aangegeven dat hij het contact enkel via de advocaat wil hebben. Hij wil mij niet spreken. Hij heeft mij geblokkeerd. Mijn broer heeft contact gezocht om te vragen wat er gaande is, aangezien de scheiding zeer onverwachts is, want we hadden nog 3 dagen geleden een vakantie geboekt. Tegen mij broer heeft hij aangegeven dat het contact alleen via de advocaat gaat en dat hij ons niet wil spreken. Ik vind dit zo erg. Hij was beste vrienden met mijn broer, ze konden het heel goed hebben. Ik kan het echt niet begrijpen dat hij dit nu tegen mijn broer zegt. Wij hadden als inboedel goud. Dit goud was bij zijn moeder in een kluis. Thuis had ik een heel klein gedeelte van het goud (5 armbanden) en deze heb ik meegenomen. Nu geeft hij aan dat ik al het aanwezige goud in mijn bezit heb en dat ik het soort van mag houden zonder verrekening heen en weer. Dit terwijl hij het grote gedeelte heeft en die moeten wij naar mijn mening delen. Alles is nu bij hem gebleven. Hij heeft gelogen dat hij de huurwoning heeft opgezegd. Van de huurbaas heb ik begrepen dat de huurovereenkomst nog doorloopt en dat hij daar nog woont. Ik vind dit zo erg gemeen. Ik kan hier echt niet mee leven. Als het huwelijk duurzaam ontwricht is, waarom hebben wij dan nog paar dagen geleden een vakantie geboekt?
Hij heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel. Ik moest hem telkens op wijze dat hij de vaste lasten moest betalen, anders deed hij het niet. Ik ben een student en naast mijn studie heb ik altijd gewerkt. Ik heb een parttime salaris. Met mijn salaris betaalde ik tv en internet, want hij let er niet op en voor mijn studie heb ik internet nodig, ik wilde zeker weten dat het goed gaat met de betaling van het internet. Daarnaast betaalde ik water en vuilnisgeld, mijn eigen vaste lasten, zoals telefoonabonnement, benzine, zorgverzekering etc. Ik deed ook altijd de boodschappen. Ik heb meerdere deurwaarders moeten ontvangen thuis. Ik heb meerdere dreigbrieven ontvangen thuis, dat bijvoorbeeld gas en elektra wordt afgesloten. Daarnaast kreeg hij maandelijks verkeersboetes. Ik heb een parttime baan en hij verdiende ook niet prima. De vaste lasten en de boodschappen konden we net betalen, maar met de aanmaningskosten en verkeersboetes werd het te veel en dat konden we niet redden. Dit is twee jaar lang zo gegaan. Ik heb hem meerdere keren netjes verzocht om er op te letten. Hij heeft nooit geluisterd. Vervolgens kon ik het niet meer aan en heb ik hem de laatste maanden uitgescholden. Het werd me te veel. Ik studeer, daarnaast heb ik het huishouden, ik werk en dan moet ik ook nog elke avond uitreken hoeveel we nog over hebben, terwijl meneer het niet boeit. De laatste dag hadden we dus ook weer ruzie omdat hij zijn duo schuld niet had betaald en dat er weer een dreigbrief was gekomen. Toen zei hij het is klaar en hij ging dus weg om zijn moeder op te halen. Ik vind dit zo kinderachtig. Ik heb zoveel moeite gedaan, zoveel slapenloze nachten, zoveel boetes afgelost. Meneer was een wanbetaler bij zijn zorgverzekering, ik heb voor hem een nieuwe verzekering gevonden en zijn schuld bij de oude verzekering afgelost. Bij elke instantie had hij wel iets. Is dit nu wat ik verdien? Ik heb heel veel pijn.

Anoniem
03-08-2021

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Nee, dit verdien je niet! Wees blij dat je van deze man vanaf bent. Hij had nog veel meer schulden gemaakt. Ik weet dat dit jou nu veel verdriet doet, maar echt, dit verdriet slijt en je hebt nog een gans leven voor je om iemand te vinden die jou wel waard is! Deze man deugd echt niet...wat was de volgende stap? Klappen?

Anoniem
23-04-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - Hoe ga ik hiermee om om mijn zoon niet kwijt te raken

Naar de scheiding had mijn ex al snel een jongere vriendin in huis , nu is mijn probleem dat zei mijn zoon inpalmt mijn zoon zegt zelfs ik hou van je tegen haar wat ik ongepast vindt ze zit er boven op en probeert hem voor zich te winnen samen met mijn ex . Ik probeer hem duidelijk te maken dat houden van en iemand lief vinden wat anders is . Ik krijg daar ook een raar gevoel bij en weet eigenlijks niet wat ik hier mee moet kinderen horen toch dtt te delen met de ouders heb ook het gevoel gehad dat ze hem tegen mij opzetten , mijn zoon is 7 ja als daar geen regels zijn en alles leuk is dat trekt natuurlijk . Hoe ga ik hiermee om om mijn zoon niet kwijt te raken

Anoniem
27-09-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Meer vaders die er nu alleen voor staan?

Hallo ik ben nu een half jaar gescheiden van de moeder van mijn zoon van 4 jaar ..
De moeder heeft definitief een punt achter de relatie gezet dit heb ik na een half jaar nog steeds niet kunne verwerken .. ik praat me alleen maar een schuld gevoel en ben zelf super onzeker over alles na deze scheiding …
Nu aantal dagen geleden heeft ze me verteld dat ze een nieuw iemand heeft leren kenne dit maakt het voor mij nog lastiger ..
Dag en nacht ben ik bezig met gedachtes over haar en haar nieuwe vriend mijn leven staat gewoon stop. Ik ben alleen maar aan het denken hoe goed we het met zijn drieën hadden kunne hebben als we er gewoon voor gevochten hadden maar ik ben de enige die er voor wou vechten zei helaas niet meer .. En als ik haar nu zie is ze dolgelukkig met haar nieuwe scharrel

Mensen geven me advies om het naast me neer te leggen ik probeer dit maar het lukt gewoon niet !!!

Zijn er hier nog meer vaders die er nu alleen voorstaan ?

Tips zijn altijd Welkom Dankje!!

Dennis
16-10-2021

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Dennis,

het is een hele achtbaan waar je in terechtkomt.

maar je bent niet alleen er zijn meer vaders die er alleen voorstaan. waar ik er 1 van ben.

mocht je willen praten dan laat maar weten.

groet Robert

Robert
15-11-2021

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Woon nu 5 maanden alleen en valt zwaar tegen

Na een huwelijk van 28 jaar wilde mijn ex vrouw scheiden. Ze trok mijn somberheid en depressie gevoelens niet meer.. Of ik dit Express voel... Woon nu 5 maanden alleen en valt zwaar tegen. Mis mijn huis, gezinsleven giga.. Gaat het gemis, verdriet en pijn ooit weg?

Rob
08-11-2021

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Mijn ex gaat nog met mijn kinderen bij mijn ouders op visite

Op eigen beweging heb ik de scheiding in gang gezet. We hadden een lange relatie en voor de buiten wereld leek het allemaal goed te gaan. Echt slecht hadden we het ook niet alleen waren we enorm uit elkaar gegroeid. Dit werd goed duidelijk in de Lockdown.
Hij heeft nauwelijks familie en mijn ouders en zus hebben aangegeven graag contact te houden. Dit juich ik toe omdat ik hun allen dit contact gun. Ik heb dus wel mijn huis verlaten, woon grotendeels alleen omdat mijn kinderen volwassen zijn en niet tot 50% bij hun moeder zitten gedwongen kunnen worden. Ook begrijpelijk, maar waar ik veel moeit mee heb is dat mijn ex met mijn kinderen bij mijn ouders op visite gaat en gaat eten. Is dit raar hoe vinden andere dit?
Dit wordt versterkt doordat ik dus veel moeite moet doen om mijn kinderen bij mij te laten komen, ondanks dat onze verstandhouding goed is.

Lola
21-02-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Ik denk na over scheiden...

Ik denk na over scheiden...
Mijn man heeft Gilles de la Tourette. De tics op zich vind ik niet zo erg, ik vind het wel erg voor hem natuurlijk! Maar ik heb het meest last van de woedeaanvallen, het schelden tijdens stressmomenten en eigenlijk alles aan mij overlaten. .omdat hij zich moeilijk kan controleren bij vreemde mensen,..We hebben 2 kinderen en sinds hun geboorte nam ik alle zorg op mij, ook omdat mijn man vaak depressieve periodes heeft omwille van Tourette. Zo heeft hij ook vaak nachtmerries waarvoor hij mij dan in de nacht wakker maakt. Door al dit zorgen voor .( want zo voel ik het momenteel), werken en proberen goed voor de kinderen te zorgen, ben ik op ..en zit ik momenteel thuis, waar ik me erg slecht bij voel. Ik kan ook minder en minder om met de symptomen van Tourette, iets waar mijn man natuurlijk niets aan kan doen. Ik hou nog van mijn man maar niet meer van Tourette ... De psychiater waar mijn man ooit bij ging, zei niets aan te doen, gewoon mee leren leven ..wel dat lukt ons dus niet 😞

Sylvia
18-04-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Van bij het begin was het moeilijk

Ik twijfel. Mijn man en ik zijn 18 jaar samen ..Van bij het begin was het moeilijk..hij vond moeilijk een job en kon die ook moeilijk houden. Daarnaast kon hij ook agressief uit de hoek komen, vanuit frustratie, zei hij dan. Dit was vooral luid roepen of schelden. De kinderen zelf hadden hier gelukkig weinig last van...het was altijd op mij gericht of 's nachts of als ze er niet waren. Tegen de kinderen was en is hij altijd lief.
Hij doet ook weinig tot niets in het huishouden en slaapt veel. Het valt de kinderen intussen wel op dat alles op mijn schouders terecht komt, maar als ik hem daarover aanspreek is het terug ruzie, hij snapt het precies niet. Alhoewel hij nog erg lief uit de hoek probeert te komen is bij mij het gevoel ver te zoeken. Hij zit momenteel in het buitenland en het is zo rustig thuis met ons drietjes. Eigenlijk wil ik hem niet meer terug, hij zocht altijd ruzie voor onbenullige zaken, terwijl ik juist van rust houd. De kinderen houden nog erg veel van hun papa en voor hen zou het een shock zijn moesten we scheiden. Daarnaast bedenk ik ook dat hij nooit alleen op de kinderen zou kunnen passen...dus toch maar wachten tot de kinderen de deur uit zijn?

Anoniem
01-05-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Moeilijk om mijn scheiding samen te vatten

Hallo,

Ik ben nieuw hier. Ben in scheiding een jaar nu en inmiddels met ieder een advocaat; dat wilde hij. 2 kinderen; 12 en 16. Beide slechte relatie met hun vader. Ik deed het meeste met en voor ze. Voor de kinderen hun belang en welbevinden wilde ik geen co ouderschap en onze kinderen gaven dit ook aan. Hij ging hiermee akkoord en als in de toekomst de band zodanig is dat onze kinderen hiervoor ook open staan wil ik dit pas heroverwegen. Ik weet dat dit een droom is die niet uit zal komen. Het liefst had ik dat ze het 2 weekenden per maand fijn hadden bij hun vader maar dit is niet zo. Nu op het punt dat de jongste er niet meer naar toe wil om te slapen. Daarom heeft hij gisteren bedacht om mee te gaan in het voorstel van haar, dat ze bij mij slaapt en hij ze dan ophaalt om overdag bij hem te zijn wat ze eigenlijk ook niet wil. En als ik moet werken (altijd 1 weekend per maand) alleen thuis vanaf 22 uur. De oudste wil ook niet bij zijn vader zijn. Dus die wil dat dan ook. Gisteravond wilde hij haar afzetten bij mij en wilde hij of haar sturen naar mijn werk om mijn huissleutel te halen en dan bleef ze alleen thuis tot ik thuis was van het werk rond 23 uur. Niet te geloven en dit niet toegestaan. Verschrikkelijk. Mijn jongste iedere keer ongelukkig zien en verdrietig als het zijn weekend is. De appjes van haar en mijn bijna ex. Ik wil dit niet, maar heb ik een keuze? Moet ze nu steeds bij mij slapen of mijn ouders in zijn weekenden. Hulpverlening doet al jaren niets anders dan hoe kunnen we zorgen dat moeder alle ballen in de lucht kan houden omdat vader aangeeft het niet te kunnen/weten en nu hoe ik mijn ex kan helpen in de contactverbetering met onze kinderen. De relatie met hun is 1 van de redenen waarom we nu gaan scheiden, ik trok dat niet meer al die ruzies/woordenwisselingen van hun samen. En ik wilde hun daarmee helpen maar kreeg altijd de schuld. Ben op zoek naar een huis en hij wil blijven wonen in ons huis, waar ik nu nog woon met onze kinderen. Dus dat is ook een behoorlijke stress/druk een huis vinden. Ik kom niet in aanmerking voor urgentie helaas. Moeilijk om mijn scheiding samen te vatten. Heeft iemand tips of ook soortgelijks meegemaakt?

Anoniem
11-06-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Ik mis de kinderen zo dat ik toch maar bij hem slaap

Na 18 jaar in een toxische relatie te hebben gezeten, ben ik vorige jaar weggedaan bij mijn man. Scheiding aangevraagd en akkoord gegaan met een co-ouderschapsplan. Het valt mij zo ontzettend zwaar om de kinderen niet bij me te hebben, dat ik zelfs in zijn week toch maar bij hem slaap en een relatie met hem heb. Gelukkig gaat het prima, hij is niet meer geweldig, maar mijn zelfrespect is helemaal kapot. Dat vreet enorm aan mij, maar aan de andere kant vind ik het fijn dat ik bij de kids ben.

Heleen
11-06-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 44 - "Heb je een ander?" vroeg ik. Hij antwoordde bevestigend.

Het is nu 6,5 maand geleden dat het hoge woord eruit kwam bij mijn ex man. Op de avond van de negende verjaardag van onze jongste zoon. De dagen ervoor was hij stil, moe, misselijk.. Ik wist dat hij niet lekker in zijn vel zat, al een hele poos niet. De lichamelijke klachten die hij nu al een paar dagen aangaf en zijn teruggetrokken houding waren niet nieuw. Komt en gaat bij hem en eerlijk gezegd was dit precies één van mijn grootste irritaties in ons huwelijk. Ik kon er slecht tegen dat hij in mijn ogen zo snel bij de pakken neerzat en dacht regelmatig stiekem: "Kom op man, schouders eronder en door!." Dit straalde ik op den duur ook uit naar hem. Ik kon nog weinig respect opbrengen en profileerde mezelf steeds meer als iemand die wél voor haar doelen in het leven vocht. Ik was sterk. Ik had mijn leven op orde. Ik was precies daar waar ik wilde zijn. Waar bleef hij dan?

Maar deze keer bleek ikzelf hetgeen dat hem dwarszat. Die avond, onze kinderen lagen net op bed, ging hij tegenover me zitten en zei met tranen in zijn ogen dat hij me wat moest vertellen. Hij sprak de woorden dat hij niet meer gelukkig was in onze relatie en daarna was het stil. Ik weet nog dat ik mijn hoofd vasthield en alleen herhaaldelijk kon stamelen: "Dit gebeurt niet echt. Dit gebeurt niet echt." om daarna te gaan huilen. Ik zei dat ik me ook niet gelukkig voelde met hoe het ging tussen ons. Dat we dan toch hulp konden zoeken. Dit wilde hij niet meer. We zijn in totaal veertien jaar getrouwd geweest (zeventien jaar samen) en hebben zeven jaar geleden al een periode relatietherapie gehad. Hierna ging het beter, maar helemaal goed is het nooit meer geworden. Dat weet ik zelf ook. We gingen min of meer langs elkaar heen leven. Gunden elkaar alle ruimte om er eigen hobby's, bezigheden, vrienden op na te houden en deden steeds minder samen. In alle eerlijkheid had ik al jaren gedachtes over uit elkaar gaan, maar ik had die stap nooit durven maken. Telkens weer bedacht ik mij: "Nee, ik kies ervoor om bij elkaar te blijven. Dit is wat we elkaar beloofd hebben toen we trouwden" Ik vond dat dapper van mezelf. Ik was een vechter. Achteraf gezien was het ook pure angst. Ik hield me vast aan de momenten dat we het leuk hadden samen en sloot mijn ogen krampachtig voor wat er al lang niet meer was. En hij deed waarschijnlijk al jarenlang hetzelfde.

Maar nu dus niet meer. "Heb je een ander?" vroeg ik. Hij antwoordde bevestigend. Eerst met daarbij de woorden dat het één niet met het ander te maken zou hebben. Hij had die ander pas heel kort geleden leren kennen. Een paar weken pas en 'maar' één keer aan de verliefdheid toegegeven. Die ene keer was een paar dagen terug en sindsdien dus de misselijkheid, omdat hij wist dat hij het op moest biechten en ons huwelijk wilde beeindigen. Hij had het net kunnen opbrengen om tot na de verjaardag van onze zoon te wachten. Ik ben boos geworden en heb hem voor de voeten gegooid dat één keer ook bedrog is. Ook als je het daarna meteen vertelt. Ik kon niks met uitspraken als dat het hem overkomen zou zijn. Gevoelens overkomen je, wat je hier vervolgens mee doet daar kies je voor. En ergens in dit gesprek overkwam me ook de opluchting. Want dat het ergens moest stoppen tussen ons, dat we beide beter verdienden, dat wist ik ook. Maar met de opluchting meteen ook de angst. "Laat me niet alleen. Zeg dat je er wel voor me blijft als ik je nodig heb." Diepe angst om het alleen niet te redden.

Ik ben die avond een paar uur naar een vriendin gegaan. Heb uitgehuild en me laten troosten. Daarna terug naar huis en hier nog even samen gepraat en geknuffeld. En toen slapen. Veel wakker geweest die nacht en overdonderd door wat stress met je lichaam uithaalt. Zoveel had ik in tijden niet gevoeld. Een dikke week hebben we de kinderen niks verteld. Vastbesloten om dit goed aan te pakken en pas met hen te praten als we een verhaal voor ze hadden waar ze iets mee konden. Eerst onze eigen waarheid helder hebben. Eerst weten wanneer we niet meer samen in één huis zouden wonen.
Na die week hebben we de jongens verteld hoe het zat. 'Papa en mama houden van elkaar, maar niet meer genoeg om samen in hetzelfde huis te wonen en samen te leven. Papa gaat ergens anders wonen na kerstmis, over anderhalve week. ' De jongens hadden verdriet, maar pakten het goed op. En dat doen ze nog. Ze zullen een emotionele tik gehad hebben, dat moet wel, maar er is weinig aan ze te merken. Ik hoop doordat we veel moeilijkheden met succes bij hen weggehouden hebben.

Al met al hebben we na 'de mededeling' nog een week of drie samen gewoond en in hetzelfde bed geslapen. Rare weken, zware weken. Aan de ene kant goed om op deze manier te wennen aan het idee. Aan de andere kant onverdraaglijk dat hij soms 's avonds wegging en ik wist dat hij bij zijn nieuwe liefde was. Dus toen de kerst voorbij was, was het goed dat hij elders kon wonen. Hier begonnen mijn echte eerste stappen in het leven als alleenstaande ouder die het zelf ging zien te redden.

Ik ben na die mededeling twee weken ziekgemeld geweest op mijn werk en heb hier daarna de draad vrij gemakkelijk weer opgepakt. En ook het alleen thuis zijn met mijn jongens en de praktische zaken rondom de scheiding regelen.. Het ging gemakkelijker dan ik verwacht had. Ik voelde de liefde van mijn vriendinnen en mijn familie. Dat hielp veel. Ik was niet alleen.
Ik heb me heus een tijd heel rot gevoeld. Ziek van angst en verdriet. Maar na een paar weken leek de ergste pijn eraf. Als iemand aan me vroeg hoe ik me voelde wist ik het eigenlijk niet. Ik voelde niet zoveel. Het ging allemaal wel. 'Neutraal' zou een antwoord geweest zijn. 'Saai' noemde ik het soms.

Na twee maanden had ik wel genoeg aan mezelf gewerkt vond ik. Ik had bewezen dat ik het kon. De kinderen deden hun ding, de planten bleven in leven, de open haard had ik zelf leren aanmaken... Geinvesteerd in mooie kleding, nieuwe make up aangeschaft. De stap om maar eens om me heen te gaan kijken leek passend. Voor de grap een blind date gehad met iemand waarvan de koppelaarster vooraf al wist dat het niks zou worden, maar heus gezellig zou zijn. "Om te oefenen." En hee, ook dit kon ik. Ik kon een leuke avond hebben met een man die ik helemaal niet kende. Ik kon me vrouw voelen en dit ook uitstralen. Het was leuk, we hebben vriendschappelijk afscheid genomen en elkaar succes in de liefde gewenst.
Tinder profiel, zo gemaakt. En verrek, dit werkte voor me. Er kwam reacties van mannen. Leuke mannen. Mannen die mij ook wel zagen zitten om mee af te spreken. Meer dan een beetje daten wilde ik zelf ook niet hield ik mezelf voor. Maar in alle eerlijkheid merkte ik dat dit niet helemaal klopte. Al zag ik vanaf het begin de minder mooie kantjes aan deze mannen (zoveel waren het er niet, vijf totaal), als ze mij wilden dan wilde ik hen ook. Wilden zij mij opnieuw zien, dan ik hen ook. Waar was mijn zelfrespect? Aan eentje bleef ik twee weken hangen. Deze weken leefde ik vertwijfeling die aan de ene kant ging over 'vind ik hem wel leuk genoeg' en aan de andere kant over 'vind hij mij wel leuk?' Genoeg om mijn vriendinnen gek mee te maken waarschijnlijk.. Na twee weken haakte de man in kwestie af. "Sorry, ik vind je hartstikke gezellig, grappig en aantrekkelijk, maar ik ben niet verliefd." Een halve dag voelde ik me rot. Daarna zat ik weer op de datingapps. Ik was immers wél grappig en aantrekkelijk bevonden.. Weer wat chatten over en weer, kijken of ik de man die niet meteen heel happig leek kon verleiden om uit te spreken met mij op date te willen. Het lukte en ik voelde me succesvol. Wat een enerverend leven had ik toch ineens. Een andere man, duidelijk met gefotoshopte profielfoto wilde mij ook graag ontmoeten. Een foute man, uit alles op te maken. Ongelooflijk aantrekkelijk. Maar ik was nu immers 'living on the edge', dus sprak af. Stoer doen hierover tegen vrienden. "Ik wil gewoon kijken of ik hem kan krijgen.. Ik moet het weten." Het lukte. Zoenen aan het eind van de date hoorde erbij vond ik. Hij kon er niks van, maar hee, hij wilde mij dus ik was tevreden. De naaktfoto die ik de dag erna van hem ontving ging me precies te ver. Hier heb ik het afgekapt met deze man. Dit lukte me, omdat ik wist dat ik mijn andere date nog op te planning had staan. Dan ging ik daar toch mee verder. Die date... zoveel minder leuk in het echt dan op zijn foto's en op de chat.. maar ook hier: hij wilde mij zoenen, dus dan deden we dat toch? En ach, als ik hem beter zou leren kennen zou het vast nog leuker worden. Hoe groot was de desillusie dat hij de volgende dag liet weten er geen brood in te zien om nog eens af te spreken. Ik was net op weg een veel te groot ego te ontwikkelen.
Langzaam leek ik in de gaten te krijgen dat dit niet de manier was om verder te gaan met mezelf. Heel langzaam. Maar ach, nog eentje dan.. om het af te leren.. "Als dit niks is stop ik ermee." zei ik tegen mijn beste vriendinnen op de avond voor de date.

Dat is twee maanden geleden. En de man die ik toen ontmoet heb zie ik nu nog steeds. En als ik heel eerlijk ben: Ik kan er helemaal niks mee. Ik ben verliefd, maar ik weet niet of ik verliefd op hem ben of op de liefde en de verbinding die ik zoek. Verbinding die ik maar moeizaam krijg, want deze man heeft zijn eigen issues. Dat verlatingsangst en bindingsangst elkaar als magneten aantrekken blijkt in alle opzichten waar. We maken stapjes, er is progressie, ik heb zelfs zijn kindje mogen ontmoeten. Maar een relatie mag het niet heten. Hij vindt het lastig om zichzelf helemaal te geven. Hij spreekt het eerlijk uit, is niet huichelachtig.. En ik? Ik volg. Ik volg en ik kan er niet mee stoppen. Ik vind hem leuk, oprecht leuk. Die bindingsangst van hem, daar wil hij zelf ook vanaf. Hij is met zichzelf bezig. Hij gaat zelfs in therapie. Hij heeft mooie kanten. Hij is ongelooflijk grappig. Maar ook ongelooflijk met zichzelf bezig. Om moe van te worden soms. En ik? ik laat het gebeuren. Ik heb geen idee meer wat ik zelf wil. Waar ik voor sta. Ik hield mijn hoofd boven water en kon rationeel met anderen praten over dit proces waar ik in zit. Ik kon mezelf nog afleiden met andere dingen. Het ging allemaal net en ik zou er wel uitkomen met mezelf. Een leerzame les zou het zijn. Ik zag wat er met me gebeurde, dus het einde was niet zoek.

De man begon stapjes dichterbij te maken. Ik ging er harder in geloven. Het werd enger. Ik ging er meer aan ophangen. Zou dit dan toch voor het echie worden?
En toen kreeg ik twee weken geleden corona en daarmee lichamelijk een tik. En met die tik en de vermoeidheid die ik nu voel lijk ik naar beneden te kukelen. Hier voel ik de depressie waar ik al die tijd sinds de scheiding bang voor ben geweest. Ik hang het op aan deze man, maar eigenlijk kan dat het niet zijn. Zou hier dan de verwerking van de afgelopen periode eigenlijk pas echt begonnen zijn? Ik heb geen idee meer. Ik weet niet of ik moet stoppen met waar ik zelf aan begonnen ben met deze man of er op een andere manier uit kan komen met mezelf. Het moet geen patroon worden. Als ik stop zal het bij een volgende weer gebeuren. Ik wil het zo graag binnen dit contact oplossen zodat ik er op een gezonde manier mee verder kan. Ik wil op een gezonde manier voelen wat ik werkelijk voel, zonder mezelf afhankelijk te maken. Ik weet precies wat ik wil, maar hoe kom ik daar. En hoe kom ik over die ongelooflijke angst om het alleen niet te redden, niet gelukkig te worden, heen?

Ontzettend fijn om dit hier van me af te schrijven. Alle herkenning is welkom. Zo niet, alsnog bedankt voor het lezen en voor het feit dat dit een plek is om je verhaal achter te mogen laten.

Sanne
24-06-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 45 - het doet pijn en voel me verlaten

Hallo mijn naam is Prim,

Mijn vrouw wil scheiden en ik niet we zijn 18 jaar getrouwd en 19 jaar samen.
we houden van samen film kijken en ik op zijn tijd als het toe laat even gamen.
op zijn tijd bioscoop of uit eten, naar familie gaan en uitjes met de kinderen doen.
We hebben 3 kinderen twee zoons (tweeling) van 10 en een dochtertje van 8 jaar.
3 jaar na de geboorte van de jongens zijn we door middel van testen er achter gekomen dat de jongens allebei autisme met een meervoudige beperking hebben. vanaf hier veranderd er veel in ons leven, het word moeilijker en zwaarder.
maar daar kwamen we natuurlijk gaande weg pas echt achter.
de bevalling was ook echt heel zwaar en ging niet echt goed ik begreep al diep in mijn hard dat dit al impact op veel dingen zou hebben.
ook toen ons dochtertje geboren werd via keizersnee was ze geboren met klompvoetjes.
voor dat de kinderen geboren werden hadden we al afgesproken dat mijn vrouw de zorg zou doen want ik zag thuis dat een vrouw dat als geen ander kan en ik zag in mijn vrouw een zorgzame vrouw.
ik zou de financiën doen en alles er omheen.
maar natuurlijk waar ze me nodig heeft zal ik haar steunen.
in de afgelopen 5 jaar zeker voelden we elkaar uit elkaar groeien maar wel met het besef hoe dat komt.
de zorg voor de jongens is heel intensief en aan het eind van de dag mag je blij zijn dat je even een moment voor elkaar heb of voor jezelf.
in de 10 jaar is mijn vrouw ook gestopt met werken omdat ze dit zelf ook wilde, ze heeft haar inkomen kunnen opvangen uit het pgb van de jongens.
ik werk ful time als lasser in de metaal en werkte ook in de beveiliging in de zaterdag nacht en feestdagen, met de beveiliging ben ik nu inmiddels 5 jaar mee gestopt het was niet meer te doen.
3 jaar geleden werd het voor mijn vrouw heel veel regelen voor de jongens bellen, mailen, verslagen maken, zoektocht naar dagbesteding.
dit omdat door verkeerde keuzes van de dagbesteding waar ze op zaten nu thuiszitters zijn geworden.
mijn rol in de laatste jaren is als ik uit werk kwam deed ik meteen als ik thuis kwam alles opruimen en schoonmaken en de afwas, en na eten met de jongens naar buiten wandelen en of naar paardrijden of zwemmen.
als ik dan thuis kwam ging ik met ze douchen en deed ze naar bed.
dit was best erg intensief omdat je geen 1 op 1 kan geven en een octopus moet zijn met 20 ogen.
maar dit deed ik om mijn vrouw te ontlasten omdat ze het aangaf dat ze het altijd druk had en daarom ook niets in het huis had gedaan.
maandag en woensdag komt haar moeder de was doen, hier deed zij zelf nooit iets mee.
eigenlijk deed mijn vrouw niets in het huis en het werd altijd gedaan, maar ik zag alleen maar ik moet haar helpen en dat deed ik ook, maar ook voor de kinderen.
financieel van haar kant is alleen eigenlijk de boodschappen doen en ik doe alle vaste lasten en andere extra kosten.
zij had hier 2300euro voor en ik 2450euro, maar elke maand maakte ze er een rommel van, maar ik ruimde het op met succes maar het moest niet nodig zijn.
en toch ik hou van haar voor wie ze is en wij zijn een heeel goed team voor de kinderen, en nog een leuk stel om te zien.
in veel opzichte heb ik de situatie gerespecteerd en geaccepteerd hoe het is, en ik dacht eigenlijk mijn vrouw ook.
helaas niet.
nu de laatste 6 maanden viel mij op dat ze goed ging sporten met een personal trainer en ze ging vooruit en ik was blij voor haar.
mij viel ook op dat ze heel erg met haar uiterlijk bezig was en kleding style.
ik schoot hier voor mezelf in te kort maar ik wachte misschien op het moment dat alles wat stabieler zou worden in het huis.
we kregen zorgverleners voor de jongen van 07:30 - 17:00uur
de nachten waren altijd kort omdat de jongens nooit goed sliepen ook dat was zwaar voor beiden.
maar deze nacht moest mijn vrouw naar de dokterspost om 2 uur in de nacht.
de volgende dag toen de jongens de deur uit waren met de zorgverleners zei mijn vrouw ik moet vandaag echt naar een hotel.
ik zei maar daar is geen geld voor, zei wilde het gaan lenen desnoods.
dat wilde ik niet dus ik zei gebruik dan de credit card dat probeer ik het volgende maand recht te trekken.
zo gezegd zo gedaan.
na een half uur dacht ik er zijn hier 2 hotels maar weet niet welke, ik wilde haar niet storen.
ik keek via haar laptop op google maps en kwam erachter dat ze niet in het hotels was maar ergens anders.
ik heb haar 3 keer toen de kans gegeven om de waarheid te vetellen maar deed ze niet.
ze had ook de telefoon neergelegd, het was zo klaar als een klontje ze gaat vreemd iets dat niemand en zeker ik niet van haar verwachte.
2 minuten later belde haar broertje ik was zo overstuur dat ik hem het had verteld, hij is meteen naar haar toegegaan omdat hij het vreselijk vind dat dit gebeurt en zeker als je naar onze gezinssituatie kijk.
uiteindelijk weten al haar broertjes en zusjes het wat ze mij heel kwalijk neemt.
ik kan de tijd niet terugdraaien maar heb wel mijn excuus aangeboden, die niets geaccepteerd werd en is.
vanaf hier kom ik letterlijk in een nachtmerrie.
ik had haar vergeven dat ze was vreemdgegaan maar ik moest dit wel verwerken, en zij had verteld dat het over was met die ander.
ik heb mijn vrouw nog nooit gecontroleerd niet eens haar telefoon aangeraakt in de jaren dat we samen zijn, maar ik heb haar nog 4x gecontroleerd gewoon voor mezelf om gerust te stellen, zij kwam daar achter en zei zo kunnen we niet verder en ze wil scheiden.
ik vertelde haar keer op keer probeer het ook van mijn kant te bekijken.
maar ze bleef herhalen dat ik schade heb aangericht bij haar broertjes en zusjes en over het controleren.
ik geef niet op dacht ik onze kinderen hebben ons nodig en wij kunnen zeker nu we meer tijd hebben in therapy gaan om de schade jaren te herstellen.
vanaf hier werden deze punten een beetje vergeten en nu werd het, jij heb mij niet als je vrouw behandeld en gaf me geen aandacht.
ik zei schat ik ben heel veel bezig vanuit mijn werk om jou te ontlasten en er te zijn voor de kinderen, het spijt mij dat ik je te kort hebt geschoten maar ik ben echt letterlijk moe en geestelijk ook.
ze had hier geen boodschap aan en luistert niet eens en nu komt ze met ik ben nog maar 36 jaar en een mooie vrouw ik wil mensen leren kennen en naar festivals gaan en leuke dingen doen.
ik dacht is dit een midlife crisis ofzo?
jij gaat vreemd ik vergeef en ik heb letterlijk meerdere malen gesmeekt om er aan te werken, en weet dat het gaat lukken.
we hebben zoveel opstakels overwonnen maar ze zegt keihard dat ik een waardeloze man ben.
dit komt zo keihard aan iedereen staat aan mijn kant en vind het vreselijk voor het gezin.
ik heb nu zoveel verdriet hierdoor en hoop dat ze anders gaat denken maar ik denk dat ik mezelf in de maling neem.
maar nu spookt het alleen door mijn hoofd waarom probeer je het niet voor ons allemaal.
nu over 2 weken gaan we naar de mediator met loot in mijn schoenen.
koophuis wil ik graag behouden als het mogelijk is ook voor de kinderen,ik vroeg ook aan haar als ze water bij de wijn kan doen doe het dan.
maar ze wil de helft en is er helemaal klaar mee.
ik zie het er niet zo rozengeur en maneschijn in stel je moet allebei een anders huis zoeken anno 2022 krapte huizenmarkt.
maar ook dat ze zelf niet met geld om kan gaan en slordig is, dit maakt me zorgen natuurlijk ook voor de kinderen.
moment van typen is het 03-07-22 begin vd maand.
ze is nu op het moment op een festival uit haar bol aan het gaan en heeft al 2200 euro uitgegeven in 1 week aan cosmetica en kleding en tickets.
we moeten nog 3 weken eten.
ze heeft ook een heel kort lontje als ik aan haar vraag hoe moeten we dat doen die 3 weken...vlam in de pan.
alles is te veel en ik ben te veel.
ik herken de zorgzame lieve vrouw niet meer ze is totaal iemand anders.
ze is de hele dag met zichzelf bezig en gaat en staat waar ze wil.
ik mag niet bemoeien, ze zegt het niet maar ze haat me.
ik heb 2 dagen geleden nog gezegd tegen haar, het spijt me waar ik je tekort ben geschoten en waar ik je pijn en verdriet heb gedaan...dat wilde ik je laten weten.
geen reactie gekregen.
ik denk hoe het was en kijk om me heen we waren een heel goed team en we waren goed voor elkaar ons huis nog 2 verbouwingen aan gedaan vorig jaar.
alles kapot, en ik denk dat ze het niet ziet.
ik zie haar elke dag heel veel in de spiegel kijken en haar haar mooi maken een totaal andere vrouw die nu zo met zichzelf is.
het doet pijn en voel me verlaten.
ik ga proberen het het beste voor de kinderen er uit te halen met de co ouderschap financieel voor ons beiden goed te regelen zoals ik dat altijd heb gedaan, en hoop op een goede toekomst.
ook al zie ik nu alles instorten.

Prim N
03-07-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Toch heb ik een enorm gemis

Een leuke en warme familie heb ik niet. deze kreeg ik er wel bij toen ik op 17 jarige leeftijd mijn ex man leerde kennen. 18 jaar lang heb ik deel uitgemaakt van dezew arme kloek en we deden veel samen. alle feestdagen werden gevierd, we deden leuke uitstapjes en er waren leuke verjaardagsfeestjes.
Nu bijna 2 jaar na onze scheiding is mijn contact met hen nog best ok en vragen ze mij af en toe nog om ergens bij te zijn. maar toch heb ik een enorm gemis. Ik heb het gevoel dat ik mijn kinderen enorm tekort doe doordat ik hen dit allemaal niet kan geven.
Ik weet dat ze veel van de dingen die ik doe afkeuren en vertellen dit ook aan mijn kinderen. Ik geef ze te laat eten, zit teveel op mijn gsm, ga te vaak naar feestjes, drink wijn, leg ze te laat in bed, doe niet genoeg voor school, heb een foute vriend......
soms vraag ik me af of het niet beter is als ik verhuis en ze 100% bij mijn ex laat omdat ik precies toch niks goed kan doen.

linda
01-09-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Gevolgen van gezamenlijk gezag na echtscheiding

Gevolgen van gezamenlijk gezag na echtscheiding:
Ik ben erg benieuwd naar ervaringen op het gebied van gezamenlijk gezag na een echtscheiding. In het bijzonder ben ik benieuwd naar ervaringen op het gebied van misbruik van machtspositie als gezaghebbende ouder (door een van de ouders). Dank alvast voor jullie input!

Anoniem
24-09-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 48 - De eenzaamheid doet ontzettend pijn

Ik heb de meeste verhalen over langere tijd nu gelezen en heb besloten zelf mijn verhaal ook eens te delen. Meer ook omdat de grote klap nu pas is aangekomen na bijna een jaar.
We kregen op een ochtend onenigheid en we besloten om pauze te nemen. We waren al langere tijd als broer en zus aan het leven. Ik ging een week bij mijn ouders slapen. Al snel kreeg ik door dat ze niet eerlijk was en al met datingapps bezig was. Zo onrespectvol. Nog geen dag na de breuk. Naaktfoto's vlogen voorbij. Ik kon alles lezen en zien aan vieze chats want onze foto's van de telefoons waren verbonden.
Bij mij was toen ook besef dat we dit door moesten zetten, ook voor de kinderen. Toen 7 en 2,5.
Na een hele heftige periode nadat ze 2 maanden na onze breuk al iemand in huis nam, ben ik het nu gaan verwerken en dat komt nu harder aan dan ik had verwacht. De eenzaamheid doet ontzettend pijn. Aan de andere kant heb ik twijfels of ik überhaupt nog wel samen wil zijn met iemand. De kids hebben op den duur toch ook een vrouwelijk rolmodel nodig in huis. Ben ik daar wel klaar voor?
Het is misschien gek om het van een man te horen maar ik heb zo'n behoefte aan genegenheid en warmte.

Anoniem
12-10-2021

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
het zelfde maar dan bij mijn exman

thea
28-11-2021

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Hij liet ze toe om ons gezin te vergiftigen

Ik verhuisd naar Nederland voor de liefde . Ik ben met veel haat ontvangen door zijn familie maar ik dacht ahh ja die zijn niet belangrijk , we houden van elkaar en dat is alles wat belangrijk is . Wist ik veel …
Later veel later , 2 kinderen verder , realiseerde me dat het niet persoonlijk was . Deze mensen zijn pure kwaad : ze hebben geen vrienden , alleen maar klachten en zeuren over een ander en het was nooit hun schuld .
Nu ben ik van bewust dat ik mijzelf kwijt ben geraakt om iedereen te pleasen en niet voor mijzelf op te komen , mocht ook niet van mijn man . Hij liet ze toe om ons gezin te vergiftigen en ik voelde me machteloos van .
Nu kies ik voor mijzelf , ik ga scheiden ! De angst is enorm , alleen , zonder familie , zonder hoge inkomsten , hoe red ik dat ? Ik kan mijn kinderen geen dag willen missen op deze leeftijd. Ik wilde zo graag mijn liefde delen met hun en hem maar dat gaat niet meer .
Ik word al licht in mijn hoofd als ik er aan denk dat ik nooit meer de haat van mijn schoonfamilie ga voelen en dan komt de angst weer . Moet ik de rest van mijn leven alleen zijn ? Zonder partner ? Waar ontmoet je iemand op een leeftijd van 40+…?

Anna
21-10-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Relatie met bipolaire persoon

Ik heb 3 jaar een relatie gehad met bipolaire persoon. Tijdens relatie 1 keer van 1 dag op ander gedumpt omdat hij zich ineens een depressieve episode had. Geen steun van zijn psychiater of familie. Na gesprek afgesproken meer bij zijn ziekte betrokken te worden. Jaar later nu nog altijd zijn psychiater nog nooit gezien en opnieuw van ene dag op ander terwijl alles goed ging opnieuw gedump. Volgens hem terug slecht voelen. Hoe moet je weten hoe omgaan met deze stoornis als je als partner op geen enkele manier mee begeleid of ondersteund word. Hij wil geen relatie maar blijft me wel constant appen. Ik weet niet meer wat te denken.

Linda
03-12-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Mijn weg is nog erg lang, loslaten een heel groot woord

35 jaar getrouwd met narcistische man, 3 dochters waarvan 1 overleden bij geboorte, oudste dochter met pdd-nos. Manipulatie, intimidatie en dreigingen speelde de boven toon in mijn leven met als gevolg dat ik mij steeds meer op de achtergrond begaf en deed wat ik moest doen. De vriendinnen die ik had heeft ie weg getreiterd en ze willen daardoor geen contact meer met mij.
Meerdere keren is ie vreemd gegaan maar nee hij maakte het absoluut goed en ik grote sukkel geloofde iemand die nooit een belofte nakwam.
Inmiddels kwam de oudste dochter in de puber tijd en daardoor voor hem erg lastig, met als gevolg regelmatig ruzie met stevig slaan.
Als ik stond te gillen dat ik de politie ging bellen, huilde mijn dochter dat dat niet mocht want hij mocht de gevangenis niet in.
Als ik er met hem over sprak, moest ik mijn mond houden en gewoon achter hem staan zoals dat hoorde.
Ik begon mijn man te zien zoals hij was en de liefde die ik voor hem meende te voelen bekoelde snel en eindelijk zag ik hoe klem hij mij had gezet, een kooi vol slangen daar stond ik midden in samen met de kinderen. Ik was compleet kapot gemaakt en haatte mijzelf daarom want dat kon niet, ik moest vechten voor mij en de kinderen maar wist niet hoe.
Op het moment dat ik besloot weg te gaan, werd er kanker bij mij geconstateerd. Ik kon niets meer en hij wilde perce dat ik bleef om voor mij te zorgen. Dat zorgen bestond uit morgens om 6 uur naar zijn werk te vertrekken en er S,avonds om half 6 weer in te komen.
Hij was er nog steeds niet voor ons.
In die tijd ontdekte ik ook dat hij nu een al 2 jaar durende relatie had.
Dat was de druppel. Ik moest weg zien te komen. Hoe ziek ik ook was.
AQ ik moest een woning gaan zoeken want deze woning kon ik niet betalen.
Ik Mocht nooit meer dan 20 uur werken want ik moest de kinderen en de huishouding onderhouden zoals hij het noemde, dus veel inkomen had ik niet.
Tijdens mijn ziekte kreeg ik ontslag, contract werd niet verlengd.
In Pure paniek heb ik de echtscheiding aangevraagd. Hij was zo ontzettend woest waar ik het lef vandaan haalde om weg te gaan.
Ik ben nog nooit zo bang geweest voor hem.

Intussen ging hij met zijn vriendin op vakantie en ik kreeg een datum aangezegd wanneer ik uit het huis moest zijn met de kinderen.
Met gelukkig veel hulp is het gelukt en vonden we een huisje. Klein maar veilig genoeg om bij te komen van alles en nog wat.
Helaas na een jaar weer kanker maar deze keer ging het snel de goede kant op.
Met de kinderen gaat het gelukkig goed, therapie heeft wonderen gedaan en ze hebben weer contact met hem. Hij leeft als God in Frankrijk want zijn inmiddels echtgenote bleek voldoende financiën te hebben en zijn bedrijf doet het erg goed. Helaas worden de kinderen gekocht met grote sommen geld. De tijd zal het leren.
Mijn weg is nog erg lang, loslaten een heel groot woord. Nu na 7 jaar durf ik voorzichtig te zeggen dat ik niet meer bang voor hem ben. Wel probeert hij mij nog steeds onder controle te houden dmv de alimentatie verplichting die na 3 jaar eindelijk begon te lopen.
Ik zit helaas nog steeds in de wia maar ik wil zo ontzettend graag weer een aantal uur gaan werken en zo mijn leven weer op bouwen. Ben nog steeds huiverig naar andere mensen met mijn contacten door alles wat er gebeurd is. Maar heb wel het vertrouwen dat het me op welke manier gaat lukken, weet alleen nog niet hoe.

Anoniem
31-12-2021

1
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik vind jou ontzettend sterk! Wat jammer dat je dit allemaal moet meemaken! Ik herken veel van jouw verhaal....en zou ook graag de stap willen zetten om bij mijn man weg te gaan. Veel geluk in je verdere leven!

Anoniem
13-05-2022
Reactie:
Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Anoniem
24-06-2022
Reactie:
Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Anoniem
24-06-2022
Reactie:
Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Anoniem
30-06-2022
Reactie:
Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Anoniem
01-07-2022
Reactie:
Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Anoniem
01-07-2022
Reactie:
Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Anoniem
01-07-2022
Reactie:
Wat goed dat je de stap hebt gezet. Ik wens jou nog heel veel gelukkige momenten toe zonder hem!

Anoniem
07-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Uit elkaar gaan is de juiste beslissing

Inmiddels 7 jaar samen met mijn vriend, vanaf het begin was alles moeizaam. Hij had veel problemen en schulden, hier heb ik hem bij geholpen met de gedachten dat het beter zou worden. We gingen samen wonen en kregen een zoon, hij is nu 5. Ik heb hem meerdere malen betrapt op telefonisch contact met andere vrouwen of contact via allerlei Social media apps. Dit gebeurde ook tijdens mijn zwangerschap, hij presenteerde zich online als vrijgezel zonder kinderen. Dit kwetste mij enorm omdat ik lang in het ziekenhuis heb gelegen met complicaties tijdens de zwangerschap. Nu enkele jaren later gaat het helemaal niet goed, hij gelooft in allerlei nieuwe dingen, vooral complottheorieën en focust zich op allerlei negatieve historische gebeurtenissen. Hij wilt zich niet laten vaccineren en gelooft dat hij hierdoor straks geen baan meer kan hebben en wilt nu geld opzij zetten en geeft aan dat hij dan niet meer met ons kan blijven wonen, dus de angst om te vaccineren is groter dan een leven samen met zijn gezin. Hij heeft daarnaast ruzie met zijn hele familie en is erg opvliegend in zijn gedrag, tijdens ruzies dreigt hij mij te zullen ‘slopen’. Hij heeft mij al eens eerder aangevallen. We hebben het wel eens gehad over trouwen en dat wilt hij niet omdat hij dan zijn achternaam geeft aan een blanke vrouw, dit mag niet volgens zijn nieuwe overtuigingen behalve als ik daar volledig in mee ga en bijv geen kerst meer vier en op zaterdag binnen blijf . Hij wilt ook niet trouwen omdat ik meer verdien dan hem. Hij kijkt hele dagen filmpjes over complottheorieën en zijn nieuwe overtuigingen en wilt dat de hele tijd vertellen, ik heb hier geen zin in ben veel te nuchter hiervoor en het irriteert me dat hij alles zo negatief ziet. We verschillen hierdoor ook onwijs veel in de opvoeding van ons kind en hebben bijna geen raak vlakken meer. Uit elkaar gaan is de enige optie en dit is ook uit gesproken, het duurt nog even voor hij een eigen plek heeft gevonden met de huidige woningmarkt. Het doet me allemaal veel verdriet en ben best bang om alleen te zijn maar als ik dit zo teruglees zie ik hoe bizar deze situatie is (details nog niet eens genoemd) en uit elkaar gaan de juiste beslissing is.

Gp
08-01-2022

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik hoop dat je intussen je eigen leven kan leiden met je zoontje! Ik wens je veel geluk toe!

Anoniem
20-04-2022
Reactie:
Ik ben 18 jaar samen met mijn man die ook allerlei andere overtuigingen heeft dan ik, ander geloof bv. Ik heb me altijd aangepast waarschijnlijk omwille van de kinderen. Nu besef ik dat dit niet de persoon is die ik wil zijn. Ik hou bv van Kerst en ben het gezeur daarover beu. Nu ga ik juist omwille van de kinderen scheiden, ik wil dat zij wel zichzelf kunnen zijn! Veel sterkte en moed!

Anoniem
13-05-2022
Reactie:
Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Anoniem
22-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Nu wil hij co ouderschap maar dit wil ik niet

ik ben nieuw hier. ik wil graag mijn verhaal kwijt en heb heel graag tips of adviezen.
mijn ex partner vertelde 2 weken geleden dat hij gevoelens heeft voor een andere vrouw, en ook met haar het bed in is geweest. ik voeldeme zo verdrietig, de grond zakte onder me voeten vandaan. wij hebben 2 kinderen 1 van 7 en 1 van 11.
ik kon alleen maar zeggen ik weet het niet als hij vroeg wat ik wilde. de dag erna gaf hij aan dat hij dit zo niet trok. de dag erna hebben we gesprek gehad en gaf hij aan het werkt toch niet meer. maar vervolgens weer vragen of ik er mee wil stoppen? na het gesprek is hij dus wel weer naar die vrouw gegaan, en 2 en 3 en 4 dagen erna ook. hij blijft vragen of het nog te keren is. maar ik heb zoveel ijn en verdriet. dat ik hem dit niet meer kan vergeven, hij heeft ook niks eraan gedaan om zijn spijt en berouw te laten zien.
we hebben onze kinderen verteld dat papa verliefd is geworden en we dus uit elkaar gaan.
ik heb altijd gezorgd voor de kinderen hij deed nooit iets met ze. ook niet even met ze weg of dergelijk. ik werk 25 uur en hij 40. nu wil hij co ouderschap maar dit wil ik niet ook niet in belang voor mijn kinderen, ik deed en doe alles met ze, afspraken uitjes, echt alles. schoolgesprekken etc.
hij wil alles gelijk maar dit wil ik niet en kan ook niet als hij 40 uur werkt. hij verdient niet veel. dus levert er nog meer op in.
ik werk om het weekend, en ben erg flexibel. ik heb een netwerk om me heen waar me kinderen altijd heen kunnen en mijn ouders kunnen als moet de kinderen halen als ik oppas nodig heb of iets. hij heeft niemand meer.
woensdag moeten we naar een mediator. ik hoop zo dat die ook wel in zal zien dat me kinderen meer gebaat zijn bij mij, en m het weekend naar hun vader kunnen. mijn dochter heeft niet zo een goede band met haar vader en ik merk nu al dat ze tegen hem keert.
heeft iemand tips of adviezen.
voor mijn gevoel ontneemt hij me nu alles me kinderen me huis alles. ik wil me kinderen gewoon bij me houden en niet 50/50 wat niet eens haalbaar is, en om he welzijn van de kinderen vind ik dit ook niet goed.
Help

Danielle
25-02-2022

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik snap jou volledig, zeker als jij altijd degene was die alles voor de kinderen regelde en voor hen zorgde. Ik snap ook dat je dochter het niet voor haar vader heeft. Ik hoop voor jou dat de kinderen de meeste tijd bij jou kunnen zijn en dat je verder kan met je leven, samen met je kinderen en terug gelukkig mag worden.

Anoniem
19-04-2022
Reactie:
Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Anoniem
21-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Verhaal van een niet aangekondigde echtscheiding

Chronologisch verloop
- Onze relatie begint in 2009. Het is voor beiden geen passionele fusionele relatie maar niettemin toch heel close. Een relatie waarbij respect een oprechtheid vooraan staan. Het seksuele is een iets zwakkere schakel in de relatie zonder echt een onoverkomelijk probleem te lijken.
- In 2010 wonen wij samen en beslissen wij ook voor een kind te gaan. Ik ben reeds getrouwd geweest en heb drie zonen waarvan er toen één van 27 jaar op zichzelf woont, één van 25 jaar voltijds bij mij woont en nog studeert, de derde is er 9 en woont halftijds bij mij.
- Begin 2011 wordt onze zoon geboren;
- Vanaf 2012 verzwakt het seksuele van onze relatie voelbaar. Dit uit zich in de frequentie en de inzet van mijn partner in het seksuele spel. Het ouderlijke aspect is top. Wij zijn vriendelijk en lief voor elkaar.
- In 2015 is het met het seksuele aspect van onze relatie heel slecht gesteld. Wij vrijen slechts een vijftal keren per jaar. Ik probeer erover te praten maar het brengt geen oplossing. We zijn wel vriendelijk voor elkaar.
- In 2017 blijkt ons zoontje te lijden aan een autistisch spectrum stoornis. Blijkt ook dat wij voorbeeldige ouders zijn;
- In 2017 verhuizen wij naar mijn ouderlijk huis dat ik geërfd heb, mijn partner koopt het deel van mijn broer. Het is het droomhuis van mijn partner ... in de natuur, een heel grote tuin (1ha) rust.
- In 2017/2018 onderneem ik een laatste poging om over het seksuele te praten maar het enige dat ik kan verkrijgen is dat mijn partner alles passief beleeft, ik mij inzet om het een beetje leuk te maken, en dat er klaargekomen wordt. Als dat het is hoeft het voor mij niet. We blijven vriendelijk voor elkaar. Ik beslis ook dat ik die volledig aseksuele relatie zal aanvaarden;
- In 2018 duiken er lichte spanningen in onze relatie op. Ik loop weliswaar op eieren, en ik tracht op elke kritiek in te spelen. Vreemd genoeg krijg ik van mijn partner dezelfde opmerking. De botsingen zijn heel kort en helemaal niet hevig.
- In september 2020 laat ik mijn job als leraar vallen om een zelfstandige activiteit te beginnen met de bedoeling natuurlijk geld te verdienen. Ik krijg hiervoor de toelating van mijn partner; ik werk ontzettend hard om dit te realiseren.
- Januari 2021 wordt mijn partner steeds onaangenamer. Elke vorm van aanraking valt nu ook weg;
- Eind februari 2021 wordt ik op het matje geroepen bij mijn partner. Zij heeft het er moeilijk mee dat wij maar met één loon moeten leven en is daardoor heel ongerust. Het loon van mijn partner is heel behoorlijk. Er wordt mij op het hart gedrukt dat ik best zo snel mogelijk geld verdien
- Maart 2021 mijn project gaat van start;
- Maart 2021 mijn vrouw start met een eigen moestuin en dat was een beetje haar droom
- April/mei/juni de verkoop komt heel traag op gang. Ik werk dag en nacht. Mijn partner wordt met de dag onvriendelijker, brutaler en hatelijker. Zij vraagt/eist dat ik opnieuw ga werken als leraar. In mei is dat nu niet het ideale ogenblik. De druk om geld te verdienen is heel heel groot;
- Einde juni wil mijn partner met onze zoon bij een bevriend koppel gaan; later in de conversatie kom ik te weten dat ik niet mee mag. Ik ben niet akkoord want in het maandenlange getreiter heb ik het gevoel dat zij een wig tussen mijn zoon en mij wil drijven. Mijn partner is al enkele maanden overdreven geïnteresseerd in het leven van onze zoon;
- Omstreeks 12 juli is mijn partner op een avond bij vrienden die een vakantiewoning gehuurd hebben, zo brutaal en denigrerend, dat ik bij het slapengaan eis om dit definitief uit te praten. Ik krijg de boodschap dat zij wil scheiden. Ik hoor het niet in Keulen maar in Rome donderen.
- Ik weiger, niet omdat ik mijn partner nog graag zie. Het laatste jaar is het woord dat, wat mij betreft, bij onze relatie past ‘verdragen’. Maar omdat onze zoon autistisch, en heel heel kwetsbaar is wil ik het scheiden uitstellen totdat hij in het middelbaar zit – maar zij wil zo lang niet wachten. (De maanden voordien zegt hij vaak. Jullie gaan toch niet scheiden hé. En in zijn angst dat wij zouden kunnen scheiden is hij zo aandoenlijk)
- Van dan af gaat het van kwaad naar erger. Elke dag is een aaneensluiting van pesterijen, buitende opmerkingen voor kleine dingen die niet in orde zijn, (broodzak opengelaten of restanten van de dag voordien die ik niet gebruikte, een deur die blijft openstaan) en niet in het minst haar blik vol haat en misprijzen. Nooit is er meer een licht vriendelijk woord;
- Het charmeoffensief naar onze zoon wordt opgedreven. Hij krijg ’s morgens lieve geschreven boodschapjes op zijn bord, er is interesse voor zijn computerspelletjes waar er vroeger niet naar omgekeken werd, er wordt heel gemaakt hartelijk gelachen met situaties die te maken hebben met onze zoon.
- Het is een ellenlange lijst die tot vandaag april 2022 zonder ophouden blijf voortduren.
Wie zijn wij?
Ik weet niet voor wie je mij in bovenstaand relaas nam. Ik ben een man. Ik doe thuis het huishouden, ik kook, ik doe de vaat, ik doe de was, ik kuis het huis, ik hou mij bezig met onze zoon, (naar school doen, ophalen, naar activiteiten voeren, ik hou het huis op orde, ik doe de verbouwingswerken, en ik probeer mijn eigen project leven in te blazen, en dat kost heel veel inzet.
Mijn vrouw houdt zich bezig met de strijk, orde maken, stofzuigen, en de tuin en het schoolwerk met onze zoon
De reden waarom zij uit de relatie wil stappen was dat ...
- zij niet vrij was. Als enige voorbeeld gaf zij een voorval van zes jaar voordien. Voor het overige gaat zij naar feestjes van haar werk en komt zij ’s nachts thuis, zij kan met haar vriendin avondjes uit hebben. Ik maak er nooit een probleem van en vraag haar zelfs waarom zij dat niet meer doet?
- Dat ik haar niet de vrijheid geef om met onze zoon activiteiten alleen te doen en ze verwees naar de maand ervoor. Maar in tijden dat onze relatie ok was heeft zij nooit een dergelijke vraag gesteld. In dit geval voelde ik haar vraag als heel bedreigend aan.
- Dat ik niet akkoord was dat zij met haar zoon Frans sprak (mijn vrouw is Franstalig). Maar wij hadden en hebben nooit samen Frans gepraat; er werd nooit afgesproken dat wij onze zoon in beide talen zouden opvoeden, ons gezin, mijn twee thuiswonende kinderen waren en zijn Nederlandstalig. Zij kwam in een Nederlandstalig gezin. Ik zag het niet zitten dat een kind van twee jaar in dezelfde conversatie continu zou moeten switchen van taal afhankelijk van met wie hij spreekt. Ik stelde voor om als hij ouder zou zijn dagen in te voeren waarop iedereen Frans of Nederlands zou spreken. Echter een conversatie later weigerde zij om verbeterd te worden als zij sprak daar waar ik het belangrijk vond om een juiste taal voor onze zoon te hanteren. Nadien zei ze in een andere conversatie hierover dat als zij correct Nederlands zou spreken er dan helemaal geen reden zou zijn om Frans te spreken met onze zoon. In een nog latere conversatie zei ze dat ze geen seks met mij wilde zolang we onze zoon ook niet in het Frans opvoedden. En nu is het gebruik van het Frans een reden om te scheiden. Ik vond toen en ik vind nu nog meer dat zij een heel extremistische houding heeft aangaande het gebruik van het Frans.
- Dat ik dat jaar niet genoeg verdiende. Klopt. Ik verdiende ontzettend weinig. Maar ik deed echt mijn best om ervoor te zorgen dat mijn zaak werkte. Het is niet zo dat ik in mijn luie zetel wachtte totdat het geld zou binnenstromen. Zij was en is een ambtenaar en heeft een meer dan behoorlijk loon. Het is niet zo dat we in armoede leefden
Dit waren toen de vier redenen waarom zou wou scheiden. Reden 1 en 2 zijn in latere conversaties weggevallen. De redenen die er de laatste maanden bijgekomen waren zijn
- Ik heb die avond, dat wij bij vrienden waren, aangedrongen om te praten en dat had ik niet mogen doen want ik werd verondersteld te weten dat zij haar slaap nodig heeft/had. Dus heeft zij tijdens de conversatie omdat ik aandrong beslist om te scheiden
- Dit is niet echt een reden maar in een latere versie zei zij dat ik haar vroeg ‘Wil je dan scheiden?’ Op dat moment dacht ze, ‘waarom niet?’. Dus ik heb de slapende hond wakker gemaakt en ik was de aanleiding dat zij zou scheiden. Dit is niet zo want dat was het laatste dat ik zou verwacht hebben.
- Een reden die soms terugkomt maar niet expliciet als reden om te scheiden is dat wij een andere kijk hebben op opvoeden. Dit is niet waar. Onze kijk is helemaal hetzelfde alleen is zij veel strenger en categorieker en ben ik waarschijnlijk veel te flexibel
De hamvraag : Wat is er aan de hand en waarom wil mijn vrouw van mij scheiden en waarom is zij steeds hatelijker tegen mij?
Ik verweet haar dat zij nooit geprobeerd had onze relatie te redden noch door een gesprek noch door een therapie. Hierdoor is ze akkoord gegaan om een therapeute te ontmoeten. Maar later in een mail aan de therapeute kwam ik te weten dat zij de therapie zag als een manier om op een vlotte wijze uit elkaar te gaan en niet om de relatie te redden. Op dit ogenblik hebben wij een soort van relatietherapie met de psychologe van onze zoon.
Ik weet dat zij alle macht heeft. Als zij morgen de bom laat barsten kan ik er niets tegen doen. Daarom en ook omdat ik altijd zo ben probeer ik vriendelijk te blijven. Maar zij blijft alle dagen brutaal en bijtend Een voorbeeld uit de vele andere Ik maak haar lievelingsgerecht. Ze zegt er niets over. Maar na het eten toont zij mij in de koelkast drie stukjes aardappelen die ik vergat te gebruiken in het eten. Of Op een namiddag komt zij bij mij. “ik wil jouw psychiater spreken” (ik ga al 22 jaar bij een therapeut; ik heb zoals mijn zoon ook last van autisme, maar de laatste jaren is het eerder onderhoud en niet acuut) “ik wil weten wat je haar over mij vertelt” Ik weiger natuurlijk, en toch bleef zij aandringen en reageerde zij schamper. “Ja ik had het wel gedacht dat je het niet zou toelaten ha ha ha” of tijdens één van de zeer weinige gesprekken/discussies die wij hadden/hebben deinsde ze plots achteruit en kreet zij ‘blijf daar, kom niet dichter, ik ben bang van jou”. Nu, ik stond recht omdat het gesprek afgelopen leek. Het was niet echt het ogenblik om geweld te gebruiken en het geprek liep op een kalme toon. Daarbij heb ik nog nooit fysiek geweld gebruikt. Het is iets dat voor mij onmogelijk is. Ik gebruik zelfs geen verbaal geweld. Ik zal wel passioneel praten, maar mijn woorden gaan over tegen/argumenten. Dat is ook iets dat zij weet. In de 12 jaar van onze relatie is er nooit maar een zweem van geweld van mij uitgegaan. In diezelfde discussie zei zij dat zij bang was van mij en daarom in de zetel beneden kwam liggen en dan beter slaapt. Dit lijkt mij niet zoveel uit te halen. En zo deed ik een aantal malen ’s morgens heel even mijn ogen open. Ik zag mijn vrouw opstaan en haar aankleden en sliep terug in. Toen ik een tweetal uren later definitief wakker werd zag ik dat haar kussen weg was. Ze wou dus aangeven dat zij het bed verlaten had.
Wij hebben een koppel vrienden die wij regelmatig ontmoeten. Sinds een tijdje als wij samen zitten en ik het gezelschap even verlaat want ik ben aan het koken begint mijn vrouw in het Frans met de mensen te praten, en onze vrienden schakelen dan ook over op het Frans; als ik het gezelschap dan terug vervoeg schakelen ze terug over op het Nederlands. Combineer dit met de huidige sfeer en het is een perfecte cocktail op paranoia te worden. Wat ook zo is. Ik vertrouw onze vrienden niet meer door een aantal voorvallen die ons te ver gaan leiden om op in te gaan. Maar ik weet niet welk verhaal zij aan onze vrienden verteld heeft maar zij doen wel heel anders tegen mij dan vroeger.
Dit zijn maar enkele voorbeelden uit een hele resem
En dan is er haar houding ten aanzien van onze zoon. Waarbij ze met hem gaat wandelen en dan mijn zoon naar mij stuurt om te vragen of ik het erg zou vinden dat ik niet mee mag gaan. Of met hem in bad gaat en ik een gesprek hoor waar zij hem probeert te overtuigen om bepaalde spelletjes met mij niet meer te spelen. En hoe ze zo ostentatief geïnteresseerd is in playstation daar waar zij computerspelletjes ronduit haatte. Ik weet niet in hoeverre zij onze zoon manipuleert en of zij hem manipuleert.
Ik probeer zeker ten aanzien van mijn zoon maar ook in andere situaties juist en trouw aan mezelf te blijven en mij niet te laten meeslepen in rancuneuze handelingen. Ik probeer het hoofd koel te houden maar het is niet eenvoudig en ik heb pijn.
Ik kan niet geloven dat je je relatie met een kindje zonder het een kans te geven hardvochtig opgeeft. Ik heb het gevoel dat er veel meer achter zit maar ik weet niet wat.
De vrouw die zich nu mijn vrouw noemt heeft niets te maken met de vrouw die ik twaalf jaar geleden ontmoette.
Ofwel ben ik zo naïef en zo blind.
Mijn zoon heeft een heel sterke band met zou moeder, maar wij hebben ook een zeer sterke band niet in het minst omdat wij elkaar zeer goed aanvoelen wegens onze lichte afwijking. Daarom doet het zo’n pijn voor mij en ken ik zijn pijn als morgen onze relatie sneuvelt.
Help mij om te begrijpen!


anoniem
11-04-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Wat denken jullie hiervan?

Hallo,

Mijn vrouw en ik zijn 6 jaar bij elkaar ( 4 getrouwed) en hebben 2 schatten van kinderen.
Nu hebben we van alles meegemaakt, en wil/kan/durf ik even verder niet over uit te wijden.
Relatietherapie gestart ( intake gehad ) en nu wachten op de volgende afspraak.
Ik zou graag willen weten wat anderen hiervan denken:
Mijn vrouw heeft een klik met een collega, deze heeft interesse in haar.
Mijn vrouw zegt dat ze met een dame gaat yoga doen en lunchen.
Nu komt er bij dat de broer van deze dame ook meegaat voor de lunch ( is teven ook een collega van haar)
En de collega waarmee ze in klik heeft gaat ook mee.

Ik geef aan dat ik dit moeilijk vind dat die kerel meegaat, want volgends mij zijn we bezig met onze relatie te herstellen.
Antwoord dat ik terug krijg, dat ze gwoon met wat mensen gaat lunchen.
Ik zeg daarop dat snap ik en dat gun ik je ook, maar ik denk dat als je die persoon buiten je werk om ziet dit negatief effect zou hebben op ons.
En als je 1 op 1 met hem zou afspreken vind ik dat helemaal niet kunnen.
Antwoord van haar is dat als ze dat wil dat ze dat gewoon zou moeten kunnen.

Wat moet ik hiermee, ik maak mezelf misschien wel helemaal gek, maar dit is toch niet normaal.
Ik wil graag ons gezin hersteld hebben, zij is er mee ingestemd om therapie te volgen en dan komen er dit soort acties.

Graag hoor ik jullie gedachtes.

Danny

Danny
27-05-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - Ze houden van hun papa, maar missen zijn aanwezigheid ook niet echt...

Mijn man is voor 6 maanden naar het buitenland en ik blijf alleen bij onze 2 kinderen. We missen hem niet ....het is rustig in huis, we doen leuke dingen samen, praten veel ..(de kinderen zijn 13 en 14). Ik geniet zo van de rust! Mijn man kon soms als een brompot opstaan of zich druk maken om niets. Hij praat ook veel...en moet daar altijd op attent gemaakt worden, kortom hij is altijd nogal 'aanwezig' Nu weet ik niet hoe ik het moet aanbrengen maar ik zou liever alleen met de kinderen verder gaan ..zij houden van hun papa, maar missen zijn aanwezigheid ook niet echt ..

Elena
29-05-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 57 - Ze raadde mij aan ook te rouwen

Op mijn 46-ste (2010) getrouwd, op zijn 47ste (2011) vader geworden van een fantastische zoon, op mijn 48ste (2012) gescheiden...
Ik weet niet hoe ik zal beginnen.

'Uiteindelijk', op mijn 46ste getrouwd, en niet lang daarna een zoon op komst. Dit is wat ik al mijn hlele leven wilde!
Na de geboorte wilde ik het van de daken schreeuwen dat ik een zoon had! Mijn moeder en mijn toenmalige beste vriendin kwamen vanuit het Westen van het land (zo'n 150 km) naar ons toe om mijn zoon te zien.
Wat in de tussentijd gebeurde was dit: mijn toenmalige vrouw begon hysterisch te roepen dat ze dat niet aankon.
Ik stond erbij en keek ernaar, verstijfd van machteloosheid.
Mijn moeder was onderweg, en heeft haar kleinzoon niet gezien die dag.
Ik heb nu al een aantal sessies met o.a. EMDR-therapie ondergaan, en de psycholoog raadde mij aan ook te rouwen. Vandaar dat ik mijn verhaal hier doe.

De scheiding heeft mij heel erg veel negatieve emoties gekost, en hiermee veel invloed gehad op mijn leven, zowel persoonlijk als professioneel.
Zojuist twee artikelen geprint, die te maken hebben met de verwerking van een scheiding. Ik ga dit zo even lezen, en daarna ga ik mezelf weer afleiden van het onderwerp: leuke dingen doen.

Tot zover voor nu. Bedankt voor de ruimte om te delen.


RB
30-05-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 58 - Ik word er moe van om overal boven te moeten staan

goededag allemaal.

Hopelijk kunnen jullie adviseren of wellicht mij tot andere inzichten brengen als ik het stiekem totaal verkeerd zie. Verbetering begint immers vaak bij jezelf.

A Fijn. Na een relatie van bijna 10 jaar beide besloten om uit elkaar te gaan. Het werkte niet veel gebeurd. Liegen en bedriegen van haar kant. Niet leuk maar we moeten verder.

Nu zijn we eerst op haar verzoek bij de mediator geweest. Ik werk 40 uur en kan flexibel thuis werken op bepaalde dagen en zij is stewardes en werkt ongeveer 10 dagen per maand. Dit rooster is altijd flexibel en pas 6 weken van te voren bekend en weekend werken is geen uitzondering. 

IK ben in het huis blijven wonen. Na veel moeilijk doen met meerdere taxaties vanuit haar kant. Ouders proberen geld te schenken is dit achter de rug. Zij woont bij haar ouders. Wilt niet meer werken heeft te veel vermogen om te huren. Kan dus geen kant op. Ze wil namelijk niet meer werken want dan ziet ze haar kind minder en ander werk kan prima maar wil ze ook niet. Bij de mediator 3 plannen besproken waarbij ik nu 40% zorg heb en zij 60% puur omdat dit praktischer was. 

Rooster is 5 om 5 en dan 2 om 2 en zo door en dan altijd weekend om weekend. Beste voor onze dochter want die ziet ons even veel en is op vaste dagen bij mij of haar. Ik woon vlakbij school en haar vriendinnetjes en mijn ex 10km verder in een dorp zonder vriendjes. Daarnaast beide geen opvang nodig en soms wisselen we iets of vangen we extra op van elkaar.

Nu komt de issue. Na 95% op papier te hebben stopt mijn ex met mediation en besluit dat het huidige rooster niet 100% werkt voor haar.nu advocaten met hoge kosten. De voordelen van mediation behoud ze en nu wil ze dat ik haar rooster volledig ga volgen. Zij ons kind 20 dagen heeft en ik 10. Iedere week anders. Ik dus opvang moet regelen. Soms mijn kind dan om half 6 in de ochtend ergens moet brengen. Mijn dochter niet veel kan spelen en mij ook veel minder ziet. Soms 10dagen of meer achter elkaar niet. Nog een poging met de advocaat gedaan om aan tafel te gaan. Week om week voorgesteld. Ook niet ideaal maar je moet toch er samen uitkomen. 

MIjn ex heeft besloten naar de rechtbank te gaan. Brengt natuurlijk enorme kosten mee. 

ZIe ik dit nu zo verkeerd als ik vind dat ik toch alles heb geprobeerd om dit te voorkomen en dat ze iets wil wat niet kan en dat de rechtbank haar zou moeten laten opdraaien voor de kosten.

Ik heb de hogere taxatie akkoord bevonden om naar elkaar toe te werken. In de verdeling huisdieren toegegeven omdat ze naar de rechtbank wilde. Inschrijving kind op haar adres omdat we er anders nooit uitkomen.

Haar eerste reactie was namelijk.van alle toeslagen. Kindgebondenbudget kan ik een huis huren of kopen. Ik voorzie problemen later met studiekosten. Daarnaast is ze diploma zwemmen vergeten waardoor onze dochter nu 2x niet kon afzwemmen. Deel ik netjes de kinderbijslag omdat we er nog niet uit zijn maar zij niet haar toeslag. Heeft ze het spaargeld om 7 uur in de ochtend achter mijn rug om verdeeld. Krijgt ons kind de mededeling dat ze kleding van mama heeft gekregen en dit mee terug moet. Ik betaal gewoon overal de helft van zolang er geen alimentatie duidelijkheid is. 

Hopelijk hebben jullie wat advies. Ik word er moe van om overal boven te moeten staan. Onze dochter verdient in mijn ogen een betere moeder die gaat werken om een eigen dak te bieden. Ze heeft niet eens een eigen kamer nu en slaapt bij moeders. Onze dochter is bijna 7. 

GR m

Mitch
01-06-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Vechtscheiding

goededag allemaal.

Hopelijk kunnen jullie adviseren of wellicht mij tot andere inzichten brengen als ik het stiekem totaal verkeerd zie. Verbetering begint immers vaak bij jezelf.

A Fijn. Na een relatie van bijna 10 jaar beide besloten om uit elkaar te gaan. Het werkte niet veel gebeurd. Liegen en bedriegen van haar kant. Niet leuk maar we moeten verder.

Nu zijn we eerst op haar verzoek bij de mediator geweest. Ik werk 40 uur en kan flexibel thuis werken op bepaalde dagen en zij is stewardes en werkt ongeveer 10 dagen per maand. Dit rooster is altijd flexibel en pas 6 weken van te voren bekend en weekend werken is geen uitzondering. 

IK ben in het huis blijven wonen. Na veel moeilijk doen met meerdere taxaties vanuit haar kant. Ouders proberen geld te schenken is dit achter de rug. Zij woont bij haar ouders. Wilt niet meer werken heeft te veel vermogen om te huren. Kan dus geen kant op. Ze wil namelijk niet meer werken want dan ziet ze haar kind minder en ander werk kan prima maar wil ze ook niet. Bij de mediator 3 plannen besproken waarbij ik nu 40% zorg heb en zij 60% puur omdat dit praktischer was. 

Rooster is 5 om 5 en dan 2 om 2 en zo door en dan altijd weekend om weekend. Beste voor onze dochter want die ziet ons even veel en is op vaste dagen bij mij of haar. Ik woon vlakbij school en haar vriendinnetjes en mijn ex 10km verder in een dorp zonder vriendjes. Daarnaast beide geen opvang nodig en soms wisselen we iets of vangen we extra op van elkaar.

Nu komt de issue. Na 95% op papier te hebben stopt mijn ex met mediation en besluit dat het huidige rooster niet 100% werkt voor haar.nu advocaten met hoge kosten. De voordelen van mediation behoud ze en nu wil ze dat ik haar rooster volledig ga volgen. Zij ons kind 20 dagen heeft en ik 10. Iedere week anders. Ik dus opvang moet regelen. Soms mijn kind dan om half 6 in de ochtend ergens moet brengen. Mijn dochter niet veel kan spelen en mij ook veel minder ziet. Soms 10dagen of meer achter elkaar niet. Nog een poging met de advocaat gedaan om aan tafel te gaan. Week om week voorgesteld. Ook niet ideaal maar je moet toch er samen uitkomen. 

MIjn ex heeft besloten naar de rechtbank te gaan. Brengt natuurlijk enorme kosten mee. 

ZIe ik dit nu zo verkeerd als ik vind dat ik toch alles heb geprobeerd om dit te voorkomen en dat ze iets wil wat niet kan en dat de rechtbank haar zou moeten laten opdraaien voor de kosten.

Ik heb de hogere taxatie akkoord bevonden om naar elkaar toe te werken. In de verdeling huisdieren toegegeven omdat ze naar de rechtbank wilde. Inschrijving kind op haar adres omdat we er anders nooit uitkomen.

Haar eerste reactie was namelijk.van alle toeslagen. Kindgebondenbudget kan ik een huis huren of kopen. Ik voorzie problemen later met studiekosten. Daarnaast is ze diploma zwemmen vergeten waardoor onze dochter nu 2x niet kon afzwemmen. Deel ik netjes de kinderbijslag omdat we er nog niet uit zijn maar zij niet haar toeslag. Heeft ze het spaargeld om 7 uur in de ochtend achter mijn rug om verdeeld. Krijgt ons kind de mededeling dat ze kleding van mama heeft gekregen en dit mee terug moet. Ik betaal gewoon overal de helft van zolang er geen alimentatie duidelijkheid is. 

Hopelijk hebben jullie wat advies. Ik word er moe van om overal boven te moeten staan. Onze dochter verdient in mijn ogen een betere moeder die gaat werken om een eigen dak te bieden. Ze heeft niet eens een eigen kamer nu en slaapt bij moeders. Onze dochter is bijna 7. 

GR

M
01-06-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Ik voel me niet zo verdrietig als ik had gedacht

Hallo allemaal,

Sinds kort ben ik uit elkaar met mijn partner, wij woonden anderhalf jaar samen met onze hond. We hadden niet echt problemen in de zin van ruzie maken maar ik heb hem aantal keer betrapt op het versturen van sms'jes in de aard van sexting. Zelfs toen heb ik de relatie niet verbroken omdat er zoveel goed was vond ik toen. Maar hij heeft me toen in onze laatste 3 maanden enkele keren laten weten dat hij niet meer aangetrokken tot me was.. Hij zijn dat dat hij niet wist of hij een relatie wilde op dit moment maar aan de andere kant wilde hij mij niet kwijt .. Nu ja, de laatste keer dat hij dit vermelde ben ik opgestapt en hebben we de relatie gezamenlijk verbroken. Dit is nu 2 weken geleden sinds we uit elkaar zijn .Maar heel eerlijk voel ik me niet zo verdrietig als ik had gedacht.. Ik had gewoon de kracht niet om het toen gedaan te maken. Ik wil genieten van mij single leven maar ik heb het gevoel dat ik hem verraad als ik met iemand anders slaap zo snel al na onze relatie. Het is gewoon puur voor het plezier en meer niet, maar toch voel ik alsof ik hem zou verraden als ik dit deed.. Is dit daadwerkelijk gewoon te vroeg na een relatie ?

Agnette
03-06-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - Ik hoop dat hij in het buitenland blijft

Mijn man is precies nooit volwassen geworden...hij liet altijd al alles aan mij over. Nu wil hij plots in het buitenland een zaak opzetten, hij denkt daarbij totaal niet aan de kinderen .. eigenlijk is hij constant met zichzelf bezig ..wat hij wil in zijn leven,...de kinderen houden van hun vader maar krijgen daar eigenlijk weinig voor terug....Ik hoop dat hij in het buitenland blijft ..

Anoniem
05-06-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 62 - Hij leunt op mij, maar maakt ons het leven zuur

Ik kan niet scheiden van mijn man omdat ik sowieso al weet dat hij mij en de kinderen dan nog meer het leven zuur zal maken. Hij verwijt mij van alles maar als je dan voorstelt om te scheiden is het kot te klein en dat alleen omdat hij nergens naartoe kan, hij leunt voor alles op mij, maar dankbaarheid, nee hoor....ons allemaal het leven zuur maken. Ik bid God elke avond dat er een oplossing komt en ik nog een leven mag hebben samen met de kinderen..

Alicia
06-06-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 63 - emotioneel drama

emotioneel drama
Waar begin ik? Ik heb ASS, maar zie dit niet als een handicap, eerder als een speciale handleiding. En mijn vrouw en ik zijn 34 jaar samen, waarvan 29 getrouwd, met veel ups en grote downs, ik beken. ik heb ooit avontuurtje gehad zo n 20 jaar geleden, zat op roze wolk maar had al snel door dat het dat niet was ... maar schade was al gemaakt en mijn vrouw is 3 jaar alleen gaan wonen met de 2 kleine kinderen toen. Maar na die 3 jaar zijn we weer samen gekomen en hadden we een goeie wisselwerking, alleen verdween de intimiteit op een of andere manier, en in feite leven we al kleine 10 jaar als broer en zus, zijn slaapt apart, ik ook. Ik zie haar doodgraag, en dat weet ze ook wel, maar we zijn nu op een keerpunt in haar leven gekomen zegt ze waar de kinderen oud genoeg zijn, en zij haar eigen leven wil gaan leiden... dus bekende ze vorige maand dat ze t niet meer ziet zitten, en iemand anders gevonden heeft, iemand die haar apprecieert hoe ze is en die geen ASS regeltjes heeft... ze gaat nu iets zoeken om alleen te gaan wonen, om te kijken wat het gaat worden met haar vriendje (die ook getrouwd nog is) en weet niet wat de tijd gaat brengen zegt ze... maar tot ze iets gevonden heeft blijft ze thuis wonen, met alle ruzie en problemen van dien ...iemand enig idee hoe of wat

Kris
07-07-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 64 - schuldbemiddeling?

Juist een vraagje
Zijn er hier nog mensen die na hun echtscheiding in schuldbemiddeling moeten gaan zijn?

Pascal
11-07-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 65

We zijn 17 jaar samen waarvan 12 jaar getrouwd.
Na ons trouwen kregen we 2 jaar later een autistische tweeling, 2 jaar later een dochter met klompvoetjes (dit is gelukkig goed gekomen).
Nu zijn de jongens 10 jaar en aan het puberen, ons dochtertje is 8 jaar doet het goed onder omstandigheden en is gelukkig een pientere meid.
Nu op het moment ga ik als vader door een hel, mijn vrouw is vreemdgegaan met een vrouw waar ik ben achtergekomen en heeft nu geen contact meer hiermee.
Maar mijn vrouw geeft aan dat ik haar tekort ben geschoten in de afgelopen 8 jaar en dat ze me genoeg heeft aangegeven dat ik er wat mee kon doen, sommige dingen kan ik mee inkomen maar ik werk full-time en als ik thuis kom neem ik het stokje over tot aan bed daarbij neem ik de jongens na eten ook mee voor een 2 uurige wandeling.
Ik heb in dit verhaal mijn vrouw vergeven voor het vreemd gaan maar dit is omgeslagen naar verwijten naar mij toe dat ik haar te kort ben geschoten.
Ik heb haar verteld dat ik probeerde haar in de jaren te ontzorgen en ik ook mentaal en geestelijk erdoorheen zit, daarbij komt ook dat mijn vrouw niets in het huis doet ook deze taken neem ik op me, voor lief.
Ik ben nu echt 3 maanden aan het strijden om heer terug te winnen maar zij wil scheiden ook al geef ik aan dat het twn koste gaat van de kinderen en wij onze relatie kunnen redden met therapie.
Ze is veel bezig met haar uiterlijk en wil veel naar evenementen toe en ik mag niet bemoeien met haar.
Ik heb haar aangegeven dat ze in een midlife crisis zit hoe ik alles ervaar, en dat hulp zeker goed zal doen.
Ik ben echt gekleineerd en vernederd en nog geef ik om haar omdat ik weet wat er speelt.
Ik ben ook echt bang ondanks de co-ouderschap straks dat we de jongens gaan verliezen.
Vreemd genoeg heb ik nog recent intimiteit gehad na 3 maanden en vroeg haar hoe nu verder?
En krijg een antwoord ik twijfel aan bepaalde dingen maar geef niet aan wat.
Wij hebben over 3 weken afspraak met de mediator (na de vakantie met gezin).
En ik gaf aan bedenk goed wat we nog kunnen redden en wat voor hel we tegemoet gaan als de scheiding doorzet.
Ik hoop op het beste maar mijn vrouw is in de tussentijd een 1 ling geworden en praat met niemand.
Dat is moeilijk en ik weet dat als we gescheiden zijn dan zal ze de waarheid en werkelijkheid zien.
Maar dan is het kwaad al geschiet.
Maar nu hoe ikner in staat zou ik het nog overwegen het nog een kans te geven omdat ik om alles geef.

Verwarde vader
23-07-2022

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 66

Ik zou zo graag willen scheiden. Mijn man is een grote egoïst, doet alleen wat hij leuk vindt, slaapt tot de middag, gaat werken met een stok achter de deur ....en uiteraard wil hij niet scheiden, als het ter sprake komt, wordt hij altijd erg agressief. Ik weet dat hij het mij en de kinderen moeilijk zal maken dus tolereert ik hem maar. Zolang alles loopt zoals hij wil, gaat het goed. Soms droom ik dat hij gestorven is, echt erg, daar voel ik me dan erg schuldig over .. maar de vrijheid die ik dan voel. ...

Anna
07-08-2022

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 67

Je zult maar voor de verkeerde man kiezen. In het begin lief en attent daarna een alcoholieker die niet wil werken. Slaapt tot de middag en agressief reageert als je er probeert tegen te praten ...ik dacht ook altijd het overkomt mij niet maar 2 kindjes later zit ik in een vrij uitzichtloze situatie....ik wil hem buiten maar hij is het type dat slaat en stalkt. ...ik hoop dat hij op een dag niet meer thuiskomt ..en ik nog een toekomst heb voor mij en de kindjes .

Liza
07-08-2022

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 68

Ik ben al heel lang niet meer gelukkig....ik heb nu éénmaal de verkeerde man gekozen, dreigend en agressief ...als het niet loopt zoals hij wil ... intussen 2 kinderen en omwille van hen durf ik niet op te stappen. Ik wil hen niet alleen bij hem achterlaten. Zij hebben er ook niet zoveel last van, ik loop op de toppen van mijn tenen .. maar ik ga er zelf wel onderdoor 😕

Anoniem
07-08-2022

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten