Echtscheiding ervaringen

Heel herkenbaar. Zo was het voor mij ook

ik ben 22 jaar samen waarvan 16 jaar gehuwd. Ik was al wat ouder toen ik mijn man tegenkwam en ja er waren voor mij althans, duidelijke rode lampen, flikkerlichten, gevaren driehoeken die opdoken maar ik was al zo lang alleen en nu had ik iemand gevonden waar er een wederzijdse aantrekkingskracht was en dat wou ik niet zo maar laten schieten. Maar ik merkte wel dingen op maar door mijn eigen onervarenheid en verliefdheid dacht ik daar niet veel over na. Ik vond het alleen raar maar toen zag ik niet de consequenties naar de toekomst. Ik ging voor deze relatie. Na een zeer hobbelend parcours, sta ik nu hier vandaag. Er is veel gebeurd en enkele weken geleden nam ik opnieuw heel bewust het besluit opnieuw te gaan voor deze relatie en vooral te kijken naar wat wel goed gaat omdat het de laatste 2 jaren heel gemoedelijk en kalm er aan toe ging en ik dacht dat er wat toenadering tussen ons beiden was gekomen, we konden beter overleggen met elkaar en ik begon stilaan terug vertrouwen te krijgen in de relatie. Maar ik heb blijkbaar iets gemist want mijn echtgenoot startte een echtscheidingsprocedure op. Ik ervaar nu een enorme dualiteit. Ik wil heel graag dat hij terugkomt om de situatie te normaliseren, de pijn te doen stoppen, mijn toekomst weer mijn toekomst te laten zijn, om ons beiden samen te laten evolueren naar elkaar toe met respect voor elkaars eigenheid. Het eigen groene gras te zien en ervaren. Maar misschien geeft hij mij juist een enorm cadeau door niet meer voor mij te kiezen, ik kan nu mezelf sneller ontwikkelen. Ook ik was al die jaren gefocust op hem en op het gezin. Ik ben niet gegroeid in deze relatie, die tijd kwam voor mij nu eraan. Maar het zal nu in een andere context zijn.

Zo herkenbaar helaas. Ik heb bijna precies hetzelfde mee gemaakt en geloof me het wordt echt beter. Ik weet het dat is een ontzettende dood doener en ik zelf vind het ook vreselijk als mensen het zeggen maar het kost gewoon tijd. Wees positief en neem het van dag tot dag. Kijk naar de goede dingen en het komt allemaal vanzelf.

Helaas je bent niet alleen. Ik ook achter gelaten met een kind. Veel pijn omdat je van de andere kinderen die met haar mee gingen hoort dat ze gelijk een ander heeft.
Wij met de probleem, heel veel problemen. En ja de pijn om achter gelaten te zijn. Makkelijk van andere te horen dat het beter wordt maar je zit mooi alleen in de avond. Terwijl je het heel anders voorgesteld had. Veel sterkte!

Jij schrijft het ik voel het. Hartsverscheurend. Ook ik ben opzoek naar licht. Achterlaters krijgen de klappen, voelen de pijn, krijgen verantwoordelijkheden en worden compleet uitgebuit terwijl de andere springlevend verder gaat zowat fluitend dooe het leven. Afschuwelijk! Sterkte

hoi
ik had een relatie van 2 jaar en daarvan 5 maanden getrouwd met de kerst 2021 had mijn vrouw een ander en wilde van me scheiden ik heb bipolaire stoornis dus ik ging bescherm wonen begeleid wonen wij zitten nu nog in een scheiding en zij zit gelukkig met haar nieuwe vriend in huis terwijl ik ongelukkig zit te wezen.... 

Groeten Ruud

sterkte

ook ik maak op dit moment ongeveer hetzelfde mee. Mijn huidige partner vertelde me dat hij opnieuw voor de 2 keer een relatie aanknoopte met een oud lief van hem. Begin van Corona voor 1 maand en kwam terug en wij hadden cfr mezelf een fijne tijd nadien, de verbouwingswerk gingen in een stroomversnelling. Hij trok na 2 weken bij haar in. We zijn nu 2 maanden verder. Ik blijf met onze volwassen kdn achter. Noch ik noch de kdn hebben iets bij hem opgemerkt wat in die richting wees. Ook hij verwacht van mij dat we gewoon als vrienden verder gaan maar dat is buiten de waard gerekend. Momenteel wil ik niet als vrienden met elkaar omgaan, ik wil als man en vrouw met elkaar omgaan.
Maar wat mij het meeste verward is dat ik stiknerveus ben als hij hier is. (hij komt namelijk wel elke avond naar hier omwille het contact met de kdn, de woning van haar is te klein. Terwijl ik dit schrijf, besef ik maar al te goed hoe hij als een pacifist de zaken naar zijn hand zet en dus manipuleert.) maar als hij weg is, voelt ik ook een enorme strekte in mezelf. Dat hem ik nodig om vooruit te geraken, om een eigen leven op te bouwen. Gaat er een deur dicht er gaat altijd tegelijkertijd een deur open en die moet je zien. Door de huidige situatie bieden er zich altijd
nieuwe kansen aan. Da's mijn filosofie. Daar heb ik veel aan. Wat niet wegneemt dat ik de situatie waar ik nu inzit als enorm energievretend en hartverscheurend ervaar. En niet weet waar mijn toekomst naar toe gaat. Maar ik heb een toekomst en waarom doemdenken, waarom zou die toekomst niet goed zijn?
Ik mis de verbinding tussen ons beiden, voor hem gaat het om het praktische, niet om gevoel en dat is hetgeen ik wil. Onszelf gedragen weten door elkaar en als 1 team naar buiten komen maar ook onszelf als écht voelen bij elkaar.

Hier juist het zelfde verhaal 35 jaar getrouwd hij heeft me al voor de tweede keer bedrogen ,en als ik het ontdekt heb is hij direct bij haar in getrokken .doet ook juist of dat allemaal normaal is . Wil zelfs niet scheiden . Hier ga je gewoon kapot aan (geen respect alleen aan zijn eigen denken )

Weggaan met rare redenen, meteen niet meer normaal communiceren. Vragen of collega in het spel is (overwerken en mee op zakenreis geweest). 3 maanden later relatie hebben met haar (20 jaar jonger). En dan vol blijven houden dat dat het niet was. Kinderen zijn wel de dupe.

Hi, je beschrijft je gevoelens bijna exact zoals ik het zelf doe.
Ik ben benieuwd hoe lang geleden het voor je is?

Jouw verhaal kwam echt bij mij binnen zeer herkenbaar. Bijna 35 getrouwd elkaar al 47 jaar kennen en dan niet meer goed genoeg om samen de laatste jaren door te brengen. Na veel getouwtrek erachter komen dat hij al 2 jaar een relatie achter mijn rug had met hoe kan het anders? Een 20 jaar jongere vrouw. Ik heb altijd gevochten voor mijn relatie en de kinderen maar dit was een gevecht teveel. Ben weggegaan heb mij verdiept in allerlei zaken rondom de scheiding en gevochten voor mijn recht. Einde nu in zicht. Niets kan de vernedering die je als vrouw oploopt wegnemen, maar ik heb vertrouwen in mijzelf. Ik weet dat ik te ver gegaan ben in deze relatie en over mijn grenzen heengegaan ben. Zal lang duren maar er komt een moment dat ik opsta in de ochtend en niet meer aan hem denk, hij is het niet waard.

Mijn god, het lijkt mijn verhaal wel. 35 jaar samen, man manisch depressief, bipolaire stoornis, persoonlijkheidsstoornis. Laatste 10 jaar voor hem gezorgd en hem ontzorgd. Kwam weinig tot niets voor terug, stak nergens energie in, kon zogenaamd niks en zei letterlijk dat ik teveel verlangens en verwachtingen had. Ik begreep zogenaamd niets van zijn ziekte. En na 35 jaar werd ik gedumpt voor een veel jonger exemplaar, maar liefst 19 jaar jonger. Liet hij mij onze puberzoon zitten, van de één op de andere dag. Gedumpt, niet meer nodig. En het ergste is dat zijn stoornissen ineens verdwenen zijn, alles waar wij op ingeteerd hebben laatste jaren, haalt hij nu met haar in.

Dit komt echt bij mij binnen. Diep geraakt en ook in therapie. Zo oneerlijk! Exact hetzelfde en het lijkt alsof ik gek ben en iedereen blijft hem op handen dragen. Steken in de rug, wonden die bloeden wn hij gaat springlevend verder met een ander.

Heel herkenbaar. Mijn ex had het over buren out en kon zo goed praten met iemand. Ging ook al langer vreemd. Door beiden mishandeld. Het is net alsof ik in een slechte film ben beland. Jaren vechten in een keer met de grond gelijk gemaakt. Heel veel sterkte

Ik herken me er ook zo goed in. Na 35 jaar huwelijk (?ondertussen heeft mijn ex me ook al eens in de steek gelaten voir een andere vrouw ) heb ik hem dan toch terug genomen omdat hij smeekte dat hij mij en de drie kinderen zo miste. Hij wilde ook een zelfstandige zaak beginnen en daar hebbik hem volledig in gesteund omdat hij het zelf zo graag wilde. Mijn jobbopzij gezet om hem bij te staan. En zijn dromen waar te maken. En nu na 35 huwelijk kom ik te weten dat hij met een 10 jaar jongere vrouw heeft aangepapt. Waarom????? Ik heb hem destijds terug in huis gehaald na zijn korte slippertje, ik heb het hem vergeven en nu krijg ik te horen dat hij het heeft gedaan omdat hij het financieel niet ging aankunnen. Zo laf van hem. Ja hij zit nu bij een andere momenteel . Ik destijds mijn jobbopgegeven. Dus niet veel recht binnen een paar jaar op een degelijk pensioen. Ik ben 61 dus niet makjelijk om nog aan een job te geraken. We zitten nu milenteel in een vechtscheiding wat me al veel geld heeft gekost. Ik weet het op het moment niet meer hoe nu nig verder. Al veel zin om een einde te maken aan mijn leven en al die miserie de rug toe te keren. Er gewoon van af zijn.

Wauw aan 1 kan vind ik het super erg voor jullie allen, aan de andere kant troost het misschien wel een beetje te weten dat niet alleen ik zo dom en naïef was om me 15 jaar te laten voorliegen.. man wat kan een mens slecht zijn..

Ook ik ben gedumpt na 32 jaar huwelijk.
Mijn ex ook bipolair plus meerdere peroonlijkheden is bijna 58 jaar oud en heeft een vriendin nu van 39 jaar en zwanger van een ander.
Onze kinderen zitten in trauma verwerking met alles wat er gebeurd is uit zijn ziektebeeld ,vreselijk😪
Al die jaren hebben we alles van hem gepikt omdat we het erg vonden dat hij geestelijk ziek is en wat krijgen wij ,ook de kinderen grote messteken in de rug. (Zo voelt het)
Echt ik ben zo verdrietig en boos tegelijk.

Ook ik herken mezelf voor een deel in jullie verhaal. Ook mijn partner hield er in het verleden erg jonge vriendinnen op na. 1 relatie ervan zou nu niet meer gerechtelijk aanvaard worden. Nu opnieuw een vriendin die 13 jaar jonger is dan hij. Ook hij is erg egocentrisch ingesteld. Ook hij kan nu bij haar de beste gesprekken voeren. Ook ik heb zijn nukken en rariteiten verdragen terwijl ik had moeten weggaan van hem maar ik dacht" ik kan de kdn hun vader en een vader zijn kind toch niet ontnemen". Dat dacht ik al toen ik van ons 1 ste kind zwanger was. Ik weet nu dat ik mezelf en onze kdn veel meer stabiliteit had kunnen geven. Ik maakt een fout door mezelf niet op de eerste plaats te zetten. Maar gedane zaken nemen geen keer. Ik heb deze weg moeten gaan om daar van te leren, ik geloof erin dat het niet anders had kunnen gaan, ik moest deze hardleerse les krijgen of vandaaruit weer verder te kunnen. Ik mistte in het verleden vooral mensen die liefdevol voor me opkwamen, die me concreet ondersteunden in mijn moeilijke jaren. Mss waren ze er wel maar had ik ze geloofd of gevolgd??? Ik kreeg een opvoeding waarbij opkomen voor jezelf niet als een deugd werd aanvaard!
Mijn dichte familie kon niet aannemen dat zo'n schijnbaar lieve persoonlijkheid tot zulke dingen in staat was. Dat niet-geloven zette mij aan de kant. Terwijl hij eigenlijk alleen maar bezig was met wat voor hem belangrijk was. Niet de weg hoe hij het voor elkaar kreeg alleen het doel was belangrijk, de rest interesseert hem geen jota. Zonder het te beseffen, te ervaren, te kunnen voorzien, zonder dat hij eens terugkoppelt/ -de, laat hij een heel slachtveld achter zonder te beseffen dat hij en hij alleen daar verantwoordelijk voor is.
Ook hij heeft een andere persoonlijkheidsontwikkeling dan gangbaar als normaal wordt erkent. Hij heeft na zijn diagnose een hele ontwikkeling doorgemaakt waar ik ook weer geen deel van mocht uitmaken. Dat kwam niet in hem op. Diepe relationele verbinding, communicatie, zich echt verplaatsen in iemandanders zijn wereld is moeilijk voor hem. Maar mijn man werd wel makkelijker in omgang vandaar dat ik naar de toekomst toe mooiere vooruitzichten zag die nu met 1 totaal onverwachtse zin: "ik heb terug een relatie met haar aangeknoopt" alles in diggelen viel en mijn toekomstbeeld totaal overhoop werd gehaald. Hij heeft een heel groeiproces kunnen doormaken en ik bleef stilstaan doordat de zorg, de aandacht volledig aan hem en het gezin gegeven werd. Ik zie nu in dat dat niet de juiste weg is. Zelfzorg is een oh zo belangrijk goed voor je eigenwaarde, je ontplooiing,.. .

Omg ik voel het helemaal is me nu net ook overkomen gedumpt na 32 jaar huwelijk 25 gegeven van mijn leven voor mijn 5 kids en mijn man die vaak zakenreizen deed zag het ineens niet meer zitten alles was hem opgedrongen alle 32 jaar ik heb niet gewerkt nu moet ik terug aan de slag nog 1 zoon thuis en daar ga ik voor succes aan alle die het moeten door maken zal nog een strijd worden Masr vergeet niet WIJ VROUWEN ZIJN STERK 💪

Wat vreselijk voor je , ik heb 32 jaar een relatie ( gehad ) waarin ik alles voor mn partner deed. Me aanpaste aan al zijn wensen en altijd schipperde tussen hem en anderen. Nu is hij verliefd op een collega van hem ( en was een vriendin van mij) en wil met haar verder. Wil wel contact houden met mij en vrienden blijven. Alsof ik dat kan !

Heel herkenbaar. Ook ik ben gedumpt na een relatie van 22 jaar voor een 16 jaar jonger exemplaar (een collega) welke notabene net bevallen is van een baby (haar vriend is de vader). Mijn man leidde een half jaar een dubbelleven, ik heb zelf moeten ontdekken dat hij vreemd ging doordat ik condooms in zijn tas aantrof. Ik vind het zo onvoorstelbaar dat mijn man dit gedaan heeft, het was altijd zo’n lieve man en is als een blad aan de boom omgedraaid en veranderd in een egoïstische klootzak. Onze kinderen hebben er veel verdriet van maar dit lijkt hem maar weinig te deren. Hoe kun je je vergissen in iemand.

Hey lonely guy

De mijn beweert voorlopig nog dat er geen ander is, maar heeft onze relatie ook eenzijdig beëindigd na 16 jaar.

We zouden niet bij elkaar passen en elkaar niet kunnen geven wat we nodig hebben. Samen kinderen en net huis verbouwd. Ze doet precies of die jaren samen n vergissing waren en lijkt nauwelijks problemen te hebben met de scheiding.

Ik zit in zak en as en snap er gewoon niks van. Weg leven en stabiliteit. De kinderen moeten het maar redden. Ze is precies helemaal ge brainwashed en komt gevoelloos over.

Mijn leven lijkt n schijnvertoning te zijn geweest en alles lijkt zo zinloos.

Zo herkenbaar. Gelukkig ben ik zelf weggegaan. Maar pfff was echt de rit uitzitten tot jongste 16 was. En inderdaad geen spoortje meer te bekennen van al zijn zogenaamde issues. Is gewoon een psychopaat. Zou meer voorlichting moeten komen want zijn tegenwoordig ook veel vrouwen die met huidige wetgeving gewoon compleet klem zitten. Moest dat je je kinderen bij zo’n man Jan achterlaten. Alleen de buitenwereld ziet het niet. Ik raad geen enkele vrouw nog aan met iemand een kind te krijgen samen zolang je als vrouw en kinderen jezelf niet meer kan beschermen omdat de wetgeving dat tegenhoud.

Helaas ben ik een man maar na een relatie van 38 jaar waarvan 32 jaar getrouwd was voor haar de koek op . Ik zit met veel vragen en krijg geen antwoord of misschien heb ik ze wel gekregen maar begrijp ik het niet.

In aansluiting op E... ook herkenbaar..
ik zit ook met heel veel vragen en hoor de antwoorden maar niet ..

Hier hetzelfde verhaal, verlaten door mijn vriend na 20 jaar. Twee maanden na het overlijden van mijn vader heeft hij het uitgemaakt. Op het moment dat ik op mijn kwetsbaarst was en iemand het hardste nodig had. Ik heb al die jaren zoveel gegeven, voor het huishouden gezorgd, vakanties geboekt etc. Hij deed niks uit zichzelf, ik moest om alles vragen en dan nog gebeurde het niet. Hij zag niet hoeveel moeite ik altijd voor hem deed. Ik ben mezelf natuurlijk voorbij gelopen, een harde les. Van computernerd veranderde hij opeens in een sport fanaat en ging hij opeens veel uit. En zat hij te chatten met een onbekende vrouw. Om onze relatie te bespreken, en wat ik allemaal verkeerd deed. Echt zo erg dat iemand van wie je dacht dat het je beste vriend was, je zo in de steek laat. Dat je je zo erg in iemand kan vergissen. Gaat lang duren voordat ik over deze dubbele rouw heen ben.

Jij bent getrouwd in goede en slechte tijden, ik had een zeer goede carriere en ik voelde nuttig. Goede relatie met mijn vrouw (nog steeds moet ik zeggen). Vroeger ik zorgde voor financien en bureaucratie, nu mijn vrouw zorgt voor alles (geen probleem). Scheiding is serieus, maar mopperem of man/vrouw worden anders (sorry).
Jij bent getrouwd, in mijn opinie voor leven.
|Goede, slechte tijden.

Mopperen, maar jij hebt eigen hersenen. Sick in my view, waarom ?

Hoi, heel herkenbaar dit, ik ben 64 jaar en ik kom er al meer achter dat mannen hele bijzondere wezens zijn.. ze gaan compleet voor zichzelf en of de ex ,of de kinderen de dupe zijn.. schijnt niet binnen te komen, ze denken met hun lul, thats all!

Same here, na 30 jaar wilde hij opeens scheiden, mijn eerste reactie was , dan is er vast een andere vrouw in t spel . Ja, was zijn antwoord, maar dat had er niets mee te maken…..pfff , ik word weer misselijk als ik er aan denk. Hij heeft minstens een half jaar, maar vermoedelijk langer een affaire gehad, terwijl ik mij al die jaren heb weggecijferd om voor de kinderen te zorgen en ten behoeve van zijn carrière. Zo’ n spijt van !
We zijn nu een paar jaar verder en ze zijn nog steeds samen , ik haat de gedachten aan de toekomst dat we ooit samen in een ruimte moeten zijn, bv als een kind gaat trouwen of er kleinkinderen komen. Geen idee hoe ik daarmee om moet gaan. Heeft iemand tips ?

Hoi hier hetzelfde, zit nu in zo situatie.
Weet me soms geen raad meer hoe ik hier mee om moet gaan.
Je denkt dat je de enige bent op zo moment.
Zou graag met vrouwen willen praten die hier ook inzitten.

Wat fijn dat, door je hart te volgen en je eigen leven vorm te geven, er naast verdriet, zoveel moois voor teruggekomen is!
Daar is moed voor nodig!
Respect!

Heel erg mooi om te lezen dat dit dus ook kan!

Wat mooi omschrijf je het proces. De fases van verlies enorm herkenbaar want het begint vaak al jaren geleden. De kansen die steeds opnieuw op de horizon komen verdwijnen weer met elke ondergaande zon. Jullie gaan warm uit elkaar dat is fijn voor elkaar. Ik ben al jaren werkzaam in het bedrijf van mijn man, ik zie het niet als ons bedrijf. Ik merk dat ik mijn behoeften in ons huwelijk aan de kant zet voor het plaatje wat nu nog compleet voelt. Wie zijn wij zonder elkaar? Ik heb een eerste gesprek gehad met een praktijkondersteuner gehad om meer van mezelf in beeld te brengen waaronder vooral veel angsten voor het nemen van beslissingen.
De keuze van scheiden ligt al heel dichtbij vandaar dat ik behoefte had er iets over te lezen.
Als ik ga scheiden zou ik ook graag gaan voor jullie manier want die voelt voor mij heel respectvol en liefdevol in het loslaten.

Hi Zoë, ik zit sinds kort in eenzelfde situatie; 34 jaar samen, dochter van 18 jr, houden heel veel van elkaar maar zijn niet gelukkig met elkaar. Mijn man heeft de knoop doorgehakt en wil uit elkaar. Ik ben het met hem eens maar heb het er vreselijk moeilijk mee. We wonen nog in één huis met onze dochter, slapen niet meer samen. Ook ik heb het gevoel dat ik al heel kan rouw om ‘wat eens was’….mijn man waarschijnlijk ook. Ook wij zijn, sinds de beslissing gevallen is, veel liever naar elkaar. Ik wil hem eigenlijk niet kwijt maar mag dit van mezelf niet meer willen. Ik gun mezelf ook iemand die lief voor me is, me waardeert en respecteert en niet zoals nu alles aan mij bekritiseerd. Raar om te merken dat je inderdaad tot in je diepste wezen van iemand houdt maar het niet gaat…

Ondanks de nare situatie moet ik zeggen dat ik best jaloers ben op hoe jullie hiermee omgaan. Bij mij is ook de koek op maar bij mijn vrouw allerminst. Op het moment dat ik aangeef te willen scheiden zal het oorlog worden.. dus ik modder maar door. Helaas, ik heb deze fout zelf gemaakt in het verleden dus ik zal ermee moeten dealen

Zo’n herkenbaar verhaal dit. Ik had het geschreven kunnen hebben. Hard geprobeerd in onze relatie om er nog wat van te maken. Aantal keer relatietherapie, samen meer proberen te ondernemen , boek taal van de liefde lezen en samen bespreken. Het was trekken aan een dood paard. Krijg van hem totaal niet het idee dat hij nog moeite doet of ervoor wil vechten. Na aantal keer afgelopen jaren situatie bespreekbaar gemaakt te hebben en telkens steeds dieper te zakken in mijn gevoel, heb ik gepusht richting een keuze . Ik merk dat hij niet om kan gaan met de situatie dat ik me slechter en depri voel en dat voelt voor mij weer alsof er gewoon echt geen onvoorwaardelijke liefde is en als ik niet de sterke vrouw ben, hij lekker makkelijk vlucht. Hij reageert naar en kortaf tegen mij om de kleinste dingen. Gaat niet respectvol met me om . we gaan nu het proces in van scheiding waarbij hij zelf ook aan de bak moet als het gaat om dingen regelen, hij is behoorlijk passief dus benieuwd hoe dat gaat . We hebben twee kids en wonen in een koopwoning. Ik heb al aangegeven zelf weg te willen daar, het zijn teveel herinneringen. Gelukkig wil hij wel blijven en de koopwoning overnemen.
Het is een verschrikkelijke periode waarin eenzaamheid en onzekerheid, machteloosheid en rouw zo hard aanwezig zijn . Ik ben ook als de dood om alleen alles te moeten gaan doen, wat als me dat niet lukt vanwege m’n psychische gesteldheid. Zo bang om mezelf totaal te verliezen en bang voor het onbekende. Het komt vast allemaal wel goed maar wat een klote periode is dit!!
Om de komende maanden maar wat lucht en ruimte te krijgen een seizoensplek op de camping geboekt zodat de een of de ander daar ook kan blijven met of zonder kids. Of gewoon met het gezin. Sinds we uitgesproken hebben dat het niet meer gaat zijn de verwachtingen over en weer ook weg wat een stukje rust geeft en de hatelijkheid minder is.

Wat goed Jaimy dat je eindelijk kiest voor jezelf. Hoe lang zijn jullie getrouwd en hoe zijn de kinderen? En heeft dit impact op hen op dit moment?

De kids zijn 9 en 12 jaar. Het heeft - voor zover ik kan overzien - geen impact op ze. We stellen ze allebei met stip of 1 en doen heel veel met ze en ook apart of als gezin. Dat gaat nog wel goed. Ze zien alleen geen liefdevolle relatie of goed gezellig blij humorvol contact.. maar goed, ik vrees dat dat in veel gezinnen zo is. We zijn al 20 jaar bij elkaar….

Ik zit precies in dezelfde scheiding. Heel veel sterkte.

De koek is op. De beste titel die ik ook kan geven aan mijn verhaal. Na een relatie van 32 jaar waarvan 27 jaar getrouwd, heb ik op een dag tegen mijn vrouw gezegd dat ik niks meer voor haar voelt. Wij zijn van die stellen dat voor de buitenwereld de ideale beeld zijn. Twee mooie dochters samen groot gebracht en die beiden succesvol hun studie hebben afgerond. Samen hard gewerkt om aan onze eigen woning te komen. Veel vakanties samen met de kinderen gevierd. Wij deden praktisch alles samen. Tot die ene dag, nu ongeveer een jaar geleden, ik moest kwijt wat mij al lange tijd dwars zat. Ik voel mijzelf een hypokriet om met de relatie door te gaan terwijl ik geen gevoelens meer voor haar heb. Ben constant in gevecht met mij zelf, met mijn gevoelens, Ik voel me niet meer gelukkig maar druk die niet uit omdat ik bang ben om haar te kwetsen en de gevolgen van een scheiding. Ik zag het wel aankomen maar zij niet. Na het vertrek van de dochters uit huis voelde ik opeens een leegte. Het was alsof in ons relatie alles draaide om onze dochters. Volledigheidshalve onze dochters wonen in Nederland en wij op de Antillen. Alle kleine dingens dat zij doet en zegt irriteert mij. Het is moeilijk uit te leggen dat na al die jaren samen dat je nu niks meer voor je partner voel en een nieuw begin zonder haar wil.

,...word er stil van, zit in het zelfde voortraject. Mijn vrouw is erg lief en zorgzaam, maar het gevoel is er niet meer er zijn irritaties en elke dag is er wel weer iets, mijn energie is weg als ik thuis ben en ik voel rust als ze naar boven is, en waarschijnlijk voelt ze het zelfde als ze naar boven gaat.

Met weinig woorden word het wel uitgesproken maar niemand durft door te zetten, we weten dat we beide niet veranderen

Chapeau dat jullie je scheiding op deze manier vormgeven.

Na 34 jaar samen waarvan 33 jaar getrouwd heb ik de scheiding doorgezet. Hij zag het totaal niet aankomen, vooral ook omdat we alles uitpraatten en weer verder gingen en de chemie was er ook nog. Alleen: hij had veel kritiek op mijn doen en laten en wilde niet veranderen laat staan reflecteren op zijn gedrag. Ik heb uitgelegd dat hij mij verstikte en wilde veranderen in iemand die ik niet ben. Ik wil nog af en toe uit gaan, film en mensen thuis uitnodigen en hij. trok zich sociaal helemaal terug. Ook van familie. Hij wilde rust en zei dat ik op mijn leeftijd ook rustig aan moet doen . Ik was 55! Ik werk full time. Hij wilde ook niet werken en zat de hele dag thuis. Hij is echt de perfecte huisman , echtgenoot en vader geweest maar is stil gaan staan. Hij vond dat discussie binnen het huwelijk normaal is omdat we ons dan beiden veilig voelen en het uit kunnen praten . Onze basis was liefde, vertrouwen en veiligheid. Maar de energie werd zwaar en onenigheden volgden elkaar steeds sneller op. Als ik aangaf dat hij er niet gelukkig bij zat schreeuwde hij bijna als antwoord dat hij wel gelukkig was. Heel tegenstrijdig . De kinderen zijn halverwege de twintig. En snappen mij wel maar vinden het natuurlijk jammer. Hunband met ons beiden is heel goed. Ik ben door alle fases heen denk ik waarvan ik de spijt fase het lastigste vond. En die komt heel af en toe terug. Realistisch gezien is dit echter beter al doet het nog best pijn af en toe. Maar ik denk vooruit en we hopen in de toekomst een goede band te houden . Inmiddels is mijn ex ook bij de acceptatie fase aangekomen

Wat een gevoelloze vrouw ben jij. Continu met de koek is op. Lekker makkelijk. Werk er gwn voor

Wat een herkenning hier! Bij mij is de koek ook op. Ik ben 20 jaar samen, 17 jaar getrouwd en 3 kinderen. Mijn man is nog altijd verliefd op mij, maar ik heb geen gevoelens voor hem meer. Wel genegenheid en warmte, maar niet de liefde die je voor een partner voelt. Ook is er van mijn kant uit geen fysieke aantrekkingskracht meer. Een paar maanden geleden heb ik dit eindelijk uitgesproken. En sindsdien zijn we veel liever voor elkaar, zoals ik in sommige verhalen ook teruglees. Het is zo moeilijk om iemand die van jou houdt te kwetsen, maar ook zo moeilijk om mijn eigen gevoel te verloochenen. En ook voor de kinderen vind ik het moeilijk.

Ja herkenbaar, wij waren 16 jaar samen en zij had plotseling een ander stapel verliefd ik herkende haar niet meer...en kon zeggen wat ik wou het maakte niet uit ze zou en moest mij verlaten.
alleen maar bij hem zijn was haar missie
Ik ben nu iets meer dan 4 maanden verder en krijg weer enigzins grip op het leven,maar echt begrijpen zal ik haar nooit.
uiteindelijk kom je hier overheen ook al zie je dat eerst totaal niet zitten....

Helaas herkenbaar, dat na 18 jaar samen.
En dan dacht prima voor elkaar te hebben. We waren beste vrienden ik was zijn alles. Althans dat zei hij en dacht ik. En nu dit. Na alles wat we hadden mee gemaakt samen. Dat had ons samen gesterkt.
Maar niks blijkt minder waar.
Dat hij mij al tijden bedroog dat doet nog het meeste zeer...

Sommige dingen kun je gewoon niet begrijpen

Herkenbaar, hier ook 1, na dik 30 jaar, verlaten vanwege in mijn ogen oplosbare problemen als er maar een wil is. Mijn nu ex is nu bijna 2 maanden weg en dan zit daar de 6 weken voorafgaand niet bij.
Ze vertelde dat ze verliefd was geworden op een 13 jaar oudere man, een bijna pensionado. De problemen die ze aangaf waren zoals gezegd op te lossen. Alleen, ze wil niet.
Verliefdheid is een bitch, er valt niet meer mee te praten.
Je verliest dat altijd.
En jij als achtergebleven man of vrouw blijft flabbergasted achter met 1 groot vraagteken omdat je het vaak niet zag aankomen, met de daarbij behorende liefdesverdriet en misschien wel depressieve gevoelens. Ook ik, ik jank al 3 maanden elke dag.
Ik ben eenzaam, mis mijn partner in crime enorm, hou nog steeds heel veel van haar. Maar het is 1 richtingsverkeer. Onbegonnen werk. En net als jij heb ik ook fouten gemaakt in de relatie, dat is normaal.

En dan denk je, is dit mijn ex partner? Ik herken je niet. Enbdat maakt het nog wranger.

Heftig....

Bijzonder dan hè, dat je langzaam van elkaar verwijderd. De een gaat rechts, de ander links. Datzelfde heb ik vorig jaar ervaren en in oktober de stap gezet. Verhuisd, nieuwe baan, binnenkort nieuwe woning. En het is goed zo. Ook jammer, dit heb je niet voor ogen als je een relatie begint en kinderen krijgt. Maar verder in een relatie waar weinig genegenheid is, amper gesprekken zijn en compleet je eigen leven leid is gewoon jammer om zo het leven te leven. Als we echt liefde is, kan het zo mooi zijn.

Verschrikkelijk verhaal. Ik zit een min of meer soortgelijke situatie. Mijn vrouw wil alleen verder. Alle beslissingen zelf nemen.
En dan heeft mijn bovenbuurman ook nog wat mee te maken. Nu een "vriend " haar.
Je voet je eenzaam en verlaten .Je kan de tijd niet meer invullen. Een lege wereld. Gaat dit weer goed komen.

Ik maak nu precies hetzelfde mee...
Heel herkenbaar!

Wat ontzaglijk moeilijk. Heel veel sterkte

Wat vreselijk herkenbaar. Ik heb hetzelfde, inderdaad waar is die persoon gebleven die je dacht te kennen? Zo verdrietig...Hoe gaat het nu met je (ik weet niet wanneer je dit hebt geschreven?)

Bij mij precies hetzelfde. Lief en leed samen gedeeld. 18 jaar samen, 8 jaar getrouwd. Ze had zichzelf ontdekt tijdens haar spirituele ontdekking en wil alleen verder. Ik ben kapot van verdriet en ellende en weet niet hoe verder. Wij waren hartstikke dol op elkaar en nu verdwijnt ze in een waas van spiritualiteit. Het is nu een week geleden ,ik eet en slaap niet meer. Morgen naar de huisarts en hopelijk snel herpakken want er moet een boel geregeld worden.

Bij mij precies hetzelfde. Lief en leed samen gedeeld. 18 jaar samen, 8 jaar getrouwd. Ze had zichzelf ontdekt tijdens haar spirituele ontdekking en wil alleen verder. Ik ben kapot van verdriet en ellende en weet niet hoe verder. Wij waren hartstikke dol op elkaar en nu verdwijnt ze in een waas van spiritualiteit. Het is nu een week geleden ,ik eet en slaap niet meer. Morgen naar de huisarts en hopelijk snel herpakken want er moet een boel geregeld worden.

Bij mij is twee dagen geleden ook de wereld ingestort. Mijn vrouw heeft gevoelens voor iemand anders en wil daar mee verder. Wij wonen nog samen en ik word gek van haar plots 'verwijnen' om met haar nieuwe liefde te gaan bellen of Appen. Dit tast mijn zelfbeeld enorm aan. Ik heb gezegd dat ik geen toeschouwer kan zijn van hoe zij haar nieuw leven vorm wil geven omdat ik daar kapot aan ga. Ik gun het haar, iedereen heeft recht op geluk. Wij hebben veel zorgen gedeeld en zijn elkaar hierin verloren. Ik zou nog graag willen vechten, maar voor haar is het op en wil zij het nieuwe een kans geven.
Ze is verliefd en wil verder. Ik ken haar zo niet en kan er niet op zitten toekijken. We moeten afspraken maken over onze twee kinderen, over alles. Het lukt haar niet om de liefde die ze voelt te stoppen, maar ik kan er niet op blijven toekijken. Ik denk dat we eerst apart moeten om in alle rust naar een verdeling te zoeken. Ze heeft geen controle meer over haar gevoelens. Ik ga moeten loslaten, maar vind het zo moeilijk. Zij heeft haar emotionele steun gevonden bij een nieuwe man en ik vind het zo moeilijk om te geloven dat ik dat niet meer ben.
Veel sterkte allemaal.

Helaas herkenbaar en wat heftig idd. Hier ook 25 jaar samen, 12,5 jr getrouwd 3 kinderen. Kwam als donderslag bij heldere hemel. Ook een ander in t spel. Vond ik nog niet eens het ergste. Dat hij uiteindelijk zonder slag of stoot niet voor mij koos dat snap ik niet. Dat je niet wil vechten voor een prachtig gezin… het gevoel was er niet meer. Bij mij nog wel. Hoe kun je dat zo verschillend ervaren?? Dat maakt dat ik erg aan mijzelf twijfel. Wat is het dan dat wij gehad hebben..?

Ik maak hetzelfde door. Mijn ex is smoorverliefd geworden op een ander. Zij heeft alles opgeblazen en gaat vol voor haar nieuwe relatie. Ze geeft aan dat het daarvoor ook al niet goed ging.
De grond onder mijn voeten is weg. De pijn door het bedrog gaat heel diep. Het tast mij aan in hoe ik naar mezelf kijk. Ik kan hier heel moeilijk overstappen.
Op dit moment heb ik ervoor gekozen om afstand te nemen om mezelf te lijmen. Ik hoop dat er nadien ruimte gaat komen om als mensen te praten over de kinderen en het praktische.

Heel veel te sterkte

Heel herkenbaar. 4,5 jaar geleden uit het niets als donderslag bij heldere hemel de mededeling dat hij niet meer van mij hield. 26 jaar bij elkaar en 18 jaar getrouwd en 2 kinderen. Hij had geen ander, maar geen gevoelens meer. Later bleek hij al een tijdje met een zogenaamde goede vriendin van mij een relatie te hebben. Ik ben nu 4,5 jaar verder, heb een hele lieve nieuwe man in mijn leven en het gaat heel goed, maar er blijft altijd een stuk gebroken hart zitten. Ik heb het er echt nog wel moeilijk mee. Heel veel mensen snappen dat niet. Je bent al 4,5 jaar verder en je bent toch gelukkig.....tja ik wens het niemand toe. De pijn en verdriet. De rouw om een persoon die nog in leven is. Sterkte allemaal.

Ik heb nu ook een scheiding achter de rug na 26 jaar weer single zijn. Ik ben nu 46 jaar en diep ongelukkig, ik hou nog veel van mijn ex. Wij zijn nu net een paar maanden uit elkaar. Ik mis hem, maar ook mijn 2 jongens om de week. Ik kan hem nog niet uit mijn hoofd krijgen, terwijl hij al weer een vriendin heeft. Hij kent haar al 2 jaar als een gewone vriendin. Ik begin nu de puzzelstukjes op hun plek te leggen. Hij heeft me wel vaker bedonderd via de app op de mobiel of een slippertje op een congres.

Ook voor mij een (helaas) herkenbaar verhaal...na een relatie van 16 jaar en 3 kids, ben ik er achter gekomen dat mijn man 'sterke gevoelens' voor een ander heeft. Hij gaf direct de boodschap dat het zou stoppen voor ons. Geen mogelijkheid om samen nog te vechten voor ons gezin...Daar heb ik heel veel moeite mee..Dat de ander kennelijk de verbinding met jou verloren is en je dat zelf niet in de gaten hebt..en zelf wel nog heel veel van die persoon houdt.
Ik probeer me staande te houden, maar dat is heel moeilijk. Merk ook dat ik de controle over mezelf soms kwijt lijk te raken, dat ik mijn rust niet kan vinden. Terwijl ik er wil zijn voor de kinderen.
Werken lukt niet, slapen alleen met slaapmedicatie....bah wat zou ik graag verder zijn in dit proces...

Je mag me altijd bellen om te praten. Ik zit in een gelijksoortige situatie. Mijn kinderen zijn alleen al volwassen.

Na vele jaren opgekropte gevoelens , ik was er bang voor dat er iets mis ging, maar wilde het niet zien. Mijn ex heeft de knoop doorgehakt . Ik begon mij in de relatie alleen maar ellendiger te voelen. Maar nu een jaar verder. Na de een tijd elders onderdak te hebben gevonden . Sinds april mijn eigen plek.

Maar oh, wat moet ik mijn weg nog vinden . Alles opnieuw ‘uitvinden’ zo voelt het. En ex partner huppelt al vrolijk verder mee nieuwe vriendin.
En ik blijf achter . 2 jongens van 9 en 7.

Er komt nu meermaals flink verdriet en boosheid omhoog. Alles wat ik jaren heb weggedrukt omdat ik mijn gezin niet kwijt wilde. Maar zo aan
Mezelf voorbij liep.

Is dit herkenbaar voor mensen?
Hoe krijg je je live weer back on track. .
Welke mensen:vrienden passen nog bij jou. Ik ben een gevoelsmens te lang geleefd in een wereld van naar de buitenkant toe .

Graag hoor ik of mensen zich hierin herkennen en ook eventueel hun ervaring kunnen delen. .

Hey AM...wat een herkenbaar verhaal.
Het alles opnieuw uitvinden is echt met moeilijkste,de twijfel,de vraag wie ben ik eigenlijk?

Zullen we er samen over praten?

Hoi J en AM, graag zou ik met jullie in contact komen. Voel exact hetzelfde..

Ik zou ook graag contact hebben, bij mij ook hetzelfde gevoel.

Hoi AM heel herkenbaar wat jij nu vertelt, al ben ik begin aan het proces maar o wat moeilijk. Wel begin ik meer en meer in te zien dat ik mijzelf heel erg tekort deed om maar ons gezin bij elkaar te houden. Maar eenmaal de stap genomen wil ik niet meer terug, zo wat is dit moeilijk zoals er wordt gezegd je bent aan het rouwen om een persoon die er nog is. Maar volhouden heb zelf ook een dochtertje van 10 maanden en die vrolijkt mij dan heel veel op gelukkig. Daarbij nog op zoek naar een eigen plekje en dat gaat helaas ook niet van harte. Maar uiteindelijk zal alles op zijn plaats vallen. Belangrijk is zeker om verdrietig te zijn je gevoelens te uiten als het even niet gaat eraan toe geven maar daarna jezelf ook wat meer geluk toe laten. Al is het maar even een leuke serie opzetten op netflix die je gedachte laat afdwalen zo pak ik het aan voor nu. En veel praten erover met je familieleden of vrienden helpt ook. Zo heb ik nog een hele goede band met mijn schoonmoeder ook dat helpt wel denk ik.

Hoi,

Ik maak nu exact hetzelfde mee.

Ging vanaf januari niet zo lekker, ik bleek een flinke burn-out te hebben én bijbehorend kort lontje. Veel ruzie, man ook niet lekker in z’n vel. Vanaf februari begon hij zich vreemd te gedragen en mijn ergste nachtmerrie kwam op 3 maart uit: hij bleek een ander te hebben. Heel cliché, een collega met wie hij na werktijd gezellig eens een wijntje heeft gedronken.

Hij is een week het huis uit geweest om na te denken en kwam toen terug. Ik was blij: vergeven zou lastig worden, maar vanaf nu zouden we vechten. Helaas bleek niets minder waar; ondanks zijn belofte dat hij geen contact meer had en voor het gezin zou gaan, bleek hij toch nog contact met haar te hebben. Een vreselijke ruzie volgde en hij vertrok naar zijn ouders.

Nu, enkele weken later is er nog geen gesprek mogelijk. Elk gesprek eindigt met ruzie en het modder gooien is in volle gang.

Vrijwel uit het niet heeft hij besloten dat hij wil scheiden en onder druk van zijn familie zet hij er de vaart achter: als ik binnen zoveel dagen niet besluit hoe ik alles geregeld wil hebben, sturen ze een advocaat op me af, want ja, híj wil verder met zijn leven. Dat ik nog te emotioneel ben, maakt hen niet uit. Ze willen dat ik het huis zsm verlaat, want er zit een flinke overwaarde op en die heeft hij nodig voor zijn nieuwe bestaan. Dat ik met 2 kinderen geen idee heb waar ik heen moet, maakt ook niet zoveel uit blijkbaar.

Ik zou zo graag willen dat hij even een paar stappen terug doet: praten met een therapeut. Niet eens om dingen te redden, maar wel om eerst op goede voet met elkaar te komen. Op deze manier dingen regelen gaat gewoon niet lukken.

Iemand in een zelfde situatie en behoefte om erover te praten?

In een vergelijkbare situatie wel, wel iets minder heftig. Ook hier kreeg ik 2 maanden terug te horen dat hij verliefd is op een collega, terwijl we net een kleine van 7 maanden hebben, 6 jaar samen zijn, waarvan 2 jaar getrouwd. Hij geeft aan dat hij met de verliefdheid beseft wat hij gemist heeft en hoe het ook anders kan zijn voor hem (lees: beter). Sinds dit is uitgekomen, heeft hij het contact met haar niet verbroken en zoekt nog steeds op elk moment contact. En er wordt natuurlijk gelogen hierover.

Nu staan we op het punt dat hij een keuze moet maken, voor zijn verliefdheid gaan of met mij verder. De keuze vindt hij lastig, want hij heeft geen zekerheid hierover. Beide opties kunnen klappen, een beslissing nemen wordt dus voor hem erg lastig.

Na alles wat ik hierdoor heb moeten doorstaan heb ik de knoop doorgehakt om er zelf een punt achter te zetten en mijn leven zonder hem op te bouwen.

JH, wil je hierover praten? Ik wens je veel succes in deze moeilijke periode, hopelijk komen jullie er toch goed uit, al is het voor de kinderen.

Ik vind het heel erg wat je allemaal meemaakt op het moment en kan mij alles perfect plaatsen want ik zit met ong Hetzelfde probleem op het moment maar als je er eens wil over praten ben je steeds welkom het kan enkel onze ziel wat troost of rust geven
Maar al bij al is het een pijnlijke strijd en moeten we erdoor
Ik wens je enorm veel sterkte
Neem gerust contact op als je wil
Grt guido

Zit momenteel ook in een scheiding.
Wonen ook helaas nog samen, inderdaad geen urgentie, geen eigen huisje krijgen, is moeilijk.
Heb 2 kinderen ze slapen nu helaas op een kamer zodat ik mijn eigen kamer heb, vind het niet leuk voor ze.
Probeer te doen alsof hij je broer dan doet het minder pijn.

Wat fijn dat je je na zo’n rottijd eindelijk weer beter voelt. Ik ben erg benieuwd naar jouw hypnotherapeut.

Ik hoop voor mezelf dat ik dit over een tijd ook mijn eigen verhaal is. Heel hoopgevend.

Hey, ik wil graag met je praten. ik zit ook in een scheiding ...

Hey Ellen, hoe kunnen we in contact komen?

Wil je mij mailen op

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Jij hebt gekozen, geen sympathie van miijn kant, als jouw vrouw iemand anders kiest dat is slecht (echt slecht(. In mijn situatie ik zou van het balkon springen (desalniettemin jij hebt gekozen (wat met inheritance.)

Ik vind belachelijk dat eigen vrouw het beter heeft. (zelf ik heb genoeg geld, ik ben niet aggressief etc.) Ik begrijp eea niet (helemaal niet)

Mijn vrouw die iemand anders wilt, OK, ik ben niet goed genoeg? Gewoon accepteren (ik ben niet eens, getrouwd, relatie, maar so be it)

Hoi S,

Ik zou ook graag met je in contact komen.
Hier mijn man die het leuk heeft met een ander.

Zou graag met je willen delen over onze pijnlijke processen

Jeanette,

Hoe kan ik jou het best bereiken?

Groetjes S

Als mijn vrouw mijn verlaat is mogelijk (ik denk dat niet). Als dat niet acceptabel is, springen is nog mogelijk (met een afscheidsbrief).
Niet zo moeilijk, als jij bent getrouwd, jij hebt gekozen (waarom, maar mensen veranderen)

Mijn vrouw is zeer goed, als zij iets anders vindt, goed (ik ben open) , maar zelfdoding is een optie.

Christof, ga hulp zoeken! Of je zit in een psychose of je bent verknipt!

Ik sta zeker open aangezien ik ook graag met iemand wil praten. Ik heb vernomen dat mijn ex sinds 2 weken weg wilt en hij al aan het daten is en gisteren sex heeft gehad. En dit na een relatie van 30 jaar. Ik weet gewoon niet hoe ik hier mee om moet gaan.

Jij bent getrouwd, beloften aan twee kanten (wat betekent een belofte met trouwen?). Als mijn vrouw wil scheiden ik ga springen, maar mijn vermogen is naar haar.
Scheiden is breken van belofte.

hier hetzelfde.
Mijn ex heeft ook iemand gevonden waar die goed mee kan praten en in hetzelfde schuitje heeft gezeten.
Totaal onverwachts de knoop doorgehakt
Ondertussen een paar maanden verder en de scheiding is al uitgesproken .
Ik blijf verbitterd achter en weet soms gewoon niet goed hoe ik de dagen door moet komen.
Hij zit bij zijn ouders en wordt aan alle kanten bijgestaan terwijl ik het hier alleen reil en xlxeil met d'r kids. Overigens gaan de kids wel een paar dagen per week daarnaartoe maar voel me af en toe echt moederziel alleen.
Je maakt een belofte aan elkaar in voor en tegenspoed en je kan niet eens iets inbrengen heel frustrerend

Hier hetzelfde laken en pak. Maak het voor de tweede keer mee.

Gewoon rustig blijven en voor je zelf kiezen.
De rest komt later

Ik hoop dat je intussen een woonst hebt gevonden en gelukkig bent. Ik heb ook een driftige man en ik haat hem erom. Niemand verdient die driftbuien om de stomste dingen. Scheiden is voor hem geen optie. Ik ben blij dat het jou wel is gelukt om weg te gaan ...ik bid elke dag tot God dat mijn man niet meer thuis komt verliefd wordt op een ander, of wat dan ook.

Jouw verhaal zou mijn verhaal kunnen zijn,40 jr getrouwd,kon er niet meer tegen en veel problemen ik ben 67.zou graag contact op willen nemen met je.ervaringen uitwisselen?

Hoi! Ik ben na 26j huwelijk (tweede huwelijk dan nog wel) weeral gescheiden. Heb een piepkleine belachelijke dure flat maar ben erg eenzaam, sukkel ook met chronische ziektes. Nou wil mijn ex me terug. Al was het maar als huisgenoot...ik weet het niet meer! Heb nog de middelen, noch de moed om nu nog met meer problemen te moeten dealen...ben slechts 58 maar opgebrand en onlangs mijn lieve moeder verloren. Ik weet het echt niet meer! Ben teneinde raad... wie praat met mij?

Hallo Dennis,

het is een hele achtbaan waar je in terechtkomt.

maar je bent niet alleen er zijn meer vaders die er alleen voorstaan. waar ik er 1 van ben.

mocht je willen praten dan laat maar weten.

groet Robert

Hoi Dennis

Je bent zeker niet de enig.Bij mij zijn precies dezelfde gevoelens.Boosheid ,onmacht, verdriet.Veel piekeren.Het erniet overheen komen.Etc..Hoe is het numet je?

Ja ik zit er nu midden in. 23 jaar samen met 2 jongens. en haar stiefvader overlijdt ze krijg paniek en angst aanvallen. Nu zet ze er een punt achter ze hou van me zegt ze maar ik bheb dit veroorzaakt veranderd. Maar ze wil niet uit huis en ik nog ook geen andere vriendin zoeken

Dag Dennis

Ik zit ook in een scheiding en ben meteen naar een psycholoog gegaan die naar me luistert en me goede tips geeft. Hier los je de situatie niet mee op, maar kun je wel alles beter een plaatsje gaan geven. Sterkte!!!

U tijd is kostbaar laat ze los, ben ook alleenstaande papa me 3 kinderen ook omdat ze iemand van tinder genomen heeft, 11jaar samen, laat ze gwn los u leven gaat vooruit, bij mij ist nu 3 maand, en uzelf verliezen hoeft ni zij blij da je zo iemand da u ni graag ziet kwijt zijt probeeer naar.de slechte.kanten van haar te kijken en ni over u laten lopen.. tleven gaat vooruit, zet u erover maatje

Zelfde mijn vrouw is na 16 jaar wou ze scheiden maar we werkten aan er was hoop toen is ze op vakantie gegaan en is daar vreemd gegaan en nu ben ik opeens alles dat slecht was en wil ze relatie beginnen met de nieuwe persoon en daar naartoe verhuizen. Ik voel je pijn zit midden in terwijl wij nog samen wonen en zij met die gast elke dag belt en appt terwijl wij nog moeten scheiden.... is echt ondraaglijk ik ben begonnen met sporten dst helpt succes!

het verhaal van vk herken ik. Ben vorig jaar officieel gescheiden, nadat ik mijn vrouw voor de tweede keer betrapte dat ze vreemd ging. Ze is meteen uit het huis vertrokken en heeft gekozen voor haar nieuwe vriend. De kinderen wonen bij mij. Uiteindelijk wen je wel aan de situatie en zul je het moeten loslaten. Ik focus me vooral op het belang van de kinderen, ook daar ontloopt ze haar verantwoordelijk. Het is een trieste situatie voor hun. Sporten helpt inderdaad, Succes, sterkte en wijsheid.

Ik ben geen man, maar het is wel echt zo’n rotsituatie als je een mooi plaatje voor ogen had en het werkt niet. Onthoud dat je haar net zo goed aan de kant had kunnen zetten, maar je bleef voor het grotere doel. Ze zal heus ook eigenaardigheden hebben gehad waar jij je twijfels over had. Mensen zeggen steeds dat het sterk is om weg te lopen uit een ‘toxic’ relatie. Ik geloof daar niet in. Iedereen is wel een beetje ‘toxic’. Ik geloof dat je voor elkaar kiest en als je kinderen hebt, ben je het hun verschuldigd om alles, maar dan ook alles te doen om je relatie te redden. Zij hebben niet gekozen om geboren te worden. Zij verdienen twee ouders die laten zien wat knokken is. Zonder kinderen is uit elkaar gaan een veel makkelijker verhaal. Uiteraard zijn er uitzonderingen als mishandeling e.d waarbij je altijd weg moet gaan. Fysieke veiligheid en daarna emotionele veiligheid zijn de nummer 1 zorgen voor een ouder vind ik

@Anna; Zij hebben niet gekozen om geboren te worden.

Jij hebt ervoor gekozen om kinderen te krijgen en de kinderen op te brengen in veilig, liefdevol & gelukkig gezin. Als een relatie niet werkt dan kun je proberen om er alles eraan te doen om het te laten werken. Dan maar samen ongelukkig door dobberen? Is dag jou idee achter je doet het voor de kinderen? Kinderen worden te vaak als excuus gebruikt. Kinderen gaan het doorhebben wanneer de relatie van de ouders puur voor hen in stand is gehouden. Je geeft ze een schuldgevoel mee en je voedt ze op te accepteren dat liefdevolle relatie tussen ouders niet belangrijk is! Je vergeet de emotionele welzijn van kinderen, toneel spelen schaadt je kind en uiteindelijk groeien ze niet in een veilig geborgen gezin.

Ik heb vorig jaar voor mijzelf gekozen om alleen verder te gaan na een huwelijk van 35 jaar met twee volwassen dochters.
Hij wilde nog meer vrijheid en alles uit het leven halen. Hij hield geen rekening met mij
terwijl ik alles gedaan heb om mijn huwelijk te redden. Praten wilde hij niet en deed geen enkele moeite om onze relatie te redden.
Vorige week van hem gehoord dat hij een vriendin heeft. Tegen hen gezegd dat ik hem geluk wens en hem voorlopig niet wil zien.
Hij heeft mij erg gekwetst en ben heel boos, verdrietig zoals hij zich heeft opgesteld na mij toe. Ik heb besloten liever alleen gelukkig met mijzelf te zijn dan ongelukkig in een huwelijk.
Ben net 60 jaar dus nog een toekomst voor mijzelf. Gelukkig heb ik lieve dochters, vrienden, collega's en familie en sinds twee weken woon ik in een leuk appartement in dezelfde woonplaats.
Ik herken veel in jouw verhaal.
Blijf jezelf trouw en ga voor je eigen geluk.

zouden wij als lotgenoten samen een woning huren..
ik ben hetero hoor haha
maar mocht er een klik zijn..
dan kunnen we er samen wat van maken misschien?

Ik heb ongeveer hetzelfde meegemaakt wij zaten samen op de bank vergeet de datum nooit 20 November 2022.
Toen ze tegen mij zij dat zij wilde scheiden en al een ander huis had. Binnen een week was zij weg. Er was geen gesprek meer mogelijk zij had haar besluit al genomen. Dan zit je daar na 25 jaar getrouwd te zijn alleen op de bank. Net nu ik met pensioen ben. Je blijft met een hoop vragen zitten waar je geen antwoord op krijgt want zij heeft het al helemaal voor elkaar hoe zij verder wil. Zij zegt dat zij al ruim een jaar geen gevoelens voor mij meer heb. Ik heb twee jaar lopen sukkelen met mijn gezondheid heb twee hart operatie’s ondergaan een in 2021 en in 2022 daarbij heb ik ook nog PDS. Daardoor werd ik beperkt in onze vrijheid en dat was de reden voor haar om te gaan scheiden want zij wou zo niet verder. Maar waar ik het meest van baal is dat al onze vrienden en kennissen mij laten vallen en allemaal haar kant kiezen.

Wat een vervelend verhaal om te horen. En wat moet je boos zijn, als je je leven lang hard hebt gewerkt en je luie echtgenoot zelfs na de scheiding nog financieel moet onderhouden. Zelfs al krijgt hij een enorme zak geld mee. Ik vind het onbegrijpelijk, dat mensen een andere persoon zo kunnen uitbuiten.

Hopelijk verandert de wet een keer in het voordeel van de verdieners en wordt er iets gedaan om de verdieners binnen het huwelijk beter te beschermen. Want alle aandacht gaat altijd naar die "arme" slechtverdienende moeder, en bijzonder weinig aandacht naar de goedverdienende vader, die na de scheiding nog jaren kan opdraaien voor het luie loeder.

Eigen schuld, in overleg, wat een onzin, de man moet werken en ideaal veel geld verdienen (ik (als man) heb geen probleem . Overigens waarom verdien jij niet veel geld, maar dat is niet jouw taak, jij moet zorgen voor kinderen en huishouden, waarom in overleg dat is geregeld. (Jij hebt getrouwd, dus niet zoveel klagen AUB)

Veel is voor mij erg herkenbaar anoniem. Helaas. Ik zit in op hande zijnde scheiding na huiselijk geweld. Ik kostwinner, man krijgt straks het huis, partneralimentatie en de helft van mijn pensioen en spaargeld. Ik moet er voor werken, hij alleen zijn hand ophouden. Geen kinderen.

Dankjewel voor je verhaal anoniem.

Alice.

Het verhaal gaat verder. De scheiding is voltrokken, de luie exman heeft de helft van alles meegenomen. In het ouderschapsplan hebben we een co ouderschap afgesproken, zodat onze kinderen hun ouders evenredig veel zien. Exman heeft een huurwoning in de buurt, waar ik voor betaal. 7 weken na de scheiding deelt mijn luie exman mee, dat hij 80 km verderop gaat samenwonen met zijn nieuwe vriendin. Die hij tijdens de scheiding heeft leren kennen. De kinderen hoeft hij niet meer, want hij heeft nu wel voldoende voor ze gezorgd. Meneer wil eerst lekker leven met de nieuwe vriendin, een baan komt later wel. Kinderen zijn alleen in de vakantie welkom, en 4 dagen per maand, verder niet. Hij draagt niet bij in de kinderalimentatie, want hij heeft geen inkomen.
Dus ik zit met een arbeidsongeschiktheid, moet een nieuwe baan vinden die voldoende betaald om ZIJN geld uit te kunnen betalen, ik dok in mijn eentje voor de gehele kinderalimentatie en ik zorg voor 85% voor onze kinderen.
Leve de sociale staat en de geweldige wetgeving in Nederland.
Want ondanks een ouderschapsplan, waarin dingen zijn afgesproken over zorgregeling voor de kinderen en de verhuizing, waarbij de woonplaats dichtbij zou worden gekozen, kan een rechter niet de verhuizing verbieden. En mag de exman gewoon 80 km verderop gaan wonen en zich onttrekken aan de zorg voor de kinderen.
Ik hoop, dat de wetgeving in Nederland veranderd gaat worden en dat een expartner verplicht wordt om zowel aan de zorg voor de kinderen deel te nemen als ook in de kosten deelneemt.
Want dit is te asociaal voor woorden.....

Oh, bedankt voor het delen van jouw verhaal. Ik herken zoveel wat je schrijft.
Hoe gaat het nu met je?

Ah ja, ik herken het ook…. Zo ontzettend moeilijk. Ook die diepe angst om alleen te zijn…
Ben benieuwd hoe het nu gaat

Jeetje, dit lijkt precies op mijn verhaal al ben ik een man. Maar het zou zomaar mijn verhaal kunnen zijn, ik wens je heel veel kracht en sterkte toe! We komen er wel !

Ja ik ben nog maar net aan het scheiden en maak net hetzelfde mee als u. Depressieve klachten, niet kunnen slapen, geen zin om op te staan. De ene dag is al wat beter dan de andere maar toch. Het ging al een hele lange tijd niet meer goed in onze relatie en toch zit ik met een enorm schuldgevoel. Voel me erg eenzaam en kom nog amper buiten.

Hoi bas,
Ik zit er ook middenin, na 32 jaar besloten uit elkaar te gaan , mijn keuze met soms weer spijt om het gemis, de eenzaamheid geen zin soms in de toekomst.
Fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met deze rot gevoelens.
Helaas ik ben nog aan t begin.
Veel sterkte gewenst.

Heel herkenbaar, dat gevoel. Ik voel met je mee. Het komt ooit goed, geloof daarin, zet door.

Jeetje.. wat ellendig en zo herkenbaar..
Maar inderdaad, je hebt er nu weinig aan maar wordt beter/anders.
Zoek goeie hulp! Dat heeft mij ook geholpen!
Sterkte!

jouw verhaal is het mijne
geen idee wie jij bent of je leeftijd?
misschien kunnen we samen die eenzaamheid oplossen..

ik hetzelfde, we haddeen alles doorstan, ik leerde haar kennen toen ze diep in schulden zat, we hebben alles netjes afbetaald, daarna kreeg ze kanker, we hebben alles doorstaan, ze werd afgekeurd en zat thuis, ik werkte 6 dagen per week. Ze ging in een therapie..."sacraal "en nog wat, daarna kreeg ze op sociale media vriendengroepjes van beetje spiritueel getinte dingen. Vervolgens vertelde ze me dat we uit elkaar groeiden en dat ik minder moest werken en moest veranderen, ik moest ook naar die therapeut. ben 2 keer geweest maar naar iemand die zijn hand op mijn borst legt en dan constant vraagt "of ik mijn hart zie", "je hebt een groot hart", en voel je de warmte van je hart". dat is niet mijn ding. enkele weken later vertelde ze mij dat ze weg ging en een scheiding wou aanvragen. Ik sloeg achterover, eerst kwaad toen verdrietig enz. Er was ook niks dat ik eraan kon veranderen. Ze wou weg. verbijsterd zit ik nu alleen in huis, betaal zorgtoeslag omdat ze een uitkering had,en zij leeft nu met haar volwassen zoon met een prima baan in een mooi appartement. ze leeft goed van mijn 6 dagen werken nu, ik vind vooral dat onterecht. ik lig krom van de kosten en omdat zij weg wil moet ik betalen....maar het is niet anders, ondanks alles zou ik er nog steeds alles voor over hebben om haar terug te krijgen. ik ben nu 58, we waren 20 jaar samen, 8 jaar getrouwd, en nu....de stilte is beknellend soms, het huis is een dood ding geworden. en dat al 3 maanden, ik wen er nog niet aan.

Zeer herkenbaar verhaal!

Denk niet dat Deniesje nog gaat reageren na 2 jaar (of langer)

En ondanks dat het niet leuk is het verhaal. Ik lees zo vaak dat het de schuld is van degene waar de partner mee vreemd gaat.
Het is de schuld van de partner zelf... Die gaat vreemd. (In dit geval die "vriendin" ook, maar de man is de schuldige )

Onderschat niet de inpakkende charmes van een getrouwde vrouw die van een getrouwde man van een andere vrouw hoort af te blijven. Zij is net zo fout als hij.

Deze twee kunnen in ieder geval "fijn" terugkijken op een "geweldige" start van hun relatie. Ik snap serieus niet hoe ze nog in de spiegel kunt kijken naar zichzelf.

Verliefd worden overkomt je. Vreemdgaan is een keuze en is helemaal nergens voor nodig.

Veel sterkte, Deniesje.

zeer herkenbaar verhaal. Mijn verhaal is zo ongeveer hetzelfde. Ik vecht elke dag tegen het verdriet en de schuldgevoelens. Maar we moeten blijven geloven dat we hier op een dag sterker gaan uitkomen... Veel sterkte!

2 keer in scheiding gelegen met dezelfde vrouw , en uiteindelijk weer bij elkaar .
Op dit moment me ziek gemeld op het werk en ja ik kan mijn draai niet vinden .
De sfeer in huis is dramatisch ik voel me alleen gelaten en wordt ook niet geholpen .reactie van vrouw en ja kinderen het zijn jouw problemen.
De moed om iets te doen zakt nu goed in mijn schoenen .
Frans

Hoi,
Ik heb het zelfde meegemaak.
Mijn man heeft mjj maanden bedrogen met een ex collega en om het nog mooier te maken ben ik zwanger van ons 4 e kindjes…

Voordat we elkaar als mensen helemaal zwart gaan maken... Zou het niet ook iets maatschappelijks kunnen zijn? De generaties voor ons hadden dit toch niet zo sterk? Er zit iets goed scheef volgens mij

Ik heb echt respect voor jou ! En ik herken het hoe gaat het nu met je? Je doet het goed don’t give up

Hoi Trice,
Hoe is t met je? Ik zou graag in contact met je komen.

Groet,
Bianca

Hoi lieve lotgenote,

Ik ben 18 jaar aan het moederen geweest voor een onvolwassen alcoholist die van stiekem drinken, stiekem roken en vreemdgaan, een levenswerk maakte. Komend uit een slecht huwelijk met twee kleine kinderen, werd ik verliefd op z'n lieve, zorgzame karakter. De leugens nam ik voor lief, ik geloofde alles wat hij beloofde. Ik was afhankelijk en verloor mezelf helemaal. Met een lichaam dat erg veel gezondheidsproblemen had, van kinds af aan, was ik in toenemende mate afhankelijk van mijn man. Hij hielp in het huishouden, maar zat ook altijd op z'n mobiel. Ik heb af en toe per ongeluk een berichtje onderschept, waarin hij weer één of andere trien, vaak zelf ook getrouwd, schunnige voorstellen deed en vertelde dat hij van haar hield. Ook werd hij gewelddadig door de drank. En toen ik op een dag z'n leugens niet geloofde, heeft hij mij aangevallen en tegen een eiken kast gekwakt. Met een gapende hoofdwond en enorm veel bloedverlies naar het ziekenhuis gebracht. Hij opgepakt. Godzijdank waren m'n dochters niet thuis. Ik liegen over de oorzaak, weigerde aangifte te doen. Vond het zo erg voor m'n man dat hij in de gevangenis zat... Alles ging van kwaad tot erger... En ik kon geen kant op, ziek als ik was, geen geld, geen sociale contacten, werd verwaarloosd, misbruikt, voorgelogen, en verlaten...
Ik weet dat ik blij moet zijn dat ik van hem af ben... Maar ik mis hem en ben in een constante staat van paniek. Mijn dochters zijn blij dat hij weg is. Maar ik vind het idee dat hij nu bij z'n vriendin zit afschuwelijk moeilijk te verteren.
Ik moet hier doorheen, maar hoe...

Hi
Ik herken mezelf zo in jouw verhaal, zou graag met je in contact komen

Vr gr

Tip:
Ritalin remt de groei.
Ik heb er spijt van de wij onze zoon dit medicijn hebben gegeven.
Concerto is overigens helemaal troep.

Goedemiddag Jasmijn,

Het is altijd fijn om ervaringen uit te wisselen, hoe zou je in contact willen komen?

Mvg,
Peter

Hoii Jasmijn,

Je kan mij op naam vinden en een bericht sturen op gezichtsboek

Groetjes

Wat herken ik veel in jouw verhaal. Wil graag eens met je praten.

Wat herken ik veel in jouw verhaal. Wil graag eens met je praten.

Hoi Jasmijn,

Vervelend om te horen dat je in scheiding ligt. Ik ga momenteel ook door een scheiding met 4 kinderen. Ik bied graag een luisterend oor. En tevens heb ik daar zelf ook wel behoefte aan ( - :

Ik heb precies het tegenovergestelde, mijn vrouw vond dat ik alles moet betalen, gevolg vechtscheiding met geweld, naar mij toe, het geluk komt je toe, niet negatief bedoeld in jouw geval, maar de RVDK kiest ten egale tijden voor vrouw en kind.
Mede door NUBID berekening ga je er goed uitkomen.
Het is verschrikkelijk voor jouw en je kind. Ik hoop dat je vrienden hebt om je heen , die je steunen.
Dat is het enige wat mij ook op de been houd tot nu toe.
Ga voor je kind, deze is het mooiste goed wat je hebt.
Zoek een goede advocaat.
Geen man of in mijn geval vrouw heeft het recht om de ander kapot te maken.
Mvr gr Ton

Wat herken ik veel in jouw verhaal. Wil graag eens met je praten.

Hoi Jasmijn, mijn verhaal nr 137 lijkt wel wat op jouw verhaal. Ik weet niet zo goed hoe het werkt, maar zou graag met je in contact komen

Jasmijn,

Het gebeurd je waar je bij staat. Je valt in het ongeloof en dat het andere.

De streken hier gaan heel ver, ik luister naar je

Help! Hier ook geniepige manipulatie en onrecht. Financieel met helemaal leegtrekken waar mogelijk. Soms last van onbestemde verdrietige gevoelens waar ik geen raad mee weet. Met wie kan ik praten, wie staat er open voor mijn verdriet en verhaal. Durf vriendinnen maar beperkt te belasten in het kader heb je haar weer.. En zij hebben geen ervaring. Eenzaam soms..

Hallo, ik ken de eenzaamheid. Ik zit momenteel in een echtscheiding. Na 22j samen en 18 j getrouwd. Heb uit deze relatie 2kids mijn dochter is bijna 16j en mijn zoon bijna 19j.over dag val het mee.maar avond en wekend in een leeg huis zitten is zwaar en familie heb ik niet echt. Vraag me af hoe ik moet opnieuw beginnen. Ben 46j.

Helemaal geen sympaty, ziek is mijn opinie

Als je houdt van je kinderen, ga je naar je huidige vrouw toe en neem je haar mee naar een therapeut en ga je haar diepste kern leren kennen en laat je jouw diepste kern en verlangens zien. Het zal je verbaast staan hoeveel ze voor je over heeft. Het red je emotionele welzijn van je kinderen en je leert ze dat liefde overal te vinden is. Die vrouw van 5 kinderen moet jouw voorbeeld zijn om het anders te doen. Scheiden is nog meer lijden!!!!

Soms is de koek gewoon op Anna
investeren in een vrouw die niets beantwoord gaat
je relatie van kapot . Het is water naar de zee dragen
een vrouw die de kinderen altijd op een zet en je het gevoel geeft een van de kinderen te zijn

Precies, soms is het gewoon op maar hey, men gebruikt de kinderen als excuus om maar niet verlaten te worden. Liefde is niet overal te vinden en nee je blijft niet bij iemand omdat diegene veel voor je over heeft. Waar je op doelt Anna is geen liefde maar ruil handel, “ ik doe dit voor je dus je moet van me houden, ik heb dit voor je over zie je niet dat ik van je hou.” Liefde is puur, onafhankelijk en niet afhankelijk, een gevoel dat je niet creëer door dingen voor een ander te doen. Want als je vandaag stop met wat je voor een ander doet of hoeveel je voor een ander overhebt, is die liefde daarmee klaar? Je leert je kinderen de soort liefde wat altijd afhankelijk moet zijn van wat een ander voor ze overheeft. Liefde is zeker niet bij elkaar blijven vanwege de kinderen.

Ik herken het.
Vooral het schuldgevoel naar de kinderen. Zomervakantie ook zo vreselijk nu.
Ik weet ook niet hoe voel me ook zo verloren

Zo herkenbaar. Continu schuldgevoel of je kinderen missen als ze er niet zijn.

Veel sterkte voor jullie beiden.

Sorry, maar jullie trouwden ik denk daar was een belofte of goede en slechte tijden, te veel hooi prima (of niet), maar jij hebt een belofte gemaakt (ook jou man overigens).
Waarom niet loyaal FULL voor jouw man, jullie zijn getrouwd, wat is het met mensen tegenwoordig, een belofte met trouwen moet iets betekenen.

Wil iemand Christof verwijderen van deze site.. iemand afzeiken die het al zo moeilijk heeft met een scheiding zit niemand op te wachten..

Go home Christof

Hier net hetzelfde. Mijn man is ook met momenten erg agressief, en dan weet ik dat ik moet opstappen maar hij maakt mij zo bang ...en op hulp vertrouw ik niet .

Zo herkenbaar 😞 mijn man is vreemdgegaan met een man

Ik ben geen psychiater, maar jij bent getrouwd, jij hebt een paar kinderen, jij hebt beloftes gemaakt (ook jouw man). Goede/slechte tijden, kun jij echt kiezen.
Sorry geen empathie (jij hebt gekozen)

Beste Herma,

Ik lees uw verhaal, ik voel je pijn...ik kan je enkel zeggen dat die man het niet waard is. Je dochters zijn het waard om de goede keuze te maken, wat je allemaal hebt meegemaakt wens je toch je dochters niet toe, als je antwoordt 'neen' is. Wel dan ben je zelf ook meer waard. Die nieuwe vriendin zal het ook rap beu worden hoor of ze neemt ook genoegen met weinig. Zorg voor jezelf, wees een moeder voor jezelf. Wat doe je graag, wat wil je graag. Doe het! Maak jezelf mooi, wat je uitstraalt zal je ook aantrekken. Geloof me, ik zit in een soortgelijke situatie., maar ik vergeet nooit om van mezelf te houden. Ik ben het waard en mijn 4 kinderen ook. Laat die vent. Hij zit daar nu in dezelfde zetel op dezelfde gsm uit dezelfde pint te drinken, met anderen de chatten, hij is niet in staat om te veranderen.
Hou je goed.

Ik herken me ook ons dit verhaal. Ben 2,5 jaar getrouwd en 5 jaar samen. 6 weken geleden bevallen van ons tweede kindje. 2 weken na de bevalling gaf mijn man aan te willen scheiden. Hij heeft gevoelens voor een ander en wil doen waar hij zin in heeft en wat hij wil. Hiermee loopt hij naar mijn idee weg van zijn verantwoordelijkheden. Ik voel me leeg en gebroken en sta op stand overleven. Ik moet door voor mijn twee kinderen. Dat is zwaar.

Wat een onzin, jij hebt een vriendje?? Ik heb een hekel aan scheiden (dat is voor leven (??)). Iedereen heeft problemen.
Scheiden waarom (OK een belofte, maar in Nederland dat betekent niets?)
Ik ben getrouwd voor meer dan 20 jaar en natuurlijk we hebben problemen (als anderen), loyaliteit is belangrijk en vriendschap. Mijn vrouw zorgt echt goed voor mij (ik ben niet in de beste conditie), mijn hoofd is nog wel goed. (balans)
Ik zou dat slecht vinden dat mannen (of vrouwen) een relatie stoppen als de partner heeft Alzheimer/Dementia etc

Ik heb een hekel aan die posts die negatief zijn (beslissing is genomen (goede en slechte tijden) Jullie zijn getrouwd en belofte gemaakt (wat betkend dat)

Wat ben je toch gewoon zielig. Ik heb medelijden met je ex man. Terecht dat hij van je is gescheiden! Laat je svp onderzoeken want je bent echt niet goed in je hoofd! Triest!

Vreselijke vrouw

Het uwv is helemaal niet zo makkelijk te manipuleren. Je wordt echt niet afgekeurd op een burn-out. Ik en ook naasten die ik ken, hebben langdurig serieuze ziekten, maar het uwv keurt niet zomaar (volledig) af. Ook al heb ik officiële diagnoses. Dan moet je wel bijna op je doodsbed liggen.

Door zulke vrouwen zijn er zoveel scheidingen tegenwoordig. Duidelijk dat je geen graantje zelfrespect hebt of respect verdient. Maar weet één ding, wat je een ander aan doet. Zal terug komen op een onverwacht moment. Karma bestaat echt!

Vreselijk

Ik herken je probleem. Ik zit er ook mee. Financiele problemen en bijkomend alcoholisme.. Niet opgeven

behoorlijk egoïstisch.

heb je er ooit aan gedacht dat je vrouw het medemogelijk heeft gemaakt zodat jij kon werken?

dat je huis gepoetst was , je kinderen verzorgd.

ouder ben je 24/7 en na een werkdag zit de plicht er voor de meeste mannen op in hun hoofd.

weet je ga lekker co ouderschap aan .. ga jij de helft minder werken en je ex vrouw ook een helft erbij.. kan ze naast de zorg voor de kinderen zelf wat opbouwen en eindelijk genieten van 50% meer vrije tijd dan met jou... en jij succes met een halve baan en de zorg voor je kinderen en de helft minder vrije tijd dikke doei

Op het moment dat je ergens voor kiest moet je later geen spijt hebben of klagen..Dan had je het anders moeten doen.ook ik heb thuis voor de kids gezorgd en maar een matig baantje genomen zodat mijn ex(lig nu in de scheiding)weer een studie van 5 jaar kon gaan doen.mAlles voor de toekomst..nu moet hij ook alles met mij gaan delen dat is een keuze geweest van ons samen..

Wat taakverdeling betreft, snap ik je volledig. Hier net hetzelfde ..soms gaat het om kleine dingen maar als het altijd op jouw schouders terecht komt, is het niet leuk meer. Dat gaat van alles luchtn ss'morgens tot de boterhammen van de kinderen maken, de kinderen naar school brengen, het vuilnis buitenzetten, de boodschappen doen (altijd kijken of er nog brood is), de lichten uitzetten indien niet meer nodig, ...en noem maar op. Kortom aan alles denken ..ook nog een gezonde maaltijd op tafel zetten, ..terwijl je daarnaast ook nog gaat werken (30 uren). Er was een periode dat mijn man thuis zat en dan vulde hij zijn dagen met filmpjes kijken, lang uitslapen, kijken of er nog iets te eten is,...en nooit eens vragen, terwijl jij bezig bent met de vaatwas bvb, kan ik helpen? Veel sterkte en het gevoel achteraf zal bevrijdend zijn want je deed toch al alles zelf ...

Mopperen is mogelijk, maar HIJ is jouw keus. Goede/slechte tijden.

Bottom line jouw keus, ik drink zelf, maar ik heb genoeg fincanien, Als dronken ik ben echt rustig niet AGRESSIEF. Ja ik ben thuis en lui, mijn benen zijn niet zo goed, ik houdt van restaurants, drinken en internet.
Comfortabel leven zou goed genoeg zijn (??)
Wat is je hebt echt nodig?
SORRY in mijn view je bent een vrouw die niet betrouwbaar bent (getrouwd??)
Sorry zelfs als de man is lui en geef genoed geld (mijn situatie), who cares, een goed leven is belangrijk (Restaurants, strand, zwembad, .._)

Christof, zo te lezen ben jij de perfecte man🤣🤣🤣🤣🤣Maar even, ga hulp zoeken joh!

Hoi Arlette, kies voor jouw kinderen en voor jezelf! Ga leven en adem halen, je bent het waard!

He Petra, zo herkenbaar voor mij, die tweede rouwcurve die opeens veel heftiger is dan je dacht. En dat je veel minder ver bent dan je dacht!

Het is voor mij nu 1,5jr na het moment dat ze het bommetje dropte en ik had het idee dat ik al hele stappen had gezet. Op een gegeven moment (scheiding al helemaal rond en afgehandeld) kwam ze terug ' om te kijken wat voor een soort relatie er misschien nog kon zijn'. Dat was afgelopen oktober. Tot begin januari was het erg leuk en toen ging opeens de emotionele deur weer dicht. Mid maart nog wel contact en weer in bed belandt, maar begin april toch de boodschap ' dit gaat nergens heen' maar laten we samen blijven genieten van de kinderen (We deden verjaarsdagen e.d. nog met ons zessen) en dan afgelopen vrijdag de melding ' ik ben iemand tegen gekomen die ik heel leuk vind en het is wederzijds'. Hoewel het nog pril is, is het voor mij het besef dat ze de mentale knop heeft omgezet en dus weer zoiets kan voelen....voor een ander en dus echt nooit meer voor mij.

Opnieuw zakt de bodem onder je voeten vandaag, opnieuw het gevoel van 'ik had haar het zo graag gegeven' en weer die enorme angst om alles kwijt te raken, mijn contact met de kinderen is goed, maar was nog best veel omdat we vaker ' bleven hangen, nog veel samen deden etc.)..en weer het schouderschokkend huilen en die eenzaamheid.

Het idee dat zij zich weer vermaakt, positieve energie heeft en met twinkels in haar ogen naar iemand kijkt...en dus nooit meer zo naar mij.....dat hij misschien op termijn ' met zijn zessen aan tafel zit' op mijn plek en ik er niet meer bijhoor, bij mijn gezin.

Een hele grote wake-up call dat ik eigenlijk 1.5jr nog hoop heb gehad (komt ook door jojo van mijn ex) en dat ik nog lang niet van haar los ben. Dat ik v.w.b. scheiden wel verwerkt heb dat we los van elkaar leven, maar dat ik nu moet verwerken dat onze levens los van elkaar staan.

Ik lees dat dit erbij hoort en dat dit nog vaker kan voorkomen (b.v. als de nieuwe dan ook echt aan de kinderen wordt voorgesteld o.i.d). En hoewel ik het heel graag wil om weer een warme deken te vinden, het gevoel dat er iemand 'in je hoek erbij staat' , weet ik dat in een relatie stappen (als zich al iets voordoet, wat helemaal niet zo is, want die apps enzo werkt voor mij niet zo), weet ik dat dat niet goed is. Dat ik eerst 'alleen gelukkig' moet zijn...en het doet pijn dat zij wel al zover is....voelt zo oneerlijk, terwijl zij de scheiding in gang heeft gezet en in al deze rouwprocessen steeds een stap verder is dan ik......als zij de stekker eruit trekt of een stap zet, is dat om naar een beter plek te stappen....voor mij daal ik dan steeds weer een etage dieper in de ellende.

En ik weet dat er licht aan het einde van de tunnel is en ik er sterker uit kom en het beter voor me is (deep down weet ik dat ik de laatste 10jr ook niet echt gelukkig was, steeds zoekende naar haar bevestiging, voelende dat er iets niet goed zat)..maar ik heb wat lichtjes nodig op weg naar dat einde...

Loslaten sucks!

Hoi Suzan,

Ik weet precies hoe je je voelt. Ik ben ook net gescheiden maar woon al 1,5 maand in een appartement. En dat is ook voor mij een groot zwart gat. Ik ben ook niet veel in mijn nieuwe huis. Tis een koud hol, wil gewoon weer terug naar de plaats waar we woonden ivm kids hun school. en mis mijn 2 kids heel erg. Maar we hebben het zo geregeld, tenminste vanuit mij, dat we ze verdeeld hebben over de hele week zeg maar. Ene weekend bij mij, en andere weekend bij hem, en in de week zelf hebben we ze ook verdeeld. Hij vind de regeling niks, maar ik kan mijn kinderen geen week missen.
Ja en ook ik heb een vriendje maar doen het rustig aan ivm we beide kinderen hebben. Tis heel fijn en zo anders dan met mijn ex.
Ben er zo klaar mee, ben dr ook gewoon ziek van, misselijk en veel afgevallen, ik voel me ook klote. Heel herkenbaar.
Rustig aan Suzan.
Gr. Daniëlle

Hoi Wim, wat een heftige periode voor je. Begrijpelijk dat je emoties alle kanten op gaan. Ik kan me voorstellen dat je aan het overleven geweest bent en nu het besef er pas is van het gemis van je gezin. Ik ben zelf ook aan het kijken of er ergens een lotgenoten contact is. Ik zit zelf nog aan het begin van het traject maar herken het wat je zegt. Ik heb 3 lieve kinderen en ik wil er niet aan denken dat ik ze straks moet gaan missen als ze bij mijn ex zijn ik voel me zo intens verdrietig alsof mij leven straks voorbij is. Wat fijn dat jouw kinderen bij jou wonen. Ook intensief lijkt me om het alleen te doen. Ik kwam via de gemeente een website tegen voor steun en lotgenoten. de website heet oudersvoorelkaar daar kun je gekoppeld worden aan een buddy die je helpt en er voor je is. Misschien heb je er iets aan? De link kan ik alleen niet plaatsen dat is hier toegestaan krijg ik als melding. En mocht je verder willen praten kunnen we misschien in contact komen met elkaar. Heel veel sterkte en blijf vooral geloven en vertrouwen op jezelf!

Zeer herkenbaar. De verslagenheid, angst en pijn zijn groot. Weet je iets van de reden van zijn afweten? Wellicht interessant om dat te weten en van te leren..
Heel veel sterkte.

Hallo I.K.

Zoals je zelf aangeeft, op dit ogenblik zit je op in een zéér moelijke fase van je leven.
Nu een beslissing nemen om te scheiden zou ik mijn inziens niet doen.
Je schrijft zelf dat je man zorgzaam is en je graag ziet. (vele forumleden zouden graag in je schoenen willen staan)

Dat hoeft niet te betekenen dat die problematiek waarmee je kampt onbelangrijk is.
Na 23j verdwijnt er bij vele koppels wel de spanning tussen de lakens, indien je dit onderling niet goed kan bespreken, is daar ok hulp voor. Sexuologen zouden je hier eventueel bij kunnen staan? Maak een afspraak en ga alleen eens op gesprek zonder je man. Die zullen je eventueel een traject kunnen voorstelen, als je man je graag ziet zal hij hierin zeker wel meegaan.

Ik zou zeker niet opteren om nu je huwelijk te ontbinden alvorens alle opties afgevinkt te hebben.

Ook het heengaan van je broer zal sowieso een enorme impact op je gehad hebben, dit sleep je lang met je mee en zal ook invloed op je uitoefenen over hoe jij je nu voelt.

Ga naar een proffesional en laat je daarbij adviseren hoe je problematiek op te lossen, misschien is het op te lossen en kan je je aan de belofte houden die je 23 jaar geleden aan het altaar maakte.

Ik duim voor je!!!

Lieve R
Wat ontzettend moeilijk en wat dapper om het hier te delen!!
Het is echt erg dat je zo vernederd word in je huwelijk, wat juist een heel veilige fijne thuishaven hoort te zijn.
Dat je stappen zet om een beter leven te krijgen begrijp ik heel goed, je verdiend beter, maar voor de kinderen is het verschrikkelijk.
Vooral als ze gek zijn op papa.
Zorg dat er geliefde zijn die je gaan steunen in dit proces.
Het zal nu en de komende tijd heel zwaar zijn, maar uiteindelijk gaat voor jou de zon weer schijnen R.
En ik spreek uit ervaring. Liefs A

Bedankt voor je reactie.

Ik zit in de zelfde situatie, alleen wil hij mijn besluit niet aanvaarden.

Niet waar. Je houdt van hem anders vond je dit niet zo moeilijk. 't is nu kut maar je bent natuurlijk gewoon beter af zonder iemand die een ander idee heeft van trouwen dan jij.
Er zijn heeeel veel Stefans die passen, echt! (heb je nu geen boodschap aan natuurlijk)

Sterkte en zoek de kracht. Als je hem hebt maakt hij je sterker dan je ooit was!

Ja echt zo erg dat je iemand blind vertrouwde degene waarvan je het meest houdt en die je zo verraad. En dan op een onmenselijk en onwaardige manier. Ik snap je helemaal!! Misselijkmakend is het. Probeer het in babystapjes een plek te geven. Daarmee verlos je jezelf niet voor hem maar voor JOU!!

Ik weer er alles van. Ik zit er nu net in. Alles kwijt, huis kwijt, spullen. Ben gebruikt en ik heb hem geholpen om zijn leven ook op orde te krijgen. Wat maakt liefde blind.
Zou graag in contact komen met lot genoten.

Groetjes Aisha

Zo ziek, jij bent getrouwd met beloften. Scheiden is slecht, jij bent/was getrouwd.
Fiancien zijn belangrijk, beter bij elkaar blijven (waarom 2 slaapkamers?).

Scheiden is niet acceptabel (jij bent/was getrouwd)
Waarom ben jij getrouwd??

Ik snap je ex wel. Je mag toch je contact onderhouden met je kind. Ook al heb je co ouderschap, je bent nog steeds 24/7 ouder en zoekt naar mogelijkheden om in contact met je kind te blijven en op de hoogte te zijn van zijn/haar leven.

Ik volg dit Forum sinds kort en het valt mij op dat Christof negatief en niet helpend overkomt. Heel goed Peter dat je hierop let, stel tijd gebruik in wanneer je zoon op zijn mobiel mag, dan wordt het zijn keuze of hij hier steeds op reageert want dan gaat het ook van zijn schermtijd af.

Probeer niet een strijd aan te gaan met je ex via je kinderen. Ze is en blijft de moeder, en pas op dat jij niet de gebeten hond bent straks.

Uiteraard mag je wel iets vinden va de hoeveelheid tijd die ze op hun telefoon zitten. Maar probeer dat dan in overleg te doen upv als meteen straffen.

En Nadine, ja Christof moet je maar proberen te negeren. Die zegt nog wel meer dingen waarvan ik vind dat ze gewist moeten worden. Maar het is blijkbaar allemaal toegestaan.

Hoe is het nu Peter?

En eens met Newbee. Zowel over het appen als over Christof.
Zojuist ook al elders op gereageerd

Ik leef heel erg met je mee en wens je alle sterkte toe. Ook ik heb sinds een jaar ongeveer intens verdriet doof een scheiding. Voor de tweede keer op rij in mijn leven werd ik verlaten na 14 jaar te zijn samen geweest. Telkens hadden ze snel een nieuwe relatie. Ik kan het maar niet vatten dat de man waarmee ik recent samen was dat ook hij mij verlaten heeft. Hij beloofde me dat hij mij nooit zou verlaten. Ik kon hem vertrouwen en hij zou me altijd steunen en er altijd voor mij zijn. De realiteit werd het tegenovergestelde. Hij heeft me laten vallen als een baksteen. Ik herken hem niet meer in zijn houding naar mij toe. Na ons conflict vorig jaar wiilde hij niet meertegen me praten. Nooit heb ik afsluiting gekregen. Enkel de boodschap dat hij niks meer met mij wilde te maken hebben. Ik was in shock..Midden vorig jaar liet hij weten iemand anders te hebben waarmee het klikt. Hij woont al samen met haar. Ik voel me zo verdrietig en kan het maar niet vatten. Ik zie ook geen manier om eruit te geraken. De slag komt voor mij extra hard aan omdat ik voor de tweede keer zoiets meemaak. Ook ik mocht in het najaar 2022 nog een nieuwe bank kopen van hem. Hoe bizar.

Ik leef heel erg met je mee en wens je alle sterkte toe. Ook ik heb sinds een jaar ongeveer intens verdriet doof een scheiding. Voor de tweede keer op rij in mijn leven werd ik verlaten na 14 jaar te zijn samen geweest. Telkens hadden ze snel een nieuwe relatie. Ik kan het maar niet vatten dat de man waarmee ik recent samen was dat ook hij mij verlaten heeft. Hij beloofde me dat hij mij nooit zou verlaten. Ik kon hem vertrouwen en hij zou me altijd steunen en er altijd voor mij zijn. De realiteit werd het tegenovergestelde. Hij heeft me laten vallen als een baksteen. Ik herken hem niet meer in zijn houding naar mij toe. Na ons conflict vorig jaar wiilde hij niet meertegen me praten. Nooit heb ik afsluiting gekregen. Enkel de boodschap dat hij niks meer met mij wilde te maken hebben. Ik was in shock..Midden vorig jaar liet hij weten iemand anders te hebben waarmee het klikt. Hij woont al samen met haar. Ik voel me zo verdrietig en kan het maar niet vatten. Ik zie ook geen manier om eruit te geraken. De slag komt voor mij extra hard aan omdat ik voor de tweede keer zoiets meemaak. Ook ik mocht in het najaar 2022 nog een nieuwe bank kopen van hem. Hoe bizar.

Ik leef heel erg met je mee en wens je alle sterkte toe. Ook ik heb sinds een jaar ongeveer intens verdriet doof een scheiding. Voor de tweede keer op rij in mijn leven werd ik verlaten na 14 jaar te zijn samen geweest. Telkens hadden ze snel een nieuwe relatie. Ik kan het maar niet vatten dat de man waarmee ik recent samen was dat ook hij mij verlaten heeft. Hij beloofde me dat hij mij nooit zou verlaten. Ik kon hem vertrouwen en hij zou me altijd steunen en er altijd voor mij zijn. De realiteit werd het tegenovergestelde. Hij heeft me laten vallen als een baksteen. Ik herken hem niet meer in zijn houding naar mij toe. Na ons conflict vorig jaar wiilde hij niet meertegen me praten. Nooit heb ik afsluiting gekregen. Enkel de boodschap dat hij niks meer met mij wilde te maken hebben. Ik was in shock..Midden vorig jaar liet hij weten iemand anders te hebben waarmee het klikt. Hij woont al samen met haar. Ik voel me zo verdrietig en kan het maar niet vatten. Ik zie ook geen manier om eruit te geraken. De slag komt voor mij extra hard aan omdat ik voor de tweede keer zoiets meemaak. Ook ik mocht in het najaar 2022 nog een nieuwe bank kopen van hem. Hoe bizar.

Ik leef heel erg met je mee en wens je alle sterkte toe. Ook ik heb sinds een jaar ongeveer intens verdriet doof een scheiding. Voor de tweede keer op rij in mijn leven werd ik verlaten na 14 jaar te zijn samen geweest. Telkens hadden ze snel een nieuwe relatie. Ik kan het maar niet vatten dat de man waarmee ik recent samen was dat ook hij mij verlaten heeft. Hij beloofde me dat hij mij nooit zou verlaten. Ik kon hem vertrouwen en hij zou me altijd steunen en er altijd voor mij zijn. De realiteit werd het tegenovergestelde. Hij heeft me laten vallen als een baksteen. Ik herken hem niet meer in zijn houding naar mij toe. Na ons conflict vorig jaar wiilde hij niet meertegen me praten. Nooit heb ik afsluiting gekregen. Enkel de boodschap dat hij niks meer met mij wilde te maken hebben. Ik was in shock..Midden vorig jaar liet hij weten iemand anders te hebben waarmee het klikt. Hij woont al samen met haar. Ik voel me zo verdrietig en kan het maar niet vatten. Ik zie ook geen manier om eruit te geraken. De slag komt voor mij extra hard aan omdat ik voor de tweede keer zoiets meemaak. Ook ik mocht in het najaar 2022 nog een nieuwe bank kopen van hem. Hoe bizar.

Dit is compleet normaal. Het feit dat het iets met je doet dat ze aandacht krijgt van mannen is ook normaal. Het kan ook zijn dat zij jullie breuk verwerkt op deze manier. Door te gaan stappen en dat ze deze aandacht voor haar zelf nodig heeft als een soort bevestiging... Ik zie dit als een soort vlucht om te vergeten. Maar alsnog moet je je niet focussen op haar maar op jouw en je kinderen...jij moet terug tevreden worden met jezelf en naar de toekomst kijken. Je zal haar altijd graag blijven zien want het is de moeder van jouw kinderen en het is ok om even in dit gevoel te blijven hangen. Twee maanden is niets als het op verwerking aan komt. Gun jezelf de tijd en laat t op je afkomen. Probeer toch het contact voor je kinderen zo goed mogelijk te houden. Sterkte en weet dat je niet alleen bent die door deze situatie moet gaan...

Teun ik herken mij in jou verhaal. Ben ook naar een eigen huis gegaan. Daarin 7 maanden gewerkt aan doorzetten en volhouden om ieder te laten zien dat ik het wel alleen kan.

Wij zijn nog niet gescheiden en hebben 2 weken terug geruild van huis om dat ik het alleen zijn niet meer kon verdragen.

Volwassen dochter die bij hem bleef wonen, waardoor ik in 1 klap alleen kwam.

En ik niet degene was die dit wilde. Zie wel dat ik en wij veel uit angst, onmacht en emotie hebben gehandeld wat alles niet ten goede is gekomen.

Hi Teun,

Neem dit van mij aan.
Laat haar niet merken dat je ermee zit dat ze aandacht krijgt van andere mannen . Sommige vrouwen kicken hierop en zullen je altijd het gevoel willen geven dat je mist omdat anderen van haar genieten
Misschien is het niet maar ga er maar van uit.
Laat haar zien wat zij mist. Kleed je altijd goed en laat haar merken dat je ook vaak afspraken hebt om leuke dingen te gaan doen met anderen. Niet om haar jaloers te maken maar dat je ook verder gaat met jou leven. Dat je het ook leuk hebt en verder gaat. Misschien zou ze dat ook voor je willen. Sommige dingen gaan nooit terug naar de oude maar je toekomst kan wel beter worden. Ga vaak naar feesten of Festivals of concerten. Trakteer jezelf . Enjoy life