Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Echtscheiding - forum lotgenoten


 

Lotgenoten echtscheiding

Zit je in een echtscheiding? Of heb je een echtscheiding achter de rug?
Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

  

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

  

Ontdek hier deverhalen van andere mensen met een echtscheiding en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Na scheiding respectvoller naar elkaar

Na 17 jaar huwelijk waarvan we 10 jaar lang naar het ziekenhuis gingen in het kader van onze ongewenste kinderloosheid, bleken onze behoeften aan een andere manier van je toekomst in gaan vullen, te verschillend. Geen kinderen, niet langer samen, het gaf ook vrijheid. De vrijheid om te ontdekken wat je gaat doen als je grootste droom niet in vervulling gaat.

 

Natuurlijk ging de scheiding gepaard met verdriet, maar ook met de erkenning naar elkaar toe dat anders beter kon worden. En dat bleek. Nu op afstand, maar op goede voet en respectvoller naar elkaar dan toen we nog samen waren.

fijn om de ruimte te vinden om eens van je af te schrijven. Ik gun iedereen een respectvolle afloop.


godelieve

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat fijn dat, door je hart te volgen en je eigen leven vorm te geven, er naast verdriet, zoveel moois voor teruggekomen is!
Daar is moed voor nodig!
Respect!



Jouw reactie:



Verhaal 2 - We maakten elkaar niet meer gelukkig

We zijn zeven jaar samen geweest. De laatste 2 jaar daarvan kwamen we steeds bij dezelfde discussie uit.

Ik had heel erg het gevoel dat ik bezig was met proberen om iets beter te maken van wat we hadden, terwijl hij alleen maar bezig was met zichzelf. Achteraf gezien was ik mezelf kwijt geraakt omdat ik zo gefocust was op ons en op hem.

Nadat we dus steeds weer terugkwamen bij hetzelfde punt, voelde ik hopeloosheid en tegelijkertijd besefte ik me "ik moet hieruit" en "we moeten onze eigen weg gaan, want we maken elkaar niet meer gelukkig."

Voor mij is het belangrijk dat je in een relatie elkaar sterker maakt en dat je er gelukkig in bent.

Ik was toen nog niet klaar om te scheiden, maar ik zocht toen een appartement voor mezelf. We besloten eerst om apart van elkaar te gaan wonen. En toen dat gerealiseerd was, toen voelde ik dat dit niet voldoende was en dat we echt los van elkaar moesten zijn.


Anoniem

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Een scheiding was beter voor mij en de kinderen

Stapel verliefd op een man die honderden kilometers verder woonde, zei ik mijn huiselijke appartement en mooie loopbaan op en verliet ik familie en vrienden om met hem een frisse nieuwe start te maken.

Dat pakte anders uit. Ik voelde me niet geaccepteerd door zijn vriendenkring en ik kreeg te maken met een ex-vriendin die nog veel te close was met mijn man. Ik was er niet gelukkig.

Ik schikte me in bijna alles. Wel verhuisten we naar mijn oude omgeving. Ik kreeg weer een leuke baan. En er kwamen kinderen. De opvoeding gaf me voldoening en taken die ook afleiding waren van wat er werkelijk gebeurde.

De huwelijkse relatie werd steeds meer gebaseerd op onderlinge irritaties en explosiviteit. Woede-uitbarstingen waar de kinderen bij waren... Uiteindelijk besloot ik dat een scheiding voor mij goed zou zijn en voor de kinderen minder slecht dan vechtende ouders.

Het werd een model scheiding. Sinds de scheiding kunnen we beter met elkaar overweg dan ooit. Spijt heb ik geen moment. Een huwelijk met deze man werkt niet. Er is nu een ander soort liefde en betrokkenheid en vooral ook wederzijds respect. De korte momenten dat we bij elkaar zijn, als gezin voor de kinderen, zijn leuk.

 

Irritaties zijn er nog maar doen er niet meer zoveel toe door het weten dat 'hij straks weer naar zijn eigen huis gaat'. Ik durf ook alles te zeggen, nu ik niet meer de angst heb dat ik zijn en mijn liefde verlies als ik niet leef naar zijn wensen.


Voor die angst, die geworteld bleek in mijn verleden, ben ik in therapie gegaan. Die angst neem ik nooit meer mee in een relatie.

Ik ben toe aan een nieuwe relatie. Dit keer weet ik dat ik niet alles voor de ander op hoef te geven. Ik blijf bij mijzelf en ga voor behoud van alles wat belangrijk is voor mij PLUS een nieuwe liefde.


anoniem

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Mijn leven terug op de rails dankzij hypnotherapie

Ik kreeg mijn leven terug op de rails dankzij hypnotherapie.

Na enkele moeilijke jaren met een zware vechtscheiding, een tweede misgelopen relatie waarna het niet meer leek te lukken, moeilijkheden op het werk met een crash tot gevolg, overlijden van dierbaren ... wou ik mijn leven weer op de rails krijgen. Ik wou weer leven.

 

Toen mijn vriendin langsging bij een hypnotherapeut, zei ze dat ik dat ook eens moest proberen. Omdat ze elke keer met een gelukzalige innerlijke rust terugkeerde, dacht ik: ja, dat wil ik ook!

 

Beter met stress omgaan, me kunnen ontspannen en tot rust komen. Dat waren de drijfveren om een hypnotherapeut te contacteren. Ook met de onzekerheid die me vooral op het werk parten speelde, wilde ik komaf maken. Tot mijn verbazing ontmoette ik een heel vlotte, vriendelijke dame waarbij ik me onmiddellijk op mijn gemak voelde.


Sinds ik hypnotherapie volg, ben ik een pak rustiger en kan ik alles veel beter relativeren. Ik had het op mijn werk erg moeilijk met twee collega's, maar ga er nu veel beter mee om en laat me minder snel van de kaart brengen. Ik sta steviger in mijn schoenen.

 

De hypnotherapeute heeft me geleerd meer en beter voor mezelf op te komen.


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - 'Gelukkig gescheiden' dan toch utopie?

'Gelukkig gescheiden' dan toch utopie?

Ik ben 4 jaar gescheiden met Erik. Tot nu toe, mogen we beiden trots zijn! We houden goede contacten, hebben nog wekelijks een bijeenkomst om de opvoeding van onze kinderen op elkaar af te stemmen, en kunnen ons beiden vinden in de nieuwe relatie van de ander.

 

De kinderen lijken niet te lijden onder de scheiding. Ze zeggen zelfs dat ze zien dat mama en papa gelukkiger zijn nu.

Toch stonden Erik en ik vorige week voor een moeilijke beslissing. Onze zoon heeft ADHD. Eriks huisarts stelde voor om hem rilatine te geven. Erik ging meteen akkoord met de visie van de dokter, ik niet.

 

Ik vind Bram te jong om al medicatie te moeten nemen. Het lijkt erop dat zowel Erik als ik ieder bij onze gedachten gaan blijven. Tot nu toe hebben we er rustig over kunnen praten en begrijpen elkaars visie, maar blijven toch strikt bij onze eigen mening.

 

De laatste weken merk ik dat Erik het onderwerp vermijdt. Ik wil hier geen ruzie over, maar moet ik dan toegeven omdat ik geen ruzie wil? Ik hoop zo ons 'gelukkig gescheiden' te kunnen verderzetten...


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 6 - We waren ieder onze eigen weg gegaan

Wanneer iemand me 10 jaar geleden zou hebben gezegd dat ik in 2016 zou scheiden van mijn man, had ik hem/haar voor gek verklaard. Maar het is toch gebeurd.


Toen de kinderen groter werden en steeds minder aandacht nodig hadden, op kamers gingen wonen voor studie en werk, en er meer tijd vrij kwam voor elkaar,.... ja, we niet meer om elkaar heen konden maar elkaar weer iedere dag tegen kwamen in ons huis, dat nu zo groot en stil leek... werd het ons steeds duidelijker hoe we ieder onze eigen weg waren gegaan.

 

Mijn man bleek al een tijdje een verhouding te hebben met iemand anders En ik had het niet gemerkt. Wat een verdriet.


We hebben hulp gezocht en dankzij de begeleiding hebben we samen op onze relatie kunnen terug kijken. Durfden we weer de begin periode te zien en te voelen hoe gelukkig we waren samen en hoe blij we waren toen de kinderen kwamen.

 

We hebben ook het patroon durven zien en samen onderzocht dat onbewust en onbedoeld is ontstaan in de jaren daarna. Ik stortte me met liefde maar ook volledig op ons gezin en mij man verbleef veel vaker 'buiten', ging meer werken en maakte carrière.

 

Onze gesprekken gingen steeds vaker over regelzaken, werden rationeler. We keken elkaar minder in de poppetjes van onze ogen en dreven langzaam van elkaar af. We hebben ons verdriet hierover kunnen (leren) delen en op een respectvolle manier afscheid kunnen nemen van elkaar als partners.

 

Als ouders blijven we elkaar waarderen en gelukkig lukt het ons steeds beter samen te werken. Zonder hulp was dit niet gelukt.


Gerda

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 7

Hoi allemaal,
Tja ik ben ook gescheiden sinds februari dit jaar.
Na aantal jaren langs elkaar geleefd te hebben, door omstandigheden die te lastig zijn om zo even uit te leggen.

We hebben 1 zoon van 8 jaar die moest huilen toen we het vertelde de avond voor sinterklaas.
Wat natuurlijk heel veel pijn deed voor alle drie.

De maanden gingen voorbij samen in een huis.
Op 18 maart kreeg ik bericht dat we een huisje toegewezen kregen.
Ik was nog nooit zo blij geweest.
De weken van klussen zijn aangebroken en ga te keer als een gek.
Alles lijkt goed te gaan en eindelijk zou ik rust krijgen!
Nou we zitten nu in juli en mijn leven is ondraaglijk!
Weet niet meer wat goed en slecht is, ben bang als mijn kindje terug komt van papa, met de gedachte hoe zal hij zijn, zal hij goed slapen, want dat doet hij niet.
Krijg gewoon afentoe flinke paniekaanvallen en zou dan willen dat ik er niet meer was, dat ik de pijn van het unknown niet meer hoef te voelen.
Waar we wonen voelt als een zwart gat. Is absoluut niet Mn thuis.
Ik kan me alleen nog concentreren op op stap gaan , verliefd zijn, en verder doet alles pijn!
Thuis zijn met mijn zoontje is ook heel moeilijk.
Ik heb een vriendje maar voel me zo ontzettend eenzaam en vraag me vaak af kan ik dit wel?
Zou het liefst weer een gezinnetje hebben.
De zon schijnt maar voel me zo klote.
Groet suzan

Suzan

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8

Hoi allemaal,
Tja ik ben ook gescheiden sinds februari dit jaar.
Na aantal jaren langs elkaar geleefd te hebben, door omstandigheden die te lastig zijn om zo even uit te leggen.

We hebben 1 zoon van 8 jaar die moest huilen toen we het vertelde de avond voor sinterklaas.
Wat natuurlijk heel veel pijn deed voor alle drie.

De maanden gingen voorbij samen in een huis.
Op 18 maart kreeg ik bericht dat we een huisje toegewezen kregen.
Ik was nog nooit zo blij geweest.
De weken van klussen zijn aangebroken en ga te keer als een gek.
Alles lijkt goed te gaan en eindelijk zou ik rust krijgen!
Nou we zitten nu in juli en mijn leven is ondraaglijk!
Weet niet meer wat goed en slecht is, ben bang als mijn kindje terug komt van papa, met de gedachte hoe zal hij zijn, zal hij goed slapen, want dat doet hij niet.
Krijg gewoon afentoe flinke paniekaanvallen en zou dan willen dat ik er niet meer was, dat ik de pijn van het unknown niet meer hoef te voelen.
Waar we wonen voelt als een zwart gat. Is absoluut niet Mn thuis.
Ik kan me alleen nog concentreren op op stap gaan , verliefd zijn, en verder doet alles pijn!
Thuis zijn met mijn zoontje is ook heel moeilijk.
Ik heb een vriendje maar voel me zo ontzettend eenzaam en vraag me vaak af kan ik dit wel?
Zou het liefst weer een gezinnetje hebben.
De zon schijnt maar voel me zo klote.
Groet suzan

Suzan

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten