Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Echtscheiding - forum lotgenoten

 

Lotgenoten echtscheiding

Zit je in een echtscheiding? Of heb je een echtscheiding achter de rug?
Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

  

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

  

Ontdek hier deverhalen van andere mensen met een echtscheiding en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Na scheiding respectvoller naar elkaar

Na 17 jaar huwelijk waarvan we 10 jaar lang naar het ziekenhuis gingen in het kader van onze ongewenste kinderloosheid, bleken onze behoeften aan een andere manier van je toekomst in gaan vullen, te verschillend. Geen kinderen, niet langer samen, het gaf ook vrijheid. De vrijheid om te ontdekken wat je gaat doen als je grootste droom niet in vervulling gaat.

 

Natuurlijk ging de scheiding gepaard met verdriet, maar ook met de erkenning naar elkaar toe dat anders beter kon worden. En dat bleek. Nu op afstand, maar op goede voet en respectvoller naar elkaar dan toen we nog samen waren.

fijn om de ruimte te vinden om eens van je af te schrijven. Ik gun iedereen een respectvolle afloop.


godelieve

17
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat fijn dat, door je hart te volgen en je eigen leven vorm te geven, er naast verdriet, zoveel moois voor teruggekomen is!
Daar is moed voor nodig!
Respect!



Jouw reactie:



Verhaal 2 - We maakten elkaar niet meer gelukkig

We zijn zeven jaar samen geweest. De laatste 2 jaar daarvan kwamen we steeds bij dezelfde discussie uit.

Ik had heel erg het gevoel dat ik bezig was met proberen om iets beter te maken van wat we hadden, terwijl hij alleen maar bezig was met zichzelf. Achteraf gezien was ik mezelf kwijt geraakt omdat ik zo gefocust was op ons en op hem.

Nadat we dus steeds weer terugkwamen bij hetzelfde punt, voelde ik hopeloosheid en tegelijkertijd besefte ik me "ik moet hieruit" en "we moeten onze eigen weg gaan, want we maken elkaar niet meer gelukkig."

Voor mij is het belangrijk dat je in een relatie elkaar sterker maakt en dat je er gelukkig in bent.

Ik was toen nog niet klaar om te scheiden, maar ik zocht toen een appartement voor mezelf. We besloten eerst om apart van elkaar te gaan wonen. En toen dat gerealiseerd was, toen voelde ik dat dit niet voldoende was en dat we echt los van elkaar moesten zijn.


Anoniem

16
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar. Zo was het voor mij ook

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 3 - ik heb het contact verbroken

Hallo allemaal,
Ik lig momenteel in scheiding we wonen appart van elkaar, me ex heeft een nieuwe relatie (binnen 3 maanden) terwijl de scheiding niet eens officeel rond is! Ik ben er kapot van omdat dit absoluut niet mijn keuze is geweest en onverwachts voor mij gekomen is.
Ik zit met alle ellende omdat het niet netjes is gegaan eerste weken negeren en blokkeren, geen vaste lasten mee betaald, zwaar in de steek gelaten op de een op andere dag.me ex heeft een nieuw leven opgestart, en verwacht ook nog eens dat wij normaal als (vrienden) met elkaar om kunnen gaan en ik het maar moet accepteren omdat we zogenaamd zielsveel van elkaar houden.
De situatie zou de doorslag zijn(puber in huis en factoren om mij heen zoals schoonouders) maar ik als persoon ben de beste.....
Ik moet elke dag tegen mezelf vechten om te overleven omdat ik het ontzettend moeilijk ermee heb en het voelt alsof ik de dupe ben voor iets waar ik niets aan kan doen.
Ik heb het contact verbroken omdat ik het simpelweg niet kan bekroppen dat me ex verder gaat met een ander.

Ik hoop echt dat ik hier doorheen kom en het geluk in de toekomst weer kan omarmen.




Voel me heel leeg en op van binnen.

15
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo herkenbaar helaas. Ik heb bijna precies hetzelfde mee gemaakt en geloof me het wordt echt beter. Ik weet het dat is een ontzettende dood doener en ik zelf vind het ook vreselijk als mensen het zeggen maar het kost gewoon tijd. Wees positief en neem het van dag tot dag. Kijk naar de goede dingen en het komt allemaal vanzelf.

M
Reactie:
Helaas je bent niet alleen. Ik ook achter gelaten met een kind. Veel pijn omdat je van de andere kinderen die met haar mee gingen hoort dat ze gelijk een ander heeft.
Wij met de probleem, heel veel problemen. En ja de pijn om achter gelaten te zijn. Makkelijk van andere te horen dat het beter wordt maar je zit mooi alleen in de avond. Terwijl je het heel anders voorgesteld had. Veel sterkte!

B
Reactie:
Jij schrijft het ik voel het. Hartsverscheurend. Ook ik ben opzoek naar licht. Achterlaters krijgen de klappen, voelen de pijn, krijgen verantwoordelijkheden en worden compleet uitgebuit terwijl de andere springlevend verder gaat zowat fluitend dooe het leven. Afschuwelijk! Sterkte

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 4 - We waren ieder onze eigen weg gegaan

Wanneer iemand me 10 jaar geleden zou hebben gezegd dat ik in 2016 zou scheiden van mijn man, had ik hem/haar voor gek verklaard. Maar het is toch gebeurd.


Toen de kinderen groter werden en steeds minder aandacht nodig hadden, op kamers gingen wonen voor studie en werk, en er meer tijd vrij kwam voor elkaar,.... ja, we niet meer om elkaar heen konden maar elkaar weer iedere dag tegen kwamen in ons huis, dat nu zo groot en stil leek... werd het ons steeds duidelijker hoe we ieder onze eigen weg waren gegaan.

 

Mijn man bleek al een tijdje een verhouding te hebben met iemand anders En ik had het niet gemerkt. Wat een verdriet.


We hebben hulp gezocht en dankzij de begeleiding hebben we samen op onze relatie kunnen terug kijken. Durfden we weer de begin periode te zien en te voelen hoe gelukkig we waren samen en hoe blij we waren toen de kinderen kwamen.

 

We hebben ook het patroon durven zien en samen onderzocht dat onbewust en onbedoeld is ontstaan in de jaren daarna. Ik stortte me met liefde maar ook volledig op ons gezin en mij man verbleef veel vaker 'buiten', ging meer werken en maakte carrière.

 

Onze gesprekken gingen steeds vaker over regelzaken, werden rationeler. We keken elkaar minder in de poppetjes van onze ogen en dreven langzaam van elkaar af. We hebben ons verdriet hierover kunnen (leren) delen en op een respectvolle manier afscheid kunnen nemen van elkaar als partners.

 

Als ouders blijven we elkaar waarderen en gelukkig lukt het ons steeds beter samen te werken. Zonder hulp was dit niet gelukt.


Gerda

10
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bijzonder dan hè, dat je langzaam van elkaar verwijderd. De een gaat rechts, de ander links. Datzelfde heb ik vorig jaar ervaren en in oktober de stap gezet. Verhuisd, nieuwe baan, binnenkort nieuwe woning. En het is goed zo. Ook jammer, dit heb je niet voor ogen als je een relatie begint en kinderen krijgt. Maar verder in een relatie waar weinig genegenheid is, amper gesprekken zijn en compleet je eigen leven leid is gewoon jammer om zo het leven te leven. Als we echt liefde is, kan het zo mooi zijn.

Jacqueline

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Een scheiding was beter voor mij en de kinderen

Stapel verliefd op een man die honderden kilometers verder woonde, zei ik mijn huiselijke appartement en mooie loopbaan op en verliet ik familie en vrienden om met hem een frisse nieuwe start te maken.

Dat pakte anders uit. Ik voelde me niet geaccepteerd door zijn vriendenkring en ik kreeg te maken met een ex-vriendin die nog veel te close was met mijn man. Ik was er niet gelukkig.

Ik schikte me in bijna alles. Wel verhuisten we naar mijn oude omgeving. Ik kreeg weer een leuke baan. En er kwamen kinderen. De opvoeding gaf me voldoening en taken die ook afleiding waren van wat er werkelijk gebeurde.

De huwelijkse relatie werd steeds meer gebaseerd op onderlinge irritaties en explosiviteit. Woede-uitbarstingen waar de kinderen bij waren... Uiteindelijk besloot ik dat een scheiding voor mij goed zou zijn en voor de kinderen minder slecht dan vechtende ouders.

Het werd een model scheiding. Sinds de scheiding kunnen we beter met elkaar overweg dan ooit. Spijt heb ik geen moment. Een huwelijk met deze man werkt niet. Er is nu een ander soort liefde en betrokkenheid en vooral ook wederzijds respect. De korte momenten dat we bij elkaar zijn, als gezin voor de kinderen, zijn leuk.

 

Irritaties zijn er nog maar doen er niet meer zoveel toe door het weten dat 'hij straks weer naar zijn eigen huis gaat'. Ik durf ook alles te zeggen, nu ik niet meer de angst heb dat ik zijn en mijn liefde verlies als ik niet leef naar zijn wensen.


Voor die angst, die geworteld bleek in mijn verleden, ben ik in therapie gegaan. Die angst neem ik nooit meer mee in een relatie.

Ik ben toe aan een nieuwe relatie. Dit keer weet ik dat ik niet alles voor de ander op hoef te geven. Ik blijf bij mijzelf en ga voor behoud van alles wat belangrijk is voor mij PLUS een nieuwe liefde.


anoniem

9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Mijn leven terug op de rails dankzij hypnotherapie

Ik kreeg mijn leven terug op de rails dankzij hypnotherapie.

Na enkele moeilijke jaren met een zware vechtscheiding, een tweede misgelopen relatie waarna het niet meer leek te lukken, moeilijkheden op het werk met een crash tot gevolg, overlijden van dierbaren ... wou ik mijn leven weer op de rails krijgen. Ik wou weer leven.

 

Toen mijn vriendin langsging bij een hypnotherapeut, zei ze dat ik dat ook eens moest proberen. Omdat ze elke keer met een gelukzalige innerlijke rust terugkeerde, dacht ik: ja, dat wil ik ook!

 

Beter met stress omgaan, me kunnen ontspannen en tot rust komen. Dat waren de drijfveren om een hypnotherapeut te contacteren. Ook met de onzekerheid die me vooral op het werk parten speelde, wilde ik komaf maken. Tot mijn verbazing ontmoette ik een heel vlotte, vriendelijke dame waarbij ik me onmiddellijk op mijn gemak voelde.


Sinds ik hypnotherapie volg, ben ik een pak rustiger en kan ik alles veel beter relativeren. Ik had het op mijn werk erg moeilijk met twee collega's, maar ga er nu veel beter mee om en laat me minder snel van de kaart brengen. Ik sta steviger in mijn schoenen.

 

De hypnotherapeute heeft me geleerd meer en beter voor mezelf op te komen.


Anoniem

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat fijn dat je je na zo’n rottijd eindelijk weer beter voelt. Ik ben erg benieuwd naar jouw hypnotherapeut.

Andrea

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik behoor tot de club van de gedumpte en belogen vrouwen

Ook ik behoor tot de club van de gedumpte en belogen vrouwen en naar ik hoor zijn er zoveel mensen die dit meemaken...alles waar ik jaren in geloofde werd in een paar minuten met de grond gelijk gemaakt. Een jaar geleden vertelt mijn intussen ex-partner dat hij in een identiteitscrisis zit en hij geeft aan misschien een time-out nodig te hebben...na wat doorpraten kom ik erachter dat er ook iemand anders is. Iemand met wie hij nog nooit zo goed kon praten en dan volgt het herkenbare plaatje...35 jaar lang deed ik alles voor mijn gezin (3 kinderen) en partner. Een partner met heel wat psychische issues (add, verslavingsproblemen; bipolair type 1) Altijd maar geven en niets terug verwachten. Ik ging ver over mijn grenzen en draag daar nu de gevolgen van. Ik voel me gebruikt en weer uitgespuwd, de beste jaren van mijn leven zijn verspild aan een ondankbare en egocentrische man. En dan sta je daar alsof je in de oceaan wordt gegooid en begin maar te zwemmen. Alles is kapot en dan moet je opnieuw beginnen en het verleden vergeten. Wat een opdracht, goeie moed aan ieder die zoiets moet doorstaan. Mijn geloof in oprechtheid heeft in ieder geval een zware deuk gehad, hoe kan je nu ooit nog vertrouwen in iemand hebben?

Anoniem

9
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Weggaan met rare redenen, meteen niet meer normaal communiceren. Vragen of collega in het spel is (overwerken en mee op zakenreis geweest). 3 maanden later relatie hebben met haar (20 jaar jonger). En dan vol blijven houden dat dat het niet was. Kinderen zijn wel de dupe.

Anoniem
Reactie:
Hi, je beschrijft je gevoelens bijna exact zoals ik het zelf doe.
Ik ben benieuwd hoe lang geleden het voor je is?

Marie
Reactie:
Jouw verhaal kwam echt bij mij binnen zeer herkenbaar. Bijna 35 getrouwd elkaar al 47 jaar kennen en dan niet meer goed genoeg om samen de laatste jaren door te brengen. Na veel getouwtrek erachter komen dat hij al 2 jaar een relatie achter mijn rug had met hoe kan het anders? Een 20 jaar jongere vrouw. Ik heb altijd gevochten voor mijn relatie en de kinderen maar dit was een gevecht teveel. Ben weggegaan heb mij verdiept in allerlei zaken rondom de scheiding en gevochten voor mijn recht. Einde nu in zicht. Niets kan de vernedering die je als vrouw oploopt wegnemen, maar ik heb vertrouwen in mijzelf. Ik weet dat ik te ver gegaan ben in deze relatie en over mijn grenzen heengegaan ben. Zal lang duren maar er komt een moment dat ik opsta in de ochtend en niet meer aan hem denk, hij is het niet waard.

Marie
Reactie:
Mijn god, het lijkt mijn verhaal wel. 35 jaar samen, man manisch depressief, bipolaire stoornis, persoonlijkheidsstoornis. Laatste 10 jaar voor hem gezorgd en hem ontzorgd. Kwam weinig tot niets voor terug, stak nergens energie in, kon zogenaamd niks en zei letterlijk dat ik teveel verlangens en verwachtingen had. Ik begreep zogenaamd niets van zijn ziekte. En na 35 jaar werd ik gedumpt voor een veel jonger exemplaar, maar liefst 19 jaar jonger. Liet hij mij onze puberzoon zitten, van de één op de andere dag. Gedumpt, niet meer nodig. En het ergste is dat zijn stoornissen ineens verdwenen zijn, alles waar wij op ingeteerd hebben laatste jaren, haalt hij nu met haar in.

Bloem
Reactie:
Dit komt echt bij mij binnen. Diep geraakt en ook in therapie. Zo oneerlijk! Exact hetzelfde en het lijkt alsof ik gek ben en iedereen blijft hem op handen dragen. Steken in de rug, wonden die bloeden wn hij gaat springlevend verder met een ander.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 8 - ellendig proces

Ik had nooit verwacht dat een scheiding zoveel ellende met zich mee bracht. Ik had nog niet eens de oorzaak van de scheiding verwerkt (jaren lang liegen, bedriegen, een langdurige affaire en wat scharrels op de kop toe) en het volgende kwam al op mijn bord. het Traject maakte me heel verdrietig. Ik hield nog veel van mijn ex. Hij zat nog vastgeroest in mijn hart. Na al die jaren bij elkaar, vond ik het moeilijk om dat los te laten, zeker nu we een gezinnetje waren.

Toen kreeg ik te horen dat ik te weinig verdiende. Ik kon het ouderlijke huis niet houden. We hadden plannen gemaakt om samen te verhuizen naar een andere stad. Waren al een tijdje bezig hiermee. Ik had daar al werk gevonden, scholen opgezocht voor onze school, ook al ingeschreven voor het volgende jaar. vrienden en hobbies daar opgezocht... en toen wilde hij niet meer verder met mij.

Ik zat daar. Ik kon alleen maar huilen. Ik werd depressief. Ik wilde niet blijven in de huidige stad, want hier had ik niets meer. Ingeschreven in zo'n woningbouwvereniging op zoek naar sociale huurwoning. 4 maanden verder, officieel gescheiden maar nog geen stap verder om een huisje te bemachtingen. We wonen nog steeds onder 1 dak. Ik ga mentaal er aan onder door. loop bij een psycholoog om een beetje mentaal te overleven en slik medicatie om een beetje te kunnen slapen. (we slapen nog in 1 bed en dat kost mij heel veel moeite) Spanning stijgt met de dag. Urgentie heb ik geen recht op...

Het begint echt te lang te duren. mijn ex en ik konden redelijk goed opschieten met elkaar maar nu wordt het steeds erger. ik begin boos te worden, het voelt alsof het allemaal zijn schuld is dat ik al die ellende voel en zo veel moeite moet doen (geen sociale huurwoning kunnen krijgen tot nu toe, te weinig verdienen voor particuliere huur, geen urgentie krijgen...enz) maar hij zit op zijn luie reet en doet niets. hij gaat als ik weg ben het huis te koop zetten en dan pas gaan zoeken naar een koophuis. zo gepiept denkt hij. En ondertussen geniet hij alvast van zijn vrijgezelle leven. de lusten maar niet de lasten. Regelmatig weg van huis (wat ik opzich niet erg vind maar het geeft mij wel alle verantwoordelijkheid voor onze zoon en zo krijg ik geen kans om ook even de deur uit te gaan om weer even te ademen en te ontspannen)
Ik weet dat boosheid niet helpt, maar het zou fijn zijn om iets te hebben waar ik weer controle over zou kunnen hebben.

Ik hoop snel een huisje te vinden en eindelijk dit proces achter me te kunnen laten. om eindelijk te kunnen rouwen om mijn verloren gezin, om een nieuwe start te kunnen maken en weer een poging te doen weer een beetje gelukkig te worden. Want ik wil mijn zoon het allerbeste kunnen geven en dat kan alleen als ik uit mijn depressieve sleur kom en zelf weer gelukkig wordt.

Ik wens iedereen hier heel veel sterkte en goede hoop op een betere toekomst!

Anoniem

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik vind het heel erg wat je allemaal meemaakt op het moment en kan mij alles perfect plaatsen want ik zit met ong Hetzelfde probleem op het moment maar als je er eens wil over praten ben je steeds welkom het kan enkel onze ziel wat troost of rust geven
Maar al bij al is het een pijnlijke strijd en moeten we erdoor
Ik wens je enorm veel sterkte
Neem gerust contact op als je wil
Grt guido

Guido

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Word nog een lange moeilijke weg

3 weken geleden ging hij gewoon weg. De avond ervoor had ik gezegd dat ik zo niet meer verder kon en wilde.
28 jaar geleden leerden wij elkaar kennen, nog nooit was ik zo verliefd maar toen werd mij al snel duidelijk dat hij een nogal stevige drinker was. Ik wilde dat niet als probleem zien, verliefd op de mooiste man van ons dorp en hij koos voor van mij.
Maar dat vele drinken liep nog wel eens uit de hand, vreemd gaan en dat vele malen. Ik heb het hem vergeven, ik wilde hem niet kwijt. Zo gingen er jaren voorbij en elke keer dacht ik wel dat het beter zou worden, dat hij minder zou drinken. Veel loze beloften waren er. De aandacht voor mij werd steeds minder, de aandacht voor drank en feestje steeds groter. We waren toen ongeveer 7 jaar samen. Een vriend van hem vertelde aan mij dat hij verliefd op mij was geworden. Ik was enorm in de war, kreeg geen enkele aandacht meer thuis en bezweek voor de mooie verhalen en aandacht. Ik heb het uiteindelijk opgebiecht. Mijn vriend schrok hier van en zou er alles aan doen om samen weer gelukkig te worden. Het ging een paar maand goed maar de drank won weer.
Toch kregen wij 2 jongens, maar het drankprobleem was er nog steeds. Ik stortte mij compleet op mijn jongens, zo vergat ik alle ellende. De jaren gingen voorbij en ik wilde niet inzien wat er eigenlijk gebeurde. Ik zorgde voor de kinderen en hij had zijn "drinkmomenten" er was totaal geen aandacht voor mij. En ja hoor daar was hij weer: de lieve vriend van vroeger. Hij wees mij er op dat dit echt niet kon, hij kon mij gelukkig maken. Weer was ik zwak, en heb er zoveel spijt van. Het was de aandacht, het gevoel van waardering die ik zo graag wilde. Achteraf, en dat is altijd zo makkelijk zeggen, had ik dit nooit mogen doen. Maar voelde mij zo ontzettend eenzaam, het gebeurde gewoon, het leek wel of ik totaal mezelf verloren was. Maar we gingen uiteindelijk in therapie, want we wilden elkaar niet kwijt. Ik in therapie, hij in therapie en samen in therapie. Wij gingen dit samen overwinnen. Hij zag in dat zijn drankgebruik echt niet langer zo kon. Dat was een paar maand, hij hoefde geen therapie meer en we kwamen er samen wel uit. Ik geloofde het .... Het vele drinken sloop er weer in.
Maar het laatste half jaar liep het zo vaak zo uit de hand. Hij ging naar een feestje, ik ging al niet meer mee, want op zo'n feestje negeerde hij mij gewoon en de trammelant bij het vragen of hij mee naar huis wilde, deed ik mezelf niet meer aan. Hij verkoos zelf de feestje boven zijn eigen gezin, mee naar de camping in de weekenden ging hij niet. Alcohol .. Dat was belangrijk. Als hij terug kwam van een feestje vond ik, maar ook mijn oudste zoon hem ergens, buiten op de oprit, op de veranda, onderaan de trap. Er was geen praten aan. En toen hij vertelde dat hij naar een festival ging maar was vergeten voor mij een kaartje te regelen. Wist ik dit kan niet meer, dit wil ik niet meer. Al die jaren had ik zo enorm gevochten, ik had verloren. Verloren van de drank. En ik wist dat ik ooit ging verliezen, maar wilde het niet inzien. Dacht elke keer : morgen wordt het beter.
De stress die dit jaren mee bracht, het werd me teveel. Elke week er tegen op zien dat er gedronken zou worden, een verjaardag, voetbaltraining, voetbalwedstrijden, feestjes ... Ik was gebroken.
En hij zei dood leuk: ach misschien wil ik ook wel niet veranderen.
Nu zit ik 3 weken met mijn jongens in ons huis en hij woont ergens anderd. ik had nog gehoopt dat hij ergens het licht zou zien, maar nee hij geeft alles op. Het huis, ons gezin. Alles geeft hij op, voor de drank. Dat doet zo ontzettend veel pijn maar weet ook dat de stress rondom het drinken weg is. Dat geeft rust. Maar voel me zo ontzettend alleen, ik heb alles in die 28 jaar opgegeven, mijn vrienden van vroeger zag ik al heel lang niet meer. De groep "vrienden" van de voetbal , voelden nooit als mij vrienden. Soms lijkt het wel dat mensen niet zien wat dat vele drinken voor een invloed heeft binnen een gezin. Ik heb dat ook vaak binnen mijn eigen huis gehouden, je schaamt je enorm. Terwijl iedereen ziet wat er gebeurt en niemand zegt of doet iets. Het dronken zijn op een feestje wordt door iedereen weg gelachen. Ach iedereen drinkt zoveel. Maar de vernedering en verdriet zag niemand. Nu moet ik weer verder, met mijn super lieve puberjongens. Nu zij groter zijn zin zij ook hoeveel verdriet het mij heeft gedaan. Maar zie ook hoeveel verdriet hun vader hun heeft aangedaan. Ik dacht altijd ik moet mijn gezin bij elkaar houden,maar weet niet of ik daar goed aangedaan heb. Ik weet dat ik sterk ben, heb tenslotte ruim 25 jaar gevochten tegen iets waar eigenlijk geen gevecht tegen mogelijk was. Ik heb verloren, maar heb ook geleerd dat het nu tijd wordt om voor mezelf te kiezen. Het word nog een lange moeilijke weg.

Trice

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb echt respect voor jou ! En ik herken het hoe gaat het nu met je? Je doet het goed don’t give up

Liz
Reactie:
Hoi Trice,
Hoe is t met je? Ik zou graag in contact met je komen.

Groet,
Bianca

Bianca
Reactie:
Hoi lieve lotgenote,

Ik ben 18 jaar aan het moederen geweest voor een onvolwassen alcoholist die van stiekem drinken, stiekem roken en vreemdgaan, een levenswerk maakte. Komend uit een slecht huwelijk met twee kleine kinderen, werd ik verliefd op z'n lieve, zorgzame karakter. De leugens nam ik voor lief, ik geloofde alles wat hij beloofde. Ik was afhankelijk en verloor mezelf helemaal. Met een lichaam dat erg veel gezondheidsproblemen had, van kinds af aan, was ik in toenemende mate afhankelijk van mijn man. Hij hielp in het huishouden, maar zat ook altijd op z'n mobiel. Ik heb af en toe per ongeluk een berichtje onderschept, waarin hij weer één of andere trien, vaak zelf ook getrouwd, schunnige voorstellen deed en vertelde dat hij van haar hield. Ook werd hij gewelddadig door de drank. En toen ik op een dag z'n leugens niet geloofde, heeft hij mij aangevallen en tegen een eiken kast gekwakt. Met een gapende hoofdwond en enorm veel bloedverlies naar het ziekenhuis gebracht. Hij opgepakt. Godzijdank waren m'n dochters niet thuis. Ik liegen over de oorzaak, weigerde aangifte te doen. Vond het zo erg voor m'n man dat hij in de gevangenis zat... Alles ging van kwaad tot erger... En ik kon geen kant op, ziek als ik was, geen geld, geen sociale contacten, werd verwaarloosd, misbruikt, voorgelogen, en verlaten...
Ik weet dat ik blij moet zijn dat ik van hem af ben... Maar ik mis hem en ben in een constante staat van paniek. Mijn dochters zijn blij dat hij weg is. Maar ik vind het idee dat hij nu bij z'n vriendin zit afschuwelijk moeilijk te verteren.
Ik moet hier doorheen, maar hoe...

Herma
Reactie:
Hi
Ik herken mezelf zo in jouw verhaal, zou graag met je in contact komen

Vr gr

Monique

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Voel me steeds rotter

Ruim twee jaar geleden,besloten uit elkaar te gaan omdat ik niet meer tegen de depressie van mijn man kon opboksen.20 jaar samen en 16 jaar getrouwd
Het heeft er toe geleid,dat ik troost zocht ik de drank.We hebben een dochter van 18 en is nadat ik mijn eigen huisje kreeg bij hem blijven wonen.
Geen problemen qua scheiding of zo.

Kreeg december vorig jaar een enorme terug val,miste hem en had enorm veel verdriet.Dat resulteerde,dat ik niet meer kon eten en in het ziekenhuis terecht kwam.

Hij had in de periode een soort van "rebound" en heeft het uitgemaakt omdat hij nog gevoel voor me had.

We hadden een keer afgesproken voor een pak koffie en toen ging het weer mis.Het vlammetje wakkerde weer aan en gingen verder.Wel met zijn ups en downs
Sinds we weer terug zijn van vakantie is het weer mis met zijn depressie,mij negeren,alle slechte dingen waren erweer.We woonden nog wel apart
Kon er niet meer tegen een klein flesje wijn
gehaald om weer iets te verdoven.
Na weer de zoveelste rare app,heb ik het uitmaakt.We hebben elkaar geblokkeerd en nu me steeds rotter.
Echt weer de liefdesverdriet.Het slaat me weer op de maag en kan weer niet eten

Karen

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Nu op zoek naar een woning

Na 35 jaar huwelijk vertelde mijn man te willen scheiden net voordat ik in de avonddienst begon
Hij wil meer sec, weel meer leven dus de kroegen, met vrienden op stap.
Huisje boompje beestje figuur net als ik dat wil hij niet
Hij zit constant op zijn telefoon dus IKV reden hem ervan een vriendin te hebben ook al ontkent hij maar emoticons met hartjes die overgaan en het wegswipen als ik binnenkom.
Ik mag zolang bij hem wonen maar dat is zwaar, hij is narcistisch.
Dus op zoek naar eigen woning in mijn woonplaats want daar wonen de twee die ik verafgood mijn kleinkinderen
Na 35 jaar wil hij leven maar is het gras niet altijd groener aan deoverkanat
Er valt niet te praten met hem

Petra

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb vorig jaar voor mijzelf gekozen om alleen verder te gaan na een huwelijk van 35 jaar met twee volwassen dochters.
Hij wilde nog meer vrijheid en alles uit het leven halen. Hij hield geen rekening met mij
terwijl ik alles gedaan heb om mijn huwelijk te redden. Praten wilde hij niet en deed geen enkele moeite om onze relatie te redden.
Vorige week van hem gehoord dat hij een vriendin heeft. Tegen hen gezegd dat ik hem geluk wens en hem voorlopig niet wil zien.
Hij heeft mij erg gekwetst en ben heel boos, verdrietig zoals hij zich heeft opgesteld na mij toe. Ik heb besloten liever alleen gelukkig met mijzelf te zijn dan ongelukkig in een huwelijk.
Ben net 60 jaar dus nog een toekomst voor mijzelf. Gelukkig heb ik lieve dochters, vrienden, collega's en familie en sinds twee weken woon ik in een leuk appartement in dezelfde woonplaats.
Ik herken veel in jouw verhaal.
Blijf jezelf trouw en ga voor je eigen geluk.

Hallo Petra,
Reactie:
zouden wij als lotgenoten samen een woning huren..
ik ben hetero hoor haha
maar mocht er een klik zijn..
dan kunnen we er samen wat van maken misschien?

thea

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Eenzaam......

Iets meer dan een jaar geleden liet mijn man na 20j weten dat hij niet wist of hij mij nog graag zag. Na 2 maanden wilde hij plots een scheiding. Een jaar verder heeft hij 100keren de kans gehad om stappen te zetten voor de scheiding maar heeft hij ze nooit gezet. Steeds toen ik zei dat ik niet meer kon vroeg hij om te vechten en ging hij zijn best doen. Enkele weken geleden gingen we terug naar de relatie therapeute gaan. Om een vriendschap op te bouwen en dan samen te kijken of er iets kon groeien terug. Net voor we op de afspraak moesten zijn kwam hij ineens zeggen dat hij het toch geen kans meer wou geven. Hij vond het wel belangrijk om vrienden te blijven. Vandaag ben ik na herhaaldelijke leugens en omwegen te weten gekomen dat zijn collega, waarvan ik al langer vermoed dat ze iets hebben samen en die een vriendschap hebben opgebouwd hebben die veel verder gaat dan een gewone vriendschap of collega-band, is blijven slapen. Ze heeft ook gevoelens voor hem en ze willen het samen proberen. Onze scheiding en haar scheiding zijn nog geeneens rond. En 2 dagen geleden heeft mijn man nog gezegd dat hij helemaal geen relatie met haar wou en dat er geen toekomstplannen waren. Blijken nu allemaal leugens te zijn. Ik kan hier heel moeilijk mee omgaan. Ik zie het echt niet zitten dat zij de stiefmoeder wordt van mijn kinderen, ze heeft me nooit gelegen en zij behandeld mij heel onrespectvol. Ik loop rond met zelfmoord gedachten en heb geen idee hoe ik dit te boven moet komen. Ik vind het vreselijk om mijn kinderen te moeten missen op de momenten dat ze bij hem zijn. Ik kan niet aanzien hoe zij een leven opbouwen en ik er onderdoor ga bij elke nieuwe stap die zij gaan zetten. Ikweet niet wat ik moet doen om dit te boven te komen

Anoniem

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar, dat gevoel. Ik voel met je mee. Het komt ooit goed, geloof daarin, zet door.

Da
Reactie:
Jeetje.. wat ellendig en zo herkenbaar..
Maar inderdaad, je hebt er nu weinig aan maar wordt beter/anders.
Zoek goeie hulp! Dat heeft mij ook geholpen!
Sterkte!

El
Reactie:
jouw verhaal is het mijne
geen idee wie jij bent of je leeftijd?
misschien kunnen we samen die eenzaamheid oplossen..

thea

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Nu is ze weg en ik begrijp er niets van

Ik weet niet zo goed waar te beginnen. We kennen elkaar 21 jaar en zijn 16 jaar getrouwd. We waren een droomkoppel, ups en downs natuurlijk maar altijd sterk in de relatie. Naast geliefden ook beste vrienden.
Er is veel gebeurt in ons leven, een zoon met autisme wat veel druk op ons heeft gelegd. De zorg kwam vooral op mijn vrouw neer, ik zorg voor het inkomen. Wel zaten we altijd op een lijn. En het werkte, tot een paar jaar geleden mijn vrouw overspannen raakte. Met uiteindelijk een poging tot suïcide. We hebben in die periode heel veel hulp gehad, zowel samen al apart en het leek even beter te gaan. Maar nu is ze weg. Het gevoel is er niet meer volgens haar. Ik begrijp er niks van, we konden alles aan samen.
Ik ben er echt kapot van en ik weet niet hoe ik verder moet....

Markus

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja herkenbaar, wij waren 16 jaar samen en zij had plotseling een ander stapel verliefd ik herkende haar niet meer...en kon zeggen wat ik wou het maakte niet uit ze zou en moest mij verlaten.
alleen maar bij hem zijn was haar missie
Ik ben nu iets meer dan 4 maanden verder en krijg weer enigzins grip op het leven,maar echt begrijpen zal ik haar nooit.
uiteindelijk kom je hier overheen ook al zie je dat eerst totaal niet zitten....

IJpe
Reactie:
Helaas herkenbaar, dat na 18 jaar samen.
En dan dacht prima voor elkaar te hebben. We waren beste vrienden ik was zijn alles. Althans dat zei hij en dacht ik. En nu dit. Na alles wat we hadden mee gemaakt samen. Dat had ons samen gesterkt.
Maar niks blijkt minder waar.
Dat hij mij al tijden bedroog dat doet nog het meeste zeer...


Vlinder

Jouw reactie:



Verhaal 14 - De grond zakte onder mijn voeten weg

12 jaar samen, 3.5 jaar getrouwd en 2 kleine kindjes van 2&6. Wij hebben het altijd goed gehad, veel sociale dingen, ons huis stond altijd open voor vrienden en familie, deden leuke dingen en waren blij in ons werk. Ik werk deeltijd zodat mijn man aan zijn carrière kon werken en ik er voor de kindjes was. Dat leek in balans totdat ik de afgelopen weken een beetje een gek gevoel kreeg. Weinig knuffels , later naar bed, meer dingen buiten te deur.... ik begon hem te wantrouwen en begon ook aan mijzelf te twijfelen.. tot de nacht van 3/4 januari ik mijn onderbuik gevoel moest volgen en ik het hem gevraagd heb of hij een ander had. Eerst wilde hij nog ontkennen en toen kwam het eruit: Ik ben verliefd, heel erg verliefd en ik kan niet terug. De grond zakte onder mijn voeten weg, intens verdriet en pijn namen mijn lichaam over. Hij kon het niet meer, hij wil bij haar zijn. Zonder de woorden ik ga voor ons vechten of wat dan ook. Hij was al 4 maanden bezig met haar en had alles goed overwogen om nu deze beslissing te nemen. Blind van verliefdheid, bezeten .... waar was mijn man, mijn beste vriend, de liefde van mijn leven..... WEG!! Het is zo hard en ik weet niet hoe ik hier overheen ga komen. Het is nu 12 dagen geleden ...... er staat mij nog zoveel te gebeuren en ik weet dat ik per dag moet leven voor nu om hier een weg in te gaan vinden. Gelukkig krijg ik veel hulp van vrienden en familie en word ik geleefd en zij laten mij leven. Zijn er mensen die ook zoets hebben meegemaakt en daar een keer met mij over willen praten? Hoe hebben jullie weer “normaal” met elkaar kunnen praten over de kindjes etc? Ik ben leeg, en gebroken 😔

F

6
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik maak nu precies hetzelfde mee...
Heel herkenbaar!

Nicoline
Reactie:
Wat ontzaglijk moeilijk. Heel veel sterkte

Anoniem
Reactie:
Wat vreselijk herkenbaar. Ik heb hetzelfde, inderdaad waar is die persoon gebleven die je dacht te kennen? Zo verdrietig...Hoe gaat het nu met je (ik weet niet wanneer je dit hebt geschreven?)

Ramona
Reactie:
Bij mij precies hetzelfde. Lief en leed samen gedeeld. 18 jaar samen, 8 jaar getrouwd. Ze had zichzelf ontdekt tijdens haar spirituele ontdekking en wil alleen verder. Ik ben kapot van verdriet en ellende en weet niet hoe verder. Wij waren hartstikke dol op elkaar en nu verdwijnt ze in een waas van spiritualiteit. Het is nu een week geleden ,ik eet en slaap niet meer. Morgen naar de huisarts en hopelijk snel herpakken want er moet een boel geregeld worden.

Bert
Reactie:
Bij mij precies hetzelfde. Lief en leed samen gedeeld. 18 jaar samen, 8 jaar getrouwd. Ze had zichzelf ontdekt tijdens haar spirituele ontdekking en wil alleen verder. Ik ben kapot van verdriet en ellende en weet niet hoe verder. Wij waren hartstikke dol op elkaar en nu verdwijnt ze in een waas van spiritualiteit. Het is nu een week geleden ,ik eet en slaap niet meer. Morgen naar de huisarts en hopelijk snel herpakken want er moet een boel geregeld worden.

Bert

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ik geloofde alles wat hij beloofde

Hoi lieve lotgenoten. Ik ben 18 jaar aan het moederen geweest voor een onvolwassen alcoholist die van stiekem drinken, stiekem roken en vreemdgaan, een levenswerk maakte. Komend uit een slecht huwelijk met twee kleine kinderen, werd ik verliefd op z'n lieve, zorgzame karakter. De leugens nam ik voor lief, ik geloofde alles wat hij beloofde. Ik was afhankelijk en verloor mezelf helemaal. Met een lichaam dat erg veel gezondheidsproblemen had, van kinds af aan, was ik in toenemende mate afhankelijk van mijn man. Hij hielp in het huishouden, maar zat ook altijd op z'n mobiel. Ik heb af en toe per ongeluk een berichtje onderschept, waarin hij weer één of andere trien, vaak zelf ook getrouwd, schunnige voorstellen deed en vertelde dat hij van haar hield. Ook werd hij gewelddadig door de drank. En toen ik op een dag z'n leugens niet geloofde, heeft hij mij aangevallen en tegen een eiken kast gekwakt. Met een gapende hoofdwond en enorm veel bloedverlies naar het ziekenhuis gebracht. Hij opgepakt. Godzijdank waren m'n dochters niet thuis. Ik liegen over de oorzaak, weigerde aangifte te doen. Vond het zo erg voor m'n man dat hij in de gevangenis zat... Alles ging van kwaad tot erger... En ik kon geen kant op, ziek als ik was, geen geld, geen sociale contacten, werd verwaarloosd, misbruikt, voorgelogen, en verlaten... Ik weet dat ik blij moet zijn dat ik van hem af ben... Maar ik mis hem en ben in een constante staat van paniek. Mijn dochters zijn blij dat hij weg is. Maar ik vind het idee dat hij nu bij z'n vriendin zit afschuwelijk moeilijk te verteren. Ik moet hier doorheen, maar hoe...

Herma

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Herma,

Ik lees uw verhaal, ik voel je pijn...ik kan je enkel zeggen dat die man het niet waard is. Je dochters zijn het waard om de goede keuze te maken, wat je allemaal hebt meegemaakt wens je toch je dochters niet toe, als je antwoordt 'neen' is. Wel dan ben je zelf ook meer waard. Die nieuwe vriendin zal het ook rap beu worden hoor of ze neemt ook genoegen met weinig. Zorg voor jezelf, wees een moeder voor jezelf. Wat doe je graag, wat wil je graag. Doe het! Maak jezelf mooi, wat je uitstraalt zal je ook aantrekken. Geloof me, ik zit in een soortgelijke situatie., maar ik vergeet nooit om van mezelf te houden. Ik ben het waard en mijn 4 kinderen ook. Laat die vent. Hij zit daar nu in dezelfde zetel op dezelfde gsm uit dezelfde pint te drinken, met anderen de chatten, hij is niet in staat om te veranderen.
Hou je goed.

Sofia

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - scheiding helemaal misgelopen

Hoi,

Ik wil mijn verhaal ook even kwijt...
Ik ben sinds februari dit jaar officieel gescheiden. Ik ben ongeveer 15 jaar in totaal met mijn (ex)man samen geweest. Wij waren een goed koppel, we waren samen goede ouders, maar wij leefden naast elkaar. Als moeder heb ik me altijd 1000 % voor onze 3 kinderen gegeven. De middelste is er eentje die momenteel extra wordt opgevolgd in een psychiatrisch centrum en ik moet toegeven dat dit een grote druk op ons heeft gelegd. Het was al jaren zo dat wij op relationeel gebied zo goed als niets meer aan elkaar hadden. Ik begon ook echt een burn out te krijgen van thuis en ik was steeds liever op mijn werk. Ik voelde me niet meer aangetrokken tot mijn man en op een bepaald punt begon hij erg raar te doen en mij te verstikken. Ik denk dat het een wanhoopspoging was van hem omdat hij zag dat het niet meer met me ging en ik me van hem begon af te stoten, maar het heeft het gewoon erger gemaakt. Je kan niet van niets naar alles gaan. Ik wilde op een bepaald punt echt wegvluchten uit onze relatie. Ik heb jammer genoeg uiteindelijk een scheve schaats begaan (ik vind het heel erg en ik schaam me daar om). Voor mij was dit het moment dat ik dacht.... nee... het gaat niet meer. Ik heb het hem opgebiecht en toen begon hij me nog meer te verstikken. Ik keerde me echt van hem af en ik verlangde meer en meer naar de persoon waar ik een scheve schaats mee was begaan. Op dat moment was er een vriendin in mijn leven die vanaf toen raad gaf aan mij en waar ik met mijn verhaal naartoe ging. Ik zei haar dat het mij niet meer ging, dat alles mij verstikte. Maar zij babbelde ook met mijn (ex) partner. Ze pushte mij bijna om niet meer door te gaan met mijn relatie en zei de dingen die ik toen eigenlijk niet nodig had. Uiteindelijk neem ik mijn beslissingen zelf en neem ik mijn verantwoordelijkheid daar voor op he.... onze scheiding werd in gang gezet, mijn ex vond het heel erg, maar zei er niets over. Hij babbelde niet met mij... wij bleven een lange tijd bij elkaar wonen, zonder te veel gedoe. Af en toe wel eens lelijke ruzie... er werd niets uitgepraat. Ik babbelde nog met de persoon waarmee ik was vreemdgeweest... mijn ex zat ook op tinder. Maar tussen ons bleef alles gewoon stilstaan... we zorgden voor onze kinderen. En in de tussentijd vertelde ik alles aan die vriendin, mijn frustraties, alles... Ik zag niet meer hoe ik samen iets kon hebben mijn ex. En ik dacht echt dat het goed was als we een tijd uit elkaar zouden gaan om te zien of we naar elkaar zouden kunnen terug groeien. We deden het goed als ouders, ik wilde het hem niet moeilijk maken. We maakten onderlinge afspraken dat we ervoor zouden zorgen dat we de kinderen samen zouden opvoeden, dat we het beste zouden doen voor hun. We regelden een akte bij de notaris, al was het niet de bedoeling om die zo te volgen aangezien we alles onderling wilden regelen. Ik had in die tussentijd een huis gekocht. Ik was stilletjes aan het verhuizen. En plots.... kwam ik er ineens achter dat mijn ex iets was begonnen met die vriendin die ik 100 % vertrouwde (ze was het afgetrapt bij haar partner). Ik vertelde haar alles... al mijn frustraties, alles waar ik mee zat en alles heeft ze tegen mij gebruikt. Achteraf kwam ik ook te weten dat ze alles over onze ruzies is gaan rondvertellen en heeft ze persoonlijke lichamelijke zaken over mij rondgebazuind. Mijn ex is zeer moeilijk beginnen doen, hij heeft al onze afspraken weggesmeten en heeft er momenteel een vechtscheiding van gemaakt. Zij heeft haar ex laten zitten, die heeft ze een jaar lang liggen slecht praten tegen vrienden van ons. Ik heb ook gehoord dat ze al maanden daarvoor mijn ex lag op te vrijen op feestjes enzo... en dit allemaal terwijl ik haar alles heb gezegd. Terwijl ik haar had gezegd dat ik hoopte dat we elkaar ooit zouden terugvinden. En nu is alles stuk voor iedereen. Ik zeg niet dat het niet fout is van mij dat ik ben vreemdgeweest, maar dat heeft echt niets meer te maken met alles wat zij met 2 hebben gedaan. Vanaf dag 1 zat ze al bij mijn kinderen , kocht ze verjaardagscadeaus, ze gaat nu al kleren kopen voor mijn kinderen... Haar kinderen gaan naar dezelfde school als de mijne... ze hebben met niemand rekening gehouden. Er zijn heel veel mensen boos op hun. En ik en haar ex krijgen dan maar de schuld dat wij hiervoor gezorgd hebben. Maar eigenlijk hebben zij een vriendengroep kapot gemaakt, haar ex was ook een goede vriend van ons. Het is één grote ramp en het zijn de kinderen die hier de dupe van zijn. Ik heb mijn ex nooit het leven willen zuur maken. Ik wou echt alleen het beste... voor mij was hij mijn familie en ik hechtte waarde aan het feit dat we samen kinderen hadden. Maar ik was geen goede partner voor hem... achteraf heb ik er spijt van dat ik niet meer moeite heb gedaan... vooral spijt en schaamte tov mijn kinderen. Deze zomer had ik er alles aan gedaan om hem terug te krijgen, maar ik denk dat het paniekreactie was. Alle acties die hij nu heeft gedaan laten gewoon weer zien hoe blind hij is voor alles en niet kan communiceren. En dat wil ik nooit meer in een relatie. waarschijnlijk ziet hij pas dat het fout is als het echt te laat is. En eigenlijk is het al te laat... er zijn vrienden van hem die liever niets meer met hem te maken willen hebben. Ik kan het ook niet vatten dat die vriendin dat heeft gedaan... ze heeft de zaken die ik over mijn ex vertelde ook gewoon tegen hem heb gezegd... ze lachte met mij bij andere mensen en in mijn gezicht was ze supervriendelijk. Dan zei ze ... nee Ella, het is geen goed idee dat je terug iets begint met je ex. Je moet het zus of zo doen... en dan plots dit... het is echt erg... want er zijn nu veel levens verwoest. Vriendschappen, families,... niets loopt goed... alles loopt mis. Het is echt dikke miserie.

Anoniem

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
zeer herkenbaar verhaal. Mijn verhaal is zo ongeveer hetzelfde. Ik vecht elke dag tegen het verdriet en de schuldgevoelens. Maar we moeten blijven geloven dat we hier op een dag sterker gaan uitkomen... Veel sterkte!

Marga

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Het ging toch juist zo goed?

Dinsdag 16 februari was de dag dat mijn ex mij mededeelde dat zij wilde scheiden van mij, mijn wereld stortte in. Zoveel vragen kwamen er in mijn hoofd op, waarom? Het ging toch juist zo goed?

5 jaar geleden (Reeds 15 jaar samen) heb ik in een paniek aanval een dreigende houding ingenomen naar mijn ex, was mijn kind kwijt en die had zij zonder het tegen mij te zeggen meegenomen. Ik was in gesprek met een collega en dat duurde te lang, waardoor mijn dochter haar moeder appte dat ze honger had.

Toen ik haar dus niet kon vinden, belde ik mij ex op, die mij verweet dat ik eerst aan mijn dochter had moeten denken en naar huis moest komen en dat zij haar al reeds opgehaald had.

In blinde woede ben ik toen naar huis gereden en explodeerde het allemaal en maakte ik de grote fout, ik nam een dreigende houding aan ten opzichte van mijn ex en hiernaast ook nog de fout dat ik mijn dochter hiervan de schuld heb gegeven van dit alles.

Dit heb ik toen tot kalmeren kwam, zelf dan ook zeer kwalijk genomen en meteen actie ondernomen door in Therapie te gaan volgen bij een Forensische Psycholoog, waar eigenlijk alleen maar verplichte gewelds delinquenten bij zaten.

De therapie heeft mij enorm geholpen en sindsdien is het dan ook niet meer voorgekomen en ben ik altijd rustig blijven praten. 2x is het gebeurd dat ik ben weg gelopen omdat het teveel werd, maar schijnbaar is deze 2x mij noodlottig geworden......

De angst bleef bij de kinderen en mijn vrouw, zij durfde niets meer te zeggen tegen mij. Mijn vrouw werd ongelukkig, was zich zelf niet meer, mijn dochter zat met problemen en durfde deze niet meer uit te spreken... en het ging van kwaad tot erger......

Dieptepunt was dat mijn dochter zich geen uitweg meer wist en zich zelf begon te snijden, een grote roep om hulp. Gelukkig heeft een vriendin naar mijn dochter geluisterd en dit gemeld aan school en wordt zij nu hieraan geholpen.

Ongelukkig doordat hierdoor uiteindelijk toch mijn relatie kapot is gelopen...., dacht het allemaal goed te doen, maar juist niet. De ene fout in 20 jaar heeft ervoor gezorgd dat het klaar is en wat mis ik alles en iedereen!

Nu 2 weken later is de pijn nog net zo erg, wat moet ik doen, hoe ziet de toekomst eruit? Alleen in een huisje? Wie wil er nu met mij iets gezelligs doen? Tinder geen likes, op Facebook geen reacties of iets dergelijks en whats app blijft stil, niemand behalve mijn ouders....

Frank

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 18 - 'Gelukkig gescheiden' dan toch utopie?

'Gelukkig gescheiden' dan toch utopie?

Ik ben 4 jaar gescheiden met Erik. Tot nu toe, mogen we beiden trots zijn! We houden goede contacten, hebben nog wekelijks een bijeenkomst om de opvoeding van onze kinderen op elkaar af te stemmen, en kunnen ons beiden vinden in de nieuwe relatie van de ander.

 

De kinderen lijken niet te lijden onder de scheiding. Ze zeggen zelfs dat ze zien dat mama en papa gelukkiger zijn nu.

Toch stonden Erik en ik vorige week voor een moeilijke beslissing. Onze zoon heeft ADHD. Eriks huisarts stelde voor om hem rilatine te geven. Erik ging meteen akkoord met de visie van de dokter, ik niet.

 

Ik vind Bram te jong om al medicatie te moeten nemen. Het lijkt erop dat zowel Erik als ik ieder bij onze gedachten gaan blijven. Tot nu toe hebben we er rustig over kunnen praten en begrijpen elkaars visie, maar blijven toch strikt bij onze eigen mening.

 

De laatste weken merk ik dat Erik het onderwerp vermijdt. Ik wil hier geen ruzie over, maar moet ik dan toegeven omdat ik geen ruzie wil? Ik hoop zo ons 'gelukkig gescheiden' te kunnen verderzetten...


Anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 19 - De zon schijnt, maar voel me klote

Hoi allemaal,
Tja ik ben ook gescheiden sinds februari dit jaar.
Na aantal jaren langs elkaar geleefd te hebben, door omstandigheden die te lastig zijn om zo even uit te leggen.

We hebben 1 zoon van 8 jaar die moest huilen toen we het vertelde de avond voor sinterklaas.
Wat natuurlijk heel veel pijn deed voor alle drie.

De maanden gingen voorbij samen in een huis.
Op 18 maart kreeg ik bericht dat we een huisje toegewezen kregen.
Ik was nog nooit zo blij geweest.
De weken van klussen zijn aangebroken en ga te keer als een gek.
Alles lijkt goed te gaan en eindelijk zou ik rust krijgen!
Nou we zitten nu in juli en mijn leven is ondraaglijk!
Weet niet meer wat goed en slecht is, ben bang als mijn kindje terug komt van papa, met de gedachte hoe zal hij zijn, zal hij goed slapen, want dat doet hij niet.
Krijg gewoon afentoe flinke paniekaanvallen en zou dan willen dat ik er niet meer was, dat ik de pijn van het unknown niet meer hoef te voelen.
Waar we wonen voelt als een zwart gat. Is absoluut niet Mn thuis.
Ik kan me alleen nog concentreren op op stap gaan , verliefd zijn, en verder doet alles pijn!
Thuis zijn met mijn zoontje is ook heel moeilijk.
Ik heb een vriendje maar voel me zo ontzettend eenzaam en vraag me vaak af kan ik dit wel?
Zou het liefst weer een gezinnetje hebben.
De zon schijnt maar voel me zo klote.
Groet suzan

Suzan

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Suzan,

Ik weet precies hoe je je voelt. Ik ben ook net gescheiden maar woon al 1,5 maand in een appartement. En dat is ook voor mij een groot zwart gat. Ik ben ook niet veel in mijn nieuwe huis. Tis een koud hol, wil gewoon weer terug naar de plaats waar we woonden ivm kids hun school. en mis mijn 2 kids heel erg. Maar we hebben het zo geregeld, tenminste vanuit mij, dat we ze verdeeld hebben over de hele week zeg maar. Ene weekend bij mij, en andere weekend bij hem, en in de week zelf hebben we ze ook verdeeld. Hij vind de regeling niks, maar ik kan mijn kinderen geen week missen.
Ja en ook ik heb een vriendje maar doen het rustig aan ivm we beide kinderen hebben. Tis heel fijn en zo anders dan met mijn ex.
Ben er zo klaar mee, ben dr ook gewoon ziek van, misselijk en veel afgevallen, ik voel me ook klote. Heel herkenbaar.
Rustig aan Suzan.
Gr. Daniëlle

Daniëlle

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Hij ging 10 maanden lang vreemd

Hallo allemaal,

Ik zit midden in een scheiding met een man die tijdens ons huwelijk 10 maanden lang vreemd ging!

Na 13 jaar samen en 7 jaar getrouwd is dan uit elkaar moeilijk! Het word nog meer lastiger ... wij hebben 2 kids van bijna 7 en 10 jaar.

We proberen samen met onze advocaten eruit te komen om een goede regeling te komen voor hun! Hij wilt de kinderen alleen om het weekend en verzint allemaal smoesje om ze niet meer te nemen.

Eerst gaf hij zijn werk de schuld Omdat het onregelmatig was maar nu hij geen werk meer heeft zegt hij dat het te belastend is voor onze zoon om elke week naar zijn vader te gaan omdat hij afscheid nemen moeilijk vindt!

Nu zit ik mij zelf heel erg dwars! Laat ik het zo dat ze om het weekend gaan of ga ik naar de rechtbank toe om een betere regeling te komen??? Want aan de ene kant denk ik graag of niet hoor het is je eigen vlees en bloed en hij kan wel voor zijn nieuwe vriendin en haar kinderen zorgen en aan de andere kant denk ik lekker makkelijk om mij voor alles te laten opdraaien maar ik doe het graag met liefde natuurlijk.

Iemand tips ??? Ervaring ??? Ervaring met de rechtbank om een betere regeling te treffen?

Anoniem 32

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,
Ik heb het zelfde meegemaak.
Mijn man heeft mjj maanden bedrogen met een ex collega en om het nog mooier te maken ben ik zwanger van ons 4 e kindjes…

Anonieme

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Zou het liefst weer een gezinnetje hebben

Hoi allemaal,
Tja ik ben ook gescheiden sinds februari dit jaar.
Na aantal jaren langs elkaar geleefd te hebben, door omstandigheden die te lastig zijn om zo even uit te leggen.

We hebben 1 zoon van 8 jaar die moest huilen toen we het vertelde de avond voor sinterklaas.
Wat natuurlijk heel veel pijn deed voor alle drie.

De maanden gingen voorbij samen in een huis.
Op 18 maart kreeg ik bericht dat we een huisje toegewezen kregen.
Ik was nog nooit zo blij geweest.
De weken van klussen zijn aangebroken en ga te keer als een gek.
Alles lijkt goed te gaan en eindelijk zou ik rust krijgen!
Nou we zitten nu in juli en mijn leven is ondraaglijk!
Weet niet meer wat goed en slecht is, ben bang als mijn kindje terug komt van papa, met de gedachte hoe zal hij zijn, zal hij goed slapen, want dat doet hij niet.
Krijg gewoon afentoe flinke paniekaanvallen en zou dan willen dat ik er niet meer was, dat ik de pijn van het unknown niet meer hoef te voelen.
Waar we wonen voelt als een zwart gat. Is absoluut niet Mn thuis.
Ik kan me alleen nog concentreren op op stap gaan , verliefd zijn, en verder doet alles pijn!
Thuis zijn met mijn zoontje is ook heel moeilijk.
Ik heb een vriendje maar voel me zo ontzettend eenzaam en vraag me vaak af kan ik dit wel?
Zou het liefst weer een gezinnetje hebben.
De zon schijnt maar voel me zo klote.
Groet suzan

Suzan

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ik kan me zo vinden jou in verhaal.
Ook mijn partner en ik zijn uit elkaar gegroeid, van zijn kant kwam geen reponse als ik het aankaarten, toen eind van afgelopen jaar knoop doorgehakt, ik moet voor mezelf kiezen. we hebben nog een tijd samen gewoond en nu na de vakantie echt allebei apart. Ik heb alleen maar negatieve gedachten, wat is hij aan het doen, is die oude schoolvriendin niet meer dan hij zegt. het ging juist zo goed na de scheiding, toen gingen we praten, was het contact en gevoel weer goed.
Hij wil nu juist afstand wat me zoveel verdriet doet, was het wel de goede keuze. vrienden en familie zo weinig steun.
Dan heb ik geen kindje die tussen ons staat, maar de gedachtens maken je gek, onzeker en kan je niet jezelf zijn.

paulien

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Ik lig in scheiding

Na 3 jaar huwelijk en 10 jaar samen, ben ik op 27 jarige leeftijd moeder van 2 kindjes en lig ik in scheiding.

Iedereen keek tegen ons op, zo jong, 2e koophuis en 2 prachtige jongens. Helaas schijn bedriegt.

Er is zoveel gebeurd maar de genadeklap was het moment dat ik erachter kwam dat hij al 2 jaar contact heeft met een andere dame. Nadat ik hem confronteerde en zei dat hij koest kiezen of contact met haar en huwelijk voorbij of het huwelijk zonder haar dacht ik dat het tij zou keren.

Helaas. Terwijl hij al 2 weken weg was voor werk moest hij een dag langer op zijn werk blijven. Daar zat ik met een baby van 16 weken en een peuter van 2,5. Helaas kwam ik er pas maanden later achter dat hij met haar afsprak.

Leugen Op leugen volgen. Ik wil nog steeds eigenlijk niet scheiden, echter is er geen andere gezonde optie meer voor de kindjes niet en voor mij niet. Het vertrouwen is weg.

Zo pijnlijk, nu de angst of ik het wel 'alleen' met de kindjes red. Onzekerheid hoe de toekomst er uit gaat zien en boosheid hoe hij me dit aan kon doen terwijl ik het was bevallen.
Maar voor de kindjes strijdt ik voor een normale omgang....

Marjolein

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel veel herkenning in jouw verhaal. Ik voel de pijn, de angst en de onzekerheid. Ook de boosheid, heel begrijpelijk. Maar al die negatieve gevoelens ebben langzaam weg. (zo voelt het bij mij althans) Het kost tijd. Het is heel moedig van je om toch je best te doen om een normale omgang te creëren. Ondanks de pijn en verdriet die hij je aangedaan heeft, heeft wat hij gedaan heeft niets te maken met de kinderen. We doen als moeder denk ik heel veel voor onze kinderen en daar hoort ook een relatie met hun vader bij. Heel veel sterkte en blijf geloven in een goede toekomst.

J
Reactie:
Ik herken me ook ons dit verhaal. Ben 2,5 jaar getrouwd en 5 jaar samen. 6 weken geleden bevallen van ons tweede kindje. 2 weken na de bevalling gaf mijn man aan te willen scheiden. Hij heeft gevoelens voor een ander en wil doen waar hij zin in heeft en wat hij wil. Hiermee loopt hij naar mijn idee weg van zijn verantwoordelijkheden. Ik voel me leeg en gebroken en sta op stand overleven. Ik moet door voor mijn twee kinderen. Dat is zwaar.

San

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Ik hoop dat ik mijn leven weer op de rit krijg

Vorig jaar zomer dreigde hij mij te vermoorden. De politie is in totaal 4 keer geweest. Ze hebben een stop gesprek met hem gevoerd. Ik kwam er al snel achter dat hij een relatie had met mijn nicht. Mijn nicht die ik altijd alles vertelde. Ik voelde mij zo verraden. Ik kon geen kant op. Mijn (ex)man mishandelde mij geestelijk. Ik heb een wga uitkering van 1100 euro. Ik kon dus niets huren ( te duur en te weinig aanbod) en niets kopen ( krijg geen hypotheek). Uiteindelijk heeft mijn moeder een huisje voor mij gekocht en betaal ik haar rente. Ik ben niet alleen mijn man kwijt ( hoewel iedereen in mijn omgeving zegt dat ik beter af ben van die narcistische en dominante man), maar ook mijn 2 kinderen die ik nu nog maar 2 keer per maand zie. Ik heb aan mijn huwelijk ptss opgelopen en krijg over een tijdje behandeling. Ik hoop dat ik mijn leven weer op de rit krijg. Ook al is het financieel zwaar. Ik mis mijn kids erg. Hopelijk slijt het verdriet met de tijd wat.

Maaike

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Depressie ptss angst en paranoïde klachten en een burn-out

Hoi! Ik ben Bas 30 jaar ongeveer een maand nu officiëel gescheiden, van mijn vrouw +\- 8 jaar samen en een dochter van 6 was werkzaam in de horeca ; zit een jaar thuis met depressie ptss angst en paranoïde klachten en een burn-out

De leegte de eenzaamheid de emoties de achtbaan, het was de eerste 2 weken heel erg heftig, eenzaamheid somber alles wat klote alles zat tegen geen energie vreemd huis ( ben het huis uit gegaan) geen werk geen collega’s geen dagelijkse routine, alles was weg! Alles waar ik me aan vast hield me hele veiligheid weg. Na 2 weken ging het iets beter ik begon me draai te vinden in me nieuwe huis, en begon de nieuwe mogelijkheden te zien. Nu sinds 2 dagen weer een terug val , bevangen door eenzaamheid sombere toch wel depressieve gevoelens , niet meer zien zitten , het idee nooit meer gelukkig te worden. Had ik wel moeten scheiden en ga zo maar door, de scheiding was een goed doordachte keuze die we samen in goed overleg en meerdere gesprekken besloten hebben, mijn vraag aan jullie is :

Is het normaal zulke sombere gevoelens te hebben?
Is het normaal en hebben jullie dit ook, op een neer te gaan goeie dagen en zeer slechte dagen?
Word je ooit weer gelukkig met wel is waar een andere vrouw?
Vind je ooit de rust en de acceptatie van alles?

Groetjes Bas

Bas

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Ik kom volledig alleen te staan en weet niet hoe verder

Nu, anderhalve week geleden, vertelde mijn vrouw dat ze alleen en onafhankelijk verder wou. Dus scheiden. Ze had zich ontwikkeld in de spiritualiteit en wil zich daar verder in bekwamen. Mijn wereld is volledig ingestort. Ik hou nog veel van haar en zij van mij en wil graag als vrienden verder. Ik kom volledig alleen te staan en weet niet hoe verder. Ben in een week tijd een paar kilo afgevallen want ik krijg niets door mijn keel, kan tevens niet slapen en voel een enorme pijn, verdriet en angst op mijn borst. Het weerhoudt me om helder te denken want er moet een boel geregeld worden. We waren 18 jaar samen waarvan 8 jaar getrouwd en ontzettend dol op elkaar. Feitelijk nog maar die spiritualiteit heeft het huwelijk gewurgd. We wandelen nog samen om mij tot rust te krijgen en lopen nog hand in hand. Het is allemaal zo verwarrend. Straks naar de huisarts en hopelijk wat medicatie om tot rust te komen en vooral slapen. Mijn hemel wat heb ik een verdriet, zie de toekomst totaal niet zitten. Ben 65 jaar , en weet niet hoe verder.

Bert

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ze hebben de scheiding met zn drietjes bekokstooft

Hallo,
ik ben vanaf maart gescheiden
de manier waarop mijn ex de scheiding heeft ingezet vind ik zeer egoitisch en zeer inmoreel,hij heeft achter mijn rug om met vrienden de scheiding vior bereid een vriend van hem is met de buurvrouw vandoor gegaan en heeft zijn vrouw achter gelaten met een ziek kind ze hebben de scheding met zn drietjes bekokstooft,ik vind ht jammer dat hij niet eerlijk tegen mij geweest is ,ik kan deze man niet vergeven

umie

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Ik zal nu met pijn in mijn hart het contact moeten verbreken

We waren 20 jaar getrouwd in het jaar dat we zijn gescheiden.
Pas een jaar later heb ik het huis verlaten. Dat jaar was pittig. Ik viel 15 kilo af en leerde in die tijd veel over allerlei vrouwen die mijn ex had gehad in de tijd dat we getrouwd waren, waar ik nooit iets van had gemerkt. Toch kon ik niet boos zijn. Alleen ontzettend verdrietig en schuldig dat ik niet meer mijn best had gedaan. Ik trok in een eigen huisje 100 meter verderop. Het leek ideaal voor onze kinderen van 14 en 17. Het contact met mijn ex was met ups en downs. We hielden wel steeds contact en dat leek goed. We aten af en toe bij elkaar en bleven betrokken in elkaars leven. Tot mijn ex-man onlangs besloot een relatie aan te gaan met een vriendin van mij. Pas toen ontdekte ik dat ik niet over de scheiding en over mijn ex-man heen ben. Ik zal nu met pijn in mijn hart het contact moeten verbreken (behalve als het over de kinderen gaat), omdat ik er zelf anders de rekening voor zal moeten betalen en niet verder kom in mijn eigen leven. Ik zie ertegenop. Ook al weet ik dat het beter is voor mij. Loslaten sucks...

Petra

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
He Petra, zo herkenbaar voor mij, die tweede rouwcurve die opeens veel heftiger is dan je dacht. En dat je veel minder ver bent dan je dacht!

Het is voor mij nu 1,5jr na het moment dat ze het bommetje dropte en ik had het idee dat ik al hele stappen had gezet. Op een gegeven moment (scheiding al helemaal rond en afgehandeld) kwam ze terug ' om te kijken wat voor een soort relatie er misschien nog kon zijn'. Dat was afgelopen oktober. Tot begin januari was het erg leuk en toen ging opeens de emotionele deur weer dicht. Mid maart nog wel contact en weer in bed belandt, maar begin april toch de boodschap ' dit gaat nergens heen' maar laten we samen blijven genieten van de kinderen (We deden verjaarsdagen e.d. nog met ons zessen) en dan afgelopen vrijdag de melding ' ik ben iemand tegen gekomen die ik heel leuk vind en het is wederzijds'. Hoewel het nog pril is, is het voor mij het besef dat ze de mentale knop heeft omgezet en dus weer zoiets kan voelen....voor een ander en dus echt nooit meer voor mij.

Opnieuw zakt de bodem onder je voeten vandaag, opnieuw het gevoel van 'ik had haar het zo graag gegeven' en weer die enorme angst om alles kwijt te raken, mijn contact met de kinderen is goed, maar was nog best veel omdat we vaker ' bleven hangen, nog veel samen deden etc.)..en weer het schouderschokkend huilen en die eenzaamheid.

Het idee dat zij zich weer vermaakt, positieve energie heeft en met twinkels in haar ogen naar iemand kijkt...en dus nooit meer zo naar mij.....dat hij misschien op termijn ' met zijn zessen aan tafel zit' op mijn plek en ik er niet meer bijhoor, bij mijn gezin.

Een hele grote wake-up call dat ik eigenlijk 1.5jr nog hoop heb gehad (komt ook door jojo van mijn ex) en dat ik nog lang niet van haar los ben. Dat ik v.w.b. scheiden wel verwerkt heb dat we los van elkaar leven, maar dat ik nu moet verwerken dat onze levens los van elkaar staan.

Ik lees dat dit erbij hoort en dat dit nog vaker kan voorkomen (b.v. als de nieuwe dan ook echt aan de kinderen wordt voorgesteld o.i.d). En hoewel ik het heel graag wil om weer een warme deken te vinden, het gevoel dat er iemand 'in je hoek erbij staat' , weet ik dat in een relatie stappen (als zich al iets voordoet, wat helemaal niet zo is, want die apps enzo werkt voor mij niet zo), weet ik dat dat niet goed is. Dat ik eerst 'alleen gelukkig' moet zijn...en het doet pijn dat zij wel al zover is....voelt zo oneerlijk, terwijl zij de scheiding in gang heeft gezet en in al deze rouwprocessen steeds een stap verder is dan ik......als zij de stekker eruit trekt of een stap zet, is dat om naar een beter plek te stappen....voor mij daal ik dan steeds weer een etage dieper in de ellende.

En ik weet dat er licht aan het einde van de tunnel is en ik er sterker uit kom en het beter voor me is (deep down weet ik dat ik de laatste 10jr ook niet echt gelukkig was, steeds zoekende naar haar bevestiging, voelende dat er iets niet goed zat)..maar ik heb wat lichtjes nodig op weg naar dat einde...

Loslaten sucks!

B

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Is dit nu wat ik verdien?

Ik zou niet weten of dit helpt om mijn hart te luchten. Zonder met mij te praten heeft hij zijn moeder meegenomen en is hij naar mijn ouders gegaan om mee te delen dat hij wil scheiden. Onderweg heeft hij ook nog eens mijn broer en zus geappt dat hij wil scheiden. Enige wat hij tegen mij zei is dat het klaar is en verder heeft hij niet eens naar mij geluisterd. Ik heb hem meerdere keren gebeld, maar hij nam niet op. Ik heb vervolgens zijn moeder gebeld. Ze heeft gezegd dat ze onderweg zijn naar mijn ouders en dat ze mij niet meer wil, alsof ik met haar ben getrouwd. Ik ben daarna naar mijn ouders gereden. Ik woonde in Belgie en mijn ouders wonen in Rotterdam. Ik weet tot de dag van vandaag niet hoe ik anderhalf uur heb gereden. Ik was er met mijn hoofd echt niet bij. Nadat ik bij mijn ouders was stond hij gelijk op en hij ging weg. Hij heeft helemaal niet naar mij geluisterd.
Vervolgens heeft hij mij gedwongen om mijn spullen te pakken en te vertrekken. Hij heeft het slot van onze huurwoning veranderd, waardoor ik niet meer binnen kon. Ik stond voor een dichte deur. Ik heb ruim twee jaar zoveel tijd en energie gestoken in die woning, maar ik kon er niet in. Dat doet mij nog steeds veel pijn. Hij heeft een advocaat ingeschakeld en aangegeven dat hij het contact enkel via de advocaat wil hebben. Hij wil mij niet spreken. Hij heeft mij geblokkeerd. Mijn broer heeft contact gezocht om te vragen wat er gaande is, aangezien de scheiding zeer onverwachts is, want we hadden nog 3 dagen geleden een vakantie geboekt. Tegen mij broer heeft hij aangegeven dat het contact alleen via de advocaat gaat en dat hij ons niet wil spreken. Ik vind dit zo erg. Hij was beste vrienden met mijn broer, ze konden het heel goed hebben. Ik kan het echt niet begrijpen dat hij dit nu tegen mijn broer zegt. Wij hadden als inboedel goud. Dit goud was bij zijn moeder in een kluis. Thuis had ik een heel klein gedeelte van het goud (5 armbanden) en deze heb ik meegenomen. Nu geeft hij aan dat ik al het aanwezige goud in mijn bezit heb en dat ik het soort van mag houden zonder verrekening heen en weer. Dit terwijl hij het grote gedeelte heeft en die moeten wij naar mijn mening delen. Alles is nu bij hem gebleven. Hij heeft gelogen dat hij de huurwoning heeft opgezegd. Van de huurbaas heb ik begrepen dat de huurovereenkomst nog doorloopt en dat hij daar nog woont. Ik vind dit zo erg gemeen. Ik kan hier echt niet mee leven. Als het huwelijk duurzaam ontwricht is, waarom hebben wij dan nog paar dagen geleden een vakantie geboekt?
Hij heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel. Ik moest hem telkens op wijze dat hij de vaste lasten moest betalen, anders deed hij het niet. Ik ben een student en naast mijn studie heb ik altijd gewerkt. Ik heb een parttime salaris. Met mijn salaris betaalde ik tv en internet, want hij let er niet op en voor mijn studie heb ik internet nodig, ik wilde zeker weten dat het goed gaat met de betaling van het internet. Daarnaast betaalde ik water en vuilnisgeld, mijn eigen vaste lasten, zoals telefoonabonnement, benzine, zorgverzekering etc. Ik deed ook altijd de boodschappen. Ik heb meerdere deurwaarders moeten ontvangen thuis. Ik heb meerdere dreigbrieven ontvangen thuis, dat bijvoorbeeld gas en elektra wordt afgesloten. Daarnaast kreeg hij maandelijks verkeersboetes. Ik heb een parttime baan en hij verdiende ook niet prima. De vaste lasten en de boodschappen konden we net betalen, maar met de aanmaningskosten en verkeersboetes werd het te veel en dat konden we niet redden. Dit is twee jaar lang zo gegaan. Ik heb hem meerdere keren netjes verzocht om er op te letten. Hij heeft nooit geluisterd. Vervolgens kon ik het niet meer aan en heb ik hem de laatste maanden uitgescholden. Het werd me te veel. Ik studeer, daarnaast heb ik het huishouden, ik werk en dan moet ik ook nog elke avond uitreken hoeveel we nog over hebben, terwijl meneer het niet boeit. De laatste dag hadden we dus ook weer ruzie omdat hij zijn duo schuld niet had betaald en dat er weer een dreigbrief was gekomen. Toen zei hij het is klaar en hij ging dus weg om zijn moeder op te halen. Ik vind dit zo kinderachtig. Ik heb zoveel moeite gedaan, zoveel slapenloze nachten, zoveel boetes afgelost. Meneer was een wanbetaler bij zijn zorgverzekering, ik heb voor hem een nieuwe verzekering gevonden en zijn schuld bij de oude verzekering afgelost. Bij elke instantie had hij wel iets. Is dit nu wat ik verdien? Ik heb heel veel pijn.

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Hoe ga ik hiermee om om mijn zoon niet kwijt te raken

Naar de scheiding had mijn ex al snel een jongere vriendin in huis , nu is mijn probleem dat zei mijn zoon inpalmt mijn zoon zegt zelfs ik hou van je tegen haar wat ik ongepast vindt ze zit er boven op en probeert hem voor zich te winnen samen met mijn ex . Ik probeer hem duidelijk te maken dat houden van en iemand lief vinden wat anders is . Ik krijg daar ook een raar gevoel bij en weet eigenlijks niet wat ik hier mee moet kinderen horen toch dtt te delen met de ouders heb ook het gevoel gehad dat ze hem tegen mij opzetten , mijn zoon is 7 ja als daar geen regels zijn en alles leuk is dat trekt natuurlijk . Hoe ga ik hiermee om om mijn zoon niet kwijt te raken

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Slachtoffer van manipulatieve mishandeling

Hoi

Ik wil even delen waar ik mee zit.
4 jaar geleden leerde ik de vrouw van mijn leven kennen. Zij is van Franse origine en was gelovig (islam). Ik Belg zijnde heb mij bekeerd we zijn snel samen gaan wonen en religieus getrouwd iets later zijn we voor het echt getrouwd.
Het duurde echter niet lang voor ze zwanger was.
Na de geboorte van ons kindje ging alles goed maar zij had toch de drang een dubbele nationaliteit aan te vragen en achter mijn rug het adres van hun bij de moeder te gaan zetten. Dit was blijkbaar mogelijk aangezien ze loog en zei dat we feitelijk gescheiden waren. Goed ik was mij van geen kwaad bewust daar ik haar toch vertrouwde 3 maand na de bevalling hadden we opnieuw het heuglijke nieuws dat ze zwanger was.
Nu is ze 8 maanden ver, ze vertelde me dat ze even tijd nodig had en ging bij haar mama op verlof voor enkele dagen. De 2 dagen voor vetrek zijn we nog intiem geweest met veel liefde, ze is vertrokken ze zei ik zie U graag, ik ga U missen.... .
Nu 8 dagen later vroeg ik of ze aub wou terugkomen dat ik haar zo ontzettend miste.
Dat schoot blijkbaar in het verkeerde keelgat en als reactie had ze alles gezegd tegen haar moeder wat ik ooit verkeerd deed tegen haar op deze 4 jaar alsof dit alles op 1 dag gebeurd is. Ik heb haar nooit mishandeld of bedrogen. Nu is die ma haar beginnen moeien met als resultaat dat mijn vrouw zei dat ze nu niet meer verder wil. Ik weet dat haar moeder veel invloed heeft op haar en zij met voorbedachte rade alles zo gepland had. Ze stelt haar dochter voor een ultimatum en ze is te blind om te zien dat dat fout is.
Nu ben ik alleen in België achtergebleven op tijdelijke werkloosheid door de actuele coronacrisis.
Gisteren zei ze ik mis je en ik zie U graag ze toonde zelfs uitdagend haar borsten zonder dat ik ernaar vroeg.... vandaag echter radiostilte en als ik vroeg of ze me negeerde reageerde ze heel koud en zei ze dat ze niet meer verder wou.
Ik ben ten einde raad, ik was gelukkig 2e kindje op komst nu riskeer ik van alles te verliezen en datvmijn kinderen naar Frankrijk trekken.
Ik sta volledig machteloos en voel mij het slachtoffer van manipulatieve mishandeling. Langs 1 kantvgafvzr mij hoop en langs de andere kant zei ze ik wil scheiden het is een flop onze relatie....
Ik weet dat we een liefdevolle relatie hebben en waar er veel in gelachen word,
Soms hadden we wel eens een meningsverschil maar voor mij is dit toch donderslag bij heldere hemel.
Het verdriet voor dit verraad is onbeschrijflijk.

Depoorter Glenn

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Toch heb ik een enorm gemis

Een leuke en warme familie heb ik niet. deze kreeg ik er wel bij toen ik op 17 jarige leeftijd mijn ex man leerde kennen. 18 jaar lang heb ik deel uitgemaakt van dezew arme kloek en we deden veel samen. alle feestdagen werden gevierd, we deden leuke uitstapjes en er waren leuke verjaardagsfeestjes.
Nu bijna 2 jaar na onze scheiding is mijn contact met hen nog best ok en vragen ze mij af en toe nog om ergens bij te zijn. maar toch heb ik een enorm gemis. Ik heb het gevoel dat ik mijn kinderen enorm tekort doe doordat ik hen dit allemaal niet kan geven.
Ik weet dat ze veel van de dingen die ik doe afkeuren en vertellen dit ook aan mijn kinderen. Ik geef ze te laat eten, zit teveel op mijn gsm, ga te vaak naar feestjes, drink wijn, leg ze te laat in bed, doe niet genoeg voor school, heb een foute vriend......
soms vraag ik me af of het niet beter is als ik verhuis en ze 100% bij mijn ex laat omdat ik precies toch niks goed kan doen.

linda

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 32 - Gevolgen van gezamenlijk gezag na echtscheiding

Gevolgen van gezamenlijk gezag na echtscheiding:
Ik ben erg benieuwd naar ervaringen op het gebied van gezamenlijk gezag na een echtscheiding. In het bijzonder ben ik benieuwd naar ervaringen op het gebied van misbruik van machtspositie als gezaghebbende ouder (door een van de ouders). Dank alvast voor jullie input!

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 33 - De eenzaamheid doet ontzettend pijn

Ik heb de meeste verhalen over langere tijd nu gelezen en heb besloten zelf mijn verhaal ook eens te delen. Meer ook omdat de grote klap nu pas is aangekomen na bijna een jaar.
We kregen op een ochtend onenigheid en we besloten om pauze te nemen. We waren al langere tijd als broer en zus aan het leven. Ik ging een week bij mijn ouders slapen. Al snel kreeg ik door dat ze niet eerlijk was en al met datingapps bezig was. Zo onrespectvol. Nog geen dag na de breuk. Naaktfoto's vlogen voorbij. Ik kon alles lezen en zien aan vieze chats want onze foto's van de telefoons waren verbonden.
Bij mij was toen ook besef dat we dit door moesten zetten, ook voor de kinderen. Toen 7 en 2,5.
Na een hele heftige periode nadat ze 2 maanden na onze breuk al iemand in huis nam, ben ik het nu gaan verwerken en dat komt nu harder aan dan ik had verwacht. De eenzaamheid doet ontzettend pijn. Aan de andere kant heb ik twijfels of ik überhaupt nog wel samen wil zijn met iemand. De kids hebben op den duur toch ook een vrouwelijk rolmodel nodig in huis. Ben ik daar wel klaar voor?
Het is misschien gek om het van een man te horen maar ik heb zo'n behoefte aan genegenheid en warmte.

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
het zelfde maar dan bij mijn exman

thea

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Meer vaders die er nu alleen voor staan?

Hallo ik ben nu een half jaar gescheiden van de moeder van mijn zoon van 4 jaar ..
De moeder heeft definitief een punt achter de relatie gezet dit heb ik na een half jaar nog steeds niet kunne verwerken .. ik praat me alleen maar een schuld gevoel en ben zelf super onzeker over alles na deze scheiding …
Nu aantal dagen geleden heeft ze me verteld dat ze een nieuw iemand heeft leren kenne dit maakt het voor mij nog lastiger ..
Dag en nacht ben ik bezig met gedachtes over haar en haar nieuwe vriend mijn leven staat gewoon stop. Ik ben alleen maar aan het denken hoe goed we het met zijn drieën hadden kunne hebben als we er gewoon voor gevochten hadden maar ik ben de enige die er voor wou vechten zei helaas niet meer .. En als ik haar nu zie is ze dolgelukkig met haar nieuwe scharrel

Mensen geven me advies om het naast me neer te leggen ik probeer dit maar het lukt gewoon niet !!!

Zijn er hier nog meer vaders die er nu alleen voorstaan ?

Tips zijn altijd Welkom Dankje!!

Dennis

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Dennis,

het is een hele achtbaan waar je in terechtkomt.

maar je bent niet alleen er zijn meer vaders die er alleen voorstaan. waar ik er 1 van ben.

mocht je willen praten dan laat maar weten.

groet Robert

je bent niet alleen

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Hij liet ze toe om ons gezin te vergiftigen

Ik verhuisd naar Nederland voor de liefde . Ik ben met veel haat ontvangen door zijn familie maar ik dacht ahh ja die zijn niet belangrijk , we houden van elkaar en dat is alles wat belangrijk is . Wist ik veel …
Later veel later , 2 kinderen verder , realiseerde me dat het niet persoonlijk was . Deze mensen zijn pure kwaad : ze hebben geen vrienden , alleen maar klachten en zeuren over een ander en het was nooit hun schuld .
Nu ben ik van bewust dat ik mijzelf kwijt ben geraakt om iedereen te pleasen en niet voor mijzelf op te komen , mocht ook niet van mijn man . Hij liet ze toe om ons gezin te vergiftigen en ik voelde me machteloos van .
Nu kies ik voor mijzelf , ik ga scheiden ! De angst is enorm , alleen , zonder familie , zonder hoge inkomsten , hoe red ik dat ? Ik kan mijn kinderen geen dag willen missen op deze leeftijd. Ik wilde zo graag mijn liefde delen met hun en hem maar dat gaat niet meer .
Ik word al licht in mijn hoofd als ik er aan denk dat ik nooit meer de haat van mijn schoonfamilie ga voelen en dan komt de angst weer . Moet ik de rest van mijn leven alleen zijn ? Zonder partner ? Waar ontmoet je iemand op een leeftijd van 40+…?

Anna

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 36

Na een huwelijk van 28 jaar wilde mijn ex vrouw scheiden. Ze trok mijn somberheid en depressie gevoelens niet meer.. Of ik dit Express voel... Woon nu 5 maanden alleen en valt zwaar tegen. Mis mijn huis, gezinsleven giga.. Gaat het gemis, verdriet en pijn ooit weg?

Rob van Schaik

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 37

Na een lange tweede relatie van 25 jaar heb ik besloten om er een punt achter te zetten.
Ik ben 68 jaar en besluit eindelijk voor mijzelf te kiezen. Voor het eerst van mijn leven durf ik voor mijzelf te gaan. Maar het gaat met veel ups en downs gepaard. Ik heb geen huis en woon nog samen met mijn ex. Ik vind het een hele nare situatie. We praten haast niet met elkaar, maar komen elkaar een paar keer per dag tegen.
Ik heb het financieel altijd goed gehad, maar ook dat zal een stukje minder worden.
De hoofdreden van mijn keuze is dat mijn ex man driftig is. Het gebeurd altijd op een voor mij onverwacht moment. De keren dat hij driftig werd staan in mijn geheugen gegrift.
Ik begon mij steeds meer in te houden en aan te passen en voelde een lichte angst voor hem.
Ik dacht ik moet op tijd weggaan voordat ik de energie niet meer op kan brengen.
Ook was ik niet overtuigd dat de situatie beter zou worden.
Ik voelde mij regelmatig ongelukkig en toch ook
wel een beetje onderdrukt door hem. Ik heb nooit echt van zijn karakter gehouden en voel ook een grote aversie tegen hem.

Nu probeer ik vooral positief te blijven en mij te focussen op een eigen woonruimte.
Het valt niet mee, maar desondanks blijf ik achter mijn keuze staan .
Ik hoop dat ik een beetje een voorbeeld kan zijn voor mensen die nu in een ongelukkige relatie zitten.
Je bent nooit te oud om te scheiden en er weer wat van te maken.



Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 38

Ben eenzaam na een scheiding een huwelijk van 28 jaar.. woon nu 5 maanden alleen en is moeilijk, wie het er tips?

Rob van Schaik

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten