Echtscheiding ervaringen

Ik zat zelf in mijn relatie met mijn exvrouw die mij geen echte eerlijke kans wilt geven op verbetering, alles op mij afschuift. Niks wilt weten van therapieën of psychologen omdat ze gewoon vind dat het vanaf het begin goed had moeten zijn. Het is oneerlijk als er geen liefdeshandleiding is en iedereen door het leven probeert te navigeren door zijn of haar best te doen maar soms fouten maakt en niet vergeven kan worden.

Hier ook, man niet al lang met issues en kan dingen niet verwerken. Nu heeft hij gezegd dat hij wilt scheiden. Terwijl hij niks wilt qua hulp. Je staat gewoon machteloos.

Hier ook: 12 jaar samen, 6 jaar getrouwd. Sinds 3 jaar een droomwoning. Komt er ineens mee dat hij wil scheiden. Daarna dat ie ook nog eens verliefd is op een ander, toen nog het nieuws dat ie kennelijk al jaren niet meer gelukkig is. Ik hou zielsveel van hem en wil hem absoluut niet kwijt, maar een kans krijg ik niet. Van therapie wil ook hij niets weten

21 jaar samen waarvan de laatste 5 jaar echt wel een dingetje is. We hebben 3 kinderen (14,12,5). laatste is een lieve meid. Ik ben een paar jaar geleden ff er tussenuit geweest, slechts een paar weken. Daarna ben ik naar psycholoog gegaan met een vervolgstap door een andere partij. Dat ging geld kosten maar ik had het er voor over. Zij gooit de deur dicht en zegt dat het niet aan haar ligt. Dus kans op hereniging zat er ook niet. Ik werk, zij niet. Ik draag bijna alle kosten, zij niet. Ik vroeg aan haar: nu alles zo duur is geworden kan je toch ook meehelpen aan de financiele situatie. Dat doet ze een beetje. Maar de stres is thuis gewoon niet uit te houden. Ze wil gewoon nergens aan meewerken en dat is echt lastig. Momenteel verblijf ik bij mijn broertje. Het is geen echte uitzicht zo. Ik kan zo niet verder.

Beste ik heb vandaag ook de bom gehad 3 kindjes 10 jaar alles gegeven ineens voelt ze niets meer, en kwam ik erachter dat ze opdating site's zat te sturen met andere venten de adredaline vloog door mijn aders ben er kapot van gewoon uit het niets, alz ik praat over therapie etc wil ze er niets van weten, ik voel mij verloren mijn dochter 3 jaar zoontje 7 en 6 ben volledig op alles kapot van de ene op de andere dag

Hallo ik woon sinds juli alleen en ook gescheiden na 27 jaar samen .. ik heb zelf de beslissing genomen omdat ik heel ongelukkig was in onze relatie
Nu is er periode waarin ik heel veel onbegrip en boosheid vanuit omgeving ervaar wordt nog steeds als de schuldige aan zien de dader
Wat problemen ook met de kinderen die niet willen komen en de papa die nu zo iets heeft van zit maar op de blaren … voel me heel alleen ook al nog steeds zeker van mijn beslissing

Dit is wat nu bij mij gebeurd, echter is de vrouw in dit verhaal de persoon die t geen eerlijke kans wilt geven en op is.

Al 20jaar samen, waarvan 3jaar getrouwd. Mijn man is zoo ongelukkig, hij doet zijn best maar ik werk als irritatie voor hem. Hij ergert aan alles wat ik doe en zeg. Loop een beetje op de tenen thuis. Ik krijg het gevoel dat ik nooit goed genoeg kan zijn. Hij is sinds we getrouwd zijn en kind hebben niet meer zoals het toen was. Hij leeft in verleden. hoe toen prachtig was, toen we geen kinderen hadden. Pandemie heeft veel veranderd, werkt sindsdien thuis. Hij ergert zich zelfs als ik thuis kom en blij ben. Ik ben niet uit of depressie bij hem speelt of omdat hij niet wil toekennen dat liefde over is bij hem. We hebben zeker nog goede momenten maar ik krijg sterk het gevoel dat hij eigenlijk moe is van mij. Dus ik vrees dat ik dit ook ga horen op zeer korte termijn. Wat je man zegt. ik wil het niet meer.

Sandra waarom was je ongelukkig in je relatie? nooit gecommuniceerd met elkaar?
Samen praten en kijken waar het aan ligt had misschien geholpen maar het is wel lastig om over je gevoelens te praten.

Wat een herkenbaar verdrietig verhaal. Hier 23 jaar samen, laatste jaar struggles maar ik dacht dat we het goede pad gevonden hadden tot dat hij vorige week zei dat hij weg wil, niet gelukkig is en het niet meer trekt. Ik ben kapot. Twee pubers thuis, een huis wat we aan het verbouwen zijn. Wat een stress en zo ontzettend pijnlijk. Ondanks dat we gewoon met elkaar praten en weten dat we het huis af moeten maken (voor een van de twee die er blijft wonen of voor de verkoop) en we kinderen hebben blijven we dus nog wel met elkaar in gesprek. We moeten maar oh wat doet het pijn te wonen met iemand die niet bij je wil zijn

ik lees nu je reactie en wat een droevenis voor je. Ik hoop dat het inmiddels een beetje beter is geworden voor jou en de kinderen.
Veel sterkte

Egostic i have to say

Mopperen, mopperen, geen respect, dat was voor leven in goede slechte tijden. Kinderen willen, is dat voor kinderen of voor jouw?
Jij hebt een keus gemaakt, en nu weg gaan??

Hoi Louisa
Ik zit in dezelfde situatie als jij, ben ook bezig met een woning te zoeken. Gelukkig heb ik m'n zoon die bij ons woont en een baan heeft. Ikzelf heb een klein inkomen waar ik geen huis van kan huren. Het is zo frustrerend dit. Ik begrijp wat je doormaakt, zelfde hier. Ik word hier heel moe van, en hoop dat ik snel hier uitkom. Zoals je ziet ben je niet de enige. Ik wens je veel sterkte.

Hoi Louisa en Maaike,

Bij mij precies zo' n situatie. Ik heb mij ook altijd qua baan/diensten aangepast aan de werktijden van mijn ex man. Het combineren van de zorg voor mijn 2 kinderen en mijn werk heb ik altijd heel zwaar gevonden. Daarbij heb ik veel meegemaakt in mijn jeugd en heb ik alleen nog een moeder wie in het verpleeghuis woont. Geen sociaal vangnet. Wel 3 hele lieve vriendinnen.

Mijn ex man heeft zich in een enorm tempo spiritueel weten te ontwikkelen en is zo te ontdekking gekomen dat hij niet meer met mij verder wilt. Dit vooral vanwege mijn depressies. Dit is een ruim jaar geleden, vlak voordat we zijn begonnen aan een rigoureuze verbouwing. Dus deze verbouwing ondergaan in de wetenschap dat het voor een ander zou zijn. Tegen beter weten in, in de hoop dat hij nog bij zou draaien.
Nu ruim een jaar later is de scheiding zo goed als rond en ben ik mentaal compleet ingestort. Op mijn werk, wat mij altijd zo ontzettend veel voldoening heeft gegeven,
heb ik mij ziek moeten melden. Angst- en paniekaanvallen en suïcidale gedachten hebben mijn leven beheerst. Het gaat nu iets beter maar het voelt nog steeds elke dag als overleven in een hel.
Ik merk dat ik nog veel van mijn ex- man houdt. Maar hij is compleet veranderd. Ik kan het nog niet accepteren dat het gezin uit elkaar wordt getrokken. I.t.t. wat Louisa aangeeft, hadden wij nagenoeg nooit ruzie. Dat is natuurlijk ook niet goed, maar voor de kinderen was het een veilige omgeving. Zij hadden de scheiding totaal niet zien aankomen. Hun leven wordt totaal overhoop gehaald. De oudste gaat naar de middelbare school, de jongste (wie hoog- sensitief is) naar groep 7. Ik maak mij zo' n zorgen om hen.

Ook ik heb geen zicht op een huis. Uitkopen of bij lenen (i.v.m. een koophuis) is totaal geen optie en pas een jaar ingeschreven voor een sociale huurwoning. Particuliere huur veel te duur bij 20u werk. En uitbreiding van werk totaal geen optie, aangezien ik nu langdurig ziek ben en we bovendien geen vangnet voor de kinderen hebben. Mijn ex man ziet het probleem niet. Hij vindt dat de kinderen oud genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen. Hij is ook van mening dat zij zelf kunnen opstaan (m.b.v. de wekker) 5 dagen per week. Beiden hebben wij zeer vroege diensten. Wij hebben gekozen voor co-ouderschap.

Het feit geen zicht te hebben op een huis en het feit dat ik niet inzie hoe het werk te combineren met de zorg/opvang voor/van de kinderen, breken mij totaal op. Ik maak mij de grootste zorgen om hoe het de kinderen zal vergaan.

Ik hoop snel een klein lichtpuntje te zien, maar deze is nu nog ver te zoeken.

Sterkte beiden!

ik snap je gedachtengang en angst.. maar met 20 uur werk en toeslagen en co ouderschap kom je een heel eind en kun je wellicht wel particulier huren. denk daarbij aan de huurtoeslaggrens. Zorg ervoor dat je niet meer dan rond de 30 k vermogen max hebt anders verlies je je toeslag.

maak eens een proefberekening op de website van de belastingdienst dan weet je het ongeveer.

toeslagen gaan in per de eerste van de maand let daarop als je verhuist.

verhuis je bijv. op 2 april dan heb je die maand geen recht, zet je de verhuisdatum op 31 maart dan heb je per 1 april wel recht.

De angst maakt je het meest onzeker , toch komt alles stap voor stap op zijn pootjes terecht

Beste Louisa,

Ik heb een vergelijkbare situatie. Ik raakte in een depressie met alcohol nadat ik 9 jaar lang voor onze drie kids zorgde. De depressie kwam nadat onze vierde kind 1 werd ongeveer.

Dit kwam door meerdere dingen. Corona en het overlijden van mijn vader. Maar ook tijdens de zwangerschap verhuizen en een puppy. En nog zooooveeeel meer. Ik voelde mijn man tussen mijn vingers wegglippen en ik begon de moed te verliezen.

Hij heeft in mijn depressie zijn best gedaan om te laten zien dat hij er voor me zou zijn. Ik ben hem daar ook dankbaar voor geweest en ik heb het hem meerdere malen aangegeven.

De afstand die hij nam daarna, net als bij jou, bleken later een voorbode te zijn van het feit dat hij een ander had ontmoet. Een andere man wel te verstaan.

Ook voor onze kinderen vind ik het hartverscheurend. Met name omdat mijn man beweerd bi te zijn en de schuld bij mij neerlegt. Mijn intuïtie zegt me dat hij gewoon altijd al homo is geweest.

Helaas zijn wij nu beland in een vechtscheiding. Het is zo hard en vreselijk allemaal. Ik huil elke dag.

We hebben nu co-ouderschap. Het gaat niet soepel. De dagen dat ze bij hem zijn, neem ik echt de tijd om mezelf terug te vinden en langzamerhand moet ik gaan werken.

Hij betaalt namelijk ook nog eens niks. Ik ben nu op deze site, omdat eigenlijk iedereen om me heen me behoorlijk steunt, maar allemaal hun eigen leven hebben. Ik gun ze dat ook. En mijn eigen leven is weg.

Dit gaat allemaal nog een staartje krijgen voor de kinderen, die allemaal nog jong zijn. Ik maak me ook ernstige zorgen om hun ontwikkeling.

Ik wens je sterkte.

Hallo Louisa
Je uitgangspunt is verkeerd je hebt van uit de ander geleefd
je moet voor jezelf gaan leven.
Dan gaan deuren weer open en komt het perspectief
ik ben aan het scheiden ik zie het als een nieuwe kans
een nieuwe liefde te krijgen
woonruimte is altijd een probleem
ik wil graag met je praten
maar hier contact gegevens plaatsen lijkt me nogal riskant

Ik doe ook NIETS thuis, ik kan niet lopen, ik heb emobolie/trombose, problemen met lever (mijn schuld), embolie/trombose, Tinnitis, .. Desalniettemin veel gewerkt in het verleden en genoeg geld (dat helpt).
Mijn vrouw doet bijna alles.

Waarom niet zorgen over jouw man, vechten is slecht.

Je bent getrouwd en jij (ook jouw man) hebben een belofte gemaakt (wat betkent dat tegenwoordig)

Sorry,jij hebt hersenen, waarom heb jij getrouwd (mensen veranderen, niet daarna mopperen AUB)

Louisa
Ook ik ben net twee weken bij mijn man weg.
Hij wilde niet meer na 35 jaar.
Ik was vanaf het begin stapelverliefd op hem en ik heb altijd de signalen gezien dat hij met andere vrouwen flirtte en als we in gezelschap waren hij liever met andere vrouwen praatte als met mij.
Toch bleef ik hem trouw.na mijn post parfum depressie kon hij niet met mij dealen zei hij en heeft toen vier maanden een (geheime)relatie gehad.
Na onze tweede kind en weer een post partum depressie had hij weer een affaire die wel is uitgekomen en met die kwam ook de eerste uit.
Zijn reactie was ach één of twee keer dat maakt toch niks uit.
Toch bleef ik trouw maar wantrouwde hem wel omdat het gedrag met naar andere vrouwen kijken,praatten,aanraken niet veranderende
Hij deed niks om mijn vertrouwen terug te winnen.
Na veel gesprekkken,discussies(die ik niet kon winnen omdat hij gelijk zijn stem verhief)
Had ik gevraagd om even met zijn tweeen weg te gaan evt relatietherapeut.
Maar hij had nergens zin in.
Tot overmaat van ramp overleed mijn moeder in augustus jl. en raakte ik weer in een soort depressie.wederom kon hij hier niet mee om gaan en besloot in februari de relatie te beëindigen.
Nu voel ik me leeg,aan de kant geschoven en een nieuwe depressie steekt de kop op.
Mijn toekomst?welke toekomst……..kan moeilijk alleen zijn
Xxxx bianca

Herkenbaar verhaal.. bij mij is het andersom , alleen zonder kinderen…

en hij is zeker; voor ons is het te laat

Loving yourself by taking good care of yourself and looking feminine and being feminine will hopefully bring your husband back. Being femine means loving unconditionally. Saying that

Ik begrijp deze wereld niet, als trouwen dat is voor (ook voor gemeente) een belofte voor het leven (by the way I reply in Dutch and I am, but i am afraid to say that by now English is better than Dutch.

To English
(Where I am upset, you are married, from both sides promises have been made (good and bad times I think is the most important)
Where I am upset is that you enjoy yourself is a gym (very negaitive indication to me)
Why do you need this?
Anyhow please stay your marriage promise (you did I think)
If your husband goes astray so be it, depends if you are loyal.
Still you choose him because of a reason I think.

Please be caring to your husband, perhaps he changed, but accept and accomodate, you are the wife and that is your duty even if husband detiorates, life is there, restaurants, money. If he wants to divorce is of course NOT good at all, and I would not accept, but did you do what you could ?


As for me a gym is not good, there is other things to be exhausted, if my wife would go to gyms I would be sad. (by the way married for well over 20 years)

Sterkte hopelijk krijg je wat rust, communicatie, vertrouwen en begrip is belangrijk. Bij mij was het er alle3 niet meer

Pak een sport op of activiteit, dan val je als een blok in slaap in de avond en denk je minder na over alle gezeik

Mag ik vragen welke vorm van behandeling je gaat krijgen voor je PTSS?

Ik zit in exact dezelfde situatie, niet gemakkelijk

Heeft iemand tips om er beter mee om te kunnen gaan?

Ik heb zelf vandaag de papieren getekend na 12 jaar samen te zijn geweest. Ik heb er veel verdriet van. Geef het tijd. Schrijf het van je af in een dagboek. Alle emoties moeten erin! Huil als het kan. Ga er zelf ook op uit en praat met mensen die dicht bij je staan. Ik ben er ook nog lang niet, maar het helpt wel. Ik ben al eerder gescheiden en ben daar ook overheen gekomen. Het is een enorm pijnlijke tijd maar tijd heelt alle wonden. Niet bij de pakken neerzitten!

Jouw weg van groei gaat nu beginnen. Vertrouw mij erop dat je er als een veel mooier en sterker mens uit komt. Dit kan een paar jaar duren. Dit is nu het pad dat je dient te bewandelen. Erg pijnlijk en heel erg zwaar. Maar het moet en je zal ervan groeien. Dat ziet een toekomstige partner straks in jou. Vertrouw me. En je zal een betere ,grotere lierde krijgen dan ooit. Veel meer in evenwicht. Alle sterkte.

Bedankt voor de lieve reacties

Hoi, hoe is het nu met je? Heb je kracht en troost kunnen vinden? Ik zit in dezelfde situatie en het is alsof ik mijn eigen verhaal lees. Ik voel me precies zo, gebroken. Mijn man wil scheiden. En is heel zeker van z’n zaak en lijkt veel haast te hebben. Hebben jullie ook kinderen? Wij hebben 3 kinderen die ik geen dag kan en wil missen. Ze zijn alles voor me!

Ik maak nu ook een scheiding door, dit na huwelijk van 31 jaar, en jaren zorgen voor onze lich.gehandicapte zoon die helaas is overleden in 2021. Mijn man gaf vorig jaar aan om te willen scheiden, maar weet nu al een tijdje omdat hij al meer dan een jaar vreemd is gegaan met een ander. En zowat samen woont. Het is soms nog onwerkelijk, maar voel mij na gesprekken met psycholoog en lieve mensen om mij heen dat ik de moeite waard ben en voel ik mij nu steeds sterker worden. Wel met vele emoties die je echt moet ondergaan….

Dit is allemaal zo herkenbaar. Ik heb helaas geen tips want ik ben ook nog op zoek naar dat straaltje geluk. Niks maakt me blij en ik mis het gezin zo. Ex gaat door met nieuwe partner en ik ben alleen en voel me verlaten, ingeruild en bang dat ik nooit meer gelukkig word.

Ik ga nu door hetzelfde heen. Alles draaide om mijn partner waar ik al 12 jaar bij ben.

Hoi Bianca,
Wat erg om te horen, 38 jaar is lang. Ik heb hetzelfde meegemaakt, mijn vriend wou opeens weg na 20 jaar. Hij vertoonde al een tijd vreemd gedrag, opeens veel sporten en uitgaan met veel jongere collegas. Als ik er iets van zei werd hij boos. Hij wou er ook niet meer over praten, relatie therapeut heb ik nog geprobeerd, maar naar 1 sessie is hij afgehaakt want ik had alles verkeerd gedaan. Zo 20 jaar weggegooid. Terwijl ik net als jij altijd alles heb gedaan. Hem verzorgd tijdens ziekte, het huishouden, koken, vakanties geboekt, echt alles. Heel veel kwam er niet terug. Ik heb ook teveel over me laten lopen helaas. Het erge is dat mijn vader net een paar weken daarvoor was overleden en dat ik mijn baan had opgezegd om voor hem te zorgen want hij was ziek. Dus ik was alles kwijt. Toen ik op mijn allerzwakst was, en hem nodig had, ging hij weg. Het is nu een jaar geleden, en het gaat inmiddels iets beter. Ook ik was totaal in shock en heb denk ik 7 maanden zwaar depressief rondgelopen, ik kon niks meer. Ik loop nu nog steeds bij een psycholoog. Al die herinneringen zijn zo moeilijk, ik moet ook weer helemaal opnieuw beginnen. Ook ik heb me lang schuldig gevoeld, had ik maar meer gedaan etc. maar dat moet je proberen van je af te zetten. Je hebt al heel erg je best gedaan . De ander zit ook in de relatie en moet er ook moeite instoppen, het komt van twee kanten. Ik wil je veel sterkte wensen, verzamel lieve mensen om je heen die je erdoorheen slepen.

Hoi Suus,
Dank je wel voor je reactie en helaas ook je herkenning. Ik wens jou veel kracht om dit proces van rouw te doorstaan. Het lijkt of het alleen maar moeilijker wordt de laatste dagen. Ik moet er doorheen zeggen mijn psycholoog familie, vrienden en psycholoog maar wil dit diep in mijn hart helemaal niet.

Hallo Mama,

Wat een verhaal, 30j is niet iets dat je zomaar op één twee drie kan uitwissen of een plaats geven. Dit gaat serieus wat tijd nodig hebben.

Je kan het vergelijken met iemand die overleden is waarvan je veel om gaf, rouwen. Met het evrschil dat deze persoon nog springlevend is en doorgaat met het leven met een andere partner.

Weet dat zulke verliefdheden amper standhouden, maar dit is voor jou geen troost.

Probeer toch begeleiding te zoeken van een therapeut om je hier doorheen te slaan.

Hallo,

Hier idem, plots na 20 jaar huwelijk wil mijn man niet meer verder. T is te zeggen hij zegt al 3 weken ik heb tijd nodig, maar wil niks van mij weten, terwijl ik al 2 maand aan het vragen was "wat scheelt er je bent anders dan anders" kreeg ik steeds als antwoord "er is niks" om dan nu uiteindelijk toch te horen dat er hier en daar dingen hem dwars zaten, dat vond ik niet fair van hem, hij gaf ons niet eens de kans om aan de "problemen" te werken. Ondertussen is zijn gevoel voor mij nihil. Dus daar sta je dan 41jaar, 21jaar samen geweest en plots alleen.

Hallo mama,

Ik leef ontzettend met je mee, mede omdat ik in dezelfde situatie zit. Mijn man heeft na 34 jaar samen zijn waarvan bijna 25 jaar getrouwd ook aangegeven niet meer verder te willen. Of er een ander in het spel is, hij zegt van niet. Maar eigenlijk weet ik het niet zeker.

Het is alsof hij een ander persoon is geworden. We hebben 2 kinderen. Niemand begrijpt er wat van. We waren “ echte maatjes”, weinig conflicten en nu de kinderen groter zijn veel op pad samen. Hij leek mij op handen te dragen, maar niets is minder waar.

Ik lees nu het boek “mannen in midlifecrisis “ van Josine van Dongen”. Alles wat zij omschrijft is herkenbaar.
Het verdriet en ongeloof is ontzettend groot en bijna niet te omvatten. En inderdaad voelt het als een rouw proces.
Wat ik vooral lastig vind is dat het de hele dag in je systeem zit. Het heeft tijd nodig en na zoveel jaar samen zijn kan dat best nog even duren.
Je leven weer anders inrichten, je toekomst plannen, maar ook het samenzijn als gezin.
Voor de kinderen is het vooral niet te begrijpen, zij hebben dit ook niet zien aankomen. En hoe leg je dat uit, als je het eigenlijk zelf nog niet begrijpt.

Mijn therapeute geeft aan lief te zijn voor jezelf, jezelf te omarmen en te focussen op jezelf en je toekomst voor je kinderen, dat is het allerbelangrijkste.

Veel sterkte 🌺
Ginger

@ elke exact hetzelfde verhaal. Alleen bijna een jaar verder

Hi Mama,

Ik ben er na 33 jaar samen en 25 jaar getrouwd achter gekomen dat mijn vrouw het al lange tijd heel gezellig heeft met een veel jongere collega. Mijn wereld is hiermee ingestort en zij was echt mijn partner, mijn beste vriend, mijn grote liefde en de moeder van onze kinderen. Hoe moeilijk het ook was ik had het haar vergeven en we zouden samen verder gaan maar in de 6 maanden daarna kwam ik er toch steeds weer achter dat ze elkaar weer hadden opgezocht en omdat ze daar maar over bleef liegen is het vertrouwen verloren gegaan en zijn we nu aan het scheiden. Ik voel me hier na twee jaar (want zolang heb ik het nog geprobeerd om toch weer samen te eindigen) intens verdrietig onder en snap echt niet waar het is mis gegaan en we waren na al die jaren nog steeds super gelukkig met elkaar. Ook ik heb hier hulp bij gezocht en ben meer zelfliefde aan het opbouwen waardoor ik haar niet meer nodig heb voor mijn eigen geluk. Het gaat nu met vlagen beter maar voel me nog wel steeds heel eenzaam van binnen.

Heel veel sterkte en weet dat je niet alleen bent.

Dank jullie voor de reacties 🙏🏻

Ik ben gescheiden man 3xkeel dichtgeknepen daarom verkocht en naar geulle gekomen goedgeholpen en nu 20jaar hier vriend dood mag met notaris akte hierblijven̈ wonen tot mijn dooden nu nieuwe vriend nl.
We zitten met dochter die haar erfenis vraagt gaat nu naar rechtbank wil haar deel nu maar moet wachten tot mijn dood en nu?

Me man is 4 weken geleden na 26 jaar huwelijk met hou van jou x tot zo vertrokken niet meer gezien via via heb een briefje gekregen waarop staat dat ik uitkering noet aanvragen dat die ongeluukkig is meer niet via hoor ik dat die scheiding aangaat vragen ik heb niemand en zit al 4 weken non stop te huilen slaap eet niet feit dat die niet wil praten of even belt. Mailt me tottaal negeert zn nr gewijzigd heb doet mme zoveel pijn maar hij zegt tegen me dochter dat die geen conttqct wil als die me hoort of ziet dann wil die naar huis er was geen ruzie ik vind dubbel onduidelijk hoe kan je zo weggaan me negeren willen scheiden maar wel roepen ben liefde van zn leven en als die hoort ziet naar huis wil ik weet t niet meer

Ik zit in de andere kant. Voel met jullie mee maar heb het mijn vrouw aangedaan. Verliefd geworden, per ongeluk, wederzijds, heb 27 jaar niet naar andere vrouwen gekeken en het gezin altijd op 1 staan. Een paar maanden waarin ik mezelf totaal niet herken, de pijn die ik thuis aanricht leek langs me af te glijden door de pure verliefdheid waarin ik verkeerde. Wetende dat die verliefdheid uiteindelijk nergens op uit zou komen want het zou nooit iets kunnen worden. Nu in een paar maanden, mijn vrouw kwijt, mijn kinderen, mijn huis, mezelf... verliefdheid is zwaar klote als het je overkomt en je er niet uitkomt.

Niels, kan je me vertellen hoe het bij je verliep? je werd verliefd, en vervolgens? AFfaire waar je vrouw op uitkwam? ... wil je heel je verhaal neerpennen? het zou me eventueel kunnen helpen om mijn verwerkingsprocess te ondersteunen.

En nog vervelender... mijn opvolger staat dus gewoon al klaar. Kom hem elke dag tegen. Ze hebben pauze genomen tot we apart wonen maar daarna gaan ze vrolijk verder samen...

Hallo Peter,

Je moet nooit een plan B in je leven hebben. Daar ga je uiteindelijk steeds naar leven. Je vrouw heeft gevoelens gekregen voor een andere man, dat is echt hevig. De pijn zal aanvoelen als iemand van die je heel graag ziet, gestorven is. Alleen deze persoon leeft en gaat ervandoor met een ander. Dat maakt het extra hard.

(ik zit in dezelfde positie)

Uiteindelijk is het jij die de keuze zal moeten maken wat je wil of niet. Persoonlijk zou ik zelf al het contact verbreken, ook al heb je kinderen, met verbreken bedoel ik niet op alle vlakken.
Ik koos zelf om geen telefonisch contact of sociale media met haar te hebben, enkel via e-mail.

Dat geeft als hulp, je hoort haar stem niet meer + ziet geen foto's meer. Dat helpt enorm. Kinderen halen/afzetten, gewoon de deur op een kier zodat de kinderen binnen & buiten kunnen.

Uit mijn ervaring, dit is echt pijnlijk, maar het zou meer pijnlijker zijn mocht ik ze nog zien/horen, wetende dat ze bij een andere man is. Ik ben echt van dag op dag ingeruild.

Maar ik neem mijn leven, mijn touwtjes in handen om er zelf bovenop te komen. Ik duim voor je dat je inmioddels de kracht hebt gevonden om je eigen touwtjes in je eigen handen te houden.

Mensen die zulk overspel plegen hebben totaal geen idee welke ravage ze in iemands leven aanrichten. Ze geven om niets, de nieuwe liefde maakt hen compleet blind.

Help jezelf, hoe moeilijk dit ook moge wezen, kijk niet over je schouder. Huil, wandel, sport, werk, blijf bezig!
Na enkele maanden zal het al ietsje beter zijn al geloof je dat nu niet. Help je brein afkicken van de persoon die je graag ziet.
Da's de eerste stap, de rest komt later.

Dank voor je reactie VMBL, ik ben aan het proberen mijn heil elders te zoeken dan op school hoe treurig ook. Onze jongste is 2 en we zitten er nog wel een hoop jaren aan vast denk ik.

Negatief worden dat kan, het leven verandert en ook man/vrouw, sta met jouw beslissing te trouwen.
Ik ben over 20 jaar getrouwd en ik heb mijn vrouw naar city trips gestuurd (zonder mij), Madrid (een paar keer), Wenen, Berlijn, Muenchen, Porto, London. We zijn nog steeds bij elkaar en redelijk gelukkig (voor de poster, wat wil jij).
Mijn vrouw zorgt echt goed voor mij.

Bottom line trouwen is voor het leven (goede en slechte tijden)

Ieder huis heeft zijn probleem (niet alleen jouw huis). In mijn opinie jij bent getrouwd (voor goede en slechte tijden).
Misschien goed dat ofwel of jouw man afscheid nemen van het leven (klagen dat kan). Maar zorgen voor jouw man is deel van jouw leven (ook in slechte tijden).

Zeg christof, wat is dat voor reactie? Haar man mag best zich wat meer bewust tonen van zijn eigen situatie en actief zijn in samen proberen hier uit te komen. K is degene die er samen wat aan wil doen, maar hier zijn er wel twee voor nodig; het heet immers relatie.

Scheiden is voor mijn geen optie, waarom niet vragen aan de man van een balkon te springen, maar jullie zijn rijk genoeg, man hier, vrouw is daar (in dezelfde woningI)
AH heeft genoeg maaltijden, zo nu en dan kunnen jullie bij elkaar op bezoek komen. Ik begrijp het probleem niet, tenzij jij een andere relatie hebt.
Goede/slechte tijden !
Ik had (in ieder geval financieel) 20+ goede jaren en hoewel niet makkerlijk voor mijn vrouw, zij accepteerde dat, nu met gezondheid zorgt zij voor mij (niet financieel, maar met andere meer belangrijke dingen)
Klagen is makkelijk, maar goede dingen zien zijn meer belangrijk

Ik kom hier toevallig op de website en vind het interessant om te lezen maar die Christoff reageert op elk verhaal dat ik gelezen heb. Dus man heeft waanbeelden.

Meisje: die vent is jou niet waard. Hier een vent van 45 die een paar jaar terug na een relatie van 22 jaar gedumpt is (gelukkig). Ik had het zelf moeten doen. Ik leef weer. Refel dat je van hem af komt en leef!

Je hebt recht op geluk e je hoeft jezelf niet weg te cijferen

Alice niet happen op die reacties van Smirnov.. 🍸🍸🍺🥂

Of hij is een trol, of dronken of iets anders.
Maar de reacties zullen toch nooit veranderen.

Je hebt recht om gewaardeerd te worden ,gelukkig te zijn en met respect behandeld te worden. Het leven is te mooi en zo kort om eenzaam door te brengen. Met of zonder partner kan je als mens nog van zoveel moois genieten of een ander zoveel meer warmte geven.
Veel geluk♡

Ik heb de eigenaar van deze site gemaild en gevraagd of ze ook kijken naar de reacties..
Ze zeiden van wel, maar ik betwijfel het als reacties zoals die van Christof gewoon blijven staan.

Vrijheid van mening is prima, maar de mensen hier zijn gemiddeld wat kwetsbaarder dan bv op instagram bv. Dus zulke idiote reacties horen hier wat mij betreft niet thuis. Maar blijkbaar vindt de eigenaar van wel (als er al gemodereerd wordt)

Hoi Mandy,

Ben voor de 2e keer in een scheiding beland.
Het enige wat ik je kan zeggen is dat het altijd oneerlijk aanvoelt.
Maar dat geld vaak voor beiden.

Zet je emoties opzij en probeer dingen af te ronden en goed te regelen.

Dan creëer je voor jezelf ook rust.

Bedankt, Dennis voor je reactie. Wat naar zeg voor de 2de keer, dat "gedoe"
Vooral dat laatste is denk ik heel belangrijk.
Jij succes en nogmaals bedankt

Hoi Mandy

Het zou goed zijn als je je grenzen bewaakt.
Ook goed aangeven als hij er overheen gaat.
Ik merk aan je verhaal dat je dat veel beter kan. Google maar eens naar grenzen aangeven. Je zal zien hoeveel je daar over kan lezen.

Wat de buitenwereld denkt is niet belangrijk. Over je ex praten met anderen kan gaan escaleren en dat is niet goed voor je kinderen. Probeer zoveel mogelijk leuke dingen met je kinderen te doen, zo blijft je band met hun goed.

Ik ken jouw hele verhaal natuurlijk niet maar ik hoop dat je wat aan mijn tips hebt.

Groetjes Karin

Voor trouwen maak jouw beslissing, is dat echt voor het leven, als ja, graag trouw blijven voor jouw beloften (voor het leven).
Scheiden voor mij is geen optie, een belofte is gemaakt (wat betekent dat, natuurlijk mensen kunnen veranderen, dementie, Alzheimer, kanker, ... loyaliteit is belangrijk.

Kan je niet echt helpen! alleen een stukje herkenning.
Wat ik probeer te onthouden is dat de kwaliteit van tijd samen door brengen beter is dan de kwantiteit. (nou zijn ze meer tijd bij mij dan wat jij beschrijft dus misschien makkelijk gezegd maar ik geloof hier wel in)
Ik zit momenteel heel laag in mijn energie, Maar samen zijn. Zo kan ik nu genieten van samen film kijken, gamen, spelletje spelen, knutselen en tussen door echt luisteren. De tijd nemen voor je kind.
Succes en sterkte

Hallo,

Ik zal beginnen met te zeggen dat ik het heel moedig vind om je verhaal te brengen.

Ik ben zelf gescheiden na 18 jaar huwelijk. Intussen ook al 7 jaar geleden. We hebben twee jongens. Twee jaar geleden begon mij’ ex man ook een nieuwe relatie. Ook ik was in het begin bezorgd dag de jongens misschien liever bij de papa zouden zijn die samen met zijn nieuwe partner heel veel reist met de jongens. Ik had zelf ook een tijdje een relatie maar dat liep uit op een fiasco en ik dacht ook dat dit mijn jongens nog meer naar de papa en zijn partner zou drijven omdat zij samen inderdaad veel organiseren, etentjes, reizen, …

Uiteindelijk ben ik mama op mijn manier: ik spendeer tijd met de jongens als ze d’er zijn, toon interesse in de school, praat veel met hen, vrienden zijn welkom, … we kijken samen naar een leuke film met popcorn … en nu ik kan hen niet trakteren op een reis naar Cuba, Canada, Kruger Park, maar mijn jongens houden zielsveel van mij, zijn telkens super blij als ze na de vakantie naar me toekomen, genieten van de rust die ze dan weer bij vinden. Ik heb met de stiefmama ook een goeie babbel gehad in het begin. Het is een verstandige, lieve vrouw die weet dat ik de mama ben, die plaats ook niet wil innemen maar die voor mijn jongens wel heel lief en zorgzaam is. Bij de papa is het anders maar de jongens genieten van beide facetten. Zien de papa graag, gaan graag naar de papa en omgekeerd.

Ik heb nooit geprobeerd hem te evenaren, maar heb op mijn manier zorg gedragen voor hen en de jongens weten beide te waarderen en hebben beide nodig.

Tuurlijk blijf ik het moeit vinden als ze 1 week op twee bij de papa zijn of twee weken met vakantie zijn, maar dan troost ik mij met de gedachte dat ze de wereld ontdekken, het een prachtige ervaring is en probeer ik die tijd voor mezelf te benutten met sporten, een restaurant met een vriendin, een beetje me-time

Hopelijk kan het je wat geruststellen

Hoi Saartje,

Het lijkt wel of ik mijn eigen verhaal lees. Zit hier met tranen in mn ogen, omdat ik weet dat ik ook los moet laten. Vind het alleen zo ontzettend moeilijk! Heel veel sterkte!

Waarom ben jij met hem getrouwd en waar is slechte en goede tijden. Jij moppert veel, maar keus is gemaakt

Simpel, is makkelijk voor zelfdoding voor jouw man. Voor de rest dedicatie is bekangrijk, Je bent getrouwd (voor leven), echter als de man is dood (met financiele plussen?)

Wij hebben veel geld en als ik dood ben echt goed voor mijn vrouw. Conclusie is eenvoudig, echer man is wellicht niet allignment.

En hier ook Christof, keuze maak je maar daarmee betekent het niet dat je daaraan zit voor de rest van je leven. Je bekijkt het te zwart /wit. Wij zijn geen gewoonte dieren, we ontwikkelen ons, verwachten meer van elkaar en soms voldoet die ene partner niet meer aan onze eigen ontwikkeling en verwachting. Je moet niet aan een dooie paard willen trekken. Het houdt soms op en dat is niet erg. Iedereen maakt dan een kans op een betere toekomst!

Misschien er bij blijven als er contact is tussen de kinderen en hun vader? En dan dus alleen overdag?
Ik denk niet dat ik mijn kinderen in zo'n situatie zou durven achterlaten.

Scheiding is rubbish, goede, slechte tijden (inclusief psychiche problemen (van beide kanten). Getrouwd zijn in een andere slaapkamer kan zijn, maar belofte is belofte (weinig empathie van mijn kant)

Beste
Ik las je verhaal en bij mij is het ook ongeveer zo .alleen dat mijn ex al 3 jaar een ander had zonder dat ik het wist .ik begrijp je volkomen je voelt je kapot radeloos verloren en vooral in de steek gelaten
Iedereen zegt je moet hierdoor waardoor ik zeg zo simpel is het niet
Maar uiteindelijk moet je wel voor jezelf en je dochter. Ik moet er wel nog bij zeggen dat mij vetrouwen naar iemand helemaal. Weg is .bij deze zou ik zeggen herpak je want ik weet ook wat het is

Hoi Kat,

Ik herken me enorm in jouw verhaal. Ik loop tegen precies hetzelfde aan. Helaas geen tips voor je, maar wilde je even laten weten dat je niet de enige bent.
Het meest pijnlijke vind ik dat zij nu voor mijn kinderen zorgt als ik ze moet missen door haar. Ze is de hele tijd met mijn meisjes bezig. Nagels lakken, haren met een krultang bewerken, andere soort kleding voor ze kopen en oneindig veel. Ik haat het!

Hoi Kat,

Ik herken me enorm in jouw verhaal. Ik loop tegen precies hetzelfde aan. Helaas geen tips voor je, maar wilde je even laten weten dat je niet de enige bent.
Het meest pijnlijke vind ik dat zij nu voor mijn kinderen zorgt als ik ze moet missen door haar. Ze is de hele tijd met mijn meisjes bezig. Nagels lakken, haren met een krultang bewerken, andere soort kleding voor ze kopen en oneindig veel. Ik haat het!

Je moet je realiseren dat die andere vrouw eigenlijk niet zoveel met de situatie te maken heeft, denk ik. Het was je man die al deze keuzes maakte en die jou pijn deed dus het heeft geen zin dat op de andere vrouw te projecteren. Het is wel heel begrijpelijk en ik zou dat mens ook niet kunnen uitstaan en gevoelsmatig niet in de buurt van mijn kinderen willen maar het heeft geen zin om jezelf van binnen te verscheuren hiermee want de situatie is nu al eenmaal zo. Het beste is op jezelf en je kinderen focussen en zo sterk mogelijk proberen te zijn in je gedragingen. I've been there, dus het kan. Ik liet het vrij snel los en omarmde de andere vrouw sort of, al had ik daar geen zin in van binnen. Ik gedroeg mij zo sterk daarin, dat ik mijzelf al snel beter voelde en begon te stralen. Ik stond boven al dat irritante gedoe van ex met nieuwe partner. Ik kreeg toen ook een nieuwe partner en starte zelf ook een nieuw leven geestelijk. Heel bewust. En wat gebeurde? Mijn ex was zo jaloers als het maar kan om mij zo te zien stralen en krachtig te zien. Hij begon spijt te krijgen en wilde mij terug en zijn nieuwe vrouw dumpen. Daar was het mij niet om te doen dus ik wimpelde dat af en ging permanent verder met de nieuwe partner. Maar het voelde wel verdomd goed! Ik zei tegen mijn ex-partner dat ik loyaliteit belangrijk en ik dat bij mijn nieuwe partner meer ervaar. Ik zei er ook nog bij:"Eigenlijk moet ik je bedanken dat je mij hebt verlaten anders had ik nooit zo'n loyale partner gevonden. Ik ben zoveel blijer nu! " Ik zei dat niet om te stangen trouwens en voelde nog hartstikke veel pijn op dat moment maar ik dacht:"Ik ga niet stilstaan voor jou terwijl jij gewoon verder gaat. Ik ga ook verder en tien keer zo sterk als jij! " Mijn nieuwe relatie is nu ook sterker dan die van mijn ex en nieuwe vrouw. Vanaf het moment dat ik de ex en zijn vrouw losliet werd mijn leven eigenlijk direct beter dan die van hen. Het is geen wedstrijd, haha zo klinkt het😄, maar krachtig handelen, al voel je het niet zo in het begin, kan je echt vooruit helpen. Be the classy, kind, loving lady en vergroot je kracht. Die andere vrouw is maar een bijproduct, ze hoeft verder niet belangrijk te zijn. En als zij aardig is tegen je kinderen, heb je ook mazzel want zij had ook een gestoorde gek kunnen zijn. Laat haar lekker vaak oppassen en ga lekker uit eten met je nieuwe man. Zij wil toch perse een man met kinderen? Dan horen de 'lasten' er ook bij. Lekker juist zo'n extra oppas! Haha.

Als je dit zo laat doorgaan en geen drastische beslissing neemt
dan ben je straks zijn concubine die je roept als hij wat van je wilt.
Ik weet het het is zo pijnlijk, je moet jezelf bij elkaar rapen
en voor jezelf gaan leven nu ben je een gevangene van de situatie
getraumatiseerd of niet

Makkelijk voor mij (ik ben een man overigens), als mijn vrouw vreemd zou gaan (makkelijk van balkon springen (12e verdieping), met trouwen dat is voor het leven, niet mopperen, goede leven gehad, geen oorlog, ik begrijp eea niet.

Natuurlijk problemen, iedereen heeft dat, maar trouwen is een commitment.

Wat een naar verhaal en zo oneerlijk !! Hoe is dit afgelopen ?

Ben je echt gaan scheiden of kon je er nog uitkomen?

Beste Mar,

Ik snap wat je bedoeld.
Zit nu midden in een scheiding, voor mij al de tweede keer.
Ben het vertrouwen in de mensheid ook echt kwijt.
Als je gekwetst word is dat weer iets wat heel hard aankomt

De reden dat hij 'bommetjes' gooit is omdat hij haast heeft. Hij heeft haast omdat hij een nieuwe partner heeft (waarschijnlijk was zij al in het spel vanaf het begin).
Het is schrikbarend hoe sommige mannen kunnen zijn als er een nieuwe partner is. Je kent gewoon je 'eigen' vent niet meer. Dat boek met jou is gewoon dicht, potdicht.
Er zullen ongetwijfeld ook vrouwen zijn die zo zijn maar ik hoor dit meer bij de mannen.
Goed voor je eigen rechten op komen en toch het liefst met mediation. Jouw wettelijke rechten zijn gewoon 50-50 als je gehuwd bent in gemeenschap van goederen. Het hier en daar afzien van zaken is een gunning, geen verplichting.
Parttime werken ivm de kinderen na een scheiding is geen recht maar een keuze.

Heel herkenbaar . Mijn vrouw begin deze week plots vertrokken na 21 jaar samen . Plots was liefde over zei ze maar merkte da er al tijdje iets was. Zelf ben ik gebroken en zij zegt heel koel ja is erg maar doet mij niets . Heb het eenzaam gevoel en huilen ook en je staat gewoon machteloos

Het is nu voor mij ruim 6 maanden geleden.
Inbde tussentijd heb ik een hele leuke vrouw leren kennen. Maar de issues blijven.
Afgelopen week kreeg ik te horen dat de man waar ze verliefd op is geworden "verkering" heeft meet haar.
Daar wist ik al langer van daar ik al eerder de info had gehad. Alleen, nu gaat het rond in mijn woonplaats. En het erge is, deze man had of heeft (geruchten zijn had) een partner, en dat was zijn 4e. Mijn ex is dus zijn 5e als het waar is (en daar ga ik van uit) en hij is ook mog eens 15 jaar ouder en staat bekend als een niet zo'n fijne nette man.

Ja, ik heb fouten gemaakt. Maar altijd was ik respectvol, deed alles wat er maar kan worden gevraagd, niets was te veel. En dan zo ingeruild worden. Dat doet echt zo'n pijn...

Wat zwaar voor je! Maar ik begrijp je omdat ik net hetzelfde voel. Omdat ik weet dat mijn man niet voor de kinderen kan zorgen, vraag ik geen scheiding. De kinderen zouden doodongelukkig zijn bij hem en dat wil ik ben niet aandoen dus ik blijf ..

Ik vind jou ontzettend sterk! Wat jammer dat je dit allemaal moet meemaken! Ik herken veel van jouw verhaal....en zou ook graag de stap willen zetten om bij mijn man weg te gaan. Veel geluk in je verdere leven!

Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Wat goed dat je de stap hebt gezet. Ik wens jou nog heel veel gelukkige momenten toe zonder hem!

Zo spijtig dat je dit allemaal hebt moeten meemaken en ik snap heel goed hoe moeilijk het is om er uit te stappen, zeker als er kinderen zijn. Ik vind jou een erg moedige vrouw ..en de kinderen zullen uiteindelijk wel inzien hoeveel zorg ze van jou gekregen hebben. Ik wens jou alle geluk toe!

Hallo lieve moeder,
Met verbazing en herkenning lees ik je geschreven stuk. Enorm dapper en knap dat je voor jezelf en je kinderen hebt gekozen. Mag je trots op zijn. Ik wens je het allerbeste en veel sterkte en gezondheid toe,

liefs Renate

Wat een herkenbare dingen zeg! Vooral het narcisme is zo vreselijk!

Ik leef helemaal niet mee, sorry, een slechte leven is niet goed, maar jullie zijn getrouwd, voor slechte en goede tijden. Als jouw man is vreemd gaat (waarom?) Wellicht ik ben ook een narcist, maar vreemd gaan no way, maar weer jij hebt hem gekozen.

In mijn opinie in Nederland is de situatie goed (zoek hulp, desalniettemin met trouwen je hebt een belofte gemaakt (Religieus of niet)

het zelfde maar dan bij mijn exman

Nee, dit verdien je niet! Wees blij dat je van deze man vanaf bent. Hij had nog veel meer schulden gemaakt. Ik weet dat dit jou nu veel verdriet doet, maar echt, dit verdriet slijt en je hebt nog een gans leven voor je om iemand te vinden die jou wel waard is! Deze man deugd echt niet...wat was de volgende stap? Klappen?

Hey Denise, Wat een rotsituatie... Je vraagt om tips. Dat worden snel clichés, maar ook daar heb je misschien wat aan. Ik spreek uit ervaring. 7 jaar geleden kwam mijn ex vrouw met haar mededeling te willen scheiden. 2 kleine kinderen. Ook al kom je in een achtbaan van verdriet, boosheid etc., uiteindelijk blijf je ouders met elkaar. Dat nieuwe gezamenlijke ouderschap is voor een kind erg belangrijk. En, voor jezelf dus ook. Hopelijk heb je steun aan familie en vrienden. Kinderen voelen altijd snel dat er iets aan de hand is. Het nieuws aan ze vertellen is een stap. Lees op internet hierover. Op een goed moment, niet te lang, en met nadruk op dat het niks met hun te maken heeft, dat jullie altijd van ze blijven houden. Ik had en heb de neiging om te weinig aandacht aan mijzelf te besteden. Wel doen. Praat erover en doe dingen om te ontspannen. Geen overhaaste beslissingen nemen, en goed advies inwinnen over de praktische zaken. Het beste

Hart onder de riem: Je kunt dit aan, twijfel niet te veel aan jezelf. Het is ook niet jouw schuld. Schuld is een destructief woord. Het is vaak niet van toepassing.

Ik ben niet ingeruild (tenminste niet dat ik weet) maar het voelt inderdaad verschrikkelijk. Ik probeer afleiding te zoeken. Dat hielp gisteren een beetje maar vandaag weer helemaal niet. Ben bang dat we er doorheen moeten. Ik probeer maar te denken dat uiteindelijk het stap voor stap beter zal gaan. Voor nu is er paniek, gieren van mijn lijf. Een remedie... Ik wilde dat ik het wist. Heel veel sterkte
Mathilde

Ik heb hetzelfde 20 jaar samen geweest !
En ingeruild voor een 22 jarige ik heb ms al heel lang alles ging goed kwa ziekte tot mijn moeder kanker kreeg
Zware ms aanval in mijn hersenstam
Toen vertelde hij mij te will n scheiden
Ik was compleet hulpbehoevend na de aanval
Mijn zoontje kapot van verdriet mama ging niet goed en papa was weg
Nu gelukkig hersteld van ms aanval
Maar nu wil hij het huis verkopen en haar studieschuld af betalen
Waardoor ik en zoon op straat komen te staan van alleen mijn uitkering kan ik niet rondkomen
Ik heb overal aangeklopt maar niemand kan helpen
Werken gaat echt niet sinds mijn aanval
Anders had ik er alles aan gedaan om in ons huis te kunnen blijven zelf huur huis met huurtoeslag zou het rondkomen niet gaan
Ik weet niet hoe ik het ooit alleen moet redden ben super angstig ervan en ben werkelijk overal geweest voor advies
Mijn situatie veranderd niet wordt met de tijd alleen maar slechter 😣

Wij zijn ruim 24 jaar samen, waarvan 19 jaar getrouwd. Hij is verliefd geworden op een collega op kantoor. Hij is totaal geen flirt of iemand daar naar andere vrouwen kijkt, dus had dit nooit aan zien komen. De enige plek die ik heb onderschat was zijn werk. Hij is 60 en zij 38, dus 22 jaar leeftijdsverschil. Dit kan toch nooit werken, blijf ik mijzelf voorhouden. Hij is 14 maanden geleden ook een keer weggegaan, omdat hij toen ook niet wist wat hij wilde. Worstelde met zijn gevoelens voor haar en voor mij. Hij is toen 6 weken weggeweest, maar besloot toch voor mij te kiezen, omdat hij mij toch niet los kon laten en wij allebei nog steeds verschrikkelijk veel van elkaar houden. Het ging 14 maanden super met ons. Waren echt dichter naar elkaar toegegroeid, deden leuke dingen en waren weer een soort van verliefd. Echter drie weken geleden kwam het hoge woord er toch weer uit, dat die verliefde gevoelens voor haar toch weer terug waren gekomen. En dat hij nu definitief weg zou gaan. Dus voor de 2e keer aan de kant gezet. Ik blijf er bij dat dit geen stand houdt. Hij zit zo in een andere levensfase dan dat zij zit, Maar hij wil dit toch gaan onderzoeken. Ik noem het maar een soort "testfase". En weet je, als dit op niets uitdraait, weet ik zeker dat mijn deur voor hem altijd open zal blijven staan. Hij werkt 6 dagen in de week. Sport 4 dagen en is pas laat thuis. In principe is hij alleen de zaterdag vrij, dat is nogal een minimale score als je 38 bent en probeert een relatie op te bouwen. En ik weet zeker dat hij hier niet vanaf gaat wijken. Deze structuur in zijn leven heeft al ruim 24 jaar. Ik ben gebroken van verdriet. Eet niet meer, slaap niet meer. Mijn hobby's interesseren mij niet meer. Echt ik weet niet hoe ik hier ooit doorheen moet komen. Ik loop wel bij een therapeut. Dezelfde die ons de eerste keer heeft geholpen en die hem toen ook het licht heeft laten zien. Hij gaat hier nu ook weer heen. En ik hoop zo met heel mijn hart dat hij hem opnieuw in kan laten zien dat verliefdheid echt iets anders is dan ECHTE LIEFDE.

Hallo Bianca,

Dit is overduidelijk een midlife crisis waar je man doorheen gaat. Hij verwart gevoelens met elkaar. Ook het afstoten en aantrekken van de partner is een symptoom. Het is een verklaring, maar helaas zelden een oplossing.

Je kunt meer lezen op get-real.nl

Sta me toe om te reageren op Indra:

Uw posts zijn steeds identiek aan elkaar EN verwijzen steeds met dezelfde link naar een externe website.

Op elk verhaal stelt u dezelfde diagnose, midlife-crisis, wat gevaar kan inhouden. Mensen in nood zouden uw onzin wel eens als waarheid kunnen gaan aanzien.
U kan namelijk NIET/NOOIT aan de hand van iemand's verhaal hier een diagnose stellen. Enkel opgeleide personen m.b.t. deze materie kunnen dat.

Uw postings zou personen die een minder stabiele emotionele periode doorgaan weleens kunnen motiveren om van professionele bijstand af te zien, met alle gevolgen van dien.

Beste Anoniem,

Ik heb gereageerd op posts die in mijn ogen alle symptomen hebben van de midlife crisis van de partner. Niet elke post hier heeft dezelfde problematiek uiteraard. De link is naar een website met heldere informatie hierover. Ik denk dat het heel fijn is om daar herkenning te kunnen vinden, als dit je overkomt als partner van iemand met een MLC.

Groetjes,
Indra

Jeetje Ralf. Wat een verdrietig en bijna niet te bevatten verhaal. Ik ben geen vader, maar wil je wel even een hart onder de riem steken omdat ik weet hoeveel pijn het doet. Veel sterkte. Groet Sanne

Hallo Ralph,

Wat een relaas pen je daar neer. Wat een klap moet dit niet geweest zijn. S'ochtends gaan werken & s'avonds thuiskomen in een leeggehaalde thuis. Ik heb zelf 2 mannen gekend die hetzelfde als jou meemaakten, maar elk verhaal is uniek. Maar beiden zeiden ze wel dat dit lang op voorhand gepland moest zijn, hoogstwaarschijnlijk is dat hier dus ook het geval.
De reden wat je ex-partner ertoe bewogen heeft om dit te doen of wat er zich net allemaal afspeelde, daar kan ik me uiteraard niet over uitspreken.

Probeer absoluut jezelf niet te focussen op wat je ex nu allemaal doet, ander werk zoeken of wat ze gaat doen met de kinderen. Het is begrijpelijk dat je dat allemaal wil weten maar het vergt veel energie van je, energie die je nu beter kan besteden aan jezelf.

Je kinderen een maand niet zien is hevig, ik heb zelf een periode gekend van 10 maanden waar ik op 2 handen kan tellen dat ik mijn kinderen een dagje bij me had. Niet dat het niet mocht maar omdat ik het simpelweg zelf niet aankon. Bij jouw lijkt dit geen vrijwillige keuze te zijn.

Hoeveel kinderen heb je? Hoe oud zijn ze?
Hebben ze zelf de keuze gemaakt om bij de moeder te blijven?

Gezien de situatie waarin jij nu verzeild bent zou je best opteren om zéér spoedig een advocaat te raadplegen zodat hij voor je belangen kan opkomen, je geeft dan ook een deeltje uit handen wat de stress mogelijks wat kan doen afnemen.
Zeker omdat er ook een gezamelijk bedrijf bestaat lijkt dit geen onverstandige keuze.

Maak sowieso een financieel plan op, schrijf al je maandelijkse vaste onkosten op en bekijk dit met je inkomen. Kom je er niet, vraag hulp bij het CAW/OCMW in je gemeente om hier een uitweg te zoeken. (vanwege "Veilig Thuis" denk ik dat je in België je adres hebt staan) Ook via het CAW kan je gratis gepreken met een therapeut of psycholoog bekomen. Ze reiken je de juiste kanalen aan om hulp.
Je kan ook tele-onthaal bellen op het nummer 106, volledig anoniem je verhaal kunnen doen.

Ik wens je alle courage toe!

Heel herkenbaar. De angst voor de toekomst. Wat als...
Het ene moment gaat het prima, het andere is het erg lastig (op zijn zachts gezegd)

Ja dat ja .
Wat heb jij gedaan om daar doorheen te komen ?

Hoi Manouk. Ik ben nog steeds zoekende hierin . Ik heb het brein.fijn programm gevolgd. En luister nu naar de podcast "lifee coach.aan zee.
Via hier heb ik contact gelegd met iemand. Eerst gemaild en nu appen we geregeld.
Soms over wat er speelt, soms over van alles en nog wat

Zucht. Weer een bericht dat niet geplaatst wordt.
Site is gemaakt zodat mensen met elkaar ervaringen kunnen uitwisselen, maar o wee als er een emailadres of andere sitenaam staat.

Bedankt voor de tip newbee Ik zal eens gaan kijken . Ik vind podcast ook heerlijk om naar te luisteren

Ik kan me goed vinden in wat in de podcast gezegd wordt. Alleen het zelf doen en voelen is erg moeilijk.
Mijn brein gaat snel alle kanten op

Ja dat herken ik wel .
Ik trek de situatie snel naar mezelf en voel me beschadigd .
Maar de andere kant voel ik me sterk wetende dat hij niet die gene was voor mij .
Ik weet dat ik hier doorheen ga komen en er sterker uit kom . Vind het vooral nu heel onzeker en eng . Wat staat er allemaal te wachten pff

Ja wat er allemaal staat te wachten dat weet niemand.
En het stomme is dat we dan vaak vooral negatieve dingen bedenken, terwijl het ook hele mooie dingen kunnen zijn.
Maar eigenlijk moet je denk ik niks bedenken, want je weet het namelijk toch niet.
Dus wat als... is zinloos

Hoe gaat het met de kinderen?

Beste. Ik begrijp het volledig.. Sterkte voor jou...

De angst is hier ook enorm aanwezig...

Ik begrijp zelfs niet waarom mijn partner zelfs geen therapie wil proberen... Ik voel me een enorme mislukkeling...

Hoi Manouk, eenzelfde situatie hier. Zo lastig om met alles om te gaan. Als je wilt praten laat maar weten.

Hoi manouk,

Wat lijkt me dat ontzettend vervelend als je eerst weer samen bent en en dan alsnog weer misgaat!
Ben zelf net gescheiden en ook ontzettend bang voor de toekomst!
Huis heb ik wel gelukkig nog , maar alles ineens alleen moeten betalen en doen is inderdaad pittig maar wel haalbaar!
Ook zoek wel aan alle kanten hulp.
En gaat langzaam beter.

Ook kijk ik nu om
Me heen wat ik wil gaan doen en wat bij me past.
Ook ga ik vrijwilligerswerk doen en ga ik kijken welke sport bij me past.
Ik ben geen opgever, zeker niet vanwege me kinderen!

Mocht je eens ervaring willen uitwisselen laat maar weten ben nu zelf inmiddels 4 maanden geleden gescheiden.

Groetjes, Roland

Hallo Maarten,

Wat een verhaal! Hoe heb jij dat zolang volgehouden is de vraag.

Je vertelt je verhaal natuurlijk aan iedereen en iedereen heeft er dan ook dezelfde benaming voor, narcisme.
Ik wil je waarschuwen dat deze aandoening enkel vastgesteld kan worden door personen die hiervoor jarenlang humane wetenschappen studeerden & bijkomende studies volgden op hoger niveau. Zomaar de stempel narcist op iemand kleven is niet onschuldig. Let dus op met wat anderen zeggen.

Bedrogen worden na al je opofferingen isis niet niets, zoiets maakt je met de grond gelijk.
Tegemoet komen aan kinderwens, haar carriere,...

Natuurlijk gaan er op dit ogenblik vele emoties door jou heen; verdriet, woede, haat, angst,....
Dit hoort er bij als je door een traumatische periode heen gaat. Laat het ook toe, probeer het niet af te blokken. Je bent aan het rouwen voor een persoon dienog leeft en je meteen ingeruild heeft voor een andere man, dit maakt alles gewoon zwaarder.

Je hebt prachtige kinderen, hoe moeilijk de komende periode ook mag zijn, denk steeds aan hen. je zal zelf ervaren na enkele maanden dat je je automatisch meer zal gaan focussen op je kinderen.

Probeer jezelf ook bezig te houden, al is het wandelen in de buurt/park/...
indien je kan ga fitnessen, zo ben je bezig aan een doel te werken en ben je ook niet alleen thuis. Zoiets kan het gevoel van eenzaamheid ook breken.

Die andere man, die staat immers hetzelfde lot te wachten als jij, wees daar maar zeker van. In het begin is alles wat nieuw is leuk, maar dit zal al gauw afzwakken en saai worden. Maar probeer er niet aan te denken, focus je volledig op jou leven dat je op moet bouwen zonder haar.
Vraag desnoods hulp bij een psycholoog, die kan je mogelijks op weg helpen om de zaken te begrijpen/verwerken.

Je hebt sowieso een lange weg af te leggen. Ik wens je alle kracht toe, laat je hoofd niet hangen, kop omhoog en borst vooruit hoe moeilijk alles ook is, don't give up!

Dank voor je reactie, doet me goed. Ik heb inderdaad te pas en te onpas met de term narcist lopen strooien, ook richting m’n ex. Dat was fout van me, dat zal ik niet ontkennen. Ze heeft kenmerken van een narcist, zeker, maar of ze het ook is, is niet aan mij of mijn omgeving om te bepalen. Ik heb het wel als waarheid aangenomen van anderen. Dat komt ook omdat ik sowieso al best beïnvloedbaar ben, maar in de huidige situatie helemaal.

Feit is en blijft wel dat ze heel naar tegen me doet en heel naar met me omgaat. Dat heb ik sowieso niet verdiend.

Ik hoop dat ze zichzelf een keer tegen gaat komen en gaat beseffen wat ze mij en haar ex-man voor mij heeft aangedaan, maar ik heb er een hard hoofd in dat ze dit zal gaan inzien. Feit is wel dat haar nieuwe vent inderdaad hetzelfde lot staat te wachten.

Ik ben zoveel mogelijk hulp aan het zoeken, dus met mij komt het wel goed. Dit is inderdaad alleen een lang traject waar ik zelf doorheen moet ❤️

Beste Maarten, ik herken mezelf heel erg in dit verhaal. Het lijkt namelijk enorm op die van mij.

Echter ben ik gestopt met noemen van ex als narcist. In mijn ogen is het belangrijker om nu op jezelf te gaan focussen.

Zelf ben ik ongeveer een jaar gescheiden en het eerst jaar is echt klote. Maar als je de kans krijgt om je eigen leven stap voor stap opnieuw indelen dan ga jezelf echt beter voelen. Het heeft wel tijd nodig. Ook ik voel me nog vaak eenzaam en rot. Maar het brengt ook veel goede dingen. Zoals vrijheid, eigenwaarde en ondanks dat je als vader waarschijnlijk minder ziet is mijn ervaring dat je band met je kind sterker en dieper word. En er is niet mooiers dan dat.

Ook jij dank voor je reactie.

Mijn ex als narcist bestempelen, is niet goed geweest, dat besef ik ook. Dit ga ik ook niet meer doen. Ik ga me op mezelf en mijn kinderen focussen. Met dat in mijn achterhoofd, zal ik een rooskleurige toekomst tegemoet gaan.

Hey Maarten,

Je bent niet alleen. Ook ik was 14 jaar getrouwd met een narcist, en 21 jaar samen. Ik kwam thuis in een leeg huis, trouwring op tafel, kasten leeg. En het probleem? Dat lag volledig bij mij. De kinderen zijn met haar meegegaan en heb ik al een maand niet meer gezien. Melding gedaan over mij bij Veilig Thuis, alsof ik alleen volledig verantwoordelijk ben voor het probleem.

Je zal het vast herkennen, maar met een narcist, trek je altijd aan het kortste eind. Alle gesprekken gingen over wat IK verkeerd deed, niet over wat zij zelf beter had kunnen doen.

Ik zit nu in een leeg huis, alleen met mijn hond (want die was nogal lastig om mee te nemen), en ik mag alles alleen uitzoeken. Ben al een maand bezig, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat aan het werk.

Ik ben ervan overtuigd dat mij inwisselen voor een ander haar niet gelukkig gaat maken. Want ze kijkt helaas niet naar de wortel van het probleem. Daar speel ik echt wel een rol in, en ik neem ook zeker mijn verantwoordelijkheid, maar een narcist praat nooit over wat zij beter kan doen.

Narcisten zoeken de oorzaak altijd buiten zichzelf. Misschien heeft ook mijn vrouw, of ex-vrouw de illusie dat ze nu gelukkig zal zijn. Maar het probleem ligt voor een groot deel ook bij haar en bij de emoties en problemen die ze niet onder ogen wil zien.

Dus ja, herkenbaar!

Veel sterkte in deze moeilijke periode

Beste, ik begrijp je volledig, ik woonde 20 jaar bij hem en nu moet ik weg en ik vind niets... Al die wachtlijsten en in te vullen papieren... Welke verhuurder wil een alleenstaande op invaliditeit... Dit was 20 jaar mijn thuis, alles mooi gemaakt.... Wanhoop nabij