Echtscheiding ervaringen

Lastig verhaal en heel herkenbaar. Wat voor mij helpt, is om het met vrienden/familie te bespreken. Het nare gevoel gaat niet weg, maar het dwingt je om na te denken over alle feiten en het een plek te geven.

Tip: voor de kinderen is het echt het beste om elkaar met respect en vriendelijkheid te behandelen.

Sterkte!

Hoi Bart, wat verdrietig dat je voor jou onverwachts te horen kreeg dat je vrouw niet meer samen verder wil. Er komt dan zoveel op je af. Naast het grote verdriet dat je toekomst er opeens heel anders uitziet en dat je alleen verder moet, moeten er ook heel veel praktische zaken geregeld worden.

Zelf zit ik midden in een soortgelijke situatie. Mijn man wil na 15 jaar niet meer samen verder. Ik weet dus precies hoe ellendig jij je voelt. Inmiddels zijn we met een mediator samen alles aan het uitzoeken. Stap voor stap alles regelen en niet te ver vooruit denken, anders maak je jezelf helemaal gek.
Mij helpt het om er veel over te praten met vriendinnen/familie. Zij kunnen de situatie natuurlijk niet veranderen, maar af en toe je hart luchten helpt wel. En proberen vertrouwen te hebben in de toekomst, hoe moeilijk dat ook is.

Heel veel sterkte als jullie het de kinderen gaan vertellen. Dat vond ik zelf één van de moeilijkste dingen om te doen. Maar gelukkig gaat ons zoontje van 9 er heel goed mee om. Hopelijk geldt dat ook voor jouw kinderen.
Nogmaals heel veel sterkte!!

Ik snap je helemaal kerel. Bij mij was het na 19 jaar uit het niets.

Die vrouwen zijn in de war

Hey allemaal bedankt voor de reacties.
Morgen gaan we met een mediator praten en krijgen we tips om het met de kinderen te bespreken, dat willen we dan ook zo snel mogelijk doen.
Verder hoop ik dat alles in goede harmonie blijft verlopen al moet ik daar erg mijn best voor doen, zij is immers degene die er klaar mee is en vrij kortaf is.

Ka bedankt voor je verhaal, graag hoor ik ook hoe het voor jouw allemaal afloopt
sterkte ermee
Gr Bart

Hey Bart, hoe gaat het nu met je? Hebben jullie het de kinderen inmiddels verteld?

Hoi Ka,

Kinderen weten het inmiddels echt heel lastig. Zijn net met een mediator begonnen maar wonen nog samen.
Logeerkamer wordt nu gebruikt.
Verder moet er natuurlijk veel geregeld worden en daar zijn we dus volop mee bezig.
Gelukkig lijkt het er op dat ik de woning kan aanhouden, wel zo fijn voor de kinderen.

Hoe gaat het trouwens met jouw?

Gr Bart

Hey Bart,

Op dit moment ben ik druk bezig met het zoeken naar een huurwoning. Mijn ex blijft in ons huis wonen. Voor mij zit kopen er op dit moment helaas niet in. Een huurwoning vinden is heel erg moeilijk, vooral omdat mijn zoekgebied vrij klein is. Voor mijn zoontje wil ik het liefst in ons dorp blijven wonen, zodat hij naar dezelfde school kan blijven gaan. Maar tot nu toe heeft mijn zoektocht nog geen woning opgeleverd helaas.
Ook wij wonen dus nog steeds in hetzelfde huis. Ookal is het contact tussen mijn ex en mij prima toch merk ik dat ik het steeds lastiger ga vinden. Je wilt toch verder met je leven, maar dat lukt zo niet.
Daarnaast ben ik op zoek naar een andere baan omdat ik nu geen vast contract hebt.
Het is dus heel veel allemaal, maar we houden vol en hopen op een goede toekomst.

Groetjes Ka

Hey Ka,

Onze verhalen lijken wel op elkaar.
Waarschijnlijk gaat het mij lukken om in de woning te blijven, voor haar is het ook een lastig verhaal om iets anders te vinden.

We zijn nu eerst bezig met een ouderschapsplan dat is ook een heel werk.
Gelukkig is er nu wel rust in de tent dat maakt het iets draaglijker.

Gr en hoop dat het goed met je gaat
Bart

Wat vindt je kind ervan dat ze niet naar turnen mag?

Heel erg. Ze wil elk weekend gaan. Ze weet ook dat ze anders de selectie niet zal halen en dat is juist haar droom

Ja lastig dit. Vaak wordt het extra vervelend wanneer er nieuwe partners bij komen.
En het klinkt wel heel egoïstisch. En wel gaan in combinatie met een dag of dagdeel langer daar blijven? Dan ziet hij haar meer en kan ze toch gaan?

Ik voel me zo ellendig, verdrietig, ik kan gewoon niet meer ophouden met huilen. Paniek slaat toe, alles giert in mijn lijf. Ik probeer ons huwelijk te redden. Hij gaat er over nadenken... Maar ik geloof er niet meer in. Ik ben hem kwijt en dat komt zo hard aan. Mijn hele leven is onder mijn voeten weggeslagen. Ik mis hem zo, terwijl hij nog hier is

Dikke knuffel. Hoe gaat het nu?

Marja,

Wat zwaar moet het voor je zijn dat je man aangeeft te willen scheiden. Dat is immers niet niets.

Maar, uit je verhaal las ik dat je man ooit een misstap beging, 7 jaar geleden.
Jullie besloten om toen toch door te blijven gaan. Het is absoluut een no-go om dan nadien steeds terug over het verleden te beginnen. Dat moet ook enorm moeilijk zijn voor je man als jij er telkens over begint, jarenlang bij elke onzekerheid die je hebt. Nu kan het best wel zijn dat het voor hem de druppel is, oordelen is moeilijk maar ik zou je aanraden om ZELF alleen eens een afspraak te maken met een psycholoog een specialisatie heeft in deze materie. Leg alles uit en kijk wat hij eventueel voorstelt. Misschien haalt hij jullie doorheen deze crisis. Hier de reacties wat gaan lezen is zinloos en helpt je geen stap vooruit. Zoek hulp, wie weet is nog niet alles verloren!

Marjo,

Dapper van je dat je de moeilijke beslissing nam om voor jezelf te kiezen. Nu kan het alleen maar beter gaan.
Makkelijk is het niet en verdriet, woede, andere moties, die horen er nu eenmaal bij in het proces dat je doorloopt. Dat hij seksueel getinte berichtjes stuurde met andere vrouwen is nu echt wel een no-go. Onder geen enkel excuus, dronken of niet, doe je zoiets niet. Probeer je niet te focussen of je man het moeilijk heeft met de keuze die je maakt.
Als ik je verhaal lees, druggebruik, alcoholverslaving, gokverslaving, ander vrouwen,....
Alles wat er zowat fout kan zitten, zat hier ook goed fout.
Mensen kunnen enkel zichzelf veranderen, dat kan jij niet voor hem doen. Dat hij nu in therapie zit is een zéér positief punt voor hem, hij kan er enkel beter van worden als hij zich ook daadwerkelijk zal blijven inzetten om van deze problematiek af geholpen te worden.
Nu maak je de keuze om terug rust in je leven te vinden. dat is in jou gedachten dus zonder hem.
Je weet nooit wat de toekomst brengt, misschien vinden jullie elkaar na een tijdje wel terug, misschien leer je een andere levenspartner kennen, wie zal het je zeggen?

Makkelijk zal het niet zijn, weggaan van iemand die je nog graag ziet doet enorm pijn en dit gevoel zal wel eventjes blijven hangen.

Probeer misschien een luisterend oor te vinden in je omgeving, dat kan wel eens deugd doen je hart te luchten.

Veel courage meid!!!!!

Dank je wel voor je lieve bericht. Dit doet mij goed… 🫶

Je hebt met je verstand gehandeld en dat was de beste keuze. Je gevoel volgt uiteindelijk wel.

Ben nu ook ongeveer een jaar alleen, bijna alles rond. Oude huis verkocht, nieuw huis gekocht, convenant rond. Binnenkort verhuizen. Wat wil je dan nog meer zou je zeggen.
Me niet meer zo kloten voelen. Het was niet mijn keus. Wat kan helpen is veel naar muziek luisteren, wandelen, sauna pakken, sporten. En dat is dan ook wat ik veel doe. En het helpt soms helemaal niet ook dat moet ik toegeven. Helaas is er voor dit soort pijn geen medicijn ontwikkeld. Dat moet je zelf gaan uitvinden. Ik moet bekennen dat ik nog niet weet wat echt werkt. Loop vaak op de automatische piloot, doe wat ik moet doen maar dat kost heel veel moeite. Heb een goed contact met een lotgenoot en dat is wel helpend, je begrijpt elkaar snel. Sommige mensen zeggen: Ga lekker daten. En dat zijn dan de mensen die er echt niets van begrijpen. Heb zeker behoefte aan een nieuwe relatie maar dat is nu nog te vroeg. Kan het oude nog niet loslaten, dat geeft in een eventuele nieuwe relatie alleen maar spanning en zal waarschijnlijk uitlopen op weer een pijnlijk afscheid. En dan heb ik iemand anders pijn gedaan die dat niet verdient. Ik bedenk me nu ook dat van je af schrijven ook helpt. Zorg dat je wat contacten krijgt waar je zo nu en dan lekker mee kan sparren, dat haalt de druk van de ketel. Heel veel sterkte met het regelen van al deze zaken, emotioneel en mentaal zal dit een zware wissel op je trekken.

Zou wel persoonlijk contact met je willen opnemen maar ik weet eigenlijk niet hoe dat werkt op deze site?

Nogmaals heel veel sterkte.

Beste Roelina, je doet niets verkeerds. Waarschijnlijk ben je bang voor de toekomst, waar moet je beginnen om weer een leven op te bouwen voor jezelf. Dat gevoel heb ik nu ook. En of je het eens bent met de scheiding of niet, er is altijd een rouwproces. Altijd samen, mooie momenten, maar waarschijnlijk ook genoeg verdrietige momenten gedeeld. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Dat heeft echt tijd nodig. Gin jezelf die tijd om te rouwen, dan kom je er wel. Liefs marja

Hoi Roelina, ik zit in een soortgelijke situatie. Als je wilt praten dan stuur gerust een reactie hier dan kunnen we kijken?

Het zal nooit wennen zeker Inge? Ik heb er angst voor, dit is mijn 2de zomer en wat haat ik het zo. In de overige tijd week om week... ik voel me net zo'n deeltijdse ouder.

Ja dat is echt vreselijk he

Ja dat is echt vreselijk he

Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Maar ook de nieuwe situatie zal opeen gegeven moment wennen. Duurt even (was hier ook)

hey Newbee, tjah, wennen wil niet zeggen dat je er gelukkig mee zal zijn na een tijdje.
Meestal beginnen we een gezin omhet ook te behouden tot een kerngezin, en toch zijn er onvoorziene factoren die alles op de helling zetten waardoor je noodgedwongen een breuklijn trekt door dat gezin en plots maar de helft van de tijd je kinderen ziet opgroeien.

Ik voel je! Het blijft zo pijnlijk

Hallo Sarah,

Je bent niet alleen, een deel van je verhaal komt overeen met het mijne.
In het kort uitgelegd, ik was 18j samen met iemand die serieel vreemd ging, ik leerde haar kennen in 2005, en 3 maanden na de geboorte van ons 1ste kind in 2007 kwam de eerste keer naar boven. Sindsdien was het elk jaar wel prijs, soms meermaals per jaar. Altijd was ze meteen verliefd, collega, iemand van een chatpagina, iemand van online spelletjes, via facebook, jeugdvriend, ga zo maar door. Ik zit aan een 25tal andere mannen waarvan ik zeker weet heb van 7 mannen waar ze effectief mee tussen de lakens lag.
Ik deed al ongeveer 10tal jaar therapie met haar om haar problemen te overwinnen... maar ook de therapeut werd gemanipuleerd, belogen en bedrogen.

De relatie beëindigde ik vorig jaar in de zomer na het uitkomen van het zoveelste overspel.
Dik tegen mijn hart & gevoelens ingaan is niet makkelijk maar het zal nooit stoppen.
Tot op vandaag heb ik het er nog heel erg moeilijk mee. Soms voelt het zelfs alsof ik terug wil naar dat oude leventje. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Ik vervloek mezelf daarvoor. Hoe kan je iemand graag blijven zien die je talloze keren op de meest gruwelijke wijze verdriet aandeed vraag ik me vaak af. Heb ik dan totaal geen greintje zelfrespect?

Ook ik vroeg net zoals jij aan je partner ontelbare keren of er iemand anders was en telkens zag ik spoken was het antwoord, desondanks dat het nadien altijd wel uitkwam bleef ik haar geloven.

Uiteindelijk ben ik de "winnaar" en zij de verliezer. Helaas hebben mijn kinderen haar verstoten wat ik erg vond voor mijn kinderen. Rechtbank stelde me in gelijk met alles, maar uiteindelijk komen er alleen maar verliezers uit, geen winnaars.

Wat jij meemaakt is niet 100% hetzelfde als het mijne, maar ik wil je wel meegeven wat iemand ooit tegen me zei: Jij hebt de allermoeilijkste stap gezet -> voor jezelf kiezen. Ook al voelt het helemaal anders aan, over een jaartje zal je me al beter begrijpen wat ik hiermee bedoel.

Die ex-man van je hoort thuis op straat, net zoals mijn ex-partner. Die veranderen nooit, die gaan gewoon voort op zoek naar een ander slachtoffer dat ze kapot kunnen maken.

ik kan je vertellen dat de huilbuien die je nu hebt stillaan zullen afnemen, bij mij was dat na een 7tal maand. nu huil ik enkele dagen per maand ipv elke dag. (13 maanden verder)

Ik leerde iemand kennen, maar durf mezelf niet geven, ik ben niet meer de man die ik ooit was.
De angst dat ik die man van toen nooit meer zal zien zit er nog dik in.

Ik kan maar blijven doorratelen maar daar heb jij weinig aan, ik hoop van harte dat jij de nodige kracht zal vinden om dit hoofdstuk snel achter je te laten. Ze zijn het niet waard om je slecht te voelen.

Mocht je willen reageren, ik lees dit forum dagelijks, dus een reactie kan je sowieso verwachten.

Hou je taai meid!

Hoi Iron,
Bedankt voor je reactie, wat ontzettend heftig is je verhaal.
Het is ook moeilijk om hier met mensen over te praten, de affaire van 1,5 jaar was al ontzettend zwaar maar dit, 21 jaar aan leugens maakte mij beslissing al snel heel duidelijk en voelde kiezen voor mezelf als de enige keuze.
Het is natuurlijk nog erg zwaar en heb nog een lange weg te gaan.
Het is vooral angst en gevoel van eenzaamheid wat overheerst, ook al heb ik veel steun.
Hoe ben jij de eerste periode doorgekomen?

Groetjes
Sarah

Ik heb 2 tieners die me heel erg goed ondersteund hebben, zelf heb ik geen vrienden waar ik op kon terugvallen op mijn ouders na. Ik werkte vaak en had hierdoor geen tijd om vriendschappen te onderhouden.
Ik voelde me heel erg eenzaam, op aanraden van een ander koppel heb ik op datingsite geplaatst, niet voor liefde te vinden maar wel om contacten te leggen, wat na een 5tal kandidaten toch lukte er 1 tegen te komen die op zoek was om samen met iemand leuke dingen te doen, strandbezoekjes etc....niet meer als dat, na een tijdje kon ik met haar wel makkelijker praten over waar ik doorheen ging en dat hielp ook wel wat.

De angst dat ik nooit meer iemand zou vinden, die mij en mijn kinderen zou accepteren en ooit een gezin wil vormen, niemand is gemaakt om alleen te blijven. Maar het is absoluut niet eenvoudig, zelfs niet na 13 maand om iemand anders op die manier in je leven toe te laten.

Ik denk dat het eenzaamheidsgevoel komt doordat je net je stabiele leventje vaarwel gezegd hebt, je hebt de controle uit handen gegeven, iets wat mensen eigenlijk altijd willen hebben van nature uit, controle...
Geen controle = angst voor het onbekende. Vandaar dat vele mensen toch maar bij hun partner blijven in een ongezonde relatie, net omdat ze bang zijn geen controle meer te hebben. Da's net het moeilijkste van alles, controle uit handen geven.
De angst en eenzaamheid kan je deels opvullen door niet binnen te blijven zitten. Probeer als je de mogelijkheid hebt om iets te gaan doen qua sport of fitness, hardlopen is zeer nuttig, ook mountainbiken op heuveltjes vergt concentratie, al die zaken leiden je af voor korte tijd en dat is net wat je nodig hebt om de angst en eenzaamheid tegen te gaan. Die korte momentjes worden met de maanden van zichzelf langer.
Ik beantwoord vaak postings hier (onder een andere naam) om mensen toch te doen voelen dat ze er gaan komen, ook al lijkt het niet zo. Ook dat geeft mij afleiding, anderen helpen.

Ik deed aan sport dus in het begin was dat toch wel een kleine opvang voor me.

Een aanrader, er bestaan hulplijnen die je dag en nacht kan bellen, geheel anoniem, die hebben mij de eerste maanden er echt doorheen geholpen, elke dag een telefoontje van een uurtje, dikwijls kreeg ik dezelfde medewerker aan de telefoon dus dat was handig.

Ik liet ook het verdriet toe, stak dat niet weg. en de therapeut die wij hadden heeft me ook goed opgevangen.

Ik ga nu afsluiten en slapen, ik hoop dat je hier toch nog een beetje uithaalt wat je kan helpen :)

Hallo Iron,
Bedankt voor je reactie en ik heb er zeker veel aan! Dankjewel
Ik denk inderdaad ook dat de angst is het oude leventje hebben losgelaten.
Dit voelde voor mij ook als een opluchting en nog steeds.
Maar ook ontzettend onzeker en zwaar, vooral omdat wij nog in 1 huis leven.

Het gevoel van eenzaamheid vind ik toch wel het lastigste soms, toen hij ‘alleen maar 1’ affaire had gehad was er veel herkenning van andere mensen.
Maar als je er dan achter komt dat iemand 21 jaar heeft gelogen en mensen ook niet weten hoe ze hier op moeten reageren , dan merk ik een gevoel van eenzaamheid.
Ik heb wel een hele fijne psycholoog, en dat helpt wel.
Verder wandel ik heel veel en houden de kinderen mij wel bezig.
Het gevoel toelaten vind ik wel moeilijk en eng.

Groetjes
Sarah

Hey Sarah,

Ik geloof best dat dit alles wel een opluchting voor je geweest is, de moeilijkste stap heb je genomen, de relatie verbreken. In mijn ervaring, mensen rondom je heen die het zelf niet meemaakten (gelukkig want dat wensen we niemand toe) kunnen zich niet voorstellen wat het met een persoon doet. Laat staan dat ze het onwezenlijke verhaal horen dat al 21j bezig was. Wat kunnen ze zeggen? in mijn eigen omgeving (vooral op mij werk) konden ze het simpelweg niet geloven, surrealistisch eigenlijk. Mensen blijven dan ook algauw eerder passief aanwezig, misschien de angst om iets verkeerds te zeggen? Wie zal het vertellen wat er in hen omgaat.


Eenzame gevoelens kan je dus best de kop indrukken met iets te doen zoals inderdaad wandelen, lopen, een boek nemen en op een plaats waar veel mensen passeren gaan lezen zoals een bankje in een park bv. Fitnessen kan je ook goed afleiden.

Wat wel een verzwarende factor moet zijn voor je is dat je nog onder eenzelfde dak woont.
Dagelijks met een persoon doorleven van wie je net afstand probeert te nemen kan niet makkelijk zijn.
Kan hij of jij niet tijdelijk elders terecht? Ouders, vrienden of eventueel andere familie?

Het zou je misschien kunnen helpen om toch een beetje van je rust terug te vinden op dit ogenblik.
Heb je zelf al iets van stappen ondernomen sinds jij de relatie verbrak?

09:19

Groetjes,

Hoi Iron,
Onder 1 dak wonen is wel heel zwaar inderdaad.
Hij is ook niet echt meer welkom bij zijn vrienden, en familie woont in het buitenland dus dat is geen optie met de kinderen. Daar is hij wel eventjes geweest.
Verder kijken we wel voor een studio of een kamer om iets van lucht te geven, maar dat is er eigenlijk niet.
Verder ga ik zelf wel weg wanneer de kinderen op bed liggen en logeer ik bij een vriendin.

Qua stappen hebben we al wel een mediator en loopt het wel alleen duurt allemaal zo lang.

Had of heb jij veel last van boosheid?

Bedankt voor al je tips en tijd.
Groetjes

Hey Sarah,

Boosheid/woede/haat/... is slechts één van de vele fase's die je door zal gaan.
Je ervaart die niet in een specifieke volgorde, soms heb je er meerdere op éénzelfde ogenblik.

Ikzelf heb nog wel wat woede in me zitten, de ravage waarin ze mij en de kinderen stortte is immens groot, dat is niet op 1, 2, 3, verwerkt. Zoiets zal een wel een tijdje in beslag nemen om alles te kunnen plaatsen.
Ik heb ook geen contact meer met de ex-partner, in mijn geval is dat om mijzelf te beschermen. Ik stuur enkel facturen door die ze voor de helft moet terug betalen, voornamelijk gemaakte kosten voor de kinderen.
Jij zal dit ook wel gaan ervaren, je zit er nog maar "net in".

Het vinden van een andere woonplaats is zéér belangrijk zodat je zelf niet elke dag opnieuw geconfronteer blijft worden met je ex-partner. Dat maakt het er niet echt makkelijker op. Ik duim dat jullie snel een oplossing vinden voor de huidige situatie. Dat hij niet meer welkom is in de beperkte kring om zich heen is iets wat hij zelf in de hand werkte, vreemdgaan is iets waar de meeste mensen geen begrip voor kunnen opbrengen. Hoe moeilijk de omstandigheden ook moge zijn in een relatie, je sluit netjes alles af voordat je voort gaat. Vreemdgaan, daar kies je echt voor, dat overkomt je niet. Je kiest om stiekem af te spreken, je kiest om te liegen tegen je partner, je kiest om je kledingstukken stuk voor stuk uit te trekken,.... daar denkt men steeds over na om zeker niet betrapt te worden. Maar uiteindelijk komt het toch ooit allemaal boven water he.

Een mediator is op zicht geen slechte keuze om jullie begeleiden, dat bespaart een hoop stress.

Heb je zelf al iets in gedacht qua regeling van de kinderen?

Hoi Iron,
Qua emoties merk ik dat ook wel ja, het ene moment is het boosheid of inderdaad haat, verdriet.
Het is inderdaad ook erg lastig om dan samen in een huis te wonen.
Daarbij komt er ook bij kijken dat hij pas diagnose heeft gehad bij de ggz, persoonlijkheidsstoornis, dus dat maakt de situatie ook niet makkelijker.
Volgende week hebben we weer een afspraak bij de mediator, begeleiding is wel fijn.

Als ik dan dit zo allemaal typ is het ook nog steeds ongeloof dat dit mijn situatie nu is, heb er wel ‘vrede’ mee hoor want het leven is nu eenmaal niet eerlijk.

Qua regeling wil ik voor de kinderen dat ze zoveel mogelijk bij mij zijn, vooral omdat hij een heel traject in gaat bij de ggz, en eerst voor zichzelf moet leren zorgen.

Maar inderdaad een andere woonplaats is wel prioriteit nu, dit is ook niet vol te houden.

Fijn dat je zo open bent over je situatie, lijkt mij ook niet makkelijk voor jou dat je alles alleen moet doen voor je kinderen. Respect hoor.

Groetjes

Hallo Sarah,

Goed dat je de kinderen gaat opvangen als hij bezig is met zijn traject bij ggz.
Welke diagnose heeft je ex-partner te horen gekregen?

Op dit ogenblik heb je inderdaad het gevoel van vrede met de situatie, eenmaal je volledig op jezelf zit zal pas echt doordringen wat er gebeurt is heel je leven lang. Druppeltjesgewijs laten onze hersenen al die informatie doorsijpelen, niet alles in 1 keer. Je zal het wel ervaren, de kunst is om de emoties die erbij horen ook echt toe te laten. Ik ben nu reeds 13 maanden ver in het proces, ik koos er ook zelf voor om de relatie stop te zetten na het zoveelste bedrog, en toch zie ik er nog elke dag enorm hard van af. De tranen? Ja, die zijn zo goed als op maar de pijn voelt nog alsof het gisteren gebeurde. De ravage is niet uit te drukken in woorden.

Praat hier zeker over met de mediator ivm de kosten dat de opvang voor je kinderen met zich zullen meebrengen, indien jij een andere woning zal huren dan moet je woning bv meerdere slaapkamers bevatten dan 1. Die kosten dan weer meer op de huurmarkt dan een woonst met 1 slaapkamer, eten, schoolkosten,....
Normaal gezien zal de mediator hier wel rekening mee houden maar je weet maar nooit.

Ik ben vanaf het begin zeer duidelijk geweest naar mezelf, steeds tegen mezelf zeggen -> neem waar JE recht op heb ongeacht wat de toekomst brengt, dit heb ik ook gedaan, waardoor ik nu een zeer stabiele financiele situatie heb kunnen opbouwen voor mijzelf & kinderen.
Dat bengt ook een zekere "rust". Voor mijn ex-partner is dit helemaal anders uitgelopen, maar het was zij of ik. Houd op dat vlak je emoties ver weg van zulke besluiten. Je ex-partner heeft jullie in deze situatie gebracht, dan moet je maar op de blaren zitten ook.


Ik kan je niet anders dan alle moed toewensen die er bestaat want je zal het nodig hebben.


Groetjes,

Hallo Iron,
Hij heeft persoonlijkheidsstoornis, de vermijdende en narcistische. Bovenop een depressie.
Wat maakt dat hij super passief is in het zoeken van een andere woonruimte of überhaupt problemen oplossen.

Maar wat je zegt inderdaad het gevoel toe laten, dat vind ik nog heel lastig en overspoeld mij dan ook op momenten.
De ravage die jij had , zo voelt het nu ook inderdaad, je staat tussen de brokstukken en weet niet waar te beginnen.
En er aan beginnen is ook moeilijk samen onder 1 dak.

Hoe heb jij het juridische stukje aangepakt? Met een advocaat of ook mediator?

Dankjewel, ik zal inderdaad alle moed nodig hebben denk ik zo..

Groetjes

Sterkte in deze moeilijke tijd

Tip die ik wil geven is, "gebruik" je boosheid nooit via de kinderen.
Hier genoeg meegemaakt.
Verder hebben we het wel via een mediator gedaan, en ik moet zeggen dat dat prima ging uiteindelijk (duurde even, maar uiteindelijk prima)

Lieve Sarah, ik maak net hetzelfde mee. Ik ontdekte ook net een dubbelleven van 2,5 jaar. Ik ontdekte vorig jaar iets maar het verhaal erachter zorgde er voor dat ik een tweede kans gaf. Een zwaar jaar later kreeg ik 2 weken geleden een berichtje die niet voor mij is bestemd. Hij trok er meteen een streep onder en vertrok met 1 valies. Ik bleef verweesd achter met een dochter. Ik ben alles kwijt maar niet mijn waardigheid en zelfrespect. We hadden alles, echt alles.

Hoi Anoniem,
Wat verschrikkelijk zeg, wat je zegt we hadden alles, dat hadden wij ook. Het ‘mooie plaatje’ , ik heb dit mooie plaatje losgelaten en ontdek langzaam dat er zoveel meer is, lieve vrienden/vriendinnen.
Maar ontzettend pijnlijk is het wel en eenzaam gevoel.
Veel sterkte!

Ik weet niet of Iron Eagle dit leest, maar ik vroeg mij af nu een tijdje later , hoe het met je gaat?
Ik heb veel aan je advies gehad toen, ook al ben ik er nog lang niet..

Groetjes
Sarah

Hallo Sarah,

Met mij gaat het nog steeds op & af maar wel BETER (opzettelijk in hoofdletters geschreven), belangrijke dagen in september (o.a. verjaardagen,...) dat zijn & blijven wel de moeilijkere periodes. Ondertussen probeer ik wel iets op te bouwen met een nieuwe vriendin, die ook helaas een soortgelijk verhaal als het onze beleefde, maar we merken allebei dat ik me heel hard blijf afschermen, en soms andersom. Dat is ook 100% normaal. Hoelang het zal duren?, ik hoorde onlangs een therapeut zeggen dat zoiets tot wel 7j kan blijven duren eer je zo'n trauma plaatsen kan, let's hope not!

Maar Sarah, dat jij er nog niet bent is niet verwonderlijk, jij bent echt nog maar net aan dit proces begonnen. 10 - 12 weekjes tegenover al die "gelukkige jaren" plaatsen is een no-go.

Ik heb zelf ook moeten aanvaarden (lees forceren) dat het voorbij was, dat is zeer zwaar voor ieder van ons in deze situatie. Voor jezelf kiezen is maar een eerste stap van de zovele die jij moet zetten.
Het laten doorsijpelen dat alles echt definitief is is hevig.

Het ellendige gevoel waar jij nu mee zit zal gaan afnemen, niet meteen merkbaar maar zonder dat je dit beseft gaat er elke dag die er voorbij gaat een stukje van dat nare gevoel wegvloeien.

Bekijk het misschien zo: beeld je een gigantische mega grote berg zand op je pad waar je overheen moet om je weg te vervolgen. Je denkt op dit ogenblik, goh, hoe moet ik hier voorbij, eroverheen? Dat lukt me nooit. Er naast? Dat gaat niet... Het zal me nooit lukken. Of dat denk je toch.

De realiteit Sarah, die is dat jij deze gigantische berg zand, stilletjesaan gaat verdelen in duizenden kleinere bergen zand, die je vervolgens ook zal verwerken tot honderden molshoopjes zand, en ook deze molshoopjes zand zal jij uit de weg ruimen, maar niet allemaal, je wel kunnen voortwandelen op je pad. Het makkelijke is dat dit vanzelf gaat gebeuren, het grote nadeel... de tijd die ervoor nodig is.

Daar jij echt volledig emotioneel geïnvesteerd was in je relatie is ook al een factor die het er niet makkelijker op maakt.

Ik ben blij dat je je toch ook al wat kon optrekken aan mijn vorige berichten. Daar haal ik dan op mijn beurt weer voldoening uit.

Wil jij misschien delen wat of welke gebeurtenissen jij in die korte periode al hebt doorstaan?
Praktisch / kinderen / ....

Over het laatste gesproken, hoe zijn je kinderen het nieuwe schooljaar gestart?

Ik houd het topic in de gaten ;)

Groetjes ;)

Hallo Iron,
Inmiddels is mijn ex man verhuisd, hij heeft een appartement gevonden.
Het proces bij de mediator is ook helemaal klaar en de papieren liggen bij de rechtbank.
Voor nu ben ik nog bezig om de hypotheek over te nemen, dit kost veel tijd maar het ziet er naar uit dat dit gaat lukken.

De kinderen zijn nog volop aan het wennen, vooral de jongste heel er iets meer moeite mee en is verdrietig en angstiger dan normaal.
Ze zijn het nieuwe schooljaar gestart, het ritme is wel weer fijn voor ze geweest.

Ik merk sinds hij weg is, dit is overigens nog maar 1 week geleden hoor..
Dat ik heel moe ben fysiek. Veel slaap, maar ook wel rust voel.
Wat je zegt die grote berg met zand, geen idee hoe ik daar aan begin, gelukkig heb ik nog wel mijn psycholoog.
Het verwerken gaat nu pas beginnen denk ik nu hij weg is thuis.
Ik merk vooral veel argwaan naar iedereen toe, ook al weet ik dat dit niet terecht is. Maar lijkt een automatische reflex in mijn hoofd. Niet iedereen meer gelijk geloven wat ze zeggen.

Bedankt voor je bericht, wat fijn om te horen dat je een vriendin hebt, het is je gegund!

Sarah,

Zo te horen zijn er wat stappen afgerond. Het nieuws dat je ex-man ingetrokken is in een appartement is toch ook al een stuk gewicht dat van je schouders afvalt. De fysieke moeheid is best verstaanbaar, het is dan ook een loodzwaar parcours dat je aan het belopen bent.

Kinderen gaan er altijd hun eigen manier in zoeken om alles te plaatsen, (helaas ook ervaring als kind opgedaan) Ik zelf heb er enkele jaren voor nodig gehad eer ik het aanvaarden kon.
Kinderen willen uiteindelijk maar 1 ding, hun veilige kerngezin, de rest zal hen een worst wezen hoe of wat.

Mijn jongste kind heeft morgen een oudercontact, algauw bleek er geen extra slottijd meer te zijn voor reservatie dus ik moet binnenkort noodgedwongen naast de persoon gaan plaatsnemen die mijn leventje achterliet alsof er als het ware een tornado categorie 5 door heengetrokken is. Haar redenen werden echter snel duidelijk, papa en mama naast elkaar, terug verzoening en ze komen terug samen.

Kortom, je kinderen zullen ook wel tijd vragen, dat komt ook wel goed.

Is alles wat goed verlopen bij de mediator? Ik neem aan dat een mediator een "overeenkomst" opstelt en indien er een akkoord bereikt, dit ter bekrachtiging moet worden voorgelegd aan een familierechtbank?

Zeer positief punt uit je post is de vermelding over de slaagkans om de gezinswoning te behouden , dit is een ontzettend belangrijk gegeven, in de eerste plaats voor de kinderen. Deze zullen dus niet uit hun stabiele omgeving onttrokken worden. Helaas had ik niet de mogelijkheid om de gezinswoning te behouden. Dit zorgt soms voor stress bij mijn kinderen dat ze niet meer hun eigen plek hebben, inmiddels wel bezig met de aankoop van iets anders maar ook dat duurt nog wel even.

Het argwaan waarmee je zit is mij niet vreemd.
Jij bent immers decennialang belogen en bedrogen geweest door de persoon die het dichts bij je stond.
het wantrouwen naar anderen toe is een reflex, ik vertrouw ook niemand meer, op mijn kinderen & moeder na.
Men zegt dat het na een tijdje wel betert, maar als ik bv iets totaal onschuldig zie bij mijn nieuwe vriendin dan ga ik automatisch ook doemdenken van; het zal toch niet weer.....

Ik denk dat ook dat wel zal gaan slijten met de jaren, anderen terug leren vertrouwen is a part of the proces?

Ik ben nog steeds in de rouw om het fictieve personage dat ik ooit mijn partner voor het leven noemde.
het echte personage -> dat doet me walgen.

Leuk terug van je vernomen te hebben met de updates Sarah!

Wat heftig on te lezen .
Ik snap 100 % jou gevoelens .
Bij mij bijna hetzelfde verhaal appen met een collega .
Maar toen bleef hij nog bij mij .
Je gaat gewoon door een hel .
Maar probeer ( hoe moeilijk het ook is ) tegen jezelf te zeggen dat je goed genoeg bent .
Ook al voel je dit op het moment helemaal niet .
Ondanks alle pijn en verdriet …. Jij komt er wel
Als je wilt praten je kunt altijd berichten met mij

Dank je voor je reactie. Hij komt hier elke dag nog slaapt ergens anders. Ik zie dat dit alles aan hem vreet. Hij zegt nog steeds dat hij geen gevoelens meer heeft voor mij....maar toch worstelt hij met alles...ik kan hem niet meer peilen!
Gisteravond hier gegeten en daarna spelletjes gedaan...om 22:00 uur is hij weg gegaan...en straks komt hij hier en gaan we boodschappen doen....ik begrijp het echt niet meer!

Ik weet dat ik hier wel uit kom maar ik wil hier uitkomen met hem! Want ik wil hem niet kwijt.

Hoe is dat bij jou afgelopen dan? Zijn jullie nog samen?

Vooral jouw laatste reactie Jean, is zo ontzettend herkenbaar.

Gemengde signalen afgeven, wel contact zoeken, dan weer niet. Ook mijn (ex)man worstelt heel erg met zichzelf maar hij wil het zelf niet zien. Het laatste jaar allerlei zaken veranderd aan zichzelf, dure spullen gaan kopen, gestopt met z’n gevoelens te uitten en nu zegt hij geen gevoel meer te hebben en definitief uit elkaar te willen. Ik snap niet hoe een man zó z’n gezin kan laten vallen

Hij heeft zijn baan opgezegd en daar op een cakantie park iets gehuurd om dichter bij haar te zijn. Hij heeft zelfs al werk gevonden daar.
Ik ben daar bij toeval achter gekomen want zelf had hij het nog niet verteld.
Hoe kan het dat hij zo overtuigd is dat het gast werken met iemand die jec2 x hebt gezien?
Echt ik ben hier kapot van.

We zijn nu 2 weken verder, hoe gaat het nu?

Wat verschrikkelijk voor je Gine, dat je man na 20 jaar niet meer met je verder wil.
Opeens is de toekomst die je voor je zag weg. Zo moeilijk om dat te verwerken en vertrouwen te hebben in een hele andere toekomst.
Maar ondanks alles moet je de moed niet opgeven hoor! Ik lees dat je borstkanker hebt overwonnen, dus dan lukt het je ook om een nieuwe toekomst op te bouwen. Hoe lastig en verdrietig het ook is nu, probeer er toch wat moois van te maken. Niet te ver vooruit kijken, maar dag voor dag. Geef vooral niet op!! Uiteindelijk komt het goed. Dat vertrouwen probeer ik zelf ook te hebben (mijn man wil na 15 jaar scheiden).
Heel veel sterkte!!

Wat een heftig bericht zeg .
Maar wat ik er ook uithaal is dat jij een zeer krachtige vrouw bent .
Je hebt borstkanker overwonnen dat zegt ook al heel wat over jou wilskracht .
Blijf in jezelf geloven en zet stapje voor stap. Leg de lat niet te hoog voor jezelf en wees trots op alles wat je tot nu toe hebt bereikt .
Jij komt er wel

Bedankt voor de steun lieve mensen! Ben momenteel op zoek naar een huisje met een tuintje, maar dat lijkt zooo moeilijk.. Er is niets bijna te huur, mijn inkomen is niet hoog, ze verkiezen koppels.. Ik weet niet hoe hier uit te raken. Ben momenteel weer aan het wenen, niet voor hem want hij is het niet meer waard in mijn ogen... Maar, omdat verder gaan ook niet evident is.... Soms denk ik, ik ben sterk, en sommige momenten denk ik dat mijn leven geen zin meer heeft....

Beste Emmely, hij heeft zijn keus gemaakt en de keus voor jou er bij. Dat is wrang en doet heel veel pijn, weet ik uit ervaring. Je haalt hem niet meer terug, hoeveel gesprekken en therapieën je nog zou gaan volgen.
Je hebt je energie nodig, denk na over hoe jouw toekomst er uit zou moeten komen te zien. Leef vandaag en doe het juiste voor jezelf en je kinderen, voor morgen en overmorgen.

Mathias,

Verliefd worden overkomt je, dat komt en dat gaat. Zoiets heb je absoluut niet zelf in de hand. Dat heeft niets met "dom zijn" te maken. Erg jammer dat je nu met de blue's zit, leuk is dit niet.
Laat de dame in kwestie los.
Uiteraard zal dit nog wel even nazinderen, maar ook dit zal wel op de achtergrond belanden.

Ik vrees dat er weinig anders op zal zitten om ook door deze zure appel door te bijten.

Ik wens je alvast de nodige kracht toe!

Onvervulde behoeftes kunnen een enorme invloed op ons hebben als we in contact komen met iemand die deze behoeftes vervult. Als we dit niet doorhebben kan deze persoon ons leven gaan beheersen. Als je voorzichtiger wil zijn en geen “domme” beslissingen meer wil nemen, dan kun je eens kijken naar je onvervulde behoeftes en daar aandacht aan besteden. Er bewust van zijn is eigenlijk al voldoende. maar als je toch nog hunkert naar een partner kan het zijn dat je toch nog in deze vallen trapt.

Hoi Isis,

Ik google op lotgenoten echtscheiding, kom op deze site en lees als eerste jouw verhaal. Wat een herkenning zie ik hier in.

Mijn man en ik zijn 21 jaar getrouwd en 23 jaar samen en ook wij hadden het goed samen, veel humor, leuke dingen doen, vakanties en het gewoon fijn vinden bij elkaar te zijn. We werken allebei, samen geen kinderen, maar hij wel een dochter uit een vorige relatie. Die is inmiddels volwassen, werkt en woont op zichzelf. Ik ken haar al vanaf dat zij 1,5 jaar oud was. Ik heb mij in de relatie tussen hem en zijn dochter veel weggecijferd om hem de kans te geven een band met zijn dochter op te bouwen. Hij wilde geen kinderen meer in een nieuwe relatie en daar heb ik mij, uit liefde voor hem, bij neergelegd. In de afgelopen 1,5 - 2 jaar is er veel gebeurd in ons leven, waaronder het zeer onverwachte en nare overlijden van mijn vader, waar zowel ik als hij een hele goede band mee had. Zijn overlijden volgde na een val van de trap in huis waardoor hij een hersenbloeding kreeg. We hebben een dag later moeten besluiten hem te laten gaan. Omdat mijn moeder een aantal jaar geleden al overleden is, kwam er ineens heel veel op ons af. Ik ben zo in beslag genomen door verdriet, rouw maar ook het regelen van alle praktische zaken dat ik minder aandacht had voor mijn man en wij elkaar gaandeweg kwijt raakten. Mijn weinige behoefte aan intimiteit ervaarde hij als afwijzing, terwijl ik dat nooit zo bedoeld heb. Ik heb wel gemerkt dat het niet lekker tussen ons liep, maar dacht steeds 'dat komt wel weer'. Eind mei, tijdens een weekje vakantie, gaf mijn man aan het niet meer te zien zitten tussen ons, de koek was op volgens hem. Dat hij hier al een hele poos over nadacht en over piekerde en hij was opgelucht dat hij het eindelijk kon zeggen. Dit was een gesprek dat ik totaal niet had aan zien komen. Ik verwachtte dat hij zou zeggen niet op deze manier door te willen en er alles aan te willen doen om het weer goed te krijgen. Na thuiskomst zijn we het gesprek uit de weg gegaan maar uiteindelijk heeft hij toch gezegd er mee te willen stoppen en verder te willen gaan zonder mij. Ook hij geeft, net als jouw man, aan opnieuw te willen beginnen. Een nieuw leven opbouwen zonder mij. Hij wil alleen zijn om rust te krijgen. Hij geeft wel aan verdrietig te zijn dat het zo gelopen is, maar laat ook duidelijk blijken dat er geen weg terug is.
Ik heb ook het gevoel dat mijn wereld is ingestort en weet niet hoe ik verder moet, al helemaal niet zonder hem. Dit is niet wat ik wil; ik had er samen voor willen vechten. We hebben inmiddels iemand in de arm genomen om de scheiding te gaan regelen, maar wonen wel nog in hetzelfde huis. Ook wij hebben tegen elkaar gezegd dit goed te willen afronden en daarna nog goed met elkaar om te willen gaan. Maar ik vind het erg moeilijk om te zien dat hij bezig is vorm te geven aan zijn nieuwe leven; hij is op zoek naar woonruimte en loopt inmiddels bij een psycholoog om te werken aan zijn problemen. Hij begrijpt wel mijn dubbele gevoel van hem aan de ene kant met alles willen helpen, maar dit aan de andere kant heel moeilijk vinden omdat het niet meer over ons gaat. Ik zie erg op tegen het moment dat hij daadwerkelijk weg is thuis en aan zijn nieuwe leven begint. Ik heb helaas ook geen groot sociaal vangnet en kijk erg op tegen het alleen zijn en ben bang voor de eenzaamheid.

Je vroeg om tips, die heb ik helaas niet. Maar ik wilde wel graag op jouw verhaal reageren omdat ik er veel in herken. En om het ergens even van mij af te kunnen schrijven.
Veel sterkte!

Lieve Floor,

Fijn dat je jouw verhaal met mij wilt delen. Heel verdrietig dat jij in ongeveer dezelfde situatie zit als ik.
Zo te lezen heb jij ook echt hele fijne jaren gehad met je man en hadden jullie een heel liefdevol huwelijk.
Wat verschrikkelijk dat je je beide ouders in een relatief korte tijd bent verloren. En je vader ook nog op zo'n heftige manier. Ik kan me voorstellen dat dat heel veel impact op jullie beiden heeft gehad en dat je helemaal in beslag genomen werd door je verdriet.
Begrijpelijk dat je in zo'n periode je partner een beetje uit het oog verliest.
Dat is precies wat er bij ons ook is gebeurd.
Ook ik dacht dat dat op een later moment wel weer goed zo komen. Voor mijn gevoel hadden we zo'n goede basis dat we wel tegen een stootje konden. Maar blijkbaar kun je je daar toch heel erg in vergissen.....
Zo ontzettend verdrietig en frustrerend om zelf nog zo hard te willen vechten voor de relatie, maar de ander wil niet meer 😞
Eerlijk gezegd heb ik een beetje het gevoel dat mijn man in een midlife crisis zit en dat dat ook meespeelt bij zijn beslissing om uit elkaar te gaan. Ik weet niet wat de leeftijd van jouw man is, maar zou dat bij hem misschien ook mee kunnen spelen?

Ik snap jouw angst voor eenzaamheid heel goed, dat heb ik ook hoor.
Nu wonen we nog in hetzelfde huis, maar het is de bedoeling dat ik degene ben die ergens anders gaat wonen. Ik probeer me er nu soms alvast een voorstelling van te maken hoe het zal zijn om na zoveel jaren alleen te wonen. Het zal in de eerste periode vooral denk ik vaak heel eenzaam aanvoelen. Gelukkig heb ik wel mijn zoontje die de helft van de week bij mij zal wonen, maar op de dagen dat hij er niet is zal de eenzaamheid aanwezig zijn.
Je schreef dat je sociale vangnet niet zo groot is, hopelijk heb je wel een paar mensen in je omgeving waarbij je je verhaal kwijt kunt. Ik merk zelf dat het mij wel helpt om het er met vriendinnen en goede collega's over te hebben.
Mocht je je gevoel weer even van je af willen schrijven, dan mag je mij altijd weer een bericht sturen hoor. Ik begrijp heel goed hoe je je voelt.
Ik wens jou ook heel veel sterkte!!

Ik zit op dit moment in een vergelijkbare situatie. We zijn 15 jaar samen vier weken geleden heeft ze gezegd dat ze het niet meer kan dat ze op is emotioneel. We zijn een samengesteld gezin met vier kinderen m’n stiefdochter was twee toen ze bij me kwam maar dat is gewoon mijn dochter en wij hebben samen nog een dochter gekregen die is nu 11 het is een hele moeilijke tijd pijnlijk dat iemand niet meer wil en sterft een stukje vanbinnen. Wij wonen ook nog onder één dak ik snap het ook niet waarom ze nu direct wil stoppen en dat ze er niet meer voor wil vechten is voor mij onbegrijpelijk. Er is een grote leegte maar ik ben wel gelijk begonnen om aan mezelf te werken een betere versie van mezelf te maken. Vele lezen veel met vrienden proberen te praten of kennissen en niet in zelfmedelijden te gaan zitten. Dat is wel mijn tip hoe moeilijk het ook is hoe zwaar het ook is laat de emoties toe en zet jezelf ook een spiegel voor waar is het fout gegaan wat heb ik fout gedaan of wat heeft zij fout gedaan of zijn we gewoon door de stress drukte gezinsleven werk elkaar uit het oog verloren. Het is allemaal vanzelfsprekend geworden Dat is wel het probleem maar ik ben een vechter. Ik denk altijd er is nog hoop als je mekaar weer aan kan kijken of voor verbetering wil zorgen dat je mekaar weer ziet en dat je heel veel van de buitenwereld afsluit om weer samen iets te bouwen maar als de andere niet wil, dan gaat het niet lukken. Dus dan moet je voor je zelf kiezen. Dat is moeilijk, maar dat moet je echt doen. Het lijkt dat ik dat makkelijk zeg maar dat is helemaal niet makkelijk. Ik huil veel en ik denk van na dat ik probeer het op een rij te krijgen. Ik wens jou heel veel sterkte. Johan

Hoi Johan,
Wat erg dat jij op dit moment in een zelfde soort situatie zit.
Het blijft niet te begrijpen als je partner opeens de handdoek in de ring wil gooien, zonder er nog voor te willen vechten.
Vaak raak je de verbinding met elkaar kwijt door de drukte van werk, gezin, etc. Je neemt elkaar voor lief en geeft elkaar te weinig aandacht, waardoor de verwijdering ontstaat. Het is allemaal zo begrijpelijk, maar niet onmogelijk om elkaar weer terug te vinden. Als er ooit echte liefde geweest is, dan geloof ik er heilig in dat dat ook weer terug te vinden is.
Het cruciale punt is alleen wel dat je dat allebei moet willen. Helaas is dat blijkbaar bij jouw vrouw niet het geval en bij mijn partner ook niet.
Dan rest er niets anders dan het te accepteren en los te laten, maar wat jij ook al schrijft, dat valt niet mee.
Ook voor jou heel veel sterkte!

Beste Isis
Onze verhalen lijkten op elkaar de gevoelens in je lichaam zijn vreselijk af en toe, als je is wil kletsen onder het genot van kopje koffie laat het weten, praten is altijd fijn. Johan

Openhartig wat je verteld. Ik heb geen tips. Enige wat ik je mee wil geven probeer het niet uit de hand te laten lopen. Voor je kinderen en je zelf. Ik zit nu in een soort gelijke situatie waar ik de controle een aantal keer verloor in emotie. Geen gekke dingen gedaan maar wel te veel contact gezocht omdat ik ineens alles kwijt ben wat ik mijn ogen onredelijk en niet kloppende is. Dit is nu op een punt dat de kinderen volgens instanties niet veilig gevonden worden in de zorg voor hen bij me. Maar dat zie ik anders ben alleen zo van slag en overstuur door de plotse scheiding die de dag zelf nog niet aan de orde leek. Er was liefde en toekomst plannen en die zelfde dag was alles over. Waarom? Geen idee maar besef me hoe moeilijk ook alleen getrouwd blijven kan niet. Zoek hulp bij mensen waar je mee praten kan. En professionele hulp om het te verwerken dit krijg ik nu ook snel in de hoop dat het goed komt met me. Sterkte in deze verschrikkelijke tijd.

De kinderen staan bij mij ook zeker op de 1e plaats en tegen mij is gezegd dat als de ambulance nog een keer moet komen voor een paniekaanval waar de kinderen bij zijn, dan word er ook een instantie ingeschakeld, dit was echter voor mij wel een wakeup call om direct via de huisarts met spoed bij een fysio therapeut terecht te kunnen die mij geleerd heeft hoe ik met een paniekaanval om moet gaan en gelukkig werpt dat na 2 weken al zijn vruchten af, paniekaanvallen onder controle, ik heb ze nog wel maar nu weet ik wat ik moet doen om erger te voorkomen, ik voel helemaal met je mee wat betreft toekomstplannen die er waren en er leek geen vuiltje aan de lucht, totdat ene moment waarop ze ineens verteld dat ze wil scheiden… nee dat was heftig heel heftig, bij mij kwamen ook alle emoties naar boven en nog steeds op de meest rare momenten. Ik wens jou ook veel sterkte met de verwerking en hoop dat je er snel bovenop mag komen.

Wat een moeilijke en herkenbare situatie. Goed om te horen dat de kinderen op de eerste plaats staan dat is voor mij ook zo. Het zou inderdaad een midlifecrisis kunnen zijn waar je vrouw in zit. Maar dat kan helaas jaren duren voordat die voorbij is. En dat lijkt me niet wenselijk voor je om zo door te blijven gaan. Wat angstig dat je paniekaanvallen hebt gehad maar fijn dat ze nu onder controle zijn. Ik denk dat het heel belangrijk is dat je zelf ontspanning en afleiding zoekt door ook leuke dingen te gaan doen. En knap dat jullie verder geen ruzie hebben & nog samen in 1 huis zijn. Maar dat lijkt me ook heel lastig voor je om haar iedere keer te zien & hoe vrolijk ze is & geen rekening lijkt te houden met jouw gevoelens. Hebben jullie samen al goed kunnen praten? Goed om je gevoel en emoties te delen met je fam. en vrienden te delen. Ik zit in dezelfde situatie alleen bij mij is het mijn man die in een midlifecrisis lijkt te zitten en voor zichzelf kiest en ik begrijp er niets van het lijkt alsof we een andere taal spreken. Ik voel me heel machteloos. En Kevin wat heftig ook voor jou. Heel begrijpelijk dat je emoties alle kanten op gaan en dat je het niet altijd onder controle hebt. Het is echt een rouwproces en zij voelen niet de pijn en het verdriet die wij doormaken. Heel veel sterkte voor jullie!

Rianne, bedankt voor je begrip en jij ook heel veel sterkte in deze super vervelende en heftige situatie, praten was al vanaf het begin geen optie helaas want geloof me dat heb ik zeker geprobeerd, we lopen nu na 5 weken al bij een mediator en ben ik van alles aan het regelen voor de hypotheek, ik denk ook dat de paniekaanvallen hierdoor komen, gewoon omdat ik te snel ja heb gezegd tegen haar om alles te regelen zodat ik valse hoop kreeg dat het ooit nog goed zou gaan komen terwijl je alleen maar verder uit elkaar groeit, ik ben nog bezig met verwerken maar zit wel al bij een mediator enzo, ja eigen schuld dan had ik moeten zeggen dat ik er nog niet klaar voor was zou je denken, maar ja op dat moment word je geleid door emoties en kan je niet helder nadenken en komen de paniekaanvallen pas later opzetten als alles al in werking gesteld is, ja het is heel moeilijk om samen in een huis te wonen( ik slaap wel ergens anders) elke keer elkaar zien helpt zeker niet bij de verwerking ondanks dat je normaal tegen elkaar doet, andere kant van het verhaal is wel dat als de scheiding officieel rond is, kan er in onze gemeente nog urgentie aangevraagd worden voor haar en is ze ook sneller weg waardoor ik eerder alleen ben om het echt goed te gaan verwerken (uiteraard liever gister dan vandaag maar dit gaat allemaal nog wel minimaal een maand of 2 duren denk ik) dus ja …. Het gaat snel allemaal, te snel maar hoop er sterker uit te komen

Groetjes Rob

Wat een rollercoaster voor je. En heel begrijpelijk dat je paniekaanvallen gekregen hebt. Alles ging diep van binnen in tegen je eigen gevoel lijkt me maar je moest wel, heel lastig lijkt me dat jullie niet goed hebben kunnen praten. Lukt dat bij de mediator wel? Maar je kunt zelf alsnog aan geven lijkt me dat je het allemaal te snel vindt gaan zodat je zelf ook de tijd hebt om goed over alles na te denken. of heb je er inmiddels wel vrede mee? Bij ons stelde de mediator een traject voor om te helpen alles eerst een plekje te gaan geven en nu krijgen we beiden individuele sessies met haar zodat we daarna beiden beter met elkaar kunnen communiceren in het belang van de kids en daarna gaan we dan pas om de tafel voor het maken van afspraken etc. Daar ben ik wel heel blij mee want mijn man zet zoveel druk en lijkt zoveel haast te hebben. Maar fijn dat je wel je eigen slaapplek hebt. En knap dat jullie wel gewoon normaal met elkaar omgaan lijkt me heel prettig voor jullie kinderen. Hoe hebben de kinderen gereageerd? En krijgen ze er veel van mee. Fijn dat ze urgentie kan krijgen hopelijk heeft ze snel een eigen plek zodat jij rust krijgt om het een plekje te geven. Heel veel kracht en sterkte gewenst. En blijf vooral ook aan jezelf denken!

Goedemorgen, Als zei al bij de eerste kennismaking bij de mediator aangeeft dat er niet gepraat kan worden want dat heeft toch geen zin, ja dan houd het al heel snel op, ik heb er nog niet echt vrede mee omdat je machteloos staat en een kans wil om het goed te maken op een of andere manier terwijl er niet eens echt duidelijk is wat nou de precieze reden is, maar ik had achteraf wel bij de mediator aan kunnen geven dat we een paar weken wachten. Andere kant is wel dat nudat het zo snel gaat allemaal we over 2 weken het convenant al gaan tekenen en de scheiding dus echt bijna definitief is, wat dan betekent dat zei sneller weg is, en ik dus meer kan gaan verwerken , pas na de scheiding krijgt ze urgentie, en als ik de hypotheek snel rond krijg en zei een zak met geld dan zou ze zelfs tijdelijk particulier kunnen gaan huren totdat ze een urgentie woning heeft, mocht het echt niet meer gaan in 1 huis. De kids zijn er nog vrij rustig onder, de jongste is er wel mee bezig en ziet ook wel dat ik het moeilijk heb, de oudste is een puber en daar zal de klap nog wel komen op het moment dat je echt uit elkaar bent en het ouderschapsplan in werking gaat. Ja heftige tijd allemaal, is van jou ex ook niet normaal dat er zoveel druk uitgeoefend word !! Sterkte en ik hou me maar vast aan de gedachte “tijd heelt alle wonden”

Rot situatie waar je in zit.
Tijd heelt inderdaad alle wonden. Dus dat helpt hopelijk.

Enige wat ik nog kan zeggen wat ooit iemand tegen mij zei. Zorgt dat je "neemt" waar je recht op hebt. Je hoeft kiet het onderste uit de kan te halen, maar wat je nu "voor de lieve vrede" weggeeft, krijg je zeer waarschijnlijk nooit meer terug.

Dit klinkt erg zakelijk, maar ik heb al veel te vaak om me heen gezien dat 1 van de 2 erg uitgekookt is en de ander helemaal uit kleedt.

Een goede mediator zorgt er voor dat jullie ook in het reële midden uitkomen. Maar een dubbelcheck lalange uitvoeren kan nooit kwaad.

Newbee, bedankt voor je advies en bericht , we gaan er financieel wel uitkomen, wat ik belangrijk vind is dat m’n kinderen niks tekort komen en ikzelf ook niet , en zoals het er nu naar uitziet, gaat dit net goed komen , de mediator is wat dat betreft niet partijdig (zou ook heel gek zijn) en heeft het beste met mij / ons voor
Groetjes

Hey Rob,

Ik ervaar ook paniekaanvallen, bijna een maand lang, bijna elke dag, van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Ik heb ook op de huisartsenpost gezeten en kreeg wat kalmeringstabletten mee. Ik heb er echter maar twee halve van genomen.

Ik herken het wel hoor, die paniek. Het is veel. En er zijn maar weinig mensen die begrijpen hoe moeilijk zo'n periode is.

Het gaat nu niet of die klap bij haar ooit nog moet komen. Het gaat om jou :)

Mijn ex is gewoon weggegaan en heeft me achtergelaten in een leeg huis, zonder kinderen, maar met hond. Auto mee. Ik heb alleen een fiets en een lege koelkast.

Het is pittig, maar ik ben ervan overtuigd, dat ik er, uiteindelijk, beter uit kom.

Gewoon volhouden!

PS: Mijn ervaring is dat een mediator voor de snelle oplossing gaat waar jij niet altijd bij gebaat bent. Hoop dat die van jou het goed doet. Maar ik neem een advocaat.

Hoi Ralph, bedankt voor je bericht, inmiddels zijn we precies 3 maanden verder en is de scheiding al helemaal rond, veel te snel inderdaad en zelfs na 3 maanden ervaar ik weer de ellende en paniek. De thuis situatie is nog onveranderd , de hypotheek is bijna rond en zei heeft urgentie voor een huis dus ik hoop (ik blijf nog positief) dat ik het over een maand of 2 echt kan gaan verwerken want dan zie ik haar niet meer elke dag(de kids uiteraard wel in onderling overleg) verder ervaar ik ook wel echt een terugval wat er ook bij hoort dus ja afgelopen week was zwaar voor me maar ik ben er nog gelukkig. Ik hoop echt over een tijdje terug te kunnen kijken naar deze verhalen om te zien voor mij persoonlijk hoe ik gegroeid ben. Word vervolgd en ik hoop dat jij ook je rust kan gaan vinden over een tijdje, weet als geen ander hoe het is, je bent niet alleen
Groetjes

Wat een heftig verhaal, en helaas ontzettend herkenbaar! Ik zit nu in precies hetzelfde schuitje met 2 kids. Het zijn narcistische trekjes wat je zo omschrijft van hem. Je hebt er zo te lezen veel aan gedaan om de relatie staande te houden maar niettemin is dit natuurlijk heel pijnlijk om de stap te zetten om er een punt achter te zetten.
Heel veel sterkte, en vergeet niet dat uit eindelijk de kids ook meer rust en vrede gaan ervaren als ze zien dat hun moeder gelukkiger wordt.

Waarom heb je het gevoel dat ze jou probeert te controleren?

Hallo Anoniem,

Ik heb ook zo'n app's zoals de meeste ouders om het doen en laten van jonge kinderen te monitoren.
Echter dat je ex-partner je geen toegang geeft tot de app kan wel storend zijn. Deze apps tonen immers 24/24 -7/7 waar je kinderen zich bevinden. Het toont in mijn geval zelfs de snelheid en de gevolgde route's van de kinderen. Ook als ze met mij in de wagen rijden.

Ikzelf heb 0% contact met mijn expartner (uit eigen initiatief).


Een mogelijke oplossing voor jou indien het je stoort & je hebt zelf de middelen, koop je kinderen een tablet die ze bij jou gebruiken. Schakel de ipad van je kinderen uit in de week dat ze bij jou zijn.
De week dat je kinderen naar je toe komen hoeven ze zelfs de ipad niet meer mee te verhuizen.

Ik heb weet van een eigen familielid dat het doen en laten van de andere ouder met de kinderen nauwlettend in het oog houd. Controlegedrag is nu eenmaal moeilijk te onderdrukken.

Succes ermee!

Je weet dat je evenveel recht hebt om jouw kinderen te zien ? Dus als je ze een veilige omgeving kan bieden, dan kan je beginnen met het contact met hun te herstellen. Heb je nog familie/vrienden om je heen? Of is dat contact er niet meer, dan zou je dat ook opnieuw kunnen proberen. Persoonlijk zou ik niet in een andere relatie gaan vluchten maar eerst aan jezelf gaan werken, leren dat niemand over jouw grenzen heen mag gaan (ik spreek uit ervaring) …Je red het wel, veel sterkte

Herkenbaar! Sommige stukken komen erg overeen met mijn situatie. Ik loop hier al jaren tegenaan. Ben inmiddels al bijna 61! 3 dagen geleden heb ik nl een droom van hem waarin jij droomde dat we uit elkaar gingen, gezegd dat ik idd hiermee rondloop in mn hoofd. Nu is het hek van de dam. Ik heb geen kids meer thuis maar wel financieel afhankelijk. Hij vroeg me alles op te schrijven wat hij fout doet, nou na zoveel jaar was dat een hele lijst, hij wilde hiermee naar een therapeut maar hij sloeg ineens door en ik moest maar woonruimte zoeken want hier was toch niets meer te behalen. Dilemma

Kun je makkelijk aan een eigen huis komen? In dat geval zou ik de sprong zeker wagen. Als ik naar mezelf kijk, het idee dat ik nog 30 jaar zo door moet modderen is geen fijn vooruitzicht. Tegelijkertijd heb ik zelf ook niet echt de moed om echt weg te gaan dus ik begrijp je dilemma heel goed.

Het lijkt ook wel of mijn man nog dominanter aan het worden is nu hij ouder wordt. Hierboven gaat het vooral over het huishouden maar ik merk het ook in allerlei andere discussies. Sowieso is werkelijk alles reden voor een zeer fel gevoerde discussie. Meestal houd ik me in en begin ik al nergens over omdat het toch ontaardt in een verbale strijd die ik per definitie verlies. Maar soms vergeet ik dat per ongeluk en voor ik het weet zit ik dan weer in een zeer agressief gevoerde discussie over een totaal onbelangrijk thema, zoals de prijs van spruitjes. Ik hoor soms zelfs zijn familieleden zeggen dat het wel wat gematigder mag. Maar er verandert niks, alleen in negatieve zin.

Vandaag weer een voorbeeld. Ons kind maakt al jaren een enorme puinhoop van haar kamer. Overal afval. Ik stel echt geen hoge eisen maar er is wel een ondergrens aan wat ik kan accepteren. We wonen niet op een vuilnisbelt.

Als ik zeg dat kind mort opruimen en schoonmaken ondermijnt man dat direct. Die gaat dan tegen mij tekeer dat het haar kamer is en ik me er niet mee mag bemoeien.

Kind vindt het prima, want komt er weer lekker onderuit zo. Het gaat man er dan om dat hij weer iets heeft om mij te treiteren, zodat ik me weer over het zoveelste in mijn eigen huis niet fijn voel.

En als ik dat dan uitspreek moet ik niet zo moeilijk doen en is het belachelijk dat ik dat zeg. Als ik dan zeg waarom het zo'n enorme ramp is als kind een half uur moet besteden aan het opruimen van kamer dan zegt hij, waarom vind jij het een ramp als een kamer een puinhoop is.

Vooraf kan ik al voorspellen hoe het afloopt. Ik denk altijd over na. Meestal begin ik er niet eens aan, soms probeer ik het toch. Zoals nu. Het resultaat is altijd 0,0. Ik heb echt helemaal nils te vertellen in mijn eigen huis en ben daar heel ongelukkig door. Ik word er zo wanhopig en verdrietig van. Maar voor een scheiding heb ik ook amper moed.

Ellis, wat mij heeft geholpen is vanaf een afstand naar de relatie te kijken. En de vraag, wil ik over tien jaar nog zo ongelukkig zijn?
Ik ben voor mijn “vrijheid” gegaan en kwam uit een ontzettend giftige relatie!
Het is soms nog pittig met twee jonge kinderen maar echt zoveel beter dan in een niet gelijkwaardige relatie zitten!

Dit klinkt als Cluster B. met narcistische trekken. Ik beloof je 1 ding; Dit wordt erger. Zeker wanneer er kinderen zijn. Als ze een persoonlijkheidsstoornis heeft wil je geen gezin met haar. Ik heb dat nl. meegemaakt en dat is niet te beschrijven pijnlijk en zwaar. Je zal patronen aan gaan nemen die zeer toxisch zijn. Dat gaat heel langzaam. En daar mag je dan later van gaan herstellen. Wees wijs. Succes.

Ik heb zelf een ex-partner die niet spoorde, onze kinderen ondergingen mishandelingen, jarenlang, en durfden niets aan mij te vertellen. Als man zijnde was ik veel van huis om te werken terwijl zij voor de kinderen zorgde, dat dacht ik. bij het zoveelste vreemdgaan avontuur van haar moest ik van mijn kinderen stoppen, het was oftewel zij, oftewel de kinderen. Ik koos voor het laatste. De verhalen die toen naar bovenkwamen deden me meer pijn dan de relatiebreuk zelf.

Een vriend van me hetzelfde verhaal, zonder kinderen, zij nam enkel maanden geleden bij een ruzie zijn pink vast met de ene hand en de ringvinger met de andere hand en trok zijn vingers uit elkaar, gevolg, een gebroken hand. Waarom ze dat deed? Boos omdat hij een wasmand niet meteen wilde verplaatsen.
Eerder had ze hem ook beticht van agressie, omwille het feit dat hij haar in bedwang hield zodat ze de deur van de droogkast niet zou afbreken in een woedeaanval.

Nu heeft hij zichzelf beloofd om geen kinderen met haar te krijgen en bij de eerstvolgende gebeurtenis is de relatie over.

Eindconclusie; Je mag dan iemand dan echt graag zien en er keiveel van houden, als ze symptomen hebben die ze zelf niet laten behandelen via de proffesionele weg, dan zou ik er van wegblijven, dit doet pijn maar het gaat je nadien echt veel meer pijn en een ware ravage van in je leven besparen.

Controlezucht is inderdaad een symptoom van narcisme. Fysiek geweld hoort niet thuis in een liefdevolle relatie. Gelukkig zijn er nog geen kinderen. Je hebt dit juist ingeschat, maar het zou ook borderline kunnen zijn. Wat ze ook doet is de schuld omdraaien. Jij bent mishandeld en dus zou jij haar moeten blokkeren, maar ze draait het om en ziet zichzelf als slachtoffer. Dit is een andere techniek die gaslighten heet en tegelijk de slachtofferrol innemen. Beiden kenmerken van een narcist. Neem je afstand van haar en bouw je leven opnieuw op met iemand die je respectvol behandelt. Dit wordt anders een grote nachtmerrie voor zover het dat nog niet is.

Of het nou narcistisch is of niet, deze grens over is er geen weg meer terug…Kies voor jezelf

Klote situatie.
Goed dat je weg bent gegaan. Ik zou een goede advocaat regelen, en zo snel mogelijk.
En zorg dat je krijgt waar je recht op hebt en niet steeds toegeeft omdat je "er dan zo snel.mogelijk vanaf bent"
Wat je nu weggeeft krijg je nooit meer terug.

Ruud, ik zit met een soortgelijk verhaal. Na de zelfmoord van mijn zus in 2022 en het overlijden van mijn moeder in 2023 kwamen er bij mij wat moeiten vanuit mijn jeugd naar boven. (Vroegere mishandelingen thuis). Heb daar hulp voor gezocht en tijdens het traject (EMDR) gaf zij aan van mij te willen scheiden. Na de EMDR nog een traject psycholoog gevolgd en afgerond. In de tussentijd was er nog niets gebeurd vwb de scheiding, dat had ze maar even op haar beloop gelaten. Aangezien ik nu weer redelijk goed in mijn vel zit dan nu zelf maar de regie gepakt. Ik hou nog zielsveel van haar maar als je zo met mij omgaat dan gaan bij mij de deuren wel dicht. Ze heeft al twee keer aangegeven dat ze 'vrienden' wil blijven en dat heb ik resoluut van de hand gewezen. Ik wil op de 1e plaats staan en als dat niet kan op geen enkele plaats. Mijn vrouw, blijkt nu achteraf, is een avoidant. Ze ontwijkt alles en neemt nergens verantwoordelijkheid voor.
De gevoelens die je nu hebt zijn heel herkenbaar. Zo zat ik er ook bij. Ik kan je alleen maar aanraden om de regie te pakken, huisvesting te regelen, en het vooral goed voor jezelf te regelen. (En dat is nog best lastig heb ik gemerkt, maar verman je). Ik moest ook wat egoïstischer worden, heb ook alleen maar altijd aan mijn vrouw en gezin gedacht met de gedachtegang dat als ZIJ gelukkig zijn, ik dat ook ben. Dat was ook zo maar nu gaat het echt om mij. Ik kan makkelijk praten, heb volwassen kinderen. Mijn advies zou zijn, zorg goed voor je kinderen en voor jezelf. Accepteer (zeg ik ook tegen mezelf, retemoeilijk) dat het zo is. Dat maakt het soms wat draagbaarder. Helderheid en rust komt vaak als er een aantal zaken duidelijk worden, dus huisvesting maar bijvoorbeeld ook alimentatie etc. V.w.b. alimentatie verwijs ik je graag naar het rapport alimentatienormen 2025. Dat geeft een behoorlijke helderheid en duidelijkheid, althans voor mij. En dan begint het 'steekspel' en moet je het opnemen tegen je vrouw waarvan je houd. En dat is best wel lastig. Slikken, op de tong bijten en soms gewoon stil zijn maakt dat je soms het gesprek kan sturen, in de richting die jij wil.

Ik wens je heel veel sterkte, de 'storm' gaat uiteindelijk ook weer liggen maar dat kan wel even duren.

Zorg goed voor jezelf.

Hoi Luna,
Ik heb over dat punt een soortgelijke scheiding gehad 5 jaar geleden, die zeer complex is, tot op de dag van nu.

Ik kan je wel mijn bevindingen, gang van zaken uitleggen. Bij mij heeft het gedeeltelijk in mijn voordeel gewerkt. Gedeeltelijk niet. Dat valt me erg zwaar.

Als ik iemand hiermee kan helpen, wil ik uitleg geven.
Hoe kunnen we in contact komen?

Rechtstreeks openbaar, vind ik lastig.

Jullie mediator of scheidingsadvocaten, kunnen je ook die uitleg geven, als je op dat punt, wat informatie/hulp eist. Heb ik bij onze mediator, zeer ongemakkelijk met ex erbij, ook gedaan. Zij kon zich toen ook voorbereiden op dat vervolg.
Tip: doe dit zonder dat je ex erbij is ! !

Leugens van mijn ex-vrouw werd niets mee gedaan.

Hulp van toezichthouders rond kinderen en rechters, doen niets of teweinig en kijken alleen maar toe of weg.
NL laat je met lege handen staan.
( Zeker als vader, wat jij niet bent. 😉)

Ik wil je (wettelijke) tips geven, als we dit niet openbaar doen.
🍀

Hallo Cees,

Jammer te horen dat jullie huwelijk na 55 jaar in troebel water gekomen is.
En ook al is het heel troebel de laatste maanden, dat je amper kan zien.

Geef de therapie kans om het water eerst op te helderen zodat je een klare kijk krijgt alvorens je een ingrijpende beslissing neemt. Lijkt me eerder een storing te zijn in jullie onderlinge communicatie, dat is zeker niet onoverkomelijk.
De verwensingen die je naar je hoofd krijgt lijken daar wel op.
Leg alles voor aan de therapeut, wacht nog even af tot je de redenen hoort hoe de ander het allemaal beleeft.
Opnieuw beginnen lijkt heel makkelijk maar dat is het allesbehalve.

Ik wens je veel succes.

Ik ben helemaal kapot

Cor,

Wat verschrikkelijk moeilijk moet dit voor je zijn. Logisch dat je hier een zware opdoffer gekregen hebt. Je mooie plaatje van het samen oud worden met haar & alle mooie toekomstdromen aan diggelen geslagen....
Wat kunnen we hier op zeggen? Niet veel, niemand hier op dit forum, noch in je eigen privésfeer kan een oplossing aanreiken om alles terug te maken zoals het was.

Proberen te aanvaarden wat nu is, en niet hoe het was of het had kunnen zijn. Je vrouw die reeds 7 jaar aan het plannen was om je te verlaten is iemand er niet voor terugdeinst mensen te gebruiken. Dat is wat ze gedaan heeft, jouw gebruikt zolang het haar uitkwam, jaren van jouw leven afgenomen. Het vreemdgaan is in haar ogen al lang niet meer vreemdgaan, in haar ogen was er al lang geen sprake meer van een relatie.

Ik wou dat ik hierop echt een verzachtend antwoord kon neerpennen maar woorden schieten hier gewoon te kort.

Vreemdgaan op zich is iets wat meestal niet lang standhoud, alles wat nieuw is is leuk, nieuwe borstels keren goed,..... Het meeste wat uit vreemdgaan voorkomt stopt toch na een tijdje. Dat is gedoemd om te mislukken,maar op dit ogenblik maak jij sowieso geen kans meer. Breek zoveel mogelijk contact met je ex-vrouw, uit het oog is uit het hart, ga haar niet liggen overtuigen dat je haar mist, zielsveel van haar houd, zoiets werkt enkel maar averechts.

Ik wens je veel courage in deze zeer moeilijke tijden. Velen op dit forum (waaronder ikzelf) maakten het recent ook mee en hebben het er zéér lang moeilijk mee, maar elke dag slijt het een beetje af, mini beetjes, maar op de duur ga je er doorheen komen.

Houd vol!

Hallo DVL,

Collega's zijn dikwijls de personen waar personen die reeds een vaste stabiele relatie hebben, een nieuwe relatie mee aangaan. Logisch zou je kunnen denken, ze hebben dezelfde interesse van werk, gaan meer met elkaar om dan met hun vaste partner, en er is geen huishoudelijke sfeer tussen hen te bespeuren. Enkel het nieuwe, het spannende, het kinderloze, zorgeloze spelletje.

Vanaf het moment men verliefd werd maakt de vaste partner geen schijn van kans, Hoe moet hij of zij nu in hemelsnaam gaan opboksen tegen al dat nieuwe? Die verliefdheid tussen je man & collega, daar krijg je geen speld tussen, je zit meteen in de meest nadelige positie.

Ik maakte nu 6 maand geleden hetzelfde mee, na 19j koos ze ditmaal voor een collega (na enkele andere affaires gehad te hebben in de jaren voordien).

Ditmaal heb ik de knoop doorgehakt na ingepraat te zijn door mijn moeder, zussen, psycholoog en vele anderen, zij twijfelde zei ze, en ik en de kinderen, tja, die zouden het maar moeten ondergaan hoe ze onder onze neus elke dag naar het werk vertrok waar de collega op haar wachtte.
30 dagen hield ik dit vol todat ik er uiteindelijk een einde heb aan gemaakt. De meest pijnlijke keuze die iemand kan maken als je iemand graag ziet, diegene ook laten gaan.
Dit is dus ook bij jou het geval, willen of niet, je hebt niet echt een andere keuze dan het te accepteren dat het voorbij is. Ze zijn het niet waard.

Dikwijls is het zo dat die nieuwe verliefdheid al snel barsten zal beginnen vertonen, en relaties die beginnen op het werk houden meestal niet lang stand. Men gaat ook de minder leuke kanten ontdekken, schieten niet met elkaars familie op, kinderen die de nieuwe partner maar moeilijk kunnen aanvaarden,... ga zo maar door. Laat dit echter voor jou geen reden zijn om op hem te wachten. Breek het contact volledig, misschien voor jonge kinderen contact per e-mail houden. Geen telefoontjes of berichtjes, totaal niets. Ze gaan pas iets beginnen missen als het er niet meer is.

Misschien hoop je hier stiekem wel op?

Probeer je gedachte niet te focussen op je ex-partner, ga niet na wat hij doet of hoe vaak hij haar belt of omgekeerd. Je kan blijven graven maar helpt je dat ook voorwaarts om alles te weten wat hij doet met haar? Ik had ook die drang maar ben ik blij dat ik mezelf heb tegen gehouden om geen top-speurder te worden. Verleg je aandacht of probeer dit toch te doen, makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, sta verdriet toe, maar zorg ervoor dat je momenten zonder verdriet doormaakt. Na een 4-tal maanden zal je merken dat je huilbuien zullen minderen, maar het verdriet blijft sterk aanwezig. Het heeft heel veel tijd nodig om je aan te passen aan het nieuwe leven dat je te wachten staat.


Ik weet dat het met je gaat goedkomen, ook al geloof jij dit niet als men dit nu tegen je zegt.
Laat je ex maar doen, hij is je niet waard. Je kan niemand van je doen houden, het moment dat ze je verlaten hebben, hebben ze al besloten om voor je niet meer te vechten... wil jij met zo iemand samen zijn?

Ik wens je veel goede moed om de komende periode door te brengen, succes en courage!

Groetjes,

VMBL

Hi, herkenbaar dat je niet echt mensen hebt die dezelfde ervaring hebben. Ik heb ook vaak het gevoel dat mensen het niet begrijpen. Toen ik uit elkaar ging zat iedereen een soort van bovenop me (en trok ik me terug), maar nu de eerste kerst een dag alleen, hoor ik niemand erover. Iedereen: fijne dagen! Zelfs vriendinnen die klagen een avondje kerstdiners van de kinderen alleen moeten doen, omdat man er niet is🙈
Hoe oud zijn jouw kinderen?
Ik ben wel goed uit elkaar gegaan en wij hebben goed contact. Ik ben wel heel bang voor het moment wat ooit gaat komen: als een van de twee een ander heeft. Zoals jij zegt, dat het gedrag anders wordt… het lijkt me zo ontzettend lastig!
Iig sterkte!

Misselijkmakend dit.

deze snap ik even niet

ik weet ook niet wie dit zo geschreven heb en in heet ook dirk maar ik ben dit niet. of iemand doe dit onder mijn naam. vreemd verhaal dit.

Hallo Emily,

Jammer dat je leven niet meer loopt zoals je het jezelf ooit voorstelde. Jou verdriet moet echt immens groot zijn. 20j plotseling in rook opgegaan, dit doet gewoon pijn.

Maar welk is jou bedoeling? Wat zit er achter de beslissing je man terug in huis te nemen? Omdat hij nergens anders naartoe kan of omdat jij de hoop niet hebt opgegeven je relatie te redden?

Bij het einde van een relatie is het wel degelijk de beste oplossing, hoe pijnlijk deze ook mag zijn, je niet meer onder 1 dak blijft wonen. Dan pas breekt de echte verwerkingsperiode aan die wel een tijdje in beslag zal nemen.

Je kan steeds terecht bij de noodnummers waar jij je verhaal kwijt kunt. Schaam jezelf niet om dit te doen.


Mij heeft het enorm geholpen, die hulplijnen.
Je kijkt nu echt aan tegen een gigantische berg, maaar met de tijd zal die berg veranderen in vele molshoopjes, die jij 1 voor 1 zal wegwerken. Allemaal zal niet lukken, maar de meesten zullen verdwijnen. Dit heeft veel tijd nodig Emily, houd vol,n huil, roep, vloek, sport, lees een boek, maar sluit jezelf niet op!

Je kan ook steeds hier reageren, ik volg dit forum regelmatig op en beantwoord wel wat posts.
Ook daarin kan je een minieme hoeveelheid steun halen.

Houd je sterk, hoofd omhoog en borst vooruit!

We waren 25 samen inmiddels blijf ik het een rot situatie vinden. Wil haar niet echt verliezen. Heb inmiddels geprobeerd haar terug te winnen. Is niet gelukt. Maar ik kan haar niet missen. Wil.haar graag terug hou zielsveel oprecht van haar.Haar dat ook gezegd.

Hallo Jan,

Sowieso is het een rot situatie, 25 jaar is niet maar op 1, 2, 3, vervangen, proberen terug voor jou te winnen mag je niet doen. Integendeel, houd haar op afstand, zorg ervoor dat ze gaat missen wat ze altijd heeft gehad.
Breek het contact volledig, in de eerste plaats om jezelf de kans te geven om te helen.
Gaan smeken/steeds contacteren werkt dikwijls averechts.
Bouw aan een leven zonder haar. Zou jij naar een wanhopig iemand terug keren? Ik alvast niet.
Zorg dat je goed voorkomt, sport, werk aan jezelf.

Er ligt wel iemand anders op je pad, en wie weet is het wel de persoon die jij wil die het is.
Maar ga niet zoals een hulpeloos kereltje liggen huilebakken op de grond.

Enorm veel courage in deze moeilijke tijd Jan!

Groetjes,

Je bent beter af zonder deze man. Hij is niet bij je omdat hij van je houdt. Hij is enkel bij je omdat jij hem onderhoud. Ik zeg, loslaten, al doet het nog zo'n pijn. Ik ben zelt ook gescheiden sinds een paar maanden. Iemand die niet van je houdt en er niet voor je is, is het niet waard.

Ik kan misschien makkelijk praten, want mijn ex is er met iemand anders vandoor. Dus ik hoef haar sowieso niet meer, want bah. Maar ik heb na de eerste 2* ontrouw en veel leugens ook gevochten voor mijn huwelijk. Na een soort van burnout en een flinke hersenschudding (allemaal als gevolg van de breuk) kan ik je vertellen: "dit nooit meer". Als een toekomstige partner vreemd gaat zal ik niet meer vechten, maar gelijk loslaten. Dat is zwaar, het roept bij mij nog steeds gevoelens van haat op en uiteraard verdriet. Maar dit zal ik mijzelf nooit meer aandoen.

Dus neem mijn advies ter harte, zet hem aan de kant. Pak het leven op en probeer er iets van te maken. Ik ben er ook nog niet, maar ik weet zeker dat dat het beste is.

Heel veel sterkte!

Dennis,

Heb jij dan ook een partner gehad die het vreemdgaan bekijkt of het iets normaal is?

Ik vergaf het mijn ex keer op keer, ik ben zovaak bedrogen geweest door de ex-partner dat ik het niet op 2 handen kan tellen en toch blijf ik haar keihard missen, nu al ongeveer 6 maanden, soms hopend dat ze weer naar me terug zal komen terwijl ik weet dat het eigenlijk niet echt goed voor me zou zijn. Ik weet me soms helemaal geen raad meer wat te doen.
Ik heb haar zelf wel aan de deur gezet, dat wel.

Maar hoe geraak je in hemelsnaam over iemand heen die je zo graag ziet?
m'n zegt altijd maar tijd, tijd en nog eens tijd, maar is dat dan ook zo?
Ik heb 0.0 contact met haar dus das al een goed begin denk ik dan, toch stiekem hopend dat ze me zou contacteren....

Hoelang ben jij weg van die expartner?
Wat doe jij om je beter te voelen, of niet meer aan haar te denken? Sorry voor de vele vragen maar kben zo down als het maar kan zijn. Ik sluit me wel niet op en kom nog buiten, maar achter mijn glimlach schuilt een zéér groot verdriet.


groetjes,

Ik voel met je mee ik ben ook helemaal kapot en zij vertoont geen enkele emotie

Sorry julle waren getrouwd met sterke beloften (wat dat betekent dat tegenwoordig?). Iedereen huis heeft zijn kruis. Nederland is decadent (vergelijk jezelf met arme landen)

hallo
heb twee maanden achter de rug met deze AD...ik geef het nog even de tijd maar verwacht er weinig van

Ik vind het een schandaal dat jij gaat met een partner die is getrouwd. Geen empatie van mij. (Scheiding is geen optie voor mij, trouwen is voor leven)

Christof. Dat mag jij vinden.

Ik vind het een schandaal dat veel van jouw posts in eerdere vragen gewoon mogen blijven staan en niet verwijderd worden.

Ik vind het ook een schandaal dat jij over scheiden zo uitgesproken bent, maar jezelf wel klem zuipt en vervolgens strontvervelend bent thuis en je dat ok vindt om je vrouw daarmee op te zadelen.

Maar ja, dat interesseert jou waarschijnlijk helemaal niets, net zoals velen hier het niets interesseert wat jij allemaal vindt.

@Anaïs: Ik denk dat het qua timing niet handig is om een relatie te beginnen terwijl de scheiding niet eens rond is. Vaak is het zo dat iemand dan vooral ook steun zoekt en niet alleen wil zijn ipv al toe is aan een nieuwe relatie
Daarbij is het geen lekkere start dat jij nu als nieuwe partner al deels uitmaakt van een scheidingsgevecht.

Wat te doen is lastig aan te geven. Ik ken jou totaal niet en ook het scheidende stel niet. Ik zou mij er niet teveel mee.bemoeien in elk geval.

Hij wil niet scheiden zeg je. Maar hoe reageert hij wanneer je de reden benoemd waarom je wil scheiden.
Hebben jullie gepraat over wat je allemaal dwars zit?

Ik maak net het zelfde mee. Je mag blij zijn denk ik toch dat je nooit ermee kinderen heb gehad. Daarmee zou hij jou nog meer chanteren en comedie spelen ik maak dit nu mee

Dag Dalida,
Ergens ben ik blij te lezen dat ik niet alleen ben ik een soortgelijke relatie. Ik voel me net hetzelfde en dus kan ik je geen raad geven maar ik denk aan je. Hoop dat het voor ons beiden goed afloopt.

Je wil raad, maar het staat bij echtscheiding, ipv bij relatieproblemen. Met reden?

Waar een wil is, is een weg. Financieel hoef je niet van hem afhankelijk te zijn. Ga werken, ga bijstand aanvragen maar maak jezelf niet wijs dat je financieel afhankelijk bent van hem. Als hij nou zelf weg zou gaan, zou je financiële afhankelijkheid verdwijnen? Als je echt weg wil dan ga je weg en zoek je een manier om het te redden zonder hem.

Zoals jij financieel afhankelijk blijft (volgens jezelf. Want wat houdt financieel afhankelijk exact in? Dat je zonder hem bepaalde dingen niet kan.) Dan blijf je bij hem.
Misschien moet je hulp zoeken om weg te kunnen gaan en jezelf toch te kunnen redden?

Zoals moet zolang zijn..

Ik ben ook weggegaan. Alcohol was de oorzaak. Heel lang volgehouden. Tot ik alleen nog naar gefrustreerd was. Ik vind het zo erg,. Toen ik weg was zijn er heel veel leugens uitgekomen. Mijn schuldgevoel is ook groot.
Maar als mensen verslaafd zijn kun je blijkbaar niet genoeg doen om ze te laten stoppen. Gezin uiteen gevallen en na 2,5 jaar nog geen vast huis. Baan kwijtgeraakt door alle stress. Ik wens je heel veel sterkte. Focus op leuke gezellige dingen. Zoiets.

Misschien kunnen jullie met elkaar in contact komen en elkaar steunen?

Mopperen dat mag en jij doet dat, jij kleef en hebt een inkomen, waar zijn de klachten? Nederland met mediators etc, dat is ziek, hij hebt werk, wat is te klagen, vergelijk jouw met mensen in Afrika etc.

Zorg voor jouw man en maak hem gelukkig, makkelijk, huwelijk is voor het leven.
Kanker of niet, dat is deel van leven, niet mopperen.
Deasalniettemin aggressieviteit is niet acceptabel (bel 112).

Lieve Maja, werk aan jouw zelfvertrouwen..je bent zoveel meer waard 💜

zet je zelf voorop

Nu 2 jaar verder vandaag eerste afspraak bij mediator.Hij geeft aan niets meer te willen.dus heb ik deze afspraak gemaakt.ik heb nig steeds hoop(is dat een grote valkuil?)
Ben emmotoneel niet los.erkent iemand dit en hoe heb je het kunnen loslaten?

Hey Anoniem,

Natuurlijk is het voor jou zeer moeilijk om je partner los te laten, dit is absoluut geen makkelijk proces.
Doch is het voor jezelf echt wel beter dat jij je ook aan je grenzen gaat houden. Die grenzen blijven overschrijden kost je zoveel energie en daar heeft niemand een onuitputtelijke bron van, hierdoor ga jij je echt bovenop alle miserie die er reeds op je schouders rust, jezelf nog meer gaan belasten.
Op dit ogenblik is er langs de andere kant geen opening meer tot een herstel van jullie relatie, het is echt tijd dat je dit onder ogen ziet. Dat is nu de huidige situatie en daar moet je naar handelen ook.

Een eerste stap om jezelf een kans te beiden op emotionele stabiliteit is accepteren en alles in het werk stellen om de "relatie" en alles wat erbij hoort (er is er m.i. geen meer) mooi af te sluiten bij de mediator.
Dit is een zeer moeilijke eerste stap. Eenmaal dit alles afgerond is zal je stilletjesaan, beetje bij beetje, dag na dag je rust in het leven terug vinden. Maar je moet je hiervoor wel openstellen.

Eenmaal dit proces aan de gaande is zal je terug aansterke, een traag proces maar het is wel zo.
Je gaat jezelf terug sterker voelen met der tijd.


Ik wil je geen valse hoop geven maar stel:

Ik heb reeds verhalen gehoord en gelezen van koppels die gescheiden zijn, zich na enkele jaren alsnog terug vonden en een nieuwe relatie met elkaar aangingen.

Zouden deze partners elkaar terug vinden als 1 van de 2 een emotioneel onstabiel wrak zou zijn?

Andere vraag, zou jij deze man nog wel terug willen eenmaal je uit de put gekropen bent?

Hoe zwaar het ook mogen zijn voor je, je kan dit helemaal aan, huil zovaak je wil, roep & tier, maar het komt helemaal goed met je :) het heeft gewoon tijd nodig.
Zonder in detail te gaan over mijn situatie, ik doorging ook deze pijn een jaar geleden and i'm still standing :)

Ik wens je het allerbeste toe, mocht je nood hebben om te ventileren is het hier de geschikte plaats. Ik houd je topic sowieso wel even in het oog!


Groetjes!!!!

Heb helaas zo ver laten komen dat hij nu een huurwoning via makelaar geeft ondertekent en inmiddels verhuisd.Ongelofelijk dat het kan in gemeenschap van goederen.je zou zeggen dat partner met zoiets moet instemmen.Nu moet ik me voorbereiden voor formele deel.Het voelt voor mij dat ik met een dode man praat als ik hem zie,terwijl die nof leeft en onze zamelijke fotos nog aan muur hangen.Wel niet partner alimentatie.hij verdient 2,5 keer meer dan ik maar zegt als hij mogelijkheid met jo gste zoon krijg om in huis te blijven wonen krijg ik geen alimentatie meer.Wie geeft ervaring hiermee na een langdurige huwrlijk in gemeenschap van goederen.Zou je erover eillen sparren?

Ach, wat een ellendig gedoe. Onbegrijpelijk dat je man dat de moeder van zijn kinderen aandoet. Helaas gebeurt het wel en overkomt jou dit.

Het is belangrijk dat je nu voor jezelf gaat opkomen, hoor. Of vraag iemand anders dat met jou samen te doen, als dat kan. En schakel vooral een advocaat in.

Heel veel sterkte!

Ik vind ook dat er veel te snel wordt opgegeven. Studies hebben uitgewezen dat 8 op de 10 nadien spijt hebben en zouden teruggaan indien mogelijk.

Ik begrijp wel dat er omstandigheden zijn waarin het beter is om uit elkaar te gaan (geweld, drank, ...)

Ik ben er ook wel zeker van dat we niet gemaakt zijn om ons leven lang bij dezelfde partner te blijven. Wij zijn gemaakt om in groep te leven en niet voor het individualisme zoals het nu is. Ieder voor zich is het nu. De norm hier is dat we ons leven lang samen blijven. Leef je in een groep dan is scheiden ook niet zo erg. Nu val je alleen en moet je zowel emotioneel en financieel het alleen proberen te beredderen. Geen groep meer die voor elkaar zorgt.

In mijn relatie heb ik ook niet de keuze gemaakt. Voor mij was het voor het leven. Maar mijn wederhelft dacht dat het gras groener was op een ander. Daar sta je dan...

Dus als ik het goed begrijp moeten mensen dan maar bij elkaar blijven? Als in giftige relaties blijven hangen omdat er ooit een belofte gemaakt is?
Je weet dat het 2025 is inmiddels? En dat jij niet kan oordelen over de keuze van een ander? Mooi, terug naar de realiteit dan ! Hup hup

Christof, ik sta achter je denkwijze. Mensen kunnen samen blijven, ondanks de ongemakken en ruzies die er soms mee gepaard gaan. Bij de meeste huwelijken is dit de realiteit en hoort dit erbij. We zijn nu wel in een andere tijd gekomen waar scheiden een mogelijkheid is geworden. Als er een andere mogelijkheid is, kunnen de mensen dit niet loslaten. In hun ongelukkig huwelijk kunnen ze dan de realiteit ontvluchten door in toekomst te denken, waar ze gelukkiger zullen zijn zonder huwelijk. Al is dat niet altijd zo het geval. Het leven brengt uitdagingen met zich mee en soms is het van de ene miserie naar de andere miserie. Het niveau van gelukkig zijn tussen singles en koppels is klein. En als voor jou de keuze vast ligt om in een huwelijk te blijven, in goede en slechte tijden, dan zul jij sowieso meer rust in jezelf vinden en gelukkiger zijn, wat ook bijdraagt aan een gelukkiger leven met je partner.

Dank je wel voor het delen van je herhaal, zo herkenbaar en ik zit er midden in. Veel onmacht. Onzekerheid toekomst. Denk dat alle gevoelens die je ervaart mij ook nog weten te vinden straks als we uit elkaar zijn. En dat is niet gek. Het is ook niet niets en het is helemaal logisch dat je je zo voelt.

Die gevoelens zijn normaal. Het komt mede door het feit dat er nu iemand anders is in zijn leven. Je voelt je vervangen maar eigenlijk is dat niet zo. Jullie zijn uit elkaar en waarschijnlijk voor een goede reden. Als hij nu gelukkig is met een ander, betekent niet dat jullie samen gelukkig zouden zijn. Bedenken waarom je het zo’n goede reden vond om uit elkaar te gaan, je wist het 100% zeker, dat veranderd niet. Wat wel is veranderd is dat hij doorgegaan is met z’n leven.

Beste, Ik begrijp hoe dit voor jou voelt want ik heb dit ook meegemaakt en nog steeds. Ik ben ondertussen al 10 jaar gescheiden maar mijn ex heeft pas 1 jaar daarna iemand anders leren kennen. Mijn dochtertje was 2.5 jaar en mijn zoon 5. Toen mijn dochter naar huis kwam en het zei dat papa heeft iemand anders en ze heeft mij een kusje gegeven was ik kapot van verdriet. Ik ben met mijn ex met een EOT gescheiden. Daarna zijn er nog veel problemen geweest dit over het hoederecht van de kinderen, dus ik heb ondertussen ook een hele weg afgelegd met advocaten etc. Vreselijk wel voor jou dat je zo uit elkaar moet gaan. En dat zorgen voor je kinderen dat gevoel ken ik volledig. Het maakte me in het begin echt onzeker en ik wist met mezelf geen blijf. Maar iedere situatie is anders. En hoe is de regeling met je dochtertje?

De regeling met mijn dochtertje is hetzelfde als met mijn zoontje om de 14 dagen een weekend bij de papa, maar het doet zo veel pijn om te weten dat in zijn weekend ze samen zitten met haar en dat zei mijn dochter behandelt als haar eigen kind hoe kan ik mij daar in godsnaam ooit bij neerleggen dat zei nu in hun leven zit. De papa spreekt er zelfs al over om samen te gaan wonen met haar dat is echt de hel voor mij ik heb het gevoel dat ik dit echt niet aankan.

Er is denk ik geen andere manier het neer te leggen dan acceptatie Kristy. Ik begon ook met een omgangsregeling en langzaam mijn dochtertje min of meer kwijtgeraakt. Ik wil er zo graag wat aan doen maar haar zien terwijl ze eigenlijk niet wil gaat me wat te ver. Ik zou nog veel meer willen zeggen of er over mailen met iemand maar belangrijker is denk ik samen het er het beste van te maken. En niet teveel papa's nieuwe situatie bespreken tenzij je dochter daar zelf mee komt, en wees dan nog zo neutraal mogelijk.

Kinderen willen beide ouders niet teleurstellen en een loyaliteitsconflict is zo ontstaan. Mijn dochter zei dat zo mooi toen ze vroeg hoe het vroeger ging en ik haar alle bagger voorlegde. Ze zei: 'Stop maar pap, ik wil graag hetzelfde blijven denken over mama'. Het is dan aan jezelf of je dat respecteert maar als je dochter's belang echt op nummer een staat kun je niet anders. Veel sterkte ermee.

Na bijna 24 jaar getrouwd geweest. En twee kinderen verder.
Struggelen wij al een paar jaar.
Hij heeft me in de afgelopen jaren al meerdere keren gezegd dat het niet meer verder kan zo.
Maar na toch steeds dingen beloven heeft hij me afgelopen Vrijdag gezegd dat het echt over is nu.
Weet even niet wat ik met dit gevoel aanmoet.
Iets halen bij de drogist om me enigszins rustiger te voelen. Of het toch maar te laten komen?
Ik zou ook zeker graag met lotgenoten praten van hoe zij dat doen.

Ja ik heb een hele goede tip: jullie zijn beiden voor 50% verantwoordelijk, hij maar jij ook !! Praat daarover
Denk vervolgens diep na over en sta (eindelijk) voor datgene wat goed is voor jou. Het thema van „verantwoordelijkheid“ zal je niet meer loslaten , maar hem ook niet (hij is zelf verantwoordelijk voor blijven staan en accepteren dat hij geschoffeerd wordt)
Het zal jullie mogelijk ook dichter bij elkaar kunnen brengen
Succes
Meer kan ik er niet van maken (laat het maar binnenkomen!)

Ga naar een juridisch loket.
Afhankelijk van je salaris hoef je vaak alleen een eigen bijdrage te betalen.
Echtscheiding kan binnenkort ook via gemeente is vandaag in commissie familie recht besloten, een mediator kan ook hulp bieden in deze, scheiden kan ook via hem, dat scheelt enorm in de kosten.
Maar hoe dan ook negeer niet, probeer je te uiten, mijn vrouw praat nu al 7 maanden niet tijdens vechtscheiding en is niet eerlijk, het is niet uit te leggen wat voor pijn dat veroorzaakt bij de ander.
Of ga met een mediator praten een belletje is vaak genoeg., en gratis.
Leg het je kind uit, daar deze indien hij het niet gaat begrijpen ook het slachtoffer, in een scheiding zijn er alleen maar slachtoffers.

Wat een onzin. Neem ieder toch een eigen plek. Ik denk dat de kinderen alleen maar in de war raken. Jouw partner 1 week in het huis en jij de andere week. Sorry maar de kinderen zullen hierdoor beschadigd raken. Bizar om te zien dat er een soort ruil van de wacht wordt gedaan terwijl kinderen beter bekend moet raken met ieder ouder een eigen huis. Daarnaast leveren je partner en jij privacy in. Zo ga je niet door met een eigen leven. Vraag me oprecht af welke idioot zo’n constructie bedenkt!

Denk ook niet dat het gaat werken.
Mijn partner kwam ook met dit idee.
Dit was het beste voor onze dochter.
Maar heb dit idee afgewezen.
Het is namelijk niet het beste voor mij.
Waar ga je die week dat je niet in je eigen woning mag heen? Huurhuis/ouders/vrienden?
Trouwens heb haar ook niet het huis uitgezet, ondanks dat ze een ander heeft.
En plaatst ze mij indirect wel uit huis.
Deze oplossing is een noodgreep geen oplossing op geen enkele manier.
En dan om de week in een huurhuis en vervolgens om en om in je eigen woning om de beurt.
Dan kom je niet los van elkaar.
Blijf dan bij elkaar om de kinderen.
Eens met bovenstaande reactie.

Deze optie hebben wij ook overwogen en de meiden (toen 15 en 17) voorgelegd, maar die vonden het een vreselijk idee. Toevallig noemde mijn jongste, nu 18, het afgelopen weekend en hoe blij ze was dat we dat niet hadden gedaan.

Dit is hoogsten een tussen oplossing, maar zou geen langdurige optie moeten zijn,