Echtscheiding ervaringen

En Nu moet je je eigen rekeningen betalen…. Wat een ramp zeg of liefde 🤷🏻‍♀️. Gemakzucht denk ik vooral Cindy

Dat is wel heel gemakkelijk gezegd, als je 35 jaar getrouwd bent loopt het vaak zo dat de vrouw parttime werkt, of niet hoeft te werken ? Ga er maar aan staan al wat ouder en dan zo verlaten worden door man.

Sterkte❤️ ik weet hoe het voelt na 31 jaar getrouwd te zijn

Sterkte ik weet hoe het voelt na 39 jaar getrouwd te zijn ging mijn man ook weg. Door ziekte was ik afgekeurd en hij had ook geen zin meer om voor mij te zorgen. Nu een jaar verder heb ik een fijn appartement en red me prima, er zijn instanties die je kunnen helpen wegwijs te maken hier was de gemeente een goede hulp.

Hoi Vera,

Wat een uitputtende relatie waar je inzit.. Ik ben inmiddels 5 maanden geleden uit een vergelijkbare situatie gestapt. Ik zou graag van gedachten willen wisselen. Kunnen we gegevens uitwisselen?

Je bent niet alleen! Sterkte

Bedankt voor je reactie Bregje. Dat lijkt me fijn, hoe zou je dat willen? Mailadres/ telefoonnummer en hoe kan dat hier privé?

Sterkte, ook voor jou!

Groetjes!

Ik herken dit ook. Ruzies lossen niks op en worden niet uitgepraat, het kabbelt weer voort, tot er weer genoeg energie is opgebouwd en dan komt de volgende ruzie weer. Ik heb zelf jaren geprobeerd om die ruzies niet meer te laten ontstaan, met het idee dat het in je eentje lastig ruzie maken is.

Maar dat houdt geen mens eeuwig vol en ik heb daar ook een te hoge prijs voor betaald. Ik weet daardoor amper nog wie ik zelf ben en wat ik wil. En als ik dat een keer wel weet dan handel ik er niet naar omdat ik dan al weet dat het weer een negatieve reactie uitlokt. Mijn advies, ga niet nog jaren in deze situatie zitten zoals ik gedaan heb.

Ik heb heel wat negatieve reacties geïncasseerd zonder er ruzie over te maken. Maar zoals gezegd, je betaald met je eigenwaarde en ik ben nu ook op het punt dat ik het niet meer volhou om alleen maar te incasseren.

Bedankt Ellis voor je reactie!

Wat vervelend. Klinkt idd heel herkenbaar. Hoe lang ben jij nu gescheiden en hoe verliep die scheiding? En waren er kinderen in het spel? Zo ja, hoe gaat het daarmee?

Sterkte!

Oh wauw. Het lijkt alsof ik mijn verhaal hier lees.
Ik begrijp je onmacht zo goed. Ik zit qua ruzies en een vluchtende man ook nu weer alleen thuis samen met ons kind. Ik heb het in zijn ogen altijd gedaan.
Misschien kunnen we gegevens uitwisselen om elkaar te helpen?
Ik wil ook niet uit elkaar maar zie geen andere oplossing meer.

Hoi Danoon, bedankt voor je reactie! Ja dat kan, maar ik weet niet goed hoe? Ik kan je mailen?

Hmmm ik dacht zojuist een reactie geplaatst te hebben met een tip om met elkaar in contact te komen maar ik zie de reactie niet. Dus deze post even als test..

Bijzonder, deze 2e lukt dus wel.
Even in het kort nogmaals, de tip is, plaats hier niet je eigen email adres of telefoonnummer maar maak een apart adres aan en kom via dat adres in contact met elkaar (ivm spam etc)
Ik heb dat een paar maanden geleden ook gedaan en heb samenstaanwesterk2024 (at) hotmail.com aangemaakt en zo met anderen in contact gekomen of anderen met elkaar in contact gebracht.
Mailen mag, of je maakt zelf een apart adres aan. Succes!

Hallo Newbee,

Bedankt, ik zou graag in contact komen met Bregje, Ellis en Danoon om steun aan elkaar te hebben in deze moeilijke tijd. Maar ik snap niet helemaal hoe dat werkt met dat mailadres wat je bedoelt? Dat we daar naar toe mailen met z’n allen of..:?

Ik kan evt een nieuw mail adres aanmaken zodat men mij daarop kan mailen, is dat een idee?


Groetjes

Pffff het wordt steeds erger hier. Berichten worden steeds vaker niet geplaatst en steeds meer onderwerpen gesloten

Hoi Vera
Je kan zelf iets aanmaken of naar het adres sturen dat hier boven staat. Ik kan jullie zo met elkaar in contact brengen (mits iedereen mailt)
Ik heb dat eerder gedaan en heb zo ook contact gelegd met iemand.
Plaats alleen niets persoonlijks. Ik krijg op dat nieuwe adres ook redelijk wat spam.

Dus wat je zelf het prettigst vindt..Hoop dat dan degene waarmee je in contact wil komen hier ook steeds lezen

Newbee

Update. Ik heb dat email adres (samenstaanwesterk2024) opgeheven. Werd een beetje frustrerend dat steeds wanneer mensen mailen, en ik iets terug stuur, ik vervolgens gewoon niks meer hoor. Al is het maar een bericht van "Nee, doe toch maar niet of wat dan ook.
Ik heb er zelf 1 mooi contact aan overgehouden, en dat is prima zo.

Maar blijft natuurlijk, mochten mensen met elkaar in contact willen komen, plaats hier niet je eigen emailadres of gegevens, maar maak eerst iets nieuws aan, om te voorkomen dat je gespamd wordt.

Je zou ook een account kunnen aanmaken bij ouders.nl Kijk bij forum topic echtscheiding en erna. Je kan daar een bericht plaatsen/onderwerp starten, op elkaar reageren en elkaar persoonlijk berichten via het aangemaakt account. Succes!

Geen ervaring maar ben zelf ook aan het zoeken naar zo’n constructie. Ook benieuwd naar ervaringen.

Mijn zus heeft dit een 3-tal jaren met haar ex-man gedaan.
Ex-man sliep in het bed van zijn kind, kind sliep bij de moeder in de kamer.
Na het 3de jaar kwam er een nieuwe vrouw in het leven van de ex-man van mijn zus.
in het kort gezegd, de boel is toen gewoon ontploft.
Woning stond enkele dagen later te koop + hoogoplopende ruzies tussen de ouders mbt de kinderen.

Het kan zomaar omslaan zodra er een ander persoon in beeld komt... Emoties zijn zo onvoorstelbaar in veranderingen op dat vlak. Ik zou het zelf niet wagen, voorbij is voorbij, voortgaan en op jezelf opnieuw beginnen lijkt mij steeds de beste keuze te zijn.

Dan, wat ontzettend vreselijk moet dit voor je zijn. Ik denk dat t wel heel belangrijk is om van je af te kunnen praten. Het gevoel zal helaas, spreek ik uit eigen ervaring, nog wel een tijd aanhouden. Je komt in een rouwproces en dat heeft echt tijd nodig.
Dat je echtgenote verder is, wil niet betekenen dat jij ook je tijd mag nemen in dit proces. Geef dat aan, ik heb dat ook gedaan door de haast er uit te halen maakte voor mij wel verschil hoe pijnlijk ook. En als het lukt blijf in gesprek dat is zeker belangrijk. Bij ons lukte dat niet altijd maar we zijn inmiddels 7 maanden verder en hebben een mediator. Wellicht kan je een afspraak maken bij huisarts, praktijkondersteuner GGZ kan je helpen….
Alcohol is natuurlijk niet de oplossing, maar wel begrijpelijk maar zoek vooral hulp. En het verdriet mag er zijn… Google eens curve van rouw op wellicht geeft dat inzicht in je gevoelens. Heel veel sterkte Dan.
Plotseling te horen krijgen dat je partner niet meer verder wilt laat een diepe litteken achter…. Heeft echt tijd nodig.

Hallo Dan,

Wat een schokgolf moet er door jou heen gegaan zijn bij dit nieuws.
Maak een afspraak met de arts of psycholoog. Die kunnen je pijn niet wegnemen maar wel naar je luisteren. Erover praten met hen helpt om het gevoel een beetje los te laten waar je nu mee zit.
Hoewel je je nu nog in de beginfase bevind van dit proces, is het aangeraden om buiten te komen. Ga wandelen, schrijf je in bij een fitness, ga hardlopen, fietsen, .... zolang je maar niet binnen blijft zitten.

Dat je partner het huis wil verkopen, nergeer je maar even. Die moet maar wachten.
Kijk nu maar eerst naar jezelf.
Neem zoals Bloem aangaf de tijd om te rouwen. De eerste maanden zullen zwaar zijn, héél zwaar. vanaf maand 6 - 7 zal je beterschap gaan voelen in je rouwproces.
Je kan altijd je verhaal hier neerschrijven, dat kan ook helpen.

Veel courage beste man!

Zoek echt een vertrouwenspersoon, een vriend , een broer of zus, of inderdaad een arts of psycholoog, wacht niet maar deel je leed en je proces, heel cruciaal.
Scheiden is uiteindelijk van samen dus zeg dat je het alleen wilt met een mediator.
Zo word er ook gelet op jou gevoelens en jou rechten. Dat is beter want je bent erg verdrietig en van de kaart.
Ik begrijp het helemaal, helaas ook uit ervaring.
Zet hem op, N

En op dit moment ook heel erg zoekende naar alle vormen van hulp. Ik heb op dit moment ook echt behoefte aan veel contact met anderen. Wil ook een groep gaan opzetten op een ander onderwerp. Ik merk dat ik zeker wel hulp heb van anderen. Maar niet echt concreet en praktisch. Iedereen heeft zijn/haar eigen leven en drukdruk...
Waardoor je merkt dat je dit uiteindelijk zelf moet doen. Maar je wel echt tegen muren omhoog loopt. En ik ben wel sterk maar nu echt even radeloos hoe verder. Ik wil uit deze situatie. Zo snel mogelijk. Het kost teveel energie. Ik wil rust en verder kunnen. Ik denk niet dat ik dit alleen kan. Ik hoop ook dat de psycholoog maandag nog concrete tips heeft. Ik ben al bij de huisarts geweest. Hij wilde een gesprek met mijn man. Maar daar staat hij natuurlijk niet voor open. Voor niemand. Maar deze situatie ga ik zo echt niet volhouden.

Hallo Anoniem,

Wat een hevig verhaal pende je daar net neer.
Je geeft aan in je eigen verhaal dat je je niet veilig voelt in zijn nabijheid, dat is toch al een duidelijk teken dat je daar niet kan blijven. Er zijn genoeg crisisopvangen voor vrouwen met kinderen die u op korte termijn kunnen helpen. CAW/OCMW/...
Bij familie eventueel tijdelijk logeren?

De woonst die verkocht moet worden is nu op dit moment geen prioriteit, dat komt nadien wel.
Ik zou eerst ervoor zorgen dat ik de ongustige situatie kan buitenstappen en kijk dan naar de andere nog te regelen zaken.

De reactie van je ex is heel herkenbaar bij velen van ons, vooral als de partner de breuk niet heeft zien aankomen kan dit heel veel emoties teweeg brengen. Het feit dat jullie dan nog onder 1 dak wonen kan zeer verwarrend overkomen, de hoop komt het goed/niet goed/.... wat als ik dit....wat als ik dat....
Door zijn hoofd gaan er uiteraard enorm veel scenario's. Zijn zekerheid is is helemaal weg.

Begin in ieder geval met jezelf een ander onderkomen te bezorgen waar dan ook, maar niet onder hetzelfde dak met de ex-parner.

Ik wens je enorm veel sterkte toe in de komende periode.

Dankjewel voor je bericht.
Op dit moment is hij ziek. Dus nu even redelijk rustig hier. Ik wil het liefste dat hij weg gaat. Dit is praktisch gezien ook de beste oplossing. Hij is alleen en kan bij zijn zoon intrekken die ook alleen is. Wij zijn met drieën inclusief de hond. En heb ook mijn werk en mijn dochter school en werk hier dichtbij. Hij werkt niet. Heeft niets om hier te moeten blijven. Het punt is alleen dat hij dit expres tegenwerkt. Oftewel nergens aan wil mee werken. De controle wil houden over alles. Inderdaad misschien nog hoop heeft. Die ik hem overigens totaal niet geef. Als er geweld gebruikt zou worden weet ik dat er crisis opvang is. Maar zo ver wil ik het niet laten komen. Maar op dit moment weet ik niets zeker. Ik ben op dit moment wel bezig met eventuele tijdelijke huisvesting vanuit mijn werk. Mocht het inderdaad echt niet meer gaan. Ik leef nu per dag en kijk wat er nodig is. Dat ik er helemaal klaar mee ben is overduidelijk. En ik hoop dan ook op ergens een lichtpuntje. Dit kost zoveel energie ook. Overdag hou ik me sterk. Met name snachts huil ik me letterlijk in slaap. Komt alles eruit. Maar ik moet volhouden. Maar het valt niet mee.

Zoals je ziet volg ik post vrij nauw op.

Dat hij wat verzwakt is geeft iets meer rust in huis. Je heeft aan dat hij niet werkt en bij zijn zoon terecht kan maar dat hij alles tegenwerkt. Goed dat he al eens kijkt dat je in geval van nood toch meteen elders een onderkomen achter de hand hebt voor jou en je kind.

Wil zijn zoon hem wel in huis? En ook al geeft hij hiervoor groen licht, de ex werkt je tegen op alle vlakken, hetgeen je het allerminste stress zou geven op lange termijn is meteen werk maken van een ander tijdelijk onderkomen en van daaruit het boeltje beginnen regelen. Dan ben je echt fysiek van hem weg en zal hij veel sneller geneigd zijn om toch zelf een onderkomen te gaan zoeken, dan zou het huis ook wel heel snel verkocht kunnen worden uiteraard. ( bij mij is het vanaf de dag dat ik de relatie definitief verbrak tot de verkoop van het huis 4 maand over gegaan, dus dit kan snel gaan hoor)

Geen idee of het voor jou een optie is om via een rechtbank om een uithuiszetting te bekomen zodat jij daar kan blijven met je dochter? Ik heb weet van Belgische cases waar de rechter een bevel uitsprak dat 1 van de bewoners het pand diende te verlaten. Win hierover eens juridisch advies in als je deze optie zou durven overwegen.

Dat snachts in slaap huilen, dat is niet meer als normaal, er gaan zoveel emoties mee gemoeid en dat weegt door. Weggaan van iemand waar je zo lang je leven mee gedeeld heeft is geen gemakkelijke opgave. Al die onzekerheden....Laat het maar op je afkomen die huilbuien. Dat zal heus wel afnemen met de tijd.
(Helaas hierin ervaringsdeskundige)

Hou je goed!

Ik snap precies wat je bedoeld. Een heel vervelend en naar gevoel is dat. Ik heb een beetje rust kunnen vinden in de podcast van Lars Faber. Op YouTube. Misschien dat dat je kan helpen..

Goedemorgen,
Ik weet precies hoe die angst voelt. Ik zit momenteel in relatietherapie met mijn partner, maar ik voel het de verkeerde kant op gaan. Ik loop dus ook met al die vraagstukken in mijn hoofd en voel de hele dag angst. Wanneer wordt dit beter, ik wil het zo graag niet meer voelen.

Hallo Bien,

Verdriet mag er zijn, ook na 3 jaar. Immers, 40 Jaar deelden jullie lief & leed met elkaar.
Zou het niet kunnen zijn dat ongeacht hoelang je met iemand samen was, dat het verwerken een hele tijd langer duurt omdat je zelf emotioneel volledig geïnvesteerd was in de relatie met je ex-partner?

Het feit dat er nu een nieuwe wereld door hem met een gezamelijke vriendin wordt opgebouwd maakt het er zeker en vast niet makkelijker op voor jou. Jullie relatie werd dan niet eens op een "nette manier" afgesloten wat vele vragen met zich meebracht, vragen waar jij nooit een antwoord op zal krijgen.
Kijk niet neer op wat ze ginds allemaal wel kunnen doen, verbouwen, reizen, groter inkomen,.....iedereen durft zichzelf wel eens spiegelen aan een ander's situatie. De vraag is echter, helpt jouw dat vooruit?

Je kinderen die met haar een band ontwikkelen, geloof me best dat in bijna alle situaties de kinderen dit doen voor de andere ouder tegemoet te komen, niet omdat ze dit zelf willen. Er zijn gevallen waar het wel goed klikt, wees dan blij ipv bitter, een extra persoon die zich over je kinderen ontfermt,....hen liefde geeft... als je zou moeten kiezen tussen iemand die je kinderen ter harte neemt of het tegenovergestelde, dan weet ik wat gekozen. Ook al heeft die jou heel erg veel pijn bezorgd, het gaat tenslotte wel om je kinderen. (ik spreek over dit laatste uit eigen ervaring, idem verhaaltje)

Ik ben er eveneens van overtuigd dat ook velen onder ons jaren na een relatiebreuk nog heel erg vaak terugdenken aan de ex-partner, net omdat ze emotioneel aan hen gebonden waren. Je bent zeker geen uitzondering op dat punt. Tijd zal het helpen verwerken, beetje per beetje =) Volhouden, jij komt hier doorheen =)

Beste Dirk zou ik met je kunnen schrijjven mijn verhaal kwijt kunnen?

Hallo annoniem,

Als je wil mag je je verhaal hier ook gewoon neerschrijven, het zal je sowieso opluchten om het van je af te schrijven.

Voor Dirk,

Mensen die zulke beslissing nemen hebben dit dikwijls al een hele tijd in zichzelf an het overdenken geweest.
Ik kreeg tot op de dag dat de relatie uitging nog berichtjes van i love you enzovoort.... 4 uur ervoor was ze nog toekomstplannen aan het maken voor ons nieuwe huis en de kinderen met hun partners, om dan plots net voor middernacht erachter te komen dat het voor haar eigenlijk al voorbij was.

Ik wens je veel courage toe! Dit zal zeer veel tijd nodig hebben om te helen maar je geraakt hier wel doorheen!

volhouden!

hallo natuurlijk mag dat als ik je daar mee kan helpen graag.

Hij zit zoals je zelf zegt in zijn apejaren.
Zijn ouders zijn gescheiden en hij zit midden in de pubertijd.
Dat is voor hem ook niet makkelijk.

Niet dat daardoor maar alles moet kunnen en mogen. Maar ik denk dat je hem wel bepaalde vrijheden moet geven en vertrouwen. En hem laten weten/merken dat je van hem houdt. En ook laten weten wanneer hij iets goed doet.

Als elke dag een "gevecht" is dat gaat niet helpen.

Ik lig op dit moment in scheiding en mijn zoon van 13 is het kind van de rekening. Hij probeert ons op alle mogelijke manieren uit, is boos, voelt zich niet gehoord, heeft depressieve en agressieve buien. Hoe moeilijk ook, ik probeer altijd te bedenken hoe moeilijk deze situatie voor hem is. En ik heb als moeder op dit moment maar een taak, van hem houden, er voor hem zijn en mijn zorg aanbieden. Als hij liever bij zijn vader is, dan is dat maar zo. Het doet ongelooflijk veel pijn en ik voel me afgewezen als moeder, maar ik gun hem rust en liefde. Ik laat hem dan ook gaan in liefde en heb er vertrouwen in dat onze band sterk genoeg is en dat het wel weer goed komt. En 9 van de 10 komt hij weer gewoon bij me terug. Dus mijn advies, laat hem los, als hij weet dat je de strijd niet met hem aangaat, dat je hem vertrouwt en vooral van hem houdt, komt hij vanzelf weer bij je terug. Straffen heeft op deze leeftijd weinig effect, liefde veel meer. Sterkte (makkelijk is het natuurlijk allemaal niet)

Ik denk dat jouw insteek duidelijk is, en ook reëel.
Ik denk dat als beide partijen willen, overspel niet perse tot een echtscheiding hoeft te leiden. Maar dan moet het wel van 2 kanten komen en moet de vreemdganger, in dit geval jouw man, inzien dat wat hij heeft gedaan niet goed is.

Hij wil nu van 2 walletjes blijven eten. Dat lijkt me niet haalbaar. Ik zou hem vragen om te kiezen jij of zij. (Het gevaar blijft in dit geval dat hij tijdelijk jou kiest tot e.e.a. wat gezakt is, en dat dan de verleiding weer groot kan zijn)

Een ander vrouw kan je man niet stellen, wij mannen zijn geen bezit van jullie vrouwen. Als het zo goed ging in jullie huwelijk waarom heeft hij een affaire ernaast? Je wijst haar aan als een zondebok. Ik vermoed dat het meer is dan een affaire en de meeste mannen zitten altijd in een spagaat wanneer het neerkomt op houden van een andere vrouw en huidige vrouw verlaten is niet altijd makkelijk als er kinderen in het spel zitten. Hij zou willen blijven voor het huis, de kinderen en wat jullie samen hebben opgebouwd, maar waarom blijft hij niet voor jou? Als hij twijfelt dan komt het waarschijnlijk omdat hij geen liefde meer heeft voor jou. Wat die andere vrouw betreft, jij bepaalt niet of zij het wel of niet waard is. Deze uitspraak komt voort uit je eigen jaloezie. Wat moet je met een man die een andere vrouw ik?

@Spanjaard… klopt stelen is het juiste woord niet. Hij is zeker mijn bezit niet. Dat beweer ik ook nooit. En wat haar betreft dat is idd niet mijn probleem. Ik ben gewoon op zoek naar antwoorden op de 1000 vragen. Mss verliest hij mij wel 😉

Misschien ben je beter af zonder hem😉

Ewel dat is nu ook wat ik meer en meer denk.

@anoniem, wat zou voor jou veranderen als je antwoord krijgt op de 1000 vragen en als je geen antwoord krijgt? Stel de antwoorden bevestigen alles wat je weet of vermoed, is het dan beter. Je moet misschien accepteren dat je nooit een antwoord zult krijgen, dit zou los moeten staan van blijven of gaan. Want blijf je als je antwoord krijgt of ga je als antwoord krijgt? Of nog beter, blijf je als je geen antwoord krijgt, of ga je als je geen antwoord krijgt? Hoe dan ook het vertrouwen is beschadigd en hier moet je de rest van je relatie mee leren te leven. Je zult het nooit loslaten en je zult altijd achterdochtig zijn. Plus ook al krijg je wat antwoorden, het zullen nooit alle antwoorden of de juiste antwoorden zijn. Misschien moet je afgaan op wat hij uitspreekt en dat is zijn gevoel voor een andere. Zie dit als de waarheid. Succes

Ewel dat is nu ook wat ik meer en meer denk.

Hoi Wim,
Wat een naar bericht om te lezen. Hier een soort gelijke situatie aan de gang. Na 10 jaar relatie in therapie gegaan. Dit omdat er emotionele en fysieke afstand is ontstaan waar ik geen vinger op kon leggen. Na een paar sessies therapie bleek dat mijn ex man is vreemd gegaan en mij al maanden voor de gek hield, met vaak moeten werken, in het weekend en in de avonden. Uiteindelijk besloten om er een punt achter te zetten en hij is nu met haar. Maar dat gevoel van missen en het willen lijmen wat gebroken is blijft.. heel herkenbaar. Hoe gaat het nu met je?

hoi wim en p.
wat herken ik jullie verhaal. pijnlijk maar waar.
je hoop altijd nog op een goede afloop terwijl als je goed nadenk je ook weet dat het niet meer kan. je kan de andere niet meer vertrouwen .
misschien fijn om hier te berichten en elkaar er doorheen helpen?

S

Los laten en verder gaan is het beste wat je kan doen de relatsie zal immers nooit het zelfde zijn als ze met je vriend is geweest wees hard voor je zelf en vergeet haar het zal en reis naar vrijheid zijn

Wat heftig. Ik sta nog maar aan het begin van het hele verhaal maar vrees dat ik ook zo ben. Ik ga dit niet los kunnen laten. Ik lees dus graag mee voor alle tips

Ja een heel herkenbaar probleem en het is inderdaad dat je er alleen meer rondloopt.. Iedereen weet het al en hoeft niet nog een keer het verhaal te horen, maar het is heel zwaar.
Ik ben 40 jaar bij mijn exchtenoot.. (zo noem ik hem sinds kort geweest en ook ik zag het niet aankomen).
Ik sta open om erover te praten.
lotgenotencontact zoek ik ook..
Ik begin zeker niet aan de anti-depressiva..

Dag Rita, bedankt voor je reactie. Als ik het goed begrijp zit je een beetje in hetzelfde schuitje. Ik denk ook dat praten met lotgenoten wel wat kan helpen. Hoe pakken anderen het aan. Ervaringen wisselen. Je mag me altijd contacteren als je wil. Dan geef ik mijn gegevens door

Anderhalf uur aar geleden kreeg ik het nieuws te horen.
Er is iemand anders.
Je wereld stort in.
Zoals jij word ik ook wakker ' s nachts en ben meteen nerveus.
Je hoofd en je hart beginnen meteen te reageren en je voelt je slecht zoals je zegt.
Het is een heel eenzaam gevoel.
Iemand die het niet heeft meegemaakt begrijpt je niet.
Iedereen doet door maar jouw eigen wereld is gestopt. Er is niets meer om naar uit te kijken.
Het gevoel van niet te kunnen voldoen maakt je depri. Je hoofd zit vol met gedachten, je hart vol met gevoelens.

Dag Carol, bedankt voor je reactie. Dit is exact hoe ik me voel. Is het anderhalf jaar geleden?
Onderneem je bepaalde dingen om dit aan te pakken of heb je al wat ondernomen?

Ik heb het ook verschrikkelijk moe,hartkloppingen en het gevoel niet vooruit te komen.
Heb een vaste baan ,twee kids ,en vrienden plenty toch het gevoel alleen te zijn overheerst.
Na 35 jaar een relatie en idd mijn eerste liefde vanaf 14 jaar tot 4 maand gelden

Dag Bianca,
wat erg om horen. 4 maanden is nog niet lang maar kan als een eeuwigheid aanvoelen. Ik herken je gevoel.

Hoi Steven,

Ik lees jouw verhaal en herken mezelf er helemaal in.
Ik ben nu 8 jaar verder, en heb het allerergste achter de rug.
Maar nog kan ik soms wakker worden en de realiteit als heel onwerkelijk ervaren.
Vooral het niet kunnen delen van mijn ervaring vond/vind ik moeilijk. Ik kreeg de indruk dat ik daar 'alleen' in stond. Ik hoorde wel (van mijn therapeut) dat veel mensen dit meemaken, maar waarschijnlijk toch anders beleven.
Nu lees ik jouw verhaal en herken mezelf erin.

Alles wat je schrijft is herkenbaar . Ik ben in 2019 gescheiden na 31 jaar samen . Al 5 jaar huil ik elke dag , ik kan mijn verdriet geen plekje geven . Mijn ex man heeft zoveel gelogen en me bedrogen , elke dag voel ik nog de pijn . Ik voel geen blijschap meer , ik maak geen toekomstplannen , voel me ondanks fijne vriendinnen heel eenzaam . Ik ben een paar maanden terug bij een trauma therapeut geweest , ze had 10 afspraken geregeld voor de komende 10 weken . Bij de 4e afspraak , zat ze te huilen en zei dat ze me niet kon helpen . Ik werk nog 4 dagen in de week en dat is mijn redding denk ik . Ben nu 64 en ben alles kwijt wat me lief is . Sterkte , ik begrijp maar al te goed wat je voelt.

Moeilijk is het. Ik ben 2,5 jaar weg bij mijn ex. Bleek een dubbelleven met drank en coke te hebben en en en. Thuis kwijt. Baan kwijt door de stress. Al 4 x verhuisd met tweed m.i. deren want een woning vinden is moeilijk. Woon nu antikraak. Zeer eenzaam gevoel. Zo erg dat het gezin uit elkaar is. Maar toch probeer ik iedere dag een leuk en lief iemand te zien of te bellen. Ook erg belangrijk om te bedenken wat je echt leuk vind in het leven en dat meer gaan doen. Bedenk met welke mensen je goed kunt praten. Zwemmen wandelen in beweging komen.ik vind mijn leven zeer zwaar en mis mijn kinderen vreselijk als ze niet bij me zijn. Maar mis ook een thuis, het samenzijn. Veel sterkte.

Ik zit momenteel nog in die male molen , het zelfde meegemaakt als man zijnde.ik werkte dikwijls in het buitenland, ze had nooit veel zin in sex laten we maar zeggen,maar blijkbaar in de week wel als ik in het buitenland zat toen we een paar keer betrekkingen hadden liep ik een soa op ik wist zelf niet dat het een soa was,na 10 jaar zag ik een reportage over soas .en ja hoor mijn muntje viel ik heb er nooit wat van gezegd ik zag haar nog veel te graag .. ik heb zelfs op punt gestaan om uit het leven te stappen ik heb het zelfs het geprobeerd het lukte mij niet ,na 30 jaar vol met leugens vorig jaar in september zei ze il moet jou niet .. achteraf bleek dat zij dit al 2 jaar aan het plannen was

Hier nog eentje ..
Na 18 jaar heeft mijn echtgenoot ik en.ze 4 kindjes ind steek gelaten.... onverwacht dzt verhazltje van dat groener gras ad overkant.... nochtans 4 weken geleden was ik nog zijn alles. hadden nog reisjes geboekt,plannen gemaakt , ook nog maar jaar geleden naar de kust verhuisd....kindjes veranderen school enz... 3 weken geleden.koffer gepakt onder hrt mom papa is niet gelukkig meer, mama dit mama dat... maar er is zeker niemand anders....oeps stuurt hij wel berichtjes door naar een bvd kindjes die bedoeld waren voor andere vrouw.....triestig om dit zo te weten te komen en zeker als je dit nier ziet aan komen...meneer voelt zich betrapt en zet ons nu met niks 0 ,0 op straat
..... begrijp niet dat iemand zo harteloos kan zijn.zeker na hetgene ik al jaren.voor hem gedaan heb en gesteund heb maar ja rap vergeten.precies .... eigenlijk had ik het al moeten weten heeft dit al keer of 3 stiekem gedaan en toen jet niet uitwerkt bij ander kwam hij terug....ik wou ons gezinnetje heel erg bij elkaar houden en daardoor telkens vergeven.... tja doet zeer he.... en zeker nu hij ook nog verantwoordelijkheid ontloopt en doet alsof ik of ons verleden nooit goed was of onbestaanbaar is......zielig ...

Dag Steven , exact hetzelfde verhaal hier , ook 5 jaar , heel herkenbaar , het gevoel een dobberend schip te zijn dat kant noch wal raakt, stuurloos ! Mijn ex man heeft ondertussen zijn nieuwe leven al helemaal uitgebouwd. Als je wil , kunnen we eens praten. Da's het enige wat helpt : praten , ventileren en de natuur in gaan . Een fysieke uitlaatklep zoeken. Beste groeten !

Dag Steven , exact hetzelfde verhaal hier , ook 5 jaar , heel herkenbaar , het gevoel een dobberend schip te zijn dat kant noch wal raakt, stuurloos ! Mijn ex man heeft ondertussen zijn nieuwe leven al helemaal uitgebouwd. Als je wil , kunnen we eens praten. Da's het enige wat helpt : praten , ventileren en de natuur in gaan . Een fysieke uitlaatklep zoeken. Beste groeten !

Hier exact hetzelfde…. 28 jaar samen, waarvan 22 jaar getrouwd te zijn vondt mijn man het nodig om met de noorderzon te vertrekken naar zijn nieuwe liefde in copenhagen. Na 3 mnd met haar vreemd te zijn gegaan bracht hij 4 dagen voor onze vakantie op 6 juli het bericht dat hij ging vertrekken. Hier mij met m’n 2 kinderen achterlatend. Als donderslag bij heldere hemel. Nu pas sinds een paar dagen dat ik niet echt meer huil, maar zo herkenbaar dat gevoel van heel slecht wakker worden en de dag niet aan kunnen zien. Stress volop in het lichaam en de vreugde niet meer hebben in je leven. Mediation gaat starten en kijken waar het ons gaat brengen. Op hoop van zegen🙏

Helaas spreek ik ook in de zin van, verdorie, mijn partner betrapt op overspel met een collega van haar, samen 4 kinderen, 19j zomaar de vuilnisbak in. Ze maakte de dag zelf, net voordat ik erachter kwam nog gigantische toekomstplannen met ons gezin.

UIteraard beëindigde ik meteen onze relatie en zette haar aan de deur. Impulsief op dat moment, maar het was helaas niet de eerste keer, ook niet de 2de, maar de zoveelste keer dat ons gezin met haar gedrag geconfronteerd werd.

Ik ben sinds 06/06/2024 uit elkaar met haar en het voelt nog elke dag loodzwaar aan. Slapen, met een beetje geluk 2 a 3 uurtjes per nacht, eenmaal wakker begint het denken aan haar.

Het grote gevaar is dat bij het stuklopen van een relatie, je je expartner gaat ophemelen, enkel aan de leuke en prachtige momenten zal terugdenken, doe dit niet! Houd steeds de reden voor ogen waarom alles stukliep.

Als ze overspel pleegde, jou verliet voor een ander, dan ziet ze jou niet graag meer. Wil je bij zo iemand blijven? Iemand die niet van jou houd? Moeilijke vraag he.

Huilen doet iedereen, eerst ganse dagen, dat schuif geleidelijk op naar enkele uren, tot het huilen bijna verdwijnt.
De pijn daarintegen blijft lang aanhouden. Hangt van persoon tot persoon af. Het is ok om aan een ex-partner te denken, vraag je gewoon af of zij dat ook doet als ze met een ander is, antwoord is neen. Die gaan verder, zonder meer.

Kijk naar een toekomst zonder je ex-partner! forceer je, maak plannen. Ga fitnessen en stel een doel op. Sluit je niet op.

Ik denk elke dag aan haar, maar ze is het niet waard.
Ze deed me pijn, ging weer vreemd, bedotte ons gezin, loog en bedroog, sleurde ons in de miserie voor de zoveelste keer.

Ik weet dat ik beter af ben zonder, de pijn, daar ga ik mee om moeten gaan, maar ik ben zelf het geneesmiddel, het duurt gewoon wel een tijdje eer het begint te werken.

Het allermoeilijkste gevecht van een mens is het gevecht met zijn eigen brein! Geef je brein de tijd om zich aan te passen naar de nieuwe situatie.

Dat probeer ik al 4 maanden te doen, zonder succes, maar geef niet op. Jullie mogen dat ook niet doen.

Kop omhoog, borst vooruit, and keep on going!

ook na een relatie van 38 jaar waarvan 32 jaar getrouwd is de koek op.kwam erachter dat ze date met anderen in het huwelijk. het doet pijn veel pijn maar het vertrouwen is weg. ze is zo van de ene op de andere dag vertrokken met de dochter bij mij achtergelaten.ze zegt er is geen ander in het spel maar kun je haar nog geloven. hele toekomst naar de kloten en langzaam opkrabbelen en dat net voor mijn pensioen. we zitten nog in scheiding maar het doet hartstikke zeer. bijna je hele leven met dezelfde vrouw en dat dit. ik gun het niemand. hert is een ware nachtmerry.

Wat een ongelooflijk zelf medelijden (als jij kapitaal hebt is het goed voor jou dochter als jij niet daar bent?)
Natuurlijk sta jij alleen (wat is het probleem), heb jij gekeken naar mensen in Kongo, Myanmar, .....)
Psychiaters (ONZIN)
Drinken, eten, roken en goede films kijken, voor de rest ...

Hoi , ik ben inmiddels ook 5 jaar verder. Maar elke dag komen de tranen nog . Na 27 jaar getrouwd en 4 jaar samenwonen verliet hij mij voor een 13 jaar jongere vrouw . Ik was zijn eerste liefde en de laatste 10 jaar wilde hij zo graag weten , hoe het met een ander zou zijn , dat hij mij meerdere malen bedroog . Al zijn leugens en bedrog . Het doet nog steeds intens veel pijn . Hij is zo,n slecht mens.

Ik denk dat dat erbij hoort zo nu en dan zeker als je geen nieuwe partner hebt, je mist het gezin, het plaatje, Dat er ooit was.
Ik heb na 10 jaar huwelijk ook de stekker er zelf uit getrokken, maar niemand trouwt/scheidt om uiteindelijk alleen te zjn. Je laat daarmee al je wensen en dromen ook gaan, Ik heb dus dat zelfde gevoel zo nu en dan ook! maar terug gaan, hell no! Dit is het beste voor iedereen.

Hi Steven, Verschrikkelijk als je je zo alleen en eenzaam voelt. Ik zit zelf nog te wachten wanneer mijn man wilt scheiden na 28 jaar. En geen kinderen. Er zit een vrouw in het spel. Na een aantal podcasten verder in 6 maanden. Ben ik uitgekomen bij Jan bommerez. Ik vond het zeer interessant. Misschien kan je er iets mee. Heel veel sterkte de komende periode.

Ook ik kamp met dit gevoel van eenzaamheid sinds ik mijn relatie van bijna 19j verbrak met de moeder van mijn kinderen. Ik probeer iets op te bouwen met een andere vrouw maar dit is helemaal niet hetzelfde als wat ik had.
Er gaat geen enkele dag voorbij of ik laat een traan. Ik zag haar nog steeds enorm graag, ik was opgestaan die bewuste dag, in de onwetendheid dat ik haar op het einde van de dag op straat zou zetten wegens het uitkomen van het zoveelste overspel. Ik had geen keuze, maar god wat doet het pijn.

Elke dag zonder haar voelt zo zwaar....

Hoi ik herken mezelf heel ergv in uw verhaal
Mijn man liet mij bijna 5 jaar geleden in de steek voor een ander
We zijn 23 jaar samen geweest en hebben 3 kids
De eerste 3 jaar was er nauwelijks contact vanwege mijn boosheid
Nu zijn we weer on speaking turn
Maar merk nu de scheiding er definitief doorheen komt afstand van hem
Ik weet ook niet waar ik goed aan doe
Iedere x advocaat krijg ik pijn m’n buik van

De eenzaamheid herken ik ook heel goed en het plezier is een beetje weg
De energie om dingen te ondernemen is naar een laag pitje gegaan
En doe echt leuke dingen met m’n dochtertje want die is nog bij mij m’n zoons wonen bij papa
Maar alles is zo anders en zo pijnlijk 🥲

Was vergeten mijn naam te plaatsen onder m’n bericht excuus

Hai Steven, jou verhaal is voor mij ook heel herkenbaar, 34 jaar samen waarvan 25 jaar getrouwd, geen sm, maar mijn ex vond het genoeg zo uit t niets. We zijn inmiddels ruim en jaar verder, hebben dat jaar nog in een huis gewoond. Nu is hij weg en ik woon met onze 2 jongens. Het jaar was zwaar en ik heb mij heel sterk gehouden. Maar merk nu dat het verdriet overweldigend is en ook de eenzaamheid. Ik besef nu pas dat dit mijn leven is zonder partner, zonder compleet gezin.
Het slapen is nog steeds lastig en ook ik ga met een bittere gevoel naar bed en sta ermee op. Even had ik een moment van ik stop met piekeren en boos zijn. Maar ik kan de oneerlijkheid gewoon niet loslaten. Mijn ex heeft namelijk nooit iets gezegd en heeft ook niet gevochten voor ons mooie gezin. Dat neem ik hem kwalijk. Het ontwrichten van het leven van onze zoons. Soms voel ik me sterk en ben ik positief. Maar het zwarte randje dat is er maar al te vaak op momenten dat ik het niet wil. Mijn POH zegt dat ik naar het verdriet moet gaan, het moet voelen. Maar eigenlijk doe ik dat liever niet en ga gewoon door. Het moet slijten denk ik… maar ergens zal het litteken blijven. Op dit moment kan ik mijn ex zelfs even niet meer verdragen, ik word er fysiek er naar van…. Denk dat afstand nemen echt nodig is voor het verwerken. Maar ook dat is moeilijk met kinderen…..

Wat ik nog wilde toevoegen is dat het werken, routine van dagelijks leven en natuurlijk omringt zijn door mijn zoons en lieve mensen mij overeind houd. Ik wandel en fiets veel, doe genoeg leuke dingen. Ik probeer mezelf weer te hervinden hoe het is om alleen te zijn. Maar het verlies loopt nu echt nog als een rode draad door mijn leven…. Ik hoop echt over een tijdje dat het minder is. Over het piekeren dat hebben we denk ik allemaal maar probeer je zelf een halt toe te roepen, even mag maar dan stoppen. Zoek afleiding of luister een podcast dat doe ik ook meestal als ik ga wandelen. Heb je weleens EMDR overwogen? Wellicht zou dat kunnen helpen…. Ergens moet het goed komen en kijk niet naar anderen iedereen verwerkt rouw op zijn eigen manier. De kunst is alleen er niet in vast te raken. Heel veel sterkte🌺

Eigenlijk gaat dit over het loslaten van het beeld dat je had van je ex-partner. Want aan dat beeld heeft diegene niet voldaan, blijkt achteraf. Feitelijk ben je niks verloren, want het bestond niet.

Vreemdgaan is een keuze die tot 1970 zelfs wettelijk strafbaar was in Nederland. En terecht, als je het mij vraagt. Je brengt je partner ernstig psychisch lijden toe.

Het blijft voor mij onbegrijpelijk dat iemand een ander (zelfs de andere ouder van diens kind / kinderen) zoveel leed kan aandoen.

Veel sterkte allemaal.

Ik herken het helaas. Zelf 4 jaar geleden gescheiden en nog denk ik teveel aan mijn ex. Ben er verdrietig van. Doe wel mijn eigen dingen en gelukkig wonen mijn 2 dochters bij mij. Maar echt gelukkig, nee het heeft heel veel tijd nodig!

Ik ben dus niet de enige die na 2 jaar nog elke dag aan de ex-partner denk, bijna heel de dag lang....
Hoe krijg je dit gestopt?

Hoi, ik maak hetzelfde door. Zie ook op tegen het hele scheidingstraject. Hij zal het me heel erg moeilijk gaan maken. Ik wil wel met je praten.

Hallo,

Als je een luisterend oor nodig hebt... Ik wil ook wel met je praten.
Geef een seintje en dan stuur ik je mijn gegevens door.

Sorry, jij bent getrouwd met beloften (waarom??)
Geen sympatie, jij bent getrouwd (en jouw man (goede en slechte tijden).
Help jouw man, vriendelijk zijn, accepteren, ....

Christof, je bent echt niet goed of wel?

Ik wil wel praten met jouw.
Ik zit momenteel ook in een scheiding na 22j samen.

Ik zie dat je vraag al van vorig jaar is, maar ik zit er nu ook middenin en wil er ook graag over praten. Een scheiding na 27 jaar samen...

Inge seijkens

Jammer dat er maar zoveel aandacht wordt aan besteed van hoger op want het is letterlijk de melk bij de kat zetten. En als er dan iets gebeurt ben jezelf nog gesareld.

Dit verhaal lijkt het meest simpel.
Kun je het niet verder afpellen bij de mediator?
Wat is zijn bezwaar?
Zijn die overkomelijk?

en anders .. .GEWOON MEEGAAN...
Samen mekaar aankijken en zeggen dat je beiden volwassen bent.
Verdorie de kinderen verheugen zich er ook op..
Je kunt toch gewoon naast elkaar liggen zonder iets te hebben..

je hebt feitelijk 50% recht om dat te doen
succes.

Meegaan. Ik heb zoiets gehad met mijn ouders. Ze hadden lang gespaard voor ons, een reis naar de usa. Het was niet ideaal maar ik had het niet willen missen. Achteraf ben ik erg trots op ze, dat ze dat voor ons hebben gedaan.

Gaan!
Hoe oud zijn de kinderen? Misschien kunnen jullie wel apart slapen, elk bij een kind bijvoorbeeld. Die vinden dat waarschijnlijk nog leuk ook.

Je verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties van jouw beslissing om te scheiden. Jij bent degene die de relatie beëindigd niet jouw man. De vraag 'waarom mag ik nou ineens niet meer mee' is dan ook eerlijk gezegd een behoorlijk naïeve en egoïstische kijk op de situatie. Dat jouw kinderen mama-kinderen zijn is misschien hoe jij het ziet, maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn en indien het wel het geval is, laat ze dan gewoon eens een papa-vakantie ervaren. Kortom, niet meegaan en naar jezelf wijzen.

"en over het algemeen ondanks wetende dat de liefde tussen mijn man en ik over is(vanuit mijn kant) kunnen we wel nog lol hebben"

Dat vind jij. En misschien de kinderen een beetje? Maar je man blijkbaar totaal niet.

Wordt het wek een leuke vakantie dan?

Van jouw kant is de liefde over, maar jullie hebben samen besloten te scheiden?

Heel herkenbaar!

Ik zit zelf in een zelfde situatie. Vrouw/vriendin heeft 1 jaar met twijfels over onze relatie (alleen) rond gelopen en hier met niemand over gesproken. Daarvoor heb ik het vermoeden dat ik met een depressie heb rondgelopen, waar ik ondertussen uit krabbel. Ondertussen half jaar verder, boel lering getrokken uit gesprekken, maar ook te emotionele (beschadigende) gesprekken gehad helaas. Ze heeft aangegeven dat de "koek op is" en dat de "deur dicht zit". Maar heb echt het gevoel dat ze met de eind meewaaif op het moment. Ze vind het gesprek met onze kinderen (2 dochters van 3 en 6 jaar) aangaan heel lastig. En ik heb het gevoel dat ze alleen maar aan het vluchten is geweest en mss nog wel harder de afgelopen maanden. Ik hou van haar en wil graag werken voor ons gezin en onze dochters. Ik loop er daarom zelf mee rond om vooral te sturen op rust en duidelijkheid (we wonen na wat nachtjes en soms weken heen en weer gependel naar ouders/vrienden, weer samen in 1 huis). Maar de emotionele afstand is groot. Ik heb het gevoel dat we duidelijk moeten zijn over de verantwoordelijkheden en dat we zelf maar goed in ons vel komen/blijven. Dat er dan best nog eens iets moois kan komen. Zeker nu ze zo op de dag tot dag leeft.

Moeilijk en vooral heel pijnlijk. Voor mezelf maar nog erger voor onze dochtertjes. Ik denk erover na om voro onzd kinderen qua gesprek vooral te houden op "papa en mama hebben even rust nodig en houden heel veel van jullie". Mijn vriendin wil een scheidingsgesprek doen. Ergens ben ik het er niet mee eens. Noem het niet accepteren en of erkennen of noem het vertrouwen en lange termijn visie..

ook ik zit midden in een scheiding.
Na een relatie van 38 jaar is de koek op voor haar. Veel dingen begrijp ik maar ook veel dingen niet. Hoe kan iemand een relatie van 38 jaar zomaar weg gooien. Ik begrijp het niet

Eerlijk gezegd begrijp ik het allemaal niet zo goed. Zoals altijd is het gras groener op een ander maar ook daar komen rosse plekken in.
Mijn ex is na 30 jaar ook vertrokken...De man van haar leven ontmoet. Ondertussen al voor de vijfde keer gedaan. Bleek het voorbeeld te zijn van een narcist.

Liefde doet rare dingen met mensen. En wie is er niet graag verliefd? Na zovele jaren kan je niet verlangen dat de vlinders nog in je buikje rondfladderen.

Nu voor mij was de scheiding alvast een "traumatische" ervaring. Het is nu een zoektocht naar jezelf want je partner was een deel van je geworden. Jullie waren één. Die leegte moet je nu terug opvullen met jezelf.

Ben 13 jaar geleden gescheiden en heel gelukkig alleen. Zou nooit meer met iemand in 1 huis willen wonen en dat na 12 jaar getrouwd te zijn geweest. Sterkte allemaal! Alles went.

Hallo Juliette,Ik ben Chris 36 en wat een ongelooflijk moeilijk situatie zit je in, las je verhaal echt met spanning en ik snap die Twijfel heel goed zelf is mijn vrouw nu ook 2maanden weg bij haar ouders gaan wonen met de kids een jongen van 3,5 en een meisje van 1,5. Ik begrijp die twee strijd je weet enerzijds dat het beter is omdat de relatie niet meer loop en toch ga je kapot op het feit dat je gezin niet meer samen is. Wij hebben een soort gelijk verhaal meegemaakt (dat zal ik hier nog gaan posten is een lang verhaal)maar dan zonder fysiek geweld. Het lijkt ook net of je het slechtste in elkaar naar boven haalt door constante ergernissen en verwijten en verwachtingen van elkaar, de verbondenheid verdwijnt. Ik heb mijzelf voor gehouden dat je scheuren wel kunt lijmen maar je blijft ze zien. Het is erg lastig deze situatie voor je en denk dat er geen passend antwoord bij past. Ga op je gevoel af en doe wat jouw het beste lijkt en blijf bij je keuze vroeg of laat komt er licht aan de horizon.

Ik hoop dat dit je iets geholpen heeft probeer mijn beste raad te geven al ben ik zelf ook nog een emotioneel wrak.

Groeten Chris.

Klagen is makkelijk, ik heb veel, veek geld verdient, maar sinds ongeveer 7 jaar dat was minder (helemaal niet), maar voor mijn vrouw is het kapitaaltje goed genoeg. Ja ik rook veel, ja ik drink veel, maar ik ben aktijd vrienelijk en rustig. Sorry een comfortabel leven is belangrijk (liefde gaat weg over de jaren, maar vertrouwen is belangrijk (ook genoeg). Houd je man rustig en comfotabel (niet lelijk worden)

Mopperen dat mag, maar jij kunt ook zelf dingen doen (burn out is shit overigens). Zorg voor jouw man met empathy
Ik wordt ook ouder en ik ben helemaal niet makkelijk (als dronken ik ben meer vriendelijk en accepteren)

Overigens ik rook, ik drink, maar genoeg geld tussen ons (mijn vrouw en ik). Wat is te klagen??

Christof, de vrouwen moeten allemaal voor de man zorgen. En andersom dan?

Waarom stop jij niet gewoon met drinken? Makkelijk, gewoon stoppen. Niet kunnen stoppen is gewoon shit. Ben je ook leuker voor je vrouw.

Hoi Juliette, ik schrok toen ik je berichtje las en vroeg mij af hoe het nu met je gaat? Het is heel belangrijk dat je een veilige plek gaat zoeken waar je vanuit die locatie de scheiding kan doorzetten. Je hebt blijf van mij lijf huizen, bel ze gerust en vraag steun van een vertrouwd persoon. Geef je zelf en je kids een nieuwe start. Mishandeling en onveiligheid hoort niet in een relatie!

Chris, ik hoop dat je de juiste beslissing hebt genomen? Anders netwerk verzamelen, bij blijf van mijn lijf huis informeren en voor jezelf en jouw kinderen kiezen 

Christoff, even voor de duidelijkheid, jij hebt het over empathie? En wat stelt geld voor in een relatie waarin je niet gelukkig bent? Ik ga ervan uit dat jij een fictief persoon bent? Anders ga fijn even hulp zoeken 😉Of jouw eigen sprookje verder dromen waarin de vrouw ondergeschikt is aan de man! Hallo 2025 dag het enigste recht is het aanrecht 😎

Als je het voor jezelf niet kunt opbrengen, dan misschien wel voor je kindje. Je kunt je kind toch niet veilig laten opgroeien in zo'n situatie. Veel sterkte. Ik snap hoe moeilijk het is.

Toen ik lang geleden zwanger was van mijn eerste lag de vader met een ander in bed. Ik wilde mijn kind niet gelijk al een gebroken gezin aandoen en nam hem terug. Als ik toen alles had geweten wat ik nu weet had ik het anders gedaan en was ik samen met mijn kind een nieuw leven gestart.

Liefde na een paar jaar is voorbij, een goede vriendschap en loyaliteit zijn belangrijk, zorgen voor elkaar. Liefde, onzin.

Liefde is geen onzin Christof! Ik weet niet wat jou situatie is maar is nodig in een relatie. Jij hebt het blijkbaar ware liefde niet mogen ervaren. Als jij genoegen neemt met loyaliteit en zorgen voor elkaar, dan zijn jullie feitelijk gewoon friends with benefits. Zal lastig zijn met intimiteit, erin, eruit en klaar. Je mist de diepgaande connectie en mooie belevenis van het intiem zijn met iemand waar je ontzettend veel van houdt. Als erin, eruit voor jou werkt, ook prima😂

Ik ben simpel, als trouwen dat is voor het leven, goede en slechte tijden. Houden van elkaar , onzin naar een paar
jaar goede vrienden.

Danielle ik ken dit. Hoe gaat het met je?

Hoi Annie,
Je verhaal is heel herkenbaar! Ik ervaar, voel en denk precies hetzelfde. En ook ik heb al met veel mensen gesproken. Ik blijf in dezelfde cirkel denken. Mijn hart wil niet meer en mijn hoofd voert hevig verzet.
Ik ben echter al ruim 15 jaar ouder en een aantal kinderen verder. Ook in het begin van onze relatie had ik twijfels. Daarna stapte we in de trein van trouwen en een gezin stichten en raakten mijn twijfels op de achtergrond. Maar sinds 5 jaar zijn ze terug en worden steeds heviger. Omdat er kids in het spel zijn, vind ik de stap nu nog lastiger. En heb ik zo'n spijt dat ik destijds nooit de knoop heb doorgehakt....Dus Annie, volg je hart! Wacht niet te lang!
Ps ook ik probeer dat ook nu alsnog te doen, maar het definitieve besluit is zo pittig.....

Fijn hé om hier herkenning te vinden. Ik ben inmiddels wat tijd verder. Ik kan de andere man niet loslaten maar mijn hoofd verzet zich zo hevig. Ondertussen gaat mijn partner er bijna aan onderdoor door alle twijfels en doordat ik niet kan zeggen ik ga voor ons vechten. Het is zo vermoeiend. Ik heb besloten nu geen rigoureuze beslissing te maken omdat er ook verliefdheid speelt. We zitten in een soort therapie en heb besloten mezelf tot eind van het jaar te geven om te ervaren of het gevoel terug komt en of ik open kan staan voor de inzichten die mijn partner heeft. Het is mijn hoofd die zegt dat ik dat moet doen. Als ik dan nogsteeds dit gevoel ervaar of de andere man niet los kan laten is dat voor mij ook een antwoord. Ik wil inderdaad niet blijven hangen, als ik niet waak zou dit zoooo lang kunnen duren en is voor niemand eerlijk.
Ik kan me voorstellen dat het met kinderen in het spel helemaal ontzettend moeilijk is. Hoe ga je het aanpakken? Wil je nog dingen onderzoeken samen of ben je al uitgecheckt?

Gras is groener aan andere kant? Verliefdheid, onzin, na 2 jaar dat is weg, wat jij wilt van leven (goede restaurants, misschien zwemmen, goede relaties met familie) Verliefdheid, voor max 2 jaar, dan goede relaties, wat wil jij.
Ik ben 20+ jaar getrouwd en prima, maar verliefdheid ???
Zeer goede couple , zij doet goed en ik ook (denk ik)

Praktisch zijn is key.

Helemaal geen sympathie, trouwen is voor goede en slechte tijden, waarom ben je getrouwd? Gras is niet altijd groener aan de andere kant.

What a shit, very egoistic.

Hallo C,

Ik zit in een soortgelijke situatie als die van jou. Ik zal het even toelichten. Ik ben 27 jaar oud en ben 5 jaar getrouwd geweest, 6,5 jaar samen en jaren terug verkering gehad voor een jaar op onze 17e. Geen kinderen. In al die jaren dat we getrouwd zijn ervaarde ik al vanaf het begin dat mijn man allerlei mentale problemen heeft. Dat vond ik best en geloofde er echt in dat ik hem kon helpen en steunen om mentaal weer volledig gezond te worden. Vooral aangezien hij helaas niemand om zich heen had die het wat kon schelen terwijl het heel duidelijk te merken was. Ik heb tijden meegemaakt dat ik me kapot heb gewerkt om de vaste lasten te kunnen betalen, terwijl hij maandenlang zonder inkomen thuis zat vanwege depressie. Ik heb ook tijden meegemaakt dat hij wel actief was en werkte, maar alsnog niets betaalde. Tot ik op een dag weigerde nog ergens voor te betalen, waarna hij enigszins verantwoording begon te krijgen. Maar daarna voor ik het wist raakten we dakloos. Maanden later heeft hij ons nieuwe huis geregeld en de huur en borg en al betaald, maar de volgende maand ging het alweer mis. Achterstand met te laat betalen. De maand daarop ook. En daarbij hevige geluidsoverlast met allerlei klachten van buurtbewoners aan de huisbaas gemeld. Met geluidsoverlast bedoel ik hem die allerlei deuren en spullen in huis kapot slaat. Mij gelukkig niets overkomen, maar het zou maar een keer uiteindelijk gebeuren. Nou kreeg ie een laatste kans om aankomende maand wel op tijd netjes te betalen, weigert hij dat. Hierop heb ik hem het huis uit gezet. (Wetende dat hij zo diezelfde dag nog tenminste 5 deuren heeft voor langdurig logeren en financieel makkelijk in staat is om zsm huis ergens te huren of hotel te boeken.) Ik vind het zeer triest en laag dat hij familieleden van mij vertelt dat hij nadenkt of hij het wel of niet gunt de aankomende maandhuur voor mij te betalen. Op het moment verdient hij duizenden euro’s en ik zit in de ziektewet en kan daarmee niet betalen. Maar ik red me wel. Zal wel moeten. Ook ter info. In onze jaren samen ben ik meerdere malen bedrogen, met eigen ogen gezien en toegegeven. Heeft hij meerdere verslavingen gehad zoals gokken, jointjes roken, alcohol, noem maar op. En financieel ruim 20 duizend euro elke maand zijn CJIB schulden afbetaald dmv beslag op mijn inkomen. Mijn ontslagvergoeding van paar duizend heeft ie me ontnomen. Eveneens mijn schadevergoeding van paar duizend van een auto-ongeluk. Dus je kan kortom zeggen dat hij miljoen nieuwe kansen heeft gehad en ik dit keer toch wel de scheiding doorzet. Dus als advies zou ik zeggen indien je een van deze dingen hebt gedaan bij je vrouw, spreekt voor zich dat je op afstand fouten moet goedmaken. Indien het niet het geval is zou ik kijken aan de hand van haar inkomen of het haalbaar is voor haar. Zo niet, ieder geval voor een paar maanden bijschieten en daarna ieder eigen verantwoordelijkheid. Hoop dat dit je een beetje helpt. Misschien heb jij ook wat advies voor mij. Groetjes

Er uit gegooid en je betaald nog haar huur ...?
wat ben je voor watje kom eens op voor jezelf
Het is voorbij tenzij je nog aan het laatste stro halmpje wilt vastklampen en met de kinderen komt alles goed

Hoe kan jouw uit het huis zetten?

Wat heb jij verkeerd gedaan, jij hebt jouw man gekozen (of niet)
Hoe kan dat zijn dat je man vreemd gaat??
Leugens van jouw man, misschien, maar jij hebt gekozen.

Wat is verkeerd met jouw? Waarom gaat jou man vreemd, hij heeft jouw getrouwd, waarschijnlijk prima. Alles op jou man zetten? Ik heb een hekel aan scheiding (en ik wil dat niet doen), maar wellicht iets met jou?

oh jee wat herken ik dit, de emotionele gijzeling , of glazen gevangenis zoals het ook genoemd wordt.

The traumabond, triangulation,

het liegen , manipuleren, bedriegen en maar denken dat het liefde is.

totdat de schellen je van de ogen vallen.

pas als je helemaal kapot bent ben je bereid alles op te geven en dan zit je diep echt heel diep.

kijk eens op YouTube bij narcisme en verborgen narcisme, niet dat iedereen dat heeft maar herken de patronen en het verleggen van je eigen grenzen en het ontbreken van zelf liefde.

En zijn jacht naar nieuwe voeding

Herkenbaar. Ik zit nu na een relatie van 33 jaar in hetzelfde schuitje weer. Ik ben er helemaal kapot van en ben hulp gaan zoeken en hier hebben ze mij de ogen geopend dat mijn partner toch echt narcistisch is
Ik zet nu alles door hoeveel ik ook nog van hem hou maar het wordt tijd om aan mezelf te gaan denken. Niet makkelijk maar met de goede hulp kom ik er wel
Dus advies zoek hulp want de jaren met een narcistische partner is niet niks ookal hebben ze hun goede kanten en heb je mooie momenten gehad. Hun eigen belang staat altijd boven die van jou en ze gaan over je grenzen heen en respecteren je grenzen niet
Dus tijd om nu je grens aan te geven en je niet te laten manipuleren
Sterkte

Ik heb in een gelijke situatie gezeten. Je man heeft een serieuze afwijking. Afgezien van de kwellingen die jij moet doorstaan ,welk voorbeeld ben jij voor je kinderen?

Kies voor jezelf en je eigen geluk. Op jezelf focussen. Je bent waarschijnlijk zoals ik het lees zo een gever en alles geeft maar weinig terug krijgt. Weet je waarde. Jouw waarde staat los van zijn daden. Met enig zelf respect zou ik hem idd laten gaan, maar ik snap hoe moeilijk zoiets is als je het niet wil. Wellicht wat over "detachment" opzoeken via YouTube. Zelf liefde geven, als je al die energie in je eigen stopt en je focust op je eigen groei en hoe jij reageert op dingen. En wellicht je hechtingsstijl heelt. Dingen doen die JOUW gelukkig maken, dan kom je er op een gegeven moment achter of je dit nog wil of niet of dat je dit ontgroeid bent. Maar iig niet je energie aan HEM verspillen maar al die liefde aan jezelf geven! Antwoorden komen vanzelf, denk om jezelf ❤️

Ik ben er nog steeds erg van door van slag. Ik begrijp het niet. Waarom stapt iemand dan niet gewoon uit een huwelijk als het niet werkt of als je verliefd wordt op een ander. Nu ik de scheiding in gang heb gezet, houd hij alles tegen, werk tegen, reageert niet, negeert de beschikking van de rechter. Hij lijkt wraak te willen nemen omdat ik ben weggegaan, omdat hij door de mand is gevallen en ik weet dat jij al 8 jaar een ander had. Het is de omgekeerde wereld waar ik niet van begrijp en daarom kan ik het niet loslaten. Hem wel, maar het piekeren niet.

Mijn man wil ook niet scheiden, hij is werkloos, zoekt geen werk en doet eigenlijk alleen waar hij zin in heeft. .en als je er iets over zegt wordt hij agressief.
Maar scheiden, tuurlijk niet, dan zou hij alles zelf moeten doen dus blijft hij ons terroriseren. De enige mogelijkheid us dat hij verdwijnt....

Ik snap jou volledig, zeker als jij altijd degene was die alles voor de kinderen regelde en voor hen zorgde. Ik snap ook dat je dochter het niet voor haar vader heeft. Ik hoop voor jou dat de kinderen de meeste tijd bij jou kunnen zijn en dat je verder kan met je leven, samen met je kinderen en terug gelukkig mag worden.

Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Hopelijk is dit intussen goed geregeld in het belang van de kinderen en jou. Eerst keek hij amper naar de kinderen om en nu wil hij hen veel zien. Echt stom! Word a.u.b terug gelukkig!

Hallo Danielle,
Vreselijk te horen wat je meemaakt. En zo herkenbaar, de moeder doet alles, en de vader wil opeens co-ouderschap. Bizar.
Wat ik je wel kan meegeven is dat Mediators altijd soort van neutraal zijn. En dat merk ik ook in de hulpverlening.
Als het "puntje bij het paaltje komt", wil niemand echt vechten voor wat jij vindt. Ik zit zelf in een hulpverleningstraject, omdat de vader van mijn dochter 2 jaar uit beeld is geweest (dochter is 3j), en de instanties zoals Veilig Thuis, politie en hulpverleners praten allemaal mooi, maar je hebt er uiteindelijk niets aan.

Belanrgijkste om te weten is dat het rechtssysteem in NL vind dat beide ouders recht hebben op het kind, en dat daarom vaders ook vaak de laatste jaren meer beschermd worden.
Weldat jij duidelijk aangeeft dat hij bijna nooit iets met de kinderen onnam, ben ik bang dat rechters, mediatiors, hulpverleners je onvoldoende bij zullen staan. Dus blijf sterk en probeer zelf zo goed mogelijk voor de dag te komen.
Heel veel sterkte gewenst!

Ik hoop dat je intussen je eigen leven kan leiden met je zoontje! Ik wens je veel geluk toe!

Ik ben 18 jaar samen met mijn man die ook allerlei andere overtuigingen heeft dan ik, ander geloof bv. Ik heb me altijd aangepast waarschijnlijk omwille van de kinderen. Nu besef ik dat dit niet de persoon is die ik wil zijn. Ik hou bv van Kerst en ben het gezeur daarover beu. Nu ga ik juist omwille van de kinderen scheiden, ik wil dat zij wel zichzelf kunnen zijn! Veel sterkte en moed!

Ik leef met je mee en heb zelf co ouderschap geweigerd in het belang van onze kinderen 12 en 16 jaar, omdat ze een slechte band met hun vader hebben. Ze willen niet naar hem. Bijna ex ging akkoord met om het weekend zonder tegenstribbeling. Ik deed ook alles. (Zie verhaal 59) Blijf volhouden in het belang van je kinderen. Suc6

Ik hoop dat je intussen je eigen leven kan leven. Alles beter dan dit ...

Zeer aangrijpend wat je meemaakt en hoe je je "ex" omschrijft. Mijn ex is ook helemaal in de ban van Thierry Baudet en Donal Trump.

Je doet het goed om voor jezelf te kiezen, zet door. Veel sterkte en geluk gewenst.
Liefs Renate

Hallo Linda, ik zie net je bericht en vraag me af of deze situatie op dit moment nog speelt, ik zou er graag met je over spreken.

Ook mijn ex partner wil gezamenlijk gezag over onze bijna 4 jarige. We hebben nooit samen gewoond en ik vrees de dag dat hij gezag krijgt. Ik weet nu al dat alles moet zoals hij wil. Er was een duidelijke reden om niet met hem te gaan samenwonen. Mensen spreken van een vechtscheiding of vechtbreuk. Maar er is er echt maar 1 die wil vechten. Ik vraag me af, hoe schadelijk dit voor een kind is, gebracht worden naar een vader die aan de deur al boos naar de moeder kijkt. Ons kind wil nooit naar haar vader, maar hij heeft 50% recht op haar. Ondanks dat hij haar voortdurend onderbrengt bij zijn 74 jarige oma. Je kunt er niets aan doe. Vaders zijn vlekkeloos en alles in onze wetgeving. Zogenaamd voor het kind. Ook deze vader had weinig oog en zorg voor dit kind en nog steeds, maar dat doet er niet toe. Halleluja voor de vaders en aanpakken van al die gestoorde borderline moeders.....

Gewacht tot jongste bijna 16 was. Dat zegt denk ik genoeg over hoe vele vrouwen zich niet veilig genoeg voelen om te scheiden. Meestal trouwens vanwege angst geestelijke veiligheid kinderen. Die mishandeling wordt namelijk niet gezien

Laat het los, en ga voor jezelf leven

Best Simon,

Wat een nare situatie.

Ik snap je verdriet om het mislukken van je relatie met de vrouw waarvan je houdt. Tegelijkertijd loopt er nog een ander probleem met je mee. Je kunt nu niet meer bouwen op je ex-vrouw.

Het lijkt erop dat je moet gaan accepteren dat je een alleenstaande ouder bent. Op de moeder van jouw kinderen kunnen jij en jullie kinderen nu niet rekenen.

Dit is niet uit onwil, maar gezien haar problematiek denk ik dat ze het niet meer kan. Dat ze haar best doet, is duidelijk. Dat ze daardoor jouw grenzen overschrijdt, is echter niet oké.

Je mag prima aangeven dat ze niet zomaar meer binnen mag vallen en zich als gast in jouw huis dient te gedragen.

Het is belangrijk om nu jezelf in bescherming te gaan nemen. Niet door boos te doen of je ex-vrouw weg te houden bij jullie kinderen, maar door je grenzen aan te geven en zo een gezonde situatie te creëren voor jou en je kinderen.

Heel veel sterkte!

Best Simon,

Wat een nare situatie.

Ik snap je verdriet om het mislukken van je relatie met de vrouw waarvan je houdt. Tegelijkertijd loopt er nog een ander probleem met je mee. Je kunt nu niet meer bouwen op je ex-vrouw.

Het lijkt erop dat je moet gaan accepteren dat je een alleenstaande ouder bent. Op de moeder van jouw kinderen kunnen jij en jullie kinderen nu niet rekenen.

Dit is niet uit onwil, maar gezien haar problematiek denk ik dat ze het niet meer kan. Dat ze haar best doet, is duidelijk. Dat ze daardoor jouw grenzen overschrijdt, is echter niet oké.

Je mag prima aangeven dat ze niet zomaar meer binnen mag vallen en zich als gast in jouw huis dient te gedragen.

Het is belangrijk om nu jezelf in bescherming te gaan nemen. Niet door boos te doen of je ex-vrouw weg te houden bij jullie kinderen, maar door je grenzen aan te geven en zo een gezonde situatie te creëren voor jou en je kinderen.

Heel veel sterkte!

Hallo Linn,

Zo te lezen heb je al een lange weg achter de rug.
Een serieuze teleurstelling als het op de familie van je man neerkomt. Jij bent niet welkom.
Evenals het absoluut niet fijn is dat je man geen positie inneemt om toch voor je belangen op te komen.

Ik kan enkel afgaan op het verhaal dat je neerschreef, maar als het voor je echt klaar is met je echtgenoot mag je niet blijven totdat je kinderen oud genoeg zijn.
Daar hebben je kinderen absoluut geen baat bij en maken het leven voor je veel harder dan het nu al is. Indien je sowieso de beslissing reeds genomen dat er van je huwelijk niet meer overblijft is het best voor jezelf en je kinderen om actie te ondernemen. Welk signaal geef je anders mee aan je kinderen? Het is ok om je ongelukkig te voelen door het toedoen van een ander zolang het maar om de kinderen "gelukkig" te laten zijn?

Ik weet dat ze gelukkiger zullen zijn met een ouder die zelf ook gelukkig is dan wanneer hun eigen ouder er onderdoor gaat.

Met je verhaal zou ik je aanraden je te wenden tot een therapeut/psycholoog die je hierin een veel betere ondersteuning zal bieden dan eventuele op eigen ervaring gebaseerde reacties die hier zullen volgen op je post.

Ik wens je alvast alle sterkte toe!

Veel sterkte

Beste Annemieke,

Wat zwaar moet dit zijn voor je.
Jammer genoeg heeft relatietherapie niet het resultaat gebracht waar je zo op hoopte.
Dat je levensgezel je opzadelde met bedrog is een van de meest pijnlijke ervaringen die je als mens kan opdoen.
Alsof er een zware storm over je heen trekt, en je achterlaat in een ware ravage.
Vreemdgaan is het ergste wat je je partner kan aandoen. De manier bij uitstek om iemand met de grond gelijk te maken.

Alles wat je nu wil ondernemen zal zeer zwaar aanvoelen, maar probeer om alvast jezelf niet op te sluiten binnenshuis, ga buiten, trek je jas aan, ga wandelen, spreek af met je vriendinnen.

Wat onderdak betreft, je kan steeds bij de instanties aankloppen om hulp. Eventueel informeren bij een advocaat welk je mogelijkheden zijn, mogelijks heb jij recht op een partneralimentatie. Indien dit zo zou zijn, neem waar je recht op hebt. Je moet nu vooral naar jezelf kijken. Zorgen dat je een houvast hebt.

En vooral, blijf naar de psycholoog gaan. Ze kunnen geen wonderen verrichten maar je wel helpen met het verwerken van de breuk.

Ik wens je echt alle courage toe Annemieke!

Liefs,

Hartelijk dank voor de reactie. Ik ben kapot van verdriet en ik verkeer nog elk uur van de dag in een soort shock. Ik heb geen idee waar ik beginnen moet….

Annemieke,

Laat het verdriet ook toe.
Het gevoel dat je nu ervaart is niet ongewoon. Het zal wel een tijdje aanhouden ook.
Probeer absoluut niet te gaan romantiseren, denk ook maar aan alle mindere dagen van je huwelijk.
Zoek eerst en vooral hulp bij je psycholoog, wacht daar niet al te lang mee om een afspraak te maken.
Ga dan naar de sociale instanties van je woonplaats om te informeren naar bijstand in het zoeken van een woonst.
het kan zelfs zijn dat ze je op andere zaken ook van bijstand kunnen voorzien. We weten allen wel dat het echt heel erg moeilijk is om ergens naartoe te gaan maar sleep je er zelf naartoe als het echt moet.

Ga ook buiten, trek een warme jas aan en ga wandelen doorheen een bos, blijf bewegen als je dat kan. Ook dat helpt voorkomen dat je jezelf gaan opsluiten in huis.
je kan ook een hulplijn bellen, die bestaan er zowel in België als in Nederland. Daar kan je met iemand praten over hoe je je voelt, dat helpt best wel voor even, een luisterend oor.

Houd het hoofd recht, en geef vooral niet op!

Jeetje.

Het ligt niet aan jou, Annemieke.

Houd je rug recht. Dit is niet door jou veroorzaakte ellende die jij moet oplossen. Laat dat liggen bij de veroorzaker.

Het overkomt jou natuurlijk wel en je moet ermee dealen. Op jouw eigen tempo. Dat gaat je lukken. Stap voor stap. Houd je vast aan je eigen normen en waarden.

Veel kracht gewenst.

Dank voor de reacties!
Het doet zo’n vreselijke pijn!

Dank voor de reacties!
Het doet zo’n vreselijke pijn!

Annemieke,

Mochten we het kunnen zou iedereen die dit forum bezoekt meteen je pijn wegnemen.
Het is maar 5 maanden geleden dat je leven een drastische wending nam, wat je nu doorgaat is gewoon een zéér pijnlijk proces.
Dit alles zal nog wel een poosje aanhouden maar blijf volhouden meid!
Het zal zachtjesaan een beetje gaan afnemen dag bij dag...

Ik wens je echt alle kracht toe!

Rug recht!

Dank voor je bericht.
Ik heb het momenteel vreselijk moeilijk. Ik blijf maar huilen. Er komt veel op me af.
Kort voor kerst kreeg ik nog de belofte dat hij voor ons huwelijk wilde gaan en te horen dat hij van mij hield. Nu moet ik alleen verder. Ik moet werk vinden en een huis. Beide valt niet mee.
Dit is ook niet wat ik wil. Ik dacht een maand geleden nog een huwelijk te hebben.
Ondanks alle bedrog en vernederingen, zou ik hem zo terugnemen. Terwijl iedereen in mijn omgeving zegt dat ik beter af ben zonder hem. En hij? Hij leeft gewoon door….gaat naar zijn werk en beoefent gewoon zijn hobby’s. Denkt niet eens meer aan mij. Het lijkt wel alsof ik nooit bestaan heb. Gesproken wordt er niet. Vragen stellen mag ik niet. Het niveau mag niet verder gaan dan koetjes en kalfjes. Hij woont bij zijn moeder. Zij kookt en doet zijn was. Deed ik ook altijd, toch heeft hij liever dat mama dat nu doet.
Hoe kun je na 35 jaar de deur uitlopen zonder om te kijken? Het lijkt wel of hij niets voelt.
Hij zegt het erg te vinden wat mij overkomt; neemt niet de verantwoording voor het feit dat het mij niet overkomt, maar dat hij degene is die mij dit aandoet.

Hallo Annemieke,

Laat dat verdriet maar toe. En dat huilen hoort erbij, dat is niet abnormaal en zal nog wel een tijdje aanhouden.

Personen die vreemdgaan laten de ander in een ware ravage achter en nemen zelden de verantwoordelijkheid van de schade die ze veroorzaakten.
De redenen waarom jij hem zo zou terug nemen zouden kunnen zijn dat je hersenen je een angst bezorgen, angst voor het onbekende dat er zal volgen.
Zolang jij de controle had op de zaken van je leven was je steeds gerust, wat nu gebeurt is kan jij niet controleren, dat maakt dat je angst, onzekerheid ervaart.
Probeer om absoluut je ex-echtgenoot niet te gaan romantiseren, er waren ongetwijfeld de goede momenten en meestal gaan personen die een relatiebreuk ondergaan
meteen denken -> alles was toch zo goed, hij/zij was toch zo lief,...als je dit doet maak je het jezelf gewoon moeilijker. Het risico bestaat dat je op de schuld bij jezelf gaat gaan leggen.

Houd voor je eigen ogen steeds de waarheid voor wat hij je aangedaan heeft: Hij heeft je belogen, bedrogen, verraden, kapot gemaakt, en je vertrouwen in mensen geschaad, je waardigheid aangetast, en ga zo maar door...

Het is hard om aan te nemen maar wees blij dat hij weg is, eenmaal men vreemdgaat is de kans groot dat men dit opnieuw doet.

Probeer stappen te ondernemen, hoe zwaar dit ook aanvoelt om toch een vorm van stabiliteit aan je leven te geven.
In je geval, gezien je al die jaren getrouwd geweest bent en huismoeder was, is de kans zelfs zéér groot dat je ex-echtgenoot onder een alimentatieplicht zal vallen.
Neem hiervoor zeker contact op met een advocaat, desnoods ga je via het OCMW / CAW (België) om je hierin verder te laten begeleiden mocht je niet over voldoende inkomen beschikken. Voor NL weet ik niet waar je je naartoe zou kunnen richten.

Hoe langer je hiermee wacht, des te meer centen je zal mislopen.

We weten allen dat dit tegen je gevoelens in gaat, maar soms moet je een weg inslaan die je niet bewandelen wil, en dit is er eentje van.

Dat hij zijn leventje verder zet, goh, die zijn klap zal nog wel komen, iemand die op een roze wolk leeft krijg je niet met zijn beide voetjes op de grond gezet.
Als het wolkje uitgeregend is mag hij voor zichzelf hopen dat ie een goede parachute heeft, en anders zal een klap worden.
Trek je zijn lot niet aan Annemieke, jij hebt al genoeg rond je hoofd!

Probeer je sterk te houden, dag na dag!

Take care!

Wat een super fijne reactie! Dit doet mij heel goed!
De meeste mensen doorzien hem namelijk niet, dit maakt het extra eenzaam en moeilijk.
Ik krijg nu EMDR. De psychologe doorziet hem gelukkig ook. Ik romantiseer hem en ons huwelijk inderdaad en ik weet dat dat niet slim is van mij.
De dag dat ik hem vroeg of hij vreemdging, zei hij met een LACH OP ZIJN GEZICHT dat hij niet zou durven. Een paar uur later betrapte ik hem met zijn telefoon in de hand…

Hallo Annemieke,

Het is zeer waarschijnlijk een Midlife Crisis die je man doormaakt. Dit is een goede verklaring, maar helaas vrijwel nooit een oplossing.

Bij een klassieke MLC is er vaak een ander in het spel, snapt de omgeving niet wat er ineens aan de hand is met de MLC persoon die totaal tegengesteld gedrag laat zien, is er een patroon van aantrekken / afstoten van de eerste partner en ontkent de MLC persoon dat hij een probleem heeft.

Het is absoluut heel erg zwaar voor de partner, maar dus zeer zelden oplosbaar. De MLC persoon sprint als een olifant door de porseleinkast, heeft alleen nog oog voor zichzelf en verwijt zijn huwelijk dat hij onbehagen voelt.

Het is absoluut niet jouw schuld. Zorg dat je jezelf beschermt. Neem inderdaad direct een advocaat in de hand of win juridisch advies in bij het juridisch loket of je rechtsbijstandsverzekering.

Het is uiterst pijnlijk, maar heel verhelderend om je te verdiepen in MLC. Op deze website kun je meer lezen: get-real.info.

Heel veel sterkte!

Hartelijk dank voor deze reactie. Ik had al wel iets gelezen over de midlifecrisis en het idee dat hij daar mee te maken heeft, maar dan heel, heel erg heftig.
Het klopt wat je beschrijft: vrienden en familie en ikzelf natuurlijk, iedereen is met stomheid geslagen. Wie is deze man?! 35 jaar lang eigenlijk nooit ruzie, maar nu wil hij ook ineens niets meer met mij te maken hebben. Ik ga zeker lezen op de website die je gestuurd hebt. Dankjewel daarvoor!

Aanvulling: ik heb zojuist de midlifecrisis in kort bestek gelezen. EXACT DIT!
Het is verhelderend, maar ik kan er dus niets mee. Hij wil niets meer met mij te maken hebben.

Ha Annemieke,

Dat hij niks meer met je te maken wil hebben, is heel erg triest. De pijn kan niet worden weggenomen, maar hopelijk vind je steun in de informatie en verhalen van lotgenoten. Het helpt in ieder geval om je blik op het gebeuren bevestigd te krijgen, denk ik. Nogmaals wens ik je het allerbeste.

Indra

Hallo Indra,
Ik heb inmiddels de hele get real site gelezen. Ademloos af en toe en huilend af en toe. Wat een herkenning. Ik geloof dat ik bijna niets heb gelezen wat niet exact hetzelfde is. Het fijne is, dat het bevestigt dat het niet aan mij ligt en dat ik niet gek ben.
Het verandert natuurlijk niets aan de situatie; ik zie deze man niet meer bij mij terugkomen. Hij wil geen hulp, denkt dat hij alleen of met haar beter af is.
Hij had het over zijn ‘nieuwe ik’. Alsof hij daarin een bewuste en zelfs trotse keuze heeft gemaakt. Zich niet realiserend dat zijn oude ik veel leuker is, in ieder geval voor zijn dierbaren. Zich ook niet realiserend dat hij veel mensen om hem heen vreselijk veel pijn en verdriet aandoet. Want hij treedt buiten zichzelf en ziet wel het verdriet, maar niet dat hij degene is die het veroorzaakt.
Ik ben je heel dankbaar voor het mij doorgeven van de site. Dit helpt mij ook om anderen duidelijk te maken waar ik mee te maken heb!

Met dank,
Annemieke

Hoi malika,

Wat een heftig verhaal zeg!
Helaas hier na 23 jaar ineens voorbij zonder dat ik wat doorhad.
En mijn wereld was ook heel klein.
Me gezin en kinderen gingen voor.

Maar nu het dus ineens voorbij is stort je hele wereld in.
Geen vrienden, op wat goede collega’s na.
Is nu 4 maanden geleden en eerste 3 maanden veel paniekaanvallen en heel druk maken.
Kan ik nog steeds wel maar geef niet op!

Ikzelf ben nu aan kijken welke sport bii me past en ben nu naar een party spellen avond geweest nooit gedacht dat dat zo leuk was.
Verder ga ik vrijwilligerswerk doen bij het buurthuis hier in de buurt. ( vanaf januari)
Ook ga en heb ik al 1 cursus gevolgd via vitis welzijn wat we hier in westland hebben.
Ga ik straks naar kind en scheiding ( scheidingsatlas) toe.
Tot nu toe nog geen nieuwe contacten maar ik geef niet op!

Snap heel goed als je bang bent en als je verder nog vragen hebt mag dit altijd.

Groetjes,
Roland

Hallo Rene,

Wat ontzettend zwaar moet het voor je zijn.
In geval van huwelijksproblemen zou ik altijd aanraden om een therapeut te betrekken bij het zoeken van naar een oplossing.
Als de moeder van je kinderen nu echt aangeeft dat het voor haar niet meer verder kan vrees ik dat je hier weinig aan kan veranderen.

Wat ik je kan zeggen is blijf buiten komen, sluit je niet op binnenshuis. Zoek een bezigheid. Fitness, wandelen, ....beweeg!
Laat het verdriet ook toe! Dat kan & mag zeker! Dat hoort bij het verwerken van die emotionele impact.
Je eetlust hoeft je je geen zorgen te maken, die komt wel terug. Door al de stresshormonen die nu door je lichaam gieren kan je niet makkelijk eten, meestal 4 tot 8 weken.

Slapen,
Uit eigen ervaring sliep ik het eerste jaar amper, slechts enkele uurtjes per dag, 1x wakker -> niet meer inslapen.
ik slaap nu, na anderhalf jaar (toevallig vandaag dag op dag!) ongeveer 4 tot 8 uurtjes per dag.
Een psycholoog raadplegen is ook een mogelijkheid. Zij kunnen wel geen wonderen verrichten maar het kan je helpen om je op weg te zetten.

Ik wens je alle courage toe!

Hallo Line,

Niet fijn om te horen dat je anderhalf jaar na de feiten opnieuw zo'n emotionele opdoffer krijgt.
Dat je nog steeds veel pijn & verdriet voelt is absoluut geen schande! Je was immers volledig in je relatie met die persoon geïnvesteerd. Bedrogen worden is niet zomaar iets, je bleef achter in een ware ravage bij het beëindigen van de relatie. Zoiets neemt heel erg veel tijd om het te verwerken.

Probeer voor jezelf zo weinig mogelijk info te vergaren over het doen en laten van je ex-partner.
Uiteindelijk maakt het niet uit hoe hun leventje zich verderzetten.
Je bent kapot gemaakt door hen, waarom zou je nog toestaan dat wat ze doen je ook nog kan raken?
Ze zijn het absoluut niet waard om je zo ellendig te voelen.


Het is geen makkelijk proces, maar je kan dit best wel Line!

Probeer het hoofd recht te houden.

Ik wens je alvast heel erg veel moed toe in deze dagen!

Dank je wel!
Ik heb mij weer een beetje herpakt. Was ook best boos op.mezelf dat het mij nog zo raakt.
Diep ademhalen en door.....
Het is gewoon echt niet te bevatten hoe hij dit allemaal zo heeft kunnen doen. Ik ben klaar met hem. Maar.... Zo weinig respect. Dat raakt het meeste....

Wat een heftig verhaal , was het maar zo makkelijk: herpakken en door . Maar nu begint de pijn , verdriet, onmacht , bedrog, enz enz neem vooral je tijd en rust en probeer niet te reageren in emotie .

Wat rot ben je behandeld! Heel naar. Je wordt echt kapot gemaakt.
Jouw verhaal lijkt erg op dat van mij. Relatie van 32 jaar en 2 kinderen. Nu 8 maanden geleden dat mijn dochter erachter kwam dat haar vader met een andere vrouw appte. Bleek een affaire te hebben wat 6/7 maanden ad gang was. Hij ontkent zelf nog steeds.
Sterkte voor je!!

Vreemdgaan is een keuze en voor mij is iemand die dat zijn of haar partner aandoet geen knip voor de neus waard. Trouw niet, als je niet trouw kunt zijn. He wordt door niemand gedwongen te trouwen. Het is verschrikkelijk om zo met de andere ouder van je kinderen om te gaan. Tot 1970 was vreemdgaan zelfs strafbaar voor de wet. Het zegt alles over de vreemdganger en helemaal niets over de bedrogen partner. Houd vast aan je eigen normen en waarden.

Vreemdgaan is een keuze en voor mij is iemand die dat zijn of haar partner aandoet geen knip voor de neus waard. Trouw niet, als je niet trouw kunt zijn. He wordt door niemand gedwongen te trouwen. Het is verschrikkelijk om zo met de andere ouder van je kinderen om te gaan. Tot 1970 was vreemdgaan zelfs strafbaar voor de wet. Het zegt alles over de vreemdganger en helemaal niets over de bedrogen partner. Houd vast aan je eigen normen en waarden.

Je man heeft vermoedelijk een midlife crisis en helaas is dit alleen een verklaring en zeer zelden een oplossing.

Wel fijn voor jou om te weten wat er dan allemaal gebeurt en dat het niet jou schuld is.

Meer kun je lezen op: get-real.info.

Heel veel sterkte!

Ik zit hier in een zelfde soort situatie . 11 jaar samen 8 jaar getrouwd en tijdens vakantie werd mij gezegd dat hij wil scheiden. Ik blijf achter in ons huurhuis. Fijn dat ik een dak boven mijn hoofd heb maar ben wel kapot van verdriet.

Heel herkenbaar en voelt zo niet eerlijk.
Machteloos, vooral als de andere partij schuilt en zwijgt totdat het te laat is.

Ook voor mij heel herkenbaar, bij ons ook zij was al verder in proces voor dat ik het wist.
Mensen willen met me praten zonder in details te treden.
Zij manipuleert ze met haar verhaal, ik weet de waarheid en heb gewoon digitale bewijzen dat ze al 2 jaar met andere mannen bezig is geweest.
Na 35 jaar samen en 22 jaar getrouwd niet het respect kunnen opbrengen om mij te zeggen dat het niet meer samen gaat, altijd was ze moe, ja van overdag als ik werken was en de zoon naar school met andere mannen afspreken en dan kon alles en het filmen ook nog.
Dom genoeg zet ze alles ook nog in de iCloud.

Hi Branco

Ik herken je gevoel. 30 jaar samen en opeens wil ze scheiden. Het is keihard... werken, huishouden... alles op automatische piloot terwijl je hoofd vol zit met vraagtekens. Tip: sporten helpt. En blijf jezelf. Bij mij net een paar maanden geleden.. snap er nog niet veel van hoe het kon gebeuren, maar we moeten door. Heel veel sterkte man.

Ad

Gezin niet, vrouw wel. Mensen blijven beesten. Je zult ze nooit echt kennen. Daarnaast een confronterende vraag: Hoe het huwelijk ook een afspraak lijkt, het blijft vraag en aanbod. Als jouw waarde is gedaald gaat de vraag naar iets met hogere waarde. Dus de keihard nare pijnlijke vraag: Hoe lig je in de markt? Sleep je de dames nog bij bosjes binnen of ben je een gezellige werknemer/buurman/voetbalvader maar verder niks?
Neemt niet weg dat het een zeer lage streek is die je heeft laten zien wat voor vlees je eigenlijk in de kuip had. Goed dat je dat nu weet en niet als je haar echt nodig hebt want dan is ze er natuurlijk niet voor je. Sterkte man!

Hallo,

Zoals ieders hier zijn eigen opvattingen heeft is ook dit weer een delicaat onderwerp.
Uitkomen op een affaire van je vrouw is sowieso al zeer hevig, laat staan dat je er de beelden van te zien krijgt.

Maar om op je vraag te antwoorden, dat is iets wat jij zelf moet besluiten.
Ik heb dat wel gedaan. Gewoon omdat ik het andersom ook zou willen.

De man zijn echtgenote was voordien reeds "deels" ingelicht door hem 1 maand na de feiten. Op een ogenblik dat hij niet thuis was ben ik naar hun woonst gereden. De vrouw was me zo dankbaar dat ze het volledige verhaal te horen kreeg. Dit hielp haar om de knoop door te hakken en om hem los te laten, gedaan met de moordende onzekerheid.

Het gaf mij ergens wel een soort van voldoening. Maar echt een beter gevoel moet je niet gaan verwachten.
Het helpt je niet voorwaarts met je eigen verwerkingsproces.

Voor je gezin; mocht je besluiten om je vrouw te verlaten, ga zo snel mogelijk naar een advocaat, ook al wil je dit nu nog niet of voel je dat je daar nog niet klaar voor bent. Doe dit absoluut wel! Tijd is essentieel voor eventuele financiële terugbetalingen die je zou voorschieten (leningen/alimentatie/...). Ik speelde duizenden euro's kwijt door niet snel te handelen. Dek jezelf in. Regelingen omtrend kinderen kunnen later alsnog uitgewerkt worden. Neem waar je recht op hebt, nu aan jezelf denken.


Veel courage toegewenst in deze sombere tijden!

Thanks, scheiding is al rond.

Heb je het gezin op de hoogste gebracht?

Nee, ander gezin is niet op de hoogte, heb geen contact gegevens van hun.
Wel via media haar zus kunnen traceren dat is mijn ingang maar ga er dan nog meer andere bij betrekken…..

Zou ik wel doen, zeker weten. Creëer wat chaos en zet ze allemaal op hun plek. Zo dwing je wat respect af.

Ja dat zou ik wel doen. Eerlijkheid is altijd de beste weg..
En vergeet niet dat hij degene is die zijn gezin kapot heeft gemaakt en jij niet!

Ik heb ook regelmatig gedacht dat ik de man van de vrouw waar mijn man mee vreemdging wilde vertellen wat er gaande was. Ik wilde dezelfde pijn veroorzaken die ik voelde. Ik ben blij dat ik het niet gedaan heb. Dan zou ik iets aangericht hebben, waar ik vervolgens zelf ook weer de vreselijke consequenties zou moeten dragen.

Dus in jouw ogen mag die man verder belogen en bedrogen worden door zijn vrouw en je ex-man, in een leugen blijven leven?
Ik was blij dat ze het ook aan mij hebben komen vertellen een jaar of 11 geleden.

De schade is aangericht door de mensen die vreemdgaan. Zij maakten foute keuzes en hielden die geheim.

Vreemdgaan is een vorm van oplichting en bedrog.

Ik zie niet in waarom je aan oplichting zou willen meewerken door hun geheim te bewaren voor de slachtoffers.

Vertellen aan de andere partner dat ze samen vreemdgaan, is het juiste om te doen. Het is nl. de waarheid. Alles wat daaruit voortkomt, is niet door jou veroorzaakt.

Beste S,

Wat een verhaal pende je daar neer, daar wordt een mens stil van.
Hier lijken meerdere factoren aanwezig te zijn die zorgen voor instabiliteit in jullie gezinnetje.
Ik lees heel veel negatieve gebeurtenissen, maar anderzijds denk ik wel dat er beterschap mogelijk is.
Een partner in een huwelijk die een depressie heeft is zeer moeilijk om mee om te gaan. Mensen die zelf geen ervaring hebben met depressie, of je het nu zelf hebt of je partner kunnen er maar moeilijk een beeld van vatten. Dat is gewoon zwaar voor beiden.

Nu, dat je vrouw haar ring in je gezicht gooit of vaak kritiek op je uit en jou ook hier en daar een fysiek haar ongenoegen liet blijken is natuurlijk wel een stap te ver.

Voor mij lijkt het dat je echtgenote haar woede niet zo goed kan kanaliseren en ze daar dan ook naar gaat handelen als ze zich zelf ook niet goed voelt. Je spreekt van woedeaanvallen, daardoor kijk ik eerder in die richting.

Echter, mits de nodige begeleiding is dit gedrag wel iets dat opgelost kan geraken. Daar hebben jullie toch al een eerste stap gezet, namelijk hulp gaan zoeken, de therapie die jullie aan zullen vangen. Ik neem aan dat jullie dit beiden besproken hebben? Het is wel geen makkelijke weg, zoiets neemt ook enorm veel tijd in beslag. Verbetering kan enkel ook als die persoon daadwerkelijk aan zichzelf wil werken en dat is absoluut geen makkelijke opgave.

Je hebt ook 2 piepjonge kindjes, dat brengt sowieso een hoop gedoe mee in het huishouden.
Misschien kan je eens overleggen om een gezinshulp aan huis te laten komen? Al was het om bv de strijk te doen of eens te poetsen. Het is zeker het overwegen waard.
Ook advies voor het opvoeden van kinderen, bv ouders die niet op 1 lijn te staan kunnen advies inwinnen om ook hier toch achter elkaar te gaan staan. Dat is zo ontzettend belangrijk.

Voor alle opgesomde problematiek zijn echt oplossingen.

Praat eerst met je therapeut en neem dan pas een beslissing.
Er zijn altijd wel mogelijkheden om de periode die jullie samen hadden voor die zogenaamde "tropenjaren" opnieuw terug te vinden.

Alvast veel moed in deze moeilijke tijd!!!

Dank je wel voor je reactie.
Veel hiervan klopt inderdaad. Ik denk zelf inderdaad ook dat mijn partner problemen heeft met haar woede en boosheid en projecteert dit naar mij. Echter, het gedrag van kleineren en controle doet mij erg in de war brengen...

Fijn dat veel punten die je opnoemt inderdaad overeenkomen met hoe ik erover denk. Het probleem bij mij is nu of ik nog echt wel een liefdesrelatie wil of dat dit meer een vriendschappelijke relatie gaat worden waar wij samen door 1 deur kunnen, ook voor de kinderen natuurlijk.
Als ik aan liefde denk (en ook de oude situatie voor de aanvallen) dan ben ik daar nu in ieder geval nog niet klaar voor. Er is hierbij een gevoel van emotionele blokkade door de dingen die al zijn gebeurd.

Ik hoop dat de therapie mij ook gaat helpen om te accepteren hoe de situatie nu is en hoe we verder kunnen gaan op korte termijn.

Dank je wel en ook nogmaals bedankt voor het opstellen van het mooie bericht!

Beste S,

Ik wens je alle succes met de therapie die jullie zullen aanvatten.

De emotionele blokkade is ook iets waar je therapeut je kan bijstaan en dit samen met kan doorbreken.

De vraag of je met je partner in een liefdesrelatie wil blijven is iets wat enkel jij kan beslissen.
Neem absoluut geen overhaaste beslissingen, laat alles eerst zakken en geef de therapie kans.
Nadien kan je je besluit nemen. Het zou ook wel eens helemaal anders kunnen uitdraaien dan je nu denkt.

Ik wens jullie het allerbeste,

Onhoud: Niemand WIL een ander kwetsen, iedereen vraagt op zijn eigen nare manier aandacht voor zijn eigen pijn. Niet te doen als je er middenin zit maar probeer dat te blijven zien.