Autisme ervaringen

Dag Di,

Ik kan me zeker in je verhaal vinden. Werken met autisme kan uitputtend zijn - ik zit nu zelfs in de ziektewet omdat ik al die jaren maar door ben gegaan. Heb sinds maart de diagnose gekregen en moet mijn weg zien te vinden. Het niet hebben van sociale contacten herken ik ook. Als ik werk niet zou hebben, zou ik helemaal alleen zijn. Mocht je behoefte hebben aan contact (geen druk!) dan laat het maar weten!

👋 🫂, ik begrijp je, je beschrijft wat mijn vriend heeft. Hij heeft zich aangesloten bij enkele clubs en dat helpt. Een praatje maken met iemand lukt dan zonder vriend te zijn.

Hi Maikel,

Ik ben 34 en heb ook net de diagnose autisme gekregen. Ik ben net begonnen met een traject bij de psycholoog.
Misschien kunnen we een keer contact hebben, klinkt alsof er wel wat overeenkomsten zijn.

Ga eens de forums autbreak, nva forum of autsider bezoeken, dat zijn de Nederlandse sites als je meer te weten wilt komen over autisme en in contact wilt treden met andere mensen met autisme. Het is een heel breed spectrum en iedereen met autisme is weer anders. Dit is geen gezond autisme forum. Er zijn ook nauwelijks autisten of mensen met autisme actief op dit forum, maar ook hier heb je weer uitzonderingen op.

Dag Ellen,

Ik begrijp dat dit niet echt de juiste website is voor het contact zoeken met mede-autisten, maar wellicht dat we elkaar kunnen spreken omdat we beiden net de diagnose hebben gekregen. Op welke manier vind jij contact fijn? En sorry voor de late reactie.

Dag maikel ik ben 58 jaar , heb een man uit de duizend die er altijd is voor mij, ik heb me altijd anders gevoeld kon niet tegen drukte, fel licht, bepaalde muziek, enz.... heb in juni de diagnose autisme gekregen

Bent u dan een psycholoog die lang studie heeft gedaan om autisme te diagnosticeren? Uit uw verhaal blijkt u niet echt kennis omtrent autisme te hebben. Dus ik kan wat kennis mbt autisme wel concluderen dat u dom bent, dat geeft u zelf gelukkig al aan.

Nou zeg wat een nare reactie Lisa! Jij hebt nog wel het eea te leren op het gebied van empathie of niet?
@ schrijfster Ik snap dat je je achteraf wel voor je kop kunt slaan dat je je zo hebt laten leegzuigen. Door iemand die waarschijnlijk trekken van autisme heeft. Wees mild voor jezelf. Vaak is dit een patroon wat je gewend was, misschien uit je jeugd, dat je niet stil stond bij de vraag ‘voelt dit wel goed voor mij?’
Je hebt ervan geleerd, zo vergaat dat veel mensen geloof me, volgende keer weet je het wel!

Dank voor je reactie @anoniem. Ik wilde eigenlijk al mijn bericht weghalen, na de zeer negatieve reactie van Lisa. ik besef dat ik op een autisme forum zit, en ik denk dat Lisa zelf in hetzelfde spectrum zit. Vandaar haar super aanvallende reactie, ik herken het maar al te goed in de contacten met die vriendin....die ook zo extreem heftig kon reageren. Ik heb er inmiddels veel van geleerd, met hulp van ergotherapie, dat ik moet uitkijken aan wie ik energie krijg, en het zal me zeker niet meer gebeuren. Het was een harde les, en het heeft ook littekens maar ook mooie inzichten in mezelf. Nogmaals dank

Lisa,wat een negatieve reactie zeg! Dat had je ook anders kunnen verwoorden.

Ingrid,iedereen met autisme is anders en reageert ook anders. Ik heb zelf autisme en ADHD. Ik loop qua autisme vaak aan tegen het feit dat ik niet met plotselinge veranderingen om kan gaan
en deze te plaatsen duurt altijd wat langer. Ook verlies ik gauw het overzicht. Qua ADHD ben ik erg druk,praat veel en ben gauw
afgeleid. Maar qua vriendschappen lukt het me stukken beter
dan vroeger. Inmiddels hier een vriendenkring opgebouwd en
we nemen elkaar zoals we zijn. Uiteraard snap ik volkomen hoe
jij je voelt. Ik heb ook wel eens niet door als mensen me manipuleren of in de maling nemen maar zodra ik dat door heb gaan ze uit mijn leven. Dat zijn energiekillers. Dat zijn inderdaad harde levenslessen maar gelukkig zijn er ook genoeg andere mensen. Voor mij is de karakter het belangrijkste en wat voor aandoening of ziekte iemand heeft is voor mij niet relevant. Als je het maar met elkaar kunt vinden.

En Ingrid,gewoon laten staan je stukje! Ik vind het juist erg goed dat je van je afgeschreven hebt. Het was best heftig wat je mee hebt gemaakt. Sterkte!

Dank je wel voor je reactie Barbara. Wat fijn dat je inmiddels je vriendenkring hebt opgebouwd met mensen die elkaar in hun waarde kunnen steunen. Ik denk dat bij mij het grootste probleem is, dat ze nooit heeft open gestaan voor een diagnose of hulp van een arts of psycholoog. Ze zit in heftige ontkenning, en geeft alles en iedereen de schuld als iets niet goed gaat. En daar kan ik dus niks meer mee na al die jaren. Als ze wel de moed had gehad, om een diagnose te krijgen en daar eerlijk over zou zijn, dan had ik misschien nog iets van vriendschap kunnen overhouden. Maar die ontkenning, en altijd maar net doen of er niks aan de hand is, trek ik gewoon niet meer.
Nogmaals dank voor je lieve bericht, het doet me goed

Hoi Ingrid,

bedankt voor je snelle reactie en graag gedaan! Het is heftig en niet leuk wat je mee hebt gemaakt.

Dat ze autisme heeft,waarvan ik uitga,daar is niets aan te doen. Maar het was inderdaad beter geweest als zij hulp was gaan zoeken en zich had laten diagnosticeren en handvatten had gekregen om er beter mee om te gaan. Uiteraard zal je altijd tegen bepaalde dingen aan blijven lopen want het is niet te genezen. Maar het was zeker beter voor jullie vriendschap geweest. Ontkenning kost een hoop energie en hoewel ik zelf tegen bepaalde dingen aanloop zou ik dat zelf ook niet fijn vinden.

Ik loop op dit moment ook vast en zit nu bij de GGZ waar ze erg vriendelijk en doortastend zijn. Mijn regiebehandelaar heeft zelf ADHD en dat is van voordeel voor mij. Ze zijn het erover eens dat ik een angststoornis,een vorm van autisme en ADHD heb. Ik wordt binnenkort gediagnosticeerd,krijg een behandeltraject en mijn maatschappelijke werker gaat me aan vrijwilligerswerk helpen.

Levenslessen zijn soms erg hard en zoals al eerder geschreven heb ook ik dat moeten ondervinden. En nogmaals,ik vind het moedig dat je dit hier met ons deelt. Ik zal voor je duimen dat je weer iemand anders tegemoet komt die meer begrip voor je heeft.

hoi Barbara,
Onze vriendschap is al eerder stukgelopen. Ook doordat ze allerlei smoezen bedacht waardoor zij zelf het slachtoffer werd, terwijl ik net een ongeluk had gehad met dramatische gevolgen. Zij heeft een kring om zich heen met mensen die volledig in haar zielige gedrag meegaan, en dat ging zo ver, dat haar ex man hele dagen bij haar moest zitten, omdat ze zo angstig was. Zij heeft mij met de gevolgen van dit ongeluk laten zitten, gelukkig waren er andere mensen die me wel hielpen. Daarna is onze vriendschap weer een soort van hersteld, maar we hebben het nooit meer kunnen uitpraten, want ze werd woedend bij een eerste voorzichtige poging om het bespreekbaar te maken.

Mooi dat je je gehoord voelt bij de GGZ, een klik met de behandelaar is zo belangrijk. Zelf heb ik altijd in de GGZ gewerkt.

Klopt wat je zegt, levenslessen zijn enorm hard, maar juist die harde lessen zorgen ervoor dat we weer een stap verder kunnen komen. Het belangrijkste is, dat je kunt leven met jezelf, en jezelf ook nog kunt koesteren met al je mooie en minder mooie kanten.

Liefs Ingrid

Hoi Ingrid,

bedankt voor je reactie!

Heftig dat jullie vriendschap al eerder is stukgelopen! Heb je het niet aan zien komen? Het lijkt ook alsof ze toen een muur om zich heen had gebouwd. Wel erg dat ze er niet voor je was toen je een zwaar ongeluk had gehad. Al was het maar gewoon om ff te vragen hoe het met je gaat. Hoe gaat het daar inmiddels mee? Heb je nog last van je ongeval? Ook jammer dat dingen niet konden worden uitgepraat! Zelf als je voorzichtig bent. Mogelijk spelen er bij haar meer dingen. Maar dan zal ze zelf ook hulp moeten gaan zoeken.

Interessant dat je zelf ook bij de GGZ hebt gewerkt! Wat was je functie toen?

Het is zoals je zegt dat jij jezelf moet accepteren met je mooie en minder mooie kanten. Dat is een heel proces maar daar heb ik de hulp ook voor.

Tot snel!

Zo herkenbaar. Ze zuigen je echt compleet leeg. Soms voelen ze ook dat jij de persoon bent die hen een luisterd oor biedt. Het is erg lastig om eruit te komen. Nog moeilijker om het te zien. Geef jezelf niet de schuld. Jij was puur en je intenties waren goed. Je hebt ervan geleerd. Geloof me deze personen zijn overal. Nu kan je jezelf herpakken en op jezelf of andere minder 'beladen' mensen focussen. Veel sterkte. Je bent niet de enige. Autisme wordt erg goed gepraat en onderschat. Het kan slopend zijn!!!!

dank je wel N, voor je reactie. Ik zag al meer dan 20 jaar, dat ze anders was dan anderen ( laat ik het zachtjes uitdrukken). Ik was haar hulpverlener, en kon dan niet veranderen, want andersom was zij nog nooit een luisterend oor voor mij. En dat neem ik mezelf kwalijk, nog steeds. Het zal een tijd duren voordat ik dat schuldgevoel kwijt ben naar mezelf toe. Ik moest eerst chronisch ziek worden voordat ik dit leerde beseffen, dankzij de ergotherapeut. Ik heb ook nooit meer een gesprek hierover gehad met haar, want ik weet toch dat er geen begrip zou zijn. ik moet mezelf nu gaan beschermen, en leren om de juiste mensen te kiezen in het leven. En het erge is dat ik door mijn werk vaak in aanraking ben gekomen met autisten die hun ziekte niet accepteren, en zichzelf boven anderen stellen. Dit maakt het des te zuurder. Dank nogmaals, Ingrid

Bent u een psychiater die gespecialiseerd is in autisme? waar haalt u dan deze kennis vandaan als ik vragen mag?

Wat wordt hier een compleet verkeerd beeld gegeven van autisme. het is ontzettend stigmatiserend en nergens op gebaseerd en dat zien de klagers op dit forum niet eens. Er is niet eens een officiële autisme diagnose en dan zijn er allemaal mensen die hun steun gaan uitspreken terwijl ze geen idee hebben wat autisme daadwerkelijk is.

Ga eens op een echt autisme forum informatie zoeken, autsider, autbreak, nva forum. Dit is geen autisme forum en geeft vooral een heel vertekend beeld van autisme. Dit is absoluut geen advies site over autisme. Zijn vooral vrouwen die hun frustraties uiten over hun slechte relatie waar ze zelf ook debet aan zijn

Bijzonder vervelende situatie. Wat is de actuele stand van zaken? Mocht het hier (alleen) om stimmen gaan, hetgeen ik betwijfel, dan moet er naar mijn mening gedragsanalyse plaatsvinden (indien niet reeds gedaan). Als de stressfactor(en) bekend is/zijn kan men wellicht maatregelen treffen waarmee het stimmen en daarmee de overlast verminderd. Niet stimmen is mijns inziens geen optie i.v.m. de spanningsregulatie. Ander stimgedrag is aan te leren (bv. stimtoys), maar gezien de aard van de beperking (vermoedelijk is er naast een A.S.S. ook sprake van een verstandelijke beperking?) i.c.m. de leeftijd schat ik in dat dit moeilijk te realiseren is. Proberen kan altijd. Persoonlijk vermoed ik dat het hier eerder om communiceren gaat of om een combinatie van. Is een spraakcomputer en/of werken met pictogrammen uitgeprobeerd? Lastig dat het contact met de buren slecht verloopt. Hopelijk verbeterd dit nog of kan iemand bemiddelen. Welke ondersteuning ontvangen de ouders/buren? Hoeveel kennis hebben zijzelf over autisme en hoe vertaald dit zich in de opvoeding? Alles toestaan/toelaten 'want hij is autistisch' is makkelijk. U bent absoluut geen 'zaag'. U komt heel redelijk/schappelijk op mij over en heeft het volste recht om op te komen voor uzelf e.a.

Verhuizen?

Ook ik ben al heel lang getrouwd met een partner die de diagnose ASS heeft.
Het verschil is alleen dat ik een man ben en zij een vrouw.
Maar het grensoverschrijdend gedrag komt ook bij haar voor, het is moeilijk voor iemand met ASS om een grens te zien, aan te voelen, of te leren.
Als het gaat over mijn grens die ik stel, en waar zij blind overheen wil gaan, moet ik met kracht in mijn stem mijn grens verdedigen, op een normale toon die grens aangeven wordt niet op gereageerd.
Zij heeft iets in haar hoofd wat moet gebeuren, ik sta op dat moment waarschijnlijk in haar weg, want wat zij in haar hoofd heeft moet ook echt gebeuren dus het obstakel moet uit de weg geruimd worden.
Als ik haar confronteer met haar gedrag weet ze niet hoe ze daarop moet reageren, het gene wat zij beleeft is ook totaal anders dan ik het zie.
Dingen blijven daarom vaak onbesproken.
Er is en blijft altijd een ongelijkheid in het huwelijk, maar je zal zelf de Balance moeten zoeken om niet om te vallen.
Wat ik wel gemerkt heb in de loop der jaren is dat ik altijd mijn mening geef over dingen die zij doet, maar ik wacht niet meer eindeloos op haar weerwoord.
Het lucht mij wel op maar zij krijgt er toch iets van mee, ook al merk je dat pas na een hele tijd.

Wat mij wel opvalt bij partners met ASS dat ze voor zichzelf ook geen grens kunnen aangeven,
Ze kunnen dermate lang met iets doorgaan dat ze lichamelijke klachten krijgen.
Iets moet af, ze heeft in haar hoofd dat er iets gedaan moet worden in de tuin, haar lichaam heeft al heel lang aangegeven dat ze pijn krijgt, maar het moet af dus ze gaat door, het” moet” af komen.
Ze heeft geen idee waar haar eigen grens ligt.

Zij is een autist, ik ben een neuro typisch mens, we zullen nooit op één lijn komen, maar we moeten wel goed door één deur kunnen.
Dus ik vergeet de dingen waar ik niet met haar over kan praten.
En waar wel besteed ik extra aandacht aan, en koester ik.

Je praat blijkbaar over ernstige vormen. Omdat er nog liefde is ..,therapie. Ik zie autisme een beetje als AI. Je kunt een autist wel iets leren en dan doet hij dat als een soort computer. Heb je genoeg voorbeelden dan doet hij dat in veel situaties. Als je man driftaanvallen krijgt of andere heftige emoties ...ademhaling helpt en dan is er weer controle en bewustwording maar ...dat moet je wel leren en in een driftbui denk je niet snel aan je ademhaling. Rollenspelen helpen wellicht. Dat dan wel in gecontroleerde omgeving met deskundigen zo' driftaanval is wellicht ook voor je man ernstig.
Als het echt gevaarlijk en trraumatisch wordt: tja je kunt maar 1x doodgaan en een levensgevaarlijke verwonding moet je eigenlijk ook niet krijgen.
Mijn zus had sportblessures ach ja ... ze had een keer een gebroken rib en de rib kwam door de long ....tja ...dan kun je wel doodgaan. Haar man is niet autistisch maar heeft wel heftige driftaanvallen en hij gooide haar dus met regelmaatvan de trap af. Pesten nam traumatische vormen aan en lichamelijkl geweld werd echt wel gevaarlijk. Mijn idee was ...zus je komt bij mij en binnen 2 maand hebben we een woning voor je.. We doen aangifte en ...stop er mee. Het geheel is al mneer dan 10 jaar geleden Ze wilde niet weg, geen aangifte doen etc. dus ...haar beslissing. Ze wonen nog steeds amen . Ze noemt hem nu narcist etc. Ze rationaliseert het psychisch geweld . Ik vraag er niet meer naar; ze is hier welkom maar de grenzen waren voor mij veel te ver overschreden en dan dus stelselmatig!!! Daar zat het dus! Het was niet iets van sorry ...we hebben allemaal wel eens iets. Ze zegt dat het weer goed gaat en dat de kinderen weer komen. Mijn broer en ik vragen ...kunnen wij dan ook weer komen? Blijkbaar kan dat niet. Hij was ook agressief naar ons. Ik zie het als leven met een gevaarlijke hond ...doet hij anders nooit ,,,nou ja ,,,bijna nooit. Als het nog niet levensgevaarlijk is of traumatisch en er is liefde tja misschien kan hij nog iets leren maar ...steeds woede aanvallen etc. daar is ook niet mee te leven dus ...ik zou gewoon kappen met de boel. Een hond kan gevaarlijk zijn en je kunt hem ook gevaarlijk maken dus ...wat is er aan jouw kant aan te doen? Is dit voorspelbaar? Als je iemand op de tenen trapt wordt hij wel boos en doe je het vaak dan vallen er klappen. Blijf je doorgaan met het pesten van die ander dan riskeer je wel iets! Is deze gevaarlijke hond nog te temmen? De hondenfluisteraar doet soms wonderen; hij zet die gevaarlijke honden bij andere nog grotere honden ...tja kan dat ook met mensen? Kun je zelf een les leren? Mijn zud =s heeft altijd een onwijs grote mond ik heb dan zoeits van ...en nou is het genoeg. Doe gewoon oordoppen in. Ze scgreeuwt heftig ...ook als er niet geslagen of gedreigd wordt ...ja ...dat wekt echt wel irritaties op. Kasn jouwe kant van het verhaal niet inschatten. Waarom wordt hij boos etc? Is dat voorspelbaar? Isd er een patroon ? Kun jij iets doen dat het tot 50 a 60% gaat en niet tot100%? Succes gewenst . Zoals gezegd ...wordt het gevaarlijk ...je kunt maar 1x doodgaan! Er zijn te veel kjanteberichten! Wil jij een krantebericht worden? Ja ...het was wel bekend. Ja ...het was wel gemeld aan instanties ....Ja ...de buurt merkte het ook wel ...Tja ...liefde maakt blind maar liefde is ook liefde. Er zijn allerlei theorien over patronen in dergelijke sitiaties . Gezonde patronen zijn gezond. Gevaarlijke patronen zijn gevaarlijk!

Je zou eens kunnen kijken bij integrale vroeghulp. Daar zijn wij voor onze zoon destijds bij aangemeld op deze leeftijd. In mijn ervaring stellen ze een diagnose niet zomaar en ook niet op deze jonge leeftijd. Ze zijn vooral bezig met hoe ze ondersteuning kunnen aanbieden. Sterkte!

Allereerst is het volkomen begrijpelijk dat je als moeder soms even met je handen in het haar zit! Vooral wanneer bepaald gedrag vaak voorkomt. Kan mij ontzettend goed voorstellen dat je hier op sommige momenten oververmoeid door raakt en dat er dan bepaalde gedachtes in je opkomen.

Ik ben zelf toegepast psycholoog & studeer nu op de universiteit. Heb zelf ook autisme en geef bovendien begeleiding aan kinderen in dezelfde leeftijdscategorie als Felix. Dit is geen gegrond advies maar gewoon obv mijn ervaringen! Wellicht dat jullie er op een of andere manier baat bij hebben.

Allereerst lijkt het uit het verhaal alsof hij voornamelijk savonds alle prikkels uit doordat hij overdag erg belast wordt. Als ik naar mezelf kijk op de basisschool herken ik dit erg. Doordat ik de hele dag probeerde zo goed mogelijk mee te komen eiste dit thuis vaak zijn tol. Zijn er dingen die Felix rust geven die hij mogelijk gelijk vanuit school kan doen om te ontprikkelen? Denk aan tekenen, schilderen, iets actiefs, puzzelen (het liefst zonder teveel omgevingsgeluiden en/of schermpjes) Mogelijk dat dit ervoor zorgen dat zijn ‘volle emmer’ na school iets minder vol wordt. Gezien de leeftijd van Felix denk ik dat het benoemen van zijn emoties inderdaad nog te complex is. Je zou eventueel wel aan de hand van smileys misschien felix kunnen vragen hoe het op school was (misschien dat hij wel in staat is om het op deze manier aan jullie duidelijk te maken?) geen idee ook of de docent een overdracht geeft via parro of mail? Dan zou je specifiek over een moment van de dag kunnen beginnen en vragen welke smiley daarbij hoort.

Zelf als volwassen vrouw met autisme herken ik trouwens ook het gedrag dat door anderen opgevat werd als ‘jaloers’. Mijn ouders hebben altijd opgevat dat ik jaloers was op mijn zusje omdat ik erg afgemeten kon zijn. Als ik kijk naar mezelf kwam dit gedrag vooral tot uiting vanwege het zwart-wit denken en onbegrip. Mij had het als kind met autisme bijvoorbeeld erg geholpen wanneer ik uitleg zou krijgen waarom er bepaalde verschillen bestaan tussen mij en mijn zus.

Ik hoop dat je hier misschien wat aan hebt!

Hoi,
Ik verdiep mij al meer dan 30 jaar in vitamine B12 tekort .
Daardoor kwam ik er achter dat autisme te maken kan hebben met vitamine B12 tekort.
Kijk een bij Stichting B12 tekort.
Of vitamine b12 tekort bij kinderen : klachten oorzaken en gevolgen.
Het staat er vaak een beetje anders omdat vitamine b12 tekort bij heel veel aandoeningen kan passen.
Maar je moet vaak een bloedonderzoek laten doen op b12 tekort.
Altijd waardes opvragen.
Het zit bij ons in de familie en veel klachten lijken ook op autisme.
Autisme is heel breed en vitamine B12 tekort ook.
Is het autisme of vitamine B12 tekort.
Misschien heeft u hier iets aan.
M.v.g.
I

Ken alleen een soortgelijk verhaal. Een jongen was thuis onhandelbaar en ging naar een internaat. Tja daar was hij echt niet blij mee,. Voelde zich als colwassene nog steeds in de steek gelaten. Heeft lang bij begeleid wonen gezeten.
Hij heeft nu wel een baan en woont zelfstandig. Meer heeft geen relatie. Heeft ook geen vrienden. Kwetsbaar bestaan.

Hoi Ano,

Wat erg van het gedrag van je man. Heb je weleens geopperd om samen met hem hulp te zoeken?

Dit is natuurlijk geen fijne leefsituatie.

Vreselijk! Denk aan jezelf. Hij zal nooit veranderen.

Hallo Paul,

hier geen ervaring ermee! Lijkt me een lastig probleem. Ik zou inderdaad professionele hulp ervoor gaan vragen voordat er een echte angststoornis ontstaat.

Hier zelf ADHD en in juni heb ik intakegesprek voor behandeling en ook onderzoek autisme. Het gaat hier bij mij om een lichte vorm.

Ik wil je veel sterkte wensen en ik zal voor jullie duimen dat jullie eruit komen en zo snel mogelijk de juiste hulp zullen krijgen.

Hoi Paul,

Deels herkenbaar, wij zijn destijds ook professionele hulp gaan zoeken. Tijdens de intake gaf men al aan dat het gezien de leeftijd lastig is om cognitieve therapie in te zetten of exposure methodiek. De praktijk waar wij bij zaten had ook de beschikking over speltherapeuten. Wonderlijk wat hier uit voort kwam! Het was niet van de ene op de andere dag weg maar heeft ons geholpen inzicht te krijgen (hij zei bv het een en bedoelde het ander) en ook om meer vrijheid bij hem te creëren (zat in een soort kramp en door de speltherapie werd hij losser, meer oog voor andere dingen en minder focus op zijn ‘angst’). Het heeft ons in ieder geval erg geholpen.
Sterkte!

Het zit nog op het niveau dat je het kunt hanteren en beschrijven. Misschien kun je met hulp je huwelijk behouden en zelf een fijner leven krijgen. Zie hier erg veel verhalen van dames die (willen) stoppen met de relatie. Zou fijn zijn als minimaal diverse scherpe kantjes in de relatie verdwijnen en als leuke dingen blijven of vermeerderen is dat uiteraard heel leuk. Denk ook aan je eigen geluk en schep je eigen fijne momenten in je leven en je relatie. Misschien zijn het kleine dingen zoals dagelijks de kop koffie samen maar wellicht is het iets meer dat wel haalbaar is en je veel plezier verschaft.

@anoniem

Gelukkig dat ik dingen kan uiten dat heeft me denk ik wel erg geholpen. Als ik me echt niet meer lekker voel dan uit ik het en praat er wel over.
Als ik alles had opgekropt was ik denk ik echt gek geworden.

Ik probeer ook beter voor mezelf te zorgen en als ik me slecht voel ga ik vaak lang lopen met de hond en dat maakt mijn hoofd leeg.
Ook leuke uitjes zo nu en dan daar wordt ik weer vrolijk van en krijg ik weer wat energie.
Het is inderdaad soms moeilijk... maar niemand krijgt een presenteerblaadje voordatje wordt geboren met hoe je met moeilijke dingen moet omgaan.
Ik heb ook al hulp gehad van een psycholoog waar we beide heengingen en dat heeft me wel wat geholpen maar soms blijft het gewoon moeilijk.
Mijn man kan zich helaas soms moeilijk inleven en voelt dingen vaak pas erg laat aan en dat maakt het soms wel moeilijk en(alleen)
Bedankt voor je bericht!

Boekentip
Liefdesroep van Hannah Cuppen
Dit boek gaat over je hart volgen. Als je de moed hebt om te kiezen voor de roep van je hart vind je niet alleen belangrijke levenslessen maar ook je diepste vervulling. Aldus Hannah Cuppen!

Barbara

Bedankt voor je lieve reactie.
wandelen inderdaad in de natuur doe ik heel veel dat geeft me rust. Ook ben ik bezig met mijn immigratie plan naar spanje om mijn eigen droom waar te maken een kleinschalige B&B met wat diertjes en eigen moestuin om me heen.
jarenlang heb ik van iedereen gehoord....(ook van mijn vader) wat jij hebt zijn allemaal maar dromen komt toch niets van terecht. Ik kies nu voor mezelf en mijn eigen geluk.
Heb al een hele lange tijd lichamelijke klachten omdat er geestelijk hoop op te ruimen is.
Heb altijd teveel voor andere mensen gedaan en is ten koste van mezelf gegaan dat zie ik nu pas in.
Mijn lijf zegt ho stop en niet meer verder zo.
Jij heel veel succes met je onderzoeken en ik hoop voor jou dat ze je goed kunnen helpen om met sommige dingen misschien beter om te gaan voor jezelf.
Ik wens je het beste met alles en bedankt voor je reactie!

Hallo,

Ik ervaar net hetzelfde.
Al jaren opzoek en van alles geprobeerd. Maar toch blijf ik last komen en kom ik precies niet vooruit.
Alles kost veel energie, veel nood aan structuur en verandering is moeilijk.
Mijn psycholoog denkt ook aan een lichte vorm van autisme

Je kan zomaar in het leven iemand tegenkomen die je aantrekt in welke vorm dan ook.
Het autisme maakt het dan alleen moeilijker, een autist heeft namelijk moeite op het sociaal vlak.
Het inleven in de ander gebeurt gewoon op een andere manier.
Je zou dan zelf zoveel mogelijk de vriendschap de goede richting moeten geven.
Door de sociale onhandigheid van de autist kan hij nogal overweldigend over komen, ook daar zul je zelf richting aan moeten geven, hij weet namelijk niet hoe dat op een correcte manier moet.
Een vriendschap in deze vorm kan fijn maar ook heel moeilijk zijn, en lees erover, net wat je al deed, dat is de enige manier om kennis te vergaren, autisme is maatwerk, er is geen autist het zelfde.

Hou emotionele afstand om jezelf te beschermen.
Verwacht niet te veel van hem.
En geef ook je eigen grenzen duidelijk aan.
Ga niet in gevecht met die ouders.
Die kennen hem langer dan jij.
Zelfstandig wonen kan voor de autist enorm lastig zijn.
Nu heeft hij zijn succes. Dat valt hoogstwaarschijnlijk weg als zijn situatie veranderd.

Ouders weten hoe hun zoon is, willen ze jou beschermen ? Want Asperger kunnen o.a.razend worden bij boosheid. Er is zoveel wat stoort op den duur. Je zal veel moeten verdragen hoor. Lees een boek uit decBIB hierover. Het beste.Grtjes.