Autisme ervaringen

Ik heb zelf geen kinderen (bewuste keuze) omdat mijn man Asperger bleek te hebben.
Ik heb aan de psycholoog eerlijk gevraagd hoe het er dan kan uitzien omdat ik me zorgen maakte(de problemen waar jij mee zit) dat alles terecht zou komen op de schouders van de partner.
Ik ken zelf ook nog een gezin(man blijkt ook autisme te hebben) en de vrouw daar van het gezin doet alles...(zit ook tegen burnout aan) Het enige advies dat ik je kan geven(iemand zonder kinderen) Is misschien je verhaal te delen met een huisarts of psycholoog(ook goede vrienden) mensen die naar je kunnen luisteren en advies kunnen geven of eventueel kunnen bijspringen indien nodig.
Ik weet nog dat ik vroeger lijstjes maakte voor mijn man als ik weg was(huishoudelijke taken) maar helaas werkte dit ook niet altijd de helft was vaak niet gedaan.
Ik weet niet in hoeverre dit bij jou man kan helpen? om een soort van lijstje te maken waar die dan op terug kan vallen en wat er gedaan moet worden.
Dit is het enige advies dat ik je kan geven.
veel sterkte! en denk aub ook heel goed om jezelf en ontspanning is echt nodig. Ik heb geen kinderen maar zelfs zonder kinderen is het soms echt zwaar en heb ik echt behoefte aan tijd voor mezelf en leuke dingen.

Hai ik ben een meisje van 19 en er is bij mij op m’n 14e autisme vastgesteld. Ik heb nu geen vrienden en voel me meer alleen dan ooit tevoren. Ik snap je precies

Naww das niet fijn ik heb ook niemand of iedreen doet zich voor als vriend maar later doen ze dan plots nep of ben je gewist ofzo of niemand begrijpt je dan of zegt dat voor rate dingen heb je alemaal. Meschien als je een wil praten ofzo maar dat mag je zelf kiezen of je dat zou willen

Kijk eens op community.join-us.nu Join Us is een is een organisatie voor jongeren die zich wel eens eenzaam voelen. Je kan er nieuwe mensen ontmoeten en ze organiseren leuke activiteiten.

Hoi, mijn echte naam is niet Revan. Maar ik blijf liever anoniem hierop. Ben een jongen van ook 21 en ik was op mijn 4de al gediagnosticeerd met autisme. Ik heb me altijd afgevraagd of dat resultaat wel echt klopte aangezien ik zo jong was toen en ik merk er nu heel weinig van zelf. Toch heb ik zelf ook wel rot ervaringen gehad met vrienden en heb wel behoefte aan meer contact met iemand. Ik zou best in contact met je willen komen hoor, Joa. Laat maar even weten als je dit leest en waarop we dan kunnen praten :)

Umm ik kan overal wel maar mag je hier op dit forum dingen zeggen van contact geheven ruilen wand ik ken niet allez van dit forum dit werd aangeraden van mijn hulp meschien hier je verhaal doen en zien of iemand de zelfde ervaringen heeft of de zelfde gevoel

Ik weet niet. stuur me maar iets op ***************

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Hoe gaat het nu met je?

Eerlijk gezegd klinkt het meer alsof hij jouw "gezaag" gewoon beu is

Ik begrijp dat je het niet van hem begrijpt zijn reactie.
mensen met autisme zijn soms heel erg moeilijk in (praten) gevoelens uiten en in plaats van bijv te praten gaan ze dan gesprekken uit de weg of gaan dan helemaal nergens meer op in.
Ik heb zelf een partner met autisme en herken het heel erg(zijn familie is trouwens ook autistisch) Gelukkig heeft mijn partner goede therapie gehad en inmiddels communiceert die ook veel beter.
Heb zomaar het idee dat er wat bij hem speelt maar in plaats van te reageren gaat die negeren is voor jou heel frustrerend.
Als ik jou was zou ik duidelijk tegen hem zeggen dat je er erg mee zit dat je niets meer hoort en graag duidelijkheid wilt wat er aan de hand is.
Hopelijk reageert die

Lief. Dank je wel. Helaas krijg ik geen contact. Appjes worden niet geopend. De telefoon niet opgenomen en de deur niet geopend

Beste rene

Het is juist erg goed dat je emoties voelt......
juist geen emoties hebben of niet kunnen huilen is erg ongezond.

Ik begrijp dat dit nu voor jou nieuw is... maar ergens is het goed dat je emoties hebt en die ook toont.
Je hoeft niet altijd sterk of vrolijk zijn,

Er is waarschijnlijk een soort opening gekomen en nu ben je misschien bepaalde dingen in je leven aan het verwerken.
Sommige mensen zijn heel afgevlakt in emoties(nooit verdrietig of nooit erg blij)
Ik vind het juist gezond als mensen verdrietig zijn of emotioneel of weleens boos dat hoort gewoon bij mens zijn.
Ik begrijp dat het voor jou allemaal nieuw is en beangstigend is en als dat zo is kun je misschien deze gevoelens delen met iemand of met een therapeut.

Zó herkenbaar jullie verhalen! Ik ben al 9 jaar samen met mijn partner met ASS. Zelf ben ik ook HSP. Deze combinatie komt idd zeer vaak voor. Het bot reageren op een rustige vraag van mij is hier ook wel degelijk het geval. Op dit moment zijn wij op vakantie in Frankrijk; deze ochtend gingen we naar een marktje om wat rond te slenteren ( ik vind dat eens leuk om te doen). Mijn man liep van bij het begin met een zeer lang gezicht, en gaf commentaar op alles en iedereen. Wanneer ik vraag of hij moe loopt, krijg ik een geïrriteerd antwoord terug. Ik weet dat dergelijke activiteiten niet aan hem besteed zijn, maar ik wil mezelf niet continu wegcijferen voor hem. Vervolgens verwijt hij mij dat ik niet lief doe tegen hem.. Deze situatie is 1 van de zovele gelijkaardige situaties .. Alles verergerd x10 wanneer hij moe loopt. Dan mag ik mij nog zoveel in bochten wringen... niets helpt. Wat Leontien zegt klopt; hem eens assertief een spiegel voorhouden helpt! Alleen gaat een HSP ( die zelf zo een groot inlevingsvermogen heeft in anderen) er soms van uit dat hij dat toch moet inzien hoe dergelijke interacties ontstaan?? Naast dit alles is hij een hele lieve en betrouwbare man die geen vlieg kwaad doet. Mensen met ASS hebben énorm veel tijd alleen nodig.. als ze bot reageren zijn ze té overprikkeld.. dat is wat ik ervaar na 9 jaar samen te zijn..

Echt opvallend in vergelijking met de andere onderwerpen hier.

karel

Moeite met veranderingen hebben kan horen bij autisme maar dit hoeft niet zo te zijn.
Ik ken meer mensen die niet houden van veranderingen maar niet autistisch zijn.
Alleen een therapeut kan beoordelen of je wel of geen autisme hebt.
Bij autisme horen meer symptonen dan enkel moeite met veranderingen hebben.
Ik ben hooggevoelig maar ik heb ook moeite met veranderingen ik hou niet van teveel spannende dingen in mijn leven behalve dan mijn emigratie plannen maar dat is voor een goed doel.
Ik denk dat bepaalde dingen van vroeger je een goed gevoel geven of een veilig gevoel en dat je daarom hunkert naar die gevoelens en dat probeert vast te houden. Nogmaals als je echt wilt weten of het te maken heeft met autisme kan enkel een psycholoog daar antwoord op geven.

Zó herkenbaar jullie verhalen! Ik ben al 9 jaar samen met mijn partner met ASS. Zelf ben ik ook HSP. Deze combinatie komt idd zeer vaak voor. Het bot reageren op een rustige vraag van mij is hier ook wel degelijk het geval. Op dit moment zijn wij op vakantie in Frankrijk; deze ochtend gingen we naar een marktje om wat rond te slenteren ( ik vind dat eens leuk om te doen). Mijn man liep van bij het begin met een zeer lang gezicht, en gaf commentaar op alles en iedereen. Wanneer ik vraag of hij moe loopt, krijg ik een geïrriteerd antwoord terug. Ik weet dat dergelijke activiteiten niet aan hem besteed zijn, maar ik wil mezelf niet continu wegcijferen voor hem. Vervolgens verwijt hij mij dat ik niet lief doe tegen hem.. Deze situatie is 1 van de zovele gelijkaardige situaties .. Alles verergerd x10 wanneer hij moe loopt. Dan mag ik mij nog zoveel in bochten wringen... niets helpt. Wat Leontien zegt klopt; hem eens assertief een spiegel voorhouden helpt! Alleen gaat een HSP ( die zelf zo een groot inlevingsvermogen heeft in anderen) er soms van uit dat hij dat toch moet inzien hoe dergelijke interacties ontstaan?? Naast dit alles is hij een hele lieve en betrouwbare man die geen vlieg kwaad doet. Mensen met ASS hebben énorm veel tijd alleen nodig.. als ze bot reageren zijn ze té overprikkeld.. dat is wat ik ervaar na 9 jaar samen te zijn..

Beste Evert.

Ik vind jou zin (stukje)

ALs je in een relatie zit met iemand met ass en je ervaart daarin dat je ondergesneeuwd wordt, dan passen jullie gewoon niet bij elkaar. Ik heb 3 relaties gehad voordat ik iemand vond die wel bij mij past. Iemand die mij accepteert zoals ik ben en die ik accepteer zoals hij is.

Wel heel erg kort door de bocht en zwart/wit.
Ik weet niet hoe lang jij al samen bent met je huidige relatie?
Ik al meer dan 12 jaar.
Ik wist niet eens dat mijn man autisme had hij had nooit een diagnose gekregen ook omdat zijn familie altijd alles heeft ontkent dat er iets loos kon zijn. Met name dat de relatie vorderde begon mij bepaald gedrag op te vallen en uiteindelijk zijn we bij een psycholoog beland die al vrij snel doorhad waar we mee te maken hadden.
of je nou wel of niet past bij elkaar(wij hebben ook veel dingen gemeen) zoals genieten van de natuur en de rust.
Hoe je het ook went of keert(herken ook veel van de verhalen hier van andere vrouwen) in het dagelijks leven zijn er veel dingen die(als ik voor mezelf spreek) moeilijk en vermoeiend zijn. Ik heb bijv een auto immuunziekte waardoor ik snel moe ben. Mijn partner ziet bijvoorbeeld rommel niet(en maakt ook snel rommel) ook huishoudelijke taken moet je constant aansturen of klusjes in huis anders gebeurd het gewoon niet. Ook dingen bespreken vergeet die vaak of afspraken doorgeven(slecht communiceren) en zo zijn er nog tig van die dingen die wel degelijk te maken hebben met zijn autisme,
dat heeft niets te maken met elkaar wel of niet accepteren.
het is logisch dat een partner van die probeert de gaten op te vullen op een duur oververmoeid is.
Jij zegt heel makkelijk dan passen mensen niet bij elkaar en moet je ermee stoppen?
sorry? maar iemand in de steek laten omdat die autisme heeft is denk ik ook niet echt de bedoeling.
Ik weet dat die autisme heeft daardoor begrijp ik dingen ook maar het wil niet zeggen dat ik het af en toe niet behoorlijk zwaar vind lijkt me niet meer dan logisch (en het af doen met klagen vind ik ook nogal bot)
dus in jou optiek vind jij hier alle partners van klagen? misschien moet je eens met ons leven ruilen en dan kijken hoe je erover denkt.
Dat jij een partner hebt gevonden die blijkbaar niet klaagt is alleen maar fijn voor jou maar ook dat kan in de loop der tijd/jaren gaan veranderen.
Ik vind jou opmerking over dat de partners van klagen heel zwart/wit en erg kort door de bocht.

Evert....

Mensen kiezen trouwens niet voor een wel of niet autisme relatie
Mijn man heeft nog maar net een Diagnose(sinds 2 jaar)
je zegt vraag jezelf af of je wel of niet in een Ass relatie wilt zitten
Net of mensen daarvoor kiezen.

Als je al langere tijd bij elkaar bent en getrouwd en er is een diagnose dan zeg je niet... het wordt mij te moeilijk ik stop er nu mee(ik spreek voor mezelf)
Ik heb wel gezegd als dingen niet verbeteren(jaren terug ging het heel slecht) dan stop ik ermee.
De psycholoog heeft ook aangegeven dat ook mensen met autisme gewoon aan dingen kunnen werken.
Mijn man heeft daarom ook therapie gehad en gelukkig zijn er dingen veranderd.
Het zou wel heel makkelijk anders zijn... ik heb autisme dus jij moet je maar aanpassen en alles oke vinden.
Heeft niets met accepteren van iemand te maken.
Mijn man had een zware burnout(kon absoluut geen grenzen aangeven) en was langere tijd ziek allemaal te maken met zijn autisme. Ik kan dan wel gaan zeggen ik accepteer je zoals je bent maar dat is toch wel even andere koek.
Kortom vind echt dat je heel bot en zwart/wit reageert.

Eens met bovenstaande reacties.
In het begin van de relatie merkte ik niet veel aan mijn partner. Dit kwam in loop vd tijd, en nog erger na de geboorte van de kinderen. Om dan maar te zeggen, ik stop ermee, is wel heel makkelijk gezegd. We zijn 12 jaar samen, hebben een huis en 2 kindjes. Ik vind het ook geen klagen als mensen eens hun verhaal kwijt willen. Ik heb ook mijn verhaal hier staan. Dit is om advies te krijgen en mijn hart te luchten bij/van mensen in soortgelijke situaties. Het is heel zwaar om een relatie met iemand met autisme te hebben. Dit betekent niet dat ik hem in de steek laat, maar soms heb ik het wel nodig even contact te hebben met iemand erover. Dat is in mijn ogen geen klagen, maar mijn uiterste best doen mijn gezin samen te houden.

In antwoord op de eerste reactie: ik ben nu 18 jaar samen met hem. En dat ik misschien bot overkom spijt me. Maar ik lees toch echt in alle reacties en verhalen hier 1 rode draad, namelijk: aanpassen. En alhoewel ik denk dat je bij interactie in de samenleving inderdaad rekening moet houden met elkaar, ben ik ook van mening dat je van niemand mag verwachten dat ze zich aanpassen aan de ander. Ongeacht of je nu autisme hebt of niet. Niemand mag een ander "dwingen" zichzelf te verloochenen of anders te zijn dan je bent. En als je verwacht dat een ander zich aanpast aan jouw norm (wederom: ongeacht richting), dan klopt er iets niet. Financien, huizen, kinderen e.d. mogen daarbij geen argument zijn/ingezet worden.

Misschien kan ik het anders uitleggen wat ik bedoel. Ik ben niet alleen autistisch maar ook homo. Als ik 80 jaar geleden had geleefd an had ik mijn seksualiteit moeten verbergen. Misschien was ik dan wel met een vrouw getrouwd. Die dan had geklaagd dat ik haar seksueel verwaarloosde en alleen oog had voor mannen. Dat ik me maar moest aanpassen en moest veranderen. Autisme en seksualiteit zijn beide genetisch en neurologisch (en ook nauw verwant aan elkaar). Als de problemen die je met je partner hebt echt verband houden met autisme dan kun je daar niets aan doen (waarbij ik opmerk dat niet alle problemen die ik heir lees gerelateerd zijn aan autisme).

Sorry Evert maar ik blijf van mening dat je erg zwart-wit denkt
vooral onderstaand stukje. Ik heb meer het idee dat jij je persoonlijk aangevallen voelt.
Ik begrijp ook niet zo goed waarom je op een forum zit waar voornamelijk(in jou ogen klagende vrouwen op zitten)
Ik vind het erg bot en in mijn ogen gebrek aan inlevend vermogen.
sorry maar ik ben het absoluut niet met je eens.
Ik heb meer dan 2 jaar samen met mijn partner bij een psycholoog gelopen en wat jij zegt..... is totaal het tegenovergestelde wat de psycholoog ons heeft verteld.
Je botte reactie (waarvan ik echt vind dat je dat doet) hoort trouwens ook bij autisme.
Jij scheert ons partners van over 1 kam dat wij klagen en zeuren en iemand maar moeten accepteren zoals die is.
Heel erg kort door de bocht vind ik het.
Hoe verklaar je dan dat 1 op de zoveel huwelijken strand met iemand met autisme? Jij hebt trouwens geen kinderen partners van met kinderen hebben het nog moeilijker.
Misschien iets meer inlevend vermogen zal wel fijn zijn.
Jij zegt wij hebben beide geen verwachtingspatroon van elkaar fijn voor jou dat het bij jullie zo werkt maar dat is niet bij iedereen het geval.
Ik zal jou even een voorbeeld geven mijn kan kon door zijn autisme moeilijk grenzen aangeven op zijn werk hij werkte zoveel dat hij erg ziek werd(maanden met problemen gezeten)
Had ik dan moeten zeggen joh jij bent zo dus blijf maar lekker doorwerken met alle gevolgen van dien?
Als mijn man niet naar een psycholoog was geweest was die compleet ingestort.
Onze psycholoog zei het is juist goed dat je grenzen hebt aangegeven en ook jou verwachtingen duidelijk aan hem hebt gemaakt.
Sorry Evert maar ben het echt niet met jou eens.

ben ik ook van mening dat je van niemand mag verwachten dat ze zich aanpassen aan de ander. Ongeacht of je nu autisme hebt of niet. Niemand mag een ander "dwingen" zichzelf te verloochenen of anders te zijn dan je bent. En als je verwacht dat een ander zich aanpast aan jouw norm (wederom: ongeacht richting), dan klopt er iets niet. Financien, huizen, kinderen e.d. mogen daarbij geen argument zijn/ingezet worden.

Aanpassen is trouwens voor beide kanten.
Onze psycholoog heeft duidelijk aangegeven dat iemand met autisme zich ook moet aanpassen aan de partner.
Mijn man bijv maakte altijd een enorme troep in huis vooral met klussen altijd alles zoek)erg chaotisch' en ik kreeg dan alles over mijn heen.
Het lijkt mij dan logisch dat je dat niet allemaal pikt dan kan je wel makkelijk zeggen ja hij is nu eenmaal zo! maar dat is natuurlijk flauwekul.
Ook met afspraken maken of niet doorgeven(heeft allemaal te maken met communicatie) hoort ook trouwens bij autisme mijn man heeft asperger.
Dat zijn dingen die hij anders kan aanpakken en door therapie is dat een stuk verbeterd.
Jij kijkt enkel naar je eigen situatie maar er zijn mensen met lichte klachten maar ook erge klachten.
Misschien moet je eens een dag in onze schoenen staan en dan eens kijken hoe jij er dan naar kijkt.
Niet iedere autist is hetzelfde misschien heb jij het wel in hele milde vorm maar dat is niet bij iedereen het geval.
Simpelweg zeggen ik ben maar eenmaal zo dat kan niet.
Ik hou ook rekening met dingen of met mensen.
Ik kan ook wel iedereen lopen uitfoeteren en zeggen zo ben ik nu eenmaal! maar dat is natuurlijk wel heel makkelijk...
Sorry maar wat jij loopt te verkondigen is haaks op wat een psycholoog zegt.
Heb je al weleens opgezocht (Cassandra syndroom) partners van autisme? zoek dat maar eens op.
en op kruispunt wat er een aflevering overleven met autisme
mannen met autisme en relatie problemen.
Misschien moet je dat eens een keer bekijken.

Ik heb beide reacties gelezen maar ik vond Evert z’n reactie niet per se bot. Meer een andere visie.
Ikzelf heb ook een relatie met iemand gehad met Asperger en heb inderdaad de keuze gemaakt deze te beëindigen. Ik snap de reactie van de vrouwen/Leontien ook heel goed: als je er eenmaal in zit kun/wil je deze niet zo maar beëindigen, en ook degene met Asperger moet leren zich wat aan te passen.

Maar Evert z’n punt snap ik ook: aanpassen tot in den treure, of je hele leven ongelukkig blijven is ook niet de bedoeling. Volgens mij is dat zijn punt. Ik vond het nergens bot, maar op zich een goede inbreng wat je over na kunt denken. Iedereen mag hier zijn verhaal doen, en het hoeft volgens mij geen welles nietes te worden.

F....

Mensen denken altijd dat het zo simpel is om een relatie stop te zetten en ik vind nog altijd in voor en tegenspoed.
Tenzij mijn partner iets doet wat echt niet door de beugel kan dan is het klaar.

Je kiest niet voor een partner met autisme... toen ik heb leerde kennen had mijn man niet eens een diagnose.
Maar bepaald gedrag begon erg op te vallen pas een aantal jaar geleden kwam de diagnose.(na diverse problemen) en toen ik op een duur in zak en as zat.
Zijn familie heeft altijd alles ontkent zit zogenaamd geen autisme in de familie maar allemaal vertonen ze hetzelfde gedrag. Zelfs toen mijn man de diagnose kreeg werd er vreemd op gereageerd.
Ik vind niet dat je iemand zomaar in de steek laat natuurlijk als je depressief gaat worden en dat blijft zo dan wordt het een ander verhaal maar scheiden is ook weleens lijden.
We hebben een hondje die enorm aan ons beide gehecht is,we hebben alles hier opgebouwd en vanwege autisme alles te verbreken vind ik nogal wat.
Als mijn man vreemdgaat of liegt dan vind ik dat nog een ander verhaal........ als er zoiets gebeurd ja dan is het klaar natuurlijk.
Ik heb ook mijn grenzen.
maar mensen denken allemaal nogal simpel over scheiden ow gaat het even niet lekker dan maar scheiden.
Je trouwt niet zomaar en je gaat ook niet vanwege problemen meteen alles opzeggen.

Het is heel typisch voor mensen met ASS om heel zwart-wit te denken. Dat doe ikzelf ook. Maar ik ga zeker niet akkoord dat we geen moeite moeten doen om ons aan te passen.
Ook bij mensen zonder ASS moet er moeite in een relatie gestoken worden en moeten er compromisen en afspraken gemaakt worden.
Het belangrijkste bij een persoon met ASS, ik mijn geval althans, is om heel duidelijk te communiceren, duidelijke afspraken te maken en ook uit te leggen waarom.
Ik ben 15 jaar samen met mijn partner en we hebben amper conflicten. We praten vroeger iedere week over de zaken waar we die week moeite mee hadden en keken dan hoe we ze het best kunnen oplossen voor beiden. Tegenwoordig is dat nog amper nodig omdat alles gewoon duidelijk is.

Lastig om op je verhaal te reageren omdat je maar heel weinig vertelt. Heeft je vrouw redenen hiervoor? Ik vraag me af of ass daar nou specifiek de reden voor is. Lijkt me meer een relatie probleem.
Het is niet normaal om 19 maanden al geen intimiteit te hebben in een relatie. Je komt over alsof je het maar een beetje accepteert. Vindt jij jezelf ook genoeg waard om liefde te krijgen? Ik zou wat meer voor jezelf opkomen. Een goede reden en een goed gesprek van haar kant (en eventueel hulp) is wel het minste wat je kan vragen.

Ik zou zeggen neem contact op met het NVA, Nederlandse Vereniging Autisme, zij hebben veel expertise en ervaringsdeskundigen ook zijn er bijeenkomsten bv voor de partners van, voor familieleden etc. Ook zijn er contactpersonen die telefonisch bereikbaar zijn voor gesprekken bv.
Sterkte ermee!
Yvon

Hoi Erik,

Wat naar om te horen dat je zoveel problemen ervaart met je kinderen. Juist in de eerste kinderjaren wil je kunnen genieten van ze. Uiteraard zal je dat ook doen, maar het baart je tegelijkertijd natuurlijk ook zorgen. En ja, al dat gevecht onderling daar word je ook niet vrolijk van. Misschien kun je meerdere onderwerpen tonen aan je zonen om te kijken waar hun interesses wel liggen. Of misschien zijn het bordspellen die fysiek moeten gebeuren waarbij ze om de beurt iets moeten doen zoals een mens-erger-je-niet of hele specifieke onderwerpen die dus juist over het hoofd altijd gezien worden. Houd het niet bij het eenvoudige of het voor de hand liggende zoals computer spellen maar kijk ook naar het kosmologische of planeten of allerlei dieren of technische dingen het maakt niet uit gewoon om te kijken waar ergens een interesse zou kunnen liggen en daar je kind in te stimuleren. Hebben ze al muziekinstrumenten in handen gehad of houden ze van bepaalde muziek, allerlei dingen waar je naar kunt kijken die zouden kunnen helpen de juiste interesses voor ze te vinden waar ze in op kunnen gaan wat juist hun zal laten uitblinken in dingen waar anderen niet goed in zijn of wat anderen nooit zouden willen doen. Het zijn soms de meest rare dingen die kinderen met autisme leuk vinden, maar als je het eenmaal gevonden hebt dan ben ik er zeker van dat je kinderen meer rust vinden in hun obsessie/passie, maar ook jij en je partner meer rust en je houdt uiteindelijk overigens ook meer tandvlees over zonder alles weg te hoeven bijten.

Hallo Marja,

Ik herken dezelfde problemen in mijn dochter van 7 jaar oud. Ze heeft hoogstwaarschijnlijk last van ADD, waarbij ze de hyperactiviteit wat mist, maar wel net zoveel gedachtes en net zo snel afgeleid raken als iemand met ADHD. Het is dus wat minder zichtbaar.

Het probleem is dat herhaling niet perse gaat werken omdat het een soort van 'overvraging' is voor je kind. Daardoor raken ze het overzicht juist kwijt, maar ook de informatie blijft niet in het brein zitten en gaat gemakkelijker verloren.

Wat belangrijk is, is dat de leraren op school er bewust van zijn dat ze je zoon bijvoorbeeld niet bij een raam neer moeten zetten of spullen op de tafel van hem moeten laten liggen zodat hij afgeleid kan raken.

Maar ook dingen als dezelfde plek altijd hebben, zodat ze meer houvast hebben, routine, structuur e.d. kan veel helpen. Hem plaatsen naast een persoon waar hij veel mee praat of goed mee overweg kan is ook niet altijd de beste manier.

Hoewel je kind lijkt te falen, zijn ze vaak veel intelligenter dan de kinderen die wel goed mee komen. Ze hebben alleen een andere manier van leren, vaak door middel van patroonherkenning of beelden in plaats van letters op papier.

Meerdere voorbeelden benoemen om iets uitgelegd te krijgen aan je zoon kan helpen bij te dragen hem dingen gemakkelijker te begrijpen en ook daadwerkelijk vast te houden in zijn brein.

Kijk hoe je zoon zelf dingen wilt proberen op te lossen en ondersteun daar waar nodig maar probeer niet op jouw tempo hem dingen te leren want dat zorgt juist voor een afkeer.

Wat ik ook vaak merk is dat het moeilijk is om dingen uitgelegd te krijgen omdat ze juist zo 'dromerig' zijn. De hele dag kunnen ze al op school uitkijken naar hetgeen waar ze in geïnteresseerd zijn.

Zorg ervoor dat er zo min mogelijk in het hoofd van je kind zit of probeer het plannen van afspraken waar je hem van op de hoogte stelt te beperken. Uiteraard is het leuk om uit te kijken naar leuke dingen, maar als dat door blijft gaan tot het moment daar is dan vormt dat een groot probleem omdat nieuwe informatie niet binnengelaten wordt.

Ik kan er nog lang over doorgaan met inzichten zonder dat het perse de waarheid is maar hoop dat deze informatie je een beetje kan helpen. Elk persoon is anders dus alles wat hierboven staat hoeft niet van toepassing te zijn op je zoon.

Ik heb zowel een relatie gehad met iemand net borderline en iemand met autisme en er is een wezenlijk verschil. Degene met borderline was enorm van het aantrekken en afstoten, wat me jaren terug in een burnout heeft doen belanden.

ASS is echt anders en jou verhaal doet me denken aan hoe mijn huidige partner gediagnosticeerd is. Voordat ze bij ASS aankwamen werd ze voor OCD behandeld en dat had voornamelijk een slechte invloed op haar. Nu zeg ik niet dat de diagnose bij jullie mis is, maar een sexond opinion kan geen kwaad als je het gevoel hebt dat deze niet klopt.

Maar bovenal, probeer de ruimte voor jezelf te vinden/krijgen/houden. Je bent een goed mens en verdient ook je eigen leven!

Ik zou graag meer van je lezen.... Dus als je verder wilt gaan in je gedachtestroom dan volg ik het graag. Ik herken er veel in

Bedankt voor je reactie. We zijn inmiddels meer dan een maand verder en vertoon nog altijd erg obsessief gedrag waardoor ik mezelf beperk de belangrijke dingen gedaan te krijgen. Ik kan uren voor me uitstaren naar een beeldscherm zonder wat te doen.

Urenlang nadenken over hoe ik dingen kan of zou moeten doen zonder iets ervan uit te voeren. De onopgeloste zaken die ik in mijn hoofd al liever opgelost had gezien, die veroorzaken chaotische gedachten waarbij je alle kanten opschiet.

De autisme is eigenlijk een soort van probleem gaan vormen naarmate er meer problemen in de samenleving kwamen. Dat was begin 2020 met de coronacrisis.

Ik denk dat heel veel mensen met autisme er last van hebben, of ze nou het 'complotdenker' gedrag hadden of juist in alles mee gingen om weg te kunnen blijven kijken om geen nare obsessieve gedachtes te krijgen, iedereen wordt geraakt.

Nu is het de truc om daar op de juiste manier mee om te gaan en alle informatie die je krijgt, weer om te zetten in nuttige informatie waar je wat aan hebt. Alle puzzelstukjes bij elkaar zoeken om die puzzel compleet te maken. En weet dat die puzzel op elk ogenblik ineens een stuk meer stukjes nodig kan hebben.

En ook dat verandert, het is alsof je in dat grijze gebied blijft, nooit zwart of wit, tenzij je met alle zekerheid alles al hebt onderzocht en voor jezelf hebt vastgesteld dat het de waarheid is en de realiteit zoals je die ziet, ook daadwerkelijk de werkelijkheid is.

Dag Rik, bedankt voor jouw tekst.Ik vind het wel fascinerend en het doet me wat in het hoofd kijken van mijn vriend.Ik lees dezelfde gedachten sprongen.Ik zou je wel iets willen aanraden: Vipasana meditatie, dit is een 10.daagse stiltemeditatie waarbij je adh van een techniek je geest ( die steeds denkt)leert stilleggen en dat je je gedachten en je lichaam leert observeren door de waarneming van sensaties (zintuiglijke).Ons lichaam is eigenlijk een electrisch geladen netwerk maar door de cst gedachtes van onze geest en het spel van ' craving and avortion' worden wij blind voor deze waarneming. Moest je dus eens jouw gedachten willen stilleggen, daar wordt je dus begeleidt en na 10 dagen voel je je een stuk lichter.vriendelijke groeten en succes !

Sorry maar ik zou dit laatste absoluut niet aanraden voor iemand die nog nooit/weinig meditatie heeft gedaan! Althans niet gelijk voor 10 dagen!
Er zijn mensen die dat ineens gingen doen en moesten worden afgevoerd naar de ggz, want als je dat niet gewend bent kun je hartstikke gek worden. Zoiets moet je rustig opbouwen met af en toe eens gaan zitten om je mind rustig te krijgen. Rustig aan beginnen hoor als je met meditatie begint. Geen 10 dagen achter elkaar!

Helemaal eens met de anonieme reactie van 24-02-2023, hoewel "hartstikke gek" misschien te dramatisch is. Als meditatie je aantrekt, dan is dat prima, en je kan er heel veel aan hebben, maar rustig aan beginnen en rustig opbouwen. Vooral als je psychologische problemen hebt, maar eigenlijk beter voor iedereen. Dit van iemand met asperger / ASS die al bijna 50 jaar yoga en meditatie beoefend.

Het lijkt er op dat je focus erg intern is. Je verhaal gaat eigenlijk nergens over. Ik vind het altijd apart dat mensen die zichzelf als slim beschouwen eigenlijk geen slimme dingen doen, maar wel beweren dat ze een hogere intelligentie hebben. Alsof veel nadenken een bepaalde vorm van intelligentie is... Nee, het zou eerder trauma kunnen zijn, iets uit je jeugd, een slechte ontwikkeling en verbinding met een ouder die kinderen zo nodig hebben op die leeftijd. Veel nadenken kan een copingmechanisme zijn, veel praten ook.

Je kunt beter nadenken over of de gedachten wel echt belangrijk zijn. Ze zijn er en ze gaan maar door, maar als je er niets mee doet(anders dan nadenken) of de ideeën die je hebt niet uitwerkt, tellen ze ook niet. Je kunt jezelf wel heel slim vinden of denken dat je briljante gedachten hebt, maar eigenlijk is het niets. Gedachten zelf zijn niets. Breng de focus meer naar buiten toe, denk bijvoorbeeld aan mindfulness, in het hier en nu zijn, aandacht naar wat je doet in plaats van wat je denkt. Het zijn bij je kinderen is veel belangrijker, anders komen ze dingen tekort. Heb je wel nagedacht over welk effect jouw gedrag op bijvoorbeeld je kinderen kan hebben? Gedrag komt voort uit je gedachten.

Ik vind het trouwens ook altijd grappig (ik heb zelf een autistische vriendin) dat mensen in het spectrum altijd heel egoïstische gedachten lijken te hebben; ‘’mensen met Asperger voelen zich altijd onbegrepen of anderen lijken me niet te willen te begrijpen'. Maar het is eerder andersom; mensen met autisme zijn zo met zichzelf bezig dat ze zich niet kunnen inleven in hoe anderen zich voelen of doen, eigenlijk is het een one-way street. En mensen houden niet van egoïstische mensen. Bij mijn vriendin gaat het ook altijd alleen maar over haar.

We zijn allemaal maar ongeveer 80-100 jaar op deze aarde als we geluk hebben, we zijn maar een mier tussen de andere mieren. Het maakt allemaal geen reet uit, jou bestaan maakt geen reet uit (alleen voor je nabestaanden) Als je maar een goed persoon bent. Je bent totaal niet uniek. Je bent voortgekomen uit een klompje cellen en meer ben je ook niet. Deze denkwijze zorgt ervoor dat je op een eiland komt qua gedachten, en dat mensen je dan inderdaad 'niet begrijpen'. Want wat is er zo speciaal aan jou? Wat verrijk jij in bv mijn leven? Of in anderen hun levens? who are you?

Klinkt alsof alles om jou draait, terwijl je onbelangrijk op je zolderkamer zit te zijn. Wat als de dingen die jij denkt en zegt echt waar zijn zeg je? Wat maakt het uit? Hebben jouw woorden of gedachten iets veranderd of uitgemaakt? Je onderbreekt mensen en je zorgt ervoor dat alles goed is onderbouwd met argumenten. Oke leuk, maar wat als de ander dat niet vindt? En dan heb je dat zo mooi gezegd tegen de ander, die lekker verdergaat met zijn leven. Wat heeft dit dan voor meerwaarde? Heel je verhaal gaat echt nergens over. Ik lees dit nu als een totaal vreemde, ik heb hier niets aan, tijdverspilling. Maar wat ik wel graag zou willen weten, is of mensen met autisme wakker geschud kunnen worden. Dat als iemand ze vertelt dat ze helemaal niet belangrijk zijn en alles wat in hun hoofd gebeurt ook niet, of dat dan iets uitmaakt. Dus mijn vraag aan jou, als ik zeg dat je niet belangrijk bent en je gedachten ook niet, wat doet dat dan met jou? Zet het je aan het denken (ha ha) of wordt je er boos van? Vind je dat ik een punt heb, of blijf je bij je eigen punten? Daar ben ik nou echt benieuwd naar. Zijn jullie (met autisme) in staat van gedachten te veranderen?

Ik zal je ook zeggen dat niets klopt en het ook geen reet uitmaakt of het klopt. Want je gaat straks (wij allemaal) ineens dood, en dan heb jij je alleen maar druk gemaakt over of het wel of niet klopt. Ik veroordeel je trouwens niet, ik vind t interessant om te hebben over hoe het werkt bij jou. Maar ook hoe ik beter kan omgaan met mensen met autisme in mijn leven.

Je zegt dat je veel tijd hebt verspild aan nadenken, maar ondertussen zeg je ook dat je meer over het nadenken wil nadenken om jezelf te leren kennen. Wat maakt dat uit, en voor wie? Het gaat nergens over en het gaat geen meerwaarde hebben voor niets of niemand, en ondertussen verspil jij je tijd aan iets dat nooit gaat uitmaken. Wil je iets fixen? Moet je iets verbeteren? En waarom? Moet jij een soort messias zijn die overal een antwoord op heeft? Ben je heel goed in je werk? Of houden je kinderen en je vriendin dan meer van je? Zolang het allemaal in je hoofd afspeelt, boeit het geen reet.

En waarom, als er een probleem zich voordoet, moet je gelijk een oplossing en een antwoord klaar hebben? Mag je niet zeggen: daar ga ik eens over nadenken en een oplossing zoeken op het moment dat het zich voordoet? Is dat niet veel praktischer? Is dat niet ook veel betere tijdsbesteding? Dit is toch zonde van je tijd hoe je nu door het leven gaat?

Als je kinderen vragen hebben, zeg dan: "Hey, goede vraag, daar ga ik eens over nadenken." Maar als je iets niet weet, is dat ook helemaal oké. Dan zeg je: "Ik weet het niet'' Er zijn genoeg andere manieren en mensen op aarde waar ze het antwoord wel kunnen krijgen (again youre not special), of je gaat samen kijken wat het antwoord is. Of misschien doet de vraag er totaal niet toe. Geen antwoord hebben is ook helpen. Een knuffel is ook een antwoord. Er zijn voor je kinderen, ongeacht het 'goede antwoord,' is veel belangrijker."

Ga jij alle wereldproblemen oplossen? echt? Wie gaat daarvan profiteren? Je bent maar een mier op deze wereld. Nobody cares about you, behalve je gezin vriendin, familie en vrienden. Misschien je werk, maar dat leidt uiteindelijk terug naar jezelf en je gezin, voor het huis dat je moet betalen.

Je zegt veel te weten te zijn gekomen, maar wat heb je met al die info gedaan? Behalve dan afgezonderd in je kamer zitten en je gezin missen, etc. Je gedachten stoppen niet, en je bent bezig met wereldproblemen oplossen. En? Heb je de wereldleiders al verteld hoe het zit? Heb je enige vooruitgang geboekt in het veranderen van de wereld en de problemen? Nee toch? Dan maakt het geen reet uit. Niemand ziet het of boeit het. Mooi dat je een oplossing hebt bedacht, maar als je niet in een positie zit om echt dingen op te lossen, is het allemaal worthless. Leef voor jezelf En de dingen die echt belangrijk zijn in jouw leven, zoals je gezin, genieten van de zon, en wat je hebt bereikt, maar dat zie je wrs niet meer. Ga maar eens nadenken over het nut van jouw nadenken. Kom tot de conclusie dat het allemaal geen reet uitmaakt wat er in je hoofd gebeurt. Bekijk het leven vanuit een punt dat je straks in je graf ligt, en wie gaat je dan nog herinneren? Dat jij claimt intelligent te zijn telt alleen als dat ook echt bewezen is en grootsheid met zich meebrengt. Intelligent zijn op een zolderkamer is geen prestatie. Je verdoet je tijd, het brengt je nergens (misschien dat je vriendin bij je weggaat en de kinderen meeneemt) en je blijft straks alleen achter blijft.

Er is geen puzzel compleet te maken. Er is namelijk niets. Niemand gaat je begrijpen als je het opdringt, iedereen heeft zijn eigen leven. Dat is iets aan jou om te begrijpen; Nobody cares. Dat ik nu deze moeite neem om dit naar jou te typen, zegt iets over mij. Had het net zo goed niet kunnen doen. Maar ik vraag me echt af, wat het met je doet als ik zeg dat je helemaal niet belangrijk bent en jouw gedachten er ook niet toe doen. Wat maakt het uit als iemand dommer is maar wel veel gelukkiger dan jij? Dommer maar veel meer uit het leven haalt, en uiteindelijk als je oud bent en bijna in je graf ligt, die mensen veel gelukkiger terugkijken op het leven dan jij. Jij bent waarschijnlijk nog bezig met waarom en hoe zit het nou? Denk je echt dat uitleggen aan iemand dat jij slimmer bent iets toevoegt aan hun leven? Het zal ze 'krenken,' zeg je maar omdat ze denken wat een rare man is dat, en kijk hem nou op zijn zolderkamer, ik ga lekker verder met mijn leven joejoe. En ze denken geen seconde meer aan jou. Wat heb je dan bereikt?
Je tekst is lang en oninteressant, voegt niets toe aan mijn leven bv. Je bent geen boeiend persoon, hebt mij geen interessante inzichten gegeven. Alleen complex en irritant in mijn ogen. Het enige wat ik zie is dat je je leven vergooit. Dat is iets wat ik wel vind en geleerd heb in 35 jaar tijd: het maakt allemaal geen reet uit. De zon komt op en gaat onder, meer is er niet. Mooi eigenlijk. Ik heb een idee voor je: bestudeer filosofie. Anyway, het leven draait niet om jou en gaat gewoon door zonder jou, behalve je gezin en kinderen, die zijn het allerbelangrijkst. Wat is geweest, is geweest, maar zij zijn de toekomst. En wie wil jij zijn in hun ogen? Hoe wil je dat zij jou herinneren? Ik ben blij dat je aan het einde van het verhaal toch even je kinderen noemt en voor ze klaarstaat. Go with the flow, zie het als een wildwaterbaan en who cares waar het heen gaat, als je maar fun hebt. Voor je het weet lig je in je graf.

Als ik dit zo lees vind ik dit wel heel erg heftig.
Mijn man heeft autisme maar als ik ziek ben helpt hij me wel.
Als mijn man me zal verlaten terwijl ik zou creperen van de pijn dan was ik denk ik echt ontploft.
zal waarschijnlijk einde zijn van de relatie.
klinkt misschien wel confronterend maar jij cijfert jezelf weg.
iemand die niet eens je kan bijstaan bij ziekte dat vind ik toch wel het toppunt van over je grenzen laten gaan.

Vind dit ook eerder narcistisch dan dat het iets met autisme te maken heeft.
je hebt ook gewoon mensen die geen diagnose hebben maar gewoon respectloos zijn ik vind dit echt respectloos.
Heb ooit eens van mijn psycholoog gehoord... je kan wel autisme hebben maar wil niet zeggen dat je daarmee je gedrag altijd kan rechtvaardigen en alles kan maken.
Als iemand mij bij ziekte zal laten vallen dan was het toch vrij snel klaar.

Wat naar voor je! En ik snap dat je nog een beetje in die fase zit van: huh klopt dit nou wel of niet. Dat heb ik ook lang gehad.
En ik weet ook niet precies hoe die communicatie ‘s nachts is gegaan, maar ik herken wel dat ze dan gewoon afstand nemen als het moeilijk wordt.
Een heel ander voorbeeld hoor maar ik weet nog een keer dat mijn ex mij appte hoe het ging. En ik zei: mijn band is lek dus ik ben aan het lopen met mijn fiets! (Ik was ergens gestrand)
Hij appte terug: balen lief! Rest van de dag niks meer gehoord. En dan denk je: huh? Maar het is gewoon niet normaal. Missen van inlevingsvermogen. Je zou dat dan helemaal voor moeten kauwen van: nu verwacht ik dit, nu verwacht ik dat etc. Wil je dat?
Denk goed na voor je er helemaal met je hart in zit. Sterkte en je bent niet alleen hoor meid.

Dank voor jullie reacties!
Ik herken zeker dat verhaal van de lekke band. Maar ook de andere reactie dat je ook gewoon respectloos kan zijn ipv iets van autisme te hebben. Maar na een paar dagen samen naar zee te zijn geweest, weet ik wel zeker dat het autisme is. Ik merk van mezelf dat ik geen energie meer heb om te reageren. Ik kruip in mijn cocon en ga even herbronnen de komende tijd. Hopelijk vind ik dan ook daar rust maar ook de moed om te breken met hem.
Alvast bedankt om te luisteren!

Na 23 jaar huwelijk was mijn energie helemaal weg. En kwam ik erachter dat alles wat ik ging lezen over autisme volledig in ons beeld paste. Toen ben ik aan mezelf gaan werken en veel contact gehad met het NVA daarna een geweldige coach gevonden die bekent was met het autisme en ik ben na een jaar helemaal weer mezelf. Ik weet nu zijn handleiding en durf Mn eigen grens aan te geven. De keus is vrij simpel of je gaat weg of er aan werken als er nog hoop is. Veel sterkte

Hoi lieve May,

Wat lastig! Het leven is niet eerlijk, en ik wens je veel troost en liefde en vriendschap toe.

Een hoopvol verhaaltje van mijn kant: ik heb heel lang gezocht naar mn huidige vrienden (met ook dagelijkse tranen), maar nu heb ik toch een fijn resultaat. Ik ben vrienden met heel sociale types die sterk in hun schoenen staan, zij kunnen de double empathy gap makkelijker overbruggen. De bonus is dat ze vaak toffe dingen meemaken, dat ik heel trots op ze ben en me vereerd voel dat ik juist door het anders zijn met hén bevriend ben geraakt. Nog even geduld, blijf zoeken. Anders zijn heeft ook echt voordelen.

Anders is niet alleen. Veel andere mensen met ASS of adhd of die hoogbegaafd zijn maken makkelijker met mij (zij zijn ook al anders) en dan kunnen we elkaar ook snel en goed begrijpen. Bij sommige hobbies of studies zijn we zelfs in de meerderheid!

In de tussentijd: soms zul je moeten dealen mensen die dat anders zijn maar gek vinden. Dat ligt eigenlijk vooral aan hen, maar als ze in de meerderheid zijn is het wel zuur. Werk niet té hard om van hen je vrienden te maken, maar zoek door naar de juiste mensen.

Als ik verdrietig ben helpt het me om toffe activiteiten te doen, waarbij sociaal contact niet op de eerste plek staat. Of om sociale video's te kijken, bijv. collabs op yt, dan voel ik me toch minder alleen.
Je frustraties uittypen en met anderen delen helpen mij ook vaak, wat goed dat je deze post maakte. Veel liefs!

Ik herken heel veel van wat je schrijft. Ik ben zwanger van de tweede en vraag me af wat voor effect zijn gedrag op onze kinderen gaat hebben (en hoe ik dit zoveel mogelijk kan beperken door woord en uitleg te geven). Het poetsen van het gezichtje van onze dochter kan het begin zijn van een stortvloed aan commentaar en verwijten (ik ben geen goede moeder, geen goede vrouw enz. enz.) Daartegenover staat steeds minder wat ik fijn vind aan mijn partner. Het voelt voor mij vaak alsof ik nu al 2 kinderen heb en ervaar ruimte en rust als hij niet bij me is. Ik kom zelf uit een gebroken gezin en wil dit voorkomen voor mijn kinderen. Mijn partner erkend zijn problemen niet of doet er laconiek over. Bij jou partner lees ik dit besef wel terug. Ontbreekt het aan stappen of is de stap naar hulp inmiddels gezet?

Herkenbaar. Hoe loopt het nu bij jullie?

Heftig verhaal hoor! Nu is iedereen met autisme uiteraard anders.
Maar in dat geval lijkt het me supermoeilijk en kan ik me je verdriet heel goed voorstellen.

Zelf heb ik ADHD en sta ik op een wachtlijst voor behandeling en ook onderzoek autisme. Maar het gaat hier om een lichte vorm omdat ik tegen bepaalde dingen aanloop en daarnaast herken ik me niet in die dingen die boven worden omschreven.

Maar ik snap volkomen dat de situatie erg moeilijk is. Ik wil jullie veel sterkte wensen met het vinden van een goede oplossing.

Ik leef met je mee.......
Ik weet hoe zwaar het is(en ik heb niet eens kinderen) dus voor mij zal het minder zwaar moeten zijn.
heb bewust geen kinderen genomen want we kwamen er vrij snel achter dat mijn man autisme had. Mijn man het het over kinderen maar ik twijfelde heel erg en toen we bij de psycholoog zaten en ik hoorde autisme heb ik daarna de knoop doorgehakt geen kinderen. Ik hoorde van de psycholoog(zij had zelf ook relatie met man met autisme) dat je vaak helaas ziet dat als er kinderen komen veel van de verantwoordelijkheid komt op de schouders van de partner met geen autisme.
Ik leef heel erg met je mee ik weet hoe het is.
Mijn man voordat hij hulp kreeg had ook vaak last van dat zijn emmer overliep en heel erg onredelijk was.(ook boze buien)
Het enige dat ik je kan aanraden praat erover met andere mensen die je vertrouwd en schaam je vooral niet en ga naar de huisarts vertel je verhaal.
waarschijnlijk wordt je doorgestuurd dan naar een psycholoog en dan kan je daar alles op een rijtje zetten.
Heel veel sterkte!

Zo erg, het zou mijn verhaal kunnen zijn ,.ik ben ook de boosheid en het voortdurend op de toppen van je tenen lopen beu. Het langdradig vertellen, het altijd beter weten, de schuld altijd op een ander steken, totaal geen zelfinzicht en volgens hem al zeker geen ASS. Ikzelf zou willen scheiden maar dat ziet hij niet zitten, want ja waar moet hij naartoe ...dan kan hij echt dreigend worden en dat wil ik de kinderen niet aandoen. Nu heb ik hem voorgesteld op aanraden van een psychiater om medicatie te nemen nl. Risperdal. Het maakt de Boze buien iets meer hanteerbaar maar het is een dagelijks gevecht om het hem ook te laten innemen...

Beste Maria

Vind het heel naar om te lezen dat jij je zo rot voelt.
het is een moeilijke situatie.
Momenten dat je steun nodig had kreeg je die niet en dat is erg eenzaam.
Ik heb geen kinderen wel een bewuste keuze.
Ik kwam er al vrij snel achter dat mijn man autisme had en is uiteindelijk ook bij psycholoog beland.
Ik heb bewust geen kinderen genomen omdat ik wist dat waarschijnlijk alle zorgtaken om mijn schouders terecht zal komen en ik veel alleen zou moeten doen dat wilde ik niet.
Toch is het afscheid nemen van het feit dat je nooit kinderen zult krijgen.
Ik begrijp dat het een verdriet veroorzaakt als je graag kinderen had willen hebben.
Er zijn eigenlijk heel wat opties,opties waar ik zelf natuurlijk ook mee bezig ben geweest.
Wil je zo op deze manier blijven leven en kan je dit aan?
probeer goed voor jezelf te zorgen en bij je grenzen te blijven.
Je hebt altijd de kans om eruit te stappen als het echt niet meer gaat en een nieuw leven te beginnen.
Geef jezelf de tijd om na te denken over bepaalde belangrijke punten.
Ik zie ondanks het moeilijke gedrag nog steeds de positieve punten aan mijn man maar als het alleen ellende zou zijn of gaan worden dan moet je soms echt voor jezelf kiezen.

Wat ik als tip heb.... stel jezelf voorop wat wil jij?
waar wordt jij gelukkig van en heb je nog vertrouwen in je relatie?
Wil je zo doorgaan en kun je zo doorgaan?
zijn vragen waar jij alleen zelf antwoord op kan geven.
Zorg goed voor jezelf heel erg belangrijk.

Erg herkenbaar. Inmiddels kan ik zeggen dat ik het jammer vind dat ik geen kinderen heb, maar dat ik blij ben geen kinderen met HEM te hebben. Want dan had ik alles in mijn eentje moeten doen, en in feite 2 kinderen gehad ipv 1.
Ik vraag me met enige regelmaat af of ik niet beter af ben in mijn eentje, maar dan gaat het weer een tijdje goed etc. voordat het gedonder weer begint. Vooral het egocentrische gedrag is moeilijk, en dat hij geen hulp wil. Nee, want HIJ heeft nergens last van, zegt ‘ie dan. Het zelfinzicht ontbreekt dus ook nog.

Ik heb mijn eigen hobbies en clubjes waar ik ontspanning uit haal en mensen ontmoet; dat vind ik erg fijn. Wat anderen al zeggen, het is belangrijk om goed voor jezelf te blijven zorgen!

Herkenbaar Ik blok hem ook af omdat ik anders gek word van zijn lange redeneringen. Leuk vindt hij dit niet maar het is voor mij zelfbescherming.

zeer herkenbaar.
Mijn man heeft autisme,maar zijn familie vertonen ook erg veel symptonen van autisme.(vaak is het ook erfelijk)
die mensen praten ook alleen maar over zichzelf en luisteren erg slecht.
Als ze ziek zijn moeten ze de volledige aandacht hebben maar als een ander iets mankeert luisteren ze helemaal niet en tonen weinig belangstelling.

Heb meerdere malen uitleg gegeven maar ze begrijpen het probleem niet.
Blinde vlek.

Inmiddels zie ik deze mensen ook niet meer.
waren op een duur zoveel problemen ik kon er echt niet meer tegen.

Mijn ervaring is of je het nu netjes uitleg geeft of boos wordt het komt gewoon niet aan.
Vind het moeilijk om advies te geven maar begrijp je probleem!

Mijn tip ga op zoek naar een coach die bekent is met het autisme. Ik ga naar een coach in delft en voel me stukken beter en ze geeft je zoveel energie en daardoor is onze relatie stukken beter geworden , omdat ik nu zijn handleiding weet maar vooral mijn eigen grenzen kan aangeven .
Veel sterkte

Zoek alsjeblieft hulp in je omgeving. Niemand verdient het om verdrietig te zijn zelfs al heeft je man pdd-nos. Zoek steun ...veel sterkte

Herkenbaar. Ze hebben weinig of geen empathie. Zoek idd hulp blijf hier niet alleen mee zitten.

Ik vrees dat je toch een volgende stap zult moeten zetten. Kan je ergens naartoe met de kinderen. Samen onder 1 dak wonen op deze manier lijkt mij niet haalbaar. Zoek steun in je omgeving, vindt een eigen plek voor jou en de kinderen. Ik wens jou veel sterkte!

sorry praten kan ik goed in Engels maar schrijven wat minder..

Ik kan me voorstellen dat het voor jou ook lastig is
je anders voelen bij mensen en je niet echt thuis voelt bij andere mensen.
Ik kan me ook voorstellen dat het frustrerend is dat relaties (ook voor jou) niet alleen voor partners van moeilijk verlopen.
Het is ook eigenlijk iets waar je niets aan kan doen.
Autisme is ook niet zomaar wat.
Ook erg om te lezen dat je vader je een kluns vond en je dat kreeg te horen.
Ik hoop dat ondanks je diagnose en autisme je een goede weg weet te vinden in het leven.
Heel veel geluk en succes met alles!

Oh wat jammer datje niet hier in de buurt woont. Ik heb een lieve en leuke zoon van 20 jaar en hier precies hetzelfde… gun hem goede contacten en een fijne vriendin, zou zijn leven zoveel gemoedelijker maken.
Alle goeds!

Hier een gelijkaardig verhaal. Ook een dochter van bijna 20, normaalbegaafd en pas 2 jaar geleden de diagnose gekregen. Ze is ook op zoek naar vrienden bij wie ze zichzelf kan zijn, maar vind ook niet direct een forum. Misschien kunnen onze dochters in contact komen met elkaar?

Mijn dochter van 20 wil juist niet inzien dat ze pdd nos heeft. Wij willen haar graag laten inzien dat het prima is dat ze het heeft.
Ze wil dat niemand het weet

Mijn dochter is 19 jaar en heeft ook pas 2 jaar de diagnose gekregen. Geen vrienden . Ze sport graag en is dol op dieren. Miss kunnen onze dochters samenkomen

Hallo Cindy, hier is interesse bij mijn dochter om in contact te komen.

Misschien is het een idee om iets in deze trant te zeggen:
'Wij zien dat het de laatste tijd minder goed met je gaat. We willen je graag steunen en er voor je zijn, maar we merken dat je gesloten hierover bent. Wéet dat wij er altijd voor je zijn en dat je naar ons toe kan komen als je dat nodig hebt.' Je kan ook iets zeggen als:
'Wij hoeven ook niet te weten wát er aan de hand is, maar als je iets nodig hebt waarmee wij je kunnen helpen laat het ons weten'.

Daarnaast is het misschien goed om (eventueel samen met hem) een lijstje met vertrouwenspersonen op te stellen met wie hij contact kan leggen als er iets is. Soms is het lastig om iets te delen met je ouders en makkelijker om dit met een vriend/vriendin of andere bekende te doen. Zet hier dan ook meteen contactgegevens neer voor de echte nood (zelfmoordpreventie website bijv).

Dankjewel voor jouw reactie. Ik ben van plan om die af en toe te lezen als het moeilijk gaat...Ik neem zeker de tips mee! Dankjewel!

Hoi, ik kan de eerdere tip niet lezen dus misschien ter overvloedde:

1)misschien kun je de situatie omdenken. Dat anderen dan jullie beide weinig last hebben van zijn ASS betekent niet dat het om 'licht' autisme gaat. Het kan wel degelijk een heel ingrijpend fenomeen zijn, waarbij je serieus over belasting/verdeling nadenkt
2) schakel hulp in! Van huishoudelijke hulp tot boodschappen bezorgen tot close vrienden bij wie hij ook af en toe zijn verhaal kwijt kan.
3)sluit een compromis: misschien kan uw man niet de boodschappen halen (supermarkt =veel prikkels) maar wel de spullen sjouwen? Misschien kun je aangeven: ik heb 15 minuten de tijd om je probleem te bespreken, daarna niet meer. Of: wil je er eerst over schrijven(journallen) en daarna de samenvatting aan mij vertellen?

4) verdiep je nog meer in high functioning ASS, er is een goed lecture dat 'lifehacks voor meiden met autisme' heet op youtube en autism from the inside legt het ook heel verhelderend en emoatisch uit. Meer begrip zorgt hopelijk voor minder boosheid en het kan helpen om nieuwe oplossingen te zien!

Ik snap dat het lastig is, zeker met al deze dagelijkse taken en de belasting voor jou, maar als je blijft puzzelen op nieuwe strategieën is er best veel mogelijk. Dus de laatste tip: houd vol, geef de moed niet op en denk ook aan je eigen wensen/grenzen

Hoi Marrit,
Ik voel met je mee.
Zo voel ik me ook.
Heb dit jaar op 67 jarige leeftijd de diagnose ASS gekregen.
Je altijd ongemakkelijk voelen in sociale situaties, niet weet hoe je moet handelen, moeilijk uit je woorden kan komen, geen interactie kunnen voeren, nooit ad hoc kunnen reageren omdat de informatieverwerking anders en vertraagd werkt bij mij.
Mijn hele leven lang heb ik gedacht dat het aan mijn karakter en met mijn verlegenheid lag. En dacht, dat als ik maar goed genoeg mijn best doe, het wel goed komt met mij. Ik heb mij altijd gedragen zoals ik dacht dat er van mij verwacht werd. Het autisme camoufleren dus, weet ik nu!
Ik heb verschillende psychologen bezocht, maar altijd verkeerde diagnoses gekregen.
Het is een opluchting te weten waar mijn problematiek vandaan komt, maar tegelijkertijd een rollercoaster waarin je terechtkomt door al het leed wat je hierdoor is aangedaan en wellicht had kunnen voorkomen wanneer de juiste diagnose eerder was vastgesteld.
Ik heb nu een basis autisme training gehad, die me wat kennis van het Autisme heeft bijgebracht, en hoe hier mee om te gaan.
Ik mag/durf nu gemakkelijker mijn grenzen aan te geven. Ik doe niet meer waarvan ik denk dat het van mij verwacht wordt. Aan de éne kant geeft dit mij een goed gevoel maar aan de andere kant ook een slecht gevoel. ( Omdat je mensen in de steek laat.)
Ik probeer op mijn gevoel af te gaan. Ik ben over het algemeen in mijn eentje thuis.
Heb nieuwe vrienden en ben oude kwijtgeraakt.
Als er niets bijzonders is, gaat het redelijk met mij, maar er hoeft maar iets te zijn, dan schiet ik un de stress door mijn problematiek.
Mijn leven was een worsteling en zal dat af en toe blijven!
Sorry voor de lengte van mijn verhaal.
Groet Alie

Hoi! Ik herken dit. Mijn ex vriend heeft het ook uitgemaakt. Hij zit niet goed in zijn vel en wil vrijheid. Nu ben ik de pispaal. Ik merk dat ik veel behoefte heb om met hem te praten. Zou jij hem berichten?

Ik heb hetzelfde meegemaakt helaas. Hij blijft koppig en star. Hij is erg zwart wit en wil geen contact. Hijreageert niet eens meer op mijn berichten en neemt met pijn en moeite zijn telefoon op als ik bel.

Communiceren & eerlijk zijn. Vertel hem hoe je je voelt. Volgens mij moet het helemaal goed komen met jullie.

Maak dat je zo snel mogelijk weg van hem raakt. Loop weg en zoek hulp! Ik vind voor jou dat het goed komt!

Dit is echt héél schokkend en zeer ernstig!! Zorg dat je in veiligheid komt en dat ze je plaatsen op een voor hem onbekende plek. Hoe is het nu met je? Het is al een tijd geleden dat je dit postte zie ik.

Als ik dit zo lees... Jij bent in een burnout terechtgekomen en daar is hij moe van geworden zo lees ik het.
Draait allemaal om hem. Voor jou is het toch ook(net als ik met mijn autistische partner) soms heel erg aanpassen en vermoeidheid hoort daar zeker bij.
Hij wordt moe omdat jij bent ingestort.
Vind het heel erg egocentrisch en iemand met autisme(hoe moeilijk ook) kon niet alles schuiven op zijn autisme stoornis.
Ook mensen met autisme moeten rekening houden met andere mensen altans het proberen.
Is niet vreemd dat je bent ingestort. Komt heel erg vaak voor bij partners van iemand met autisme.
Heb zelf ook last gehad van overspannenheid.
Hij gooit de handddoek in de ring omdat jij bent ingestort mede door zijn autisme.
Hij moet toch begrijpen dat jij ook duidelijkheid wilt.
Is toch logisch dat je dan op zoek gaat naar een huis(stel dat)
Vind dat hij erg weinig rekening houd met jou wensen en jou gevoelens. Ik zal er eerlijk gezegd best een beetje boos van worden.
Mijn psycholoog vertelde me eens.. je kan niet altijd alles schuiven op je autisme( daarnaast ben je ook gewoon een mens) met karakter eigenschappen enzovoort.
Ik vind dat jij al genoeg rekening met hem hebt gehouden.
En dat je duidelijkheid wilt lijkt me niet meer dan logisch.

Hoi, amaai dat was zeer goed gezegd!.
Toen ik oververmoeid werd van mijn vorige job waar ik niet goed behandeld werd.Toen woonde ik nog bij mijn partner (met asperger) en deed ook het hele huishouden.( Dat kon hij er niet bijnemen in zijn belangrijk leven).Het was trouwens ook meestal niet goed gedaan volgens hem.😉.Toen ik moe werd werd hij moedeloos van mijn moeheid en vroeg me te vertrekken de week na mijn ontslag op mijn job.Uit het huis waar ik woonde.Ik kocht ik mij vlug een caravan en woonde ik op n camping tussen de happy families op reis.🙃🙂.Gelukkig scheen de zon.Veel succes en ja beter voorkomen dan kamperen!

Beste,
Dit is echt zoooo herkenbaar.
Mijn partner heeft geen diagnose maar nadat ik op deze pagina ben beginnen te lezen zoveel puzzel stukjes vallen in elkaar.
Laat me raden je partner heeft ook vaak problemen met zijn werkgevers?

Als mijn man iets in zijn hoofd heeft en het verloopt anders(of het werk is niet zoals hij dacht dat het zou zijn) dan krijgt hij hier al snel problemen mee en is inderdaad ook gestopt met het vorige werk.
NU (godzijdank) heeft hij het wel naar zijn zin maar hij zal wel moeten ook. de banen liggen niet voor het oprapen.

Fijn om te horen dat hij het nu wel naar zijn zin heeft. Geeft vaak rust in huis.

Ik denk dat veel van de dingen die je beschrijft wel dergelijk te maken hebben met autisme.
Veel van de dingen die je beschrijft herken ik ook wel erg(de sociale problemen) moeite hebben met affectie,liefde tonen of attent zijn.

Je moet inderdaad jezelf niet te veel wegcijferen en ook duidelijk je grenzen aangeven(uitleggen hoe de dingen bij jou overkomen)
als je geen grenzen aangeeft dan cijfer je jezelf langzaam aan weg.

Ik heb zelf periodes gehad dat ik echt oververmoeid en depressief raakte van mijn relatie.
Daar moet je echt voor waken en ook van haar kant(al heeft ze autisme) moet ze ook begrijpen dat een relatie geven en nemen is van beide kanten.
Wij als partner van wordt vaak van verwacht dat wij altijd maar moeten zorgen,dingen accepteren want ja hij of zij heeft nu eenmaal autisme maar dat is geen vrijbrief voor alles.

Het beste is toch denk ik je eigen gevoelens kenbaar maken en uitleg geven.
want constant het gevoel hebben dat je niet gelukkig bent is heel zwaar.

Gelukkig wel.
Ik ben nog nooit vreedgegaan maar als ik dat wel zou doen(of tegen iemand liegen) zal ik daar(gelukkig) heel erg mee zitten.
Als je vreemdgaat daar kwets je andere mensen mee

Ik heb een geweten.
Vraag is wellicht waarom doe je dat? Wat is het wat je wilt opvullen met vreemd gaan?

Ik zou ontzettend trots zijn als ouder dat een kind van 17 in staat is om trouw te zijn aan zichzelf, een angststoornis is niet niks.
Ik denk dat het belangrijk is om hem te laten werken aan zichzelf en niet teveel werkdruk op te leggen. Hij heeft tenslotte nog zijn hele leven de tijd om te werken. :)

Ik herken veel in wat je schrijft. Ik leef inmiddels 21 jaar met een man die, zo bleek ruim 3 jaar geleden, ASS heeft. In al die jaren heel veel communicatieproblemen gehad. Dat viel uiteindelijk door de diagnose op zijn plek. Eerst is er dan opluchting en hoop dat er dan eindelijk iets kan veranderen in de relatie, maar nu voel ik vooral dat er weinig veranderd en dat de communicatieproblemen blijvend zijn. Het is alsof er een enorme kloof is die we niet kunnen overbruggen. We begrijpen elkaar gewoon niet en praten hierover helpt niet, omdat het steeds weer zo is dat hij vindt dat het is zoals hij het ziet. We komen er niet uit. Ik word er erg moe en verdrietig van. Eerlijk gezegd kan ik niets noemen dat fijn is in onze relatie, behalve dan misschien het vertrouwde en de zekerheid dat hij mij niet zal verlaten. Wat gek is om te zeggen, omdat ik vaak fantaseer over uit elkaar gaan. Alleen hij heeft grote problemen met het vinden en behouden van werk. Heeft nu weer een tijdelijke baan binnen de participatiewet maar dat stopt weer over 8 maanden. Een huis vinden zit er niet in, want hij heeft geen vast inkomen. Het maakt me soms wanhopig, het voelt als een gevangenis. En begrijp me goed, mijn man heeft het hart absoluut op de goede plaats zitten, daar gaat het niet om. Maar op elke slak wordt zout gestrooid en in mijn beleving gaat het nergens over. Als ik al moet oppassen om een droge theedoek te pakken als de theedoek die er hangt nat is, dan denk ik waar ben je mee bezig? Voor iemand met autisme is dit waarschijnlijk erg belangrijk, maar ik word er doodmoe van. Het heeft natuurlijk weinig zin om dit te schrijven, want het is zoals het is en ik kan het niet veranderen, maar het is soms fijn het even van je af te schrijven. Want ook ik voel me erg eenzaam en onbegrepen. Vrienden weten van zijn autisme, maar vrijwel niemand begrijpt wat dat echt betekent. Mijn man komt slim en vriendelijk over en dat is hij ook. Maar het samen leven valt echt niet mee. In feite komt alles op mij neer, ook de opvoeding van onze 14 jarige zoon, al is hij ook een lieve vader. Alle beslissingen moet ik nemen, van gelijkwaardig overleg is geen sprake. Ik zou niemand aanraden een relatie aan te gaan met iemand met autisme, ondanks dat veel mensen met autisme een goed karakter hebben en erg betrouwbaar zijn. Het komt allemaal zo precies en de communicatie is zo anders. Ik wens iedereen in een vergelijkbare situatie veel sterkte!

Zet er eerst hulp op ipv medicatie. Leren inzien dat bijten/slaan zeer doet en dat dat toch niet zijn intentie kan zijn. Thuis een structuur aanhouden en consequent zijn. Uitleggen als dingen anders gaan, als kleuter is de wereld nu eenmaal groter dan je dacht en kan overweldigend zijn. Helemaal als auti

Het is voor iemand met autisme(zijn vaak introvert) moeilijker om te gaan met emotionele zaken.

attent zijn(bloemtje kopen) dat soort dingen staan ze niet bij stil
ik weet inmiddels door de therapie dat mijn man heel anders denkt. Hij zei eens we zijn toch al heel lang samen en alles gaat toch goed? De toevoeging van bijvoorbeeld eens een kaartje schrijven of een bloemetje meenemen daar zijn ze gewoon niet mee bezig.

Mijn man heeft door de therapie geleerd zich meer te uiten en te praten over zaken. Voor iemand met autisme zijn moeilijke conflicten of emotionele zaken moeilijk mee om te gaan.

Het beste is toch als partner zijnde de problemen aankaarten en toch proberen te praten en als dat echt niet gaat dan is professionele hulp om je relatie te redden vaak wel het beste.

Zo,n 18 jaar geleden las ik op internet iets over autisme en moest vreselijk huilen.
Mijn man vroeg wat er was ik liet hem het bericht zien en zei dat ik dat ik veel herkende en dat ik graag zou willen dat hij naar de huisarts gaat om een verwijsje.
Zijn reactie was dat hij niet gek was.
Ik kon verder tegen de muur praten want hij liep weg.
Ook later wou hij er niet over praten.
We zijn wel eens in relatietherapie geweest,na 4 x is hij ermee gestopt ook weer om de emoties die naar boven kwamen. ik ging nog even verder maar zonder partner was dat niet te doen.

Herkenbaar, mijn vriend zegt ook steeds dat hij niet gek is. maar emotioneel. hij kan er zijn, maar meestal niet vooral omdat hij overspannen is. hij is erg argwaanig en wantrouwend en volgens hem is dat mijn schuld. terwijl ik hem help, luister, dingen voor hem doe. en grenzen aangeeft. alleen bij is het altijd maar getolereerd, dus hij laat zich niet begrenzen. En autisme en add, die schijnen zich moeilijk te kunnen verplaatsen in de ander of de en of de emotionele situatie te kunnen schatten en er naar handelen. dat is heel moeilijk voor alle betrokkenen.

Het is nu midden in de nacht ik kan niet slapen van verdriet,machteloosheid en ben ook boos
Momenteel is mijn gezondheid niet goed,hij moet veel doen en dat gaat meestal niet goed.
Als ik wil douchen moet hij me uitkleden wat pijn doet ik was mezelf,met aankleden geef ik aan zachtjes droogdeppen en eerst die en dan die kleren.
Dat gaat elke x mis.
Hij wou nooit eten koken nu moet hij ik sta erbij en zeg hoe het moet.Hij luistert niet dus t eten mislukt.
Ook is hij niet hygiënisch wast nooit zijn handen.
We hebben al 6x afhaal eten gegeten hij verdomd om te koken omdat ik commentaar heb.
Met niemand kan ik hierover praten,naar de buitenwereld is hij aardig,familie en vrienden prijzen hem want hij zorgt zo goed voor mij.
Als er visite is doet hij z,n best zijn ze weg dan zit hij bij z,n pc of telefoon en kijkt elke avond tv,zwijgt uren.
Morgen moet ik weer naar t ziekenhuis dat wordt een zwijgzame autorit ik wil zo graag een echt gesprek en niet alleen over koetjes en kalfjes.
Nu ga ik proberen te slapen ik ben moe van alles

Beste anna

wat rot dat jij je zo slecht voelt...
en ik begrijp ook dat het nu allemaal niet zo soepeltjes thuis verloopt.
Ik heb daar ook weleens aan gedacht stel dat ik eens iets krijg of ik stort in wat dan? want ook ik ben vaak diegene die zorgt, zorgt dat alles op rolletjes verloopt en de verantwoording van een heel huishouden(inclusief koken) loopt vaak uit bij manlief op een chaos of je moet alles exact opschrijven en uitleggen

inderdaad de mensen uit de omgeving(inclusief familie) merken vaak niets omdat ze vaak een masker hebben.
bij visite doen ze zich zo goed mogelijk/normaal mogelijk voor wat uiteindelijk ook weer heel veel energie kost.(kopieer gedrag)

Ik heb ook al zo vaak gehoord... jou man autisme?
en mijn schoonfamilie wil het zelfs niet weten(al staat het zwart op wit)

Ik begrijp je eenzaamheid zorg goed voor jezelf en probeer er toch met andere mensen over te praten(die je wel begrijpen)

Leontien bedankt voor je reactie.
Wat erg dat je schoonfamilie zo reageerde ze moeten juist begrijpbaar zijn en je steunen.
Mijn schoonfamilie aanbidden hun broer,geen kwaad woord over hem,hij is altijd behulpzaam voor ze en verder kijken ze niet.

Anne,

is er een mogelijkheid. dat je tijdelijk weg gaat ergens anders kan onderkomen, waar je de juiste zorg en hulpverlening krijgt?

Ik woon niet samen. Maar ik merk doordat ik er niet ben letterlijk en figuurlijk er niet ben voor mijn vriend. en omdat er consequenties zitten aan z'n gedrag moet hij wel wat gaan doen. incl. aan zichzelf werken.

Ik weet niet of dat in jou geval kan.

Maar zorg goed voor jezelf.

Een moeilijke situatie....
als ik eerlijk moet zijn vind ik de zin van dat hij denkt dat hij tekort schiet nogal een uitvlucht.(jij kan toch voor jezelf denken en beslissen)?
Is meer een soort excuus om zijn beslissing te rechtvaardigen.

begrijpt hij niet dat je veel van hem houd en dat die zomaar weg gaat voor jou heel erg moeilijk is?

ik vind het nogal een gebrek aan inlevend vermogen van zijn kant.

Ik zal geen contact opnemen en hem laten denken over zijn beslissing of je gevoelens uiten(wat je hier ook doet) eerlijk zeggen wat je voelt en denkt.

Hoi Leontien,
Dankjewel voor je reactie! Het is inderdaad een hele moeilijke situatie omdat er over uitmaken of doorgaan geen gezamenlijke afstemming is geweest. Hij kan zich niet inleven hoe het nu voor mij is. Denkt dat ik hem een keer zou gaan afwijzen en lijkt het nu dan maar zelf te doen.
Ik neem voorlopig geen contact op, maar tegelijkertijd ben ik dan bang dat wachten alleen maar meer verwijdering geeft.
Hij koppelt nu diverse toevalligheden aan elkaar: ik bel hem terwijl hij met een vriend sollicitatie aan het bespreken is en achteraf zegt hij ik had nee moeten zeggen tegen met jou praten want daardoor was ik van mijn onderwerp af. ik vraag hem langs te komen maar opeens moeten we een doel hebben, want hij heeft stress van solliciteren en wil geen tijd verspillen.
Mijn aanwezigheid is opeens gekoppeld aan hem de kans geven te kunnen/ mogen solliciteren.
Feitelijk zien we elkaar 2 soms 3 keer pw
Ahh! Is dit nu allemaal door het anders werkende brein van iemand met Asperger ??

Poeh Saskia, moeilijk en lastig voor jou. Juist omdat je van hem houdt. Maar klinkt als of alles voor hem te veel is, en hij kan niet goed nee zeggen ook niet tegen jou. ipv aangeven wat er echt aan de hand is, dat is waarschijnlijk wat hij niet kan. en hij zoekt nu iets waar hij controle op heeft het solliciteren. en al het andere inclusief jij bent te veel. Conflict en verplaatsen in de ander en de ander echt horen, schijnt heel lastig te zijn.

Mijn vriend maakt het constant uit, meestal is hij dan overprikkeld of in een bui. Dan gelooft hij eerder zijn waanideeën dan de waarheid. hij neemt niks aan en vindt dan dat ik lieg. en dan blokkeert hij mij ook, vindt ik inmiddels niet erg meer dat hij mij blokkeert want neem het met een korreltje zout tegenwoordig. Als iemand op een ogenblik de energie niet meer heeft om al bullshit aan te kunnen, ben ik het wel en dan ben ik echt weg en dat weet hij inmiddels ook.

Hoi,
Ja! Dit is precies zoals jij het omschrijft. Dankjewel dat geeft veel inzicht
Blijft wel heel verdrietig maar hier kan ik wel wat mee!

Dag Saskia, hetzelfde is mij ook overkomen.Ik heb verdriet gehad want ik zie hem doodgraag en wou dolgraag verbonden zijn met hem, maar mijn behoeften zijn niet de zijne.Hij is het liefst alleen en verwerkt liefst alles alleen en focust zich op zijn levenswerk.Ik ervaar dat hij nu rust vind en mij niet meer beledigt of dat hij zich niet meer tekort gedaan voelt.Het was moeilijk voor mij want ik zie hem doodgraag maar zelf het ietsiepietsie liefde geven kon hij niet meer opbrengen.Nu heb ik daar eindelijk vrede mee en dat geeft MIJ vooral rust en dat doet goed.Anders was het altijd aantrekken en afstoten en een ' verbintenis relatie' zoals dit is heel vermoeiend.Daar ben je dan de hele tijd mee bezig met die relatie maar das het ook niet waard.Het leven is zo rijk.Nu hebben we een zekere afstand in onze relatie, hij is er niet klaar voor om te relateren , misschien nooit maar mij geeft het in elk geval rust en ik voel me beter.Na menig boeken over autisme te lezen besef ik wel dat sommige mensen nu eenmaal helemaal anders in elkaar zitten en dat is zo.Dat moeten we aanvaarden en voor onszelf de balans opmaken tot waar wij in staat toe zijn of verlangen...en daar een antwoord in vinden.

Leontien, klinkt eerder als een narcistische persoonlijkheidsstoornis dan autisme. Niet alle autisten, zijn niet in staat om te reflecteren op zichzelf of egocentrisch.

Denk dat hier onderscheid in gemaakt moet worden om verdere onterechte stigmatisering te voorkomen.

Ik ervaar precies hetzelfde. Een vriendin met autisme. Ik ben er geen vriendin meer mee. Het ging altijd over haar. Nu heb ik zelf iets.. ze weet gewoon niet hoe ermee om te gaan.
En een schoonzus. Het gaat heel vaak over dezelfde onderwerpen nooit eens een geïntegreerde vraag. Ik vind het zeer vermoeiend dat ik als praatpaal dien. Ik kan niets terugleggen of over een ander onderwerp beginnen want hoe dan ook, ze luisteren niet en trekken de aandacht weernopnde onderwerpen die ze zelf interessant vinden.

Beste Lily,

Wat is dat moeilijk om te zien he?!! Je wilt zo graag het goede voor je dochter.
Met zelf een dochter van 22 jaar (diagnose op haar 16e jaar) die studeert, kan ik maar 1 tip geven, laat haar zelf keihard tegen de ellende aanlopen. Het is het aller moeilijkste wat er is want je wilt je kind met alles helpen, beschermen en zorgen dat ze een gedegen opleiding heeft zodat ze zich zal gaan redden in de maatschappij. Onze dochter kwam pas wat verder toen zij er echt zelf keihard tegenaan liep en ik niet alles voor haar voeten weghaalde. Er is toen een gesprek geweest met haar: wat wil jij en als je het wilt zul je hulp moeten aanvaarden van anderen, want zelf red je het niet. Zware periode, maar uiteindelijk is ze met studievertraging nu op de goede weg. Ze heeft nu een autisme-coach, een vrouw die zelf autisme heeft en haar heel goed begrijpt. Wij leren ook van die coach hoe we het beste met onze dochter om moeten gaan, klare taal en duidelijke grenzen.
Ik wens je echt heel veel sterkte want het is en blijft een hele klus om in deze maatschappij onze lieve maar eigenzinnige dochters op te voeden.

Nog even een aanvulling. Onze oudste zoon is nooit gediagnosticeerd met autisme maar liep volledig vast in zijn afstudeerproject. Omdat zijn zusje inmiddels de diagnose wel had viel bij mij veel op zijn plaats. En heb ik hulp gezocht bij een deskundige die begeleidt in studenten met zeer hoogfunctionerend autisme.

Heb helaas zelf geen oplossing. Professionele hulp zoeken anders gaat het van kwaad naar erger. Misschien is er nog iets te veranderen. Bij dat veranderingsproces heb je hulp nodig. Voor je kind maar ook voor jezelf en wellicht ism met de juf.

Beste Dame,
Wat een heftig verhaal zeg, ik begrijp uit je verhaal dat je ex partner vreemd is gegaan? Dat zegt genoeg over hem, hij is jou niet waard. Het zal zeker niet makkelijk zijn. Maar accepteer het, en ga veder met je leven. Echt jij bent beter af zonder hem! Geen energie meer verspillen zonde van je levenslust!
En hij zal ook in die nieuwe relatie tegen de zelfde problemen aan lopen!

Sterkte kleur de plaatjes!

Hoi Diderik,

Misschien eerst online daten? Wellicht is dat mogelijk voordat je elkaar echt ziet. Dan leer je elkaar al best kennen. Wees eerlijk, geef je eigen handleiding hoe het voor jou is en vraag ook naar de ander! Maar ja daten/liefde is altijd een risico.

Wellicht een training volgen hoe maak ik contact? Kan een coach je niet helpen?

Dit heeft niets met autisme te maken maar NARCISME

Hoi! Oei dat klinkt allemaal niet best. Autisme is geen vrijbrief voor onbehoorlijk gedrag. Ik ben bijna 30 jaar getrouwd met een autist maar dit herken ik niet. Ik heb wel geleerd uit de discussie te blijven. Bij boosheid weglopen. Ook heb ik geleerd veel ruimte in te nemen. En vroeger met kleine kinderen was het ook zo lastig. Want rekening met mij hield hij nooit. Moe, uitgeput en eenzaam dat herken ik. Totaal geen zelfreflectie had mijn man. Inmiddels gaat het echt beter. Voor jou wel fijn dat je een eigen plek hebt. Maar heb je al goede hulp voor jezelf? Om tools te krijgen om hiermee om te gaan? En kun je dat deze relatie met zo'n iemand die weinig verantwoordelijkheid lijkt te nemen voor jou, jullie kinderen en ook materialen? Wij hebben samen therapie gehad van iemand die echt verstand had van autisme. Misschien dat dat helpt? Van iemand anders nam mijn man veel meer aan dan van mij... Erg frustrerend trouwens.

Hoi anoniem en Maatje,

In eerste instantie dacht ik ook dat het om Narcisme ging en is mijn partner bij M. Apello in behandeling gegaan, later samen met mij erbij. Hier werd ik wel gehoord en begrepen toen ik mijn verhaal deed. Hij diagnosticeerde autisme met narcistisch afweer. En vertelde dat ik goed mijn grenzen moest aangeven en mijn ruimte moet innemen en dat mijn partner gedrag kan aanleren maar dat het handelen nooit vanuit zijn gevoel zal zijn maar eerder een aangeleerd mechanisme. Hij had het over twee verschillende werelden waarin we leven die elkaar vaak niet raken.

Inmiddels is mijn partner doorverwezen naar een autistencentrum en is in afwachting van een intakegesprek. We zijn nu op afstand, hij in zijn woning ik in de mijne met de kinderen. Hij wil het contact wel houden met de kinderen en dat doen we doordat hij ze naar school brengt en weer ophaalt van school tijd met ze doorbrengt en weer bij mij brengt.

Ergens weet ik dat hij dit doet omdat hij ook zegt dat hij dan afleiding heeft. Anders is hij alleen maar met zijn werk/hobby bezig. Wat voor mij heel raar is omdat hij juist als we samen zijn met zijn werk bezig wil zijn en als we dat niet zijn dan wil hij tijd met de kinderen of mij doorbrengen.

Ik herken wat je zegt over totaal geen zelfreflectie hebben en niets van mij aannemen. En als ik wel iets zeg over welk onderwerp dan ook, dan heeft hij altijd een second opinion nodig van iemand anders. Eigenlijk sta ik er alleen voor en hou ik het gezin draaiende. Dat stukje erkenning krijg ik niet van hem en als hij ook maar iets doet wil hij heel veel erkenning van mij. Dus nu is mijn therapie dat ik mezelf een compliment geef als ik iets gedaan heb wat bijdraagt aan de kinderen of het huishouden of zaken die geregeld moeten worden. En dat helpt mij ook om me goed te voelen over mijzelf. Ik ga ook op zoek naar hulp voor mezelf heb me ook ingeschreven voor een cursus voor partners van iemand met autisme misschien dat het me meer inzichten geeft.

Ren weg.

Dat is ook heel lastig , zeker waneer je behoefte hebt aan duidelijkheid . Jouw vriend heeft die duidelijkheid ook niet. Waneer je tegen je eigen grenzen aanloopt op wat voor gebied dan ook dan is er de behoefte aan rust en dan is het heel belangrijk voor diegene dat er geen tijdsdruk op zit of dat er aangegeven moet worden waneer die rust er is, dat maakt het juist stressvoller. Het is lastig voor jou te accepteren maar deze persoon kan jou niet meer bieden dan dit . Praat met andere mensen / hulpverleners over wat dit met jou doet , maar niet met deze vriend . Dat is heel moeilijk en lastig dat snap ik. Ik heb zelf geen autisme maar wel naasten die het hebben en dan praten we ook samen over dat het soms gewoon klote is en dingen niet gaan zoals je wil. Dat mag, laat het gevoel toe , je kunt ermee omgaan want dat kunnen mensen met ass ook, op hun eigen unieke manier en het is niet makkelijk maar het leven is ook niet makkelijk , voor niemand , ook niet voor jouw vriend .

Zeker herkenbaar. Wat vervelend voor jou dat jij zoveel spanning ervaart! Probeer te voorkomen dat jij jezelf pijn doet. Bewegen (bv. wandelen of fietsen) kan helpen om spanning te verminderen. Wanneer jij jezelf pijn wilt doen kan jij ook afleiding zoeken (bv. muziek luisteren, tv kijken of puzzelen). Probeer de oorzaak van de spanning te ontdekken. Het is goed om dit te bespreken met jouw omgeving.

dolfijntijger,oei...dat klinkt niet goed. Heb je hulp? Ik zou dat met een psycholoog bespreken want er zit waarschijnlijk meer achter. Sterkte!

Mijn tip is om vooral jezelf te blijven. Ontdek en ontwikkel jouw eigen identiteit. Voorkom dat jij je gaat aanpassen aan anderen om leuk gevonden te worden.

Pen,wat je vooral niet moet doen,is camoufleren. Dat zorgt voor een hoop stres. Je hebt ook je kwaliteiten. Is er een coach die je eventueel kan helpen?

Ik snap trouwens je gevoel wel en het is herkenbaar. Ik heb zelf autisme en ADHD en lang erover gedaan om vrienden te maken.

Een andere (wellicht overbodige) tip welke ik graag wil meegeven is om jezelf de vraag te stellen: 'Wat zoek ik in het contact met mensen?' Wat is de (onderliggende) behoefte? Verder is mijn advies om geen doelen (voor jezelf) of eisen (voor zowel jezelf als anderen) te stellen. Doelen en eisen hebben een beperkende werking en kunnen teleurstelling opleveren. Sta open (Verken, maar bewaak wel jouw eigen 'absolute' grenzen) en wees geduldig. Oefen met zelfcompassie. Mensen verschillen en tijden veranderen, er bestaat (mijns inziens) geen uniforme sociale gedragscode, denk daarom niet in goed en/of fout.

Doe het niet, de meeste neurotypische mensen geven geen zak om jou en om niemand van ons.

Geef ze niet wat ze willen, als een neurotypische persoon met jou op gelijke voet als een andere neurotypisch persoon eender welke relatie wil aangaan dan is er iets goed mis met hun verstand.

Wij hebben zorg nodig wij moeten ze niet geven en de NTs hebben ons en andere mensen met differente handicaps al meer dan teleurgesteld en systematisch mishandelt.

Denk eens aan jezelf aub

Ik zal je zeggen hoe het zal gaan om te vervolgen op mijn comment hierboven.

Ze gaan doen alsof ze je vriend zijn, (dat kunnen ze een hele lange tijd volhouden geloof mij). Dan gaan ze ondertussen achter je rug spreken vanwege je handicap die hun "stoort". Dan komt er opeens een uitbarsting out of the blue. En dan gaat al die effort die jij gemaakt hebt voor niks zijn en ga je er dagen slecht van zijn. Ik weet dat het niet gemakkelijk is maar probeer zoveel mogelijk aan jezelf te denken,want oh mensen de maatschappij gaat dat niet doen.

Oei,dat is erg heftig hoor. Ik zou met iemand erover gaan praten.
Neem contact op met je huisarts en laat je doorverwijzen naar
een psycholoog! Sterkte met alles!

Dankjewel

Ik snap dat het heel lastig voor je is en het is goed dat je daar bij stilstaat en je kan je gevoel ook heel goed verwoorden . Hoe graag ik je ook een oplossing zou geven het is helaas zoals het is . Je hebt een keuze , het accepteren en de hulp /vriendschap aannemen die je geboden wordt of de andere keuze , je afsluiten voor alles . Ik denk dat je zelf heel duidelijk weet wat je wil en dat is de hulp/vriendschap die er is ontvangen ook al had je het graag anders gezien . Je hebt zelfinzicht en dat is een zeer goede eigenschap. Het zorgt er niet voor dat alle angst en nare gevoelens weg gaan maar het opent de weg naar acceptatie . Heel veel sterke en twijfel niet aan jezelf

Waarschijnlijk ben jij vermoeiend.

Fijn dat uw ervaringen met het ASC wél positief zijn. Hopelijk blijft dat zo.

Zeker een kaartje sturen! Sociale relaties onderhouden is niet hun ding, en hij zal ongetwijfeld in zijn hoofd rechtvaardiging hebben om zich van alles en iedereen af te sluiten. Door een kaartje laat je de deur open, en weet hij dat. Altijd een goed idee!

Hoi Elvira,

ik sluit me bij An aan. Een kaartje sturen om het contact te hervatten lijkt me een goed idee. Daardoor open je ook een deur.
Het is een lastige situatie. Veel sterkte! Ik leef met je mee.

Ik zie net dat hij mijn naam niet gepakt heeft. Ik ben niet anoniem,maar Barbara