Autisme ervaringen

Lieva Stef,

Wat een heftig maar herkenbaar verhaal. Mijn partner is ongeveer net zo. Maar alsjeblieft wacht met kinderen. Mijn partner is alleen maar erger geworden sinds hun komst, en ook de zorgen voor hen zijn compleet voor mij. De kids mogen geen herrie maken, geen rommel, en hebben echt last van hun vader zijn gedrag, en dat vind ik het allerergstem. De dagen dat ik werk en hij thuis is is het altijd drama want hij trekt t niet alleen met de kids thuis en de kids zijn altijd verdrietig die dagen.. Hoe gaat hij reageren denk je als een baby snachts huilt? Alsjeblieft, denk er goed overna.. ook jij verdient het om gelukkig te zijn🩷

Lees je eigen verhaal nog een paar keer . ..... Je weet dat een kind nog veel meer stress gaat geven.....Doe dit een kind niet aan en doe jezelf deze partner niet aan. Jij kunt wel wat psychologische hulp gebruiken om in te zien dat een relatie gelijkwaardig moet zijn . Blijf voor je eigen veiligheid bij je ouders en ga aan de slag met jezelf . Je partner heeft echt een te groot probleem, dit kun je niet zonder hulp oplossen Veel geluk .

Wat een akelige man! Jou aan de haren van de bank gesleurd omdat je sliep en dat beviel hem niet??!! Heeft die geen narcistische trekken? Autisme kan daarmee ook samen gaan. Dit is toch puur zware fysieke mishandeling?
Als iemand anders dit verhaal zou vertellen tegen jou, wat zou jij dan denken?
Jij zou graag meer willen doen zodat HIJ gelukkig is. En waar blijf jij? Je bent jezelf al helemaal kwijt.
Ga aub praten met een psycholoog. Doe jezelf dit niet aan.
Net als ik moet je werken aan jezelf. Als je zolang bij zo'n man blijft, heb je wellicht ook een laag zelfbeeld of herhaal je ongelukkige patronen uit je jeugd. Ik zie pas sinds enkele jaren dat door emotionele verwaarlozing in mijn jeugd ik telkens opnieuw viel voor emotioneel onbereikbare mannen. Je hebt soms een goede therapeut nodig of een crisis of burn-out om dit allemaal in te zien.
Blijf niet bij deze man. Moet hij jullie kind ook aan de haren uit bedje sleuren omdat hij denkt dat dat kindje niet moe kan zijn?....
Kon ik de klok maar terugdraaien. De spijt is verpletterend.

Begin niet aan kinderen, mijn zus heeft ook een autist als man. Zo herkenbaar dit verhaal. met de komst van een kind wordt het nog veel erger. Bovendien is de kans groot dat jullie kind ook wordt geboren met autisme.
Mijn zus heeft nu wel een kind ook hij wilde dit graag. Hij kijkt er totaal niet naar om, zij draait overal voor op. het is een drama en zo zielig voor het kind. Ze durft m ook niet te verlaten omdat hij het kind zal opeisen ook alleen al om haar te pesten.

Hallo daar.
Ikzelf ben gediagnosticeerd als autist op mijn 49e.
Ik herken wel degelijk dingen in uw verhaal zoals woede-uitbarstingen, maar uw verhaal lijkt op een autist/A.S.S er
die er naast autisme ook nog iets anders bij heeft wat lijkt op een Narcist??
Een autist is eigenlijk heel loyaal, en kan heel goed werken als hij/zij gebruik maakt van hyperfocus. Maar lichamelijk kwetsen zoals aan haren trekken... DAT KAN EN MAG ECHT NIET!!!
Het lijkt me dat u voor uw geestelijke en lichamelijke gezondheid beter afscheid kunt nemen van elkaar, en vooral geen kinderen krijgen.

Succes.

@ stef

Ik zal maar echt even eerlijk zijn maar je moet echt grenzen gaan aangeven! Dit gaat vroeg of laat ten koste van jezelf en dan stort je in en geloof mij dat is mij ook overkomen.
Jij probeert continue de balans te houden,doet alles voor hem houd heel veel rekening met zijn wensen maar even een andere vraag dan.
Autisme of geen autisme hij moet ook rekening houden met jou wensen en gevoelens! Het is niet zo ik heb autisme dus een vrijbrief om te doen wat jij vertelde in je verhaal(ik schrok er nogal van) vond het ook behoorlijk Narcistisch zoals hij je behandeld.
Jullie hebben honden waarom kan hij die niet uitlaten? mijn man met autisme(ben ik heel duidelijk in geweest( ik zei als we een hond nemen dan zijn we beide verantwoordelijk en laten we beide de hond uit. en zo niet dan is het gewoon ruzie. Sorry maar liever ruzie dan continue op eieren lopen.
Grenzen aangeven is echt belangrijk voor voor jezelf jij bent toch ook belangrijk en waardevol?
wordt jij trouwens weleens boos tegen je partner? of slik je alles? als dat laatste het geval is dat is echt niet goed.
Wees eerlijk naar hem en zeg wat je op je hart hebt en wat er allemaal speelt en wat het met jou doet.
Wat betreft kinderen.. Ik heb de keuze gemaakt geen kinderen te nemen met mijn man.
Uit mijn omgeving ken ik iemand die ook een man heeft met autisme en zij rent en vliegt en doet alles met de kinderen maar hij doet enkel zijn eigen dingen.
Ik had het voorgevoel dat ik geen kinderen moest nemen met mijn man. Ik was heel erg bang dat het voor mijn man teveel zou gaan worden en dat uiteindelijk ook alles op mijn schouders terecht zou komen. Ik heb daarom de keuze gemaakt geen kinderen te nemen en daar sta ik nog steeds achter. Mijn man heeft heel veel rust nodig en structuur en helaas dat gaat in mijn ogen niet met kinderen.
Nu is ons leven goed en rustig en stabiel en dat wilde ik graag zo houden ik stelde mezelf de vraag wat als hij het niet trekt en ik er alleen voor sta? Ik zou zelf dan instorten dat was mijn antwoord en dat wil ik kinderen gewoon niet aandoen.
Heb natuurlijk ook gesproken met een psycholoog voordat ik die keuze helemaal definitief kon maken.
Hij wil de honden niet eens uitlaten hoe denk je dat het straks met een baby gaat zijn? gaat hij dan ook niet de luier verschonen en laat hij jou alles dan doen? en dit wordt dan toch ook veel te zwaar?
Misschien is het een idee om hetgeen waar je mee zit ook bespreekbaar te maken met een psycholoog of vrienden/kennissen waar je goed mee kan praten.
Maar kom alsjeblieft voor jezelf op en geef grenzen aan!

Dit klinkt niet goed. Geweld kan van kwaad naar erger gaan.
Ik bedoel dat bankincident en aan de haren treken zodat je van de bank valt. Dat gaat te ver. Volgende keer wordt je van de traq gegooid. Of levert een corrigerend tikje een blauw ook of botbreuk op.
Je man gaat daarmee echt veel te ver. Dit gaat de kant op van of zit mijns inziens al ver in de regionen van geweld.

Zelfs een autist kan iemand waarderen en dat laten merken.
Ik woon al 20 jaar alleen doe alles zelf. Ben geen kostwinner type.
Was blij met mijn partner en deed mijn best. Ze deed huishouden etc. ik ik werkte . Was daarmee akkoord.

Ga niet te ver. is de geweldspiraal te stoppen? Dit klinkt heftig. Geluk, gezondheid, je eigen waarde en respect voor jezelf. Er zijn ook schofterige hufters!

Stef ren weg!!!!!! Geen kind maken. Dat zal de grootste fout van je leven zijn en dan heb je levenslang met hem. Het zijn allemaal praatjes. Trap er niet in!! Het is een narcist. Ik hoop dat je geen kind met hem hebt en al weg bij hem bent aangezien jouw bericht uit maart 2024 is. Meid aub ren weg dit it niet normaal. Je verdient veel beter en hij zal niet veranderen!!! Vertrouw me!

Ja helemaal eens met de reactie van N.
Vluchten isde beste optie . Dat bespaard jou heel veel ellende in je leven. Hij verdiend jou niet, en een kind dan wordt het voor jou en het kind alleen maar ondragelijker. Hij kan zich niet inleven in de emoties van jou, heeft niet haalbare verwachtingen van jou, en kan zich totaal niet aanpassen! Ach meid je gaat je dan nog zoveel meer eenzaam voelen, en je bent je leven lang verbonden aan hem.
Stop ermee!

Alle beste!

D

Hallo Pauw,
ik heb 3 kinderen die autisme hebben en elk stimt op zijn eigen manier. Dit hebben ze echt nodig om rustig te worden en alle stress van die dag te verwerken. Als je gaat afleiden stel je het alleen maar uit.
als ze geen kans krijgen om te ontstressen kan het resulteren in een shut- of melddown. en geloof me dat wil je niet.

Eens met ant!

Ik ben volwassen en beweeg en wapper ook wel eens met mijn armen of handen of laat mijn botten kraken.

Daarnaast heb ik ook nog eens ADHD. Ik beweeg veel met armen en handen als ik praat. Het is wel eens voorgekomen dat iemand mijn armen vastpakte terwijl ik aan het praten was en me afremde. Ik werd erg boos en gaf de persoon een duw want vind het niet fijn als iemand aan me zit als ik praat en me in mijn bewegingsvrijheid beperkt. En ik reageer dan erg impulsief.

Ja,het is nodig om te ontstressen ook al snap ik dat niet iedereen dat meteen begrijpt en dat dit wel eens lastig wil zijn. Ben er zelf open over en de meesten tonen gelukkig begrip hiervoor.

Bedankt voor de reacties, ik laat hem ook altijd zijn ding doen. Behalve op de bank springen ivm de veiligheid :) . Mijn vrouw blijft het moeilijk vinden maar raakt er denk zelf overprikkeld door.

Asperger? Lijkt of hij grote egoist is ! Grtjes

Mijn partner kan niet met prikkels omgaan.Leest me onmiddellijk de les als het hem teveel wordt en klapt dan volledig dicht. Hij rookt erg veel en drinkt sloten koffie zijn longblaasjes zijn al aangetast maar toch blijft hij verder roken. Op dat gebied verzorgd hij zichzelf niet.Het huishouden is ook voor mij moet steeds alles opruimen achter zijn rug.Ben dat zo beu.Het is nu net weer uit omdat ik te bezorgd zou zijn. Hij maakte het de volgende dag uit door me een bericht te sturen en me daarna Direct op facebook te blokkeren.Dit is nu de 2 de keer dat hij me dumpt en me bij het groot huisvuil zet.Na de eerste keer miste hij me zo erg dat hij me terug wou.Ben er jammer genoeg ingetrapt.Ben kapot en zwaar teleurgesteld in hem.

Meid ren weg. Zo herkenbaar!!! Ik ben er zo aan onderdoor gegaan. Hij zal niet veranderen.

Hey

Zelf gebruik ik LTO3. Het is een natuurlijk supplement dat online zonder voorschrift te verkrijgen is. De bedoeling is dat je het 's ochtends pakt als steun voor de rest van de dag. Het helpt om alle prikkels beter te kunnen verdragen en verwerken. Ik denk dat het zo ook wel voor hoofdpijn werkt. Ik had zelf ook bijna elke dag hoofpijn en dat is nu enorm geminderd. Het werkt niet bij iedereen, maar bij mij werkt het dus misschien ook bij jou?

Eén per dag is genoeg om te starten. Je moet een half uur wachten na het nemen v

Adenmhalen ...Klinkt lachwekkend maar vaak gaan mensen bij stress de adem inhouden en dan wordt het alleen maar erger. Dan verkrampt het hele lichaam, stopt de doorbloeding. Hopen afval stoffen zich op en krijg je spierpijn, buikpijn, hoofdpijn, etc, Je krijgt ook steeds meer angtsen als je je adem inhoud. Dat is ook super logisch want ... je lichaam heeft adem nodig en je lichaam weordt dan dus niet bang voor de sitiatie maar wel band omdat je je adem inhoud. Valt niet mee om bij stress rustig adem te halen. Het is wel te leren.

Uiteraard rust houden. Massage kan helpen en daar zijn ook apparaten voor. Een bubbelbad is lekker. Af en toe sporten bevorderd de doorbloeding an dat kan spierpijnen en hoofdpijn verminderen.

Als je weet welke sitiaties stress veroorzaken kun je soms iets doen. Bijv. mijn interne computer (hoofd) slaat gewoon op hol als allerlei mensen op luide toon door elkaar heen zitten te praten ...bijv. in de pauze van een koor. Ze vinden dat super gezellig maar ...ik heb dan geleerd om een rustig plekkje op te zoeken. Dat zit er voor mij gewoon niet in. Als ik doorga wordt ik gewoon knettergek. Ooordoppen indoen helpt ook wel. Mee doen met een gesprek is dan helaas onmogelijk. Dat is dus verliezen want ...die gezelligheid wil ik ook wel maar helaas ...dat zit er voor mij niet in. Dat is voor mij super stress met een voorspelbaar negatief resultaat.
Een bril helpt soms. Ander werk of afwisseling kan ook helpen. Ik kreeg hoofdopijn van programmeren. Een wandelingtje kan goed zijn.
Weet je tijden. Kun je 15 min zonder hoofdpijn? Neem , dan even pauze . 60 minuten iets doen dat hoofdpijn oplevert ...dat krijg je niet in 1 minuut weg.

Dag Julia,
Wat een triest verhaal.
Je zoon hoeft zich absoluut niet waardeloos te voelen. Nederland is nog steeds een samenleving en geen bedrijf (hoop ik) en in een samenleving zijn er ook andere waarden dan productiviteit. Zoals wat je betekent voor de mensen om je heen. Ik begrijp jullie zorgen over de toekomst wel, en het is moeilijk om advies te geven terwijl ik jullie niet ken, maar ik zou me nu meer richten op zelfstandig leren wonen en voor zichzelf zorgen dan op het vinden van een baan. Financiële zelfstandigheid is heel fijn en ook wel belangrijk, maar als het niet lukt dan wordt het wel opgelost. Belangrijker is dat hij zonder jullie verder kan wanneer dat nodig is. Hopelijk ver in de toekomst. Mijn zuster zit al 40 jaar in beschermd wonen en er wordt netjes voor haar gezorgd. Ze heeft een eenvoudig leven, maar heeft wat ze nodig heeft zonder zorgen, met een professionele bewindvoerder die haar financiën regelt. We kankeren wel graag op onze verzorgingsstaat, maar ik ken niemand die het met mij oneens zou zijn als ik zeg dat het een goede zaak is dat we voor de echt zwakkeren onder ons zorgen die niemand anders hebben.

Van dat rijbewijs begrijp ik helemaal. Ik heb mijn rijbewijs, ik vraag me nog af hoe. Veel geluk, niets uitdagends gebeurd tijdens het afrijden. Ik heb nog even geprobeerd auto te rijden, maar het al snel opgegeven, en nu al 30 jaar niet meer zelf gereden. Het gaat allemaal te snel, ik ben te langzaam, zeker als de situatie een beetje complex wordt. Ik heb gelezen dat veel mensen met ASS dezelfde problemen hebben en niet kunnen of niet durven auto te rijden.

Hallo Julia en Anders,

Ik zou juist wel proberen om werk of een dagbesteding te vinden. Het gebrek hieraan kan leiden dat je denk dat je niets toevoegt en je daarom waardeloos voelt. Mijn zoon heeft ASS en is na zijn mavo gestopt met school. Hij heeft een jaar niets gedaan en voelde zich daar niet beter door. We zijn best een strijd aangegaan om hem iets te laten doen. Als hij gesolliciteerd had en hoorde niets dan had hij gelijk het gevoel dat het niet ging lukken omdat niemand hem wilde. Uiteindelijk zijn we blijven pushen en het gesprek blijven aangaan. en Aangegeven dat dit bij solliciteren hoort en als je niks hoort je blij moet zijn want dan is het toch geen goed bedrijf. Hij heeft het een aantal maal geprobeerd zonder succes en heeft zich uiteindelijk ingeschreven bij een uitzendbureau. Die hadden snel een baan als magazijnmedewerker en hij is helemaal opgeleefd. Hij heeft een ritme, gaat op tijd naar bed om op tijd op zijn werkt te zijn. Hij voelt zich belangrijk en krijgt complimenten en vind het gezellig met zijn collega’s.
Ik denk dat er voor bijna iedereen wel iets te vinden is. Kijk ook naar mensen met het down syndroom die in de bediening staan. Ze zijn waardevol en als je daar een praatje mee maakt dan spat het geluk en enthousiasme er vanaf. Het hoeft ook geen betaald werk te zijn. Misschien moet hij beginnen met een dag vrijwilligerswerk om het gevoel en ritme te krijgen. Zoals Anders al schreef is het moeilijk omdat om een advies te geven zonder jullie te kennen en de ene persoon is ook heel anders ook al hebben ze beide ASS.

Sterkte ermee.

Hi,

Heel herkenbaar allemaal.
Zou graag eens van gedachten wisselen. Wij hebben ook.zo n zoon.

Hoi, hoe wil je dat aanpakken dan?

Dag Anoniem, zoek hulp bij de ggz en/of maatschappelijk werk
Voor je broer en voor jezelf. Je broer heeft van maatschappelijk werk hulp nodig want hij heeft geen zelfinzicht en kan het leven alleen niet aan
Ik zit in dezelfde situatie alleen net iets anders maar mijn probleem is niemand wil hulp accepteren.

Sterke! Anoniem

Beste anoniem,

ik sluit me bij de andere anoniem aan. Zoek hulp en praat erover! Jullie hebben het beiden nodig. Veel sterkte met alles!

Ik heb zelf ADHD (het gecombineerde type) en krijg nog onderzoek van autisme. Maar hier gaat het om een lichte vorm. Al niet zo zwaar als je broer zo loop ook ik tegen bepaalde dingen aan. Ik snap volkomen dat dit moeilijk is en nogmaals sterkte! Praat vooral erover!

Hoi allemaal,

Bedankt voor de reacties heb elk loket gehad ze grijpen niet naar behoren in. Media ook al opgezocht moet die toestemming voor geven onbereikbaar ibs weigeren ze zo gaat het hele feest maar verder wat doe je dan?

1 aktie aub

Groetjes

Heb je de huusarts al gevraagd? En informatie op internet zoeken...vind het zelf ook lastig. Maar ga verder met hulp zoeken. Snap dat dit moeilijk is. Sterkte met alles!

Hoi
Ook al geprobeerd elke instantie ze doen niks. Politie ook niet het is echt om te kotsen de situatie ik wordt helemaal gek van hem. En ik kan helemaal niks. Gedreven tot waanzin bestaat echt.

Mijn naam is trouwens Barbara. Dat was ik vergeten te vermelden.

Dag Barbara,
Laat je niet van de wijs brengen. Wat jij beschrijft kan heel goed. Het heet niet voor niets een Autistisch !Spectrum! Stoornis. Dat betekent dat het zich op verschillende manieren kan uiten. Des te meer nu asperger syndroom is geïntegreerd in ASS. Zelfs autisten en hun familie en vrienden kunnen dit over het hoofd zien en denken dat hún autisme de algemene ervaring is. De mening van mensen zonder ervaring met autisme zou ik me niet aantrekken. De media zijn gebaat bij drama en stereotypering. De test zal uitwijzen wat er in jouw geval aan de hand is. De medische stand is vanzelfsprekend gericht op mensen die klinische therapie en behandeling nodig hebben, maar er zijn ook autisten die zelfredzaam zijn en ‘normaal’ in de samenleving mee kunnen doen, die vaak hun autisme camoufleren in een poging er zo meer ‘bij te horen’, maar daar wel een hoge prijs voor kunnen betalen, in de vorm van stress, of tekort aan energie in de privésfeer, wat de buitenwereld niet ziet. Misschien herken je dat?

Totdat je vastloopt en niet meer ‘zelfredzaam’ bent. Als je therapie krijgt, dan raad ik je aan er op te letten dat je een therapeut krijgt die ervaring heeft met autisme. In deze tijd van personeelstekorten zou ik dat niet als vanzelfsprekend aannemen. En denk ook zelf goed na over wat je wil bereiken, hoe ver je wil gaan. Ik hoop dat je er uit komt.

Ik herken je ervaring met de pandemie. Natuurlijk heeft bijna iedereen het er moeilijk mee gehad. Maar ik kon het isolement in de lockdowns gemakkelijk verdragen (het hielp daarbij wel dat wij met z’n tweeën in een ruime eengezinswoning met een tuin wonen en niet opgesloten zaten in een klein appartement.) De vloedgolf aan stress en emotie om me heen, de eindeloze discussies en de voortdurend wijzigende regels en het gebrek aan tolerantie voor fouten hadden een heel groot effect op mij. Ik ben uit zelfbescherming gestopt met het kijken naar het nieuws en actualiteiten, en heb tegen de mensen om me heen gezegd dat ik niet meer over Covid wilde discussiëren. Maar dan mis je natuurlijk wel belangrijke informatie. Je kan je niet helemaal afsluiten, al had ik dat toen graag gewild. Door daarop aansluitende sterfte en ziekte (die niets met Covid te maken hadden) in mijn familie ben ik eigenlijk ook vastgelopen, maar ik heb de luxe dat ik gepensioneerd ben en me geen zorgen hoef te maken over de consequenties, en de ruimte en tijd kan nemen om het zelf op te lossen, wat mijn voorkeur heeft.

Hoi Anders,

bedankt voor je reactie! Fijn om te lezen en fijn dat ik hier mijn ei kwijt kan!

Ik heb inderdaad besloten om me niet van de wijs te laten brengen door mensen die of mijn symptomen bagatelliseren of uitvergroten. Sommige mensen kan je wel achter het behang plakken. Bij mij speelt er nog meer. Ik heb ook nog eens ADHD,ben erg hyperactief,impulsief en onoplettend wat voor problemen op de werkvloer heeft gezorgd omdat ze daar niet mee om konden gaan i.v.m. onwetendheid en het valt te wensen dat werkgevers zich meer verdiepen in psychische ziektes en aandoeningen voordat je te horen krijgt dat je langzaam ben of druk of wat dan ook en een kans krijgt.

Ik heb een zus die 3 kinderen heeft. De oudste zoon heeft een lichte vorm van autisme en haar twee dochters ADHD. Ze staat zelf voor de klas en heeft een leerling mer ADHD. Ze neemt me erg serieus en vermoedt bij mij het syndroom van Asperger. Haar zoon heeft problemen ermee als je pas 10 minuten van tevoren zegt dat je weg gaat en kan niet zo snel schakelen. Dat herkent ze ook bij mij. Ook vasthouden aan bepaalde routines en in de stres raken als mijn programma niet door kan gaan. Ik heb een lieve vriend,familie en vrienden die me nemen zoals ik ben en ook mijn kwaliteiten zien. Daar naast ben ik erg begaan met mijn medemensen.

Wat je schrijft over camoufleren herken ik gedeeltelijk,maar was ook niet altijd zo. Van mijn vader moest ik iemand anders zijn,de ideale dochter die normaal functioneerde maar als ik de kans kreeg om rebels te zijn of onhandelbaar dan was ik dat en dan kreeg ik straf. Dat vond ik heel erg. Maar gelukkig zien een hoop mensen toch wel dat er al lang iets met mij is. Want naast ADHD speelt er nog meer.

IK heb alle bewijzen,eerdere diagnoses,ontslagbrieven,schoolrapporten met tekst waar veel opvallende dingen instaan,evaluatieformulieren en examensbewijzen,veel zelf al geschreven in een map gedaan en mijn psycholoog zei dat dit erg belangrijke en waardevolle dingen zijn. Ben blij dat ik dit heb opbewaard.

Wat therapie betreft zo heb ik ook een hoop mensen die me erin steunen en belangrijk is ook om te weten dat ieder mens met autisme anders is en niet iedereen dezelfde therapie krijgt.

Hoe ga jij nou om met je autisme in het dagelijkse leven en heb je dingen waar je erg blij van wordt zoals bepaalde hobbies?

Ik hou erg van sporten,mode,interessante boeken lezen,vrijwilligerswerk doen en met mensen werken,cultuur. Dar wordt ik blij van.

Nogmaals van harte dank voor je lieve bericht! Dat doet me goed. Ik lees je wel weer.

Voor vandaag nog een fijne donderdag!

Herken het heel erg vooral dingen in het huishouden.
Als ik niet aangeef de container moet naar buiten,of de tuin moet weer eens gesnoeid worden of ruim je rommel op gebeurt het 9 van de 10 keer niet.
is inderdaad heel erg vermoeiend je voelt je overal verantwoordelijk voor het reilen en zeilen in het huishouden.
Door Autisme heeft mijn man geen overzicht in het huishouden(hij ziet het ook niet als er rommel ligt) het stoort hem niet. Toen hij op zichzelf woonde vroeger was het ook echt een enorme rommel (geen structuur) in het huishouden.

Ik merk weinig liefde voor jullie vriend/man met autisme in jullie reactie. Het autisme is onderdeel van hem, het kan niet ververst worden net als de olie, of opgeruimd net als het huis. Het zit ook in alle goede dingen aan hem. Focus je daar op zou ik zeggen. Of ga bij hem weg.

@ Erwin

Betekend niet dat iemand met autisme niet aan dingen kan werken... en als de partner heel veel op zijn bordje krijgt(raakt die opgebrand) en ik ben ook opgebrand geweest.
Heeft niets te maken met liefde.
Mijn partner heeft aangegeven niet zonder mij te kunnen en ik zie ook de goede kanten maar dat wil niet zeggen dat het af en toe heel moeilijk en zwaar is.
Wil niet zeggen ik heb autisme... dus ik ben nu eenmaal zo dat zal nogal makkelijk zijn. Ik heb bijv geen autisme maar weer andere karaktertrekken die verbeterd kunnen worden(daar werk ik ook aan) misschien moet je eens een paar jaar in onze schoenen staan dan praat je misschien anders.

Ik kan me dat goed voorstellen en ik ben het ook eens dat bij zo iemand blijven je leeg kan zuigen en je dan beter weg kunt gaan bij hem. Vaak zijn ze heel negatief en gaat het alleen om hun eigen behoeften en de behoeften van iemand anders zien ze niet. Als hun natje en droogje maar goed gaat en o wee als het anders loopt dan hun gedacht hadden. Ze kunnen je geluk in de weg staan omdat ze niet veranderen en gevoel niet begrijpen en niks willen ondernemen. Erg voor de kinderen ook als papa geen empathie heeft en alleen negatief kan reageren. Een autist kan een ware tiran zijn binnen een gezin door zijn bizarre en onsociale gedrag.

als je accepteert dat het was vanuit onvermogen, en richt op de toekomst, dan slijt het verdriet. Hij zet zich in iedergeval in om het anders te proberen te doen.

Ik snap jou volledig, ook hier veel verdriet, ik heb me volledig aangepast aan hem en er schiet niets meer van mezelf over...

Je kan je verhaal vertellen aan vriendinnen of familie maar niemand kan je gevoel begrijpen. Ik ken jullie niet maar ik voel de eenzaamheid het gemis van een maatje. Je niet gezien voelen en niet begrepen. En het gemis van goede gesprekken, samen lachen samen huilen. Een arm om je heen op het moment dat je hem nodig hebt nee dat zit er niet in. Een begrafenis hebben en s’avonds te horen krijgen wat ben je stil? Ze doen echt hun best op hun manier maar het alleen zijn gevoel breekt me vaak op.

Zo herkenbaar! Hij heeft mij zo vaak zoveel verdriet gedaan. Alles laag altijd aan mij, ik kreeg altijd de schuld. Nooit plezier, spontaniteit, enthousiasme. Een huis vol nooit afgemaakte klussen, kinderlijk gedrag etc. Maar hij doet zo zijn best dat ik het niet over mijn hart kan verkrijgen weg te gaan. Maar ik denk niet dat de deuk nog uit onze relatie gaat...

Hier heeft het verdriet zich ook door de jaren heen opgestapeld, de obsessies, de praatdrang, het kinderlijke gedrag, ..ik voel me leeg. Alles draait om hem ....

Ik moet huilen als ik jouw verhaal lees, omdat het zo herkenbaar is. Voor mij zijn het vooral de vele teleurstellingen die zo'n verdriet doen. Telkens denken nu wordt het beter, je aanpassen, in allerlei bochten wringen, ... maar het blijft allemaal hetzelfde. Mijn man belooft veel om mij te sussen, maar hij kan het niet....Wat mij het meest heeft gebroken zijn de extreme woede uitbarstingen, de verwijten, ..terwijl ik mijn uiterste best deed om hem te begrijpen en te ontzien. Ik heb al dat verdriet nog steeds niet verwerkt. Ik zie beelden en hoor fragmenten van gesprekken, die pijn doen ...zo diep zit het nog .. ik hoop voor jou dat je alles sneller kunt vergeten en een plaats kunt geven. Ik wens je het allerbeste.

Vind het al heel knap dat je zo open bent hierover
Mijn man had ook last van bepaalde problemen die jij beschrijft maar sinds hij therapie heeft gehad en bepaalde dingen in zijn leven ook heeft aangepakt is het heel erg verbeterd.

Jezelf accepteren is ook erg belangrijk
jij mag er ook wezen en jij hebt ook talenten. iedereen heeft punten en moeilijke dingen. Ik ben zelf hoogsensitief en dat is ook niet altijd makkelijk.
kijk ook wat voor mensen bij je passen... is heel erg belangrijk
vroeger dan wilde ik door alles en iedereen aardig gevonden worden(geaccepteerd worden) maar het belangrijkste is wie ben ik,wat heb ik nodig en wat voor mensen passen er bij mij?
Je kan je eventueel ook aansluiten bij groepsgesprekken voor mensen met autisme dan leer je ook mensen kennen die worstelen met problemen.

Ook moet je je niet schamen dat je autisme hebt.
als je iemand wat beter kent kan je dit rustig vertellen..
als je het juist verteld kan er een mooi gesprek ontstaan uit ervaring weet ik dat gewoon open zijn over je sterkte punten en minder sterke punten er iets moois kan ontstaan.
luister naar je gevoel wat betreft mensen die bij je passen
Intuitie is vaak erg belangrijk.

Als je geen liefde ervaart en je bent niet gelukkig en je bent al jaren niet gelukkig. dan kies jij je eigen weg, de weg wat goed is voor jou en jouw'n kind.

vreemdgaan en avontuur buiten je relatie. Geheimen komen altijd bovenwater en dan is vaak de schade groter. wat is jouw'n geluk je waard?

Het is aan jou om je situatie in te schatten en te kijken wat je daadwerkelijk zelf wilt en nodig hebt. Onderstaand is mijn ervaring met dit onderwerp:
Ik maakte het gemis aan die specifieke aandacht bespreekbaar in mijn relatie.
Na 20 jaar, met allerlei psychische problemen inclusief periodieke antidepressiva (wat niet bevorderend werkt) bij mijn partner begrip getoond te hebben en gehoopt te hebben dat het ooit beter zou worden.
Heb ik bij haar aangekaart de komende 20 jaar niet met dit gemis te willen leven, ik was en ben er echt klaar mee (zelf bepaal jij natuurlijk hoe klaar jij er voor jezelf mee bent).
Mijn vrouw stelde direct een paar voorwaarden (stomverbaasd als ik was over haar gevoelloze zakelijke benadering, wat uiteindelijk ook weer past bij autisme) en heb ik vrijheden op dit vlak die me enigszins eigenwaarde, een gevoel dat ik goed voor mezelf zorg en stressreductie/ontspanning opleveren.
Wellicht krijg je een hele andere reactie als ik (nogmaals het is aan jou om dit in te schatten), maar het bespreekbaar maken kan zonder (directe) oplossing, al enorm opluchten voor jezelf. hoe gek dit ook misschien klinkt.
Ook heb ik begeleiding gehad van een goede coach over dit onderwerp (na dit onderwerp bij mijn partner aangekaart te hebben). Zij bracht mij veel helderheid en daardoor andere positieve inzichten in mijn situatie.
Misschien kun je hier iets mee, in ieder geval veel succes!

Ik weet niet hoe oud je bent maar ik zou voor mezelf kiezen. Je gaat je erg eenzaam voelen als je voor deze partner blijft kiezen. Het is gewoon keihard.

Ook mét diagnose, erkenning en aanvaarding zal het niet veranderen. Het is zoals het is. Jij zal je moeten leren aanpassen, een eigen leven opbouwen en het, zo goed en zo kwaad als lukt, moeten accepteren. Wil of kan je dan niet dan is stoppen met deze relatie je enige juiste keuze. Helaas!

Hoi, ik weet niet hoe het nu afgelopen is na de brief...maar ik zit een beetje in dezelfde beslommering.Ik ( 39j) zie mijn partner (met asperger )heel graag.( We zijn al 3 jaar samen).Maar ik voel mij zo verdomd eenzaam, de poezie van de prille liefde is zoek. Ik ben een heel gevoelig en sociale persoon en leg dus ook vaak de schuld bij mezelf voor deze toestand. Maar hoe meer ik erover lees, hoe meer het erop lijkt dat het niet gaat veranderen.Of toch,heeft jouw brief iets in gang gezet, miss moet ik ook aan de schrijftafel...liefs.

Ik heb inderdaad ook het gevoel alsof je je teveel op hem aanpast. Bij mij heeft nooit iemand zich aan mij aangepast en ik heb voor alles heel hard gevochten. Ik begin nu pas soms aan te geven wanneer ik iets moeilijk vind. (Wat super moeilijk is)
Hij doet en zegt dingen die over jou grenzen gaan schrijf je. En dan wil je dan nog steeds goedmaken hmm

je hebt niet altijd in de hand als je van iemand houdt. om die persoon ook echt los te laten. ookal is het voor beide misschien beter.

Neemt niet weg. dat we niet samen wonen en weinig contact hebben.

En het besef begint bij hem wel te komen. als is het zien van elkaar soms wat intensief en dan voelt het goed.

Beste eenzame vrouw

Vaak komt het korte lontje(zijn we ook achter gekomen door psycholoog) komt meestal door overprikkeling.

Ik weet nu bijvoorbeeld als mijn man thuis komt dat ik dan niet gelijk met allemaal vragen,of klusjes moet aankomen of teveel praten hem een halfuurtje rust geven terwijl ik bijvoorbeeld kook is meestal voldoende.
Mijn man is bijvoorbeeld erg moe na een werkdag door alle indrukken. Misschien dat je aan je partner kunt vragen waar kan ik bijvoorbeeld rekening mee houden en uitleggen waarom je moeite hebt met her korte lontje.

Dat van eenzaam zijn of weinig interesse(zo komt dat over)
is wel iets wat ik erg in je verhaal herken.
Mijn man bijvoorbeeld zegt weinig ik Hou van je
Ik vroeg eens waarom zeg je dat nooit? Hij zegt ja maar dat weet je toch! anders was ik toch ook niet bij je? en het gaat toch goed?
Vaak denken mensen met Autisme anders (spreken zich vaak niet uit wat betreft gevoelens) dan hoe wij het bijvoorbeeld zouden doen en soms bedoelen ze dat helemaal niet verkeerd maar staan er niet bij stil(zo was ons dat uitgelegd)
Weinig knuffelen herken ik ook erg nu vraag ik ook gewoon om een knuffel bij ons speelt het ook wel erg mee dat zijn ouders vroeger ook weinig knuffelde met de kinderen of met elkaar dus dat is ook weer een stukje opvoeding wat erbij komt kijken. Het beste wat je toch kan doen denk ik is erover praten met bijvoorbeeld een psycholoog hoe je dit nou het beste kan aanpakken en misschien met je partner(toch proberen uit te leggen wat je zo moeilijk vind) en vraag hem dan hoe zou jij als jij mij was en in deze situatie zou zitten het vinden?(voorbeelden geven) Mijn partner heeft gelukkig hulp gezocht en nu nog steeds maar anders had ik ook niet geweten om het aan te pakken. Een goede psycholoog vind ik persoonlijk toch een aanrader.

Stel je man wilt echt geen hulp of ook niet proberen aan zichzelf en de relatie te werken dan wordt het wel een hele lastige situatie.

Kan je er ook met familie of vrienden over praten?

Heel erg bedankt voor je reactie! Fijn om herkenning te lezen, al vind ik het rot dat jij hier ook mee worstelt natuurlijk. Hij wil geen hulp, dat is het lastige.

Ik geef hem ook alle ruimte als hij thuis komt, hij hoeft ook qua huishouden e.d. niets meer te doen, ik doe alles zelf. Het enige wat ik van hem verwacht is wat tijd en aandacht voor ons, een beetje gezelligheid.

Heel herkenbaar wat je schrijft, dat hij zegt "het is toch goed?" Want die hoor ik ook regelmatig als ik wat aankaart.

Ik snap echt dat hij anders denkt en anders is in die dingen, maar soms is het erg lastig. Laatst zat ik na heel slecht nieuws van een familielid te huilen op de bank. Ik had erg hard een knuffelof een arm me heen nodig. Maar hij kwam binnen, ging zitten met zn telefoon en maakte de opmerking "dan kan het maar beter snel klaar zijn". Niet echt waar je op zit te wachten op zo'n moment natuurlijk.

Ik praat er soms met mijn familie over maar die vinden dat ik beter verdien en er een punt achter moet zetten. Schoonfamilie is weinig contact. Mn vader is wel eens met ze gaan praten om te vertellen hoe t gaat hier maar na 1 bezoekje was dat t ook weer..

Beste eenzame vrouw

je stukje over dat jij alles doet in het huishouden heb ik ook lange tijd gedaan maar op een duur brak het me op.
Ik voelde me een tijd lang echt overspannen(ziek) omdat ik alle verantwoording in het reilen en zeilen in huis zelf wilde doen en ook om mijn partner te ontlasten.

Maar ik heb nu wel geleerd dat je ook echt goed voor jezelf moet zorgen. De psycholoog had ook duidelijk aangegeven iemand kan wel autisme hebben maar dat is nog geen vrijbrief.
Ik zet hem nu tegenwoordig gewoon aan het werk met duidelijke opdrachten. Ik heb aangegeven dat het me soms teveel wordt en hij best eens de vaatwasser kan uitruimen of de ramen zemen en nu doet hij dit inmiddels ook.

Jarenlang alles maar blijven doen zoals jij verwoord dat gaat je echt opbreken.
jammer dat je man het er niet voor over heeft om hulp te zoeken want ze kunnen hem goede begeleiding kunnen geven en inzichten aanreiken.
Zonder de psycholoog en de therapie waren we echt uit elkaar geweest of had ik een burnout.

Denk echt goed om jezelf.

Die stugge antwoorden die je partner geeft herken ik ook heel erg maar sinds de therapie is die daar ook veel meer op gaan letten hij vraagt nu zelfs uit zichzelf hoe gaat het met je?

Een paar jaar geleden had ik nog vaak(ook met andere mensen) dat die soms erg bot en stug uit de hoek kon komen of een vreemde reactie kon geven met emotionele zaken.
Ik had het daar soms wel echt heel moeilijk mee omdat ik zelf eigenlijk heel empatisch en gevoelig ben en soms schaamde ik me er ook weleens voor.
Nu die inzichten heeft let hij er meer op hoe die dingen verwoord.

Het enige dat ik kan zeggen(aangezien die geen hulp wilt)
met hem echt een gesprek proberen aan te gaan en echt zeggen hoe jij je voelt en dat je soms niet helemaal gelukkig bent met de situatie.
Ik vind het makkelijk gezegd dat de partners zich alleen moeten aanpassen ik vind zelf dat iemand met autisme ook aan zichzelf moet werken en de moeite doen voor zijn partner(om die ook het geluk te gunnen) weet jij waarom hij geen hulp wilt of wat is de reden daarvan?

Ontkent hij misschien dat hij autisme heeft en zogenaamd geen probleem?

@ eenzame vrouw je zin in jou stukje...

ik probeer het kort samen te vatten, maar ik hoor graag ervaringen van mensen die ook samenleven met iemand met autisme. Hoe zorg ik ervoor dat hij niet steeds zo'n kort lontje heeft? Beter in zijn vel zit en dat ook uitstraalt naar ons toe?

Je voelt je zelf heel erg verantwoordelijk voor zijn stemming maar in feite is hij hier zelf verantwoordelijk voor.
Ik kwam er bijvoorbeeld achter dat als mijn Man iets naars had meegemaakt op het werk bijvoorbeeld in plaats van te praten daarover kwam die thuis en zei niets(maar wel erg kribbig) of vermoeid overkomen. Bij hem speelt er dan meestal iets ben ik achter gekomen. Misschien is de vraag heel direct stellen waarom ben je vandaag zo humeurig nog wel het beste.
Ruzie daarmee voorkomen voorkom je niet maar soms kan het beter maar even spetteren(en dat alles eruit komt) dan continue je verantwoordelijk voelen voor zijn buien.
Autisme is geen vrijbrief om alles af te reageren op je partner je kan rekening met zaken houden maar ze zijn zelf toch ook echt verantwoordelijk voor zichzelf.

Mijn man had ook een tijd lang last om grenzen aan te geven zowel prive als op het werk als ik hem waarschuwde dan was het allemaal geen waar. Totdat die op een dag met een burnout thuis zat dit heeft hem toen ook wel de ogen geopend.

Heel erg bedankt voor jullie reacties, het is fijn om te lezen dat er herkenning is en jullie mijn bericht precies begrijpen. Heel fijn! Ik vraag vaak wat er is maar het antwoord is altijd "niets". Als ik vraag waarom hij humeurig is oid is de reactie "ik doe gewoon". Dus kom niet verder. Zo is hij eigenlijk altijd extreem boos tegen me als ik gewerkt heb en hij thuis was bij de kids. Heb al 100x naar een reden gevraagd maar volgens hem is er niets. Krijg er echt niets uit.

Hulp hoeft hij niet want er is niets, het helpt toch niet enz. (We hebben wel een tijd relatietherapie gehad maar daar was hij op zn best uiteraard).

Beste eenzame vrouw,

Misschien is hij tijdens het thuis zijn met de kinderen(wat vaak veel van ze zegt gezien de overprikkeling) misschien wel overprikkelt en moe en reageert het dan af op jou?

Als mijn man bijvoorbeeld naar de supermarkt was geweest en het was druk dan was die vaak ook humeurig(wegens overprikkeling)

Je hoort vaak(wat ik ook heb gelezen) dat mensen met bijvoorbeeld autisme die kinderen hebben het soms vaak te veel voor ze is(teveel drukte of lawaai) en dat vergt veel van ze.

Een paar jaar geleden was er ook een aflevering van kruispunt
over mannen met Autisme. volgens mij kun je die wel op uitzending gemist bekijken. het legt een hoop uit. ook daar werd jou situatie die je schetst beschreven door een vrouw. Ik hoop dat je er iets aan hebt!

Beste Eenzame vrouw.

Het is heel erg herkenbaar ( zie mijn verhaal nummer 27) Ik heb hem 2 weken geleden eruit gezet , hoewel we wel contact houden. Het is niet vol te houden met zo'n man en zeker als ze er zelf niks mee willen doen. Ik ben na 6 jaar op! Gelukkig heb ik geen kinderen met hem maar dit maakt het voor jou natuurlijk nog lastiger. Ik heb ook alles geprobeerd om ermee om te gaan , ik liep op m'n tenen. Het enige wat hielp was duidelijke grenzen aangeven. Daar werd het minder erg door maar het ging natuurlijk niet weg. Ondanks dat kreeg ik nog altijd de wind van voren. Hij zit ook de hele dag op de bank , op z'n telefoon te kijken, tv of gamen. Een kus kan er amper vanaf of hij gaat irritant doen met kusjes geven op een vervelende manier , beetje kinderachtig ook, of hij gaat dan etteren met me wel aanraken maar meer op een kietelende speelse manier, heel irritant. Komt niet liefdevol over of zo... Dat gescheld en getier zal blijven, en zeker zijn er dagen dat ze lief doen, maar je kunt niks van ze verwachten en je staat voor alles maar ook echt alles alleen. Ze hebben ook geen zelfreflectie, ze begrijpen niet hoe erg ze zijn. Het rare vind ik dan wel dat hij ( mijn partner) nu voor zijn ouders wel dingen doet die hij voor mij absoluut niet deed( of hij doet maar alsof ) . Dus ze het kunnen het wel. Het voelt zo oneerlijk. Alsof je wordt gebruikt of zo. Deze mensen hebben intensieve therapie nodig, ik vrees anders dat er niks zal veranderen. Wat je ook doet! Maar geef wel je grenzen aan en dat is het belangrijkst. En zeker zal je af en toe de wind van voren krijgen nogmaals, maar blijf sterk en zeg ook: dit is iets van jou en niet van mij, ik ga hier niet in mee .... Dat werkte voor mij het beste altijd. En dan loop je gewoon even weg naar een andere kamer en dan heeft hij tijd om erover na te denken. Heel veel sterkte !

Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Ja kan ik me voorstellen. Ik snap hoe je je voelt en ook met kindjes lijkt het me nog eenzamer dan dat het al is. Je wilt het ook leuk samen hebben voor je kindjes. Heb wel echt met je te doen. Echt vervelend om te horen dat ook hij denkt dat er niks mis met hem is. Zo frustrerend allemaal! Ga er lekker op uit met de kindjes en denk aan jezelf! We hebben genoeg voor ze gedaan! Het is ook nu aan hun om iets voor ons te doen! Geen hulp willen of niet willen zien, is geen rekening houden met ons behalve met zichzelf. Heel heel heel veel sterkte! Ik hoop oprecht dat ook jij gelukkig gaat worden!

Lieve eenzame vrouw,
Het is alsof ik mijn eigen verhaal lees in jouw verhaal.
Bij ons ging het redelijk goed totdat er kinderen kwamen.

Ik heb helaas geen tips, ik snap je gevoel van eenzaamheid echter als geen ander.

Ik denk dat er met veel therapie wel wat verbeteringen kunnen komen in jullie relatie, maar ik denk ook dat die nooit gelijkwaardig zal worden. ASS blijft namelijk ALTIJD.
Ik heb veel gelezen, enorm veel... zon beetje alles wat er te vinden is over samenleven met een partner met ASS. Wat ik vooral tegenkom is toch dat jij je, als iemand met een neurotypisch brein, toch moet blijven aanpassen.. Gewoonweg omdat jij dat beter kan. Maar ja, hoe lang houd je dat vol?
Ik gun je het intens.. en ik weet ook dat jouw partner wel van je houdt, maar hij kan het niet uiten vanwege de zwaarte van het gewone leven, dat hij elke dag ervaart.
Ik denk dat je je moet afvragen of jij degene bent die dit van hem kan dragen..... In elk geval mag jij ook leven, of een dag voor jezelf hebben.

Ik ben zelf niet sterk genoeg geweest om mijn relatie met mijn nu ex partner voort te zetten. Ik wil zo graag, maar ik ben op...
Zie verhaal 36

Waar ik enorm tegenaan loop is het schuldgevoel dat ik het niet meer kan opbrengen..... omdat ik weet dat mijn expartner niet bewust mijn leven wilde verzieken.. Hij voelde zich zelf ook onmachtig..

Kies voor jezelf en verlaat deze man. Het zuigt je leeg en als hij niet veranderd dan is dat voor jou en je kinderen ondraaglijk. Hij wilt kennelijk alleen zijn en houdt van negativiteit. Laat hem dan alleen zijn.

Hoi,

Ik herken veel in je verhaal. Zou je openstaan voor contact? Of is het gezien de datum, al te lang geleden? Zijn jullie nog bij elkaar?

Hoi Elle! Ik sta daar zeker voor open hoor. Ik kwam toevallig even hier om mn verhaal weer te delen. We zijn nogsteeds samen maar het breekt mij, maar nu ook mijn oudste, steeds meer op. Hopelijk lees je mijn reactie nog!

Nogsteeds samen, terwijl mijn eerste post alweer bijna 2jaar terug is geplaatst. Inmiddels weer veel eenzame momenten gekend tijdens sterfgevallen en een operatie van mij.. het ergste vindt ik alleen dat onze oudste zo'n last van hem krijgt. Zodra er maar iets geluid is schreeuwt hij alweer dat t zachter moet. Als de jongste huilt (omdat hij wat af wil pakken en dat mag niet) krijgt automatisch de oudste de schuld want door haar huilt hij. Dit resulteert in veel boze buien aan haar kant, en altijd moet ze huilen als ik ga werken en ze bij hem thuiszijn. Ik weet niet wat ik ermee moet. Hebben er elke week weer gedoe om, maar hij wil niet veranderen. Ik kan wel bij hem weg, maar dan zijn ze bijv een weekend bij hem en ben ik er helemaal niet meer bij, ook sochtends en savonds niet. (Nog even los van de woningnood ed). Zit echt met mijn handen in het haar. Huisarts heb ik wel op de hoogte gesteld van alles. Hij kan ons wel doorverwijzen maar de wachtlijsten zijn momenteel zo lang dat ze geen nieuwe mensen meer aannemen. Pfff

Hallo, ik herken jouw verhaal helemaal. Het lijkt wel mijn gezin. Onze oudste is ook altijd de klos bij mijn man. En de jongste die maakt het niet zoveel uit, het lijkt wel of ze zich afsluit voor hem. Ze leeft haar leven, met mij als moeder en haar broer( wij hebben het heel leuk, als hij er niet is). Ik heb nu hulp gevraagd bij mijn huisarts, mijn man wil nu ineens in therapie, na 7 jaar diagnose, en ik wil niet meer. Ik heb zoveel gegeven in 18 jaar tijd, dat de koek op is. Ik wil ook niet meer samen oud worden, bedenk je goed, als je samen oud word, dan moet jij je goed beseffen, dat er nooit echte liefde inzit( ja, op zijn manier natuurlijk), geen goed gesprek, geen knuffel, geen vragen van " hoe was jouw dag". En ik ben meer waard en zeker de kinderen, op deze manier ontneem jij je zelf het recht op een beter leven. En ieder mens heeft recht op geluk en liefde.Hopelijk kom je er uit, hoe nou verder, wens je heel veel geluk en liefde toe, en denk goed aan jezelf.

Beste,
Ik herken het ook allemaal. Een triestig leven zonder volwaardige communicatie. Ik sta er 90 pct alleen voor wat betreft de opvoeding van mijn kind. Ik zou graag in contact komen met iemand die snapt dat ik de boel niet kan in de steek laten en zo mijn kind uiteraard minstens deel van de tijd. Gelukkig heb ik mijn zoontje die me zoveel energie geeft.
Grtjes pieter

Poeh Linda en Pieter,
Wat heftig ook voor jullie!
Linda, Dat stukje liefde is inderdaad zo lastig. Ik weet dat hij wel van ons houdt, maar inderdaad op zijn manier, en die is anders dan de onze, anders dan wat wij nodig hebben.
Pieter, je bent zeker niet alleen, en wij begrijpen je allemaal!

Pieter ik sta wel open voor contact hoor aangezien je aangeeft dat graag te willen. Ik weet alleen niet hoe dat werkt hier zonder gegevens meteen openbaar te gooien

Ik sta ook best open voor contact maar evenmin een idee hoe dat hier anoniem kan of toch discreet.. Grtjes pieter

Hoi Saskia

wat naar dat je je zo voelt.
Heb je wel vrienden en familie waar je goed mee kan praten over je emoties of niet?

Bij mij was dat altijd lastig ook omdat de stoornis van mijn man met name bij de schoonfamilie werd ontkend.
Uiteinlijk had ik een psycholoog waar ik mee kon praten.

Heb je iemand om mee te praten?

Hoi Saskia,
Ik herken mij helemaal in jou. Ik ben een maand geleden gediagnosticeerd met autisme. Wellicht kunnen wij elkaar helpen? Heb je Instagram ? Dan kan je mij daar misschien op toevoegen, mijn naam is annaliesmeier !

Jed hebt bklijknaar autisme an dat is uiteraard lastig. Je situatie is ook lastig: ook voor mensen zonder autisme! Een zieke partner is dagelijsk zorg en nooit rust. Mantelzorg voor je vader kan erg vermoeiend zijn. Dat bedoelen ze met de 120 km/h/ Met een gezonde partner en een gezonde of overleden vader is het rustiger. Je hebt nu tevens autisme en ja ...dan loopt je hoofd helemaal over.
Samengevat: je situatie is ook moeilijk ...ook zonder autisme wordt het mensen dan te veel en met je autisme is het dan super helemaal te veel.

Hallo Wilson,
Ik ben verlieft geworden op een man met autisme en ik geef heel veel om hem. Hij zegt dat hij ook om mij geeft en van mij houd maar het is net alsof hij zelf volledig de controle wil houden over alles en geen rekening met mij kan houden. Hij vind het ook moeilijk om regelmatig bij mij te zijn en is heel erg op zich zelf. Toch laat hij mij ook niet los. Ik begrijp dat mensen met autisme ook anders omgaan met het missen en verlangen naar iemand. Ik denk dat het bij debman waar ik van hou een combinatie is van autisme en trauma. Hij zegt dat hij niet goed kan praten maar dat moet wel in een relatie. Je moet toch elkaar kunnen vertellen wat je beide belangrijk vind en rekening met elkaar houden. Zolang het niet diepe gesprekken zijn is het goed maar anders trekt hij zich terug en gaat mij negeren. Misschien ben ik wel heel naïef dat ik het uit liefde na 4 jaar het nog steeds probeer met hem. Ik vind jou lied heel mooi Wilson en ga het zeker naar hem toesturen.

Hoi Wilson,

wat een prachtig nummer! Het raakt mij.

Ik ben 52 en al lang weet ik dat ik anders ben. Binnenkort ga ik
het behandeltraject in. Ze zijn het erover eens dat ik een vorm van autisme en ADHD heb gepaard met faalangst. Dat wordt nog
officieel geconstateerd.

Het heeft ook zijn voordelen en maakt me tot wie ik ben. Ik verheug me erop als ik straks mijn kwaliteiten weer kan herbenutten want sinds de lockdown loop ik vast.

Nogmaals bedankt voor dit mooie nr!

Muziek is mijn hobby. Heb 3 a 6 repetities per week en meer dan 55 optredens per jaar gedurende 20 jaar. Zit bij diverse verenigingen en groepen. Heb zo mijn contacten en afwisseling. Heb meegewerkt aan ca., 100 songs met muzikanten wereldwijd. Heb duizenden songs gespeeld. Kan goed vcan bladmuziek spelen maar speel ook zo mee met de radio of een muzikant. op een jam sessie. Heb vanaf mijn 6e muziekles. Heb nog steeds les. Zit in de top van de amateurs en heb ook al 200 h les gehad van conservatorium docenten: drumles en percussie les. Heb daarnaast ook zangles en dansles gehad. Heb een mooie home studio. Mijn actieve YouTube kanaal slagwerk58 heeft meer dan 1100 video's. Woon na de scheiding al 20 jaar alleen!

De laatste jaren is er sterk toegenomen aandacht voor het thema inclusiviteit. Voorheen lag de nadruk sterk op de beperkingen bij o.a. autisme, mede resulterend in uitsluiting, tegenwoordig ligt het accent veel meer op de kwaliteiten. Persoonlijk vind ik het een: 'hype', compensatiegedrag en ongemakkelijk. Vroeger was ik 'raar', dat ben ik gaan geloven... en nu ben ik 'uniek'. Toppie dat mensen (goedbedoeld) in mogelijkheden denken, maar sommigen! zien daardoor inderdaad de beperking(en) niet (voldoende) meer. Gevolg is dat een deel van de mensen te hoge eisen/verwachtingen van ons/de doelgroep kan hebben en inderdaad gaat 'pushen' (daar waar wij ook leven in een prestatiecultuur/maatschappij). De positieve stereotyperingen/vooroordelen welke zijn ontstaan komen bovenop de stapel negatieve. Er is wat mij betreft sprake van 'dubbele discriminatie'. Betreffende het maskeren... Veel mensen met autisme: maskeren/camoufleren, kopiëren, compenseren en 'pleasen' veelvuldig. Oefening baart kunst. Ik kan mij goed voorstellen dat het niet altijd (direct) duidelijk/merkbaar is.

Ik heb een relatie met een super lieve topman met autisme . Dat maskeren doet hij vooral bij mensen die er geen snars van snappen en gewoonweg geen benul hebben van autisme . Inderdaad de verwachtingen zijn vaak niet reeël. Mijn man heeft meer inlevingsvermogen dan de meeste “gewone “ mensen die ik ken, die kijken namelijk niet verder dan hun neus lang is en hebben nul zelf inzicht.

Verwacht niets van je broer.
Zo is hij. Kun je daar niet mee leven?
Je hoeft niet met hem te leven!
Vind je contact belangrijk?
Zorg dat je er geen schade of akelige gezondheid aan overhoud.
Verwacht van hem geen bedankjes , excuses, inzicht, een leuke reactie terug, etc. etc.

Ga je schamen voor deze onzinnige tekst

Misschien ben je zelf ziek.

Wat een heftige reactie! En knap lastig! Heb je wel eens het contact met hem opgezocht? Verwachten kan je op deze manier niet teveel van hem. Maar ik kan deze situatie niet goed beoordelen. Sterkte!

Hallo Gevoelig,

wat naar dat jij je zo voelt! Ik snap dat volkomen. Heb je iemand met wie je erover kunt praten?

Hier ook een stukje herkenbaarheid voor mij. Ik heb dan wel een goede opleiding,,spreek 6 talen,schrijf gedichten en verhalen maar heb ook geen carrière. IK doe al een aantal jaren geen betaalde werk meer omdat ik in 10 jaar tijd 15 werkgevers had maar iedere keer weer ben ontslagen door mijn ADHD. Slechts 3 werkgevers namen me zoals ik was maar die gingen of failliet of kregen een re-organisatie. Sindsdien ben ik vrijwilligerswerk gaan doen maar sinds de lockdown zijn er veranderingen geweest,heb ik op dit moment slechts 2 uur vrijwilligerswerk per week wat voor mij te weinig is.

Heel vaak heb ik me vergeleken met andere mensen bij wie het wel normaal is verlopen en heb ik me vaak afgevraagd waarom het bij mij anders is verlopen.

Op dit moment loop ik vast en naast mijn ADHD speelt er nog meer en sta ik nu op een wachtlijst voor hulp. Ze gaan bij mij ook een autisme-test doen omdat ik veel kenmerken vertoon. Ik wil graag vooruit en gaan kijken of ik nog wel een paar uur per week kan werken of dat het een sociale werkplek wordt of alleen vrijwilligerswerk en uiteraard meer uren omdat ik graag wil laten zien wat ik kan in plaats van kritiek over me heen te krijgen.

Ik wil ook jou veel sterkte wensen. Goed dat je van je afschrijft! blijf dat gewoon doen!

En ondanks alles ben ik me bewust van mijn kwaliteiten en heb ik een lieve vriend,een lieve familie en eindelijk nadat ik zo lang erover heb gedaan een leuke vriendenkring. Nu het werk nog want ik wil graag een taak.

Ja, dat herken ik, dat je graag vooruit wil. Dat is zooo teleurstellend als het steeds niet lukt.

Hoi Gevoelig,we zijn niet de enigen hoor. Ik ben me bewust van mijn kwaliteiten en straks met de therapie zal ik handvatten krijgen. Ik ga ervoor en geef echt niet op.

Hoe gaat het met jou? Snap je volkomen.

Met mij gaat het goed, gelukkig is dat verhaal wat ik schreef al een aantal jaren geleden gebeurd. Ik heb een fijne familie, maar ja zij snappen ook niet alles van mij ( snap ik ook) toch blijven sommige dingen zo in je hoofd zitten he

Hoi Gevoelig,

fijn dat het goed gaat! En ik ben blij om te lezen dat je een fijne familie hebt! Ja,het is soms lastig om dingen te snappen. Maar zelf verdiep ik me altijd in de materie om het beter te begrijpen en degene steun en een luisterend oor te kunnen bieden. Ja,onze hersenen werken anders,maar ze werken uitstekend en we hebben ook,net als ieder mens op deze aardbol,onze kwaliteiten.

Nounou, je hebt hier meteen voor driekwart mijn verhaal geschreven! Heel bijzonder en heel herkenbaar. Zo dicht bij mijn eigen situatie heb ik het nog niet gelezen hoor. Ik weet pas sinds 10 maanden dat ik ASS gediagnosticeerd ben. Op 60 jarige leeftijd.
Ben er beduusd van, van de gelijkenissen.

Haha! Ditto. Wat eigenaardig en leuk om dit bij een ander persoon te lezen...
Mijn hoofdmeester(es) schopte altijd tegen mijn schenen als zij dacht dat ik niet oplette. Rekenen ging niet (teveel lawaai en gerumoer) en toch na hersenonderzoek en EEG bovengemiddeld intelligent....
Laat ook mij maar lekker alleen werken en problemen oplossen.

Hi Leontien,
Mijn echtgenoot heeft/is Asperger. En ja, ik merk dit onbegrip ook. We maken er geen geheim van inmiddels. Toch is het verschil voor de buitenstaander tussen het weten en het begrijpen, niet te bevatten. Ik denk dat dat ook niet zal komen. Althans, ik ben gestopt met uitleggen, ik bleef bezig zonder enig resultaat. Er is een enkeling in mijn omgeving die er begrip voor toont en het wat beter begrijpt dan de rest. Hij gaat vaak niet mee naar “verplichtingen”. Dan ga ik alleen of met de kinderen. Ik zeg dan wel als ze er naar vragen, dit is teveel voor hem en echt niet zo fijn. Maar this is it. Het is eenzaam.
Ik heb het er met die enkeling over.
Ik wil niet negatief doen, maar heb het zelf ook nog niet uitgedokterd.
Liefs.

Hi Leontien,
Mijn echtgenoot heeft/is Asperger. En ja, ik merk dit onbegrip ook. We maken er geen geheim van inmiddels. Toch is het verschil voor de buitenstaander tussen het weten en het begrijpen, niet te bevatten. Ik denk dat dat ook niet zal komen. Althans, ik ben gestopt met uitleggen, ik bleef bezig zonder enig resultaat. Er is een enkeling in mijn omgeving die er begrip voor toont en het wat beter begrijpt dan de rest. Hij gaat vaak niet mee naar “verplichtingen”. Dan ga ik alleen of met de kinderen. Ik zeg dan wel als ze er naar vragen, dit is teveel voor hem en echt niet zo fijn. Maar this is it. Het is eenzaam.
Ik heb het er met die enkeling over.
Ik wil niet negatief doen, maar heb het zelf ook nog niet uitgedokterd.
Liefs.

Beste S

ja is moeilijk he...... Heel veel mensen in mijn omgeving
begrijpen het niet of vinden het moeilijk om te begrijpen.
Er zijn ook mensen die bijvoorbeeld op de dag zelf opeens vragen komen jullie koffie drinken of op visite
zelfs als je het meerdere malen uitlegd(liever een weekje vooraf dat soort dingen plannen) mijn man houd niet zo van onverwachts of als de planning anders verloopt zijn er maar weinig mensen die dat begrijpen.
OOk begrijpen ze vaak niet wat autisme allemaal inhoudt en dat ze meer rust nodig hebben( ook vaak alleen willen zijn)
Het is inderdaad soms heel moeilijk....

Ik zit ook met mezelf in de knoei. Sta ingeschreven op een wachtlijst voor onderzoek van o.a autisme en ADHD. Dat ik ADHD heb is zo goed als zeker vanwege de onrust en alles tegelijk willen.Zelf kan ik soms wel goed tegen veranderingen maar alleen als ze mijn routine niet verstoren anders wordt ik overprikkeld. Dan krijg ik te horen ´je moet gewoon wat flexibeler worden en niet zo moeilijk doen.´ Of:´Je moet gewoon leren los te laten. Dat is niet zo moeilijk hoor.´Voor mij helaas wel. Niet leuk,want dat doe ik niet expres. Dus ik snap jullie volkomen. Andere keer kom ik er weer op terug.

Herkenbaar. Ik heb door de jaren heen een sociaal leven uitgebouwd buiten hem. Mijn autistische partner en ik gaan vaak samen op vakantie en dat gaat goed. Daarbuiten ga ik alleen op stap met vriendinnen die de situatie kennen en niet oordelen. Anders is niet leefbaar voor mij.

Misschien eens spreken met n therapeute gericht op hechting of ACT geschoolde therapeut

Wat naar dat jij je zo voelt.
Ik denk de enige oplossing is echt om via de huisarts je te laten doorsturen naar een goede psycholoog.
Het kan van alles zijn dingen uit je jeugd,stemmingsstoornis of borderline stoornis(mijn vader heeft dit ook)
een professioneel iemand spreken kan je verder helpen.

Wat naar dat je zo'n leven leidt. Dat zou niemand moeten hoeven, helaas ben je niet de enige. Toch ga ik even belerend (sorry) zeggen dat cocaïne de oplossing niet is. Je weet zelf natuurlijk ook dat dit zeer schadelijk voor je is (lichamelijk maar vooral ook geestelijk) en criminaliteit en milieu vervuiling steunt. Sorry, maar ik moet het even vermelden. Waarom omarm je jezelf niet gewoon en ga je alles accepteren hoe je bent, hoe je je voelt en dat je gewoon oké bent om wie je bent als persoon. Want in wezen ben je echt helemaal oké. Maar alles wat je hebt meegemaakt en wat er in je genen zit maakt je tot wie je nu bent. Wees lief en mild voor jezelf en kijk naar jezelf terug wie je was als kind. Dat is je pure ik. Laat je ego, je 'ikke' los en mensen worden het gelukkigst als ze anderen (nooit ten koste van jezelf) helpen. Niet in materiële zin, maar door jezelf te geven middels een luisterend oor naar anderen. Dat is alles. Je zult zien dat er een wereld voor je open gaat.

Ik heb me de laatste jaren meer verdiept in voeding en mentale problemen. Veel mentale klachten hebben verband met de methylering van de lever. Als daar stofjes ontbreken heb je niet alleen lichamelijke klachten maar ook mentale klachten. Een holistisch arts kan jou misschien bij helpen om te kijken of er misschien tekorten zijn in je lichaam. De reguliere zorg doet slechts aan symptoombestrijding doet maar dan moet je al ernstige klachten hebben die niet meer om te keren zijn voor er een onderzoek gedaan wordt naar bijvoorbeeld een vitamine tekort zoals een b vitamine of vitamine d. Mijn advies is ga eens naar een alternatieve behandelaar( ben er zelf een) heb 30 jaar antidepressiva geslikt en ben medicatie af sinds een jaar. Door mijn voeding te veranderen is het toch gelukt een stabiele chemische balans te creëren in mijn lichaam. Kijk eens op youtube naar webinars van Dr William Walsh en zijn bevindingen over methylering en de hersenen.
Ik hoop dat je er iets aan hebt. Succes.

Raymond,

als ik jou vraag moet beantwoorden...
En mijn vraag is wat heb jij gedaan om te leren omgaan met asperger en autisme?

Ik persoonlijk vind dat ik heel veel heb gedaan om rekening te houden met iemand met autisme.
Ik hou rekening dat als mijn man thuiskomt van zijn werk dat ik hem dan even een uurtje rust geef,drukke feestjes gaan we niet af of plekken bezoeken met mensen massa,s ook klussen besteden we meer uit want mijn man is naast zijn baan gewoon in het weekend op. ik ben regelmatig mee geweest naar de psycholoog(om ook dingen te leren)
Maar ik kan niet zeggen dat ik soms niet gefrustreerd was ik had juist weleens het gevoel(of het nou terecht was of onterecht) dat ik de enige was die rekening hield met diegene met autisme.(maar niet andersom)
Ik vind ook dat mensen met autisme(al hebben ze iets) volgens onze psycholoog is dat geen excuus.
Er zijn ook mensen met autisme die doodleuk kunnen zeggen ik heb autisme dus jij moet er maar rekening mee houden.
Ik liep mezelf op een duur voorbij(constant op eieren lopen) altijd rekening houden met mijn man op een duur ben ik ingestort en toen zei ik tegen mijn man dat het of hulp zoeken is of anders dan kon je mij op een duur opvegen.
Dankzij de hulp is er gelukkig heel wat veranderd want anders had ik het niet volgehouden.
Ik begrijp ook goed dat autisme dat je daar niets aan kan doen maar onderschat niet dat het voor partner heel erg moeilijk kan zijn.
Als partner zijnde probeer je continue de balans te houden en dat kost soms heel erg veel energie.

Ik ben het met Leontien eens. Heel veel verhalen hier staat juist dat mensen/vrouwen er al zoveel rekening mee hebben gehouden. Aangepast tot in den treure/veel verantwoording genomen. En dat is heel erg zwaar.
En dat is juist het probleem: degene met ass ziet dat (vaak) niet in, of verwacht maar dat er rekening wordt gehouden met hen. Maar waar is de steun voor de ander? Die is er (vaak) niet.

Ik begrijp dat je je persoonlijk aangevallen voelt Raymond, maar dit is nou eenmaal een forum waarop iedereen zijn verhaal mag delen, ook de partners van mensen met ass. En dit zijn nou eenmaal de dingen waar zij tegenaan lopen.

Wat ideaal zou zijn is wanneer iemand autistisch is deze gewoon een autistische partner moet kiezen dat past beter want dan begrijp je elkaar. T is super zwaar van beide kanten denk ik.

Naar mijn mening heb en doe ik er alles aan om met mijn omgeving n goede harmonie te leven. Alleen heb en kan ik soms gewoon bepaalde dingen niet snappen. Hoe erg ik mijn best er voor doe.

En ook schreef ik dat alles pas is vastgesteld.
Helaas is mijn huwelijk voorbij en ben ik bezig met hulp.
Ik probeer te snappen dat het voor een ander persoon lastig kan zijn, En ik wil ook niet in een slachtofferrol zitten.

Dus ga ik gewoon door met de wetenschap dat ik anders ben en nu weet waarom ik bepaalde dingen doe, die ik doe.
Het enige wat nu rest is dus hulp krijgen waar ik nu op wacht.
En dan kijken we wel weer verder.

Wat een frustrerende situatie voor je zeg! Ik kan het heel goed begrijpen. Financiële stress en ook al zo lang niet op vakantie kunnen. En dan een man die zo te lezen weinig zelfinzicht heeft. En je blijft zo respectvol over hem. Ik vind dat heel knap. De gemiddelde vrouw had hem denk ik wel een schop onder zijn h*l gegeven, maar dat doe jij niet.
Ik hoop dat hij snel in een baan komt die hij leuk vindt en ook behoudt. Of anders hulp zoekt.
Zorg vooral goed voor jezelf, dat is het belangrijkste.

Herkenbaar wel hoor....

Voordat mijn man therapie kreeg(en pas op latere leeftijd de diagnose kreeg) waren er ook vaak problemen.
Mijn man kan bijv slecht grenzen aangeven op het werk(is zeer perfectionistisch) In plaats dan van te communiceren kropt hij het op en wilde dan ander werk zoeken of hij had veel spanningen.
na de therapie heeft die meer geleerd om open en eerlijk te zijn over zijn autisme ook op het werk en zo kan zijn baas ook meer rekening houden met hem.
Het is jammer dat jou man helaas niet inziet dat hij misschien ook een aandeel heeft in de problemen wat betreft werk.
Misschien kan je eens wat dingen opzoeken op internet over bijv autisme en werk(slecht grenzen kunnen aangeven) misschien dat hij ook tegen dat soort zaken aanloopt en slecht kan communiceren op het werk.

Het is inderdaad een proces, bij mij ook. Het is dikwijls heel zwaar. 'Ben aan hem gehecht als aan een huisgenoot' hier hetzelfde....

Wat een verdrietig verhaal. Je bent al die jaren zo tekort gekomen en nu beschadigt hij niet alleen jou, maar ook de kinderen met wat hij zegt en wat hij doet. Hij kan er misschien ‘niets’ aan doen maar jij moet voor jezelf en je kinderen zorgen. Ik hoop dat het je lukt om steun te vinden om hier uit te komen. Sterkte!!!

Alsof ik mijn verhaal lees.... ZO verdrietig. Ik kwam er alleen achter bij mijn man, dat het werkelijk geen onwil was, ook al leek het al die tijd zo. Hij zag het ECHT niet. Pas toen er diagnoses vielen rondom ons in de familie bij kinderen en er gezegd werd dat het erfelijk was, is hij zich meer gaan inlezen. Maar pas tot de diagnose gesteld werd, is hij het gaan zien. Sindsdien is er een rouwproces gestart natuurlijk. Máár... ook een hoopvolle ontwikkeling. We praten opeens veel meer omdat het nu bespreekbaar is.

Dus hij kan zelfs soms wat erkenning geven (mondjesmaat, m,aar toch). En ik voel me onwijs opgelucht. Zo'n gevoel van ik ben dus niet gek. Maar dat gold net zo goed voor hem. Zijn ogen zijn echt geopend somehow. Ik heb het niet kunnen doen, maar ergens is er iets gezegd wat hem bereikte.

Ik merk ook echt dat zijn brein anders is. We hebben de relatietherapeut nodig om elkaar te leren begrijpen en om nieuwe manieren van communiceren aan te leren. (Korter en directer). Dat is al zo helpend. Ik merk dat deze ommeslag me weer een beetje moed geeft, want ik heb al zo vaak gedacht om hem te verlaten! Maar die liefde... die liefde zat er nog. EN nu merk ik dat ik weer gek op hem wordt doordat we meer samen praten en elkaar willen begrijpen. We zijn beide gemotiveerd en hebben ook ingezien dat we niet in gevecht zijn TEGEN ELKAAR, maar tegen dat verrekte ASS. Daar zijn wij beide slachtoffer van. En ook dat bindt enorm samen.

Ik hoop van harte dat jullie ook op dat punt belanden. Maar het is een enorm proces. Het doet ook iets met je als man... sowieso is het beeld van autisme nog zo ouderwets, dat het kan voelen als een belediging of als minderwaardigheid. Ik heb vantevoren al heel vaak herhaald dat ik hem zo niet zie en dat hielp ook. Hij behoud zijn waarde. Hij is nog steeds wie hij is. Alleen met meer richting en duidelijkheid zodat we onszelf en elkaar kunnen redden uit deze neerwaartse spiraal.

Mischien een rotopmerking van mij.
Dit zou een psychiater nooit zeggen.
Maar heb je weleens gedacht aan scheiden?

Els ik kan me wel vinden in jou verhaal.
De gevoelens die je hebt(ook dat je leven niet is gelopen zoals je het graag had gezien) zijn zware en vooral eenzame gevoelens.
Mijn man werkt ook veel is ook veel weg maakt het ook niet altijd makkelijk want heeft daardoor vaak een kort lontje of is overspannen.

Wat ik je vooral mee wil geven is dat die dingen delen met andere mensen helaas is dat soms moeilijk maar mensen die je vertrouwt of mensen die ook een partner hebben met Ass of met een psycholoog te delen.
Dat lucht toch wel een beetje op dat andere mensen ook weten van je situatie en wellicht je een helpende hand kunnen bieden.
Helaas heb ik zelf weinig mensen waar ik mee kan praten vaak wordt het afgekapt of afgedaan met iedereen heeft wel iets.
Ik hoop dat jij wel mensen kent waarmee je kan praten probeer het in ieder geval.
Probeer ontspanning te vinden voor jezelf.... heel erg belangrijk voor mij is dat ook wandelen met mijn hondje.

Praten met mensen die niets van autisme weten gaan je nooit
Begrijpen . Ik herken mezelf volledig in je verhaal en ook mijn hond is mijn redding in alles. En vooral mijn maatje. Bij mijn partner heb ik nooit het gevoel van maatje gehad. Bel de NVA daar zijn mensen die je begrijpen en naar je luisteren. Veel sterkte.

Absoluut herkenbaar. Met mijn man is het zelfs moeilijk om tot een eerlijke bijdrage voor de vaste lasten te komen ...iedere keer hetzelfde rekensommetje. Mijn loon gaat volledig op aan alle kosten, eten en kledij voor de kinderen en hij zit te rekenen wat hij nog kan overhouden. .en nee, hij snapt het niet. ..

Idem hier, elke maand gedoe over de bijdrage voor het huishouden. Het mag allemaal niets kosten. In huis doe ik de meeste klusjes. Appreciatie = nul. De verwarming mag maar op 17 graden staan. Hij doucht zich enkel met koud water. Alles om te besparen. Draagt zijn kleren tot ze van zijn lijf vallen. Als iets stuk is, laat hij dat liever zo. Ik organiseer 99% van uitstapjes, afspraken. Hij heeft een obsessie voor bepaalde onderwerpen en kan daar uren over praten. Heeft een afkeer voor technologie en ziet overal gevaar. Maakt ons angstig.

Beste Bea,
Je klinkt of je aan het einde van je latijn bent met je man en zoon, beide ASS. Het reguleren en voor jezelf opkomen en grenzen stellen is op gegeven moment niet meer goed te doen als het telkens escaleert en zelfs ‘s nachts wakker wordt gemaakt! En als je alleen maar moet geven en compassie tonen zonder dat er iets veranderten je eindeloos moet meebewegen. Je raakt dan gewoon op! Kan het me erg goed voorstellen…
Jijzelf bent nu even aan de beurt wat betreft steun/compassie/aandacht/begrip! Ga naar je huisarts, wees eerlijk in de situatie zoals die is., en kun je daar hopelijk terecht bij de praktijkondersteuner. Of bv bij het wijkteam bij jou in de buurt, het is goed mogelijk dat die spreekuren hebben. Of de ggz in jouw buurt. Zodat je samen met iemand die er voor jou is kunt uitvogelen wat je het beste kunt doen / wilt.
In je eentje blijven tobben in deze situatie is niet te doen, daar wordt een mens gestoord van: 2 autisten, dat is uitputtend. Je hebt Steun nodig!! Veel sterkte gewenst Bea.

Yvon

Dankjewel voor dit lieve bericht en de steun. Dankjewel.

U vraagt advies van mensen met autisme en de mensen die het meest van hen houden: wil je respectvol blijven?

Mijn advies: herpak uzelf. U gaat flink tekeer, dat kan erg schadelijk zijn - specifiek bij iemand met ASS. Uw man reageert misschien niet zoals u verwacht, hij krijgt er waarschijnlijk wel vanalles van mee.

Tip twee: schakel hulp in. Uw man is blijkbaar afhankelijk van u en u kunt niet de juiste zorg bieden. Dat is onwenselijk, voor u beiden. U kunt bijvoorbeeld praten met een huisarts of een wijkteam, het liefst met iemand die ook iets over autisme weet.

Als je zelf last hebt van ASS, weet dan dat er geen enkel excuus is voor iemand om je zonder respect of liefde te behandelen. Als het toch gebeurt, praat daar dan met iemand over. Je kunt bijvoorbeeld bellen naar mind korrelatie op 0900-1450 op doordeweekse dagen van 9:00 tot 21:00 - mailen en chatten kan ook

Jouw verhaal is erg herkenbaar, helaas. Mijn man is gediagnostiseerd op aspergersyndroom. Maar hij is blind voor zijn autisme, zoals onze huisarts zei. Hij wil er niks van weten( de hele wereld is gek, en hij is de enige normale persoon, in zijn ogen, en het zijn ook zijn eigen woorden). Ik doe alles, zorg al jaren voor onze 2 kinderen, financiën, huishouden enz . Hij werkt wel, maar hij schuift s'avonds gewoon aan tafel, ofdat hij bij zijn moeder aanschuift. Hoi word er gezegd, en dat is alles. Geen vragen van " hoe was jullie dag" of "druk gehad", dat kun je vergeten. Mijn verjaardag word al jaren niet gevierd ( te veel gedoe, voor hem, zegt hij zelf). Nooit een bloemetje, compliment of iets leuks. En als ik er over wil praten, dan krijg ik een heel leuk cadeautje, woede, woede en nog eens woede. Ik twijfel of ik met narcisme te maken heb.Ook iemand met autisme kan narcisme hebben natuurlijk. Ik vind al deze verhalen schrijnend, ik begrijp dat iemand met autisme er niet om gevraagd heeft . Maar als de wil ontbreekt, om er samen uit te komen, dan kun je beter scheiden. Ik ben hier nu mee bezig, om hier uit te komen. Mijn leven is meer waard, dan nooit geen liefde meer te ontvangen. Liefde gehoord tot 1 van onze eerste levensbehoeften, krijg je dat niet, dan loert ziekte ook om de hoek. Denk aub aan jezelf, hij kan niet datgene geven, waar jij zo naar verlangt. En mijn man is niet bereid om samen therapie te volgen. Nu ben ik zelf in therapie gegaan, en ik word sterker, en hierdoor zie ik nu, dat ik iemand verdien, die in goede en slechte tijden met mij door het vuur gaat. Als praten over mijn verjaardag al niet lukt,en woede ontketend. Dan lukt iets anders( wat nog zwaarder is), helemaal niet..Ik heb 2 x kanker gehad, en ik moest niet zeuren, ik zat alleen in het ziekenhuis en kreeg de diagnose. En thuis moest ik mijn mond houden. Autisme of niet, respekt is toch voor iedereen aan te leren. Heel veel liefs en goeds toegewenst. En denk aub aan jezelf.

Yvonne, wat een schrijnend verhaal, klinkt alsof je jezelf aardig wat jaren verwaarloosd hebt. Ongelofelijk eigenlijk hoe je man zich gedraagt en niet eens meer vraagt hoe het gaat, zomaar aanschuift etc. Ik vind niet dat autisme daar een excuus voor is. Dat is gewoon lomp gedrag inderdaad richting narcisme.
Ik zou snel voor jezelf kiezen, want je gaat eraan onderdoor zo liefdeloos en wat je zegt niet goed voor je gezondheid.
En de eerste schrijfster mevrouw u heeft gelijk hoor u mag best uw hart eens luchten en ik vind u niet perse onrespectvol zoals mevrouw Mara beweert. U zegt het gewoon zoals het is, ieder verhaal mag er zijn!

Wat een herkenbare verhalen...
Na meer dan 32 jaar samen ben ik echt op.

Mijn man en ik zijn een goeie NV... laat ons een project samen doen en succes gegarandeerd. Maar al de rest ontbreekt : emotionele verbinding, zorgzaamheid, intimiteit...
Hij doet wat hij belangrijk vindt en alleen zijn manier is de juiste. Als ik iets vraag zegt hij altijd ja, maar hij houdt zich nooit aan gemaakte afspraken.
Hij denkt dat hij thuis op hotel is met all-in hotelservice. Dat vindt hij zelfs grappig !
Zijn stemming kan soms vanuit het niets omslaan en heel dreigend worden. Lange tijd heb ik gedacht dat ik dan iets verkeerds had gezegd of gedaan, maar het zit 'gewoon' in hem.
We hebben geen kinderen. Hij had er willen 'maken', maar het zouden mijn kinderen zijn en in moest maar zorgen dat ze groot geraakten. Ik vond dat kinderen beter verdienden, dus kwamen er geen...
Door omstandigheden wonen we in een huis dat ik van mijn familie heb geërfd. Mijn huis, dus hij betaalt niets... hij heeft een meer dan bovengemiddeld inkomen, maar naast internet, gas en elektriciteit 'kan' hij niets betalen. Hypotheek, verzekeringen, boodschappen, taxen... allemaal voor mij.
Geen geld voor fijne uitjes en vakanties vindt hij te duur... behalve als er vrienden mee gaan... dan kan het niet duur en luxueus genoeg zijn.
2x kanker... altijd alleen naar de scans, de chemo, de controle... het voelde zo eenzaam.

Maar loslaten is zo moeilijk... ik ben bang voor hoe hij zal reageren... de woede, de agressie, de dreiging... maar ik ben ook bang dat hij het alleen niet redt of zichzelf iets zou aandoen.

Ik dacht dat ik alleen hiermee worstelde... blijkbaar niet dus...

Liefs
I

Hoi Jesper,
Wat geweldig dat je een fijne partner hebt getroffen! Wel echt jammer die reactie over haar van je ouders. Vind het zelfs een beetje onaardig, misschien niet zo (bot) bedoeld door hen, maar wel een wat gevoelloze reactie zo komt het op mij over. Ik kreeg onmiddellijk het idee dat het een tamelijk autistische reactie van hen was! Met andere woorden zou het best zo kunnen zijn dat 1 van hen (of allebei) zelf autistische trekken/autisme heeft , want jij bent het naar eigen zeggen ook en autisme komt gewoon niemand aanwaaien: het is erfelijk en komt dus ergens voort uit de familie. Gewoon buffelen, doorgaan en je niet aanstellen met ingewikkelde dingen zoals je niet laten leiden door gevoelens komt neer op het leren onderdrukken van gevoelens, niet op het leren omgaan met gevoelens. Als je zo bent opgevoed dan kan ik me voorstellen dat je emotioneel bent afgestompt. In mijn opvoeding werd mij ook geleerd zo min mogelijk gevoelens te tonen (maar ik had ze wel! was alleen moeilijk ermee in contact te komen), en ben een traject/therapie van zelfinzicht/ zelfontdekking vol gevoelsleven ingegaan en moest het leren om ermee in contact te komen. Wat een rijkdom in het leven dat geleerd te hebben! Zoiets wens ik jou ook toe… Je ouders zullen sowieso hun uiterste best, naar kunnen, gedaan hebben in hun opvoeding van jou. Rest mij nog jou veel succes en geluk toe te wensen!

Yvon

Ik herken heel erg veel in jou verhaal.
Ik ben ook hooggevoelig en niet echt een makkelijke jeugd gehad.

Ik ben inmiddels getrouwd met mijn man met Asperger
(niet altijd makkelijk) ook mijn kinderwens laten varen.
Soms vind ik het moeilijk dan zie ik mensen met kinderen en in de ideale wereld had ik dat ook gewild maar nu denk ik. Het is de juiste keuze geweest.
Met kinderen(en dit weet ik zeker) was er een hoop stress bijgekomen en ik denk dat er veel terecht was gekomen op mijn schouders. Blijkbaar is dit mijn pad in het leven en kinderen passen daar niet in.
Ik wil ook geen kinderen nemen en er later achter komen dat het totaal niet werkt. Ik heb de beslissing heel bewust genomen daarom heb ik daar nu ook vrede mee.
Ik herken je gevoelens je bent niet de enige!
vind het knap dat je het besluit hebt genomen daar is zelfreflectie ook voor nodig!
Sterkte met alles

Dankjewel voor je reactie! Heel fijn om te lezen.
En wat een moeilijke beslissing voor jou ook.
Denk dat we een vermoeiende situatie hebben voorkomen. Je hoort vaak dat de (een van de) kinderen het ook krijgt wat weer extra stress geeft.
Maar blijft soms hartstikke lastig om niet dat ideaal plaatje te hebben!
Heel veel sterkte en liefs ❤️

Goede beslissing. Je mag trots zijn op jezelf want het zal niet gemakkelijk geweest zijn. Je hebt enorm veel problemen vermeden.

Een moeilijke maar toch de beste beslissing. Mijn man en ik zijn 20 jaar getrouwd en hebben 2 kinderen. Ikzelf ben intussen emotioneel uitgeput, alleen de kinderen houden mij recht. Ik heb nu duidelijk met mijn man afgesproken dat we apart gaan wonen, ik trek het gewoon niet meer, het was dit of scheiden. Mijn man heeft dan toch voor het apart wonen gekozen. Hij komt vaak op bezoek en de kinderen zien het niet als een scheiding. Hun papa heeft gewoon wat meer ruimte nodig. Voor ons werkt dit prima.

Dag Linda, jouw verhaal klinkt me zo herkenbaar.Ik ( overgevoelig) probeer al 3 jaar te relateren met een toffe gast met het asperger, heel verstandig,heel ondernemend, een mega goede muzikant en fantastische klimmer!Zo perfect! Maar hier zit ik dan weer, alleen, in mijn mooie jurk voor me uit te staren, flink te zijn.Mijn tranen in te slikken.Een sterke onafhankelijke vrouw te wezen.Ik ben nu 39, heb mijn droom om nog een kind te krijgen opgeborgen in de kast.In het begin van de relatie twijfelde hij, maar nu weet hij het zeker: hij wilt geen kind.De relatie was in het begin als poezie en ik besloot dan maar ten volle voor de relatie te gaan zonder kinderen.3 jaar later is de poezie zoek inclusief mezelf en ben Ik niet gelukkig .Ik voel me heel vaak alleen en niet echt geliefd .Niemand gelooft me ook,met zo n fantastisch lief. Telkens opnieuw probeer ik er in te geloven in hem ,in ons. Goed dat jij de koe bij de horens hebt genomen en vooruit bent gegaan.Ik wacht nog steeds op een hand die me uit de drek trekt en die wrsch nooit zal komen....groetjes

Dag Loez,
Ik heb geen behoefte om mijn verhaal hier te delen, maar heb wel vaak nood aan een babbel met iemand in wiens verhaal ik me herken. Zin om contact op te nemen met elkaar?
Liefs, Ann

Dag Ann, bedankt voor jouw berichtje, ik heb al tot 2 maal toe gereageerd en mijn tel en mail in mijn reactie toegevoegd maar blijkb worden deze niet gepubliceerd! Je mag me zeker eens contacteren maar weet niet hoe.
Ik heb ondertussen de relatie beëndigd want ik kon niet blijven smeken om verbinding en liefde.Ik voel me opgelucht.Groetjes

Hoi Loez,

We hebben onze regelgeving kortgeleden aangepast. Voorheen verwijderden we de prive gegevens zoals email adressen en telefoonnummers. Nu laten we ze een aantal weken staan. Daarna verwijderen we ze alsnog, om misbruik te voorkomen.

Vriendelijke groet

Even een aanvulling: hij schuift de verantwoordelijkheid ook nog wel wat in mijn schoenen, nl dat ik had moeten zeggen dat hij zich had moeten wassen. Ik gaf toe dat ik mss wel altijd subtiel was, en dat ik het expliciet had moeten zeggen. Maar ik heb ook wel eens zo eens en dan expliciet geweest, soms ook gezegd van "hé je stinkt, doe deo op aub" of "kleed u om"

Die van de Tele-onthaal zei trouwens ook dat hij momenteel moedeloos is, moe door mijn gedrag en ik moe door zijn gedrag, dat ik daarom nu niets moet forceren of zo. Gewoon mijn problemen aanpakken en ondertussen vriendelijk blijven doen, en niet "zagen", ... hoe moeilijk het ook is.

Ja, sorry, ik weet het, enorm complex!!!

Wat een last ligt er op jouw schouders!

Zelf heb ik ASS (ook hoogfunctionerend) en mijn vriend ook. Wat voor ons heel belangrijk is is om overprikkeling te voorkomen. Wij weten wat ons veel energie kost en proberen dit zo goed mogelijk te plannen zodat we energie over houden om het huishouden en andere zaken te regelen. Krijgt je man hulp bij zijn autisme? Misschien is het goed om eens te kijken naar begeleiding zodat hij weet waar hij overprikkeld van raakt en dit beter kan voorkomen. Bij mij vraagt sociale activiteiten veel. Bijvoorbeeld verjaardagen. Ik plan in een weekend van een verjaardag geen andere sociale dingen omdat ik weet dat het me dan te veel gaat kosten en ik daarna inderdaad overprikkeld op de bank lig. 1 verjaardag, even van bijkomen en de volgende dag ben ik er weer.

Wat bij mij (en mijn vriend) ook heel goed werkt is een vast ritme en routine. We hebben ieder onze eigen taken en doen die heel zorgvuldig en trouw. Zo wast mijn vriend elke avond af en kook ik altijd. Mijn vriend doet NIKS spontaan in het huishouden (en uberhaupt). Ik moet het altijd aan hem vragen, maar dan doet hij het wel. Heeft jouw man dat ook? Hier duidelijke afspraken over maken (waarin de W-vragen beantwoord zijn; wie, wat, wanneer, hoe, waarom) kan hierin mogelijk helpen. Bijv; elke donderdagavond om 20:00u zet je de kliko aan de straat.

Ik vind het bijvoorbeeld echt niet erg om een keer het afwassen van mijn vriend over te nemen, maar ik moet het wel optijd weten. Als hij het aan mij vraagt op het moment dat het moet gebeuren kost het mij veel energie om te schakelen. Echter als een aantal uur van te voren al weet dat hij in de avond de af was niet kan doen en ik het dus moet doen is het geen probleem en kost het mij geen energie.

Wat betreft het praten: het klinkt mij een beetje alsof jij het prikkelfilter voor je man bent. Het is voor ons soms heel fijn om met iemand te kunnen praten die de wereld een stukje beter begrijpt dan dat wij de wereld soms begrijpen. Het kan helpen om duidelijk aan te geven dat je met liefde wil luisteren naar hem, maar dat het jou energie en tijd kost om dit te doen. Spreek dan af dat als hij het ergens over wil hebben hij dat aangeeft bij jou en dat je dan met hem een tijd afspreekt waarop je rustig naar hem kan luisteren. Spreek dan ook meteen af hoe lang je dit kan doen, 10 minuten, 30 minuten.

Hopelijk heb je hier iets aan! Het is veel uit eigen ervaring, maar elke situatie en elk persoon met ASS is natuurlijk verschillend. Vooral open met elkaar erover kunnen praten is enorm belangrijk. Verder; rust, ritme en regelmaat.

Sterkte!

Beste,
Alle begrip en herkenning!
Wij wonen ook in het Gentse. Onze dochter van 23 met lichte vorm ASS woont nog bij ons thuis. Zij wil ook graag mensen van haar leeftijd leren kennen maar dit verloopt idd. ook moeizaam. Kunnen onze dochters msshn eens afspreken? Wie weet klikt het wel...
Graag een seintje! Met dank,

Ik ben ook mama van een jongvolwassene uit de regio Gent met een dochter met ASS en normaal begaafd die op zoek is naar vriendschappen. Hier is zeker interesse om in contact te komen. Laat gerust een boodschap.

Hey Jo, ik ben geen ouder maar wel een jongvolwassene met autisme die op zoek is naar vrienden die op dezelfde lijn zitten. Ikzelf heb ook moeite met het maken van nieuwe vrienden. Ik ben onlangs alleen gaan wonen en ervaar dit ook als niet evident. Ik ben van Eeklo, dit is dus niet zo ver. Laat maar weten moest je dochter interesse hebben om elkaar eens te ontmoeten. Groetjes, Lena

Zorgen dat je toch duidelijke grenzen aangeeft(je hoeft niet alles te accepteren) en ik heb zelf ook gelukkig echt een eigen leven met fijne mensen om me heen.
Ga vaak wandelen met mijn hondje en doe dingen die ik echt leuk vind daar krijg je weer energie van.
Het lijkt me erg ongezellig als de 1 boven leeft en de ander beneden is er geen middenweg te vinden daarin?
dat hij bijvoorbeeld een paar uurtjes even lekker alleen is en daarna gewoon iets leuks doen?

Mijn man is ook erg dwingend, is niet graag alleen, gaat niet graag mee op stap ...ik ben op het punt dat ik de deur achter mij dichttrek en alleen op stap ga, los van de ruzies achteraf. Heb ook nog een leven. .en weet je wat, mijn man begint er aan te wennen...

Ik doe ook zoveel mogelijk mijn eigen ding. Als ik op hem moet wachten om samen leuke dingen te doen, is mijn leven sneller voorbij dan dat er wat gebeurt
...

10 daagse Vipasana meditatie in Dilzen Stokkem! Best zwaar maar het beste dat me ooit overkomen is in mijn leven. Helpt om de zaken klaar te zien en bevrijdt je van je gevangenis gevoel.
Beslist een aanrader

Ja! Vipassana is great!

Het is moeilijk, maar ik zou het niet doen. Als hij al niet kan werken en geen bijdrage aan het huishouden kan leveren, en als hij in die situatie al te veel overprikkeld is, dan gaat dat niet ineens anders worden als je een kind/kinderen hebt. Het wordt dan alleen maar erger. Dat hij leuk met zijn buurmeisje speelt zegt niets. Wij wisten niet dat mijn man autisme heeft, maar jullie weten dit wel.

Mijn man werkt wel en we hebben 2 kinderen. Maar hij kan totaal niet omgaan met het hebben van een gezin. Zijn eigen dingen gaan altijd voor. Zijn werk natuurlijk, maar hij gaat ook rustig koffie drinken en de krant lezen terwijl de kinderen het huis afbreken, of op tv zijn programma’s kijken terwijl de kinderen bijna naar bed moeten en nog even tv willen kijken. Hij kan zich niet aanpassen. Hij kan niet schakelen. Wij moeten als het ware om hem heen leven.

Hij heeft heel starre ideeën. Op een werkdag is het een werkdag en kan hij ook ‘s avonds niet iets anders doen, ook niet 10 minuten stofzuigen. Dus al dat soort dingen moet dan van hem in het weekend. Dus in plaats van dat je iets gezelligs doet met elkaar, gaat het weekend op aan boodschappen doen, koffie drinken en als ik geluk heb doet hij een dingetje aan het huishouden. Eigenlijk is het weekend voor hem om te ontprikkelen van zijn werk.

Over heel veel dagelijkse dingen hebben wij gedoe. Hij kan niet de kinderen in bad stoppen of hun haar kammen. Met emoties slaat hij de plank mis. Als ze overstuur zijn maakt hij het erger. Het lukt nauwelijks om met hem te praten over de opvoeding of als er dingen zijn met de kinderen op school. En de extra overprikkeling door de kinderen leidt tot heel veel irritatie en boosheid van hem. Ze mogen niks van hem en alles is teveel moeite.

Ook trekt hij zich veel terug. Willen de kinderen een spelletje doen, dan doet hij niet mee. Denk ik dat hij de kinderen naar bed brengt, dan rennen zij daar rond en zit hij achter zijn computer. Hij zit ook elke avond de hele avond achter zijn computer, heel ongezellig.

De continue overprikkeling leidt er ook toe, dat hij met sommige dingen niet meer tot uitvoering komt. Dingen van de to do list zeg maar, onderhoud van het huis, opruimen, de tuin doen, kleren kopen met de kinderen, sinterklaasavond of een partijtje regelen, administratieve dingen, een telefoontje plegen..

Het is niet alleen dat je er uiteindelijk alleen voor staat. Je hebt dan ook de vader van je kinderen in huis die (ongewild) een normale opvoeding ondermijnt en dat geeft veel extra problemen.

En niet te vergeten: autisme is erfelijk, dus je loopt grote kans dat je kinderen het ook hebben. En dan loopt je leven echt heel anders dan je je had voorgesteld.

Ik heb bewust de keuze gemaakt geen kinderen te nemen.
Ik weet als wij daar wel aan beginnen er grote problemen komen.
Mijn man is snel moe,snel overprikkelt en alles moet structuur hebben.
Met een kind gaat dat niet. Kinderen huilen veel ook in de nacht en ik weet zeker mijn man gaat dat niet trekken.
Ook wil ik het kind niet opzadelen met een egocentrische keuze.
Als ik alleen aan mezelf had gedacht had ik misschien wel kinderen genomen maar ik weet zeker continue ruzie tussen papa en mama vanwege de stress lijkt me vreselijk voor een kind.
Ben zelf een kind dat getuigen is geweest van ruziende ouders wil dat zelf niet.
Als er grote twijfels zijn(je kan niet terug met deze keuze)
mijn advies is denk er alsjeblieft heel goed over na.
Het is niet alleen een keuze voor jezelf maar ook toekomstige kinderen.
Onze psycholoog had als advies gegeven dat het zwaar zal worden met kinderen. Ik twijfelde maar heb nu definitief de keuze gemaakt geen kinderen te nemen.

Beste Annoniem 2001

Sommige hier zijn al veel langer samen met hun partner. En wat iniddels veel heb gelezen en ook in mijn ervaring is dat het voor de partner zonder autisme (ass) erg zwaar kan zijn en vaak is. Het gevoel dat jij de leiding moet nemen, alles komt op jouwn schouders neer. Ondanks je eigen issues/bagage en eventuele trauma's en in jouw geval depressie. Is het belangrijk dat jij jezelf niet verlielst. Dat jij je grenzen hebt. Dat jullie als stel goede communicatie hebben en ook hulp zoeken van een goede therepeut. een die hem kan helpen voor tools en omgaan met zn ass en ook voor jou met je depressie.

Het is allemaal al best pittig en ook gezonde relaties gaat niet alleen over rozen en manenschijn. In elke fases zijn er hobbels en hopellijkj kan je partner dat samen jou overkomen. en bepaalde stukken dien je als zelfstandig te doen, maar wel met steun. klinkt makkelijk valt soms tegen om daar naar te leven. Zijn ass gaat niet weg het enige is dat julile er beide mee leren omgaan. Al dien je voor jezelf aftewegen of je voldoende er uithaalt que energie en liefde. Dat kan niemand voor jou bepalen.

En waarschijnlijk kan therapie helpen om het gesprek aan te gaan que die ene ruzie, waarom was die zoveel heftiger wat heet laten exploderen en wat voor inmpect heeft op jullie beide gehad? Het verplaatsen in de ander het oppikken van iedereen emoties en geen onderscheid kunnen maken is ook iets wat hoort bij ass.

Wat je ook doet, kies voor jou geluk. en kunnen jullie samen gelukkig zijn en wat is daar voor nodig? daar moeten jullie achterkomen en soms heb je daar hulp voor nodig.

succes en veel sterkte en er zijn verschillende plekken waar jij je verhaal kan doen en luisteren oor kan vinden.

Anoniempje82

Mijn autistische partner liegt ook en als ik hem erop betrap, zal hij het nooit gewoon toegeven maar erover heen praten of soms ook radiostilte....

ik heb via een auticoach moeten leren dat ik de klusjes/ huishouden taakjes op schema moet zetten( wij hebben een white board)
Ik bekijk dagelijks met mijn man wat er moet gebeuren en dan kan hij het goed uitvoeren.
Met mijn zoon moet ik trouwens hetzelfde doen dus ik ben wel even bezig.
Wat ik vergeet op te sommen, wordt niet gedaan.
Dit is frustrerend maar vroeger gebeurde er helemaal niets dus toch al een stap vooruit.
Ik voel mij ook dikwijls leeg en moe, je moet alles vragen, elke dag terug opnieuw.
Hij is een super lieve man en ik blijf voor hem vechten maar het is heel moeilijk.
De echte steun waar je zo naar verlangd komt er niet en dat is een rouw proces.
Ik hoop dat jullie een manier vinden.

Omg ik weet niet hoe oud dit bericht is maar het is echt typisch mijn verhaal....
Mijn lijf en geest zijn op.....totaal leeg.....

Diagnose ' licht autisme' bestaat niet.
Je hebt autisme of je hebt het niet.

Ga serieus naar de huisarts! In de tussentijd, jij bent de baas niet die stem. Je mag het er gerust mee oneens zijn.

Hoi , ja heel herkenbaar. Mijn vriend vertoont ook stiekem gedrag en weet het ook altijd weer bij mij te leggen met ja anders was ik bang dat je me niet meer leuk vond of ik durfde het niet te zeggen of was het vergeten of is niet belangrijk.... hij weet er altijd wel een soort van geloofwaardig verhaal van te maken zodat je jezelf ook nog enigzins schuldig voelt of een zeurpiet. Het is lekker gemakkelijk om anderen en zijn autisme de schuld ervan te geven. En ook al hebben zij het niet gemakkelijk maar wij nog minder. De kwaliteit van ons leven gaat denk ik sterker achteruit dan dat van een auti , gezien wij telkens de kar moeten trekken met de nodige frustraties, stress , eenzaamheid , onbegrip e.d . Ze moeten hulp zoeken en anders maar geen relatie denk ik nu. Heel moeilijk want we houden van onze partner maar er blijft straks niks meer over van ons behalve wrok e.d . Je zelfvertrouwen gaat erg achteruit , dat is niemand waard! Er zijn genoeg mensen met autisme die wel meewerken en er echt iets aan willen doen om de relatie te verbeteren. Ik wens je heel veel sterkte in je keuze. Liefs

Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Leontien, bedankt voor de tip! Ik heb het teruggekeken en ow wat herkenbaar! Mooie maar heftige uitzending.

Geestje, goed dat je voor jezelf gekozen hebt! Zonder kinderen was ik ook al weggeweest inderdaad. Ik weet echt niet hoe ik hem aan het verstand kan brengen hulp te zoeken.. ik ga je verhaal even lezen!

Dit lijkt mij meer adhd dan autisme( informatie niet snel genoeg kunnen verwerken en ws ook niet goed kunnen focussen!) Ik heb zelf ADD en herken er veel in!

Hoi! Ik denk niet dat dit met ADD te maken heeft , hoewel mensen met ADD wel perfectionistisch en creatief zijn. Ik kan me wel voorstellen dat iemand met ADD dingen op een manier doet die voor hem logisch zijn en als iemand dat dan op een andere manier doet, ze een error krijgen omdat ze de logica er niet van begrijpen omdat iets gemakkelijker kan en wordt dan al snel iets als klunzig gezien. Maar dat dit en dat niet goed is en maar klagen is denk ik toch autisme o.i.d . Mensen met ADD zijn vooral dromerig, druk in het hoofd, komen vaak te laat, zijn heel creatief en perfectionistisch en ook wel chaotisch en willen energie kwijt. Daarentegen iemand met autisme of bipolair , zijn meestal traag met dingen, bijv: een uur lang doen over de afwas etc. Nergens zin in, niet uit eten willen of op een terrasje vanwege de de drukte op terras . Gefocust op 1 ding en alles ervan willen weten. Negatief naar de buitenwereld, woedeuitbastingen om helemaal niks. Het kan een blik zijn die je geeft of een woord wat verkeerd valt en dan zijn de rapen gaar! Heel onlogisch in denken en heel ver gaan in dingen omschrijven, hele langdradige verhalen over God en oorlog en het nieuws. Terwijl het ook in 1 zin kan worden gezegd. Het gaat echg nergens meer over op een gegeven moment en dan dwaal je automatisch af met je gedachten omdat het niet boeiend meer is . Ik denk echt dat dat een vorm van autisme is. Ik ken veel mensen met ADD . Maar zij willen juist teveel dingen doen haha! En ja daar kun je wel moe van worden. Maar zoals ik jou hoor dan lijkt het me geen ADD, maar eerder een vorm van autisme of iets anders...Pddnos heb ik vaker gehoord of asperger met dat soort klachten. Ik begrijp je frustraties hierin want je kunt er idd geen vinger op leggen. Niks is logisch meer. Ik zou wel hulp zoeken mocht je verder met hem willen gaan. Maar als je kinderen met hem wilt en hij zoekt geen hulp dan sta je er helemaal alleen voor als ik je verhaal lees. Het hoeft natuurlijk niet zo te zijn. Maar ik zelf ben altijd van mening dat als het met z'n tweetjes al niet lukt dat het niet gaat veranderen met kinderen. Hij zal zeker lief zijn voor de kinderen maar ik ben bang dat je uiteindelijk voor alles alleen gaat staan. Ik hoop dat je de juiste keuze maakt en wens je heel veel sterkte! Liefs

Ik denk niet dat het komt door ADD.. Ik heb zelf ADD en mijn moeder en zus ook, maar dat starre en rigide komt daar niet perse bij voor.. wel het soms overprikkeld raken van chaotische omgevingen. Als dochter van een vader met (licht) autisme herken ik wel heel veel in je verhaal. Alles moest op zijn manier, geen inlevingsvermogen, zeer rigide denkpatronen, maar vooral het eeuwig moeten aanpassen aan hem en zijn (voor mijn gevoel extreme) koppigheid. Ook werd en weinig liefde getoond, dit ging hooguit via praktische zaken(dingen voor me regelen, doen) Gaat het niet zoals hij het ziet dan volgen er woede uitbarstingen. Als kind van zo’n vader heb ik het dan ook zeer zwaar gehad, want ik mocht me dus ook niet ontwikkelen zoals ik was, ik moest me voegen naar hem.. Het heeft me heel wat therapie gekost om mijn zelfbeeld weer op de rit te krijgen al volwassene.. Toch zag ik wel dat het onkunde was bij mij vader en geen narcistisch pestgedrag, hij kon gewoon niet anders.. Ik zou het je persoonlijk afraden om kinderen met zo iemand te nemen, je staat er dan alleen voor en je kind mag geen enkele spontaniteit laten zien..

Succes ermee en groetjes.

Alles wat je beschrijft vind ik enorm herkenbaar. Mijn vriend is gediagnosticeerd met ASS en ik zit met exact dezelfde vragen. Ik kan je dus niet helpen met een antwoord vinden op je vragen, maar misschien doet het wel deugd om te weten dat je niet alleen bent in deze situatie.

Wegwezen! Ik heb een man met Ass en een heel leuk kind samen. Maar als ik het over mocht doen, had ik verder gezocht naar een leukere, positievete partner. Je blijft altijd een beetje alleen in zo n relatie.

Lieve LIES,

Het lijkt net alsof ik het verhaal van mijn zoontje lees. bedankt voor het delen. Hoe gaat het met leren bij jouw zoontje? mijn zoontje vind begrijpend lezen en verhoudingstabellen moeilijk.

Ik herken je verhaal en begrijp het allemaal heel goed.
Communicatie is met iemand met Autisme heel erg moeilijk.
Ook is het vaak moeilijk voor deze mensen om goed te reageren op bijvoorbeeld je gevoelens,emoties.
Had ook van mijn psycholoog gehoord dat er een speciale behandeling is voor mensen met autisme(om beter bij hun gevoel te komen) mijn man is daar nu mee bezig dus ik ben erg benieuwd. Communicatie is het punt waar het heel vaak mis gaat. Mijn man vergeet soms ook dingen met mij te overleggen.. zoals een tijdje terug wilde hij veranderen van provider en uiteindelijk werkte het een hele tijd niet na behoren. Ik was best wel kwaad omdat hij dit allemaal niet met mij had overlegt.Dit soort dingen komen heel erg vaak voor. Ook dat van die burnout is voor mij heel erg herkenbaar. Mijn man kan door zijn autisme moeilijk grenzen aangeven. Soms werkt die veel te veel en ik moet hem altijd daarvoor waarschuwen. Hij heeft een aantal jaar geleden een burnout gehad. Wat ik je kan mee geven is zoek goede psychologische hulp en die speciale therapie(om dichter bij emoties te komen) kun je misschien navraag na doen. Kijk ook uit dat je niet net als ik helemaal oververmoeid raakt want dan liggen dingen als een burnout en depressie ook op de loer.
Praat er ook over met mensen waarmee het kan en die naar je luisteren dat scheelt ook een hoop. Liefs Leontien

Herkenbaar Leontien, hij schrijft nu dingen op in het begin op losse briefjes. nu op de tegels op de muur en in een boekje. helaas nog niet in zn telefoon/agenda. want hij weet dat hij afspraak heeft maar dan niet wanneer. Als het al een vooruitgang. hij had ook heel lang de vloer in de keuken kapot. en ik heb een visuele beperking dat gaat niet goed samen. ik kreeg hem eindelijk zover voordat mijn broer kwam om de vloer te maken vorige zomer. ik heb hem gestimuleerd om zn woonkamer de schilderen, hebben we samen gedaan en her ingedeeld. hij is er super blij mee, maar kon zich er zelf niet toe zetten. hij laatst voor het eerst met de ov naar mij gekomen. heel drama vooraf en daarna van ik kom niet en alleen omdat stressvol is en spanning geeft en de reis zelf veel prikkels geeft. uiteindelijk heb ik dat los gelaten. en de dag dat hij zou komen gevraagd ben je er klaar voor en laat je nog even weten met welke trein je komt. En toen kwam hij zonder gedoe. alleen dan gaat hij naar huis en paar dagen later moeten alles er weer uit en krijg ik de volle lading met alle oude koeien. ik ga er even tegen en in en daarna reageer ik even niet meer. hij gaat binnenkort beginnen met psycho-educatie en lot genoten contact, ik ben heel benieuwd wat dat met hem gaat doen.

Korte aanvullig: komende week heb ik een intake bij de GGZ om te kijken hoe er voor mij hulp kan komen. Hopelijk gaat dat wat opleveren.

Tja mijn ex ging weg en ging trouwen met een vrouw. Maar ja ... mijn autisme was er ook wel.
Denk niet dat het veranderd.
Hij leert 5% bij en je wenst 40 a 60%.
Je gaat van een 2 naar een 2.5 en je wilt minimaal een 6 en liever een 8.
Mijn idee dus ...hopeloze zaak! Kappen er mee.
Ben je duurzaam tevreden met een 2.5?

Ik begrijp je..... Het voelt alsof je moet kiezen tussen kwaden.... Ik heb de antwoorden niet. Ik wil zo graag dat mijn man en ik samen verder kunnen en ondertussen blijft er nog maar weinig over van mezelf en teer ik steeds verder weg

Ach lieve Radeloosje!

Ik herken zoveel in je verhaal. Wat is het eenzaam. Doordat er 1 van onze kinderen is gediagnosticeerd met autisme en ik op een lotgenoten forum kwam begreep ik het pas. Wij zijn al 30 jaar bij elkaar. 7 jaar geleden werd er bij ons kind van toen 16 jaar autisme geconstateerd. Eindelijk snapte ik waar ik tegenaan liep de boosheid, het niet kunnen meevoelen, er zo alleen voor staan in de opvoeding, het ‘uit’ staan na het werk, totaal onbereikbaar. Alles lag altijd aan mij. Relatietherapie liep niet, ik kreeg de schuld in mijn schoenen geschoven. Mijn man kan praten als brugman en iedereen vind het een charmante en sociale man. Door de diagnose bij ons kind en een lotgenoten contact zijn mijn ogen open gegaan. Hij is zeer intelligent daardoor verbloemd hij heel veel. Is directeur en daar lopen ze met hem weg. Maar thuis is het andere koek. Het was een lange weg om hem duidelijk te maken dat hij autisme heeft. Na 5 (!) therapeuten ( waarvan sommige ook scheiden als oplossing gaven) hebben we nu eindelijk een goeie die echt wat bereikt bij hem. We zijn samen in therapie en ik leer veel. De therapeut waar we heen gaan is Tienwerk in Gouda. Ik weet niet waar je woont maar echt lieve lotgenoot zoek een therapeut want je hebt echt handvatten nodig om met dit spectrum om te gaan en het vol te houden. Wij gaan samen maar je kan ook alleen gaan om te leren ruimte in te nemen en het te begrijpen. Volgens mij kan het ook online. Het is wel particulier. Ik wil er ook voor gaan omdat mijn man echt wel heel lief is. En ik bij ons kind zie dat het geen onwil is maar onkunde.
Wat tips die ik leer:
Zorg heel goed voor jezelf!
Het ligt niet aan jou.
In het gedoe van wanneer kan ik wat zeggen, wat is het goede moment? (wat ik ook zo herken! ) Ga zeggen: Wanneer heb je tijd voor mij, ik wil wat zeggen tegen je en dan ook nog hoe wil je dat ik dat tegen je zeg? Vooral als je het weer als een boomerang terugkrijgt. ( wat ook zo herkenbaar is!)
Ik lees dat je nu ingeschreven staat bij Ggz. Is de wachtlijst niet heel lang?

Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid met een dikke knuffel van een lotgenoot 😘

Ga niet af op dit forum. Hier wordt een compleet verkeerd beeld van autisme gegeven door vaak gefrustreerde vrouwen. Als je meer wilt weten zoek een echt autisme forum op en ga met die mensen in gesprek. Je hebt daar ook een partner forum waar je vragen kan stellen. Dit is meer een forum waar vrouwen in een slechte relatie alles op autisme gooien zonder zichzelf er echt in verdiept te hebben.

Lieve mensen, ik herken dit zo erg. Hier de complicatie dat er twee jonge kinderen in het spel zijn. Het ouderschap en de baan is eigenlijk teveel voor papa, maar toegeven zal hij niet doen. Gevaarlijke situaties, onoplettendheid, bagatelliseren dat er iets aan de hand was. Nooit excuses aanbieden, laat staan reflecteren..wat moet ik doen? Of het nu gaat om niet handelen als er een kind wegliep (4 buren gingen zoeken, ik bleef bij jongste en hij zei: het komt allemaal goed, die komt vanzelf terug). Of om een zware verpakking van de vliering naar beneden gooien terwijl er kinderen onder lopen op de overloop. Geen waarschuwing, niet even roepen, niks. Waar moet ik hulp krijgen? Hij staat niet open voor diagnose of hulp bij zichzelf. Hij wordt alleen maar heel boos op mij als ik hem aanspreek of ergens over begin. Praten is moeilijk, doet hij niet. Hij praat wollig, komt niet tot een punt en geeft alleen maar aan dat hem de vorm van communicatie niet bevalt. Daarmee kom je nooit over de kern van het probleem te praten.Waar kan ik hulp krijgen voor mezelf en de kinderen? Heeft iemand hier ervaring mee?

Heel herkenbaar, wij maken dit mee met onze jongvolwassen zoon. Zelfreflectie zit er gewoon niet in, en aanval is de beste verdediging. Zoek hulp, via de huisarts bijvoorbeeld. Er zijn organisaties die ook het gezin kunnen helpen, via de gemeente (WMO) kun je doorverwezen worden. Heel eerlijk, ik vind het slopend, leven met iemand met autisme. En de persoon met autisme heeft dit allemaal niet door, dus het is ook nog eens behoorlijk eenzaam. Dit kun je echt niet alleen, er is echt hulp. Heel veel sterkte.

Dit is een eenzijdige manier van kijken. Degene met autisme heeft het heel vaak absoluut wel door maar is zwaar overprikkeld. En daarnaast zeg je dat je een jongvolwassen zoon hebt , dat maakt het inleven in anderen nog moeilijker omdat de hersenen nog niet volgroeid zijn . Probeer het niet teveel op jezelf te betrekken, het is zijn frustratie die hij uit omdat hij waarschijnlijk teveel moet maskeren en overprikkeld is. Zorg voor jezelf en wees mild en lief voor jezelf , je doet het goed en je mag er zijn zoals je bent wat je zoon ook zegt . Zijn waarheid is niet waarheid slechts een interpretatie. Daar hoeft hij het niet mee eens te zijn en ook geen toestemming voor te geven , dat zijn gewoon de feiten. Autisten hebben gevoel , heel veel juist omdat ze vaak de prikkels niet kunnen filteren terwijl wij dat wel kunnen. Zie het niet als aanvallen maar als uiten van hun eigen frustraties .

Ren weg!!! Je gaat er aan onder door. Relatie is niet in balans en uw man heeft zicht niet mee ontwikkeld met u en wilt dit ook niet.

De kans is groot dat het niet veel anders gaat worden.
Als er kinderen of ziekte in het gezin erbij komen of andere tegenslagen is de kans groot dat de “partner van “ steeds meer verantwoordelijkheden moet overnemen en eventueel steunsysteem (familie /vrienden) regelmatig moeten bij springen. Is dit wat je wilt?

Een relatie met een autistisch man is niet onmogelijk, maar je levert wel veel in. Emotionele wederkerigheid blijft lastig.

Na 12 jaar voel ik mij erg eenzaam. Hij doet zijn best, maar meer kan hij niet geven. Met de kennis achteraf had hij waarschijnlijk niet opnieuw voor een gezin gekozen. Alleen werken en achter de computer online gamen had hem een makkelijker en gelukkiger leven gegeven.
Ik haal mijn geluk buiten het huwelijk (werk, hobbies en vriendinnen) om mezelf staande te houden voor de stabiele thuis voor de kinderen.

Ik herken je verhaal.
Ik heb mijn partner voor de keus gesteld:
Laat je testen op autisme, anders ga ik weg.
Heeft zich laten testen, en inderdaad.
Autisme.
Ik ben bij hem gebleven, hij is er mee geboren.
Hoewel ik nu begrip heb, is het nog steeds moeilijk om elke dag rekening met zijn gedrag te houden.
Veel sterkte.

Mijn ervaring met een partner met autisme is dat dit is wat het is. Hij gaat never nooit veranderen, dat kan hij simpelweg niet. Als hij inzicht heeft in zijn autisme zou hij, omwille van jou, dingen aan kunnen leren. Maar als ik je verhaal lees denk ik niet dat hij dat gaat doen. Het is moeilijk en eenzaam om een relatie met iemand met autisme aan te gaan. Als ik jou was zou ik goed nadenken of je genoeg van deze man houdt om deze relatie voort te zetten. Het spijt me dat ik niet positiever kan zijn. Ik wens je heel sterkte.

Ik voel mij net als jou. Wij hebben een kind van 13 met autisme. En ik vermoed zelf ook dat mijn vriend dat heeft. Zoon heeft vaak uitbarstingen, en reageerd dat vaak op zijn jongere zusje en op mij af. hij vraagt eigenlijk nooit hoe het met me gaat. Een knuffel, of erover praten met mij zit er niet in. Zijn leven gaat dan door.
Ik voel me dan ook vaak eenzaam terwijl het gezin gewoon thuis is. Ik denk ook dat het nooit over gaat. Maar probeer wel de laatste dagen mijn vriend te vertellen, dat ik het fijn zou vinden dat hij mij dan ook even vraagt van ' hoe gaat het'