Hooggevoeligheid ervaringen

Ik heb alleen het idee dat magnesium iets zou kunnen doen. En dan in een biologisch actieve vorm, bijvoorbeeld citraat. De oxide (die vaak verkocht wordt), wordt nauwelijks opgenomen en krijg je alleen maar darmklachten van.

Er was een tijd dat ik het gevoel dat het echt werkte, maar nu heb ik al een hele tijd niet meer dat gevoel.

Ik denk dat je de goede keuze hebt gemaakt, ook al zou dit absoluut niet nodig moeten zijn. Het klinkt wel als dat ze jou om een of andere rare reden weg willen hebben. Ik heb een vergelijkbare situatie meegemaakt (functie werd sowieso opgeheven, maar men probeerde mij te ontmoedigen om intern naar een andere functie te gaan, maar er kon nooit verteld worden waarom dat was). Dat kost zóveel energie. Het is mij uiteindelijk wel gelukt, maar ik vraag me achteraf af of het de moeite waard was, ik heb er nu nog last van (een van de oorzaken van mijn burnout nu).

Het is raar, je beschrijft eigenlijk héél mijn werk verleden, kreeg óveral altijd t zelfde te horen: je vergeet snel dingen, je leert trager, je werktempo is te langaam blablabla het is nóóit goed genoeg daarom heb ik ervoor gekozen om mijn baan bij de horeca ( waar ik 1 dag zwart werk, 3 dagen bij de thuiszorg) opzeg en nóóit meer bij de horeca wil werken want aangezien ik bijna alleen maar horeca ervaring heb weet ik dat dat een werkplek is met veelste veel prikkels, en toch kwam ik daar steeds naar terug somehow. Het is het niet waard als je mentale gezondheid eronder leid

Ik werk al jaren in een zelfstandige functie. Ik doe mijn werk goed, maar verbeteren kan altijd. Door een nieuwe hr collega zijn functioneringsgesprekken heringevoerd en sta ik onder hoogspanning. Mijn baas heeft regelmatig ongenuanceerde opmerkingen over mij als persoon. Nu die collega er ook nog overheen. Als de kritiek over mijn werk zou gaan begreep ik het nog, maar ik krijg vooral kritiek op wie ik ben. Ze luisteren niet, concluderen van alles, vragen niet, maar weten wel wat ik denk en waarom ik dingen op een bepaalde manier doe. Ik ben er klaar mee.

Onze manier van zijn is een mysterie voor niet hspers. Ze kunnen er niet mee om gaan. Waarom wilt ze apart zitten? Ze voelt zich zeker meer dan ons? Hij doet altijd zo arrogant e.d. wij zijn zo n beetje 20% van de bevolking of nog minder.

Helaas weet ik niet wat je kunt doen. Ik kan alleen zeggen dat ik het herken. Ik ben nu wat boeken over HS aan het lezen en daar zeggen ze dat je deze eigenschappen moet leren te waarderen. Op dit moment lukt me dat nog totaal niet, ik hoop wel dat dat nog eens komt. Het enige wat ik gehad heb aan die eigenschappen is dat ik jarenlang heel eenzaam en ongelukkig ben geweest en dat ik nog bij het minste of geringste compleet van de kaart ben. Dat ik veel empathie heb interesseert maar weinig mensen.

Ik zeg altijd:'Ik ben met z'n 2en'. 😀😁 En dat iss zo:ik ben mezelf én ik heb die andere,hsper. Ikzelf ben heel stoer opgevoed,beetje als man in n dorp, dus ik heb 'een stoere' én die 'hsp'. Hihi dat botst. Mn zussen&ouders willen/kunnen geen contact met mij, ivm hun autisme. Ik dacht altijd dat ik slecht was en een mishadelaar. Ik begin daar nu langzaam anders over te denken...maar ik was bijjna dood. Fijn dit!❤️😊😉

Hoi Assissa,
HSP kan behoorlijk lastig zijn, maar is zeker niet alleen maar een zwakte! Als tiener voelde dat wel zo, maar de laatste jaren merk ik dat het ook zoveel toevoegt! HSP'ers zijn empathischer, snappen daardoor beter wat er in anderen omgaat en worden over het algemeen daardoor aardig gevonden.
Probeer gewoon altijd jezelf te zijn, ook je zwaktes te durven tonen. Want daarmee verzamel je de mensen om je heen die jij nodig hebt. Mensen die het op een of andere manier raar vinden, probeer je beter te vermijden. Hun mening telt niet! Het gaat erom dat jij jezelf accepteert.
Zorg ook dat je genoeg rust voor jezelf inplant. Gewoon maar "doorgaan" net als de rest, heeft geen enkele zin! HSP'ers hebben meer alleen-tijd nodig om op te laden, zodat ze daarna het meest uit zichzelf kunnen halen.
Klinkt misschien zweverig, maar ik denk echt dat het belangrijk is om te focussen op wat jouw sterke punten zijn! Haal daar energie uit. Bijv. dat je dingen beter aanvoelt dan anderen, dat je liever en empathischer kunt zijn, dat je misschien een beter begrip van dingen hebt omdat je dieper nadenkt. Bedenk wat jouw sterke kanten zijn, die heb je zeker weten!!

Liefs en succes met deze zoektocht naar acceptatie!

herkenbaar; zit nu in moeizame periode.
'open' als nooit tevoren, hoor/zie/ruik alles.
mooie eigenschap, ware het niet dat ik een zo'n keiharde snelle maatschappij moet leven........
dan wordt deze eigenschap moeilijk om 'deel te nemen' sociaal gezien.
om 'erbij te horen' is het 'handig' als ik die eigenschappen niet heb, maar ik heb ze wel!
het is een kracht eigenlijk; maar eigenlijk passen hsp ers niet helemaal in de huidige tijd is mijn idee.
wel handig voor niet hspers als wij er wel zijn, maar ons put het toch gauw uit
ik zonder op dit moment af van bijna alles, en soms, heel soms zoek ik iemand op
ik wil leren hoe ik mezelf kan zijn met deze bijzondere eigenschappen in een wereld die het tegendeel laat zien...................

Ik herken wat jullie schtijven.
Ook ik heb moeite met de huidige maatschappij. Het " ik " syndroom, waar veel mensen aan lijden, alles gaat snel snel en echt verbinding maken ?
Ik ben altijd gevoelig geweest en de laatste tijd voel ik dat mijn " harde schijf " nog net niet gecrasht is.
Ik vraag me soms af wat ik doe in deze wereld, omdat ik mij een outsider voel.
HSP als kracht zien, daar ben ik nog niet. Ik verzuip regelmatig in mijn gevoel en zou willen dat het allemaal niet zo hard meer binnenkomt.

Heb ik ook last van. Oordopjes kan ik niet verdragen, na een half uurtje moeten ze uit. Jeukende oren, pijnlijk en ongemakkelijk gevoel.
Met koptelefoon (Sony) gaat, maar enkel als ik achtergrond geluid aan laat staan. Vanaf dat ik noise cancelling gebruik, beginnen mijn oren zich geïsoleerd te voelen ofzo. Dan voel ik een druk, en de kriebel direct opkomen. Dat hou ik niet langer dan half uurtje vol.
Maar ook met ambient sound moet ik de koptelefoon soms afzetten of verzetten, en eens in de oren wrijven.
Soms kan ik het gewoon niet verdragen, de ene dag is de andere niet.
Gevoelige oren. Ben er ooit mee naar de dokter geweest, niks te vinden, maar onaangenaam gevoel. Heb toen te horen gekregen dat het wrslk met het middenoor heeft te maken dat gevoeliger is in werking.
Ooit met de trein van Calais naar Engeland gereisd, wat een trauma, verschrikkelijke pijn gehad. Zeer drukgevoelig. Vliegen durf ik daarom niet. Schrik dat ik de hele reis ga janken vd helse pijn.

Hoe kijkt je partner daar zelf tegen aan? Ikzelf ben hsp, mijn partner niet. Het maakt mij juist erg onzeker als hij steeds vraagt of het goed gaat. Natuurlijk is het fijn als hij er eens naar vraagt. Maat niet continue. We zijn volwassen. Als het me teveel word moet ik dat aangeven en zoeken we naar een oplossing.
Heb je hier weleens met je partner over gesproken? Wil hij die controle? (Of bemoeder je hem dan teveel?) Mijn man steunt me in alles, maar gaat soms ook lekker zelf op pad. Hij op pad, ik rust, zijn we daarna weer samen blij. Een andere keer doen we weer wat samen

Ik denk niet dat het zo moet gaan. Dat jij continu op je tenen moet lopen omdat je partner anders misschien geraakt zou kunnen worden. Dat geeft een ongezonde relatie, dat houd je niet vol.

Ik denk dat je naar een situatie moet waarin een half woord (vanaf zijn kant) genoeg is, dat hij dan weet dat hij begrepen wordt en dat er geen uitleg of verdediging nodig is. Dan hoef jij ook niet de hele tijd te vragen en kun je het ook eens over andere dingen hebben ;-)

Op zich wel goed om te horen dat je rekening wilt houden met je partner. Dat is lang niet altijd in een relatie tussen HS'er en niet-HS'er, aangezien niet-HS'ers zich vaak moeilijk kunnen inleven in de belevingswereld van een HS'er.