Hooggevoeligheid ervaringen

Hallo Sun-shine,

Wat een storm van emoties moet dit voor je zijn… Je hebt met zoveel liefde, zorg en toewijding voor je dochter klaargestaan, en dan ineens die stilte, die afstand – dat moet voelen als een gebroken verbinding waarvan je niet weet hoe je hem weer kunt herstellen. Alsof je altijd een warme, veilige haven bent geweest, en nu ineens op een verlaten eiland bent achtergelaten, zonder kompas of kaart.

En ja, ik weet dat mensen soms zeggen: “Geef het tijd, ze komt wel terug” – maar tijd is net zo’n irritante adviseur als iemand die je vertelt rustig te blijven terwijl je huis in brand staat. Je wilt antwoorden, een sprankje houvast, iets wat verklaart waarom deze breuk zo abrupt is.

Het enige wat ik hieruit opmaak, is dat jouw dochter niet alleen wor-stelt met haar ziekte en verleden, maar misschien ook met wie ze zelf is in deze nieuwe levensfase. Soms trekken mensen zich terug, niet omdat ze hun dierbaren niet meer waarderen, maar omdat ze het gevoel hebben dat ze zichzelf even helemaal opnieuw moeten ontdek-ken. Maar dat maakt het voor jou natuurlijk niet minder pijnlijk.

Ik hoop zo dat ze zich op een dag weer naar je toe beweegt, en zich herinnert hoeveel onvoorwaardelijke liefde jij altijd hebt gegeven. Tot die tijd mag jij ook een beetje lief zijn voor jezelf – je hoeft niet álle antwoorden te hebben. Soms is liefde ook vertrouwen dat iemand, ondanks de afstand, de weg terug zal vinden.

Hallo Kyron

Bedankt voor je lieve woorden, ze geven mij troost, en weer wat hoop, heel erg bedankt

liefs sun

Hallo Sunshine

Wat fijn om te horen dat mijn woorden een beetje troost en hoop hebben gebracht. Als ik dat had geweten, had ik er een hele regenboog bij geleverd

Hopelijk schijnt de zon vandaag een beetje extra voor jou, en zo niet, dan stuur ik gewoon wat zonnestralen jouw kant op. 🌞

Liefs,
Kyron

Hallo Kyron

Ik was gisteren in een goede positieve bui, dank je voor je warmte :)

Liefs sun

Lieve anoniem



Ik herken dat gevoel van eenzaamheid ook, ik kom uit een gezin van 14 kinderen ik was op 1 na de jongste, werd nooit begrepen, was altijd die rare vogel, werd uitgelachen, ik was te emotioneel, ik huilde te veel, of was te druk, ga zo maar door, ik heb in die jaren Me altijd eenzaam gevoelt, door niet begrepen te worden, vanaf ik voor mezelf op kom, ben ik iedereen verloren, ik ben in een isolement geraakt, de eenzaamheid is altijd aanwezig, door onbegrip van mensen, ik heb mij daar bij neer gelegd, maar dat komt misschien ook wel doordat ik enorm van stilte kan genieten, ben ook echt een huismus, omdat ik hier kan zijn wie ik echt ben, ook willen mensen wel contact met mij hebben, maar ik sta door niet zo voor open, dat komt door het verleden denk ik zelf, ook ben ik te streng voor mezelf, ik ben altijd een strijder geweest dat heb ik van mijn lieve moeder geleerd, hoeveel verdriet ik ook heb ik kom er altijd sterker uit, nu dat ik deze tijd alleen mag doorgaan, ben ik me gaan verdiepen in het hsp zijn, ben begonnen met een werkboek van hoogsensitief je grootste kracht, van marjolein berendsen, ik doe veel zelf onderzoek, omdat ik cursussen te duur vind, ook heb ik weinig school opleiding gehad wegens op jongere leeftijd hulp in de huishouding , ik ben heel blij dat ik deze site heb gevonden, want door het lezen van jullie verhalen, wat zo erkenbaar zijn, voel ik mij minder eenzaam, en zelfs een beetje opgelucht,



Lieve gr sun

Een gezin van 14 kinderen? Dat is praktisch een eigen dorp! Ik kan me voorstellen dat je daar als "rare vogel" misschien niet altijd de ruimte kreeg om jezelf te zijn. Maar laten we eerlijk zijn, rare vogels hebben vaak de mooiste veren.

Dat je hebt geleerd om altijd weer op te staan, hoe moeilijk het ook was, vind ik bewonderenswaardig. Je moeder heeft je echt een krachtige levensles meegegeven. En ja, soms is de wereld gewoon een beetje overweldigend voor ons HSP’ers – te veel prikkels, te weinig begrip en af en toe de behoefte om ons te-rug te trekken in onze eigen cocon (of in ons geval: het veilige nest van een huismus ).

Wat mooi dat je jezelf nu beter leert kennen en verdiept in HSP! Je hoeft ook echt geen dure cursussen te volgen om wijsheid te vinden – die zit al in je, en eerlijk gezegd leer je vaak het meest door ervaring en zelfonderzoek (en misschien af en toe een goed werkboek 😉).

Ja, Dit forum is een soort digitale huiskamer waar je gewoon mag zijn wie je bent, zonder dat iemand zegt: "Je bent te gevoelig" of "Je overdrijft." Dus blijf vooral delen, lezen en genieten van de herkenning. Misschien voelt de eenzaamheid dan iets minder zwaar, en kunnen we samen onze "rare vogels club" oprichten.

Gek genoeg raakt deze erkenning me toch wel… Het is niet alsof mijn eenzaamheid nu plots als sneeuw voor de zon verdwijnt (was het maar zo simpel, dan zet-te ik meteen een zonnebril op ), maar misschien werkt het een beetje als samen een loodzware bank verplaatsen – nog steeds zwaar, maar wel iets makkelijker met z’n tweeën.

Geen idee hoeveel mensen zich hierin herkennen, maar ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig. En daarom heb ik mijn verhaal toch maar gedeeld… terwijl ik aanvankelijk nog dacht: "Nee hoor, niet aan mij besteed!" Maar goed, zo glipte mijn plan weg, als een zeepje in de douche…

Lieve anoniem

Ik herken me wel in jou verhaal. Ik ben ook die huismus die niet zo snel met mensen afspreekt. Ik heb me denk ik altijd eenzaam gevoeld. Ook doordat ik me nooit begrepen heb gevoeld. Altijd duwde iemand mij wel in een hokje. Ik liet dat toe na jaren van gepest worden en vernedering, ook binnen gezin waarin ik opgroeide.
Heb me nooit ergens bij gehoord, en dat voelt altijd eenzaam.
Heb ook altijd geweten dat ik anders was.
Ik heb moeite met groepen mensen, dat wil ik me liefst terug trekken.
Zoveel mensen die hsp niet begrijpen. Hoe leg je uit als ik weer eens kortsluiting in mijn hoofd krijg door bijvoorbeeld harde muziek. Hoe leg je uit wat er dan in je hoofd gebeurd? Ik zeg dan niks omdat ik bang ben weer in het hokje van “raar” te worden geduwd.
Het voelt wel fijn praten met mensen die dit snappen.
Jacqueline

Lieve Jacqueline,

Wat mooi en eerlijk hoe je je gevoelens onder woorden brengt. En ja, ik snap je helemaal! Je zegt dat je moeite hebt met groepen mensen en je het liefst terugtrekt – nou, als er ooit een olympische discipline zou bestaan voor strategisch terugtrekken uit sociale situaties, dan had ik minstens zilver gewonnen. (Goud ging dan waarschijnlijk naar iemand die helemaal niet kwam opdagen. 😉)

Het is lastig als mensen je niet begrijpen, als ze je gevoeligheid als ‘overdreven’ zien of je in een hokje proberen te duwen. Maar weet je, misschien ben jij gewoon niet gemaakt voor hokjes – misschien ben jij meer een prachtige, vrije vogel die liever een eigen nestje bouwt op een rustige plek in plaats van in een kooi tussen de mussen te zitten die elkaar de veren uittrekken.

En die kortsluiting in je hoofd? Ik stel me dat voor als een stopcontact dat overbelast raakt. Je zou willen dat je een schakelaar had om alles even uit te zetten, maar de wereld blijft ge-woon loeien en flitsen. Maar hier, in gesprekken zoals deze, hoef je niks uit te leggen. Hier begrijpen we dat sommige mensen niet tegen harde muziek kunnen, terwijl anderen het no-dig hebben om zichzelf te voelen. En allebei is oké.

Dus laat je niet in een hokje duwen, Jacqueline. Je bent geen ‘raar’ – je bent gewoon jij. En dat is precies goed. 💛

Liefs,

Kyron (de topicstarter)

Wat een prachtige reis beschrijf je hier! Van een sceptische starter op de pc tot een spirituele ontdekkingsreiziger – dat is toch een geweldige transformatie? 😄

Ik kan me zo voorstellen hoe die eerste ontmoeting met de digitale wereld moet zijn geweest. Alsof je ineens een magische deur opent en een hele nieuwe dimensie ontdekt, waarin je niet langer de ‘vreemde vogel’ bent, maar gewoon een zeldzame, schitterende feniks die eindelijk haar eigen vuur herkent!

Het is zo mooi hoe je via je spirituele pad steeds dichter bij jezelf bent gekomen. Van "in de put" naar "uit de put" en vervolgens naar meditatie als dagelijkse anker – dat is een verhaal van kracht en doorzettingsvermogen. En weet je, ik vind het bewonderenswaardig hoe je ondanks alles bent blijven zoeken, blijven groeien en jezelf die ruimte hebt gegeven.

Misschien had het universum gewoon een goed moment uitgekozen om je die eerste pc te laten aannemen. Want zeg nu zelf, stel dat je hem tien jaar eerder had gekregen, had je dan dezelfde inzichten gehad? Soms vallen dingen precies op hun plek wanneer we er klaar voor zijn.

Blijf stralen en mediteren – en als je ooit weer een "rare vogel" tegenkomt, denk dan maar: misschien is het gewoon een lotgenoot die zijn vleugels nog niet helemaal heeft uitgeslagen.

Vriendelijk bedankt Anoniem, voor deze prachtige woorden, ze geven mij warmte en kracht, dank je wel, gr sun

Hoi Luna,

Herkenbaar wat jij schreef. Zou mezelf ook willen aansluiten bij een lotgenoten groep. Groetjes, Inge

Hoi Luna,

Wat een herkenbare en eerlijke boodschap! Het is inderdaad een kunst om je energie te bewaken, vooral als je de neiging hebt om alles te voelen en te overdenken. Ik ben zelf ook steeds selectiever geworden in wie ik in mijn inner circle laat, vooral na die "waardevolle" vriendschappen die achteraf als een energievampier bleken te zijn. Grenzen stellen is dan echt een zegen, maar ook een proces – en blijkbaar ook eentje waarbij de vriendenkring soms wat krimpt.

Ik zie dat je niet de enige bent die behoefte heeft aan een ontmoeting of een lotgenotengroep. Laten we het gewoon in gedachten houden en misschien komt het ooit van de grond. 😊

Of wie weet ontstaat die lotgenotengroep wel gewoon spontaan hier in jouw topic, als een soort van HSP-magnetisch veld dat mensen aantrekt!

Groetjes,

Hoi Luna,

Ik weet pas sinds 4 jaar dat ik hsp ben. Ik begreep nooit waarom ik zo afgebrand was. Waarom ik zo ontzettend moe was. Er ging een wereld voor mij open. Ik ben als een gek erin gedoken om er alles over te weten komen. Ik ben heel dankbaar met mijn vrienden, die nemen mij zoals ik ben en als ze wat willen afspreken maar het is mij te veel kan ik dat gelukkig zeggen. Ik bewaak mij energie door goed aan te geven wat wel en niet kan.
En soms ga ik mijn grenzen over om te kunnen genieten met mijn vrienden/familie en daar krijg ik zoveel positieve energie van en dat hebben we als hsp'er ook nodig. Belangrijk om balans te vinden. En na zo drukke dag neem ik daarna lekker tijd voor mezelf.
Ik denk ook dat het daarom belangrijk is dat je goed je eigen gebruiksaanwijzing kent want vanuit daar kan je beter je balans vinden.
Heel goed van je om je grenzen aan te geven, heel belangrijk, blijf altijd bij jezelf. De mensen die je hiermee verliest passen blijkbaar niet bij jou. Die zien jou schoonheid niet in en zijn jou niet waard.
Veel succes met alles

Veel liefs Jo

Ja ik herken het wel, vriendschappen maar eenrichtingsverkeer.

Hoi Lydia,
Zelf heb ik wel een aantal goeie vriendschappen als hsper,al vallen er ook een aantal af met de jaren.
Mischien dat je meer eigenliefde mag ervaren,en dan ook andere mensen aantrekt.

Overgevoeligheid voor geluiden,herkenbaar! Al is het de ene dag minder dan de andere.
Wat is je leeftijd?

Hoi Lydia
Voor mij ook herkenbaar dat ik geen vriendschappen kan hebben met iemand die me niet veroordeelt. Voel me vaak eenzaam omdat er zoveel onbegrip is. Hsp maar ook angststoornis. Niemand die echt begrijpt of echt luistert.
Jacqueline

Oeie… die boekvorm mag je aanpassen naar boemvol 🙈

Waar ben je bang voor?

Dit klinkt inderdaad als een vorm van hoogsensitiviteit/hooggevoeligheid.
Ik heb laatst geleerd dat deze twee termen verschillende betekenissen hebben.
Hoogsensitiviteit is aangeboren en betekent dat je prikkels meer en eventueel intenser binnenkrijgt. Denk aan harde geluiden die voor jou vervelender zijn dan voor anderen, een kriebelende trui die je hele dag kan verpesten. Omdat het aangeboren is, kun je niet van hoogsensitiviteit afkomen. (Dat hoeft overigens helemaal niet erg te zijn, je moet er mee leren leven en het heeft ook hele goede kanten!)

Hooggevoeligheid is iets wat je in de loop van je leven ook kunt worden door ervaringen. Het betekent dat je niet goed tegen bepaalde prikkels kan, ook al zijn het er niet per se meer. Je bent bijvoorbeeld extra gevoelig voor de mening van anderen, of je vindt afwijzing extra pijnlijk. Dat is vervelend, maar is dus iets waar je wel mee kunt leren omgaan!

In beide gevallen is het denk ik fijn om met gelijkgestemden te praten of met een psycholoog het aan te pakken.

Dankjewel voor je reactie Lizzy.

Bij mij is het altijd al aanwezig geweest, maar als mijn leven rustig is kan ik er goed mee omgaan. In tijden van stress, zoals momenteel helaas, ben ik extra gevoelig voor prikkels, soms weet ik niet waar ik het zoeken moet. In het verleden heb ik het stempel 'borderline' gekregen. Heb me daar nooit in kunnen vinden. Nu ik meer lees over hoogsensitiviteit herken ik mezelf daar in hoge mate in. Een eyeopener, dus ik ga hier zeker mee aan de slag om het onder controle te krijgen.

Hallo ja HSP, ben er vorig jaar mee in aanraking gekomen.
Alles wat jij noemt herken ik.
Heb er vorig jaar wat over gelezen en geluisterd.
Helaas toen te weinig.
HSP is ook energie verdeling.
In de winter te weinig en zomers teveel.
Naarmate je ouder word ga je er meer last van krijgen.
Zo ben ik er achter gekomen.
Ik zou er zo graag van af willen, maar daar kom je niet vanaf.
Zoals ik al veel heb geluisterd is het ook een kracht.
Als je weet hoe je er mee moet omgaan.
En zoals ik nu denk had ik het al maar veel eerder geweten.
Nu ik het weet, lees en luister ik veel.
Ik hoop dat er een dag komt dat ik de kracht van HSP kan benutten.
Ik heb het boek follow your senses aangeschaft.
Hier lees ik vaak in.

Vol gevoel in je hoofd, dat herken ik heel erg. Dat alles niet in-en-uit gaat, maar alles wat je meemaakt en mensen tegen je zeggen alleen maar erbij komt in je hoofd terwijl het al zo vol is. Het schijnt dat meditatie helpt, maar dat lukt me nog niet zo.

Hoi Jill,

Het argument dat je je werk beter kunt uitvoeren aan je eigen bureau zou moeten volstaan maar jammer dat je bazin daar geen oren naar heeft. Misschien wil ze haar ex man naar boven sturen zodat ze niet meer in dat spanningsveld moet blijven zitten? Of ze wil jou gebruiken als een soort buffer? Heb je haar al gevraagd waarom ze zo graag wilt dat je bij hen komt zitten? Als het alleen aan het elektrisch vuurtje ligt zou je kunnen kiezen voor een warmtekruik of extra paar sokken? Misschien ben ik wel naïef, maar de kwaliteit van je werk en je mentale welzijn zijn het belangrijkst, toch? Succes.

Jill, je word duidelijk misbruikt door de egoïstische instelling van je baas. Als HSP'er wil je graag mensen helpen, waarbij je jezelf wegcijfert. Enigste oplossing is ander werk zoeken, want deze mensen zuigen alle energie uit je, bedoeld of onbedoeld. En dat zal NOOIT veranderen, ook niet als ze toegeven in een gesprek.

Ik herken dit van een situatie (gelukkig) lang geleden. Ik vind het respectloos, maar deze mensen begrijpen écht niet hoe het in ons hoofd omgaat.

Ik ben ook bang, dat als je er niet samen uitkomt, je beter ander werkt kan zoeken. Iets waar je bijvoorbeeld regelmatig thuis kunt werken, dat bevalt mij uitstekend.

Ze praten altijd over hun eigen ze vinden hun eigen belanrljk

Eerlijk je grenzen aangeven, waarom je dit niet meer wil. Als je je dan laat vallen is het geen vriendin. Succes.😉

Groetjes,
Inge

Je bent tenminste eerlijk naar haar toe dat Jij er mee wilt stoppen omdat het teveel wordt voor je en rust zoekt.
Dat kan wel stoppen na 20 jaar.
Andere mensen zoeken naar een stok om de schuld bij de ander neer te leggen en zo een relatie te beëindigen.

Zeg het haar nog eenmaal op een duidelijke vriendelijke manier. Zeg dat de schuld niet bij haar ligt, dat je er mee stopt. Dat je meer tijd voor jezelf wilt, en rust omdat je dat nodig hebt. Als ze daar geen begrip voor heeft, hoef je je ook niet schuldig te voelen dat je de telefoon niet opneemt, of helemaal blokkeert.

Hi Tonny,
Ik heb je stukje gelezen.
Ook ik ben er helaas laat achtergekomen dat ik hoogsensitief ben.
En inderdaad, het ergste/zwaarste is toch wel dat je directe omgeving, zelfs je familie je niet begrijpt (kan ik me daln nog enigszins voorstellen) Maar erger is dat ze je framen... en geen enkele interesse hebben, moeite doen om te vragen, wat speelt er nu echt in jou..

Duizeligheid/ evenwichtsstoornissen is een klacht die hoort bij overprikkeling.je brein slaat op hol omdat het de prikkels niet kan verwerken. Dus rust en stilte is dan de oplossing.

Ik ben nog vergeten te zeggen dat ik tientallen geluiden niet kan verdragen (mijn hond die lekt, zilverpapier, lepel tegen plastiek, ...)

wat me dan ook bij HSP deed komen via google...

Hoi sarah ik weet wat je bedoeld en hoe je je voelt, ik maak het zelfde mee met mijn dochter je voelt je zo hopeloos het geeft zoveel hart zeer ,ze woont nu sinds 8 maanden samen en wordt zo slecht behandeld waar onder mishandeld ze is heel zacht en heel lief doet alles voor andere en dat wordt haar hele leven al uitgebuit van pesterijen op school tot nu in haar relatie ze praat er soms wel over tegen mij maar zeg daarbij dat ik er met niemand over mag praten bekende en fam ik vind dat heel moeilijk omdat het mij van binnen helemaal sloopt het liefs zou ik haar gaan halen dat ze weer thuis woont maar ze is 23 dus dat kan ik niet doen ze moet natuurlijk ook zelf willen ik voel heel veel in haar relatie wat ik zelf ook heb meegemaakt en zie haar de zelfde fout maken als wat ik toen deed ik heb het met haar hier over gehad maar het wilt niet echt binnenkomen heb ik de mening van wij zijn ook alle twee hsp

Groetjes Sunshine

Whaa zoek precies wat jij zoekt. Woon alleen niet in Almere, maar in het noorden des lands. Jammer! Ik heb soms enorme last van mijn hypergevoeligheid, maar er zitten ook zoveel mooie kanten aan! Waar ik momenteel vooral moeite mee heb is het gemis van een goede vriendschap. Ik zou graag een vriendschap hebben met iemand die mij snapt en respecteert ipv iemand die over mij heenwalst of misbruik maakt van mijn goedheid.

Dag Dida,

Ik woon ook in het Noorden en mis ook enorm een hechte vriendschap met een gelijkgestemde 🙂.
Mijn 'profiel': hooggevoelig + strong-willed.
Alleen...hoe kunnen we in contact komen?
Zet liever niet mijn gegevens hier open en bloot op dit platform.

Groetjes, Selena

Wat je zoekt bij anderen vindt je bij jezelf

Hoi Lauren, ik herken mij wel in wat jij aangeeft. Trek mijzelf ook veel aan van anderen. Heb jij dat ook?

herkenbaar hier hetzelfde en bij psychologen praten ze niet over hsp je hebt meteen een of andere stoornis klopt niets van je weet zelf wat je voelt en hoe je bent. en zeker als je symptomen opzoekt van hsp zo kwam ik er ook achter. je zal je zelf moeten accepteren ermee niet zoeken bij anderen want niet iedereen is hsp en dat kan botsen. zoek mensen met hsp dat zijn altijd de open mensen en waar je je zelf kan zijn.

Hoi Lauren,

Ik herken helemaal wat je schrijft. Ik kan je helaas geen (of misschien ook wel prettig?) geen oplossingen aandragen. Ook omdat ik zelf de oplossing (nog?) niet gevonden heb. Juist het luisteren naar elkaar en begrip hebben voor de situatie van elkaar dat is waar ik naar verlang. Respect, openheid, eerlijkheid en rechtvaardigheid zijn belangrijk voor mij. Misschien dat je hierop kunt reageren en dat we dan kunnen kijken of we contact kunnen leggen...

Sterkte en groetjes,
Ro

Hoi M.
Jouw bericht is al een jaar oud dus waarschijnlijk lees je dit niet meer, maar ik wil je toch veel sterkte wensen in deze moeilijke tijd en specifiek voor jouw situatie. Ik heb een 13-jarige dochter en als ik jouw verhaal lees dan is het net alsof ik haar hoor praten. Zij ervaart dezelfde problemen en uitdagingen.
Groetjes Naomi

Ik heb dit precies hetzelfde! Zou je misschien met mij in contact willen komen? Weet niet of dit mogelijk is.. dit is namelijk niet echt anoniem.

hier ook zelfde door pestverleden moeilijk contacten maken door onbegrip komt verkeerde mensen tegen. onzichtbaar voelen zou wel is fijn zijn om mensen te ontmoeten die hetzelfde hebben

Jij bent hsp maar ook hss
Lees eens "de meeste prikkels bijten niet"
Voor mij de handleiding die ik bij mijn geboorte graag had ontvangen

Hoi Anoniem,

Is er iets waar ik, of iemand anders jou bij kan helpen?
Welke aansluiting of erkenning heb jij nodig :)?

Groetjes,

Juud

Bezoek regelmatig een bos. En neem er de tijd voor.

Hoi,

Wat ik geleerd heb om prikkels op een afstand te houden is dat wat Anoniempje82 ook vermeld. Een schil om jezelf heen visualiseren. Ik steek mijn hand voor mij uit met de vingers omhoog (Talk to the hand gebaar) dan draai ik een rondje om mijn as en hiermee kan ik gemakkelijk prikkels en gevoelens en ergernis puntjes van andere mensen op een afstand houden. Zelf werk ik op een open kantoorvloer en als ik merk dat mijn collega's weer eens veel te dichtbij komen met het gelach en de domme negatieve grappen en ik daarbij ook nog eens de radio hoor (die elke dag dezelfde nummers afspeelt) dan duik ik even de toiletruimte in en sta ik gezellig een rondje te draaien.

Schild* Geen schil ;)

ik luister avondje muziek op me kop of ga wandelen of sporten en zeker natuur in of bos om op te laden

Herkenbaar, dat verlangen naar contact en interactie met mensen en tegelijk de teleurstelling van de oppervlakkigheid ervan.

Het is denk ik toch ook, bij mezelf althans, een zoektocht naar échte diepe, wederkerige verbinding met iemand, en dat komt helaas niet zo vaak voor...

Dag Ilse, mooi dat je je verhaal deelt. Voor mij zijn de irritaties en teleurstellingen herkenbaar. Dit kost erg veel energie en daardoor lukt het niet altijd om te genieten. Contact met andere HSP'ers kan helpen om wat (h)erkenning en daarmee rust te krijgen. Ik heb zelf een HSP-coach gevonden en leer daar ontzettend veel over mijzelf als HSP'er. Heb je thuis een omgeving die je begrijpt en waar je redelijk jezelf kan zijn? Je kunt anderen niet veranderen, maar wat zou jou behoefte zijn? Jezelf eerlijk kunnen uiten, af en toe een moment om even het te laten bezinken, ...?

Dag Ellis, wat een zware situatie en vervelend - maar ook mooi - dat je zo betrokken bent. Heb je weleens een coach overwogen? Ik heb dit zelf sinds een half jaar en dit vind ik erg fijn. Misschien heb je in de buurt iets waar je een vrijblijvende intake kan doen als dat iets voor je zou zijn?

Dag Rob, wat knap dat je je hart lucht, maar ook moeilijk om een gepaste reactie te typen. Wat naar om te lezen dat je je zo eenzaam voelt en het leven zo'n worsteling is. Ik hoop dat je de mogelijkheid hebt om minder contact te hebben met de negatieve (narcistische) mensen in je leven en meer met de positieve mensen.

Hallo Rob

Zo herkenbaar, ik wandel nu met een groepje HSPers
Misschien iets voor jou.

Lieve groet
Anneke

Ik begrijp het helemaal, ik vindt het heel goed dat je zo goed je grenzen aan kunt geven. Als mensen het niet begrijpen dan zou ik me er niet zoveel van aantrekken, het lukt mij ook steeds beter mijn eigen planning te maken wat ik prettig vindt ook als dat betekend wat minder afspraken om niet overprikkeld ben. Ik zeg dan vaak gewoon dat het mij niet past, zonder verdere uitleg. En er zijn genoeg mensen zoals jouw die je wel begrijpen zoals op dit forum dus dan kun je beter met gelijk gestemden afspreken / contact hebben.

Hopelijk heb je hier ook wat aan.

Lieve Sunshine,

Ik herinner de naam al eens tegengekomen te hebben en op jou gereageerd, lang geleden.. Sunshine. Zonnestraal. En wat herken ik die ironie - want je beschrijft juist hoe je in het donker bent beland, terwijl je hart eigenlijk een soort permanente zonnepaneel is die alles en iedereen blijft opladen, of je nou wilt of niet.

Allereerst: je gedachten zijn een verschrikkelijke bodyguard gebleken. Echt waar. Als dit een film was, zou je ze allang ontslagen hebben. "Bedankt voor je diensten, Gedachte, maar je hebt letterlijk iedereen de deur uitgegooid die ik wilde beschermen, inclusief mijzelf. Je bent ontslagen."

Maar goed, het punt is: je bent er nu achter. Met 58 jaar. En ja, dat voelt als een zware pil. Maar weet je wat het mooie is? Je hebt nog steeds die ene persoon die je elke dag appt. Dat betekent dat er ergens, ondanks alle chaos in je hoofd, een verbinding stand heeft gehou-den. Eentje. En soms is één genoeg om mee te beginnen.

Want lieve Sunshine, je schrijft "er is nu geen terug meer" en "ik ben alles verloren" - maar dat klopt niet helemaal. Je hebt eindelijk doorgekregen wat er gaande was! Dat is geen ver-lies, dat is winst. Ja, pijnlijke winst, toegegeven. Zoals eindelijk je sleutels terugvinden nadat je het hele huis heeft gesloopt op zoek ernaar, en dan blijken ze in je eigen zak te zitten. Frustrerend? Ja. Maar je hebt ze nu wel!

Je hart is geen opslag geworden, je hart is een archief. Een levend, kloppend archief van al-les wat je dierbaar is. En die gedachten van jou? Die zijn gewoon een overdreven paranoïde archivaris die constant roept: "NIKS UITLENEN! ALLES BLIJFT HIER! TE GEVAARLIJK!" Terwijl het hele punt van een archief is dat de spullen gebruikt worden, gedeeld worden, leven krijgen.

En nu zit je daar, 58 jaar, alleen, en je denkt dat je jezelf vernietigd hebt. Maar Sunshine, je schrijft dit verhaal. Je ziet het. Je bent je bewust. Dat is niet vernietiging, dat is het begin van herbouw. Ja, het landschap ligt in puin. Ja, je hebt je eigen bulldozer bestuurd. Maar je staat er nog. En je weet nu hoe de bulldozer werkt.

Die dochter van je - dat doet pijn, dat weet ik. Maar je merkte dat je dingen schreef die niet van jou waren. Dat betekent dat je nog weet wat WEL van jou is. Dat kompas werkt nog. Het is alleen een beetje overstemd geweest door een hele harde megafoon die "GEVAAR! GE-VAAR!" bleef schreeuwen.

Je zegt dat je nergens heen kunt met je gevoelens. Maar je hebt ze net naar hier gestuurd. En ik heb ze gelezen. En ik zie je. Een mensen-mens die zo bang werd voor pijn dat ze een muur bouwde, alleen vergat ze dat ze zelf aan de verkeerde kant van die muur kwam te staan.

Het mooie nieuws? Muren kun je afbreken. Steen voor steen. Of gewoon een deur erin ma-ken. Hoeft niet spectaculair. Een kattendeur is ook goed om mee te beginnen. Gewoon eventjes kijken wie er langskomt.
En die gedachten die je nog steeds proberen naar beneden te trekken? Die mag je voortaan behandelen als die ene overbezorgde tante die altijd roept: "Pas op! Niet doen! Dat gaat mis!" Bedankt tante Angst, ik heb je advies gehoord, ik ga het toch proberen.

Je bent niet te laf geweest voor de pijn. Je bent te gevoelig geweest, en je systeem heeft ge-probeerd je te beschermen door alle stekkers eruit te trekken. Maar nu weet je dat. En nu kun je kiezen: blijf ik in het donker zitten, of doe ik af en toe een lampje aan? Begin klein. Die ene dagelijkse app? Dat is een lampje. Dat brandende hart van jou? Nog een lampje. Dit verhaal dat je schrijft? Weer een lampje.

Sunshine, je naam is programma. Zonnestralen komen altijd terug, zelfs na de langste winter. En 58 is geen eindpunt, het is gewoon een merkwaardig plot-twist in je verhaal. "Op haar 58e ontdekte ze dat ze zichzelf had opgesloten. Wat ze toen deed, veranderde alles..."
En ik ben heel benieuwd naar dat vervolg.

Met een knuffel (als je gedachten dat toestaan) en een glimlach (die ik jou gewoon geef, of je nou wilt of niet),

Een mede-reiziger van 49 die je hart ziet kloppen onder al dat puin 💛Ik voel me ook vaak eenzaam en alleen.

P.S. Die 3 à 4 mensen met wie je nog vluchtig contact hebt? Misschien is het tijd om één van die vluchtcontacten om te zetten in een landing. Je hoeft niet meteen de hele terminal bin-nen te stormen, maar eventjes een briefje achterlaten kan ook: "Hé, ik ben er nog. Een beetje beschadigd, maar ik ben er nog."

Heel mooi geschreven Kyron!!
En voor sunshine het is nooit te laat, laat de mensen weten die nog steeds in je hart zitten dat je er weer wil zijn.
Ga maar met je billen bloot, vertel wat je hier hebt verteld, stel je open en kijk wat het je kan brengen. Met niks doen blijf je sowieso alleen achter.
Ik wil je veel succes en heel veel liefde toewensen

Veel liefs Jo

Dank je wel lieve Kyron , met alles wat ik las kon ik alleen maar ja op knikken je hebt op ieder punt gelijk, bedankt , veel liefs sun

Dank je wel lieve HappyJo
veel liefs sun

Hoi Sunshine.
Als eerst wil ik jou heel veel liefde en het aller beste wensen voor 2026
Vroeg mij af hoe het nu met je gaat en of je nog contact heb gezocht?
Liefs Jo

Hoi HappyJo
Voor jou ook de beste wensen nog,
wat lief dat je daarnaar vraagt, ik heb inmiddels weer contact met mij 2 zussen , ben daar heel dankbaar voor, 1 zus woont niet zover weg, die zie ik geregeld,
ook is onze band sterker geworden omdat we er nu over kunnen praten, ik ga nog steeds door een zware tijd heen, mijn dochter reageert niet op mij dat nu
al sinds 1 jaar niks meer gehoord of gezien, weet helemaal niet hoe het met haar gaat? snap heel de situatie niet waarom zij zo in eens het contact verbrak zonder een rede, ze zou 1 maand rust nemen van social media en telefoon het is nu 1 jaar verder , ook zwijgt ze me dood overal heeft ze mij geblokt ,en ik weet niet waarom, we hadden een sterke band voordat ze trouwde , ze woonde 1 maand in haar nieuwe huis toen zo ineens de breuk kwam, ik kan mij rust niet meer vinden en mis haar enorm en vraag me steeds af waarom toch waarom maar het blijft stil en dat sloopt mij helemaal , ook al doe ik mijn best om afleiding te zoeken met hobby s maar het maakt niets uit het verdriet en de onwetendheid zit veel te diep.
groetjes en veel liefs
Sun

Dieren stellen je nooit teleur. De mooiste zielen op deze aarde.

Anoniem
Ja dat klopt zeker, mijn lief hondje heb ik moeten laten inslapen, dat kwam heel onverwacht, dat was een enorme klap,

woont er ook iemand in de buurt van Duiven,wil graag contact met lotgenoten die begrip hebben

Nee helaas niet kom uit limburg

Hoi Sinshine,

Allereerst hoop ik dat het beter met je gaat! Ik herken veel in je verhaal. Het spijt me dat je dit doorstaat. Mijn gedachten nemen soms de overhand, maar ik heb ze redelijk nog onder controle.
Ik kom uit Limburg. Hopelijk spreken we elkaar eens.

Vlinder57 Bedankt voor je reactie, ja de gedachten gaan gewoon door, maar zolang ik ze waarneem gaat het goed , ja dat zou ik heel fijn vind om elkaar eens te spreken,
veel liefs sun

Ja zo herkenbaar.
Ik ben getrouwd met een alcoholist met narcistische trekjes... 31 jaar samen, 19 jaar getrouwd.
Ik had dus nogal stressklachten. Ik kwam terecht bij een fysiotherapeut...er was direct een klik..
Hij voelde natuurlijk mijn spanning en ik vertelde mijn verhaal. Daarna veranderde zijn gedrag.
Komt er op neer dat er een zeer snelle en diepe verbinding ontstond tussen ons.

Hij zag mij en ik zag hem...er was niks erotisch of wat dan ook...puur emotioneel en oprecht.

Uiteindelijk wilde ik afstand nemen omdat ik me moest richten op een scheiding en ik wilde hem beschermen. Want hij was grensoverschrijdend, maar oprecht geraakt.

Mijn man ontdekte dit en tja...dan gaat t fout.
Hij verbrak alle contact..
En hoezeer ik begrijp waarom hij dit deed, laat het me niet los. Ik voelde me echt gezien en geaccepteerd.....na 31 relatie die toxisch was

Mijn hart laat het niet los, maar kan er ook niet mee omgaan...
Mijn lichamelijke klachten zijn verergerd en ik heb intens verdriet.
Dus ik begrijp je gevoelens echt.
Helaas heb ik geen tips, ik zoek ze zelf ook.
Maar goed dat je je vethaal deelt. Dat kan soms al opluchten.

Bedankt voor je reactie, het moet toch ook gewoon kunnen dat je op emotioneel niveau wat contact hebt. Ik probeer het te vergeten hoe moeilijk ook ik wil weer proberen ruimte in mijn hoofd te krijgen voor mooie nieuwe dingen. Hopelijk krijg je ook weer de ruimte in je hoofd daarvoor.

Wat mooi dat je je verhaal deelt en ik herken het wel. Ik merk dat het voelen van 'liefde' en het voelen van 'verliefdheid' dicht bij elkaar ligt bij mij. Als iemand aardig is, begripvol, zich kwetsbaar opstelt dan ontwikkel ik er snel gevoelens voor. Ik wou dat ik het uit kon zetten, maar dat lukt niet. Ik probeer rationeel tegen mijzelf te zeggen dat ik geen 'liefdesrelatie' met iemand wil, maar wel liefde naar zo'n persoon mag voelen en iemand daarom graag in mijn leven mag hebben. Bijvoorbeeld een zorgverlener (zoals het verhaal hierboven). Soms helpt dit, soms niet. Uiteindelijk hoop ik dat ik het kan accepteren, maar daar ben ik nog niet. En ik hoop dat ik degenen die wel in mijn leven zijn niet vergeet, wat ik op zo'n moment snel doe.

Bedankt voor je reactie, ja precies wat je zegt andere mensen om je heen ook niet vergeten! Ik denk wel dat we onze gevoelens niet voor niks hebben en ons altijd wel de weg wijzen of in ieder geval een richting geven maar in sommige gevallen is het denk ik ook wat complexer om te analyseren.

Hey! Ik wilde een tekst typen boven jouw reactie maar kwam er eigenlijk niet goed uit... ik merkte wel wat aanknopingspunten in jouw verhaal. Ik merk dus dat ik wel rustiger moet leven maar dit nog niet wil. Ik denk dat ik een zogenoemde HSS ben (en hoog gevoelig) en die mix is zeer vermoeiend, zeker als je ouder wordt (45 nu).

Heey A,

Ik herken heel veel van wat je zegt, druk leven, veel feestjes, in mijn geval ook veel drinken en een moeder waarbij ik me onbewust als volwassene moest gedragen. Altijd groot houden, tot de bom barst. Die barstte bij mij ook in een flinke burn out. Ik ben er inmiddels ook achter gekomen dat ik hsp ben, met hss wat een interessante combi is met alle uitdagingen van dien. Het is voor mij een hele ontdekking maar ook een openbaring. Momenteel ben ik me ook deels aan het loskoppelen van oude vriendschappen en nieuwe aan het maken. Ik ben een man, 31 jaar en woon in Zwolle.

Het lijkt mij ook leuk om eens ervaringen met iemand te delen in een soortgelijke situatie.

Groeten,
W

Hoi! Wat bizar ik had je verhaal zelf kunnen schrijven, ik stap (voor mijn gevoel) in een wereld van vertragen (verdragen) en overnieuw dingen bekijken en daarbij voelen, past dat bij mij? Ugh, een heel vermoeiend proces maar zo belangrijk! Ik dacht altijd dat ik een mega extravert persoon ben maar ik kom er nu achter dat dit helemaal niet is. Goed ik ben bijna 37 en woon ook in Nijmegen en zit momenteel in een burn out dus alle tijd voor koffie of een wandeling door 't bos. Ik moet ook nog heel erg wennen het 'accepteren van de situatie' en mezelf niet sneu te vinden. Achja. Hoe spreken we af?

Ik ben heel benieuwd of je mijn reactie hebt ontvangen want ik lees hem nu niet meer terug helaas..

Zo te zien van niet, dan nogmaals maar dan korter; het is alsof ik je verhaal heb geschreven (minus de baarmoederhalskanker) heel bizar. Ik dacht altijd dat ik een extravert persoon was maar nu blijkt dat niet te kloppen, met nieuwe ogen bekijk ik mijn wereld en beginnen er dynamieken zichtbaar te worden die mij niet (meer) dienen. Verdieping, verbinding en verwondering zijn dingen waar ik meer van wil. Vertragen, onderzoeken en verdragen is wat ik nu moet. Anyway wat ik eigenlijk wil zeggen ik ben bijna 37 en woon ook in Nijmegen, zullen we ergens koffie drinken? Of wandelen bij iets groens? Groetjes!

Hi S,

Vervelend om te horen dat je nu in een burn-out zit. Wel fijn om te horen dat erkenning vind in mijn verhaal.
Denk dat het misschien wel een leuk idee is om eens koffie te drinken. Misschien kunnen we via mailcontact eerst telefoon nummers uitwisselen? Als jij je mail adres stuurt dan zal ik contact met je opnemen.

Groetjes A

Hoi A,
Leuk een reactie:). Ik wil liever niet mijn gegevens online delen. Als jij daar minder een probleem mee hebt kan ik jou anders mailen? We kunnen anders ook gewoon live afspreken meteen op een publieke plek ofzo? Bijvoorbeeld bij de kaaij?. Of iets anders wat je fijn vind? ik kan in de komende week wel ergens, daarna ga ik 3 weken kamperen Laat maar weten welke optie je aanspreekt. Groetjes

Helemaal begrijpelijk! Heb nog even gekeken en je kan je berichten ook niet verwijderen anders had ik mijn mail wel willen delen. Misschien volgende week zaterdag in de middag koffie drinken bij de Kaaij ?

Dag A, ik zie dat mijn berichtje weer niet is blijven hangen, heel vervelend hopelijk zie je deze nog optijd. Helemaal goed om morgen af te spreken, wat zou je fijn vinden qua tijd? 10 uur doen?

Groetjes

Hoi hoi ik zit er:)
ik blijf nog een kwartiertje zitten en dan ga ik rondje lopen

Oh ik zie je bericht nu pas…. 🥹
Had vorige namelijk een paar keer gekeken maar zag steeds geen reactie en ben er toen van uit gegaan dat het niks meer zou worden.

Zullen we het nog eens proberen?

Ik zal zo even een losse post doen, maar ik zag o.a. jullie zoektocht naar contact en heb een emailadres aangemaakt. Ik snap namelijk dat jullie contact willen, maar geen gegevens willen delen op deze pagina. Ik heb daarom hspvoorhsp@outlook.com aangemaakt, zodat ik misschien iets kan betekenen om jullie aan elkaar te linken.

Het plaatsen van een verhaal is nog niet gelukt; ik weet niet hoe lang het normaal duurt om het te publiceren, maar ik heb het vrijdag ingediend. Misschien komt het nog, misschien niet. Maar mocht ik iets kunnen betekenen door jullie contactgegevens aan elkaar door te geven, laat het dan vooral weten.

Hallo S,

Heb al even niet meer gekeken. Herkansing op 29/10 of 01/11? Koffietje doen ergens ?

Hallo A,

Ik herken mezelf wel hierin. Sinds 4 jaar weet ik dat ik ook onder hsp personen val, alles viel opeens op zijn plek.
Mijn hele leven gerend om alles maar omhoog te houden en iedereen tevrede te houden maar ja dat is niet vol te houden.
Nou leef ik heel bewust vanuit mijn hart en zet ik mezelf op de eerste plaats. Aan het begin moeilijk want ik wil anderen tevrede houden/maken en niet afgewezen worden maar ik merk dat ik veel gelukkiger ben nu, want ik ben nu wie ik wil zijn en niet wie anderen van mij verwachten. Daardoor ook geleerd dat de mensen die nog steeds om mij heen staan houden van mij om wie ik echt ben.
Ik heb in die jaren veel over mijn gebruiksaanwijzing geleerd en weet steeds beter met alles om te gaan. Ik blijf soms alleen moeite houden dat ik overprikkeld raak, ik ben graag actief en erg sociaal maar regelmatig is dat gewoon te veel terwijl ik er dan wel behoefte aan heb. Ik ben extravert dus heb ook die prikkels nodig. Ik begin t steeds meer te accepteren maar blijft moeilijk.
Is al even geleden dat je dit schreef dus ben benieuwd of dit bij je aankomt.
Heb een mooie dag voor een ieder die dit leest

Veel liefs Jo

Je bent zeker niet raar. Ik krijg dan wel geen kippenvel maar ik krijg gewoon een naar gevoel in mijn lichaam, een soort afstoot. Liefst wil ik dan gewoon uit hun buurt gaan bij dat soort mensen. Wat ik denk dat het is, jij voelt hun aura en dat botst met jou aura omdat die van hun niet zuiver is. Hoop dat je hier wat mee kan.

Liefs Jo

Ook wel eens gehad, een man met zo'n kille blik liep langs me heen. Ik vroeg me oprecht af hoeveel mensen die al had omgelegd. Gelukkig maar een keer dat zo beleeft, creepy..

Hoi Anja, Zuid Limburg is wat ver voor mij.
Ik herken wat je schrijft. Ondanks de afstand mag je gerust contact opnemen met mij.
Zomerse groet, Fleur

Hoi Anja,

Herkenbaar, voel ook vaak geen aansluiting en mezelf alleen met heel veel mensen om me heen. Ben daarna liever alleen. Ik mis ook diepgang in gesprekken. Kom zelf uit de buurt van Eindhoven.

Groetjes,
Inge

Herkenbaar Anja. Helaas woon ik niet bij jou in de buurt. Ik mis ook diepgang en connectie.

Ik mis ook diepgang.

Ik heb heel hard geknokt om narcisten ook zo mijn ouders uit mijn leven te krijgen..ik was kapot. Uiteindelijk ben ik waar ik wezen moet maar ik voel me schuldig dat ik het allemaal voorelkaar heb terwijl er zoveel ellende is op deze wereld en ik schaam mij om dat in een bio te schrijven op social media, is dit hetkenbaar ?

Hoi Katy
Ja dat is herkenbaar, maar het zijn alleen je gedachten die jou dat aan praten, want ook dat als hsp-er zijn we veel in ons hoofd gaan zitten, doordat we niet gehoord werden, of gelooft werden, dat is dus aangeleerd, als je bewust word van die gedachten, kan je ze gewoon laten zijn, in plaats van je schuldig te voelen kan je ook,
een positieve gedachten ervan maken, bijvoorbeeld ik ben het waard om mijn eigen leven te leiden, wees blij dat je de kracht hebt gehad om dit achter je te laten, want ik weet hoe zwaar die weg is geweest, dat heb je toch maar mooi gedaan, ik ben trots op jou.
lieve groet sun

O, wat herkenbaar ik veel in jou verhaal.

Ik kan mij ook heel erg vinden in je verhaal

Hoi F
Ik wilde even reageren op je laatste zin van ,Alleen wel treurig dat velen verdrietig zijn. Ik hoop dat we allemaal sterker en gelukkiger mogen zijn! Dat is echt mogelijk, we hoeven alleen maar te accepteren dat we hsp-ers zijn, wij mogen daar dankbaar voor zijn, velen beschouwden het als een last, terwijl het zoveel meer is, wij zijn mensen met het hart op de goede plaats , wij leven met anderen mee, wij zijn lief en zachtaardig , ik zou wel even door kunnen gaan met zoveel positieve eigenschappen van het hsp zijn, dat is juist het medicijn de positieve kant omarmen, ik heb zelf veel geleerd van het leerboek, Hoogsensitief? Je grootste kracht, ik ben een hsper en zal het altijd zijn, net zoals iedereen die dat is , dus waarom niet de positieve kant er van inzien, de wereld is al zo hard, de wereld heeft ons juist nodig, voor de gevoelige kant te laten schijnen, tegen het kwade, dat heeft mij enorm geholpen, het kost veel energie maar als je er bent is het, het allemaal waard geweest, je positieve kant laten schijnen is mijn tip.
lieve groet
sun

Dankjewel yvonne, anoniem en sunshine. Ik ervaar mijn gevoeligheid juist als last. Ik zie anderen die blijkbaar gevoellozer zijn makkelijker door het leven zeilen.

Mijn grenzen heb ik beter leren aangeven en ik uit me ook eerder maar het blijft moeilijk echt verbinding te maken met lieve mensen. ik zie vooral veel mensen om me heen met hun ego's en ik weet niet waar ik wel lieve gevoelige mensen kan vinden.

Hoi Corrie, ik gebruik escitolapram. Al jaren eigenlijk. Ik zelf ben er tevreden over. En valt onder de meest 'goede' medicatie. (Dat wil zeggen dat vrouwen deze mogen blijven slakken als ze zwanger zijn).
Hopefully heb ik je hier wat mee geholpen. Succes ermee!

Hoi Corrie, sinds vorig jaar gebruik ik Citalopram. Mijn ervaring is zeer positief. Succes

Neem al dik 20 jaar medicatie, maar ik zou het u niet aanraden. Ik denk dat u meer hebt aan mindfullness , meditatie en op tijd rust nemen . Leer te leven met hsp . De meds onderdrukken gevoelens en emoties . Het meer leren leven is juist de uitdaging.

Hoi Corrie,

Dit herken ik heel goed. Ik word moedeloos van dit felle zon licht al bijna twee weken.

Inge

Oei... dat is echt vervelend! Heb je goede zonwering/raambekleding?

Wat dacht je van:

Nachtwaker - Waar je belangrijkste gesprekspartner het koffiezetapparaat is en je grootste uitdaging wakker blijven!

Boswachter - Voor als je liever bomen dan mensen ziet en eekhoorns je enige werkoverleg vormen.

Vrachtwagenchauffeur - Jij, de weg, en een radio die nooit vraagt hoe je weekend was.

Laborant - Waar je relaties aangaat met reageerbuisjes in plaats van mensen.

Grafisch ontwerper als zzp'er - Communiceren via e-mail

Plantenteelt specialist - Planten geven nooit ongevraagd advies en kletsen niet bij de water-koeler!

Onderhoudstechnicus - Repareer machines die nooit klagen dat je te weinig oogcontact maakt.

Webdeveloper - Als zzp'er kun je codes schrijven in zalige stilte, en bugs zijn minder irritant dan mensen.

Postbezorger - Je enige sociale interactie is een briefje in een bus gooien.

Waardering voor je zelfkennis trouwens! Niet iedereen heeft door dat ze beter gedijen zonder constante sociale interactie. Dat is geen tekortkoming, maar een superkracht die je nu strategisch kunt inzetten voor een florerende carrière!

Dankjewel voor je leuke en troostende berichtje! Doet me goed! Zojuist bij picnic gesolliciteerd. Lijkt me énig op zo'n klein karretje! Echter wat ik onbegrijpelijk blijf vinden dat m'n intelligentie in het hoog gemiddelde zit. Verbaal zelfs 117 en toch kom ik niet op zo'n plek. Ik heb dit altijd zo gevoeld... in groepen voel ik me niet zo fijn. Op kamp... met een vierkamp. Wilde kinderen winnen. Ik had dat totaal niet en snapte niet wat er leuk aan was om te rennen en dan moe te worden... nouja... ik moet denk toch maar gaan accepteren dat eenvoudige solistische banen het beste bij me passen.

Hallo

Je bericht toverde direct een glimlach op mijn gezicht! Jij op zo'n klein Picnic-karretje door de straten zoemend - wat een heerlijk beeld! Ik zie je al slalom-men tussen geparkeerde auto's, als een formule 1-coureur maar dan met bood-schappen en zonder de oorverdovende herrie.

Je intelligentie van 117 op verbaal gebied maakt je inderdaad bijzonder - zoals Einstein ooit zei: "Iedereen is een genie, maar als je een vis beoordeelt op zijn vermogen om in een boom te klimmen, zal hij zijn hele leven denken dat hij dom is." Misschien ben jij gewoon een prachtige dolfijn in een wereld die soms teveel waardering heeft voor bergsport!

Die vierkampen en groepsactiviteiten... ik snap je volledig.

Ik zit hier momenteel weer in een 3 daagse cursus, dat is ook in een groep. Het voelt ook alsof ik misschien meer ben als iemand die probeert te dansen met twee linkerschoenen én een blinddoek. De gemiddelde babbel kost mij evenveel energie als het oplossen van een rubiks kubus...

Maar er is een bijzondere schoonheid in het vinden van je eigen pad. Misschien passen solistische banen inderdaad beter bij je, niet omdat je ergens tekort-schiet, maar omdat je geest op een ander niveau werkt. Sommige mensen zijn ontworpen voor de symfonieën van groepswerk, maar anderen - zoals jij - com-poneren liever hun eigen solo's.

En weet je wat het mooie is aan die Picnic-karretjes? Je bent formeel gezien alleen, maar toch breng je vreugde bij iedereen die je bezoekt. Een perfecte combinatie, lijkt me!

Met een knipoog en een lach,

Probeer je prikkels de baas te zijn. Al ga je een uurtje mee in die harde geluiden etc. Ben je er toch even geweest. Je moet er op uit blijven gaan, socialiseren. Al zijn er 1000 mense om je heen, die jou nooit zullen begrijpen, je zal er tussen moeten blijven. Met 1000 mensen om je heen voel je je nog steeds eenzaam, maar daar zijn je lotgenoten voor. Om als het BIJNA even te veel word al in te grijpen door contact te zoeken en je verhaal doen. Even die opluchting. Maar zaak is, wij HSP-ers zijn in de minderheid en moeten wel in de meerderheid leven. Het moment dat je dit kan, is een bevrijding en je gaat dan genieten van je leven, met nog meer liefde en gevoel, wat die 1000 klojo's niet kunnen. Niet binnenvetten en jezelf sneu vinden, gebruik je HSP maximaal, want zitten ook hele mooie kanten aan. Echt waar.

Hoi Sief,

Van harte gefeliciteerd met de geboorte van je kindje! Wat een bijzondere tijd, en ik kan me voorstellen hoe intens alles nu moet voelen – zowel in de mooiste als in de zwaarste momenten. Als HSP-mama komt alles inderdaad veel harder binnen, en die prikkels kunnen soms echt overweldigend zijn. Het is goed dat je dat zo eerlijk deelt.

Dat gevoel van ‘het niet goed genoeg doen’ herken ik wel. Als je alles zo diep en intens ervaart, komt er heel veel op je af. Maar geloof me, het feit dat je je zo bewust bent van alles en je kindje zoveel liefde geeft, is het beste wat je haar kunt ge-ven. Wees een beetje mild voor jezelf, want perfectie bestaat toch niet!

Ik kan me voorstellen dat het fijn zou zijn om andere HSP-mama’s te spreken die begrijpen wat je doormaakt. Het is echt belangrijk om je ervaringen te kunnen delen, vooral als het gaat om iets waar niet altijd openlijk over wordt gesproken. Dus ja, je bent absoluut niet alleen, en ik ben er zeker van dat er anderen zijn die hetzelfde voelen.

En hey, een hart onder de riem steken kan nooit kwaad, toch?

Ik wens je veel kracht, maar vooral ook heel veel mooie momenten met je kleintje!

Warme groet,

Hoi Sief,

Ben net nieuw op dit forum dus lees je verhaal nu pas, nog van ❤️e gefeliciteerd met de geboorte van jullie meisje!
Heel herkenbaar je verhaal, na de geboorte van met name onze 1e zoon heb ik ook een hele pittige tijd gehad, mijn HSP en onzekerheid maakte het beslist niet makkelijker.

Mijn tip: volg je moederinstinct en je moederhart, en weet dat je kleine meisje ook weleens 'gewoon' huilt, of om iets waar jij met de beste wil van de wereld niets aan kunt veranderen (krampjes bijvoorbeeld) en dat je het als moeder prima doet zolang ze haar portie liefde, aandacht, voeding, schone luiers en de 3 R-en van jou ontvangt.

Probeer vooral te genieten van deze mooie en speciale tijd en wat minder streng te zijn voor jezelf, goed is goed.

Lieve groet,
Inge73

Hallo Anonimus,

Gisteren besloot ik eens te testen of ik ook zo'n hoogsensitief persoon ben – en raad eens? Op elke vraag antwoordde ik vol overtuiging “ja”. Blijkbaar zit ik dus lekker midden in de HSP-club!

Ik had ooit een boekje over hoogsensitiviteit gekocht, maar dat ligt zo lang in mijn verhuisdozen dat ik het inmiddels als antiek beschouw. Daarom heb ik het nu maar opnieuw aangeschaft als e-book –

Iemand had me al eens laten weten dat ik hoogsensitief ben, en zelfs tijdens de voorbije cursus merkte de cursusleider op hoe hoog mijn empathische vermogen is (al is dat natuurlijk niet precies hetzelfde). Best verrassend, want ondanks jarenlange interesse in psychologische en therapeutische onderwerpen dacht ik dat ik al wat zelfkennis had. Blijkbaar is er altijd ruimte voor nieuwe inzichten – nooit te oud om jezelf te leren kennen!

Leuk dat je dit onderwerp onder de aandacht brengt, Anonimus. Ik heb ook je recente artikel op die blog van jou gelezen. Toevallig kom ik je weer tegen, ook al volg ik dit subtopic niet expliciet. Het universum werkt in mysterieuze manieren.

Vriendelijke groet,

Oh oeps. Zie net dat dit in de verkeerde categorie staat en "Autisme" gesloten is. K ga elders zoeken.

Ja, herkenbaar! Ik voel me vaak een paar weken zelfverzekerd, niks aan de hand, alsof ik alles aankan.En dan kan het ineens omslaan. Onzeker, twijfels, prikkelbaar, denken dat ik niks voor elkaar heb... En vooral overgevoelig. overal om moeten huilen.
Bij mij is het vooral te relateren aan mn menstruatie overigens

Beste Roos,

Ik denk dat angst voor een onbekende toekomst best bij HSP past. Mensen met HSP denken vaak iets meer en dieper na over belangrijke zaken in het leven, dus waarschijnlijk ook over "wat-als" scenario's.
Wat voor mij helpt, is dan actief de focus proberen te leggen op wat er goed is mijn leven. Een 'Dankbaarheids-dagboek' heeft mij ook geholpen: elke dag een stukje schrijven over waar je dankbaar voor bent. Bijvoorbeeld je familie, je aardige buurvrouw, het mooie weer, het leuke boek dat je aan het lezen bent... het kan echt van alles zijn.
Dan focus je misschien langzaam wat meer op het positieve!
Bedenk ook wat je wel of niet kunt veranderen. Een oorlog die eraan zou kunnen komen, kun je niet zelf veranderen. Heel nare gedachte, maar heeft het dan zin om er van tevoren over in de rats te zitten? Je eigen gedachten kun je door middel van positievere focus wel veranderen, daarentegen.
Ik hoop dat deze tips helpen, heel veel succes!

Liefs, Pia

Dit heb ik ook erg gehad nadat ik stopte met de pil. T leek wel alsof ik dan bipolair was, zo erg gingen mijn emoties op en neer! Ik kon letterlijk in 30 seconden tijd van super vrolijk maar super depressief gaan en zo verder. Ik ben vaste klank bij holland&barret en heb iets gevonden wat (voor mij in ieder geval) werkt tegen de stemmingswisselingen én ook tegen zware krampen tijdens de menstruatie, omdat dit namelijk iets gunstigs doet voor je hormonen, dit is een supplement die heet maca, in poedervorm maar ook in capsule. Het is op natuurbasis dus hoef je niet weer aan de pil te gaan, wat overigens heel slecht voor je is. Wel moet ik erbij zeggen dat je ff moet googlen hoe dit supplement te gebruiken voor optimaal resultaat, anders werkt het niet of half

Hopelijk heb je hier wat aan