Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Hooggevoeligheid - forum lotgenoten


 

Lotgenoten hooggevoeligheid

Ben je hooggevoelig?
Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met hooggevoeligheid en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ervaringen uitwisselen

Hoi hsp'ers,
Is veel herkenbaar, ik zou het leuk vinden om met een paar mensen iets te ondernemen en ervaringen uit te wisselen in mijn omgeving ken ik geen mensen


jola

13
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben hsper en zoek ook mensen om ervaring mee te delen . Ben jij nog op zoek naar iemand om ervaringen mee te delen?

Pebbles
Reactie:
Ik heb ook vrij kort ontdekt dat ik HSP'er ben, en zou nu ook graag met mensen willen praten en ervaringen uit willen wisselen.

LittleMissSunshine
Reactie:
Zelf zou ik ook graag met andere HSP'ers ervaringen willen uitwisselen en mogelijk wandelingen in de natuur maken? Ik woon in de provincie Noord-Brabant.

Trijntje
Reactie:
Ik zou ook graag ervaringen willen delen met andere HSP'ers die in de buurt wonen en eens een wandeling mee te maken. Ik woon in de kop van Drenthe.

M
Reactie:
Ik zou ook graag ervaringen willen delen met andere HSP'ers die in de buurt wonen en eens een wandeling mee te maken. Ik woon in de kop van Drenthe.

M
Reactie:
hoi trijntje ,

Heb je inmiddels al leuke contacten opgebouwd met mede hsp-ers in noord-brabant?
Ik zelf kom uit breda..
Meer hsp-ers uit omgeving breda die het leuk vinden om kennis te maken en te kijken of er een leuke klik is en ontstaat?

Groetjes sanne

sanne

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik heb HSP, ik dacht altijd dat ik anders was

Voordat ik erachter kwam dat ik hsp ben, dacht ik altijd dat ik anders was.

Waarom heb ik minder energie dan anderen, waarom stopt mijn denken bijna nooit, ben ik nu de enige die de spanning altijd voelt, de diepte van mijn emoties vinden anderen zorgelijk. Twijfel, onzekerheid, knagende gevoel.

Toen mijn systeemtherapeut begon over hsp en ik mij later in las, was ik even helemaal van slag.
Dit gaat over mij! Ik ben niet gek, raar of problematisch. Ik heb juist een speciale gave, alleen nooit geleerd om hiermee om te gaan.

Dit aanleren is nog steeds een grote uitdaging, maar ik accepteer mijzelf steeds meer. En door meer balans in drukte en rust ben ik steeds minder overvraagd.


Anoniem

12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik ben erg gevoelig voor allerlei prikkels

Volgens mij ben ik wel hooggevoelig. Ik ben erg gevoelig voor allerlei prikkels. Zo kan ik niet zo goed tegen te veel of te harde geluiden. En dan heb ik het niet alleen over het rondlopen op een kermis (waar ik al gauw weer weg wil), maar ook geluiden thuis van anderen die hard op de vloer lopen, kauwen, en soms zelfs het geluid van ademen van anderen.

Naast geluiden (horen) zijn mijn andere zintuigen (ruiken, proeven, zien, voelen) ook gevoelig.

 

Soms sluit ik mezelf het liefste af en ga in mijn eigen bubbel. Koptelefoon op en rustige muziek aan, en 's nachts oordoppen in. 


Gelukkig heb ik de vrijheid om mezelf niet te veel bloot te stellen aan de prikkels waar de meeste mensen dagelijks aan blootstaan . Ik denk dat ik dan gek zou worden. Maar als ik regelmatig mijn bubbel inga, dan voel ik me goed. :-)


Anoniem

10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik ben erg gevoelig voor leed, verdriet en pijn

Ik ben erg gevoelig voor leed, verdriet en pijn. van anderen en ook van mezelf. Ik heb niet zozeer last van geluiden en drukte. Maar leed van anderen komt enorm hard binnen, net als boosheid of geweld. De tv gaat bij mij bijna niet aan, het nieuws kijk ik niet omdat ik anders niet kan slapen.

 

Het vervelende is dat je jezelf er niet helemaal tegen kunt beschermen. Wanneer iemand wat kortaf of geirriteerd tegen me doet, trek ik me dat heel lang aan. En verhalen van verdriet en verlies komen binnen alsof ik het zelf beleef.

 

Ik heb nu geleerd dat het komt doordat ik hooggevoelig ben, en dan vooral met een grote diepte van verwerking (één van de kenmerken). En deels ook door mijn jeugd dat ik me teveel aantrek van wat anderen van mij vinden. Maar dat is maar een deel: het meeste is toch die emoties die binnenkomen.

 

Ik leer nu wel om het piekeren te stoppen, en mezelf ruimte te geven om de emotie te laten zakken. Het moet gewoon zakken, door te schrijven, tekenen en muziek, vind ik weer rust. Mindfullness helpt daarbij ook.

 

Ik denk niet dat ik kan voorkomen dat iets me raakt, wel kan ik leren minder lang mee bezig te zijn in gedachten en emotioneel goed voor mezelf te zorgen. Ik hoop dat ik dan weer wat meer aankan, en bijv meer uren kan werken.


anoniem

10
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken mezelf in zeer gevoelig zijn wat betreft verdriet leed en pijn van mezelf en anderen. Ik heb veel behoefte om met anderen hierover te praten omdat de mensen inmijn omgeving een bepaald beeld van mij hebben en ik niet duidelijk kan maken dat ik hooggevoeligheid ben . Ik voel me vaak onbegrepen en dat doet mij veel verdriet. Ik woon in Apeldoorn en hoop op reacties .Hopelijk tot horens of ziens.

Aad Knoop

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Hooggevoeligheid is niet zweverig

Ik was altijd heel snel ‘aangebrand’, had een kort lontje, zonder dat ik zelf wist waar dat vandaan kwam.

 

Tot iemand iets vertelde over hooggevoeligheid. Toen dacht ik eerst nog, ‘nee joh, ik ben een stoere vent, hooggevoeligheid is iets voor zweverige vrouwen’. Tot ik er meer over ging lezen, en er toch wel heel veel in herkende.

 

Ik heb toen een psycholoog geraadpleegd, en zij vertelde me dat hooggevoeligheid zit in het ‘scherp afgesteld staan van je zintuigen’. En dat dat gewoon een biologisch gegeven is, helemaal niet zweverig.

 

Zij leerde me te ontdekken waar mijn gevoeligheid precies in zit, en hoe ik daar beter mee kan omgaan (want ‘over’ gaat het niet). Sindsdien ben ik veel minder opvliegerig en zit ik lekkerder in mijn vel.


B.

8
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben hsper en zoek ook mensen om ervaring mee te delen . Ben jij nog op zoek naar iemand om ervaringen mee te delen?

Pebbles
Reactie:
Ik herken me hier ook volledig in; snel boos zijn over eigenlijk de kleinste dingetjes, of uit het niets ineens heel erg boos worden. En bij mij uit het zich ook vaak in lichamelijke ongemakken zoals hoofdpijn, misselijkheid e.d. En ik zou graag met lotgenoten verhalen uit willen wisselen.

LittleMissSunshine

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Gevangen in een muur van geluid om me heen

Als er thuis bezoek, bijvoorbeeld verjaardagen, komt heb ik altijd de neiging om mij terug te trekken in de keuken als er nieuw bezoek is. Al die energie die in een keer binnenkomt is me soms te veel. zo lijkt het,

als ik bij een verjaardag zit voel ik me vaak gevangen in de muur van geluid om me heen. Het lijkt bijna onmogelijk om op zo'n moment normaal contact te maken met anderen, zo verweldigd ben ik door de situatie.


Anoniem

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik ben hooggevoelig en weer blij

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk ben ik er achter dat ik hooggevoelig ben. Ik wist eigenlijk niet dat er een naam was voor wat er op momenten door mij heen gaat!

 

En ik vind het een opluchting te weten dat hier meer mensen last van hebben en dat er manieren zijn om er beter mee om te gaan.

 

Samen met mijn therapeut heb ik nu een "way of life" gevonden die voor mij te doen is. Ik ben weer een blij mens!


Anoniem

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Kun je door HSP bij elke emotie ziek voelen?

Kun je door hsp je bij elke emotie ziek voelen en hartkloppingen hebben? Al 3 jaar ziek voelen en onbegrepen en vermoed nu hsp. Heel graag reacties.


Annemarie

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Ik reageer behoorlijk extreem op allerlei prikkels

Gelukkig heb ik geleerd om om te gaan met mijn klachten. Ik reageer behoorlijk extreem op allerlei prikkels; zowel mensen als geluiden als hectiek. Het schoolplein vond ik vreselijk; al die ouders. Alles komt hard bij me binnen.


Gelukkig heb ik geleerd, via hypnotherapie en visualisaties, om in mijn eigen wereld te kunnen zijn. Zelfs midden op een schoolplein. Het is er nog wel en ik vind het nog steeds een opgave om tussen al die mensen te staan maar het lukt!

 

Ik kan mijn eigen kinderen weer brengen en ophalen. Bovendien heb ik geen oordeel meer over mezelf. Ik ben gewoon zoals ik ben en daar ben ik blij mee.


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Soms is mijn hoofd vol en kan er niets meer bij

Ik kan zo intens meeleven met een ander, dat ik de pijn en verdriet aan mijn eigen lichaam voel.


Er zijn soms momenten dat ik met teveel mensen mee wil leven. Soms is mijn hoofd vol en kan er niets meer bij.


Geert

5
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zo herkenbaar..


Gaby
Reactie:

Als je veel last hebt van hooggevoeligheid, betekent het niet meteen dat je daar de rest van je leven mee moet doen. Er zijn verschillende behandelwijzen die positieve resultaten boeken in de behandeling van hooggevoeligheid.

 

Goed om eerst uit te zoeken wat een onderliggende oorzaak kan zijn. Bepaalde voedingsstoffen bijvoorbeeld verergeren de klachten. Terwijl andere voedingstoffen de klachten verminderen. De moeite waard om het uit te zoeken!


Anoniem
Reactie:
Herkenbaar. Tijdens n gesprek niks merken. Daarna thuis op de bank je verschrikkelijk emotioneel voelen terwijl je eigenlijk een leuke dag hebt gehad. Heel herkenbaar!

Hoe laat je t los? Want dat vind ik moeilijk.

Jip
Reactie:
Hoi Jip, misschien zouden geleide meditaties op youtube iets voor je kunnen zijn? Dat helpt mij heel erg

tjit

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Ik ben hooggevoelig

Ik ben hooggevoelig.
Tenminste, ik ben heel gevoelig, al weet ik niet zeker of ik binnen de officiële definitie val van hooggevoeligheid. :-)

Ik kan in ieder geval niet tegen te veel prikkels, geluiden, andere mensen. Ik vind het dan ook heerlijk om alleen te zijn, met weinig prikkels en weinig andere mensen om me heen.

Dus ik zorg er ook voor dat ik veel momenten heb, waarin ik lekker met mezelf ben.

Ik ben benieuwd hoe andere mensen met hun (hoog)gevoeligheid omgaan.


Anoniem

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 12 - HSP - Ik neem gevoelens van andere mensen over

Hoi ik ben Regina 52 jaar en hsp.Mijn probleem is dat ik gevoelens van andere mensen overneem. Hebben jullie tips hoe ik me hiervoor van kan afsluiten?

Regina

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja! Dat heb ik dus ook. Heel vervelend en vermoeiend. Hoe laat je t los?

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Geleerd hoe ik mijn grenzen kan bewaken

Eindelijk heb ik geleerd hoe ik mijn grenzen beter kan bewaken. Ik ben hooggevoelig en dacht dat ik er mee moest leren leven dat alles zo hard bij me binnenkwam. Ik ben geneigd alles nogal serieus te nemen waardoor anderen me snel in de maling kunnen nemen. Als dat gebeurt, baal ik enorm en heb ik de neiging me terug te trekken.


Door een training in self-boundary awareness heb ik geleerd hoe ik mijn eigen grenzen kan verstevigen en nare ervaringen kan opruimen. Ik ben er nog steeds mee bezig maar wil nu al graag delen dat ik het verschil kan merken met vroeger.

 

Wanneer iemand me in de maling neemt, komt het minder hard binnen en voel ik me iet meer afgaan of kwetsbaar. Ik erken nu meer hoe ik ben en waardeer ook meer hoe ik reageer en in elkaar steek. Daardoor kan ik die grappen en andere zaken veel beter bij de ander laten.


anoniem

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi, waar heb je zo'n cursus.....?


jola
Reactie:

Jola, op deze site kun je ook zoeken naar therapeuten die gespecialiseerd zijn in hooggevoeligheid.


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Zowel mijn kinderen als ik zijn HSP

Ben 62 jr. En doordat mijn zoon vertelde dat hij getest was en een hsp was.

 

Toen ben ik gaan nadenken want ik wsa net zoals hij vlug geraakt,vlug boos ,verdrietig,te veel meeleven en lijden met anderen.En kwam tot de conclusie dat ik dat ook wel eens kon zijn .

 

Op dit moment leef en lijd ik erg mee met mijn dochter die een kinderwens heeft en zelf ook een hsp is .Ik maak me vreselijk veel zorgen of dit allemaal wel goed komt. Daarom ga ik hulp zoeken bij een therapeut, want dit voelt niet prettig.


Anny

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik ben benieuwd of jij je net als ik ziek voel en hartkloppingen krijgt bij elke emotie, leuk of minder leuk.


Annemarie

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Puzzelstukjes vallen op hun plaats

Hallo allen,
Veel herkenning in de verhalen. Ik vermoed sinds kort dat ik hsp-er ben. Geluiden en aanrakingen komen heftig binnen. Drukke plaatsen met veel mensen ga ik graag uit de weg. Meer vanwege het feit dat ik continu 'aan' sta. Emoties (wanneer ik het toe laat) zijn intens. Ik heb jaren mijzelf afgevlakt qua emotie. Ik denk uit zelfbescherming. Doorgaan, doorgaan, doorgaan en niet in het 'nu ' leven. Ik ben assertief, maar kan hierin ook erg fel zijn en een kort lontje hebben. Dus uit bescherming van mijzelf en anderen kropte ik het liever op. Ik snapte niet waarom ik zo snel moe ben, maar nu lijken de puzzelstukjes op de plaats te vallen. Dank jullie voor jullie openhartigheid.

Deej

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - veel mensen zien mij als 'de gek'

De combinatie van HSP en HB met veel emotioneel begrip over jezelf is erg vermoeiend. Veel mensen zien mij als 'de gek' en soms, zoals nu, is alles veel te veel gevraagd (mentale instorting van de ziel) en kan ik er helemaal niets bij hebben.

Ik weet echt niet hoe ik dit moet aanpakken, het openbaar vervoer vermoeit me zo erg (meer dan mijn studie zelf) ..... pffff heb er nu serieuze fysieke klachten van.....
ik weet het nietmeer

Michelle

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Alles komt overweldigend binnen maar ik kan het niet aan

Bes
Ik ben al heel lang onderweg. Mijn hooggevoeligheid lijkt mij terzijde te staan en tegelijkertijd als een karma te achtervolgen waardoor ik lichamelijk en geestelijk lijdt. Ik krijg antwoord op onbeschrijfelijk veel manieren op mijn vragen, alsof God een engelen macht mij tot hulp komt maar de overweldigende hoeveelheid aan prikkels denderen bij mij binnen. De natuur komt via beelden , gehoor gevoel en klanken binnen. Zelfs dingen zoals verlichting auto's lijken mij te seinen zelfs door de tijd heen. Dieren honden en paarden en vogels insecten alles spreekt tot mij op zoveel verschillende wijze en ik zoek in alles naar de betekenis de oplossing de sleutel. Is het mijn roeping ben ik ernstig ziek ga ik dood of ben ik dat al..in de gesprekken met mens en dier lijkt god te spreken mij te sturen te prikkelen maar het voelt als een vulkaan een ontsteking die open moet barsten. Een vlinder die moet ontpoppen en alle schoonheid die ik zie ontroerd mij en ik zelfs de tranen over mijn wangen voelen zo filmisch aan een scène uit een Walt Disney film waarin ik continu de hoofdrol speel. Nu ik dit schrijf dendert de natuur binnen om mij heen alsof wat ik denk met de natuur natuur in verbinding staat. Ik zou het willen vastleggen de prachtige interactie die er is en mij wil helpen het enkel positieve te ervaren. De stilte wil doen opzoeken, de natuur. Al dit mooie geweld heeft als keerzijde dat ik mijn leven hier niet op de rit krijg ik kan het niet alleen. Het is te intens. Waardoor ik vastloopt terwijl ook daarin ik weer op vele wijze wordt gedragen. Alsof ik mij geen zorgen mag maken maar te beperkt ben en dat niet over kan geven het nooit genoeg is. Ik heb veel opschreven vanuit mijn gevoel wat slechts een fractie is van de totale ervaringen die ik heb. Kan iemand zich hierin herkennen of mij advies geven?

Menno

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Fijn om even te delen

Ik weet niet goed waar te beginnen.
De laatste drie jaar waren pittig. Conflicten gehad met een oud vriendin en ze kon de "kritiek" van mij en mijn zusje niet handelen waardoor ze hard in de aanval ging en hele gemene dingen heeft gezegd. Toch heb ik het moeilijk gehad om haar los te laten. Ik mis nog steeds bepaalde dingetjes, maar in het grote geheel is dat gemis wel weg.

Ik zat toen al in therapie om te leren om gaan met bepaalde fobieën. Echter na twee jaar merkte ik steeds meer aversie en dit kwam dus omdat ik steeds meer het gevoel had geen regie meer over mijn leven te hebben. Mijn therapeut had te veel invloed. Ging te veel in me hoofd zitten. Ook merkte ik dat er geen gezonde client therapeut verhouding was. Omdat ze geregeld prive zaken deelde. Het voelde iig totaal niet goed meer en ben mezelf erdoor juist meer door kwijtgeraakt.

Helaas heb ik in de afgelopen twee jaar ook mijn andere vriendachappen moeten verbreken. Gaven te veel stress. Er is nu veel vrijheid maar mis wel de leuke kanten van een vriendschap. Het moet alleen een beetje meer vrijblijvend zijn. Niet te veel verplichtingen en praten over problemen.

Door social media en vriendinnen en mijn therapeut kreeg ik positieve aandacht zodra ik er leuk uitzag. Complimentjes over kleding ect. Onbewust ben ik toen doorgeschoten in het shoppen en steeds leuke kleding willen dragen. Maar dit voelde steeds leger en leger. Heb laatst een hoop kleding weggemieterd en probeer mezelf weer terug te vinden naar wie ik was vóór al dat kleding gebeuren. Maar vind dit nog best lastig. Social media heb ik begin dit jaar stop gezet en voelt veel beter nu.

Ik worstel dus wel heel erg met een stukje onrust in mezelf. Dit komt zowel door externe veranderingen die elkaar te snel hebben opgevold. Als een intern probleem van te weinig zelfvertrouwen. Wat zeker door bepaalde gebeurtenissen nog meer is geknakt. Ik heb wel deelgenomen aan een assertiviteitscursus. Maar dit was in groep met mensen die ook zo hun problemen hadden. Dit steeds aanhoren kon ik op dat moment niet meer handelen en ben ermee gestopt. Ik denk dat het assertieve wanneer het echt moet er wel in zit, maar vooral mijn zelfbeeld is waar ik opnieuw mee worstel.

Heb ook chronische eczeem ontwikkeld en dit vind ik wel heel vervelend en zie dit ook als een extra motivatie om mezelf meer rust en ontspanning te gunnen. Maar door mijn faalangst, zelfbeeld en perfectionisme is dit een dagelijkse uitdaging.

Ik heb ook geen behoefte aan medelijden daardoor heb ik ook oa die vriendschappen verbroken. Te veel focus op problemen, kreeg geen lucht meer van. Maar het voelt wel fijn om alles of bijna alles er ff uit te knallen.
Ik kan goed praten met me familie maar hun hebben ook zo hun dingen en voelt ook weleens fijn om zo anoniem tegen onbekende te delen.

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Leren om alleen bij mezelf te blijven

Inmiddels 67 jaar en omringd door narcisten nu eindelijk geleerd om grenzen te stellen, ik heb namelijk geen keus meer, ik heb reuma en mijn lichaam geeft letterlijk aan tot zo ver.

Ik hou de mensen op afstand, mijn familie incl mijn zoon en dochter, zijn narcisten, voordat je hier achter bent heb je de nodige beschadigingen opgelopen.

De relaties die ik heb gehad, ik ben 30 jaar geleden gescheiden, allemaal narsitische mensen en ja dan ga je aan je zelf twijfelen, wat mankeert er aan mij, wat doe ik fout.
Resultaat is dat ik geen vertrouwen meer heb in mensen.

Nu gaat het redelijk, ik ben inmiddels 3 jaar met pensioen en geniet hier enorm van, niet meer moeten, heerlijk.

De reuma is redelijk onder controle en ben medicijn vrij
Ik heb nauwelijks contact nog met familie, hou dit zo oppervlakkig mogelijk
Ik heb geen relatie
Ik leef gezond, sport en mediteer
Kortom ik ben een gelukkig mens

Het blijft een constante oplettendheid met het ontmoeten van mensen, ze komen altijd op mij af en soms ga ik dan nog wel eens de fout in, doordat ik dan iemand wat dichterbij laat komen, maar altijd krijg ik dan weer het deksel op de neus, hierdoor kan ik dan erg ongelukkig worden en de reuma aanvallen beginnen weer

Ik moet echt leren om alleen bij mezelf te blijven
Graag reacties of iemand dit herkent en het liefst tips hoe hier mee om te gaan

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mijn dochter en klein kinderen fam. Verder 80%narcist. Het lijkt of dat soort mensen ons opzoeken. Doe hetzelfde als U. Voelt goed en ben zéér oplettend als ik nieuwe mensen ontmoet.
Ik heb een ernstig jeugd trauma en daar pakken ze mij op. Nu vetel ik vreemden niets meer over mijn kindertijd, en geen contact met fam. Zeg ik gewoon de waarheid en iedereen snapt tegenwoordig wat een narcist is. Klaar. Maar ik heb een grote foto in huis van mijn dochter, daar doe ik het mee. En die zegt niks. Soms neem ik een vriendin mee, als ik haar bezoek, dan wil ze de geweldige dochter zijn en heb ik het even leuk. Lieve groet van Marie-louise.

Marie-louise

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Mijn hoogevoeligheid wordt beschouwd als schrik

Ik verkeer in een sociaal isolement omdat ik door anderen overal gelabeld wordt als twijfelachtig, te intens, te gevoelig, te diep, of raar voor mijn hooggevoeligheid. Ik heb daarom een angst voor afwijzing en durf niet de maatschappij in om me te profileren. Mijn hooggevoeligheid wordt beschouwd als schrik. Ik kan niemand vinden die mij begrijpt en in mijn waarde laat of een steun in de rug kan zijn. De eenzaamheid is ondraaglijk. Ook door een helse jeugd weet ik absoluut niet hoe ik richting moet geven aan mijn leven en ben al op behoorlijke leeftijd gekomen dat de depressie alleen maar versterkt. Niemand om mee te praten of even tussenuit te gaan vereist zo een hoge tol. Ik lijdt aan slapeloosheid en heb maar steeds geen geluk met het vinden van lieve begripvolle mensen. Ik heb echt behoefte aan gezelschap door geestverwanten.

anoniem

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar wat je schrijft. Het is een zeer beangstigend gevoel dat niemand je begrijpt...

anoniem
Reactie:
Ach lieve mevrouw, wat begrijp ik U goed.
Ook mijn jeugd was hels en hoewel veel mensen van mij houden, kan ik er moeilijk mee omgaan, wat absoluut niet begrepen wordt en dan overgieten ze mij met steeds meer en dan moet ik afhaken. Zo heb ik pas 3 vriendschappen moeten stoppen. Ik merk dat ik beter functioneer met gematigde affectie en dan de tijd krijg het te verwerken. Maar gek zijn we beslist niet wel onbegrepen en dat geeft zoveel teleurstelling. Voelt U het ook zo?
Ik ben 73 jaar bijna 74 dus ook op leeftijd. Een vriendelijke groet. Laat iets van U horen. Marie-louise.

M-L van der wel

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Het is best zwaar op dit moment

Lieve allemaal,

Ik ben 36 jr en onder andere een hsp. Ik kreeg ooit een boek over dit onderwerp met ( dacht ik toen ) een beetje een zweverige kaft.... aangezien ik totaal niet zweverig ben aangelegd heb ik het in eerste instantie ergens neer gelegd en ben ik er later toch eens in gaan lezen. Wat schrok ik van de herkenning!
Nu in de tijd van Corona heb ik heel veel spanning. Dat komt omdat ik de loop van omstandigheden steeds een stap voor lijk te zijn. Gewoon door de feiten en alles wat er gebeurd op een logisch rijtje te zetten en een beetje vooruit te denken, zie je zo ongeveer situaties aankomen. Ik heb het al op mijn werk meegemaakt. Ik zei weken geleden al dat de situatie uit de hand aan het lopen was, toen werd er nog gereageerd (zoals ik dus vaker te horen krijg) maak je niet zo druk. Het gevolg is nu dat we ongeveer 4 weken later al een deel positief geteste cliënten hebben, waarvan al 1 overleden, en nu ook steeds meer collegae zich ziek moeten melden. Ik ben door mijn zwangerschap 4 weken geleden al niet meer gaan werken omdat ik deze bui al zag hangen. Waar ik het meeste moeite mee heb, is dat de overgrote meerderheid van de mensen deze voelsprieten niet lijken te hebben. Daar kan ik moeilijk mee overweg voor mezelf en stuit dan ook heel vaak op onbegrip en vind geen steun bij mensen. Ik denk dan elke keer weer, dit zat er toch aan te komen? Waarom “zien” jullie dat niet? Ik word dus vaak niet begrepen en neergezet als paniekzaaier, druktemaker, negatief, oh daar heb je haar weer. Het voelt heel eenzaam omdat ik niemand in mijn omgeving heb die deze voelsprieten ook heeft. Dat staat ook in dat boek beschreven, dat de HSP mensen in de minderheid zijn want het overgrote deel van de bevolking heeft “het” niet, en dat stuit op onbegrip waardoor je dus ook niet jouw gevoelens, gedachtes, ongerustheid en dat alles kunt delen. Want zij hebben gewoon die voelsprieten niet.
Het is nu al zo’n eenzame tijd, maar door dit niet begrepen worden-gevoel, word het des te eenzamer. Heb het best zwaar op dit moment. Huil elke dag en weet me geen raad.

Kim

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Ik ben 10 en ben extreem gevoelig voor geluiden

Ik weet het nog niet heel lang. Vroeger was ik er niet bewust van, maar ik had wel steeds overal en nergens pijn. Nu wil ik zo graag kinderen ontmoeten die het ook hebben. Ik ben zelf 10. Ik heb al verschillende manieren uitgeprobeerd om in contact te komen met andere kinderen. Ik ben extreem gevoelig voor geluiden

Heleen

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23

Moe! Moe! Moe!

Dag in dag uit!
Stress op t werk. Altijd mijn probleem. Ik word betiteld als negatief en durf de mensheid niet eens meer aan te spreken, want dan krijg ik weer commentaar. Eerlijk zijn tegen mensen als je al ziet aan de foto van iemand dat t niet ok is. Lezen van brieven en teksten zet mijn systeem al in gang. Moe word ik ervan.

Nu ben ik bezig met mezelf. Zonder succes! Bij de ene werkgever ontslagen. Bij de volgende gaat t alweer mis. Jawel Ik heb het weer voor elkaar gekregen de sfeer en irritatie binnen het team op de tafel te krijgen. Wel ten koste van mezelf, maar... t is gebeurd. Compleet front tegen me. Conclusie ik heb nog iets als zelfrespect en zelfwaardering. Nu ben ik verder aan het kijken. Ik werk als leerkracht en kan kinderen haarfijn aanvoelen... duh!

Welke banen hebben jullie? Zou graag supermarktmanager willen worden of misschien wel iets met hr.

Ik weet alleen niet of dit iets voor me is. Ben nog dringen aan mezelf aan t werken, maar wat een klus.... fijne avond allemaal!

Hopend op reacties!

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24

Naar aanleiding van een reactie die ik gelezen heb, heb ik weer iets meer inzicht in hoe ik ben. Het is mij duidelijk dat ik hooggevoelig ben, maar ik was aan het twijfelen want ik heb wel last in gezelschap of in een winkel om de geluiden en rumoerigheid. te ondergaan, maar dat gaat wel vrij snel weer over als het voorbij is. Waar ik heel veel last van heb is als ik zie en voel dat kinderen het zwaar hebben, en als ik zie dat ze zich niet begrepen voelen. Dat vind mijn omgeving overdreven en ze begrijpen niet wat ik zie, ik heb geprobeerd om aan te geven wat ik voel en zie met de beste bedoelingen , maar dat is mij zeer kwalijk genomen. Ik probeer ook altijd ellende op tv niet te zien ik word daar beroerd van . Ik zou heel graag met mensen willen praten die begrijpen wat ik voel . Ik woon in Apeldoorn en hoop op een reactie. Gr.

Adrienne

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 25

Naar aanleiding van een reactie die ik gelezen heb, heb ik weer iets meer inzicht in hoe ik ben. Het is mij duidelijk dat ik hooggevoelig ben, maar ik was aan het twijfelen want ik heb wel last in gezelschap of in een winkel om de geluiden en rumoerigheid. te ondergaan, maar dat gaat wel vrij snel weer over als het voorbij is. Waar ik heel veel last van heb is als ik zie en voel dat kinderen het zwaar hebben, en als ik zie dat ze zich niet begrepen voelen. Dat vind mijn omgeving overdreven en ze begrijpen niet wat ik zie, ik heb geprobeerd om aan te geven wat ik voel en zie met de beste bedoelingen , maar dat is mij zeer kwalijk genomen. Ik probeer ook altijd ellende op tv niet te zien ik word daar beroerd van . Ik zou heel graag met mensen willen praten die begrijpen wat ik voel . Ik woon in Apeldoorn en hoop op een reactie. Gr.

Adrienne

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 26

Ik heb hsp.
Ik kom net uit een burnout en merk dat als er teveel op mij afkomt (teveel afspraken, teveel dingen om te doen of moeten doen) ik het niet meer trek en negatief ga voelen en woede aanvallen krijg waarbij vaak mijn partner het loodje legt. In relaties is het soms heel moeilijk om de ander te laten begrijpen dat bepaalde dingen teveel zijn.

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten