Hooggevoeligheid ervaringen

Jaa! Ook in jouw herken ik mijzelf erg terug! Op dit moment groeien mijn beste vriendin en ik uit elkaar omdat ze wat minder amtwoordde op appjes, we elkaar door corona niet meer live zien (wat ik niet erg vind want ik kan ook leven met goed app contact maar zij blijkbaar niet) en zij zo te zien op social ineens veel intenser omgaat met haar andere vriendinnen. Ik had alleen haar..maar laat haar gaan. Als ik onze berichten teruglees van 6 maanden terug zie je mij hele persoonlijke dingen schrijven en zij alleen maar kort antwoorden. Ik ben nu teleurgesteld in vriendschappen. Zo gaat het nou altijd, ik geef mijn ziel en zaligheid en de ander verdwijnt op den duur toch weer. En dat terwijl ik niks eis, niet eens op bezoek hoef. Of misschien komt het juist daar wel
door.... komt ook bij dat ik mensen aanvoel en alles meteen door heb wat het niet makkelijker maakt.

Blijf jezelf. Je denkt na. En dat is helemaal goed .

Ik herken jou verhaal inderdaad.
Toen ik ongeveer 18 jaar was tot ongeveer mijn 25 ste jaar dacht ik dat ik jaloers was op vriendinnen.
Dat is het natuurlijk niet.
Begrijpelijk dat je een derde wiel aan de wagen voelt.
Wat mij heeft geholpen is praten met de twee vriendinnen.
Nodig ze samen uit bij je thuis dat voelt veiliger.
Leg ze je HSP uit en vertel dat je niet jaloers bent erg belangrijk.
Misschien denken zij dat al héél lang en gaan ze daarom wel vaker samen op stap.
Denk er even goed overna.
Schrijf wat punten op voordat ze komen.
Succes.

Herkenbaar. ik had daar vooral vroeger veel last van. het angstig. en bang dat ik er niet toe deed. en dat ik altijd de gene was die initatief moest nemen dat laatste heb ik nog. Maar voor internet en gsm's was dat vaak veel eenzamer. Nu weet ze hebben een leven en ik ben niet hun enige vriendin, ik was daarin bezitterig. dat heb ik gelukkig los kunnen laten. Maar nog steeds voel ik mij snel afgewezen als men lang er over doet om te reargeren op een bericht vooral als je weet dat ze het hebben gelezen. dus zet het ook vaak uit. want het geeft alleen onnodige stress en spanning waar ik zonder kan. al is het lastig om af te leren. mediteren en in het moment zijn helpt mij en mijn energie en huis regelmatig spiritueel reinigen met salie.

Waar kom je vandaan? Ik heb ook erg behoefte om te ondernemen met mede-HSP'ers, lief lol en leed, met als basis veiligheid en vertrouwen. Ik kom uit Zuid Oost Brabant.
Ik herken helemaal wat je zegt: je al snel het derde wiel aan de wagen voelen, jezelf minder voelen dan de rest qua gezelligheid en belangrijkheid. Dat ik dus kennelijk geen groepsmens ben vind ik soms nog steeds lastig om te accepteren (in mijn werk loop ik daar vooral tegenaan), wil er nog steeds graag bij horen. Dan loop ik er snel tegenaan dat ik me toch niet helemaal veilig en vrij voel.
Het kan me nog steeds onzeker maken, ondanks dat ik de vijftig al gepasseerd ben .1 op 1 contacten gaan mij ook beter af, maar zo'n warm, veilig bad van een groepje hooggevoelige mensen die leuke dingen ondernemen en elkaar begrijpen, waarbij alles goed is, lijkt me zoooo heerlijk!!

Of het mijn verhaal is. Ik ervaar het precies zo.

Ik ben ook vaak teleurgesteld in vriendschappen en relaties omdat ik meer diepgang en verbinding zoek dan anderen blijkbaar bereid zijn te geven. Ik probeerde vroeger dan altijd om ook wat luchtiger te zijn maar dat maakte niet dat ik me beter voelde. Nu probeer ik minder verwachtingen te hebben van contacten die wat losser zijn. Verder vooral mezelf blijven en dingen doen die ik belangrijk vind. Zo ben ik al vanzelf gelijkgestemden tegen gekomen waarmee ik meer verbinding voel.

Zo werkt het bij mij ook met vriendschappen. Ik herken dit helemaal.

Ik herken ook van meerdere mensen hun verhaal en loop tegen dezelfde problemen aan.

Ik heb ook wel een vraag: er staan hier namelijk geen data en tijden bij de reacties. Is dit recent of wordt hier niet meer op gereageerd?

Ik hoor dat graag.

Ik heb het nu ook ,Heb een nieuwe buurvrouw gekregen en ik kan er heel goed mee opschieten . Mijn man is sinds 2 jaar in een verzorgingstehuis ,en voelde mij best wel eenzaam. Nu heeft zij in haar vorige flat ook een vriendin gehad , maar die heeft haar laten vallen als een baksteen . Nou heeft die weer kontact opgenomen met haar , en ik kan het niet uitstaan dat ze weer op bezoek is geweest en dat ze met Pasen uit eten gaan . Ik ben niet jaloers maar ze heeft haar zo de grond in getrapt en nu loopt ze er weer in met beide ogen en nu voel ik mij het derde wiel ,en weet dat het niet goed gaat als er drie zijn ,en vind het niet leuk het is mij al een keer eerder overkomen .

Hoi Belinda, dit is zo herkenbaar. Het is ook lastig uitleggen als je je zo voelt. Ik voel me ook snel het derde wiel. Iemand die weet hoe je je voelt is al heel wat. Groetjes maroescha

Ik was nog vergeten te zeggen dat ik 48 jaar ben en ook pas sinds 3 jaar weet dat ik hsp ben . Gr maroescha

Ik kan je heel goed aanvoelen voel me precies hetzelfde

hier ook herkenbaar, maar bij wie willen we bij horen of waarbij? wees jezelf en luister niet teveel naar klagers met hun emoties want die zuigen je leeg. luister naar jezelf wat jij nodig hebt.
ik voel me al vanaf de kindertijd zo wilde altijd erbij horen maar door pesten werd ik alleen maar aan de kant geschoven. nu leer je wel als je volwassen bent over positieve en negatieve mensen. ga met mensen om waar je je alleen goed bij voelt.

Hoii,je verhaal is zoo herkenbaar,ik ervaar het precies hetzelfde

Heel herkenbaar, kan mijn verhaal zijn.

Ja herken het helemaal idd. Herken zoveel hier. Ik ben zo ontzettend gevoelig en lief van mezelf. Als kind al was ik overgevoelig en voelde ik de pijn van anderen ook aan. Ik weet ook alles nog van vroeger en voel me nog steeds hetzelfde. Maar ik ben juist heel bot naar buiten toe. Dat komt omdat mensen mij pijn doen, vind ik. Niemand weet eigenlijk hoe zacht ik werkelijk ben en dat ik iedereen het goede wens, meer dan mezelf. Want ik ben al mijn hele leven pijn gewend. Ik weet niet beter. De mensen op deze wereld zijn heel hard en oneerlijk. Lachen in je gezicht, draaien zich om en trekken een grimas. Zo hard en oneerlijk. En dam noemen ze mij een eikel omdat ik niet oneerlijk kan zijn. Of ze laten een paar traantjes en zijn het 1 minuut later weer vergeten. Noemen ze mij ongevoelig omdat ik mijn tranen verberg, en er 3 jaar later nog aan denk. Geeft niet niemand hoeft te weten hoe lief ik echt ben. Laat ze maar doen en denken, iedereen kan me gestolen worden.

Heel herkenbaar. Ik voel me van kins ad aan al het derde wiel. En als ik een gevoel heb dat ze niet eerlijk zijn a hier m'n rug om trek ik me helemaal terug en ben stil. Vaak heb ik ook behoefte aan een of 2 vrienden. Meer vindt ik te druk. Als ik een hele dag visite bv voor m'n verjaardag heb gehad. En dan spreek ik over niet veel mensen. Ben ik helemaal druk in m'n hoofd en moet ik echt even rust nemen. Soms als ik bij sportverenigingen op m'n zoon zijn tr wa hten ga ik ook wel eens alleen zitten, omdat ik dan geen zin heb om te praten. Soms voel ik me ook vreemd. Maar nu ik al deze verhalen lees zie ik zoveel herkenning.

Hallo Belinda,
Je hebt dit bericht al een tijdje geleden geplaatst, maar toch alsnog mijn reactie.Ik herken het gevoel van derde wiel aan de wagen. Ik merk dat ik in een gesprek vaak ervoor zorg dat iedereen betrokken wordt. Ik stel oprechte vragen waarna een ander er vervolgens mee aan de haal gaat. Dat stoort mij dan en trek ik me terug. Ik heb eigenlijk alleen een echt goed gesprek wanneer het met z'n tweeën is.
En toegegeven, de meeste mensen hebben niet altijd behoefte aan "diepzinnige" vragen, gesprekken over gevoel en beleving. Het probleem is gewoon dat wij hen begrijpen, maar wij worden in deze niet begrepen, en dat kan eenzaam voelen.
Zoek mensen om je heen die het wel begrijpen of willen begrijpen. Je bent niet alleen.

Ook ik herken mezelf helemaal in jullie verhalen en ben zo blij dat ik niet de enige ben met die gevoelens over het derde wiel aan de wagen zijn en je dan terugtrekken. Het leed van andere mensen trek ik me ook heel erg aan maar vooral van dierenleed kan ik nachten wakker liggen. Een paar maanden geleden las ik iets over HSP en begon het kwartje langzaam te vallen en ik ben al 56 jaar.
En ook ik zou graag in contact willen komen met mede HSP'ers maar zo te lezen is dat niet mogelijk via deze site.
Als iemand een idee heeft hoe dat wel mogelijk zou kunnen zijn zou ik dat graag horen.

Heel herkenbaar deze verhalen. Ben ook op zoek naar lotgenoten, voel mezelf hier vaak alleen in. Ben absoluut geen groepsmens en ik vind 1 op 1 contact wel prettig. Hoop dat er iemand een reactie geeft. Alvast bedankt. 😊

Hoi ik ben isa 13 jaar
Ik heb presies het zelfde ik heb een vrienden groep die laat mij nu langzaam in de steek ik vindt het moeilijk om in groter groepen dan 2 een gesprek aan tehouden ik bouw snel een buur om mij heen ze negeeren mij nu ook meestal ik wordt ook snel moe van sosale contacten

Hoi, ik ben nu net 13 geworden en zit in de 1e, ik ging alleen naar de middelbare en heb een vriendengroepje van 6 meiden, ik praat wel met ze mee maar het voelt dat als ik iets zeg het 'slecht' of 'raar' is. Ook voelt het alsof ik er niet echt bijhoor. Als ik met 2 van hun ben gaat het vaak beter. Is het raar dat als je in kleine groepjes (2 a 3 personen) beter kan praten dan als in grote groepen??

Hoi Berlinda, enorm herkennend, ik had het zelfde verhaal kunnen schrijven als jouw. Ik schaam me ook vaak om wie ik ben.

Herkenbaar allemaal, ben 53 jaar. Zou graag contact willen met hsp ers maar moelijk te vinden. Groetjes, Inge

Heel herkenbaar allemaal, ik ben 57 jaar, Ben ook op zoek naar lotgenoten, limburg
groetjes allemaal

Tis echt rot om zo te moeten leven inderdaad. Probeer een HSPer te zoeken in de buurt. Altijd lekker om even te luchten bij elkaar. Dan verdwijnt je eenzaamheid ook wat en krijg je meer zelfvertrouwen. En schaam je niet, je bent juist fantastisch!

Ik ben mij er al 20 jaar bewust van en nog blijft het iedere dag een uitdaging om met Hsp om te gaan.

Ik zoek ook lotgenoten die net als ik Hsp'er zijn. Ik ben een jongen van 24jaar.

Zo herkenbaar! Ik ben er pas sinds 3 jaar achter dat ik HSP ben en moet nog met veel dingen om leren gaan. Ook relaties vind ik erg moeilijk, ik voel me niet begrepen.

Ik ben net 20 en ik ben er ook net achter dat ik hooggevoelig ben. Voor mij was het eigenlijk wel een opluchting omdat ik me ook heel vaak anders voelde.

Herkenbaar, ik ben 50 jaar HSP heb dyslexie en ben hoogbegaafd.
Sinds een paar jaar weet ik dat ik HSP heb, maar nu pas heb ik inzicht en vragen kunnen beantwoorden. Zou graag ook met iemand met HSP in contact komen

Waar kom je vandaan? Ik heb ook erg behoefte om te ondernemen met mede-HSP'ers, lief lol en leed, met als basis veiligheid en vertrouwen. Ik kom uit Zuid Oost Brabant.

Zijn er ook specifieke therapieën om te leren omgaan met HSP?
Ik zit zo vaak in de rats, vooral sociaal .

Allemaal heel erg herkenbaar, maar ik ben dan ook HSP.
Zou heel graag in contact komen met andere HSP'ers, maar heb geen idee hoe.

Via deze site gaat het zeker niet lukken, daar er geen enkele contactmogelijkheid is helaas.
Dus als iemand een idee heeft ?

herkenbaar is het zeker wat ik lees. als mensen geen hsp zijn begrijpen ze niets van je, en ben je maar drama enzo ..jezelf accepteren is het beste en jezelf zijn.ik ben 41 en overal gevoelig voor stemming van anderen energie huil snel gevoelig voor kritiek. en heel meelevend. geluiden en licht drukte en zelfs labeltjes in kleding wat stoort.
ik zoek ook naar mensen die zo zijn om te samen te delen en begrip te krijgen.

Hallo allemaal

Bedankt voor jullie verhalen… fijn om te lezen dat er meerderen zijn :))) zoooo blij! 🙃
Ben er pas achter hsp, moest een test doen via maatschappelijk werk. 99%. Ook het ik ben niet gek gevoel.

Ik zou ook anderen willen ontmoeten. Gelijkgestemden. Wie gaat dar organiseren?

Groet
Daantje

Ik herken mezelf in zeer gevoelig zijn wat betreft verdriet leed en pijn van mezelf en anderen. Ik heb veel behoefte om met anderen hierover te praten omdat de mensen inmijn omgeving een bepaald beeld van mij hebben en ik niet duidelijk kan maken dat ik hooggevoeligheid ben . Ik voel me vaak onbegrepen en dat doet mij veel verdriet. Ik woon in Apeldoorn en hoop op reacties .Hopelijk tot horens of ziens.

Hoe doe je dat... Niet bang mensen kwijt te raken? Of bang wat ze van je vinden??? Dat heb ik héél zwaar namelijk!!!

Ik moet dat nog uitzoeken maar jou verhaal klinkt me heel bekent .Ik hen dezelfde klachten maar gooien het op autisme

Wow ik herken mezelf hier zo erg in met het verdriet en leed, als iemand voor mij al enigszins vervelend in mijn ogen tegen mij doet voelt het als een stomp in mijn maag en ik heb dan zo erg de behoefte om te gaan huilen en het helemaal op mezelf te betrekken...

Ik herken mezelf volledig in je verhaal. ik heb mijn leven lang al last van hooggevoeligheid Ik kan ook niet tegen onrecht en leed, verdrietig nieuws raakt me en ben dan helemaal van slag. Veel afleiding zoeken en naar buiten gaan ( wandelen of fietsen, afspreken met vriendin) helpt wel tijdelijk maar uiteindelijk komt t altijd terug en het lijkt wel hoe ouder hoe meer last ik er van lijk te hebben.

Ik herken je gevoelens, zou graag met een lotgenoot praten over hsp ,heb er meer last dan plezier van

Ik herken dit ook zo hard, en ook wat Myriam zegt, hoe ouder ik word, hoe erger het wordt? Of wordt het leed op de wereld erger?
Ik durf niet meer naar het nieuws kijken, heb geen social media meer, omdat ik daar dingen lees/zie die me heel hard raken. En ik kan dan echt weken intens verdrietig zijn en rouwen. En me schuldig voelen als ik de draad terug op probeer te pikken. Want die mensen blijven in de miserie zitten.
Ik weet niet of ik HSP ben, maar dit ervaar ik heel hard.
Ik zou graag wat meer inzicht krijgen in mezelf of wat ik eraan kan doen.

het verwerken van leed en pijn duurt het langste vind ik bij hsp kan zelf jaren duren of nooit weggaan blijft als een film in je hoofd

ik heb dat ook heel erg. Ik voel precies de pijn aan van andere en of iemand goed of slecht is Etc. Ik kan zoveel pijn hebben om hoe verdrietig een ander zich voelt. Zoveel dat ik Bijv mijn rechten aan een ander geef omdat ik het zo zielig vind. Maar ook wat anoniem81 zegt, ik kan met iets heel lang zitten, vooral als ik schuldig aan iets ben. En dan niet eens iets erg, maar iets kleins. Ik heb teveel pijn en maak me altijd zorgen om andere mensen, vooral mijn familie.

Ja komt my ook heel bekend voor ik lach en iedereen denkt altydt dat ik zo vrolyk ben maar van binnen is het net of ik in een grote zaal sta te groepen om hulp en niemand hoordt je eerder had ik myn moeder maar die is er hellaas niet meer maar ik snap je heel goed

Dankjewel voor je reactie op mijn bericht bedankt voor je advies ik ga het verder uitzoeken

En ik ga ook opzoek naar een therapeut

Je bent niet de enige .lees en zoek veel over hsp meer begrip voor jezelf en maak positieve affirmaties over jezelf zoals: je bent goed genoeg♥️
Je hebt niemand nodig voor acceptatie of bevestiging accepteer jezelf. Wees jezelf.

Ik herken me helemaal in jouw verhaal en zou graag met je in contact komen.

Liefs bo

Zou ook graag contact willen met lotgenoten, voel mezelf ook vaak alleen als hsp er en ik heb ook een fijne partner die me respecteert als hsp er maar het soms niet begrijpt.

Groetjes,
Inge

Beste, Ik voel heel erg met je mee....ben heel lang opgekomen voor mijn manier van voelen/denken....ben heel erg hoogsensitief en zeer hooggevoelig in combinatie door zware jeugd.....nooit een thuis gehad zeer destructief leven....voelde mezelf nooit begrepen of gezien.... heb mezelf als het ware groot gebracht.....mede een extra stem in mijzelf.... ook ik ben graag heel graag alleen... omdat ik geen aansluiting vind....tegelijk hunker ik naar mensen zoals ik! Diepgang....authenticiteit..... zelden te vinden..... ik heb een zeer eigen uitgesproken mening en zoek veel te ver door in alles, zover dat iedereen mij als een zottin of obsessive aanschouwd of vraagt van welke planeet kom jij ...... triestig....want ik begrijp hun bekrompenheid wel.....heb respect en begrip voor hen, die niet op mijn frequentie zitten maar niemand begrijpt mijn diepgang....of niemand probeert te denken zoals ik dit doe.....ik weet soms geen blijf meer met mijn gevoelens en emoties zo vermoeiend...... ik begrijp jou helemaal....

Ik breng veel tijd door alleen naast men kids als alleenstaande... en als ik avondje stappen ga betrap ik mij op alcoholtoename anders neem ik alle mensen hun gevoelens issues over, en overzie ik alles... er zijn al vele mensen die zeiden jij kent mij precies beter dan ik mezelf ken.....

Ik zou graag mensen in mijn leven ontmoeten die net als ik graag in de diepgang gaan op allerlei manieren om allerlei onderwerpen.... ik kan blijven praten....maar denk dat ik al veel gezegd heb...

Ik ga gerust alleen uit eten of op reis....heb niemand nodig om leegte op te vullen....ben perfect gelukkig alleen....zou graag een levenspartner ontmoeten om mijn geluk en denkwijze mee te delen.....zeer vermoeiend allemaal.....als je bent groot gebracht In de verkeerde wereld....

Groetjes jessie

Hi Anoniem en Jessica,
Herken heel veel in jullie verhaal. Ik vind altijd aansluiting bij alle soorten mensen, maar alleen door me enorm aan te passen aan hun. Zodra het de diepgang ingaat word het te persoonlijk voor ze en haken ze af en ik ook eigenlijk (of andersom :). Beetje alcohol erbij werkt perfect, dan heb ik ineens wel een filter. Ook ik ben volkomen gelukkig als ik alleen ben, maar vind het ook fijn om sociaal contact te hebben natuurlijk.

Contact met andere hsp'ers zou fijn zijn, praatgroepen of iets ondernemen met een groep(je). Deze site lijkt me een goed begin.

Zo heb ik mijzelf nooit gezien maar begrijp zoveel van wat jullie vertellen en herken mij hier heel erg in. Wil graag in contact komen met mensen met diepgang.
Haak snel af in een oppervlakkig contact en weet dan niet meer wat ik moet zeggen.
Daarom heb ik weinig contacten.

Ik herken mij helemaal in je verhaal. Ik zou graag met je in contact komen.

Mijn dochter en klein kinderen fam. Verder 80%narcist. Het lijkt of dat soort mensen ons opzoeken. Doe hetzelfde als U. Voelt goed en ben zéér oplettend als ik nieuwe mensen ontmoet.
Ik heb een ernstig jeugd trauma en daar pakken ze mij op. Nu vetel ik vreemden niets meer over mijn kindertijd, en geen contact met fam. Zeg ik gewoon de waarheid en iedereen snapt tegenwoordig wat een narcist is. Klaar. Maar ik heb een grote foto in huis van mijn dochter, daar doe ik het mee. En die zegt niks. Soms neem ik een vriendin mee, als ik haar bezoek, dan wil ze de geweldige dochter zijn en heb ik het even leuk. Lieve groet van Marie-louise.

Waarschijnlijk zijn wij extra gevoelig voor het charismatische dat veel narcisten hebben. Ze kunnen je een erg goed gevoel geven, maar dat is vaak vooral in het begin ...

Ik heb inmiddels ook 2 narcistische exen gehad, mijn vertrouwen is weg voor een relatie. Andere mensen kan ik ook niet of amper vertrouwen. Ik heb 1 goede vriendin die is ook hsp bij haar voel ik me thuis, wij zijn het zelfde.

Ik zou zo graag met meer hspers omgaan.

Ik word altijd een beetje huiverig als mensen overal narcisten tegen lijken te komen.In mijn hele leven slechts één echte narcist ontmoet en juist hij boemde alles en iedereen narcist. Kan het niet zijn dat dit verward wordt met een sterke of uitgesproken persoonlijkheid die rationaliteit boven gevoel plaatst? De narcist die echt tot op het bot manipuleert en continu aan gaslighting doet is volgens mij relatief zeldzaam.. Anders trek je het zelf ook misschien aan. Niet rot bedoeld , maar als je overal wat ruikt heb je zelf misschien ook poep onder je schoen?

Lief mens, ten eerste héél herkenbaar. Ik ben 41 jaar en ik herken dit. Grenzen stellen hebben we nodig als je dat niet doet ga je eraan lijden met allerlei ziektes tot gevolg. Dat is ook het enige als eerste wat helpt. Het kan eenzaam aanvoelen maar als we naar binnen gaan bij onszelf zit daar in alle stilte een bron van pure liefde. Ik heb dat geleerd door op zoek te gaan naar bepaalde boeken, meditaties, qi gong en tai chi, en behandeling magnetiseren (alternatieve geneeswijze) om chackra’s te laten stromen, het hartchackra open te doen dan voel ik mij weer helemaal top zonder ook maar iemand in mijn buurt te hebben. Ik mis alleen soms wat lotgenoten om mee te spreken dat zou ik fijn vinden. Als we echt niet meer twijfelen aan ons zelf ook al hebben we allang grenzen getrokken dan is onze taak nog om daar onze gedachten bij neer te leggen en diepe vertrouwen te hebben dat dat nodig is geweest en dat we beter af zijn. Heel veel liefs!

Lief mens, ten eerste héél herkenbaar. Ik ben 41 jaar en ik herken dit. Grenzen stellen hebben we nodig als je dat niet doet ga je eraan lijden met allerlei ziektes tot gevolg. Dat is ook het enige als eerste wat helpt. Het kan eenzaam aanvoelen maar als we naar binnen gaan bij onszelf zit daar in alle stilte een bron van pure liefde. Ik heb dat geleerd door op zoek te gaan naar bepaalde boeken, meditaties, qi gong en tai chi, en behandeling magnetiseren (alternatieve geneeswijze) om chackra’s te laten stromen, het hartchackra open te doen dan voel ik mij weer helemaal top zonder ook maar iemand in mijn buurt te hebben. Ik mis alleen soms wat lotgenoten om mee te spreken dat zou ik fijn vinden. Als we echt niet meer twijfelen aan ons zelf ook al hebben we allang grenzen getrokken dan is onze taak nog om daar onze gedachten bij neer te leggen en diepe vertrouwen te hebben dat dat nodig is geweest en dat we beter af zijn. Heel veel liefs!

Herkenbaar, velen lijken op het eerste gezicht vriendelijk totdat je erachter komt dat degene niet is zoals hij/zij zich voordoet. Soms ligt het aan mezelf (zoek ik er niet teveel achter?), soms aan de ander (degene is nu eenmaal anders). Waar en bij wie voel ik me prettig? Is het teveel eenrichtingsverkeer of gaat het er eerlijk aan toe? Door dit voor ogen te blijven houden word je kritisch en bescherm je jezelf beter. Soms kun je de diepte in, soms niet bij anderen. Ik lees en luister tussen de zinnen door, merk lichaamstaal op, aan daden herken je de ander: is iem. eerlijk of autonoom of spiegelt degene steeds of aapt hij/zij je telkens na?
Heb me hierin verdiept en een roman geschreven over het thema. Verder heb ik veel gehad aan de boeken v. Iris Koops wat narcisme betreft.

Ja, de wereld heeft talloze narcisten.

Er zijn ook wezens, (alleen HSP zijn mensen)… die totaal op maatschappelijk succes gericht zijn, vaak super egoïstisch etc. , maar zijn haast niet van narcisten te onderscheiden.

Ik ben nu bijna 77 jaar, en een leven vol mooie vreugde en diepe ellende meegemaakt.
Op de een of andere manier heb ik kans gezien om mijzelf met succes in evenwicht te houden, tot nu toe…
…Nù is een ander verhaal.
Na 77 jaar ben ik totaal uit en opgebrand. Ik krijg nu de rekening gepresenteerd, mijn immer inner zeer sterke kracht die ik mijn leven lang had, gaat nu uit als een nachtkaarsje.

Na 2 jaar corona na het overlijden van mijn partner aan het begin van corona, na 2 jaar isolement en grote armoede, ja, die mensen bestaan écht,… voel ik mij super eenzaam en langzaam maar zeker instorten.

Ik schat dat ik het nog een paar jaar volhoud, hooguit, maar dan val ik gewoon dood neer.
En weet je wat, het kan mij niet meer schelen, ik heb het allemaal wel gezien.

Mijn advies is, probeer advies en hulp te vinden, anders kom je daar waar je niet wil zijn.
J.

PS.
Nog een advies, neem je hobby’s weer op. Heb ik ook gedaan, met succes, ben ik gaan schrijven / dichten.

Hier een gedicht uit 2017, ik wist toen niet dat ik dat zelf wel zou kunnen zijn.
'mijn gedicht:
"de gestalte"

grijs, een beetje gebogen
zachte vriendelijke ogen
op weg 87 jaar
en 134 paar schoenen later
slofte hij nu in nieuw paar
nummer 135 was lekker zacht van binnen en van buiten
net zoals hij had gewild
een leven lang van zachtheid in hart en ziel
op een landweg waar nog een stukje natuur was
87 jaar avontuurlijke geschiedenis
het kost niets om geschiedenis te maken
het gaat vanzelf en voor dat je het weet
ben je op die mooie landweg
omvat bij een blauwe lucht
zweefde hij verder lichter op de voeten
de zonnen stralen verwarmden zijn knokige lichaam
de zachte warme geurige wind
vloeide over 87 jaar
in vrede en gelukkig
een kort moment was het ‘eerie’ stil
daarna begonnen de jonge vogels weer te zingen.
J.

homo homini lupus,Latijns spreekwoord.
De mens is voor de andere mens een wolf.
(Het is helaas niet anders)

Hallo Anoniem,

Ik zie je verhaal nu pas en misschien heb je helemaal geen behoefte meer aan reacties. Maar ik herken eeg veel in je verhaal.
Zoek lotgenoten om ervaringen uit te wisselen.

Anoniem

Lief zijn voor jezelf en in jezelf geloven vrijwilligers werk doe ik en het gaat steeds beter ik ben 68 woon in huizen en ken het gevoel

Ja! Dat heb ik dus ook. Heel vervelend en vermoeiend. Hoe laat je t los?

Ik heb dat ook. Maar sinds ik stilsta bij het gevoel en kan bevestigen dat het inderdaad mijn eigen gevoel niet is, kan ik het wat meer "laten zijn”. Focussen op mijn eigen ademhaling en voeten plat op de grond op die momenten willen mij nog wel eens kalmeren. Hoewel het geregeld van korte duur is en het gevoel vaak weer terug komt. Toch merk ik dat hoe vaker je het oefent, hoe beter het gaat.

Beste Regina, ik ben nu net bezig met een dagboek en uit mijn diepste gevoelens aan mijn partner op papier, dat werkt super

Heb het zelfde dan voel je niet prettig
Voel ook dingen van anderen
Je moet proberen om bij je zelf te blijven
En denken dit is niet van mij dit is van die ander lukt dat niet moet je uit contact gaan
Ook voor je zelf
Ik zelf ga ook wel even uit de groep bij mensen even weg even alleen zijn dat kan ook helpen even in je om laten gaan Dat het niet van jou is maar van die ander
En dan kan je al wat beter voelen
Ik zelf wil dan even niet daar moeten ze maar begrip voor hebben
Anders jammer voor ze
Jij moet op je zelf passen een ander doet dat niet
Weet ook dat het niet fijn voeld alles van anderen voelen
Het is geen zwakte
Je pikt veel op
Zeg nu ook nee tegen mensen als het me te veel word
Maar goed hoop dat ik wat voor je betekent
Heb

Met minder met andere mensen omgaan het klinkt heel hard maar ik heb daar ook last van dus ik ben een beetje afstand van iedereen knuffel van mij

Zo herkenbaar bovenstaande! Hoe scherm jij jezelf af?

Wat herkenbaar. Zit op dit moment in een moeilijk fase . Rugoperatie gehad en net mijn lat relatie beëindigd . Mijn tweede scheiding. De eerste met een “ normale “ man en de tweede met een man met PDD-NOS. Heel zwaar was het en 26 jaar is lang. Verder in detail treed ik nu niet. Ik ga hulp vragen aan Maarten.
Heb al ervaring met psychologen en heb hem met zorg uitgezocht.
Vriendelijke groet!

Ik herken dit zo goed. Zo ben ik altijd geweest, thuis werd dit ervaren als onverdraagzaam en raar, dit is dan ook het beeld dat ik van mezelf heb, en wat mijn gezinsleden van mij hebben, er is weinig begrip, ik heb nog een lange weg te gaan.

Wat je beschrijft heet misofonie (haat voor geluid). Dit is pas enkele jaren een bekend fenomeen. Er is veel over te vinden.

Beste Anoniem
Heel herkenbaar wat je zegt. Het is een reden om niet veel feestjes te geven of te bezoeken. Bij mij is het wel iets minder als ik mensen beter ken. Is dat bij jou ook het geval?

Hoi,

Op zulke momenten doe ik altijd mijn op maat gemaakte gehoorbescherming oordopjes in. Misschien kan dat voor jou ook helpen? De oordopjes hoeven natuurlijk niet op maat gemaakt te zijn.

Ik herken dat heel goed, ik kan en ga niet naar feestjes of bijeenkomsten, overal waar mensen zijn wordt 't me direct teveel, mijn hersenen kunnen al de indrukken absoluut niet verwerken.

Ik fietste vandaag nog langs een populair groot en druk terras. Het is echt onbegrijpelijk voor mij dat je je daar juist bij wil voegen. Kakofonische wirwar.

superherkenbaar...helaas geen tips, ik wacht ook al jaren op goede behandeling, waar nog steeds geen zicht op is en ondertussen wordt de pijn in het lchaam steeds erger

Hspers worden ook nog al eens voor borderliner uitgemaakt jammer genoeg.

Jammer dat u geen zielsverwanten heeft dat kan zeker helpen je voelt je op je gemak bij iemand die dat ook heeft.
Begrijpen zonder woorden noem ik dat voelt heel fijn.
Kunt u op zoek gaan in uw regio naar mensen zoals jij.
Succes met uw zoektocht.
Als u in de buurt van Apeldoorn woont bent u welkom.

Er is niets mis met je. Een week weg met 3 gezinnen dat is de hel voor een HSPer. Bewaak je grenzen. Mijn vriend zegt ook altijd: Trek het je toch niet zo aan. Dan wordt ik boos want het is zo makkelijk gezegd maar hoe doe je dat?

hoi ik ben ook een vrouw van 41 en ook hetzelfde vind ook geen aansluiting met mensen omdat ik anders ben. en die angsten ook van het negatieve denken of je faalt of dat er iets gaat gebeuren. het zijn irrationele gedachten ik oefen veel met g schema en positieve affirmaties dat kan helpen. en je bent goed zoals je bent we zijn niet gek. maar ik herken het gevoel of je met alles alleen voelt dat er niemand naar je omkijkt of hoe jij je voelt, ik voel me al me hele leven onzichtbaar en wil juist zo graag wat leuke contacten zeker als moeder van kids. maar hier vind ik dat niet op de schoolplein of je er weer alleen staat en niemand die je ziet staan vreselijk gevoel ik hoop dat je hier iets aan hebt dat iemand toch mee voelt en denkt soort herkenning gr pat uit schagen

ik heb een zwaar leven ook voel ik alles v. andere mensen ik zit al 30 jaar in zware geestelyke stryd ik begryp het niet meer ik ben helemaal kapot vanbinnen ik ben ook nog spiritueel ik voel vanalles aan myn zus is overleden en ik wist van niets geen kaart myn dochter had het my moeten vertellen ik heb geen kontakt meer met nog 4 zusters hoe kunnen ze nog slapen waar is hun gevoel en waar hun hart en ziel ik kan dit niet begrypen help bedankt dat jullie wilden luisteren

Ja ik herken dit ook je ervaart dan zulke heftige gevoelens waar een ander ze ach joh doe normaal ik ervaar ook van die heftige gevoelens en dan voel ik me soms niet begrepen ik wil ke relatie ook soms verbreken omdat uet me te veel word...heb ik ook een paar keer uit frustratie ebln boosheid geroepen....en toen zei hij jammer dat ik je niet gelukkig kan maken. Maar we hebben het toen uitgesproken en h ik j is een hele lieve man ....hij is ook heel erg lief voor me dus mijn alles dus ik kan de relatie niet verbreken want ik hou heel erg veel van hem en u zult dat ook hebben en weetje wat het voordeel is mijn man heeft alpinisme en die zegt vaak als ik ergens last van heb laat het los....mijn man denk heelsimpel en dat heeft een goede werking op mij dan pieker ik en dan denk ik niet te veel over de dingen na ik weet niet hoeveel koffie u drinkt maar minderen naar 3 man per dag bijvoirbeeld probeer te bedenken dat als u man iets zegt dat bij u hard binnen komt het niet zijn jesldeoeling is.....ik ben ook perfesonistisch maar niemand is perfect ik ook niet waarschijnlijk denk je te veel kna over elk klein dingetje en dat maakt dat je uitgeput raakt ik weet dat het moeilijk is maar soms moet ie dingen ook op zijn beloop laten alles komt uit eindelijk goed neem heel veel rust

Heel herkenbaar..Ik hou de hele dag rekening met mijn partner..Scan steeds hoe hij in zijn vel zit. Vervolgens weer last van zijn emoties..Wat weer wat met mijn humeur doet..Wil echt graag leren om meer te filteren..Maar ook in vriendschappen ben ik meer met de ander bezig dan mezelf..Vroeger in mijn thuissituatie was dit ook, vanwege mijn moeder die last had van depressies, stemmingswisselingen en veel op bed lag..Denk dat het daar is versterkt. Er zijn een hoop goede boeken die je misschien kunnen helpen. Ik zelf kan ze ook zeker gebruiken! 😉

Ik herken het ook, heb echter al jaren geen vriendin meer gehad. Maar heb het in relaties met andere mensen ook. Ik ben daar bewust mee bezig om dat niet meer te doen. Zoals ik pas gelezen heb: DE antennes niet meer naar buiten richten, maar naar binnen! Ik was daar onbewust al een tijdje mee bezig.

Ik herken mij ook heel goed in je verhaal, sinds ik mij er echt bewust van ben, maar als ik mij inkeer in mijzelf voel ik mij nog slechter en schaam mij dat ik niet vrolijk en goed communiceren kan, mijn man is er ook heel makkelijk in, en ik stond op het punt er een einde aan te maken totdat ik besefte dat hij wel goed is en veel aan mij ligt, en ik ben uit een hele zware depressie aan het kruipen maar het kost mij elke dag veel energie, ik heb ook nog 2 kinderen die vaak ruzie maken, en ik let op alles wat ik
zeg of het wel goed is.en kan niet goed alleen zijn als ik in emoties zit. Ik zoek naar goede hulp hierin.
Ik ben opzoek naar goede hulp.

Ik herken dit ook wel, maar het is goed te beseffen dat de meeste van je negatieve gedachten en gevoelens alleen in jouw hoofd zitten. Ik merkte dat het mij enorm opluchtte om alle emoties die ik op zo'n moment merkte, met mijn vriend te delen. Alles, dus ook het schuldgevoel dat ik had over het feit dat ik zo 'lichtgeraakt' was door een opmerking.
Dat resulteerde in het fijnste, eerlijkste en meest open gesprek dat we ooit hadden gehad. Mijn vriend was heel erg blij dat ik hem in vertrouwen nam en zei zelfs het hem enorm opluchtte dat ik dat met hem durfde te delen.
De moraal die ik eruit haalde is: deel het gewoon! Dat moet kunnen met je partner, anders is hij/zij gewoon niet de juiste persoon voor jou.

Heb je een ruimte in huis waar jij alleen kan zijn? Mij helpt het enorm als ik me terug kan trekken.

Mijn man roept vaak laat los. Kon ik dat maar.
Maar rust pakken, mezelf ruimte geven. Dat helpt wel. Je kan niet de hele dag aanstaan zonder voor jezelf te zorgen.

Begrijpen wat hsp inhoudt en dit bespreken met je partner helpt ook goed.

Ik herken jou verhaal en de reacties.
Bij mij is het ook zo.
Mijn man is gelukkig heel rustig en begripvol.
Volgens mij is hij zachter na mij dan ik na mezelf.
Het is een emotionele achtbaan.
Het enige waardoor ik kan opladen is door af en toe alleen zijn. Alleen wandelen, mediteren, lezen en zachte muziek.
Zo kom ik weer dichter bij mezelf.
Soms lukt dat 🙂
Dank jullie wel voor het delen.

Ik herken jouw verhaal wel ik voel me al 4 jaar niet lekker in me veel misselijk enz en ik veel angst schijnt er ook bij te horen het enige wat je kan doen is rustig aan doen liefs loes

dat kan! ik ben ook een hsp-er.
lang in ontkenning gezeten.
en de lat er hoog gelegd voor mezelf.
toen kreeg ik de klachten die jij beschrijft,
in heftige vormen. hartkloppingen ziek voelen kokhalzen, naar adem snakken en tot slot flauwvallen. ze vertelde me dat het een burn-aut was. ofterwijl niet weten wat mijn grenzen zijn. ik worstel er nog mee.
ik hoop dat jij er snel achter komt hoe het bij jou tot stand is gekomen en hoe je daar in een balans kunt vinden. anders word het erger. succes groetjes Queeny

Ja ik herken hetzelfde en het ergste en heb daar last van,
dat je door andere omgeving of instantie voor kwetsbaar en onstabiel wordt neer gezet.

Je bezit een kwaliteit.. maar ohhh wat is het toch lastig
om als hooggevoelige je balans te behouden en in niet alle andere energie op te slurpen. dat maakt je ziek.
Ik heb ook veel lichamelijke klachten en angsten.
dat ik niet kan werken.

gr Jenny

Spiegel

Volg je intuitie

Hoi Pleun,

Heel herkenbaar dat verhaal als je in een ruimte van mensen kwam en wat jouw patroon was .

Hoe gaat dit nu ?

Ik voelde ook altijd de zweer in groepen mensen. Een nare zweer was ik op mij hoede, wist dat er dan een vervelende opmerking kwam, dat was ook meestal zo. Als iemand heel verdrietig is krijg ik ook tranen in de ogen ik voel het verdriet van een ander. Geef zins een jaar wel mijn grenzen aan, maar de mensen die mij kennen begrijpen het niet, heel frustrerend. Zelfreflectie daar doen ze niet aan, kijk eerst naar je zelf dan naar de ander. Dan moet je het weer uitleggen je grens, nou dat doe ik niet meer, kost teveel energie. Ik weet dat ik de juiste grens aangeef.als ik jou was zou ik een goede therapeut zoeken, die jou begrijpt en kan helpen.

Ik herken je verhaal, Pleun. Ik ben zo'n 7 of 8 keer overspannen of totaal opgebrand geweest. Ruim 7 jaar geleden was de laatste keer en toen was het leven klaar, gaf ik op. En dat was eigenlijk het allerbeste wat mij kon overkomen. Toen liet ik zonder enige angst de wereld en dit systeem waar wij in leven, los. Dan maar geen geld, maar liever nog 2 weken leven in echte vrijheid, dan nog 20 jaar in deze gestoorde maatschappij. Je hoeft niet ver om je heen te kijken om te beseffen dat wij niet gestoord zijn, maar dat de wereld is doorgedraaid. Jij zult misschien ook als kind al gehoord hebben dat je harder moest worden. Maar wat zegt dat eigenlijk. Moeten we dan een mooie eigenschap inruilen voor hardheid? Dan gaan wij een onderdeel zijn van het in stand houden hiervan. Ik ben zelf wat in twijfel over de 'titel' HSP. Voor de buitenwereld heb je dan een diagnose en dus niet serieus te nemen. Ik denk gewoon dat een deel van de mensen wordt geboren die dichterbij de natuur staan. De natuur om ons heen en de ware natuur van de mens. Wij zijn gewoon een onderdeel van al het leven en alle natuur op Aarde. Niets meer en niets minder. Maar omdat we in deze ambitieuze en soms onmenselijke maatschappij komen die haaks staat op wie je bent, ga je twijfelen aan jezelf en dat is logisch. Je bent namelijk een minderheid. De meerderheid, of collectief, volgt gewoon klakkeloos en kijken op jou neer omdat je daar niet goed in mee kunt. Zij denken dan dat je dom bent en dan komt de grote twijfel aan jezelf. Maar twijfel niet aan jezelf, Pleun. Stop met vechten tegen jezelf en de gedachten dat je mee moet met deze wereld van mensen die al duizenden jaren lang niet meer ontwikkeld, niet echt. Jij hebt een zwaar ondergewaardeerd talent en dat is een gezonde visie. Maar het is een hele lastige om van het 'pleasen' af te komen waarmee je geprogrammeerd bent en het los durven gaan. Maar je merkt vanzelf wanneer je zover bent. We zoeken ons doel vaak ver buiten onszelf, terwijl het allemaal in jezelf zit. Kijk naar wat je als kind al deed. Dat is je rode lijn.

Hoi Pleun,
Selfcare,selfcare en nog eens selfcare
Er zijn manieren om jezelf op nr 1 te zetten.
En wat zo fijn is,ze zijn ervoor voor jou.
Wat ik heel handig vind is tot een gebruiksaanwijzing te komen die je altijd op zak draagt.
2 voorbeelden
Wanneer iemand je overvalt met een
vraag om iets te gaan doen ,dan zeg je mmhhh wat leuk, of klinkt heel gezellig ik denk er even over en je hoort van mij. ( ook niet makkelijk maar wel te leren).
Loop je in een drukke winkelstraat of ergens waar het onverwacht heel druk is, zet dan een prachtige gouden bol.om je heen en zeg " ik ben veilig en beschermd"
Warme groet
Joyce

Dat klopt helemaal dennes.

Zelfzorg is op zich wel brlangrijk, maar het zou beter zijn als we in een maatschappij leefden waarin we voor elkaar konden zorgen. Het is jouw problerm fus jij lost jet maar op. En wat als je dat even niet kunt?
Dennes, ik ben wel heel benieuwd wat je gedaan hebt toen je er echt helemaal door heen zat en al de aannames en verwachtingen kon 'loslaten'. Ben sinds mn 31e in een soort trein beland van crashen en weer opstaan. En opnieuw crashen. Vind dit geen gezonde manier van leven en wou dat het anders kon...

Ik lees dat HS vaak gepaard gaat met een laag zelfvertrouwen. Voor mezelf merk ik dat ik daardoor met iedereen "vriendjes" wil zijn, in ieder geval dat de hele omgeving "harmonieus" is. En om dat te bereiken lever ik veel van mezelf in, veel te veel. Ik vind het lastig om hierin een goede balans te vinden.

Ik herken je verhaal
Misschien heb je iets aan de boeken van Jonice Webb

Oh lieverd! Ik herken dit zoo. Ik probeer onder mijn euthaasie aanvraag uit te komen. Want ik will geen mensen pijn doen, zo lijkt het of leek het. Wat n ingewikkeld iets:ík vind mezelf suerlogisch.hihi

Ben je zeker niet alleen in. Ik ben er een aantal jaren geleden ook achter gekomen. Weliswaar al op oudere leeftijd. En heb ontdekt dat mijn hele leven is bepaald door mijn HSP zijn.

Hier precies hetzelfde!

Welk boek precies?

graag ook naam van dat boek, zou het heel graag eens lezen

Ja ik snap je volkomen
ik leef al 2 jaar een terug getrokken leven
maar dat is ook geen leven ,
ben sinds mei alleen mijn enige dochter
is toen op zichzelf gaan wonen ,
dus ben 24/7 alleen ik kan niet meer
wennen aan mensen ze zijn als een open
boek zo lees ik hun
en dat zijn geen leuke verhalen jammer genoeg ,maar zo alleen word ik er ook niet beter op maar weet me nu geen raad ,ik leef van dag naar dag ben niet meer vrolijk lijkt alsof het leven uit mij is gegaan zo voel ik me dan

De maatschappij is zo enorm snel en gestresst geworden dat het eigenlijk voor geen enkel mens vol te houden is. Ook niet voor mensen die niet hooggevoelig zijn. Zie het enorme aantal burn outs tegenwoordig. Als hooggevoelig mens is het gewoon niet bij te houden. En we moeten dat ook helemaal niet willen. Maar ik herken je vraag zeker. Ook ik vind dit zelf soms nog moeilijk. Je wil toch graag mee doen en vaak lukt dat gewoon niet. En die balans vinden vindt ik lastig.

Ja ik herken dit ook. Het liefst ben ik thuis in mijn veilige omgeving. Overgevoelig zijn is geen pretje. Maar soms moet je deelnemen aan de maatschappij. En als je dan Hsp en introvert bent bakt het niet mee.

Ik ben ook het liefst thuis of in de natuur, leef graag op mijn eigen ritme /in mijn eigen bubbel en dan kan ik best gelukkig zijn. Maar ik heb de grootste moeite op het gebied van werk. Ik raak snel overprikkeld, al in de simpelste functies. Gewoon al het woon/werk verkeer moeten trotseren in de stad maakt mij extreem moe. Ik heb een aantal keer een tijd lang naar werk moeten zoeken. Dat is echt de hel voor mij. Zo onder druk staan en je moeten bewijzen. Ik raak mezelf dan helemaal kwijt, voelt echt als mentaal ziek zijn. Hoe ervaren jullie je professionele leven?

Ik ben hsper en zoek ook mensen om ervaring mee te delen . Ben jij nog op zoek naar iemand om ervaringen mee te delen?

Ik herken me hier ook volledig in; snel boos zijn over eigenlijk de kleinste dingetjes, of uit het niets ineens heel erg boos worden. En bij mij uit het zich ook vaak in lichamelijke ongemakken zoals hoofdpijn, misselijkheid e.d. En ik zou graag met lotgenoten verhalen uit willen wisselen.

Zo blij dat ik sinds een paar maanden de herkenning en erkenning vind die ik onbewust nodig had. Ik ben nu 43 jaar en het lijkt door deze ontdekking dat de wereld er anders uit ziet. Ik leef samen met mijn kinderen en een hele sensitieve labrador :-) ik merk dat ik liever voor mijzelf ben geworden en het allemaal veel beter kan plaatsen.

Bij mij uit het HSP zich in het overprikkelende in mijn hoofd. Ik ben extravert en kan wel tegen prikkels maar moet daarna wel kunnen herstellen . Na een dag werken en de zorg voor de kids ben ik soort opgebrand .

Wandelen in de natuur en muziek luisteren helpt enorm .

Het gevoel niet makkelijk ergens zomaar bij te horen herken ik ook. Dat voelde altijd erg verdrietig . Doordat sensitieve scan ik iedereen en alles al direct. Ik voelde en zag alles . Ook blikken die niet oké voelde. Dat komt dan diep binnen en voor de bescherming neem ik van binnen al een soort afstand .

Gelukkig heb ik de laatste tijd ook veel nieuwe contacten gekregen waarvan ik merk dat zij ook sensitief zijn. Dus een fijne verbinding in contact is dan heerlijk en voelt dat ik dan thuis kom . Waar ik weleens onzeker over ben is als ik groepen mensen hoor die samen heel veel doen. Zonder gedoe overal heen en alles eruit halen . Dan mis ik mijn gemakkelijkheid weleens. Dat je in je energie gewoon altijd kan aansluiten . Ik doe het weleens maar dan alleen als ik goed in de energie zit :-). En dat ik soms zweverig en diepgaand ben ? Jazeker maar ik geniet hier dan ook van . Geniet ook van mijn droge en best geinige humor want dan maakt alles lichter. Ik ben nu al een beetje trots op het label HSP. Fijn om hier ook anderen te lezen

Ja. Ik herken dat ook. Achteraf de schaamte .
Ik leef heel rustig en op mijn manier.

Ik herken het ook.
Ook die negatieve gedachtes die dan in mijn hoofd rondspoken heel akelig
Het voelt dan als heel echt
Terwijl het je in de war brengt
En niet komt bij je eigen echte gevoel

Vervelend dit....probeer net even iets eerder lichamelijke sensaties te ervaren waardoor je ineens de trigger krijgt en dan kun met meer waardigheid het veld ruimen...oplossen lukt niet....net een momentum eerder de stekker eruit en als de trigger er is, pitstop en ademhalings oefeningen totdat je echt rustig bent zodat het triggermoment niet op een ander moment die dag komt...succes

Ja herken ik (wel minder heftig). Op het moment zelf is er niks anders dan jouw problemen en later kun je het allemaal wat relativeren, dan voel je je schuldig en dan bagatelliseer je het weer, alsof het allemaal niks voorstelt en dat is natuurlijk ook niet zo.

Dit is heel herken baar. Het wordt op den duur een vanzelfsprekende gedachten en ritueel. Ik hoop dat de therapy je heeft geholpen inmiddels.
Ik word in de supermarkt overwelmt door de geluiden. En dan Krijg je vlucht gedrag. Want je beleeft de prikkels als gevaar.
Het wordt dan een 1 minuut winkelen wedstrijd ahw. Met lijstje erbij zo snel mogelijk naar de zelfscan.
In het begin had ik oordopjes in. Nu ga ik zo weinig mogelijk.

Wat een mooi mens ben jij. Twijfel niet aan niets. Helaas doe ik dat vaak wel. Het negatieve van velen is jammer maar zo is het.

Ik begrijp u. Een stap voor op chaos. De juiste vragen stellen. Geniet van de pieken. Adem in en uit. Koester de juiste mensen. De wereld is niet klaar voor u. Voel je hartslag. Adem in en uit. Verlies jezelf. Laat de schemering je schaduw vinden en omarm die. Adem in en uit. Zoek niet in de duisternis want die is te comfortabel. Laat je gedachten razen tot woorden. Herbeleef de woorden. Adem in en uit. Ik ben ook nog altijd onderweg. Tot de laatste dag. Dit is het maar. Mens zijn.

Je staat er niet alleen voor, integendeel. Steeds meer mensen worden geconfrinteerd met de eigen " lasten en daden" en die van een ander.
Velen willen hun eigen verantwoordelijkheden niet nemen en leggen ze bewust en onbewust bij anderen neer. En als je zeer lage misgunnende "mensen" om je heen hebt of krijgt die de biel nog eens extra manipuleren is t best moeilijk ja om bij t zelf te blijven omdat ze dat zelf het juist hebben aangdaan.
En men laat door goedheid of vertrouwen omdat het een familielid of vriendschap is/was diegene binnen en als er dan rotzooi van hun of via hun word gecreëerd...het is ook zaak om hetzelf uit te pluizen met behulp van een goede betrouwbare ziener.
Dus het is zowel karma als het hier en nu zaak.
Het bestaan " leven" is er niet echt leuker op geworden
Heb zelf nooit kunnen vervullen wat ik graag wilde en dat waren toch hele simpele dingen die voor een ander zo gewoon en normaal zijn.
Heb ook veel last op geestelijk en fysiek niveau, heb al 10 jaar geen baan meer, daarvoor had ik er weer teveel. Mezelf maar voorbij blijven lopen totdat ik echt niet meer de energie had om verder te kunnen.
Wens je veel sterkte!

Hoezo advies ? Je lijkt er vooral van te genieten.

Ik ben benieuwd of jij je net als ik ziek voel en hartkloppingen krijgt bij elke emotie, leuk of minder leuk.

Zoek geen therapeut in het zweverige circuit maar iemand die met beide benen op de grond staat.
Succes

Oh Jip,

Zo herkenbaar en alles over anylaseren overdenken. Mijn hersenen staan nooit stil. Ik rook zelfs af en toe een klein jointje om even echt helemaal te kunnen ontspannen (niet de juiste manier misschien maar voor mij af en toe echt nodig, niks anders werkt bij mij zo goed) Dan ben ik echt even helemaal 100% ontspannen en gaan mijn radars in rust zeg maar.

Heeft iemand een betere tip om even helemaal te kunnen ontspannen ? Ik heb van alles geprobeerd yoga,ademoefeningen,warm bad, kruiden, geuren. Niks werkt echt voor mij.

Hi!

Ik ben ook nog steeds op zoek naar iets dat werkt voor mij.

Zeker als het allemaal even teveel is, is het moeilijk om te kunnen ontspannen. Dan werken inderdaad al die middeltjes niet zoals ademhalingsoefeningen, yoga…

Wat zijn jou tips?

Dat is zo fijn om te lezen! Ik hoop dat mij dit ook ooit gaat lukken. Liefs

Zo herkenbaar..

Als je veel last hebt van hooggevoeligheid, betekent het niet meteen dat je daar de rest van je leven mee moet doen. Er zijn verschillende behandelwijzen die positieve resultaten boeken in de behandeling van hooggevoeligheid.

Goed om eerst uit te zoeken wat een onderliggende oorzaak kan zijn. Bepaalde voedingsstoffen bijvoorbeeld verergeren de klachten. Terwijl andere voedingstoffen de klachten verminderen. De moeite waard om het uit te zoeken!

Herkenbaar. Tijdens n gesprek niks merken. Daarna thuis op de bank je verschrikkelijk emotioneel voelen terwijl je eigenlijk een leuke dag hebt gehad. Heel herkenbaar!

Hoe laat je t los? Want dat vind ik moeilijk.

Hoi Jip, misschien zouden geleide meditaties op youtube iets voor je kunnen zijn? Dat helpt mij heel erg

Herkenbaar, veel sterkte

Herkenbaar soms denk ik wel is ik kan net zo goed niet bestaan, maar dat klinkt weer te heftig. Ik geef het elke keer ook op met mensen en kies voor mezelf, maar dan toch moet ik conflicten weer lijmen altijd weer energie in niks stoppen

Heel herkenbaar en heel vermoeiend.

Jouw verhaal is heel herkenbaar Helena. Ik heb geen vastgestelde hoogsensitiviteit, al heb ik wel soortgelijke eigenschappen. Zelf ben ik ook heel empatisch ingesteld, en is het ook een gemis wanneer ik het nodig heb en niet begrepen wordt. Ik herken het gevoel te willen verdwijnen, dat heb ik een aantal jaar geleden ook gehad, maar probeer het mooie en de kracht van de hoogsensitiviteit te zien. De mensen die ik heb meegemaakt die HSP zijn, zijn de mooiste mensen die ik heb meegemaakt. Met wat ik lees over hoe jij je empatisch opstelt naar anderen, geloof ik dat jij ook een heel mooi mens bent. Je hebt je verhaal al een tijdje geleden geschreven. Ik hoop dat je inmiddels mensen hebt gevonden die empatisch voor jou zijn wanneer jij het nodig hebt

Heel herkenbaar, maar waarom moet jij die conflicten weer lijmen. Als jij je grens aangeeft, je gevoel volgt, dan is dat oke. Jij voelt je daar onprettig bij dat mag je aangeven, zij kunnen ook aan zelfreflectie doen. Doen ze dat niet, dan ben ik ze liever kwijt. Je moet naar je eigen gevoel luisteren, zodat je je zelf niet opbrand. Hoop dat je met mijn geschrevene iets kan.

Heeel herkenbaar.
Het maakt dat het voor mij voelt dat ik de hele wereld op mijn schouders draag en ik heb niet het gevoel dat ik begrepen wordt, gesteund wordt of serieus genomen wordt

Wat een prachtig verhaal! Dank je!

Ik herken je verhaal.
Misschien heb je iets aan de bieken van Jonice Webb

Dank jullie wel voor de reacties

Wauw, mooi verhaal! En heel erg herkenbaar.
Het duurde bij mij ook een hele tijd voor ik besefte dat ik ook gevoelens heb die er toe doen. Vaak was ik alleen bezig met wat anderen ergens van vonden. Zo stom om jezelf op een of andere manier niet als "persoon" te zien!
En de emotionele uitbarstingen herkennen veel HSP'ers denk ik wel... Dat je ineens beseft dat je emoties eruit moeten. Dat je emoties hébt die er toe doen.
Dank voor dit mooie verhaal

Hoi Aurelia, Ik ben 3 jaar geleden in ongeveer zo'n zelfde soort traject terecht gekomen. Nu 3 jaar later kan ik zeggen dat ik aardig met hoog gevoeligheid om kan gaan maar ook nog hier en daar er obstakels van ondervind. Ik ben zelf 25 jaar. Mocht je nog de behoefte hebben om hierover te sparren mag je me dat laten weten, ik sta hiervoor open. Mvg Tom

Hi Aurelia (wat een super mooie naam),
Ik kreeg een beetje kippenvel bij het lezen van je verhaal… zo. veel. herkenning!!!
Momenteel ga ik door hetzelfde heen en ook als het gaat om verleden en verwerken en basically alles wat je opnoemt ~ voel ik heel veel herkenning.
Het is nu 1,5 jaar na jouw post, dus geeen idee of je er nog op zit te wachten… maar if you like :: let’s get our pens out!
Ik woon trouwens ook in het Oosten van het land (ook weer terug bij mijn ouders).
Anyways, if you feel like it. Let me know :)
Liefs Eefje (25 jaar)

Hey,
Ik las je bericht en herken het heel goed. Ik wou ook vragen wat je ermee bedoelt met was ik er maar eerder achter gekomen? Wat bedoel je ermee?

Ik herken het zo goed!!

Dit herken ik heel erg. Het lijkt wel een examen die ik elke dag moet afleggen. Vooral in een tijd dat ik moeite had met een collega en leidinggevende deed ik elke keer een schietgebedje voor ik naar mijn werk ging. Gelukkig zijn deze er niet meer en gaat het stukken beter maar de angst iets verkeerd te doen of iets niet te kunnen blijft terwijl ik vaak naar huis ga met het gevoel van zie je wel het ging heel erg goed.

Ik herken dit heel goed! Ik ben een HSP'er en ben altijd al angstig geweest sinds mijn kindertijd. Ik was op de een of andere manier altijd zenuwachtig zonder aanleiding. Gevoelens en prikkels neem ik intens waar. Door de jaren heen heb ik verschillende moeilijke levenservaringen en grote ontgoochelingen gehad waardoor ik een angststoornis heb ontwikkeld. Ik had al aanleg door mijn familiesituatie & opvoeding, maar ik vermoed dat het zenuwachtig gevoel bij jou ook iets gelijkaardigs is. Dus, misschien een lichte angstproblematiek. Veel sterkte en beterschap! ik neem zelf medicatie hiertegen en het heeft mijn angstig gevoel voor een groot stuk weggenomen en het leven draaglijker gemaakt.

Dit herken ik ook zo bij mezelf!Ik werk al jaren in de zorg maar nog steeds ga ik met een zenuwachtig rotgevoel naar mijn werk.Nu moet ik er wel bij zeggen dat het per keer kan verschillen.De ene keer ben ik meer zenuwachtiger dan de andere keer.Ik wil ook van te voren altijd weten wat me te wachten staat.En ben altijd blij als het na een werkdag allemaal is mee gevallen.Dan heb ik het gevoel weer overleefd te hebben.

Herkenbaar, vooral als ik denk weer eens iets verkeerds gezegd te hebben, dan ben ik zenuwachtiger of onwennig er op het werk.

Herkenbaar, alles check dubbel check om maar geen fouten te maken. Werd er gek van en zo perfectionistisch zijn dat een mini foutje (wat dan eigenlijk geen fout was en morgen ook kon) dan thuis over blijven maken. Sinds kort mn eigen bedrijf zoveel relaxter. Geen feedback meer etc gewoon eigen planning alles

Hoi, waar heb je zo'n cursus.....?

Jola, op deze site kun je ook zoeken naar therapeuten die gespecialiseerd zijn in hooggevoeligheid.

Veel begrip en herkenning . Ik was voor het eerst depressief op mijn 12de. De rest van mijn leven met geregelde tussenpozen, veel slaapproblemen . Veel familiaal en sociaal onbegrip. Grote eenzaamheid. Op zoek naar de juiste therapie om met de hooggevoeligheid om te kunnen gaan.

Hallo wat heftig , ik moet zeggen ik ben bijna 60 en leef altijd in mijn eigen wereld en ben hieraan gewend.
Ik denk dat ik ben wie ik ben met al mijn gebreken maar wat mij de afgelopen jaren ten deel is gevallen is net als jouw probleem iets waar ik maar mee moet dealen.
Maar ik denk dat ik word gestraft om wat ik verkeerd heb gedaan in mijn leven .

Leon, heel goed dat je hulp gezocht hebt.
Erover praten is heel belangrijk.
Het komt goed!
Er is altijd hulp waar vandaan dan ook.
Hooggevoelig zijn is heel lastig maar ook een hele mooie eigenschap, waar je blij mee kunt zijn.
Kop op!

Ik heb iets vergelijkbaars. Ben nu door burnout erachter gekomen dat ik dit heb. Jarenlang gedacht dat zowel burnout als HS modetermen waren, hypes voor yuppen. Heb nu van twee professionals deze diagnose gekregen, dus kan het moeilijk meer ontkennen.

Ik heb er intussen wat over gelezen (aanrader!) en dat was aan de ene kant heel herkenbaar en daardoor prettig (dat je niet "raar" bent), maar ook heel confronterend, daar heb ik nog wat moeite mee.

Vooral ook het deel dat je de voordelen moet zien van het HS zijn. Dat lukt mij (ook) (nog) niet. Ik merk alleen dat er, zeker in mijn (werk)omgeving geen plaats is ons soort mensen. De maatschappij is heel erg gericht op mensen die "succesvol" en "hard" zijn. En anders ben je een "sukkel". Ja, ik heb daar wel moeite mee. Gelukkig ken ik wel een paar mensen die mij/ons wel weten te waarderen, maar dat is echt een heel kleine minderheid.

Hoi leon ik ken het . Mijn vriend heeft me verlaten voor een ander die zo de wijde wereld in kan stappen nu ben ik geheel aan mezelf overgeleverd en wie begrijpt mij nog . Ik zoek daarom ook een partner die mij net als ik hem begrijpt in wat hij voelt en zo kunnen we samen verder en kunnen we steun zijn voor elkaar

Hoi Leon, ik vind het ook moeilijk te accepteren en zie de voordelen niet zo.

Holla Leon,
Ik ben Nancy en wordt in april 61.
Ik vond de wereld veel te hard aan het worden omdat ik te gevoelig ben. Ik keek al jaren niet meer naar het nieuws om mezelf te beschermen en omdat ik aan al het leed toch niets kan veranderen.
Wat niet weet, niet deert…
Vorige week dinsdag kwam er een man bij ons om mijn man te helpen met het aanvragen van een orthopedisch hulpmiddel.
Toen hij vroeg om de radio stiller te zetten en dan vertelde dat hij HSP’er was en nadien nog meer kenmerken erover liet horen viel voor mij de puzzel in elkaar.
Ik besefte dat ook ik aan HSP LIJD!
Ik wil dit niet, maar moet ermee leven!
Ik had al meerdere keren een burn-out en heb er nu ook weer last van sinds oktober vorig jaar.
Nu begrijp ik waarom, want “wij” zijn hier sowieso gevoelig aan, dus dat is wel een opluchting en ook het feit dat “we” niet abnormaal zijn!
Desondanks voel ik me hulpeloos omdat bijna niemand ons begrijpt en we er met niemand kunnen over praten.
Wel met mijn man, maar die luistert dan zo oppervlakkig (zit intussen op z’n gsm te facebooken) dat ik stop met praten.
Een psycholoog kan helpen, maar je hebt toch meer behoefte aan iemand die je nauw aan het hart ligt.
Ik wil geen zelfmoord plegen, maar denk constant : waarom komen ze zoveel mensen om me heen halen en niet mij?
De strijd is bijna onmenselijk.
Ik probeer altijd goed te doen voor anderen, maar anderen geven niets om mij. 💔😔❤️‍🩹

Hey Nancy,

Ik ben Leon niet – althans, dat zou een verrassing zijn voor mijn identiteitskaart. Ik ontdekte onlangs dat ik blijkbaar een hoogsensitief persoon ben… als we die testjes mogen geloven.

Wat een verhaal… Het leven als HSP’er voelt soms als een soort onzichtbare kracht die vooral op de verkeerde momenten actief wordt, hé? Alsof je een radio bent die álle frequenties tegelijk oppikt – van het verdriet van de buurvrouw tot de stress van de kassierster in de supermarkt. Geen wonder dat het soms te veel wordt!

Maar weet je, HSP is misschien geen feest, maar het is ook geen straf. Het betekent dat je intenser voelt, meer ziet en diepere connecties maakt (behalve dan met partners die tijdens een gesprek met hun gsm vergroeid zitten, die blijven een mysterie).

En die gedachte van "waarom halen ze iedereen behalve mij"? Dat is een pijnlijke, maar weet dat je hier niet alleen in staat. De wereld heeft meer mensen nodig die voelen, die zorgen, die wél opmerken als iemand het moeilijk heeft. Misschien lijkt het soms een eenzame strijd, maar ergens daarbuiten lopen mensen rond die je snappen – die ook de volumeknop van het leven soms lager willen zetten en even willen schuilen tegen al die indrukken.

Dus nee, je bent niet abnormaal. Je bent een beetje als een zeldzaam instrument dat niet zo-maar in elk orkest past. Maar als je de juiste mensen vindt, de juiste melodie, dan kan het iets ongelooflijk moois zijn. 😊🎶

Veel sterkte en een warme knuffel (virtueel, zonder overweldigende prikkels 😉).

Groetjes,

"Als je anders ben dan je familie"

Ja dat zegt het ook helemaal voor mij, ik ben ook anders dan mijn familie en heb daar jaren problemen mee gehad.

Het zet je op een zoektocht naar je eigen identiteit en je kan dan ook jaren zoeken maar vind het niet, ook logisch want je heb je identiteit nooit verloren want jij BENT je identiteit.

Het enige dat nodig is, is zelfacceptatie dus accepteren dat je bent wie je bent, in mijn geval als hoogbegaafde HSP man heb ik mij letterlijk los moeten maken van maatschappelijke vooroordelen, met andere woorden ik weigerde mij te conformeren naar de standaard in mijn gereformeerde familie.

Conformeren is je aanpassen naar meningen en leefregels in gemeenschappen en families, conformeren zorgt dat je in de pas blijft lopen met de algemeen geldende opvattingen in de gemeenschap of familie.

Het afzetten tegen het conformisme heet non-conformisme, ik ben dus al jaren non-conformist, ik ben wie ik ben en zal ook zeker blijven wie ik wil zijn, dit heeft dus ook tot een breuk geleid tussen mij en de familie, dat heeft zeker zeer gedaan, maar nu jaren verder heb ik mij nog nooit eerder zo vrij gevoeld als nu.

Alles in het leven draait om jou want jij bent de spil van je eigen leven, mijn motto is dus al jaren "Leven en laten leven" en zolang ieder mij mijn leven gunt, gun ik hun ook hun leven, dat heet nou vrijheid.

@Anoniem: Ik herken mij ook in jouw verhaal. Ik ga nog steeds naar de therapeut, al is het maar om mijn verhalen kwijt te kunnen.

@Helemaalklaarmee: ik overweeg ook steeds meer om te breken met mijn familie. Maar het ligt ook allemaal zo dubbel: langs de ene kant wil ik me niet meer zo gekwetst voelen na een bezoek, langs de andere kant denk ik dan dat mijn moeder misschien ook niet veel meer tijd heeft op deze aarde...dus blijf ik in feite mezelf kwellen.

Ik zeg nu in mezelf: "het glijdt van me af" wat ze zeggen of waar ze me mee kwetsen. Lukt de ene keer ook al beter dan de andere keer.

Ja, Ik heb dit ook! Ik hou van uitgaan en ‘socializen’’ met mensen. Ik moet er inderdaad ook van opladen en raak er erg vermoeid van. Ik heb niet meer de angst iets te missen op sociaal gebied. Dit heb ik een paar jaar geleden wel erg veel gehad. Ik blijf ‘s avonds ook lang wakker. Waarschijnlijk doordat ik de hele dag op school ben en met school bezig ben geweest. Ik heb, net zoals jij, ‘me-time’ nodig om me op te laden.

heel herkenbaar!

Kennen jullie hsp/hss, misschien sluit dat beter aan.

Herkennen jullie, of anderen, dan ook het dubbele hierin?

Het weg willen gaan, naar een festival, feestje, etc. Het meer vriend(inn)en willen hebben / je soms eenzaam voelen.

Maar aan de andere kant ook alleen willen zijn, mensen niet te dichtbij laten komen, het gevoel te hebben de vriendschappen niet te kunnen onderhouden door je behoefte aan tijd alleen (en voor je gezin ook nog)?

Ja Jess, dat herken ik zeker!
Allemaal plannen maken (soms al weken van te voren) en dan op de dag zelf gewoon geen zin hebben. Of gewoon te moe zijn. Aan de ene kant wil je gaan, aan de andere kant wil je gewoon met een boek in bed gaan liggen.

Je wilt vriendschappen onderhouden en vindt ze ook belangrijk, maar soms lijkt het alleen maar energie te kosten als je iets met ze onderneemt

Ja dat is wel herkenbaar. Dat tegenstrijdige. Het duurt bij mij uren eer ik in slaap val en dat is na een rustige dag. Ik heb binaire souds op voordat ik ga slapen als er erg veel chaos in me hoofd heb. Om de gedachten te dempen. Vroeger ging ik naar concerten, maar hoe ik dat ooit gedaan heb? Ja wel altijd alleen in me eigen coconnetje. Je moet er niemand bij hebben en je hele tijd aan moet staan. Want dat vreet energie.

Hoi Adrienne,
Hoe gaat het nu met jou?
Fijn hè dat deze praatgroep er is.
Ik zou ook graag met anderen hierover willen praten.
Groetjes Tony

ach schatje toch.
ik herken wat je schrijft ik was ook zo jong als jou toen ik de diagnose kreeg.
wat mij heeft geholpen zijn speciaale oordopjes die filteren de geluiden. dan kan je gewoon lekker buiten spelen je hoort ook nog, maar achter grond geluiden zijn dan veel minder en harde geluiden zijn dan gedempt. ik hoop dat je er wat aan hebt.
veel liefs queeny

Er zijn "Noise cancelling koptelefoons", heb er net zelf een gekocht, die hebben een functie dat je geluid kan wegdempen. Ik zet hem vaak op als ik op het balkon zit. Ik woon midden in de stad en word helemaal gek van alle auto's en motors die langskomen. De koptelefoon helpt echt, helemaal als ik ook nog zachtjes muziek opzet. Ik kan nu weer op het balkon zitten zonder gek te worden. Haha. De koptelefoons zijn wel prijzig. De mijne is van Sony en was bijna €200, maar het is het sparen waard...En soms zijn ze afgeprijsd. Sterkte!

Beste kim ik kan heel goed met je meevoelen je zal met andere dingen in je leven, vaak een stap voor zijn ben een man van 72 jaar en weet sinds twee jaar dat ik een hsper ben eigenlijk weet ik het mijn hele leven al ik was altijd anders dat werd me vaak verteld kreeg het van mijn huisarts te horen had geen idee wat dat inhield maar kreeg ook te horen dat ik P.T.S.S. had ben gelijk naar een psygoloog heeft me geweldig geholpen en sta op dit moment geweldig in het leven de zon schijnt me elke dag toe ja ,ik wil best anders zijn maar ,praat er wel over met iedereen om me heen

Hoe herkenbaar. Ik heb het zo vaak te horen gekregen. Mijn negatieve werkhouding, altijd beren op de weg zien. Maar helaas kwam het bijna altijd uit. Ik probeerde het weg te drukken maar het gevoel dat het niet klopte was heel sterk en achteraf kon ik het vaak plaatsen. HSP ers zijn de zieners en de onheilsprofeten uit vroegere tijden. Een belangrijke rol voor de gemeenschap maar in de huidige maatschappij helaas niet geaccepteerd. Ik ervaar het als een zware last en ben zoekende naar een manier om hiermee om te gaan.

Niet alles en iedereen is uw wijsheid waard. De juiste mensen helpen en daardoor geholpen worden.

Hoi Michelle

ik ben vertrouwd met die combinatie, alsook met het emotionele gedeelte waarover je het hebt. Bij mij is het vooral in de woonsituatie en sociale contacten dat ik dit als erg belemmerend ervaar. Moest je watwillen uitwisselen samen, verneem ik dat graag.

Nog goede tips voor mensen die aan het begin staan?

Ik ken het

Hoi,
Ik begrijp jou helemaal!!
Hier loop ik ook altijd tegenaan!!
Ik krijg als tip altijd te horen dat ik ook niet meer zoveel en vaak met anderen moet meeleven, maar dat lukt mij niet.
Het zit in mij, meeleven, in wat voor situatie danook. Ik vind het zo normaal!! En dan hoop ik in mijn hart dat er ook met mij meegeleefd wordt, maar helaas, dat is maar zelden.
Wat doet dat telkens weer pijn!!
Ik vind het heel erg voor jou dat je dit ook zo beleeft. Maar ik ben wel blij te weten dat er meer mensen zijn zoals ik.
Je bent een prachtig mooi mens, nooit vergeten hoor!!
Groetjes,
Sandra

Hoi anoniem en Sandra,

Heel herkenbaar allemaal. voel me ook vaak niet gezien en gehoord terwijl ik er wel voor anderen ben. De hele wereld bestaat uit "Ikke, ikke, ikke" denkers is dan mijn beleving. Treurig maar ook fijn te lezen dat er meer gevoelige mensen onder ons zijn!

Tips jammer genoeg niet.
Maar dat is ook wat ik ervaar

Ja voor mij heel kenbaar wat je allemaal schrijft, ik werd als een rare vogel beschouwd, werd veel uitgelachen, ook al wisten ze later dat ik de waarheid zei, nog kreeg ik dat niet te horen, ja dan ben je heel eenzaam binnen een groot gezin van 14 kinderen, momenteel zie ik niemand meer, maar ook echt niemand, een nicht heb ik regelmatig app contact mee verder is het heel stil bij mij thuis, gr... tips blijf dicht bij jezelf, laat jou gevoel er gewoon zijn, wees er dankbaar voor want heel veel mensen kunnen niet echt voelen, en daarom begrijpen ze ons ook niet, ze denken dat wij het verzinnen om aandacht te zoeken, laat hun maar zo wijs, ze zullen daar niet in veranderen, wij mogen juist met kracht in het leven staan, maar omdat wij van jongst af aan niet zijn begrepen, zijn wij dat als een last gaan zien. maar nu je het weet wat het is , word je er alleen maar krachtiger door ,

@ Sunshine Wat een herkenning! Soms ben je inderdaad zo'n zeldzame vogel die niet in de roedel past, en dat voelt echt eenzaam, zeker als je de waarheid zegt en anderen het pas later begrijpen (en dan nooit echt de erkenning krijgen die je verdient). Het is als de beroemde "ik zei het toch!" zonder dat iemand het ook echt erkent – altijd een beetje frustrerend, maar oh zo herkenbaar! 😊

Het klinkt als een levensles in de harde school van het leven, maar ik ben het helemaal met je eens: dicht bij jezelf blijven en je eigen gevoel omarmen is de sleutel. Want inderdaad, mensen die niet echt kunnen voelen, zullen het waarschijnlijk nooit helemaal begrijpen, en dat is oké. Het is niet altijd gemakkelijk, maar het maakt ons wel sterk – misschien zelfs als die ene coole vogel die zijn eigen pad volgt in plaats van in de menigte mee te gaan.

Het is fijn dat je de kracht hebt gevonden om deze ervaring te zien als iets waar je sterker van kunt worden. En geloof me, je bent niet de enige die het lastig heeft, maar door jezelf te omarmen, ben je op weg naar dat mooie punt van kracht. Laten we onszelf blijven herinneren dat die "rare vogels" juist degene zijn die de wereld een beetje meer kleur geven!

Houd je hoofd omhoog, blijf jezelf, en vergeet niet: jij hebt iets wat anderen misschien missen – dat diepe gevoel van de wereld en mensen om je heen. En dat is iets om trots op te zijn!

Heel herkenbaar. Ik hoorde ook nooit ergens bij, nog steeds niet. Altijd luisteren naar anderen, maar nooit zelf mijn verhaal kwijt kunnen. Zelfs zo dat vorig jaar vriendschap van ruim 30 jaar is beëindigd. Ik mocht niet praten over mijn pijntjes,over mijn strijd met de overgang.
De enige die me nooit heeft veroordeeld was andere vriendin, die vorig jaar is overleden, veel te jong. Nu voel ik me verloren.
Ik zou zeggen blijf trouw aan jezelf. Probeer steun te zoeken bij dingen waar je vertrouwt bij voelt.

Onwijs herkenbaar. Alleen al die herkenning is zo fijn. Ik heb geen account hier, en ik lees hier eigenlijk voor het eerst omdat ik sinds kort weet dat ik hsp ben. Ik weet nog niet hoe het werkt met reageren/ in contact komen.

Mooie verhalen allemaal om te lezen.

Hoi Sparkle en andere lotgenoten,

Ook heel herkenbaar voor mij, Inderdaad altijd op de ander gericht zijn. En als jezelf iets hebt vragen ze niks of begin ik er zelf maar over en dan is de reactie vaak, o ja hoe is het ermee ?

Zou ook heel graag in contact willen komen met gelijkgestemden.

Groetjes,
Inge

Heel herkenbaar, zou je het fijn vinden om af en toe te praten? Ik weet helaas niet hoe je hier contact kunt maken, weet jij dat?

Lieve anoniem, herkenbaar hoor. Vreselijk gevoel is dat als het lijkt of iedereen verdriet en aandacht mag hebben maar jij niet gezien wordt. Ik weet ook niet goed hoe je daar mee om kunt gaan maar weet wel dat ik en ik denk heel veel met mij hier met je mee leven en je begrijpen.

Beste Saar

ik herken je verhaal. Ik heb ook autisme en een enorme gevoeligheid en daardoor isolement. Moest je graag wat chatten of zo, kan dat wat mij betreft, graag. Ik heb wel al de 40 gehaald weliswaar...

mvg

Beste, ik herken je verhaal ,
moest je graag chatten,
ik ben 26 mvg

Hoi Saar,
Ik denk dat je al een goede stap in de richting hebt gezet door je verhaal hier te vertellen. Eenzaamheid is iets wat ik wel herken, hoewel ik een relatie heb. Ik merk dat het helpt om contact te zoeken, ook al is dat online. Daardoor kun je op je gemak je gedachten ordenen en je verhaal schrijven.
In je eigen veilige omgeving kun je dan toch met iemand sparren over zaken die je bezig houden.
Toch is het goed om ook af en toe naar buiten te gaan, al is het maar om een korte wandeling in je eentje te maken. Heb je al eens gedacht aan een hulphond? die zijn er ook voor mensen die mentale en psychische klachten hebben.
Het is maar een idee.
Ik hoop dat je de hulp krijgt die je nodig hebt. Ik wilde je even een hart onder de riem steken. Je bent niet alleen, ook al voelt dat wel vaak zo.
lieve groet
Esther

Ik had een spychoog en nog voor dat ik met hem in gesprek ging zette hy myn hgv voor als iets om te lachen ik was zo teleurstellt dat ik tegen hem zei je moest eens weten hoelang ik hier niet over heb gepraat met mensen over dit en dat ik zyn reactie niet begreep ik weet van myn moeder dat ik met een zy noemde het dat ik geboren was met een helm op dat houdt in een vlies over je hoofdt vroeger dachten ze dat je dat moest verbranden en begraven anders zou degene die er mee geboren was er hun hele leven dingen voelden en konden zien ik begon natuurlijk eerst te lachen tot ik myn dochter kreeg ik was heel jong moeder net 18 eerst werdt ik bang voor de bevalling en de pyn maar toen zat iemand naast me en dat was men lievelings oom maar hy was toen al overleden hy heeft my erdoor geholpen toen ik haar vast had weet ik nog goed dat hy haar een kus gaf en my ook ik heb het men moeder vertelt die wist dat ik mensen zag eerder dan ik door had toen hebben we afscheid genomen en ik moest zo huilen omdat ik hem niet kwydt wou maar hy zei ik ben altyd by jully en dat klopte toen men meisje begon te prabbelen zei ze altyd ome hansie dat was hy ik ben bly dat ik er hier over kan praten wandt ik trek andere mensen hun verdriet echt alles voel ik aan maar ik weet niet hoe ik me soms even kan afsluiten soms loop ik ergens en moet ik iets zeggen tegen iemand die. Ik niet ken soms worden ze kwaad als ik dat niet doe weet iemand hoe ik hier mee om moet gaan

Zo herkenbaar het is net alsof ik dit heb geschreven.

Alles in zijn oneindige dualiteit in conflict met ons geweten.

De juiste woordkeuze beinvloed uw gedachtengoed.

Zoooo herkenbaar.

Zeer herkenbaar wat u schrijft. Ik lees geen krant en kijk geen nieuws meer door al die toestanden

De wereld draait voor mij ook te snel.

Jij zal altijd jezelf zijn. Als je helemaal eerlijk bent met jezelf. Dan zal je nog meer jezelf zijn. Als je helemaal eerlijk bent met de mensen rondom u dan ben je nog meer jezelf.

Gedachten lijken eindeloos. En zijn die ook. Dat zal altijd zo zijn. Maar hoe je die gedachten ervaart, dat heb jij onder controle.

Wat er allemaal is gebeurd, dat mag je met jezelf overlopen. Je mag jezelf daarin steunen en troosten. Benader jezelf hoe je zou willen geholpen worden.

Jezelf begrijpen is niet zo eenvoudig. Maar ook niet onmogelijk. Je bent altijd in constante groei. Wie je bent transformeert eindeloos. Probeer je gevoelens te begrijpen. Eenmaal je alles hebt kunnen plaatsen of in het proces daar naartoe dan zal je ook jezelf beter begrijpen.

Gevoelens manifesteren zich in je lichaam. Uiten zich in pijn of jeuk of ergens tussenin. Die emoties kunnen begrijpen zal gunstig zijn.

Wees niet te streng voor jezelf. Verwen jezelf maar eens.

Ik hoop dat iets hiervan je kan inspireren. We zijn er nog. Tot onze laatste dag. De balans in het leven lijkt zo vreemd. Goede dagen en slechte dagen en alles tussenin.

Ik lig nu in de zetel met de muziek veel te luid. Ontladen. Genieten. En ik heb nochtans nog zoveel dingen die ik moet doen. Maar ik kies nu om voor mezelf even te zorgen. Dat heb ik nodig.

Bedankt voor je verhaal.

Ik kan het niet meer ook. De wereld is vol wrok,spelletjes,iemand straffen,pakken. Ik heb t gevoel dst de wereld zo kinderachtig is. Ik denk al jaren aan euthanasie en ben nu weer goed ah nadenken of dat niet gewoon t fijnste is: harmonie , zuiverheid en vrede

Rustig blijven. Nadenken. Je hebt zelf alle kennis. Intuitie.

Wat mij helpt is via YouTube of spotify oid met koptelefoon en geleide meditatie of yin yoga voor slapen te volgen. Je kunt dan ook specifiek zoeken naar ontprikkelen, ontladen. Yoga nidra is ook een aanrader en savonds douchen, even letterlijk de dag van je af douchen. 🙏🤗

Wat mij helpt is een paar rustige, simpele spelletjes op mijn telefoon doen zonder wifi zodat je geen reclames krijgt. Of stukje in een onspannend boek lezen.

Hoi,
Wat mij enorm helpt is iedere dag s avonds even schrijven.
Niks hoogdravends ofzo, gewoon in een agenda ff kalken wat ik heb gevoeld die dag. Ik vind t fijn om er gedichten bij te plakken.
Zo word mijn hoofd een stukje rustiger.
Succes!

Een aantal uren voor je gaat slapen: niet meer op je mobiel zitten. Vergeet ook even die Instagram-feed, de posts van je vrienden op FB, even geen TikTok-filmpjes. Ik schrijf alles van mij af in een afgesloten blog (ik heb geen dagboek meer). Of ik neem een warm bad/warme douche voor het slapen. Ik heb in mijn slaapkamer ook een humidifier waar ik wat geurolie in doe (denk aan rozen, lavendel) en dan word ik ook wat rustiger van de heerlijke geuren.

Dag Diana,
Van tijd tot tijd heeft denk ik iedere HSP'er wel een lage zelfbeeld, zeker in deze maatschappij waar alles zo oppervlakkig is geworden en er geen tijd meer is om stil te staan bij het alledaagse. Ik heb zelf een pijnlijke, eenzame jeugd en kindertijd gehad, maar haal nu vooral zelfvertrouwen uit zaken die ik goed kan en vind steun bij mensen die deze zaken weten te waarderen. Ik zou je aanraden samen te komen met mensen die dezelfde passies en hobby's hebben als jou. Dat zal je alleszins beter doen voelen.🥰

Desiree, ik herken die heftige reacties naar mijn vriend toe ook heel erg. Dan is er voor mij soms iets niet duidelijk (gecommuniceerd) of hij is alsmaar door aan 't gaan met werk, taken, klussen, plannen, lijstjes afstrepen etc. Mijn vriend is nl. heel praktisch en rationeel ingesteld, never enough. Het feit dat we soms zo heftig op onze partners of naasten reageren is niet zo gek, zij zijn namelijk de mensen waarbij jij je het veiligst voelt. Dus ook in het uiten van je gevoelens.

Ja dat is normaal!
Ik heb dat ook emoties van mijn partner komen harder bij mij binnen waardoor ik ook heftiger reageer. Als ik het dan bespreek dan zecht ze dat zij ik niet terwijl ik niet de tekst maar de emotie achter de boodschap voel

Houd er rekening mee dat hoe het bij jou binnenkomt niet persee is hoe het bij iemand anders overkomt

Als ik tegen mijn omgeving vertel dat ik 'hoogsenstitief' ben, doen ze net alsof het tussen de oren zit en ik overdrijf en voelen ze zich aangevallen alsof zij dan NIET gevoelig zijn.. Enorm irritant. Ik kan het maar niet uitleggen wat hoogsensitiviteit inhoudt.

Planten en bloemen! Voor het eerst in mijn leven geen stress meer van mensen, collega's, stemmingen en opmerkingen etc. Planten zijn zo dankbaar als je ze goed opkweekt en verzorgt, stralen geen negativiteit uit, bloemen geuren heerlijk en hebben vaak mooie kleuren. Er zit veel wetenschap achter waardoor je steeds weer nieuwe dingen ontdekt.

Hoi Belinda, jou verhaal roept veel herkenning in mij op. Ik ga steeds meer erkennen dat ik een gevoeligheid in mij heb. Mag ik er zijn, ben ik een geliefd mens? Voel mij snel onzeker en angstig. Vooral in groepen, met mensen. Angst voor oordelen, afwijzing...ik merk dat ik mij vaak terugtrek en in de war raak. Ik raak mijzelf kwijt.

Diny

Hoi iedereen, ik herken dit inderdaad. Zelf doe ik de opleiding onderwijsassistent. Zit nu in mijn examenjaar. Maar met kinderen werken en kinderen verder helpen in de ontwikkeling vind ik te gek! Dus ga vooral iets doen wat je leuk vind en kijk niet teveel naar het werken met mensen hoe ongemakkelijk akward het wel niet kan zijn. Of denken dat je op je bek gaat.

Pfffffffff dit is zo herkenbaar.

Ik heb 2 jaar geleden al een klein puzzelstukje over HSP gevonden maar er niet veel mee gedaan als wel een boekje gelezen, daar bleef het wel bij.

Nu ben ik weer (voor de zoveelste keer) overprikkelt en door het lezen op diverse site's en boeken over HSP komen er nu bij mij zoveel puzzelstukjes bij elkaar........... Ik ga nu aan de slag met diverse bronnen en hopelijk geeft mij dat de handvatten in welke vorm dan ook, om de balans en de controle te vinden om hier mee om te gaan...................nooit te oud om te leren, ben nu 63 jaar, maar het voelde als dat iedereen dit heeft, maar ik de enige was die er last van had en dat het bij mij hoorde, soort van het is mijn schuld.

Ik hoop dan ook veel van dit forum te leren en ook ik dank jullie voor de openhartigheid.

Beste Deej,

Je verhaal is heel erg herkenbaar. Ook ik denk dat ik mijn emoties maar heb leren afvlakken want anders raak ik overspoeld met emoties en dat lijkt niet leefbaar te zijn. Heb jij dit ook meegemaakt toen je in een relatie zat? Ik merk dat ik daar heel veel moeite mee heb namelijk. Het is moeilijk om van iemand te houden en intiem met iemand te zijn wanneer je je gevoelens afvlakt...

Groetjes

zo herkenbaar allemaal.

Jammer dat hier geen forum is om direct te kunnen praten.

Hartstikke herkenbaar

Ik herken het helemaal en zo sta jij alleen en word je een gesloten oester tenminste dat is bij mij daarom sta ik alleen en vertrok mn partner met een andere meid die vrolijk is en alle herrie aan kan

Ik heb geleerd om het juist niet meer op te kroppen ik kwam steeds in dezelfde cirkel waar ik alleen mezelf mee had. (vermoeidheid, geirriteerd en zelf burnout klachten) en waarom alleen om anderen tevrede te houden. Maar is het juist niet belangrijk om jezelf tevrede te houden. Door het gelijk te delen blijft het niet in je lichaam juist voor ons als HSP is het belangrijk om dingen niet op te kroppen. Alles wat in je lichaam/geest blijft maakt je prikkelbaar. Wat je hiermee veroorzaakt is dat je uiteindelijk chronisch overprikkelt bent met als gevolg als je pech hebt in een burnout terecht komt of depressief word. Ik als HSP'er houd er juist van dat mensen eerlijk zijn, hun gevoel laten zien en oprecht zijn, ik kan dit alleen bereiken doordat zelf ook te zijn. Het is geven en nemen.En het hele leven is niet alleen positief daar horen ook negatieve dingen bij en die mag je laten zien. Ik heb juist geleerd doordat te doen dat je er heel veel voor terug krijgt. En door alles te zeggen mist het op de juiste manier is ik mij een stuk beter voel want ik hoef dat niet meer met mij mee te dragen. En als mensen dat niet kunnen waarderen dat we eerllijk zijn ligt dat vaak bij de ander. Blijkbaar hebben we wat bij hun geraakt waar ze blijkbaar zelf nog aan moeten werken.
Succes met alles!!

Veel liefs Jo

Heeeeel herkenbaar Corrie!
Het vervelende van negatieve emoties opkroppen is dat de positieve emoties ook (deels) weggeduwd worden... waardoor je het leven wat afgevlakt beleeft.
Mocht het je lukken om die negatieve emoties toch te uiten, dan geeft dat ook nog eens het gevoel van trots, dat je jouw stem hebt laten horen en jouw grenzen aangeeft.
Hoe de ander daar op reageert... is afwachten, maar zou nog wel eens positief anders kunnen zijn als hoe jij het scenario al bedacht had (NIVEA Niet Invullen Voor Een Ander).
En mocht de reactie niet positief zijn, dan is er sprake van twee verschillende, maar gelijkwaardige meningen en hoef je jezelf daar niet schuldig over te voelen.
Da's makkelijker gezegd dan gedaan, weet ik, ik worstel er zelf ook mee hoor. 😉

Lieve groet, Inge73

Lieve jacqueline,

Heel herkenbaar, wat je schrijft. Het voelt zo naar hè, als je niet serieus genomen wordt. En de overgang kan ook veel losmaken. Bij mij helpt hormoontherapie en lief zijn voor mezelf, al is dt niet altijd makkelijk.
Liefs!

De overgang maakt inderdaad veel los. Veel oude dingen kwamen naar boven.
Ik probeer ook lief voor mezelf te zijn, maar ben altijd eerst lief voor anderen. Door paardencoaching wel geleerd grenzen aan te geven.
Liefs

Lieve Jacqueline,

Wat een reis heb jij afgelegd, zeg! Als het leven een hindernisbaan was, dan heb jij niet al-leen de hoogste muren beklommen en de diepste kuilen overleefd, maar ben je er ook nog eens met een HSP-radar doorheen gegaan die alles extra intens registreerde. Ik vind het zo mooi en krachtig hoe je ondanks alles steeds weer op zoek gaat naar jezelf en wat jou helpt.

En laten we het even hebben over die zogenaamde ‘overgevoeligheid’—alsof dat een slech-te eigenschap zou zijn. Jij voelt gewoon alles scherper, zoals een topchef proeft of een kunstenaar kleuren ziet die anderen niet eens opmerken. Als mensen dat niet begrijpen, zegt dat meer over hun gevoeligheid (of gebrek daaraan) dan over de jouwe.

Ik moest lachen bij het stukje over de overgang en HSP samen—dat klinkt inderdaad als een hels duo, een soort hormonale rockband die keihard door je hoofd speelt terwijl je gewoon rust zoekt. Maar weet je? Jij hebt het toch maar weer geflikt. Je hebt je na een moeilijke periode opnieuw gevonden, je hebt jezelf een nieuwe richting gegeven en zelfs tussen het verdriet door een pad gevonden dat jou hielp, zoals die paardencoaching.

En die vriendin die de vriendschap verbrak? Tja, laten we zeggen dat sommige mensen af-vallen als oude herfstblaadjes, zodat er ruimte komt voor frisse nieuwe blaadjes in de lente. Misschien maar goed ook, want als iemand je niet serieus neemt in iets wat zo wezenlijk is, is dat geen steun maar ballast.

Dus ja, je zoekt nog steeds naar rust, maar kijk eens hoe ver je al gekomen bent! En als er even kortsluiting in je hoofd is, weet dan: soms moet je gewoon even uit- en weer aanzetten. Desnoods met een dikke deken, een kop thee en een goed boek (of een paard om tegen te fluisteren).

Je bent niet alleen, Jacqueline. Je bent gewoon een prachtige, gevoelige ziel die deze wereld net wat intenser beleeft dan anderen. En dat is iets om trots op te zijn. 💛

Liefs,

Lieve Anoniem,
Met tranen die over mijn wangen rollen lees ik jou antwoord.
Dat doet mij heel veel. Je hebt gelijk, soms horen mensen af te vallen om ruimte te maken voor nieuwe. Het werd ook inderdaad een ballast,zo hoort vriendschap niet te zijn.
Ik zal jou antwoord nog vaak terug lezen. Ik kan niet uitdrukken in woorden hoeveel dit voor mij betekend. Waardeer dit enorm.
Heel erg bedankt.
Lieve groetjes,
Jacqueline

Lieve Jacqueline,

Wat een mooie woorden, en wat een eer om te weten dat mijn antwoord iets voor je heeft betekend. Het voelt bijna als een warm dekentje op een regenachtige dag, om te horen dat het je heeft geraakt. En weet je, vriendschap is inderdaad niet bedoeld om als ballast te voelen, maar als een vleugje luchtigheid in het leven, zoals een frisse bries op een zomerse dag.

Dus als het even zwaar was, weet dat ruimte maken voor nieuwe dingen soms de mooiste dingen in je leven kan brengen. Je hebt helemaal gelijk, soms moet er eerst wat opruiming komen voordat er weer nieuwe mogelijkheden kunnen bloeien. En geloof me, ik ben er van overtuigd dat mooie dingen voor jou in het verschiet lig-gen.

Ik ben blij dat ik je iets heb kunnen geven om op terug te vallen. Ik stuur je een dikke virtuele knuffel, want je verdient alleen maar het beste!

Lieve groetjes terug,

P.S. Vergeet niet, ook ballast kan soms omgeturnd worden in kunst!

Wauw bijna preciess mijn verhaal, inclusief kat,moeder,vrienden..

Liefss❤️❤️🙏

Lieve Tess,
Ik herken heel veel in jouw verhaal, moeilijk is het soms hè <3
Ik had je graag ontmoet, maar woon aan de andere kant van het land.
Hoop dat je gelijkgestemden kan vinden, dapper dat je je berichtje stuurde!
Liefs!!

Hi, Ik herken me heel erg in jou berichtje en ben zelf ook zoekend naar begrip. Ook ik woon helemaal aan de andere kant van het land :X

Heey Tess,

Ik herken heel veel van wat je zegt. Ik ben er onlangs achter gekomen dat ik HSP ben en dat legt veel puzzelstukjes op de juiste plek. Ik heb me ook regelmatig een soort van alien gevoeld met de bijbehorende eenzaamheid. Het lijkt me leuk om met iemand te filosoferen over van alles en nog wat, gewoon omdat het leuk is. Ook ik merk veel nuances op welke ik soms lastig met anderen kan delen. Dan wordt het idd "te diep" voor anderen, terwijl het voor mij simpelweg constateringen zijn. Het lijkt me dus heel leuk om dit met iemand te kunnen delen, op dezelfde golflengte. Ik ben ook zeker open minded, relaxt en uiterst nieuwsgierig.

Ik ben 30 jaar en woon relatief dichtbij, in Zwolle.

geen idee hoe dit werkt trouwens, maar het lijkt me leuk om in contact te komen.

Groeten,

Wessel

Hallo,

Ik zie dat de post van een maand geleden is. Mocht je hier nog kijken en behoefte hebben aan contact. Dan kan je me op insta een berichtje sturen. &Steinhausclassiccars

Groeten, Wessel

Hey! Ik herken je verhaal. Het lijkt me leuk om in contact te komen. Ik weet alleen niet hoe dat werkt. Ben hier nieuw

Misschien kunnen we via insta contact krijgen?

Hoi Tess,herken mezelf hier heel erg in.Ben ook opzoek naar lotgenoten.Ik ben van België dus jammer genoeg niet in de buurt.Ben wel 44 jaar.Misschien kunnen we via een andere weg contact krijgen.Als het ok is geef ik je mijn naam door

Hoi Tess,

Ik ben Nick (23) en ik heb een online groep opgericht om met andere te praten over hoogsensitiviteit en dingen waar we tegenaanlopen. Omdat ik tegen dezelfde problemen als jij aanliep. De groep is pas geleden opgericht. We zijn momenteel met 2 mensen (ikzelf en een andere vrouw ) maar hard op zoek naar meer mensen om deel te nemen. Het iniatief is onstond vanuit de podcast Omdenken.

Mocht je meer informatie willen, stel gerust je vragen of kijk voor meer informatie op Stichting Omdoen -> Omdenkringen - Meedoen -> Arnhem (online) Hoogsensitiviteit.

Groetjes,

Nick

Herkenbaar, Ysabel! Het klinkt alsof je wel goed aan jezelf aan het werken bent. Het is echt enorm frustrerend dat sommige mensen niet goed kunnen begrijpen dat iemand anders in elkaar kan steken. Ik bedoel je hoeft het niet te begrijpen maar er op zijn minst wel respect voor op te brengen.
Belangrijkste is denk ik om mensen om je heen te verzamelen die ook wat diepere gedachten hebben, zal ik maar zeggen :)
Uiteindelijk vinden we onze mensen wel !

Heel herkenbaar, ik weet nog maar net dat ik HSP ben. Heb net een relatie beëindigd van 19 jaar waar het meer geven was dan krijgen, enorme egotripper en hoewel ik blij was dat het voorbij was, bleef het toch moeilijk en niet weten waarom, zo kom ik uit bij narcisme, blijkt dat ik drie relaties telkens met een slecht karakter terecht kwam, zo ben ik dan terecht gekomen met HSP, en dat deed mijn ogen wel open, en verklaarde waarom ik ben zoals ik ben, maar door thuissituatie heb ik geleerd mezelf weg te cijferen, leef ik in overlevingsmodem of verdedigingsmodem. Ook wel heftig om tot het besef te komen dat ik HSP ben, heb nu al mijn onverwerkte trauma's opnieuw moeten beleven en verwerken, en hopelijk kan ik dan alles achter mij laten om opnieuw vooruit te komen en te leren om op een positieve manier om te gaan met HSP. Maar zit nu effe in een zware strijd met mezelf. Daar moet je 54 jaar voor geworden zijn om te ontdekken waarom ik anders ben. Ik ben me er wel heel bewust van wat ik meemaak en weet nu ook waar het probleem zit, mezelf leren lief hebben en stoppen met de verkeerde mensen lief te hebben, mezelf terug naar boven halen, heb altijd van buiten naar binnen geleefd en nu moet ik leren van binnen naar buiten te leven. Er is nog werk aan de winkel.

Het is niet zo gek dat een HSP zich van tijd tot tijd zelf moet beschermen tegen overprikkeling en vaker tijd nodig heeft voor zichzelf omdat ze gevoelens en impressies dieper verwerken. Als andere mensen je daarop gaan veroordelen, dan kan je niet meer jezelf zijn. Voor mij is een belangrijke voorwaarde voor een goede relatie dat ik mezelf kan zijn. Natuurlijk moet je je altijd wel wat aanpassen, maar zeker niet zover dat het indruist tegen je eigen noden. Als je jezelf niet kan zijn in een relatie, dan werkt dat verstikkend.
Ikzelf probeer heel duidelijk en open te communiceren als ik tijd voor mezelf nodig heb. Je partner kan bvb. onzeker worden als je je terugtrekt en dan denken dat er een probleem is tussen jou en je partner.
Het helpt dan ook als je jezelf een beetje begrijpt. Ik kan het boek van Elaine Aron over HSP aanraden omdat je daar heel veel herkenning in gaat terugvinden en dan ook jezelf beter kan begrijpen. Dat helpt dan ook weer om anderen uit te leggen hoe het bij jou werkt. Als het begrip er dan niet is of komt, ja, dan heeft uitleggen en praten ook niet veel zin. Dan zou ik voor mezelf kiezen en mezelf beschermen tegen de emotionele manipulatie van een partner, die blijkbaar weinig empathie of begrip heeft voor mensen die anders in elkaar zitten. Want het HSP-zijn heeft ook veel deugden en niet alleen nadelen. De zorgzaamheid, empathie en intuitie komen ook vaak goed van pas. Wederzijds respect en mekaar geluk blijven gunnen is essentieel in een goede relatie.

Succes Ysabel. Blijf opkomen voor jezelf! Dan kom je er wel.

Pfff dit overkwam mij nou pcies hetzelfde 2 weken geleden. I feel you, wat erg. Succes ermee.

Wauw wat mooi om dit te mogen lezen en het te herkennen dankjewel voor je mooie woorden en uitleg.
Het klopt allemaal wat je zegt mijn dank hiervoor.

Heel fijn en mooi om te lezen dat ik niet de enige ben die dit heeft meegemaakt. Heel herkenbaar, maar ik moet nog een weg vinden om hier op de juiste manier mee om te gaan. Dank voor het delen

Wat bedoel je met dat je op een keiharde manier ontwaakt bent? Wat heb je meegemaakt?

Schrijf je alleen of doe je ook sessies om mensen te helpen?

Hoi Anoniempje,

Ik heb het kort even geslikt, omdat ik toen nog aansloot bij de diagnose ADD (weet nu dat dit toch anders ligt). Ik kan me eerlijk gezegd van LTO3 niet veel verschil herinneren. Het werkt natuurlijk niet zo heftig als de farmaceutische medicatie. Momenteel gebruik ik wel 5-HTP (griffonia), dat is een serotonine booster. Wellicht de moeite om je daar in te verdiepen. Neem dan wel de pure vorm. Dit kan je echter niet met anti depressiva en andere rustgevende middelen combineren dus lees je goed in!

Succes met je zoektocht :)

Je wordt er wat rustig van, ik neem altijd zakjes metarelax dat helpt veel beter

In lto3 zit glidkruid wat heel slechtis voor je lever zijn al twee mensen aan overleden. 5 htp griffiona werkt goed voor het slapengaan.magnesium bisglycinaat was voor mij ook een goede rustgevend.

Misschien is dit al jaren geleden geschreven, zie geen datum maar; wouw wat herkenbaar. Ik weet niet hoe oud je bent maar zo te lezen iets jonger dan mijn 58 jaren. Ik heb 30 jaar met dezelfde problemen gewerkt als jij. Solliciteren was nooit een probleem maar eenmaal op de werkvloer...Ik was altijd de zwakke schakel. Lastig communiceren met mij. Gevolg; 3 keer ontslag na vaste aanstellingen en meerdere overplaatsingen. Ik heb in de zorg en welzijn sector gewerkt. Een sociaal beroep. Kinderen voelde ik ook heel goed aan, maar samenwerken was een drama. Maar met een managerfunctie maak je het jezelf volgens mij ook erg lastig. Als ik het over kon doen zou ik werk zoeken waarbij je niet teveel hoeft samen te werken.
Succes en sterkte!

Ik herken dit helemaal! Kennelijk wekt mijn uiterlijk (zie er goed uit, en draag leuke vrouwelijke kleren) de indruk dat alles mij maar komt aanwaaien en ik me heel makkelijk sociaal beweeg / wel een groepsdier zal zijn.
Als mensen dan merken dat ik niet het typje ben van het hoogste woord of de meeste lachers op de hand maar bescheiden, rustig en gevoelig/onzeker, dan lukt het (me) haast niet om te verbinden, cq dan ebt de echte interesse van de ander weg. Terwijl ik buiten de HSP-makke, gewoon een lief en lollig mens ben. Maar ik ervaar dat we in onze tijd niet echt dieper willen kijken of een beetje moeite voor elkaar willen doen. Dat is verdrietig voor de minder extraverten en gevoeligen zoals wij.
Ik heb ook afstand genomen van een aantal vriendinnen die altijd alleen maar kwamen halen (of hun heavy shit kwamen parkeren) en nooit eens iets brengen.. zoals een echt oortje voor mij (zonder dat het dan uren en uren over lastige dingen hoeft te gaan...daar heb ik dan ook weer geen trek in, om te zwelgen in medelijden over en weer - of dat de ander het dan weer overneemt of naar zich toe trekt) of gewoon leuke en gezellige dingen ondernemen!
Meermaals aangekaart maar het zat er niet in.. het slurpte energie en leverde mij niets op. Ben ook wel een gever, maar graag meer in balans. Ik wil niet altijd maar andermans therapeut zijn omdat ik zo emphatisch ben en goed luisteren kan.
Kamp ook van baby af aan met eczeem, maar is nu de laatste jaren stukken rustiger.