Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Hooggevoeligheid - forum lotgenoten

 

Lotgenoten hooggevoeligheid

Ben je hooggevoelig?
Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met hooggevoeligheid en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik heb HSP, ik dacht altijd dat ik anders was

Voordat ik erachter kwam dat ik hsp ben, dacht ik altijd dat ik anders was.

Waarom heb ik minder energie dan anderen, waarom stopt mijn denken bijna nooit, ben ik nu de enige die de spanning altijd voelt, de diepte van mijn emoties vinden anderen zorgelijk. Twijfel, onzekerheid, knagende gevoel.

Toen mijn systeemtherapeut begon over hsp en ik mij later in las, was ik even helemaal van slag.
Dit gaat over mij! Ik ben niet gek, raar of problematisch. Ik heb juist een speciale gave, alleen nooit geleerd om hiermee om te gaan.

Dit aanleren is nog steeds een grote uitdaging, maar ik accepteer mijzelf steeds meer. En door meer balans in drukte en rust ben ik steeds minder overvraagd.


Anoniem

24
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben mij er al 20 jaar bewust van en nog blijft het iedere dag een uitdaging om met Hsp om te gaan.

Kurt
Reactie:
Ik zoek ook lotgenoten die net als ik Hsp'er zijn. Ik ben een jongen van 24jaar.

Nasim
Reactie:
Zo herkenbaar! Ik ben er pas sinds 3 jaar achter dat ik HSP ben en moet nog met veel dingen om leren gaan. Ook relaties vind ik erg moeilijk, ik voel me niet begrepen.

jo
Reactie:
Ik ben net 20 en ik ben er ook net achter dat ik hooggevoelig ben. Voor mij was het eigenlijk wel een opluchting omdat ik me ook heel vaak anders voelde.

Anoniem
Reactie:
Herkenbaar, ik ben 50 jaar HSP heb dyslexie en ben hoogbegaafd.
Sinds een paar jaar weet ik dat ik HSP heb, maar nu pas heb ik inzicht en vragen kunnen beantwoorden. Zou graag ook met iemand met HSP in contact komen


Martijn
Reactie:
Waar kom je vandaan? Ik heb ook erg behoefte om te ondernemen met mede-HSP'ers, lief lol en leed, met als basis veiligheid en vertrouwen. Ik kom uit Zuid Oost Brabant.

Astaire

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ervaringen uitwisselen

Hoi hsp'ers,
Is veel herkenbaar, ik zou het leuk vinden om met een paar mensen iets te ondernemen en ervaringen uit te wisselen in mijn omgeving ken ik geen mensen


jola

23
13
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben hsper en zoek ook mensen om ervaring mee te delen . Ben jij nog op zoek naar iemand om ervaringen mee te delen?

Pebbles
Reactie:
Ik heb ook vrij kort ontdekt dat ik HSP'er ben, en zou nu ook graag met mensen willen praten en ervaringen uit willen wisselen.

LittleMissSunshine
Reactie:
Zelf zou ik ook graag met andere HSP'ers ervaringen willen uitwisselen en mogelijk wandelingen in de natuur maken? Ik woon in de provincie Noord-Brabant.

Trijntje
Reactie:
hoi trijntje ,

Heb je inmiddels al leuke contacten opgebouwd met mede hsp-ers in noord-brabant?
Ik zelf kom uit breda..
Meer hsp-ers uit omgeving breda die het leuk vinden om kennis te maken en te kijken of er een leuke klik is en ontstaat?

Groetjes sanne

sanne
Reactie:
Ik wil ook graag wel in contact komen maar woon in Eindhoven, dat vind je misschien te ver?

Groetjes,

Patricia

Patricia
Reactie:
Misschien een Whats app groep oprichten? Kurt uit Antwerpen

Kurt
Reactie:
Ik merk dat ik die behoefte ook erg heb. Zeker als HSS HSP (een extraverte HSP man) heb ik veel behoefte aan een andere HSS HSP man... Hoe ouder ik wordt hoe lastiger het allemaal soms lijkt te worden...

Nyfa
Reactie:
Zijn er ook mensen uit Overijssel die contact willen met lotgenoten?

Pascale
Reactie:
Hoi,
Ik zoek ook een beetje mensen om ervaringen mee te delen.
Zelf sta ik op het punt om hulp te zoeken om met hsp om te leren gaan. Op dit moment loop ik stage en doe ik een studie, en kan gewoon moeilijk mijzelf zijn omdat alles teveel energie kost. Ik doe mijzelf dan tekort in mijn leerproces.
Zelf woon ik in Overijssel.

Nadine
Reactie:
I.v.m. de nieuwe privacywetgeving, zullen we avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen helaas moeten verwijderen. Op dit forum ben je van harte uitgenodigd om je verhaal te delen en op die manier elkaar te steunen en contact met elkaar te hebben.

De redactie
Reactie:
Hallo allemaal net als alle anderen heb ik behoefte aan contact, maar naast de reacties zie ik geen contactmogelijkheden of echte gesprekken hier. Jammer.
Er is kennelijk wel n behoefte.

I'rene
Reactie:
Ik zou ook graag in contact willen komen om ervaringen te delen. Is er een manier om iets op te zetten?

Sarah
Reactie:
Dit lijkt mij ook leuk, ik zou graag een maatje willen hebben die mij als hsp er begrijpt en dat je elkaar dan ook kunt helpen..

Angela

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik ben erg gevoelig voor leed, verdriet en pijn

Ik ben erg gevoelig voor leed, verdriet en pijn. van anderen en ook van mezelf. Ik heb niet zozeer last van geluiden en drukte. Maar leed van anderen komt enorm hard binnen, net als boosheid of geweld. De tv gaat bij mij bijna niet aan, het nieuws kijk ik niet omdat ik anders niet kan slapen.

 

Het vervelende is dat je jezelf er niet helemaal tegen kunt beschermen. Wanneer iemand wat kortaf of geirriteerd tegen me doet, trek ik me dat heel lang aan. En verhalen van verdriet en verlies komen binnen alsof ik het zelf beleef.

 

Ik heb nu geleerd dat het komt doordat ik hooggevoelig ben, en dan vooral met een grote diepte van verwerking (één van de kenmerken). En deels ook door mijn jeugd dat ik me teveel aantrek van wat anderen van mij vinden. Maar dat is maar een deel: het meeste is toch die emoties die binnenkomen.

 

Ik leer nu wel om het piekeren te stoppen, en mezelf ruimte te geven om de emotie te laten zakken. Het moet gewoon zakken, door te schrijven, tekenen en muziek, vind ik weer rust. Mindfullness helpt daarbij ook.

 

Ik denk niet dat ik kan voorkomen dat iets me raakt, wel kan ik leren minder lang mee bezig te zijn in gedachten en emotioneel goed voor mezelf te zorgen. Ik hoop dat ik dan weer wat meer aankan, en bijv meer uren kan werken.


anoniem

22
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken mezelf in zeer gevoelig zijn wat betreft verdriet leed en pijn van mezelf en anderen. Ik heb veel behoefte om met anderen hierover te praten omdat de mensen inmijn omgeving een bepaald beeld van mij hebben en ik niet duidelijk kan maken dat ik hooggevoeligheid ben . Ik voel me vaak onbegrepen en dat doet mij veel verdriet. Ik woon in Apeldoorn en hoop op reacties .Hopelijk tot horens of ziens.

Aad K
Reactie:
Hoe doe je dat... Niet bang mensen kwijt te raken? Of bang wat ze van je vinden??? Dat heb ik héél zwaar namelijk!!!

Macy
Reactie:
Ik moet dat nog uitzoeken maar jou verhaal klinkt me heel bekent .Ik hen dezelfde klachten maar gooien het op autisme

Mar
Reactie:
Wow ik herken mezelf hier zo erg in met het verdriet en leed, als iemand voor mij al enigszins vervelend in mijn ogen tegen mij doet voelt het als een stomp in mijn maag en ik heb dan zo erg de behoefte om te gaan huilen en het helemaal op mezelf te betrekken...

C
Reactie:
Jij klinkt als een heel lief gevoelig mens. En ik vind dat het mooiste wat er is. Ik koester dat. Veel liefs. JOS.

Jos
Reactie:
Ik herken mezelf volledig in je verhaal. ik heb mijn leven lang al last van hooggevoeligheid Ik kan ook niet tegen onrecht en leed, verdrietig nieuws raakt me en ben dan helemaal van slag. Veel afleiding zoeken en naar buiten gaan ( wandelen of fietsen, afspreken met vriendin) helpt wel tijdelijk maar uiteindelijk komt t altijd terug en het lijkt wel hoe ouder hoe meer last ik er van lijk te hebben.

Mirjam

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik ben erg gevoelig voor allerlei prikkels

Volgens mij ben ik wel hooggevoelig. Ik ben erg gevoelig voor allerlei prikkels. Zo kan ik niet zo goed tegen te veel of te harde geluiden. En dan heb ik het niet alleen over het rondlopen op een kermis (waar ik al gauw weer weg wil), maar ook geluiden thuis van anderen die hard op de vloer lopen, kauwen, en soms zelfs het geluid van ademen van anderen.

Naast geluiden (horen) zijn mijn andere zintuigen (ruiken, proeven, zien, voelen) ook gevoelig.

 

Soms sluit ik mezelf het liefste af en ga in mijn eigen bubbel. Koptelefoon op en rustige muziek aan, en 's nachts oordoppen in. 


Gelukkig heb ik de vrijheid om mezelf niet te veel bloot te stellen aan de prikkels waar de meeste mensen dagelijks aan blootstaan . Ik denk dat ik dan gek zou worden. Maar als ik regelmatig mijn bubbel inga, dan voel ik me goed. :-)


Anoniem

15
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo herkenbaar bovenstaande! Hoe scherm jij jezelf af?

Pascale
Reactie:
Wat herkenbaar. Zit op dit moment in een moeilijk fase . Rugoperatie gehad en net mijn lat relatie beëindigd . Mijn tweede scheiding. De eerste met een “ normale “ man en de tweede met een man met PDD-NOS. Heel zwaar was het en 26 jaar is lang. Verder in detail treed ik nu niet. Ik ga hulp vragen aan Maarten.
Heb al ervaring met psychologen en heb hem met zorg uitgezocht.
Vriendelijke groet!

Alida

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Gevangen in een muur van geluid om me heen

Als er thuis bezoek, bijvoorbeeld verjaardagen, komt heb ik altijd de neiging om mij terug te trekken in de keuken als er nieuw bezoek is. Al die energie die in een keer binnenkomt is me soms te veel. zo lijkt het,

als ik bij een verjaardag zit voel ik me vaak gevangen in de muur van geluid om me heen. Het lijkt bijna onmogelijk om op zo'n moment normaal contact te maken met anderen, zo verweldigd ben ik door de situatie.


Anoniem

12
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Anoniem
Heel herkenbaar wat je zegt. Het is een reden om niet veel feestjes te geven of te bezoeken. Bij mij is het wel iets minder als ik mensen beter ken. Is dat bij jou ook het geval?

Herkenning

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - HSP - Ik neem gevoelens van andere mensen over

Hoi ik ben Regina 52 jaar en hsp.Mijn probleem is dat ik gevoelens van andere mensen overneem. Hebben jullie tips hoe ik me hiervoor van kan afsluiten?

Regina

11
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja! Dat heb ik dus ook. Heel vervelend en vermoeiend. Hoe laat je t los?

Anoniem
Reactie:
Ik heb dat ook. Maar sinds ik stilsta bij het gevoel en kan bevestigen dat het inderdaad mijn eigen gevoel niet is, kan ik het wat meer "laten zijn”. Focussen op mijn eigen ademhaling en voeten plat op de grond op die momenten willen mij nog wel eens kalmeren. Hoewel het geregeld van korte duur is en het gevoel vaak weer terug komt. Toch merk ik dat hoe vaker je het oefent, hoe beter het gaat.

Danielle
Reactie:
Beste Regina, ik ben nu net bezig met een dagboek en uit mijn diepste gevoelens aan mijn partner op papier, dat werkt super

Martijn

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik ben hooggevoelig

Ik ben hooggevoelig.
Tenminste, ik ben heel gevoelig, al weet ik niet zeker of ik binnen de officiële definitie val van hooggevoeligheid. :-)

Ik kan in ieder geval niet tegen te veel prikkels, geluiden, andere mensen. Ik vind het dan ook heerlijk om alleen te zijn, met weinig prikkels en weinig andere mensen om me heen.

Dus ik zorg er ook voor dat ik veel momenten heb, waarin ik lekker met mezelf ben.

Ik ben benieuwd hoe andere mensen met hun (hoog)gevoeligheid omgaan.


Anoniem

9
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oh Jip,

Zo herkenbaar en alles over anylaseren overdenken. Mijn hersenen staan nooit stil. Ik rook zelfs af en toe een klein jointje om even echt helemaal te kunnen ontspannen (niet de juiste manier misschien maar voor mij af en toe echt nodig, niks anders werkt bij mij zo goed) Dan ben ik echt even helemaal 100% ontspannen en gaan mijn radars in rust zeg maar.

Heeft iemand een betere tip om even helemaal te kunnen ontspannen ? Ik heb van alles geprobeerd yoga,ademoefeningen,warm bad, kruiden, geuren. Niks werkt echt voor mij.

jo
Reactie:
Hi!

Ik ben ook nog steeds op zoek naar iets dat werkt voor mij.

Zeker als het allemaal even teveel is, is het moeilijk om te kunnen ontspannen. Dan werken inderdaad al die middeltjes niet zoals ademhalingsoefeningen, yoga…

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Kun je door HSP bij elke emotie ziek voelen?

Kun je door hsp je bij elke emotie ziek voelen en hartkloppingen hebben? Al 3 jaar ziek voelen en onbegrepen en vermoed nu hsp. Heel graag reacties.


Annemarie

9
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken jouw verhaal wel ik voel me al 4 jaar niet lekker in me veel misselijk enz en ik veel angst schijnt er ook bij te horen het enige wat je kan doen is rustig aan doen liefs loes

Loes
Reactie:
dat kan! ik ben ook een hsp-er.
lang in ontkenning gezeten.
en de lat er hoog gelegd voor mezelf.
toen kreeg ik de klachten die jij beschrijft,
in heftige vormen. hartkloppingen ziek voelen kokhalzen, naar adem snakken en tot slot flauwvallen. ze vertelde me dat het een burn-aut was. ofterwijl niet weten wat mijn grenzen zijn. ik worstel er nog mee.
ik hoop dat jij er snel achter komt hoe het bij jou tot stand is gekomen en hoe je daar in een balans kunt vinden. anders word het erger. succes groetjes Queeny

queeny
Reactie:
Ja ik herken hetzelfde en het ergste en heb daar last van,
dat je door andere omgeving of instantie voor kwetsbaar en onstabiel wordt neer gezet.

Je bezit een kwaliteit.. maar ohhh wat is het toch lastig
om als hooggevoelige je balans te behouden en in niet alle andere energie op te slurpen. dat maakt je ziek.
Ik heb ook veel lichamelijke klachten en angsten.
dat ik niet kan werken.

gr Jenny

Jenny

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Hooggevoeligheid is niet zweverig

Ik was altijd heel snel ‘aangebrand’, had een kort lontje, zonder dat ik zelf wist waar dat vandaan kwam.

 

Tot iemand iets vertelde over hooggevoeligheid. Toen dacht ik eerst nog, ‘nee joh, ik ben een stoere vent, hooggevoeligheid is iets voor zweverige vrouwen’. Tot ik er meer over ging lezen, en er toch wel heel veel in herkende.

 

Ik heb toen een psycholoog geraadpleegd, en zij vertelde me dat hooggevoeligheid zit in het ‘scherp afgesteld staan van je zintuigen’. En dat dat gewoon een biologisch gegeven is, helemaal niet zweverig.

 

Zij leerde me te ontdekken waar mijn gevoeligheid precies in zit, en hoe ik daar beter mee kan omgaan (want ‘over’ gaat het niet). Sindsdien ben ik veel minder opvliegerig en zit ik lekkerder in mijn vel.


B.

8
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben hsper en zoek ook mensen om ervaring mee te delen . Ben jij nog op zoek naar iemand om ervaringen mee te delen?

Pebbles
Reactie:
Ik herken me hier ook volledig in; snel boos zijn over eigenlijk de kleinste dingetjes, of uit het niets ineens heel erg boos worden. En bij mij uit het zich ook vaak in lichamelijke ongemakken zoals hoofdpijn, misselijkheid e.d. En ik zou graag met lotgenoten verhalen uit willen wisselen.

LittleMissSunshine

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Soms is mijn hoofd vol en kan er niets meer bij

Ik kan zo intens meeleven met een ander, dat ik de pijn en verdriet aan mijn eigen lichaam voel.


Er zijn soms momenten dat ik met teveel mensen mee wil leven. Soms is mijn hoofd vol en kan er niets meer bij.


Geert

8
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zo herkenbaar..


Gaby
Reactie:

Als je veel last hebt van hooggevoeligheid, betekent het niet meteen dat je daar de rest van je leven mee moet doen. Er zijn verschillende behandelwijzen die positieve resultaten boeken in de behandeling van hooggevoeligheid.

 

Goed om eerst uit te zoeken wat een onderliggende oorzaak kan zijn. Bepaalde voedingsstoffen bijvoorbeeld verergeren de klachten. Terwijl andere voedingstoffen de klachten verminderen. De moeite waard om het uit te zoeken!


Reactie:
Herkenbaar. Tijdens n gesprek niks merken. Daarna thuis op de bank je verschrikkelijk emotioneel voelen terwijl je eigenlijk een leuke dag hebt gehad. Heel herkenbaar!

Hoe laat je t los? Want dat vind ik moeilijk.

Jip
Reactie:
Hoi Jip, misschien zouden geleide meditaties op youtube iets voor je kunnen zijn? Dat helpt mij heel erg

tjit

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Ik ben hooggevoelig en weer blij

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk ben ik er achter dat ik hooggevoelig ben. Ik wist eigenlijk niet dat er een naam was voor wat er op momenten door mij heen gaat!

 

En ik vind het een opluchting te weten dat hier meer mensen last van hebben en dat er manieren zijn om er beter mee om te gaan.

 

Samen met mijn therapeut heb ik nu een "way of life" gevonden die voor mij te doen is. Ik ben weer een blij mens!


Anoniem

8
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat zijn jou tips?

Kurt
Reactie:
Dat is zo fijn om te lezen! Ik hoop dat mij dit ook ooit gaat lukken. Liefs

Evy

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Leren om alleen bij mezelf te blijven

Inmiddels 67 jaar en omringd door narcisten nu eindelijk geleerd om grenzen te stellen, ik heb namelijk geen keus meer, ik heb reuma en mijn lichaam geeft letterlijk aan tot zo ver.

Ik hou de mensen op afstand, mijn familie incl mijn zoon en dochter, zijn narcisten, voordat je hier achter bent heb je de nodige beschadigingen opgelopen.

De relaties die ik heb gehad, ik ben 30 jaar geleden gescheiden, allemaal narsitische mensen en ja dan ga je aan je zelf twijfelen, wat mankeert er aan mij, wat doe ik fout.
Resultaat is dat ik geen vertrouwen meer heb in mensen.

Nu gaat het redelijk, ik ben inmiddels 3 jaar met pensioen en geniet hier enorm van, niet meer moeten, heerlijk.

De reuma is redelijk onder controle en ben medicijn vrij
Ik heb nauwelijks contact nog met familie, hou dit zo oppervlakkig mogelijk
Ik heb geen relatie
Ik leef gezond, sport en mediteer
Kortom ik ben een gelukkig mens

Het blijft een constante oplettendheid met het ontmoeten van mensen, ze komen altijd op mij af en soms ga ik dan nog wel eens de fout in, doordat ik dan iemand wat dichterbij laat komen, maar altijd krijg ik dan weer het deksel op de neus, hierdoor kan ik dan erg ongelukkig worden en de reuma aanvallen beginnen weer

Ik moet echt leren om alleen bij mezelf te blijven
Graag reacties of iemand dit herkent en het liefst tips hoe hier mee om te gaan

Anoniem

8
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mijn dochter en klein kinderen fam. Verder 80%narcist. Het lijkt of dat soort mensen ons opzoeken. Doe hetzelfde als U. Voelt goed en ben zéér oplettend als ik nieuwe mensen ontmoet.
Ik heb een ernstig jeugd trauma en daar pakken ze mij op. Nu vetel ik vreemden niets meer over mijn kindertijd, en geen contact met fam. Zeg ik gewoon de waarheid en iedereen snapt tegenwoordig wat een narcist is. Klaar. Maar ik heb een grote foto in huis van mijn dochter, daar doe ik het mee. En die zegt niks. Soms neem ik een vriendin mee, als ik haar bezoek, dan wil ze de geweldige dochter zijn en heb ik het even leuk. Lieve groet van Marie-louise.

Marie-louise
Reactie:
Waarschijnlijk zijn wij extra gevoelig voor het charismatische dat veel narcisten hebben. Ze kunnen je een erg goed gevoel geven, maar dat is vaak vooral in het begin ...

Pascale
Reactie:
Ik heb inmiddels ook 2 narcistische exen gehad, mijn vertrouwen is weg voor een relatie. Andere mensen kan ik ook niet of amper vertrouwen. Ik heb 1 goede vriendin die is ook hsp bij haar voel ik me thuis, wij zijn het zelfde.

Ik zou zo graag met meer hspers omgaan.

Anoniem
Reactie:
Ik word altijd een beetje huiverig als mensen overal narcisten tegen lijken te komen.In mijn hele leven slechts één echte narcist ontmoet en juist hij boemde alles en iedereen narcist. Kan het niet zijn dat dit verward wordt met een sterke of uitgesproken persoonlijkheid die rationaliteit boven gevoel plaatst? De narcist die echt tot op het bot manipuleert en continu aan gaslighting doet is volgens mij relatief zeldzaam.. Anders trek je het zelf ook misschien aan. Niet rot bedoeld , maar als je overal wat ruikt heb je zelf misschien ook poep onder je schoen?

Just a thought
Reactie:
Lief mens, ten eerste héél herkenbaar. Ik ben 41 jaar en ik herken dit. Grenzen stellen hebben we nodig als je dat niet doet ga je eraan lijden met allerlei ziektes tot gevolg. Dat is ook het enige als eerste wat helpt. Het kan eenzaam aanvoelen maar als we naar binnen gaan bij onszelf zit daar in alle stilte een bron van pure liefde. Ik heb dat geleerd door op zoek te gaan naar bepaalde boeken, meditaties, qi gong en tai chi, en behandeling magnetiseren (alternatieve geneeswijze) om chackra’s te laten stromen, het hartchackra open te doen dan voel ik mij weer helemaal top zonder ook maar iemand in mijn buurt te hebben. Ik mis alleen soms wat lotgenoten om mee te spreken dat zou ik fijn vinden. Als we echt niet meer twijfelen aan ons zelf ook al hebben we allang grenzen getrokken dan is onze taak nog om daar onze gedachten bij neer te leggen en diepe vertrouwen te hebben dat dat nodig is geweest en dat we beter af zijn. Heel veel liefs!

Mimi
Reactie:
Lief mens, ten eerste héél herkenbaar. Ik ben 41 jaar en ik herken dit. Grenzen stellen hebben we nodig als je dat niet doet ga je eraan lijden met allerlei ziektes tot gevolg. Dat is ook het enige als eerste wat helpt. Het kan eenzaam aanvoelen maar als we naar binnen gaan bij onszelf zit daar in alle stilte een bron van pure liefde. Ik heb dat geleerd door op zoek te gaan naar bepaalde boeken, meditaties, qi gong en tai chi, en behandeling magnetiseren (alternatieve geneeswijze) om chackra’s te laten stromen, het hartchackra open te doen dan voel ik mij weer helemaal top zonder ook maar iemand in mijn buurt te hebben. Ik mis alleen soms wat lotgenoten om mee te spreken dat zou ik fijn vinden. Als we echt niet meer twijfelen aan ons zelf ook al hebben we allang grenzen getrokken dan is onze taak nog om daar onze gedachten bij neer te leggen en diepe vertrouwen te hebben dat dat nodig is geweest en dat we beter af zijn. Heel veel liefs!

Mimi

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Alles komt overweldigend binnen maar ik kan het niet aan

Bes
Ik ben al heel lang onderweg. Mijn hooggevoeligheid lijkt mij terzijde te staan en tegelijkertijd als een karma te achtervolgen waardoor ik lichamelijk en geestelijk lijdt. Ik krijg antwoord op onbeschrijfelijk veel manieren op mijn vragen, alsof God een engelen macht mij tot hulp komt maar de overweldigende hoeveelheid aan prikkels denderen bij mij binnen. De natuur komt via beelden , gehoor gevoel en klanken binnen. Zelfs dingen zoals verlichting auto's lijken mij te seinen zelfs door de tijd heen. Dieren honden en paarden en vogels insecten alles spreekt tot mij op zoveel verschillende wijze en ik zoek in alles naar de betekenis de oplossing de sleutel. Is het mijn roeping ben ik ernstig ziek ga ik dood of ben ik dat al..in de gesprekken met mens en dier lijkt god te spreken mij te sturen te prikkelen maar het voelt als een vulkaan een ontsteking die open moet barsten. Een vlinder die moet ontpoppen en alle schoonheid die ik zie ontroerd mij en ik zelfs de tranen over mijn wangen voelen zo filmisch aan een scène uit een Walt Disney film waarin ik continu de hoofdrol speel. Nu ik dit schrijf dendert de natuur binnen om mij heen alsof wat ik denk met de natuur natuur in verbinding staat. Ik zou het willen vastleggen de prachtige interactie die er is en mij wil helpen het enkel positieve te ervaren. De stilte wil doen opzoeken, de natuur. Al dit mooie geweld heeft als keerzijde dat ik mijn leven hier niet op de rit krijg ik kan het niet alleen. Het is te intens. Waardoor ik vastloopt terwijl ook daarin ik weer op vele wijze wordt gedragen. Alsof ik mij geen zorgen mag maken maar te beperkt ben en dat niet over kan geven het nooit genoeg is. Ik heb veel opschreven vanuit mijn gevoel wat slechts een fractie is van de totale ervaringen die ik heb. Kan iemand zich hierin herkennen of mij advies geven?

Menno

8
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat een mooi mens ben jij. Twijfel niet aan niets. Helaas doe ik dat vaak wel. Het negatieve van velen is jammer maar zo is het.

Jos
Reactie:
Ik begrijp u. Een stap voor op chaos. De juiste vragen stellen. Geniet van de pieken. Adem in en uit. Koester de juiste mensen. De wereld is niet klaar voor u. Voel je hartslag. Adem in en uit. Verlies jezelf. Laat de schemering je schaduw vinden en omarm die. Adem in en uit. Zoek niet in de duisternis want die is te comfortabel. Laat je gedachten razen tot woorden. Herbeleef de woorden. Adem in en uit. Ik ben ook nog altijd onderweg. Tot de laatste dag. Dit is het maar. Mens zijn.

Bert

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Derde wiel aan de wagen

Hallo, ik ben een 49 jarige vrouw en ben er pas sinds een aantal jaren achter dat ik hooggevoelig ben. Het kan soms een mooie eigenschap zijn, maar ik ervaar ook dat ik er last van heb, ik pik snel negativiteit van andere mensen op, ook het verdriet van mensen.
Het is soms ook vermoeiend. Ik voel mij ook eenzaam, ondanks dat ik mensen om mij heen heb. Ik voel mijzelf onbegrepen. Ik ben ook onzeker door mijn hooggevoeligheid,. Ik heb een vriendin waarmee ik vaak dingen ondernam, ze kent ook een andere vriendin van mij. Nu heb ik ze een aantal keren samen gezien, en dan trek ik mij terug, en neem eigenlijk met beide niet meer zo veel contact op. We wonen alledrie in hetzelfde dorp en ik hoop ze niet samen tegen te komen, want dan kan ik best van slag zijn. Het is niet zozeer jaloezie, maar de onzekerheid dat ik minder gezellig en belangrijk ben. Ik voel mij al snel het derde wiel aan de wagen. Ik bouw dan snel een muur om mij heen. Ik hou wel van vriendschappen, maar ben niet echt een groepsmens, meer 1 op 1 contact. Herkent iemand zich in mijn verhaal?
Groetjes, Belinda

Belinda

8
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jaa! Ook in jouw herken ik mijzelf erg terug! Op dit moment groeien mijn beste vriendin en ik uit elkaar omdat ze wat minder amtwoordde op appjes, we elkaar door corona niet meer live zien (wat ik niet erg vind want ik kan ook leven met goed app contact maar zij blijkbaar niet) en zij zo te zien op social ineens veel intenser omgaat met haar andere vriendinnen. Ik had alleen haar..maar laat haar gaan. Als ik onze berichten teruglees van 6 maanden terug zie je mij hele persoonlijke dingen schrijven en zij alleen maar kort antwoorden. Ik ben nu teleurgesteld in vriendschappen. Zo gaat het nou altijd, ik geef mijn ziel en zaligheid en de ander verdwijnt op den duur toch weer. En dat terwijl ik niks eis, niet eens op bezoek hoef. Of misschien komt het juist daar wel
door.... komt ook bij dat ik mensen aanvoel en alles meteen door heb wat het niet makkelijker maakt.

Rose
Reactie:
Blijf jezelf. Je denkt na. En dat is helemaal goed .

Jos
Reactie:
Ik herken jou verhaal inderdaad.
Toen ik ongeveer 18 jaar was tot ongeveer mijn 25 ste jaar dacht ik dat ik jaloers was op vriendinnen.
Dat is het natuurlijk niet.
Begrijpelijk dat je een derde wiel aan de wagen voelt.
Wat mij heeft geholpen is praten met de twee vriendinnen.
Nodig ze samen uit bij je thuis dat voelt veiliger.
Leg ze je HSP uit en vertel dat je niet jaloers bent erg belangrijk.
Misschien denken zij dat al héél lang en gaan ze daarom wel vaker samen op stap.
Denk er even goed overna.
Schrijf wat punten op voordat ze komen.
Succes.

Yuness
Reactie:
Herkenbaar. ik had daar vooral vroeger veel last van. het angstig. en bang dat ik er niet toe deed. en dat ik altijd de gene was die initatief moest nemen dat laatste heb ik nog. Maar voor internet en gsm's was dat vaak veel eenzamer. Nu weet ze hebben een leven en ik ben niet hun enige vriendin, ik was daarin bezitterig. dat heb ik gelukkig los kunnen laten. Maar nog steeds voel ik mij snel afgewezen als men lang er over doet om te reargeren op een bericht vooral als je weet dat ze het hebben gelezen. dus zet het ook vaak uit. want het geeft alleen onnodige stress en spanning waar ik zonder kan. al is het lastig om af te leren. mediteren en in het moment zijn helpt mij en mijn energie en huis regelmatig spiritueel reinigen met salie.

Anoniempje82
Reactie:
Waar kom je vandaan? Ik heb ook erg behoefte om te ondernemen met mede-HSP'ers, lief lol en leed, met als basis veiligheid en vertrouwen. Ik kom uit Zuid Oost Brabant.
Ik herken helemaal wat je zegt: je al snel het derde wiel aan de wagen voelen, jezelf minder voelen dan de rest qua gezelligheid en belangrijkheid. Dat ik dus kennelijk geen groepsmens ben vind ik soms nog steeds lastig om te accepteren (in mijn werk loop ik daar vooral tegenaan), wil er nog steeds graag bij horen. Dan loop ik er snel tegenaan dat ik me toch niet helemaal veilig en vrij voel.
Het kan me nog steeds onzeker maken, ondanks dat ik de vijftig al gepasseerd ben .1 op 1 contacten gaan mij ook beter af, maar zo'n warm, veilig bad van een groepje hooggevoelige mensen die leuke dingen ondernemen en elkaar begrijpen, waarbij alles goed is, lijkt me zoooo heerlijk!!

Astaire

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ik reageer behoorlijk extreem op allerlei prikkels

Gelukkig heb ik geleerd om om te gaan met mijn klachten. Ik reageer behoorlijk extreem op allerlei prikkels; zowel mensen als geluiden als hectiek. Het schoolplein vond ik vreselijk; al die ouders. Alles komt hard bij me binnen.


Gelukkig heb ik geleerd, via hypnotherapie en visualisaties, om in mijn eigen wereld te kunnen zijn. Zelfs midden op een schoolplein. Het is er nog wel en ik vind het nog steeds een opgave om tussen al die mensen te staan maar het lukt!

 

Ik kan mijn eigen kinderen weer brengen en ophalen. Bovendien heb ik geen oordeel meer over mezelf. Ik ben gewoon zoals ik ben en daar ben ik blij mee.


Anoniem

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Nog goede tips voor mensen die aan het begin staan?

Tof dat er hoop is

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Geleerd hoe ik mijn grenzen kan bewaken

Eindelijk heb ik geleerd hoe ik mijn grenzen beter kan bewaken. Ik ben hooggevoelig en dacht dat ik er mee moest leren leven dat alles zo hard bij me binnenkwam. Ik ben geneigd alles nogal serieus te nemen waardoor anderen me snel in de maling kunnen nemen. Als dat gebeurt, baal ik enorm en heb ik de neiging me terug te trekken.


Door een training in self-boundary awareness heb ik geleerd hoe ik mijn eigen grenzen kan verstevigen en nare ervaringen kan opruimen. Ik ben er nog steeds mee bezig maar wil nu al graag delen dat ik het verschil kan merken met vroeger.

 

Wanneer iemand me in de maling neemt, komt het minder hard binnen en voel ik me iet meer afgaan of kwetsbaar. Ik erken nu meer hoe ik ben en waardeer ook meer hoe ik reageer en in elkaar steek. Daardoor kan ik die grappen en andere zaken veel beter bij de ander laten.


anoniem

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi, waar heb je zo'n cursus.....?


jola
Reactie:

Jola, op deze site kun je ook zoeken naar therapeuten die gespecialiseerd zijn in hooggevoeligheid.


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Zowel mijn kinderen als ik zijn HSP

Ben 62 jr. En doordat mijn zoon vertelde dat hij getest was en een hsp was.

 

Toen ben ik gaan nadenken want ik wsa net zoals hij vlug geraakt,vlug boos ,verdrietig,te veel meeleven en lijden met anderen.En kwam tot de conclusie dat ik dat ook wel eens kon zijn .

 

Op dit moment leef en lijd ik erg mee met mijn dochter die een kinderwens heeft en zelf ook een hsp is .Ik maak me vreselijk veel zorgen of dit allemaal wel goed komt. Daarom ga ik hulp zoeken bij een therapeut, want dit voelt niet prettig.


Anny

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik ben benieuwd of jij je net als ik ziek voel en hartkloppingen krijgt bij elke emotie, leuk of minder leuk.


Annemarie
Reactie:
Zoek geen therapeut in het zweverige circuit maar iemand die met beide benen op de grond staat.
Succes

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Mijn hoogevoeligheid wordt beschouwd als schrik

Ik verkeer in een sociaal isolement omdat ik door anderen overal gelabeld wordt als twijfelachtig, te intens, te gevoelig, te diep, of raar voor mijn hooggevoeligheid. Ik heb daarom een angst voor afwijzing en durf niet de maatschappij in om me te profileren. Mijn hooggevoeligheid wordt beschouwd als schrik. Ik kan niemand vinden die mij begrijpt en in mijn waarde laat of een steun in de rug kan zijn. De eenzaamheid is ondraaglijk. Ook door een helse jeugd weet ik absoluut niet hoe ik richting moet geven aan mijn leven en ben al op behoorlijke leeftijd gekomen dat de depressie alleen maar versterkt. Niemand om mee te praten of even tussenuit te gaan vereist zo een hoge tol. Ik lijdt aan slapeloosheid en heb maar steeds geen geluk met het vinden van lieve begripvolle mensen. Ik heb echt behoefte aan gezelschap door geestverwanten.

anoniem

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar wat je schrijft. Het is een zeer beangstigend gevoel dat niemand je begrijpt...

anoniem
Reactie:
Ach lieve mevrouw, wat begrijp ik U goed.
Ook mijn jeugd was hels en hoewel veel mensen van mij houden, kan ik er moeilijk mee omgaan, wat absoluut niet begrepen wordt en dan overgieten ze mij met steeds meer en dan moet ik afhaken. Zo heb ik pas 3 vriendschappen moeten stoppen. Ik merk dat ik beter functioneer met gematigde affectie en dan de tijd krijg het te verwerken. Maar gek zijn we beslist niet wel onbegrepen en dat geeft zoveel teleurstelling. Voelt U het ook zo?
Ik ben 73 jaar bijna 74 dus ook op leeftijd. Een vriendelijke groet. Laat iets van U horen. Marie-louise.

M-L van der wel
Reactie:
Hspers worden ook nog al eens voor borderliner uitgemaakt jammer genoeg.

Anoniem
Reactie:
Jammer dat u geen zielsverwanten heeft dat kan zeker helpen je voelt je op je gemak bij iemand die dat ook heeft.
Begrijpen zonder woorden noem ik dat voelt heel fijn.
Kunt u op zoek gaan in uw regio naar mensen zoals jij.
Succes met uw zoektocht.
Als u in de buurt van Apeldoorn woont bent u welkom.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Ik heb hsp

Ik heb hsp.
Ik kom net uit een burnout en merk dat als er teveel op mij afkomt (teveel afspraken, teveel dingen om te doen of moeten doen) ik het niet meer trek en negatief ga voelen en woede aanvallen krijg waarbij vaak mijn partner het loodje legt. In relaties is het soms heel moeilijk om de ander te laten begrijpen dat bepaalde dingen teveel zijn.

Anoniem

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Tips voor hsp baan, alleen werken en onderwerg zijn

Ik ben hooggevoelig en ik kan moeilijk met collega's werken. Ik werk het liefste alleen en zonder baas die op mijn vingers kijkt...
Nu ben ik op zoek naar een job waarbij ik alleen kan werken en onderweg kan zijn maar in loondienst. Hebben jullie ideeën?
Ik dacht aan adviseur of vertegenwoordiger maar misschien gaat de druk voor targets groot zijn?
Dank voor de hulp!!!

Santje

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Planten en bloemen! Voor het eerst in mijn leven geen stress meer van mensen, collega's, stemmingen en opmerkingen etc. Planten zijn zo dankbaar als je ze goed opkweekt en verzorgt, stralen geen negativiteit uit, bloemen geuren heerlijk en hebben vaak mooie kleuren. Er zit veel wetenschap achter waardoor je steeds weer nieuwe dingen ontdekt.

Rosa
Reactie:
Hoi Belinda, jou verhaal roept veel herkenning in mij op. Ik ga steeds meer erkennen dat ik een gevoeligheid in mij heb. Mag ik er zijn, ben ik een geliefd mens? Voel mij snel onzeker en angstig. Vooral in groepen, met mensen. Angst voor oordelen, afwijzing...ik merk dat ik mij vaak terugtrek en in de war raak. Ik raak mijzelf kwijt.

Diny

Diny
Reactie:
Hoi iedereen, ik herken dit inderdaad. Zelf doe ik de opleiding onderwijsassistent. Zit nu in mijn examenjaar. Maar met kinderen werken en kinderen verder helpen in de ontwikkeling vind ik te gek! Dus ga vooral iets doen wat je leuk vind en kijk niet teveel naar het werken met mensen hoe ongemakkelijk akward het wel niet kan zijn. Of denken dat je op je bek gaat.

Lisa

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Puzzelstukjes vallen op hun plaats

Hallo allen,
Veel herkenning in de verhalen. Ik vermoed sinds kort dat ik hsp-er ben. Geluiden en aanrakingen komen heftig binnen. Drukke plaatsen met veel mensen ga ik graag uit de weg. Meer vanwege het feit dat ik continu 'aan' sta. Emoties (wanneer ik het toe laat) zijn intens. Ik heb jaren mijzelf afgevlakt qua emotie. Ik denk uit zelfbescherming. Doorgaan, doorgaan, doorgaan en niet in het 'nu ' leven. Ik ben assertief, maar kan hierin ook erg fel zijn en een kort lontje hebben. Dus uit bescherming van mijzelf en anderen kropte ik het liever op. Ik snapte niet waarom ik zo snel moe ben, maar nu lijken de puzzelstukjes op de plaats te vallen. Dank jullie voor jullie openhartigheid.

Deej

5
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Pfffffffff dit is zo herkenbaar.

Ik heb 2 jaar geleden al een klein puzzelstukje over HSP gevonden maar er niet veel mee gedaan als wel een boekje gelezen, daar bleef het wel bij.

Nu ben ik weer (voor de zoveelste keer) overprikkelt en door het lezen op diverse site's en boeken over HSP komen er nu bij mij zoveel puzzelstukjes bij elkaar........... Ik ga nu aan de slag met diverse bronnen en hopelijk geeft mij dat de handvatten in welke vorm dan ook, om de balans en de controle te vinden om hier mee om te gaan...................nooit te oud om te leren, ben nu 63 jaar, maar het voelde als dat iedereen dit heeft, maar ik de enige was die er last van had en dat het bij mij hoorde, soort van het is mijn schuld.

Ik hoop dan ook veel van dit forum te leren en ook ik dank jullie voor de openhartigheid.


Carla
Reactie:
Beste Deej,

Je verhaal is heel erg herkenbaar. Ook ik denk dat ik mijn emoties maar heb leren afvlakken want anders raak ik overspoeld met emoties en dat lijkt niet leefbaar te zijn. Heb jij dit ook meegemaakt toen je in een relatie zat? Ik merk dat ik daar heel veel moeite mee heb namelijk. Het is moeilijk om van iemand te houden en intiem met iemand te zijn wanneer je je gevoelens afvlakt...

Groetjes

Topolina
Reactie:
zo herkenbaar allemaal.

Jammer dat hier geen forum is om direct te kunnen praten.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Het is best zwaar op dit moment

Lieve allemaal,

Ik ben 36 jr en onder andere een hsp. Ik kreeg ooit een boek over dit onderwerp met ( dacht ik toen ) een beetje een zweverige kaft.... aangezien ik totaal niet zweverig ben aangelegd heb ik het in eerste instantie ergens neer gelegd en ben ik er later toch eens in gaan lezen. Wat schrok ik van de herkenning!
Nu in de tijd van Corona heb ik heel veel spanning. Dat komt omdat ik de loop van omstandigheden steeds een stap voor lijk te zijn. Gewoon door de feiten en alles wat er gebeurd op een logisch rijtje te zetten en een beetje vooruit te denken, zie je zo ongeveer situaties aankomen. Ik heb het al op mijn werk meegemaakt. Ik zei weken geleden al dat de situatie uit de hand aan het lopen was, toen werd er nog gereageerd (zoals ik dus vaker te horen krijg) maak je niet zo druk. Het gevolg is nu dat we ongeveer 4 weken later al een deel positief geteste cliënten hebben, waarvan al 1 overleden, en nu ook steeds meer collegae zich ziek moeten melden. Ik ben door mijn zwangerschap 4 weken geleden al niet meer gaan werken omdat ik deze bui al zag hangen. Waar ik het meeste moeite mee heb, is dat de overgrote meerderheid van de mensen deze voelsprieten niet lijken te hebben. Daar kan ik moeilijk mee overweg voor mezelf en stuit dan ook heel vaak op onbegrip en vind geen steun bij mensen. Ik denk dan elke keer weer, dit zat er toch aan te komen? Waarom “zien” jullie dat niet? Ik word dus vaak niet begrepen en neergezet als paniekzaaier, druktemaker, negatief, oh daar heb je haar weer. Het voelt heel eenzaam omdat ik niemand in mijn omgeving heb die deze voelsprieten ook heeft. Dat staat ook in dat boek beschreven, dat de HSP mensen in de minderheid zijn want het overgrote deel van de bevolking heeft “het” niet, en dat stuit op onbegrip waardoor je dus ook niet jouw gevoelens, gedachtes, ongerustheid en dat alles kunt delen. Want zij hebben gewoon die voelsprieten niet.
Het is nu al zo’n eenzame tijd, maar door dit niet begrepen worden-gevoel, word het des te eenzamer. Heb het best zwaar op dit moment. Huil elke dag en weet me geen raad.

Kim

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23 - "Andere" jeugd

'Anders', dat is het enige woord dat ik me opkomt als ik om mijn jeugd terugkijk. Anders dan mijn leden in het gezin, vaak ook anders dan andere mensen om me heen.
Ik heb een jeugd gehad met mensen die van mij hielden, toch voelde ik me niet altijd begrepen. Ik heb met door veel rust in te bouwen mijn leven goed kunnen inrichten.
Het was al eens gezegd tegen mij door een coach, maar ik wilde er toen nog niet aan. Maar toen ik zelf mijn coach-opleiding aan het doen was en de eerste boeken over hooggevoeligheid ging lezen viel alles op zijn plaats.
Het leek alsof ik mijn hele leven in ander perspectief begon te zien. Daarom heb ik een hekel aan de radio aan...daarom ben ik niet graag in grote groepen...daarom ga ik graag vroeg naar bed.
Mijn grootste inzicht was dat ik mezelf hersteltijd mocht gunnen. Dat ik alles wel kon opzoeken (daar lag namelijk ook een grote behoefte), maar dat ik ook mezelf dat moest gunnen om de dag erna niets te doen. Dat goed voor mezelf zorgen heeft veel gegeven.
Daarnaast kwam ik erachter dat ik als kind als overlevingsmechanisme (ik kreeg meer waardering voor mij sterk houden dan mijn kwetsbare kant te laten zien) me af had gesloten voor mijn gevoel als emoties. De laatste jaren heb ik me hier weer voor opengesteld en dat maakt mijn leven veel mooier.
Ik gun iedereen dit en heb zelfs de stap gezet om hier anderen mee te helpen met coaching. Dat had ik een paar jaar geleden niet kunnen bedenken of dromen....

Patricia van T.

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Ik ben 10 en ben extreem gevoelig voor geluiden

Ik weet het nog niet heel lang. Vroeger was ik er niet bewust van, maar ik had wel steeds overal en nergens pijn. Nu wil ik zo graag kinderen ontmoeten die het ook hebben. Ik ben zelf 10. Ik heb al verschillende manieren uitgeprobeerd om in contact te komen met andere kinderen. Ik ben extreem gevoelig voor geluiden

Heleen

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ach schatje toch.
ik herken wat je schrijft ik was ook zo jong als jou toen ik de diagnose kreeg.
wat mij heeft geholpen zijn speciaale oordopjes die filteren de geluiden. dan kan je gewoon lekker buiten spelen je hoort ook nog, maar achter grond geluiden zijn dan veel minder en harde geluiden zijn dan gedempt. ik hoop dat je er wat aan hebt.
veel liefs queeny

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Meer inzicht gekregen in hoe ik ben

Naar aanleiding van een reactie die ik gelezen heb, heb ik weer iets meer inzicht in hoe ik ben. Het is mij duidelijk dat ik hooggevoelig ben, maar ik was aan het twijfelen want ik heb wel last in gezelschap of in een winkel om de geluiden en rumoerigheid. te ondergaan, maar dat gaat wel vrij snel weer over als het voorbij is. Waar ik heel veel last van heb is als ik zie en voel dat kinderen het zwaar hebben, en als ik zie dat ze zich niet begrepen voelen. Dat vind mijn omgeving overdreven en ze begrijpen niet wat ik zie, ik heb geprobeerd om aan te geven wat ik voel en zie met de beste bedoelingen , maar dat is mij zeer kwalijk genomen. Ik probeer ook altijd ellende op tv niet te zien ik word daar beroerd van . Ik zou heel graag met mensen willen praten die begrijpen wat ik voel . Ik woon in Apeldoorn en hoop op een reactie. Gr.

Adrienne

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Fijn om even te delen

Ik weet niet goed waar te beginnen.
De laatste drie jaar waren pittig. Conflicten gehad met een oud vriendin en ze kon de "kritiek" van mij en mijn zusje niet handelen waardoor ze hard in de aanval ging en hele gemene dingen heeft gezegd. Toch heb ik het moeilijk gehad om haar los te laten. Ik mis nog steeds bepaalde dingetjes, maar in het grote geheel is dat gemis wel weg.

Ik zat toen al in therapie om te leren om gaan met bepaalde fobieën. Echter na twee jaar merkte ik steeds meer aversie en dit kwam dus omdat ik steeds meer het gevoel had geen regie meer over mijn leven te hebben. Mijn therapeut had te veel invloed. Ging te veel in me hoofd zitten. Ook merkte ik dat er geen gezonde client therapeut verhouding was. Omdat ze geregeld prive zaken deelde. Het voelde iig totaal niet goed meer en ben mezelf erdoor juist meer door kwijtgeraakt.

Helaas heb ik in de afgelopen twee jaar ook mijn andere vriendachappen moeten verbreken. Gaven te veel stress. Er is nu veel vrijheid maar mis wel de leuke kanten van een vriendschap. Het moet alleen een beetje meer vrijblijvend zijn. Niet te veel verplichtingen en praten over problemen.

Door social media en vriendinnen en mijn therapeut kreeg ik positieve aandacht zodra ik er leuk uitzag. Complimentjes over kleding ect. Onbewust ben ik toen doorgeschoten in het shoppen en steeds leuke kleding willen dragen. Maar dit voelde steeds leger en leger. Heb laatst een hoop kleding weggemieterd en probeer mezelf weer terug te vinden naar wie ik was vóór al dat kleding gebeuren. Maar vind dit nog best lastig. Social media heb ik begin dit jaar stop gezet en voelt veel beter nu.

Ik worstel dus wel heel erg met een stukje onrust in mezelf. Dit komt zowel door externe veranderingen die elkaar te snel hebben opgevold. Als een intern probleem van te weinig zelfvertrouwen. Wat zeker door bepaalde gebeurtenissen nog meer is geknakt. Ik heb wel deelgenomen aan een assertiviteitscursus. Maar dit was in groep met mensen die ook zo hun problemen hadden. Dit steeds aanhoren kon ik op dat moment niet meer handelen en ben ermee gestopt. Ik denk dat het assertieve wanneer het echt moet er wel in zit, maar vooral mijn zelfbeeld is waar ik opnieuw mee worstel.

Heb ook chronische eczeem ontwikkeld en dit vind ik wel heel vervelend en zie dit ook als een extra motivatie om mezelf meer rust en ontspanning te gunnen. Maar door mijn faalangst, zelfbeeld en perfectionisme is dit een dagelijkse uitdaging.

Ik heb ook geen behoefte aan medelijden daardoor heb ik ook oa die vriendschappen verbroken. Te veel focus op problemen, kreeg geen lucht meer van. Maar het voelt wel fijn om alles of bijna alles er ff uit te knallen.
Ik kan goed praten met me familie maar hun hebben ook zo hun dingen en voelt ook weleens fijn om zo anoniem tegen onbekende te delen.

Anoniem

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit helemaal! Kennelijk wekt mijn uiterlijk (zie er goed uit, en draag leuke vrouwelijke kleren) de indruk dat alles mij maar komt aanwaaien en ik me heel makkelijk sociaal beweeg / wel een groepsdier zal zijn.
Als mensen dan merken dat ik niet het typje ben van het hoogste woord of de meeste lachers op de hand maar bescheiden, rustig en gevoelig/onzeker, dan lukt het (me) haast niet om te verbinden, cq dan ebt de echte interesse van de ander weg. Terwijl ik buiten de HSP-makke, gewoon een lief en lollig mens ben. Maar ik ervaar dat we in onze tijd niet echt dieper willen kijken of een beetje moeite voor elkaar willen doen. Dat is verdrietig voor de minder extraverten en gevoeligen zoals wij.
Ik heb ook afstand genomen van een aantal vriendinnen die altijd alleen maar kwamen halen (of hun heavy shit kwamen parkeren) en nooit eens iets brengen.. zoals een echt oortje voor mij (zonder dat het dan uren en uren over lastige dingen hoeft te gaan...daar heb ik dan ook weer geen trek in, om te zwelgen in medelijden over en weer - of dat de ander het dan weer overneemt of naar zich toe trekt) of gewoon leuke en gezellige dingen ondernemen!
Meermaals aangekaart maar het zat er niet in.. het slurpte energie en leverde mij niets op. Ben ook wel een gever, maar graag meer in balans. Ik wil niet altijd maar andermans therapeut zijn omdat ik zo emphatisch ben en goed luisteren kan.
Kamp ook van baby af aan met eczeem, maar is nu de laatste jaren stukken rustiger.


Astaire

Jouw reactie:



Verhaal 27 - veel mensen zien mij als 'de gek'

De combinatie van HSP en HB met veel emotioneel begrip over jezelf is erg vermoeiend. Veel mensen zien mij als 'de gek' en soms, zoals nu, is alles veel te veel gevraagd (mentale instorting van de ziel) en kan ik er helemaal niets bij hebben.

Ik weet echt niet hoe ik dit moet aanpakken, het openbaar vervoer vermoeit me zo erg (meer dan mijn studie zelf) ..... pffff heb er nu serieuze fysieke klachten van.....
ik weet het nietmeer

Michelle

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Bang raar te zijn

Ik kan /durf me soms niet te uiten...
Bang raar te zijn // of anders te zijn.... Mensen trekken aan me .. bang nee te willen zeggen (tegen sommige dan. ) Ik eet niet of minder als ik stress heb of iets.... Ik moet het heel rustig aan doen... Ik weet precies wat ik wil en wat ik nodig heb ... Maar het is zo naar!!!

Macy

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ken het helemaal

Loes

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Elke dag toch weer dat zenuwachtige rotgevoel

Hebben jullie dat ook? Ik doe mijn werk al jaren lang en weet eigenlijk precies wat ik moet doen, maar elke werkdag heb ik toch weer dat zenuwachtige rotgevoel of ik het vandaag wel weer allemaal goed gedaan krijg. Ik wou dat ik me daar eens geen zorgen meer over maakte, bah. Zeker nu net na mijn vakantie is het heel heftig, alsof ik opeens niet meer zou kunnen wat ik altijd al deed.

Danielle

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het zo goed!!

Rose
Reactie:
Dit herken ik heel erg. Het lijkt wel een examen die ik elke dag moet afleggen. Vooral in een tijd dat ik moeite had met een collega en leidinggevende deed ik elke keer een schietgebedje voor ik naar mijn werk ging. Gelukkig zijn deze er niet meer en gaat het stukken beter maar de angst iets verkeerd te doen of iets niet te kunnen blijft terwijl ik vaak naar huis ga met het gevoel van zie je wel het ging heel erg goed.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 30 - hoogsensitieve mannen

Op aanraden van mijn psychologe een boek gelezen over hoogsensitieve mannen.
Wow, eindelijk weet ik wie ik ben en dat ik zeker hier niet alleen in ben.
Er is nog werk aan de winkel maar wat een opluchting.

Eric

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Hoort dit ook bij HSP?

Ik ben er net een paar weken achter dat ik hsp ben. Ik merk dat ik het zo ontzettend moeilijk vind om het te delen met mijn omgeving. Ook weet ik van mezelf dat ik uit het niets ineens heftig kan reageren op vooral mijn vriend. Weet iemand of dit er ook bij hoort?

Ik moet wel eerlijk toegeven dat het een hele opluchting is dat ik weet wat het is en waar mijn gevoel en mijn down momenten vandaan komen. Het geeft mij oprecht meer rust.

Desiree

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Desiree, ik herken die heftige reacties naar mijn vriend toe ook heel erg. Dan is er voor mij soms iets niet duidelijk (gecommuniceerd) of hij is alsmaar door aan 't gaan met werk, taken, klussen, plannen, lijstjes afstrepen etc. Mijn vriend is nl. heel praktisch en rationeel ingesteld, never enough. Het feit dat we soms zo heftig op onze partners of naasten reageren is niet zo gek, zij zijn namelijk de mensen waarbij jij je het veiligst voelt. Dus ook in het uiten van je gevoelens.

N

Jouw reactie:



Verhaal 32 - Ik kan geen aansluiting vinden bij mensen

Hoi ik ben een vrouw van 37 jaar oud ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen met vertellen maar ik heb me altijd anders gevoelt dan andere ik heb geprobeerd om in me school jaren ergens bij te horen maar ik voelde me buiten gesloten want ik werd gepest vroeger al op school en nu weleens nog steeds ik heb zelfs een IQ test laten doen omdat ik merkte er klopt iets niet maar heb verder zelf onderzoek gedaan en ben er achter gekomen dat ik een HSP.er ben en dat ik een oude ziel heb ik heb van allebei erg veel last omdat ik geen aansluiting
bij mensen kan vinden bij mensen die het zelfde hebben zoals ik ....ja...ik kan goed met mij man praten maar hij heeft ook zo zijn eigen dingen aan zijn hoofd ....en ik wil meer mensen ontmoeten die het zelfde hebben ik ben heel erg gevoelig en kan ook gevoelens van andere overnemen dus zo ook negativiteit en andere gevoelens erg vervelend vind ik dat dit leven voelt soms zo eenzaam ondanks dat ik een gelukkige liefdesrelatie heb voel ik me zelf eenzaam en alleen ik wil me meer begrepen voelen misschien dat ik dan wat positiever in het leven kan gaan staan

Anoniem

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
op facebook zijn er best wel wat groepen waar je hsp, kan delen en uitwisselen en elkaar tips en trucs kan geven.
En soms is coache en of therapeut erg fijn om te hebben. ik heb dat zelf ook en ik kan daar kwijt wat ik niet bij mn familie, vrienden, vriend, etc kwijt kan. dat lucht al enorm op en vindt gelijkgestemden.

Anoniempje82
Reactie:
Dankjewel voor je reactie op mijn bericht bedankt voor je advies ik ga het verder uitzoeken

Anoniem
Reactie:
En ik ga ook opzoek naar een therapeut

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Ik zit in een rollercoaster

hoi lieve mensen
ik zit in een rollercoaster... ben 24 jaar.... heb echt extreeeeem geleefd!!! holy shit! tot mijn 21e.. toen had ik al 2 jaar een depressie en. burnout maar ik ging maar door. ik kwam van topsport Amerika terug naar Nederland en wilde alles vergeten.. maar ging onbewust zo hard door in oude patronen. tot ik nu 24 jaar zelfs in de zomer... .(normaal alleen in de winter heel erg depressief) helemaal OP ben. ik ben opgebrand. fysiek en emotioneel... ik moet heel veel verwerken, maar kan ook weinig slapen. ben terug bij mijn ouders thuis.. waar alles begonnen is.... alle emotionele pijn... extra geïrriteerd dus. ik kijk nog te vaak om me heen bij andere mensen en baal er dan van waar ik nu "ben", en denk dan vaak aan het verleden en denk dan waarom ben ik er niet eerder achter gekomen. ik heb weinig vrienden nu ook omdat ze mijn "karma ontmoetingen" waren en ook omdat ik nu zo op ben dat reizen naar Amsterdam te veel voor mij is... (zit nu in het oosten van het land) het voelt goed om dit te delen met jullie. ik vroeg me af: als er iemand is hier in deze groep die een beetje hetzelfde pad heeft belopen als ik (of niet) met mij een penvriendin wilt zijn of af en toe met mij wil sparren? ik dacht ik kan het altijd proberen. er gebeurt zo veel bij mij ik merk dat ik soms behoefte heb aan alleen een luisterend oor en andersom, gewoon praten met iemand die hetzelfde meemaakt. heel veel liefs aurelia

aurelia

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Aurelia ik wens je veel sterkte bij het ombuigen van patronen. Loodzware taak. Maar haalbaar al dan niet naar eigen tevredenheid. Ik ben 39 en herken mij in je verhaal. Delen van je verhaal zijn mij ook overkomen. Best gek dat het leven je vaak overkomt.

Jessica

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Geschreven spinsels. Razernij en voorbij.

Geschreven spinsels. Razernij en voorbij.

Amper licht volstaat.

Gevangen in het leven
Berekend noch toeval

Een dief in de nacht heeft mijn dromen gestolen en me van mijn slaap ontnomen.
Op de tast dwaal ik. In het duister word ik niet achtervolgd. Dat schimmenspel word mij gespaard. Wat levensloos lijkt blijkt een verademing te zijn.

Ik wil vervellen uit mijn vel het uit zich kokhalzend maar ik zit vast
het verleden heeft in mijn vel gesneden onderhuids
op basis van rede heb ik gesparteld.

Walgelijk ongespogen gal. Uit. Uitgewurgd. Doorheen en vooral temidden. Gescheten en gespogen. Volg de kronkel. Verwerp het leven. Of dat van een ander. Controle.


Ik ben alles wat amper overblijft.
Controle voorbij
enkel ademhalen
sleur erdoor en voor wat
een stap voor op chaos
de laatste profeet.


Doorheen slijk en stront tot mensenleven hervormdt. Nietige pulp of brij zo zielig in zijn hoeveelheid
Tot eeuwig leven verleidt.
Met als prijs het hierNUmaals.

Bert

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Een stap voor op chaos

Ik begrijp u. Een stap voor op chaos. De juiste vragen stellen. Geniet van de pieken. Adem in en uit. Koester de juiste mensen. De wereld is niet klaar voor u. Voel je hartslag. Adem in en uit. Verlies jezelf. Laat de schemering je schaduw vinden en omarm die. Adem in en uit. Zoek niet in de duisternis want die is te comfortabel. Laat je gedachten razen tot woorden. Herbeleef de woorden. Adem in en uit. Ik ben ook nog altijd onderweg. Tot de laatste dag. Dit is het maar. Mens zijn.

Bert

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - Moe! Moe! Moe!

Moe! Moe! Moe!

Dag in dag uit!
Stress op t werk. Altijd mijn probleem. Ik word betiteld als negatief en durf de mensheid niet eens meer aan te spreken, want dan krijg ik weer commentaar. Eerlijk zijn tegen mensen als je al ziet aan de foto van iemand dat t niet ok is. Lezen van brieven en teksten zet mijn systeem al in gang. Moe word ik ervan.

Nu ben ik bezig met mezelf. Zonder succes! Bij de ene werkgever ontslagen. Bij de volgende gaat t alweer mis. Jawel Ik heb het weer voor elkaar gekregen de sfeer en irritatie binnen het team op de tafel te krijgen. Wel ten koste van mezelf, maar... t is gebeurd. Compleet front tegen me. Conclusie ik heb nog iets als zelfrespect en zelfwaardering. Nu ben ik verder aan het kijken. Ik werk als leerkracht en kan kinderen haarfijn aanvoelen... duh!

Welke banen hebben jullie? Zou graag supermarktmanager willen worden of misschien wel iets met hr.

Ik weet alleen niet of dit iets voor me is. Ben nog dringen aan mezelf aan t werken, maar wat een klus.... fijne avond allemaal!

Hopend op reacties!

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Misschien is dit al jaren geleden geschreven, zie geen datum maar; wouw wat herkenbaar. Ik weet niet hoe oud je bent maar zo te lezen iets jonger dan mijn 58 jaren. Ik heb 30 jaar met dezelfde problemen gewerkt als jij. Solliciteren was nooit een probleem maar eenmaal op de werkvloer...Ik was altijd de zwakke schakel. Lastig communiceren met mij. Gevolg; 3 keer ontslag na vaste aanstellingen en meerdere overplaatsingen. Ik heb in de zorg en welzijn sector gewerkt. Een sociaal beroep. Kinderen voelde ik ook heel goed aan, maar samenwerken was een drama. Maar met een managerfunctie maak je het jezelf volgens mij ook erg lastig. Als ik het over kon doen zou ik werk zoeken waarbij je niet teveel hoeft samen te werken.
Succes en sterkte!


santosha

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Corona ervaringen van een HSPer

In deze corona tijd voelt het voor mij als HSPer erg tegenstrijdig. Aan de ene kant leef ik erg mee met het leed van de mensen. En voel ik hun fustraties vooral als ik even boodschappen doe kom ik geregelt overspoeld door emoties de winkel weer uit omdat ik alles van de mensen binnen krijg. Vaak moet ik dan erna bij komen. En aan de andere kant voelt het fijn dat je minder verplichtingen hebt zoals bijeenkomsten, kerstborrels, verjaardagen, vergaderingen en ook ben ik minder op mijn werk. Momenteel zit ik net als vele binnen maar geniet van mijn eigen bubbel. Muziekje aan, lekker koken rond studderen in huis. Zo heb ik veel meer rust qua geluid om mij heen en merk dat ik van nature een heel vrolijk mens ben. Terwijl voorheen mijn emoties alle kanten op vliegen. Dit door alle prikkels van vele mensen om mij heen. Ik kijk er zo van op hoe anders ik mij kan voelen.

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Aan t begin vd corona.vond ik t wel rustig.geen druk!
Nu lijk ik wel overprikkeld door veel zoom- vergadering en contacten..
Er word veel geapt en videogebeld.
Doe t ook zelf natuurlijk..maar zit veel meer in mijn ' hoofd'
Ook is er veel leed.( in mijn omgeving)
En ook dat kan ik moeilijk loslaten.intens moe word ik ervan.
Zit in een neerwaars spiraal..
Geniet niet meer zo.terweil ik dat normaal zo goed kan..
Hoe vind ik mezelf weer terug?

Ilona

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Hoogsensitief en relaties

Hoogsensitief en relaties; ik heb erg veel moeite met relaties in combinatie met mijn hooggevoeligheid. Ik let op elk woord die mijn partner zegt, de toon ervan, gezichtsuitdrukkingen, lichaamsbeweging..alles ben ik aan het overanalyseren. Ik ben perfectionistisch en heb controledrang, wat een relatie hebben erg moeilijk maakt. Het is constant een gevecht met mezelf en ik ervaar meer stress dan dat ik ervan geniet. Ik kan zo van streek raken door de kleinste dingen, ik ervaar dan zulke heftige emoties, terwijl een ander niet snapt waar ik me druk om maak en zegt dat ik het los moet laten. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en put mezelf uit, bijna dagelijks. Hierdoor ervaar ik ook lichamelijke klachten als hoofdpijn, hartkloppingen, opgejaagd gevoel en neerslachtigheid. Soms sta ik op het punt om de relatie te verbreken omdat ik mijn gevoelens niet meer aankan, terwijl mijn partner niks verkeerds doet. Herkent iemand dit ook en heeft iemand tips om hiermee om te gaan?

Anoniem

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken dit helemaal! Mijn man is pas met pensioen en de hele dag om mij heen en ik word gek!!!

Linda
Reactie:
Ja ik herken dit ook je ervaart dan zulke heftige gevoelens waar een ander ze ach joh doe normaal ik ervaar ook van die heftige gevoelens en dan voel ik me soms niet begrepen ik wil ke relatie ook soms verbreken omdat uet me te veel word...heb ik ook een paar keer uit frustratie ebln boosheid geroepen....en toen zei hij jammer dat ik je niet gelukkig kan maken. Maar we hebben het toen uitgesproken en h ik j is een hele lieve man ....hij is ook heel erg lief voor me dus mijn alles dus ik kan de relatie niet verbreken want ik hou heel erg veel van hem en u zult dat ook hebben en weetje wat het voordeel is mijn man heeft alpinisme en die zegt vaak als ik ergens last van heb laat het los....mijn man denk heelsimpel en dat heeft een goede werking op mij dan pieker ik en dan denk ik niet te veel over de dingen na ik weet niet hoeveel koffie u drinkt maar minderen naar 3 man per dag bijvoirbeeld probeer te bedenken dat als u man iets zegt dat bij u hard binnen komt het niet zijn jesldeoeling is.....ik ben ook perfesonistisch maar niemand is perfect ik ook niet waarschijnlijk denk je te veel kna over elk klein dingetje en dat maakt dat je uitgeput raakt ik weet dat het moeilijk is maar soms moet ie dingen ook op zijn beloop laten alles komt uit eindelijk goed neem heel veel rust

Anoniem
Reactie:
Heel herkenbaar..Ik hou de hele dag rekening met mijn partner..Scan steeds hoe hij in zijn vel zit. Vervolgens weer last van zijn emoties..Wat weer wat met mijn humeur doet..Wil echt graag leren om meer te filteren..Maar ook in vriendschappen ben ik meer met de ander bezig dan mezelf..Vroeger in mijn thuissituatie was dit ook, vanwege mijn moeder die last had van depressies, stemmingswisselingen en veel op bed lag..Denk dat het daar is versterkt. Er zijn een hoop goede boeken die je misschien kunnen helpen. Ik zelf kan ze ook zeker gebruiken! 😉

Loes

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Hebben jullie ervaringen met LTO3?

Hebben jullie ervaringen met LTO3, hoe jezelf of je partner er op reargeert? Heb gelezen dat mensen met onder andere autisme, add, adhd, HSP, depressie etc, veel baat bij hebben bij dit supplement, beter dan bij Ritalin oid en of de andere farmaceutische medicatie ?

Ik heb/ben hsp'r maar door mijn traumatische achtergrond heb ik me als kind leren voelen en emoties en gevoelens onder woorden kunnen brengen. Daarnaast deed ik er letterlijk niet toe, mijn mening etc. en hierdoor was ik enorm naar de buiten gefocust en pikte ik alles op. ik pak nog steeds heel veel op maar weet steeds beter wat van mij is. helaas heb ik wel stemmingswisselingen en slaap ik slecht, en neig ik naar depressieve buien. omdat ik het niet kan uitten en het nooit mocht zijn. ik hoop dat lto3 ook mij kan helpen de systemen die zo vast geroest zijn in mijn lichaam helpen los te laten en gezonde manieren/systemen te integreren.

Anomiepje82

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Het gevoel niet begrepen te worden is echt niet fijn

Ik weet sinds een jaar dat ik hoogsensitief ben.Vroeger op school werd ik ook gepest.Ik heb ook altijd het gevoel gehad dat ik anders was.Het gevoel niet begrepen te worden is echt niet fijn.Doordat ik mij slecht voelde omdat ik ook veel angsten heb ben ik in therapie gegaan,zo ben ik erachter gekomen dat ik hoogsensitief ben.Voel mij ook vaak heel verdrietig.

Anoniem81

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Hele dag het gevoel dat niemand me mag

Een week weg met 3 gezinnen. En ik merk dat ik weer zo gevoelig ben.
Alles komt binnen, als een vriend wat zegt over mijn kat die niet door ons kattenluik kan omdat zijn chip niet goed werkt en wij terug naar huis gaan. Snapt ie daar niks van en vind hij dat we het gewoon moeten laten. Dan word ik zo boos en moet ik huilen. Omdat hij de liefde van mij voor dieren niet snapt.
Mijn vriend zegt laat het toch niet binnen komen.maar ja dat doet het wel. Ik ben zo'n oprecht mens, altijd echt geïnteresseerd in mensen. Maar ik heb al van kind af aan het gevoel dat ik mezelf niet kan zijn...ik ben heftig dat weet ik, maar heb een goed hart . Heb altijd het gevoel dat ik iemand moet zijn die ik niet ben. Ben ook altijd op zoek naar mensen die mij snappen. Ik MAG niet gevoelig zijn in deze wereld.
Ik heb ook vreselijk last van angsten, omdat ik zoveel nadenk, het gaat maar door.. om gek van te worden.
Iedereen is tegen me, niemand mag me dat gevoel de hele dag.
Ik hoop dat ik iemand vind dit dat ook heeft.
Ik woon vlakbij Alkmaar ben 41 .

Linda

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 42 - hooggevoeligheid is bevestigd

Ik ben hooggevoelig ik dacht het al langer en nu is het bevestigd. Ik schrijf het van me af . Daarom heeft mijn ex mij eruit gegooid omdat ik volgens hem een gekke moeder een debiel en gestoord zou zijn die hij zijn kinderen niet gunde dus daarom verbande hij mij en ontnam hij mijn 4 kinderen die ik nooit meer zie. Daarom heb ik mijn verhaal tot een boek gevormd want het verdriet is inmens groot elke minuut elke seconde elk uur van elke dag . Het is een gave die ik van mijn ouders heb soms lastig maar soms handig want weet veel dingen van te voren

Mw van sterkenburg

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 43 - hsp, maar ga wel graag naar evenementen

Ik ben hsp, dat is bevestigd door een psygoloog.

Maar in tegenstelling tot de meeste hsp'ers ga ik wel graag naar evenementen enzo... ookal vermoei ik mij daar echt helemaal in, blijf ik toch sociaal doen uit angst iets te missen. Ik blijf dan s'avonds nog super lang wakker om op te laden.

Heeft iemand dit probleem ook?

Ella

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja, Ik heb dit ook! Ik hou van uitgaan en ‘socializen’’ met mensen. Ik moet er inderdaad ook van opladen en raak er erg vermoeid van. Ik heb niet meer de angst iets te missen op sociaal gebied. Dit heb ik een paar jaar geleden wel erg veel gehad. Ik blijf ‘s avonds ook lang wakker. Waarschijnlijk doordat ik de hele dag op school ben en met school bezig ben geweest. Ik heb, net zoals jij, ‘me-time’ nodig om me op te laden.

Lara (17 jaar)
Reactie:
heel herkenbaar!

fleur

Jouw reactie:



Verhaal 44 - ADHD diagnose, maar denk ook hsp

In 2013 diagnose adhd... Ben er nog niet zo lang achter dat ik "ook" hsp kan hebben. Het wordt door de standaard psychologen en psychiaters niet erkend of herkend. Ik weet dat er onderzoek naar gedaan wordt maar het is nog niet opgenomen in de dsm {hun handboek}. Ondertussen lopen er zoveel mensen mee en het komen er ook steeds meer bij. Bij de standaard therapie wordt gezegd dat ik de duidelijke symptomen van de adhd heb en dat ze die willen behandelen. Maar door het vele lezen en erover te spreken met mensen kom je er ook steeds meer achter dat je hooggevoelig bent voor veel verschillende dingen en dat het je dagelijks leven zo belemmerd dat je je er zwaar op moet aanpassen om nog een beetje overeind te kunnen staan. Wordt het dan ook niet tijd om eens een keer aan jezelf te denken, op te staan en te doen wat je op dat moment nodig heb. Dit prent ik mezelf steeds in als ik last begint te krijgen van bijvoorbeeld harde geluiden of te veel mensen om me heen.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 45 - Ik was als kind extreem verlegen en heel stil

Ik was als kind extreem verlegen en heel stil. Ik was een angstig kind. Toen wist ik nog niet dat ik de energien van anderen aanvoelde die me angstig maakten. Nu ben ik 43 getrouwd en heb 4 kinderen. Ik merk dat het steeds erger wordt. Ik heb vaak migraine, de kinderen zijn veel thuis door de corona en heb dus weinig rust. Ik krijg ook maagklachten vd stress. Ik voel iedereen haarfijn aan dat ik soms niet weet of dat mijn gevoel is of vd ander. Heeft iemand tips om me beter te beschermen.

Anna

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Groot vermoeden dat ik een HSPer ben

Ik ben Lisa, 24 jaar en ik heb ook een groot vermoeden dat ik een HSP'er ben. Alles wat ik moet ondernemen, of gewoon alleen al thuis zitten geeft stress en zelfs geluiden van borden die tegen mekaar klinken, zorgen voor pijn in mijn oren. Als ik op drukke plaatsen ben, krijg ik het al benauwd. Letterlijk alles is stress. Ik voel me nooit relaxed en dat gevoel heb ik al heel mijn hele leven. Ik heb wel op 5 jarige leeftijd zware brandwonden opgelopen, en heb redelijk lang in het ziekenhuis gelegen. Misschien kan dit ook een uitlokkende factor zijn geweest, maar ik geloof erin dat ik dit ook van nature ben. Daarnaast heb ik ook al wat fysieke onderzoeken laten doen omdat ik me fysiek nooit goed voel (last van misselijkheid, kortademig, snel duizelig,...) , maar er is tot nu toe niet veel uitgekomen. Vervolgens heb ik ook wat psychologische begeleiding waar ik ademhalingstechnieken krijg aangeleerd om beter met stressvolle situaties om te gaan. Hebben jullie hier ook last van? en hebben jullie tips hoe ik er best mee omga?

Ik hoor het graag.

Groetjes Lisa

Lisa

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Hoe kan ik mijn emoties onder controle houden?

Ik pik snel iets negatiefs op een als ik dan al overprikkeld ben een er komt nog iets bij dan barst de bom.
Ik pik alles op, kan niet stoppen en voel alleen maar negativiteit.
Hoe kan ik rust bewaren, time out nemen zonder door te draaien?

Hoop dat jullie dit herkennen......

Lonneke

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Goed aarden en schild om jezelf visualiseren. brokje zeezout bij je dragen. wat ook helpt is salie. bij je dragen of opdoen.
en tellen en focus op je ademhalingen en tegen je zelf zeggen dat je los laat wat niet van jou is..

suc6!

Anoniempje82

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Ik neem emoties van anderen over

Hallo allen,

38 jaar, sinds een jaar pas weet ik dat ik hoogsensitief ben. Ik neem emoties van anderen over, ben snel overprikkeld door geuiden om mij heen en moet mijn stilte tijden en drukte goed in balans houden. Ik loop tegen eea aan en zou graag tips ontvangen.....
Bij te lange radiostilte voel ik mij afgewezen of ga ik aan mezelf twijfelen. Bij teveel druk om te presteren ervaar ik stress, en bij 'verkeerde' mensen in de buurt word ik snel gespannen. Gelukkig werkt dit ook de andere kant op,maar als ik een goede vibe voel wil ik die graag vasthouden helaas lukt dit niet vaak ik sport graag en kan daar redelijk goed mijn ei in kwijt, maar mijn man resoneert echt op een heel andere frequentie....iemand die dit herkenbaar vindt? Tips?


Patries

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken mezelf erg in jouw verhaal. Blij dat meer mensen zo zijn. Al voelt het meestal alsof je de enige bent. Ik ben nu 39 en ben nog opzoek naar een modus waarin ik dit accepteer van mezelf.

Jessica

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Jaloers door laag zelfbeeld als hsp-er

Hsp-er zijn is meestal mooi. Je ervaart de dingen intenser. Maar wat ik erg vervelend vind is dat ik zo jaloers kan zijn. Ik heb gelezen dat het juist te maken heeft met HSP, gebrek aan zelfvertrouwen en jezelf niet goed genoeg vinden. Ik weet niet zo goed hoe ik er mee om moet gaan of hoe.ik er van af kan komen. Maakt me verdrietig.. kan niet bedenken waardoor ik dit lage zelfbeeld heb. Fijne jeugd gehad. Help ...

Diana

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Voel me niet serieus genomen

Ik zit sinds een paar dagen in een groep voor hsp ers
Op Facebook maar voel me niet serieus genomen en dat doet me veel pijn ik vind maar heen aansluiting en voel me hier door heel alleen en niet begrepen is dit herken lbaar bij iemand?

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben niet bij zo een groep aangesloten,maar voel in het gewone dagelijkse leven ook helemaal niet begrepen,dit maakt mij ook heel verdrietig.Wie zelf zo niet is kan maar moeilijk begrijpen hoe wij ons soms voelen

Anoniem 81

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Heb net ontdekt dat ik hooggevoelig ben

Hallo
Ben 67 jaar en heb net ontdekt dat ik hooggevoelig ben. Alles valt op zijn plek. Was altijd wel een gevoelig punt maar door werk en druk leven beheersbaar. Nu pensioen en corona kwam het zo heftig binnen dat ik wel op onderzoek moest gaan. Dat is stap 1.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Alles valt nu op zijn plek

Hallo
Ben 67 jaar en heb net ontdekt dat ik hooggevoelig ben. Alles valt op zijn plek. Was altijd wel een gevoelig punt maar door werk en druk leven beheersbaar. Nu pensioen en corona kwam het zo heftig binnen dat ik wel op onderzoek moest gaan. Dat is stap 1.

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Linda, ik zou graag met je willen contacten. Maar ik houd er niet van mijn gegeven voor iedereen beschikbaar te maken. Heb jij een idee?

Jessica

Jouw reactie:



Verhaal 53

Beste kim ik kan heel goed met je meevoelen je zal met andere dingen in je leven, vaak een stap voor zijn ben een man van 72 jaar en weet sinds twee jaar dat ik een hsper ben eigenlijk weet ik het mijn hele leven al ik was altijd anders dat werd me vaak verteld kreeg het van mijn huisarts te horen had geen idee wat dat inhield maar kreeg ook te horen dat ik P.T.S.S. had ben gelijk naar een psygoloog heeft me geweldig geholpen en sta op dit moment geweldig in het leven de zon schijnt me elke dag toe ja ,ik wil best anders zijn maar ,praat er wel over met iedereen om me heen

bob

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 54

Het is lastig mij soms uit te drukken, dat komt door mijn HPS of dyslexie?, volgens de psycholoog is dit misschien een beter manier om te vertellen.
nadeel van empathisch zijn is dat ik me dat (tijdelijk ) erg aantrek, raakt mijn diepste gevoel van binnen. Voordeel is dat ik dan wel heel veel meer verbanden kan leggen of opvangen wat mensen zeggen of juist niet zeggen. Door verraad en onmacht bijvoorbeeld. Zonder emotionele uitlaatklep word ik onrustig en slapeloos, beste werkt voor mij sporten en van mij afschrijven. Kanaliseren van je emoties is dan beter te doen.

Ik realiseer mij nu pas wat er bij mij thuis vroeger afspeelde, een visionaire/HSP/narcist? vader en /of een moeder die is opgevoed door een sarcastische moeder ligt meestal ten grondslag aan een trauma, maar HSP zit ook al in je genen, visionair, ziener, een sprinkhaan met langere voelsprieten.

Martijn

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 55

Hoi ik zou graag willen vragen of iemand ervaring of een goed adres heeft voor iemand met hooggevoeligheid en burn-out? Dank bij voorbaat

Leon 78

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten