Hooggevoeligheid ervaringen

Ik herken het
Mijn partner is daarom weg met een ander en liet mij achter omdat hij me niet begreep en zo sta ik alleen want niemand begrijpt waar ik mij kamp

Wat jammer om te horen loes. Mijn man gaat er juist heel goed mee om. Geeft mij alle ruimte. Hebben samen gekeken hoe we er mee om kunnen gaan. Aan het begin begreep hij het namelijk niet maar hij is zich erin gaan verdiepen.

Jammer van je vriendin anoniem, ik heb gelukkig vrienden die mij daar alle ruimte ingeven. Begrijpen niet altijd alles maar nemen mij zoals ik ben. Weet in ieder geval dat het niet aan jou ligt als ze echt jou vriendin was had ze de moeite voor je genomen en begrip voor je gehad. Jammer dat mensen vaak alleen aan zichzelf denken. Wereld lijkt sowieso steeds egoitischer te worden. Voor ons als gevoelige moeilijk te vaten. Maar weet je staat niet alleen al voelt het soms wel zo. Wees trots op wie je bent want wij HSP zijn miss "overgevoelig" en " prikkelbaar" maar wij kijken echt naar mensen hoe ze zijn en geven mensen ruimte in wie ze zijn en dat kan je van een hoop niet zeggen.

Veel liefs

Ik herken dat wel. Alles wat nieuw voor mij is raak ik erg geprikkelt van. Probleem ook dat ik alles perfect wil doen. Ik leg enorm druk op mezelf en wil graag presteren. Aan het begin wil het allemaal niet maar ik krijg gelukkig altijd alle ruimte om daarin te groeien. Als ik eenmaal alles weet groei ik juist en ben ik vaak beter dan anderen erin. Wat wel een probleem blijft als ik te overprikkelt ben niet alles gaat zoals ik wil. Mijn geluk blijft dat mijn werkgever daar niet moeilijk over doet maar dat maakt het in mijn hoofd niet beter van. In de jaren ben ik wel gegroeid om daar steeds beter mee om te gaan en te accepteren dat ik eenmaal zo werk. Ondanks dat blijft het frustrerend omdat ik weet dat ik beter kan dan ik soms laat zien.
Enige dat ik tegen mezelf en anderen kan zeggen dat we niet zo streng voor onszelf moeten zijn.

Veel liefs Jo

Wat erg om je verhaal te lezen vooral het laatste deel. Alles wat ik lees zijn eigenlijk “maar” gedachtes. Omarm jezelf. Zoek hulp voor meer zelfliefde te creeren en je kracht weer terug te vinden.

Hoi Mandy,
Ik kom pas net hier kijken, maar het klinkt alsof je inderdaad wel overgevoelig bent voor sensaties. Dat is een mooie gave dus ik zou het niet meteen als een lastig probleem afschuiven.
Ik ben alleen maar een ervaringsdeskundige en ben gewoon nieuwsgierig naar hoe dat zo voor jou werkt?
Dus ik hoop dat je meer gaat delen.

Vind het heel erg om lezen over hoe jij je voelt. Allereerst je bent geen watje. Iedereen is op zijn manier Uniek. Toen ik net ontdekte dat ik een hsp'er ben (4 jaar geleden) ging er een wereld voor mij open. Alle puzzelstukjes van de afgelopen 33 jaar vielen op zijn plek. Ik ben niet gek maar ik ben anders en zeker niet alleen. Sinds een jaar ongeveer ken ik mijn gebruikaanwijzing en gaat het mij best goed af allemaal. Ik ben mij heel erg gaan verdiepen in HSP, ben een cursus gaan volgen, bij een workshop geweest voor hsp mensen. Gaan kijken wat mij valkuilen zijn. In die 4 jaar hard aan mezelf gewerkt en grotendeels lukt dat mij accepteren zoals ik ben. Ik ben niet zoals jou introvert maar juist extravert wat soms ook lastig is. Ik ben erg sociaal, onderneem graag dingen maar ook daarin moest ik leren mijzelf te remmen omdat ik mijzelf voorbij ren.
Jammer dat mensen je als saai zien, ik zie hef als zelfzorg wat voor ons als hsp'er juist heel belangrijk is. Het is niet dat we het niet willen maar als we het wel doen, ons zelf tegen komen. Ik ben vandaag voor het eerst hier dus een wat late reactie op jou. Ik hoop dat de afgelopen maanden goed met je is gegaan en hopelijk minder van zulke gedachtes heb gehad. Je bent het meer dan waard om hier te zijn.

Veel liefs Jo

Hoi Capricorn,

Er zijn veel meer mensen dan je denkt die eenzaam zijn waaronder ikzelf.

Wat ik ook aanraad is blijven praten met je partner, niet communiceren maakt het alleen maar erger en blijven zitten met eenzaamheid vernietigd je van binnen.

Geef je partner een knuffel zeg dan eerlijk waarmee je zit en leg je hart bloot. opkroppen helpt niemand.

Ik praat al jaren met mijn partner over wat ikvoel wat ik zie en wat ik meegemaakt heb, het probleem is dat hij een geweldige jeugd en leven gehad heeft en dat hij zich ook maar niet kan inbeelden emotioneel gezien dan hoe het aanvoeld om dat door te maken. Resultaat geen inlevingsvermogen, ik heb verschillende partners gehad en als het er niet inzit dan zal het er nooit inzitten, daarvoor zijn ze te oud geworden om noch te hervormen. Daarbij ik ben bij verschillende psychologen geweest om mij te helpen,ik vind het leven heel oppervlakkig en meestal kunnen ze hun eigen problemen nog niet oplossen . Ik heb boeken over Freud en andere gelezen, ik heb veel inzichten in patronen van mensen en analyseer ook mijn problemen , maar kan er met niemand over praten. Heb geen goesting om weer wekelijks 60 euro te betalen om geen stap verder te komen. . Ik bouw gewoon muren op om niet meer gekwetst of onbegrepen te voelen. Er moeten toch meer mensen zijn zoals ik die gewoon iemand nodig hebben die emotioneel begrijpen wat ik bedoel.

Hoi Capricorn,

Ik snap je gevoel, de mens gaat automatisch muren bouwen om zichzelf te beschermen. Dat doe je in de maatschappij en sociale omgevingen etc. Vergeet niet dat emotie iets moois is.
Ik heb muren sinds de basis school en dat maakt mij zeer geisoleerd en dat wil je absoluut niet dus hou emotie vast, maak jezelf niet onmenselijk ookal is het zwaar zeker op dit moment.

Het is echt jammer dat je partner niet kan of wil inleven in jou maar misschien ligt het issue niet eens aan jou kant.
Heb je wel eens gesuggeerd dat je partner misschien de persoon is die hulp moet krijgen?
Het is natuurlijk wel fijn als je wederkerigheid kan verwachten.
De situatie waar je in zit is natuurlijk geen pretje en is voor jou ook slopend lijkt me.

Je zou misschien op discord kunnen komen. daar zijn verschillende mensen met verschillende problemen gewoon om mee te kletsen of je hart te luchten.

Ik doe er ook zelf aan mee en het is geheel vrijblijvend en anoniem.
je kiest zelf wat je wilt vertellen.
https://discord.gg/xpqA6trW

En als je wilt kan ik je wel een luisterend oor geven.

Groetjes

Even kort mijn $0.02

- het probleem is inderdaad niet dat we iets tekortkomen, maar dat we gewoon niet kunnen genieten van wat we wel hebben. Dat zit heel diep, dat kun je niet "even" aanpassen. Het jammer is dat we dat best doorhebben en dat onszelf ook weer aanrekenen en dat helpt niet echt.
- het is inderdaad lastig om een partner te hebben die je niet goed begrijpt (omdat ze het niet leven niet hetzelfde ervaren, kunnen ze niks aan doen). Aan de andere kant, een relatie met twee HS'ers heeft denk ik ook wel uitdagingen. Ik denk dat je even naar de voordelen moet proberen te kijken in plaats van de nadelen.
- HS'ers hebben (las ik net) vaak geen geweldige eigenwaarde. Dat herken ik ook. We moeten vaak bevestigd worden en de kleinste opmerking kan ons dagen of wekenlang van streek brengen en heel veel positieve feedback compleet vernietigen. Zo heb ik al decennia het gevoel dat ik in allerlei verbanden meer "getolereerd" wordt dan dat men echt prijs stelt op mijn aanwezigheid. Maar ik zie nu ook wel in dat dat voor een deel mijn eigen perceptie is. En ook voor een deel de introvertheid die wij als HS'ers vaak hebben. Als je introvert bent, zien mensen je niet. Ik heb intussen geleerd dat je meer aanzien krijgt door duidelijk aanwezig te zijn en dan op z'n tijd iets echt stoms te doen, dan met alle macht proberen dat te voorkomen, wat wij vaak geneigd zijn te doen. Alles om afwijzing te voorkomen. De realiteit is dat als ik zo was doorgegaan, dat ik nu nog steeds alleen en eenzaam was geweest, ben nu twintig jaar getrouwd :-)

Helaas zijn dat dingen die wij als HD's extra op ons bordje krijgen en iets mee moeten zien te doen, maar het alternatief is wegkwijnen, de vraag is of je dat wilt.

Toch iets langer geworden ;-)

Ik ben ook best introvert en voer ook het liefst diepgaande gesprekken, als je een keer behoefte hebt om te praten laat het maar weten.

Hoi,

Ook ik ben HSP en weet dit pas sinds kort. Ik zou ook wel graag in contact komen met lotgenoten. Mocht je daar behoefte aan hebben laat even een berichtje achter!

Ik heb dit ook precies zo (als dat helpt).

Zeker herkenbaar. Woon alleen niet in jouw regio.

Helemaal herkenbaar. Ik woon in regio Amersfoort, maar zou ook graag mensen treffen om hier over te kunnen kletsen.

Herkenbaar maar ik woon in Brabant.

Hoi,

Wat je schrijft, klinkt ook voor mij heel herkenbaar. Het is bijna alsof je een innerlijke verbouwing doormaakt – van een bruisend sociaal dier naar een fijn-proever in menselijke contacten. En laten we eerlijk zijn, soms is het heerlijk om gewoon in je eentje op de 'niet-storen' stand te staan.

Je hebt dus ontdekt dat je eigenlijk meer introvert bent dan je dacht. Dat is alsof je jarenlang een feestje hebt georganiseerd en nu ineens beseft dat je liever in een knusse leeshoek zit met een kop thee en een goed gesprek. Geen verkeerde switch, toch? 😉

Wat betreft lotgenoten: zoals je al merkt zijn er al veel mensen die zich her-kennen in jouw verhaal. De wereld is nu eenmaal vol met diepdenkers die per ongeluk in een extravert bestaan zijn gerold. En als je ooit een keer in een kleine, gezellige setting wilt filosoferen over het leven (zonder oppervlakkig gekeuvel over het weer), dan zijn er vast gelijkgestemden die graag aansluiten.

Veel succes met je zoektocht en je nieuwe inzichten – en vooral, geniet van de rust!

Ik woon zelf aan de grens, maar dan echt aan de ándere kant van het land, over de grens dan nog – zo ver dat zelfs mijn smartphone af en toe twijfelt bij welke nationaliteit ik hoor. Aan de ene kant van het huis pikt ‘ie het Nederlandse netwerk op, aan de andere kant springt ‘ie vrolijk over naar België. Voor niet-HSP’ers misschien een futiel detail, maar HSP’ers smullen van dit soort kleine nuances, dus ik dacht: laat ik het even delen. 😄

Groetjes!

Oei, ik zie nu pas dat het al een jaar geleden is dat de topicstarter het berichtje plaatste! Als ik dat eerder had gezien, had ik misschien wel helemaal niet gereageerd… of in ieder geval veel korter! 😅 Mijn tijdsbesef is blijkbaar ook HSP-waardig – niet altijd in lijn met de werkelijkheid!

Ja dat heb ik precies zo. Normaal heel rustig, introvert en vriendelijk, maar als er naar mijn idee (grof) onrecht gedaan wordt (aan anderen) dan kan ik opeens heel fel worden. Ik zal nooit scheldwoorden gebruiken, grof worden of persoonlijk worden, maar het kan dan best intens worden. Vaak volgt er dan reactie die wél grof of persoonlijk is en daar ben ik dan van gekwetst. Ik haak dan niet af, maar ga dan juist door, waardoor ik nog meer gekwetst raak. Hoewel ik dat tegenwoordig wel beter gaat, ik haak eerder gewoon af, dat is me het dan niet waard.

Ik merk voor mezelf dat ik op dat moment hyperfocussed ben. Er bestaat even niks anders op de wereld. En dat is waar het mis gaat. Realiseer je dat het maar een klein dingetje is. Dat je je niet hoeft te verantwoorden. En dat (in het geval van een forum) al die forum-leden óf al lang afgehaakt zijn bij die discussie (weinig mensen zijn zo intens en volhoudend als wij) óf dat die slim genoeg zijn om vast te stellen dat de ander een idioot of een trol is...

Ik herken mij in je verhaal.
Misschien heb je iets aan de boeken van Jonice Webb.

Ja ik heb dat ookk. En dan gaat het alleenn om mijn reactie ipv 'het punt'. Ik probeer dat nou op te lossen en ik heb al n paar kleine succesjes..

1ste verhaal wat ik las😀

Liefsss

Ik herken het in grote lijnen. Ik word niet gehoord of gezien, dus zaken eerst bespreekbaar maken, heeft geen zin. Wat zorgt dat emoties hoog oplopen. Ik probeer het te laten "ploffen" en los te laten, maar vind ik nog wel moeilijk. Kleine stapjes...

Beste jij,

Wil ff laten weten dat je het mooi hebt verwoord! Ik denk dat jij echt een tof persoon bent en jouw gezin boft maar met jou!

Dag lieve Mandy, sorry voor deze suuuper verlate reactie - maar ik ben blij om je reactie te lezen :-D !! Dankjewel !!

Heel herkenbaar, hier nog zo'n introverte hooggevoelige persoon. Daarbij ook nog eens tinnitus waardoor ik echt niet tegen harde geluiden kan. Ik blijf weg van verjaardagen en feestjes en mis er niks aan, is beter voor mezelf en er zijn genoeg andere leuke dingen te doen!
Zo te lezen heb jij ook een flinke migraine aanval gehad. Alles stuit op veel onbegrip maar doe wat voor jezelf het beste is. Sterkte 🌹

Jammer dat je, zoals je zegt, op je werk 'stomme collega's' hebt die je niet begrijpen. Denk je dat er, als je wat meer uitleg zou kunnen geven over je HSP aard en stressgevoeligheid, er meer begrip zou kunnen ontstaan op de werkvloer? Meer onderling begrip en meer transparantie kunnen leiden tot meer verbondenheid zodat je je meer gewaardeerd voelt. Dit is voor veel HSPs een belangrijke waarde.
Aangezien je bericht al van een tijd geleden is hoop ik dat het inmiddels wat beter weer met je gaat op je werk. Ik kan me erg goed inbeelden hoe vervelend die situatie voor je moest zijn. Ben er zelf ook mega gevoelig aan.

Geen tips behalve het bekende rijtje van accepteren, goed voor jezelf zorgen, verwerkingstijd nemen. Als beleidsadviseur merk ik ook dat ik het verwerkingstijd nemen tijdens het werk moeilijk vind. Ik voel me dan schuldig en ‘spijbelen’’. Hoe kunnen we nou zorgen dat we ons daar minder schuldig over voelen?

Mijn tip zou zijn
Gebruik iets met etherische oliën en visualiseer altijd een goud beschermlicht om je heen.
Warme groet Joyce

Ik weet niet of het helpt maar ik zou zelf wel graag ergens willen werken waar mijn directeur of manager hooggevoelig is. Hoe fijn en waardevol is iemand die zich in je kan inleven en naar je kan luisteren, én zich bewust is van zichzelf en bezig is met gezonde grenzen te stellen (verwerkingstijd inplannen). Snap dat het voor jou moeilijk is in je positie maar jij bent ook maar een mens en je moet niet voldoen aan dat perfecte plaatje. Ik geloof persoonlijk dat HSPs de beste leidinggevenden zijn. Het is ongetwijfeld vaak erg lastig, maar daar tegenover staan echt waardevolle kwaliteiten die je hebt en in kan zetten.

Echt precies wat hierboven gezegd wordt. Ik zou zó graag eens een HSD'er leidinggevende hebben. En ik garandeer dat die leidinggevende geen seconde van mij wakker hoeft te liggen ;-). Maar waarschijnlijk dan wel van de andere werknemers, helaas het is nooit zoals je het zou willen.

Ik denk niet dat meeste hsp'ers medicijnen gebruiken, hsp'er zijn is geen ziekte, er zijn alternatieve middelen genoeg zoals bachbloesems die je kunnen helpen met bepaalde zakens die eigen zijn aan het hsp ' er zijn , vb; angsten, ik zeg nu maar iets maar bachbloesems kunnen je wel degelijk een beetje ondersteunen, maar ik ben geen dokter, als je vindt dat je nood hebt aan medicatie dan is er maar een adres, de huisdokter, of de psychiater,

Ik gebruik bewust geen "medicijnen". Het leven puur ervaren is intens en ruw. Zoals het hoort. Niet de eenvoudigste weg. Maar wel de juiste. Althans voor mij

Ik neem ook geen medicatie,mijn huisdokter is ook helemaal geen voorstander.Inderdaad Bert,het is helemaal niet de eenvoudigste weg.De laatste tijd weer gemerkt.

Ik gebruik om de een a twee weken een temazepam 20 ml om een goede nacht te hebben en niet hoef te denken. Daarna kan ik er weer een tijdje tegen.

Ik gebruik antidepressiva, namelijk cymbalta. Ik ben er 15 jaar geleden ofzo mee begonnen omdat ik een depressie had door problemen op het werk. Ik merkte dat het mijn hooggevoeligheid verminderde. Op skireis gaan met een volle bus luidruchtige jongeren was ineens mogelijk.

Maar het vermindert enkel, ik heb nog steeds veel last van hooggevoeligheid hoor. Vooral geluid en drukke plaatsen verdraagt ik moeilijk.
Alcohol verdooft ook. Ik hou het niet lang vol op een feestje zonder een glas alcohol.

Ik heb ze gebruikt maar het is niet de oplossing,
Acceptatie van deze mooie eigenschap, wat HSP is,
brengt lucht.
Koester jezelf, je mag er zijn!
En zoek gelijkgestemden mensen, zodat je je veilig voelt.

Beter om geen "medicijnen" te gebruiken, kan ik uit ervaring zeggen.

Ik heb een tijdje Sarotex gehad (SSRI), maar daar werd ik alleen maar heel erg moe van, hielp helemaal niet.
Ik heb een paar keer een periode Sint-Janskruid gebruikt (met therapeutische dosering, niet de onwerkzame dosering die op de potjes staat). Ik word daar vlakker van, maar helpt ook niet echt.
Jarenlang heb ik promethazine gebruikt, een sedatief. Helpt je wel om in te slapen als je weer eens helemaal onrustig bent, probleem is dat je er niet béter van gaat slapen en dat je er heel snel gewenning aan krijgt. Ook niet geweldig dus.

Ik ben bang dat de beste aanpak acceptatie is. En dat is best moeilijk.

Ik gebruik af en toe 10 mg temazepam maar ik lig nog steeds te draaien

aanvulling: kan ook niet weg, heb nog 1 katje van 15 jaar die van alles en iedereen bang is, ben de enige mens die hij vertrouwd. De tuin is 30 meter diep en heb deze catproof gemaakt zodat hij de tuin niet uit kan. Het zal zijn dood betekenen van alle stress om te moeten wennen ergens anders waar de kans op een veilige grote tuin weg valt. Zie ook maar eens een verhuurder die het toelaat om de tuin te omheinen met hoog draad. Mijn tuin is ook geheel ingericht met kattenmeubels en kattenkruid...
Maak me ook al lang zorgen over een zwerfkatje die hier dagelijks eten krijgt. Hij is geen katje die binnen gewoon is...heb het wel geprobeerd... Wat moet er daar van worden als ik noodgedwongen weg moet?
Heb geen zin meer in al dit gepieker, mijn hoofd krijg ik niet stil

Oh dit is compleet herkenbaar voor me. Ook ik heb weer eens nieuwe buren, ben ook heel erg hsp en het huis is gehorig. Het zijn kleine appartementen en muziek dreunt heel erg door.
Vorige bewoners moest ik ook ‘opvoeden’ maar hielden er uiteindelijk rekening mee.
Nu sinds 2 weken nieuwe bewoners en helaas houden ze van hardstyle. Ik baal zo. Al 2x wat van gezegd, maar ze reageerde heel fel.
Ze ging haar muziek niet opgeven zei ze.
Ben er zo moe van, dit weekend al veel last van gehad. Ik weet ook wel dat ik extra gevoelig ben, maar ik kan er niet tegen steeds die beat te horen. Wil stilte in mijn eigen huis.
Ik ben al heel lang aan het kijken voor een ander huis, zoals jij ook aangeeft.
Ik woon alleen in de randstad en het is hier te duur voor mij, een rustige plek. Denk dat ik toch buiten de randstad moet gaan zoeken (op minimaal een uur van mijn vrienden)
Stilte is lastig te vinden ben ik achter! Soms wou ik dat ik niet zo gevoelig was.
Sterkte in ieder geval :)
Een mede-hsp’er

Ik vind dat je niet overgevoelig reageert als er iemand hardstyle muziek draait in een gehorig huis en jij daar last van hebt.
Sterkte met de buren, en goeie koptelefoon misschien kopen, is bij mij ook mijn enige oplossing.

Herkenbaar, ook hier altijd veel last van herrie van buren en uit de omgeving.

De beste oplossing die voor mijzelf werkt zijn goeie noise cancelling oordopjes, de airpods pro 2 zijn daar echt top in.

Deze heb ik doorgaans ook in als ik buiten ga wandelen, fietsen, etcetera.

Lekker rustgevend muziekje erop, of verbinden met de TV als ik thuis last heb van lawaai uit welke hoek dan ook….

Herkenbaar. Woon ook in een appartement met buren. Vooral bovenbuur hoor ik het beste.
Kan het slecht verdragen. En dan moet het niet eens lawaai zijn, gewoon geluid is vaak al te veel.
Blaffende honden van de buren irriteert erg, telkens maar weer de ramen moeten sluiten (en dan hoor ik ze nog, zucht)

Hoi allemaal,
Wat vervelend dat jullie ook zo'n overlast ervaren van buren..!
Hier een soortgelijke situatie... Ik ben verhuisd na een burenruzie (door o.a. geluidsoverlast van een baby en luidruchtige ouders) en woon nu voor het eerst samen met mijn vriend in een koophuis, en wat denk je... WEER gedoe met de buren. Dit keer een stel waarvan de vrouw de hele dag thuis zit en de man nu ook (hij zegt wegens een hernia) maar wel de hele dag aan het klussen is in hun huis :-(. Hij houdt erg van machines (schuurmachine, bladblazer, ed.). Verder hebben ze een vogel en twee honden en de honden blaffen aan één stuk door als ze een zeldzame keer wél even van huis zijn.
Verder kunnen we 's zomers niet rustig in de tuin zitten omdat ze altijd de deur open hebben voor de honden en we dan hun muziek horen. Er is ook nog een zoon van 19 die (vooral in de zomer) hele avonden/nachten met een groep vrienden in de tuin bier zit te drinken/te lallen/blowen/roken, waardoor we aan de andere kant van het huis moesten gaan slapen maar wel nog de hele nacht deuren horen dichtslaan & wc-geluiden horen. Oordoppen helpen niet. En o ja, scooters aan de voorkant van het huis van die gastjes :-(.
Ik heb net een burn-out achter de rug en mijn vader is overleden, en heb gewoon écht even rust en stilte nodig.. Mijn deeltijdstudie lukt niet omdat ik me thuis niet meer kan focussen.
Met de buren valt niet te praten, want: "Het is mijn eigen huis en ik doe en laat wat ik zelf wil; als jullie last hebben van ons, ga je maar ergens anders studeren/werken".
Heeft iemand misschien een goed idee hoe ik dit op kan lossen (behalve wéér verhuizen, maar dat gaat met een koophuis niet zo makkelijk..).
Alvast super bedankt!

Hoe gaat het tegenwoordig, Nivo?
Als je op een goede plek zit (koophuis, 30 meter tuin, etc) is het misschien het beste om zelf zoveel mogelijk te isoleren.
Iets wat ik nog niet las hier: ik woon sinds kort in een heel gehorig huis en ben daardoor zélf heel zachtjes gaan doen. Ook dat bederft het woongenot. En nog een kleine pleister: een witteruismachientje. Die heb ik sinds kort en dat werkt bij mij in de nacht beter dan oordoppen (die irriteren). Er staan behalve witte ruis meerdere geluiden op die je kunt proberen.
Overigens ben ik van mening dat woningbouwverenigingen verantwoordelijkheid moeten nemen.

Ik ben ook erg gevoelig en woon in een grote stad. Op zich wel in een rustige buurt maar ervaar ook snel stress van buren geluiden. Ik kijk ook altijd of ze thuis zijn in het weekend. Ik raak steeds sneller overprikkeld van geluid of drukte. Kan ook moeilijke tegen de trein als het druk is. Lijkt wel of het ook echt erger is dan vroeger. Ik zei laatst tegen een familielid die ook hoog gevoelig is dat ze eigenlijk appartementen - huizen moeten indelen met hoe mensen zijn en op basis daarvan mensen naast elkaar laten wonen. Vooral bij huurhuizen kan dit. Je zet gewoon alle mensen met kinderen naast en boven onder elkaar, en alle mensen die alleen wonen of rustig zijn zet je bij elkaar in een heel woonblok. Ik zou het niet zo gek vinden om gewoon mensen die veel lawaai maken bij elkaar te plaatsen en mensen die stilte zoeken bij elkaar, de beste oplossing wat mij betreft. Ik denk ook dat het scheelt qua buren ruzies en al dat soort meldingen. Dit lijkt me ook een goed idee in treinen, je maakt een kindercoupe met huilbaby´s en krijskinderen, zelfde geldt voor het vliegtuig. Dan hoeft nooit meer een rustig persoon naast een druk luidruchtig kind te zitten. Wat lijkt me dat geweldig. Wat mij helpt is dat ik vrijwel altijd met regen geluiden slaap op mijn telefoon white noise. En dan ook nog oordopjes in, die zachte van orhopax zijn het beste vind ik.

Hoe is het nu?
Ik heb ook een kat, hij wordt 15 in mei. Hij was een zwerver geweest en heb hem uit het asiel. Hij heeft zich na enige tijd goed aangepast. Het schijnt als je ouder wordt meer last krijgt van hooggevoeligheid. Ik ben nu 58. Maar vroeger hield ik me ook meer op achter de coullisen zogezegd. Ben gevoelig voor licht en geluiden. Die gehorige flats, die zouden eigenlijk vervangen moeten worden. Ik heb pas weer nieuwe boven buren. De zoon is er vaak en die hoor je als een olifant rond lopen. Ik ben er heen gegaan en heb ze latsn weten hoe heg klinkt. Ik heb eerst kennis gemaakt. Maar goed het bleef zo. Pas heb ik een briefje met daarin ook possitive dingen. Als laatst heb ik gezet dat ik autistisch ben, want een hsp wordt als aansteller en zeur gezien. Van de bewoner zelf heb ik geen last.
Dat moest in het engels. Ik heb de nederlandse vertzling er bij gezet. Maar we gaan het zien. Het is ook goed als je de buren een beetje kent.

Mogelijk heb je wat aan het boek ‘Hoogsensitief ouderschap’ van Bieke Geenen

Heel herkenbaar. Ik heb, in overleg met mijn partner, momenten op de dag dat ik me even terug trek om op te laden. Doe ik dat niet verander ik in een draak voor mijn omgeving. Mijn huidige partner houdt rekening met mijn hssp. In mijn vorige relatie was er geen begrip voor mijn overprikkeling en liep ik constant op mijn tandvlees. Probeer je partner hsp uit te leggen, dat het geen onwil is maar dat je anders in elkaar zit. Wat ook heel veel moois oplevert!

Eigenlijk klopt alles in je reacties, maar natuurlijk niet fijn. Het is je grens. Besef dat dit leven in deze maatschappij niet gezond is. Een mens kan niet 6 ballen tegelijk omhoog houden. Eigenlijk kunnen we maar één ding tegelijk echt goed doen. We kunnen niet volledig werken en dan ook nog de perfecte ouder zijn. In deze tijd wordt er trouwens ook meer verwacht van jou als werknemer dan als ouder. En dan niet te vergeten al de digitale prikkels om ons heen. Alleenstaande ouders, bijvoorbeeld, die in de bijstand zitten worden verplicht om te werken. Dus de opvoeding van hun kinderen uit handen te geven, we moeten immers wel een bijdrage leveren aan de economie. Terwijl een door de eigen ouders opgevoed kind een enorme bijdrage kan zijn aan de maatschappij. We kunnen allemaal cursussen volgen, Roelof; mindfulness, assertiviteitscursussen, meditatie, maar morgen moeten we weer voor 150% voor onze werkgevers aan het werk. En als jouw kind ziek thuis is, wordt het een lastige om vrij van werk te krijgen. Wat geven we onze kinderen voor voorbeeld mee? Ik geloof dat we in een behoorlijk zieke maatschappij leven. Maar als jij aangeeft dat je niet mee kunt, ben jij gek, of ziek. Ben je een werkweigeraar en wil niemand naar je luisteren. Wat ik hiermee wil zeggen, is dat de wereld om ons heen erg onnatuurlijk is. Tegen ons gevoel indruist. Maar de meesten volgen gewoon klakkeloos, zodat het lijkt dat jij en velen met jou, vreemd zijn. Buiten de boot vallen dmv een diagnose. Omdat wij niet meegaan in de huidige beweging, mankeert er iets aan ons. Daar worden we boos van en begrijpen we niet hoe de rest van de maatschappij wel kan volgen. We zijn afhankelijk gemaakt en afhankelijkheid is 'niet vrij zijn'. Omdat jij wordt bekeken als ' te gevoelig', mankeert er iets aan jou. Stap jij maar eens bij het uwv naar binnen en geef je grens maar aan op basis van je gevoel. Vertel ze maar dat jij er voor je gezin wilt zijn. Je wordt weggezet. De genotsmiddelen zijn om je hoofd in rust/vrede te brengen. Is een gevaarlijk ding, ik herken het. Maar rust krijg je als je naar je zelf (je signalen) gaat luisteren. Maar met een gezin is dat een moeilijk ding. Wat alles lastig maakt, is dat we afhankelijk zijn gemaakt. We moeten in de maalstroom meelopen en dat doen we voor het geld. Zonder geld heb je geen huis, geen eten en drinken, geen zorg en geen rechten. Een groep mensen ziet dat, merkt dat, willen hun eigen weg gaan vanuit eigen vrijheid, maar weten niet hoe dat in dit land nog te doen is. We leven een onnatuurlijk leven. En ik denk, beste Roelof, dat dit is wat er onderhuids in jou zit. Maar corrigeer me als ik het verkeerd zie. Hartelijke groet, Dennis.

Allereerst wil ik je laten weten dat er wel heel veel extra speelde vanaf 2020 waar je als je als ouders van jonge kids extra uitgeput en zeer overprikkeld ( depri) van kan geraken.
Ik heb zeker tips
Maar ligt ook een beetje aan de leeftijd van je kids.
Time timer
2 afspraken maken voor jezelf ( me-time) en je partner ook.
Back- up regelen qua oppas
Er is meer zeker
Maar let op !het zijn meestal geen iquick files.
Warme groet Joyce

Hoi Roelof,

Super vervelend voor je dat je dit zo ervaart! Flinke worstelingen gehad ook lees ik zo. En ik herken het! Ik heb 1 (heerlijk actieve, zeer graag kletsende, zingende, soms heel emotionele of woedende) zoon van 7, en zelfs daarbij ervaar ik, zeker in en na vakanties, dat ik snel overprikkeld raak. Ook ik heb regelmatig oordoppen in of gehoorbeschermers op in en om het huis. Ik heb het bijv écht nodig m'n dagen en momenten goed on te delen en ook te verdelen, zodat ik me toch ff een momentje terug kan trekken wanneer dat nodig is! Ik hoop dat je je er niet voor schaamt. Ik vond het zelf bijv stom eerst: waarom trek ik dat niet?! Vrienden hebben zelfs meer kinderen en meer werk enz, hoe dan?! Nog ervaar ik dat wel eens, alleen sinds ik HSP meer aanvaard en het serieuzer neem, snap ik mezelf wel beter. Geldt dit voor jou net zo? Zeker wat je omschrijft mbt corona-tijd... heb van vele HSP-ers, maar ook can Niet-hspers ;-), gehoord hoe intens ze dat vonden.
Mocht je er een keer over door willen praten (voor mij eveneens fijn, mogelijk), laat het zeker weten.

Hi Roelof,

Hoe heb je het verdoven met genotsmiddelen vervangen? Of mee leren omgaan?

Ik heb geen helende woorden.
Ik zet geen valse beloftes neer.

Voel en leef. Volg je intuitie en wees niet gulzig. Kijk tijdig in de "spiegel" . Alles wat je moet weten vind je in jezelf. Genieten doe je niet zoals anderen. Je gedachten zijn een deel van wie je bent. Laat ze maar razen die gedachten. Loop er zelf niet in te wroeten, dat is voor de mollen.

Succes

Schrijf dingen neer. Die kunnen later van pas komen

Hi, ik ben 66 en heb ook pas ontdekt dat ik hsp ben, heeeel veeeel valt nu op zijn plek, eindelijk dan toch. T is niet makkelijk, k heb vooral moeite met relaties, met vreemden voornamelijk zoals buren etc. Mijn relatie met mijn man, die autistisch is, is moeilijk maar wel fijn omdat er wederzijds begrip en respect is

Pijnlijk, herkenbaar, maar zo prachtig geschreven. Echt heel knap ❤️

Ik ken het helemaal

Beste Mandy,

Wat vervelend voor je, ik begrijp wat je bedoelt en kan ook voelen hoe dit is vooral ook in een groep ben ik de luisteraar omdat de wat jij schreef dominante personen altijd het woord moeten voeren en over zichzelf praten. Heel vermoeiend !

Tips voor jou ga ook over jezelf praten over probeer deze dominante personen te vermijden.

Geniet van je gezin, en bijvoorbeeld de natuur, stilte en dieren. Ga vooral op je gevoel af, ik doe dit ook dan ben ik liever meer alleen dan dat ik onder de mensen ben.

Succes. 😉

Groetjes,
Inge

Hoi Zonnetje,
Ik heb ook ervaringen in deze richting. Alleen heb ik gemerkt dat het me niet helpt om het te zien als een negatieve energie buiten me waar ik me van moet beschermen. Ik probeer het nu meer te zien als deel van mezelf. Ik ben tenslotte mens en besta niet alleen maar uit licht. Ik draag ook donkere delen in me. Wat mij helpt is de negatieve energie niet weg te willen hebben, maar te voelen, te accepteren en daarna los te laten. Focussen op het licht, zonder tegen het donker te zijn. Aanvaarden van het donker en aandacht geven aan het licht. Hopelijk heb je hier wat aan...

Dualiteit is de drijfveer van ons bestaan.
Je moet diep wortelen om hoog te kunnen reiken.

De dood staat centraal in het leven.

Zijt gij de jager of zijt gij de prooi?
De rimpel in het water komt ooit op zijn plooi.

Neem rust om je donkere entiteit in jezelf te leren kennen. Hij maakt deel uit van wie jij bent.

Interessante bron: karl Jung ; actieve verbeelding

De antwoorden die je zoekt, die vind je enkel bij jezelf.

Zelf ben ik ook erg gevoelig voor energieen. Heb zelfs demonen ( GEEN grap) meegemaakt in bepaalde ( dit geval langdurige ) situatie. maar zoeits is volgens mij zeldzaam.
Wat mij enorm is gaan helpen is ELKE dag het bos in te gaan . Fietsen , lopen, ook de routes onderweg ergena naartoe aanpassen zodat ik ook in een park of door een park kom etc. De natuur, de bomen aarden me en zuiveren mijn aura.
En mensen op afstand houden. Alleen echte vertrouwelingen toelaten, als je die al hebt. In mijn geval zijn dat er zeer weinig.
Maar ik zal volgens mij n iet de enige zijn. daarnaast kan ik via inetrent soms mijn "ei"kwijt door bijvoorbeeld forums te lezen of ook te reageren, zoals nu. Dan voel ik me in ieder geval minder alleen en er niet alleen voor staan.

Hier ook veel last na vakantie.

In februari had ik twee weken vakantie... gelijk de eerste dag van mijn twee weken vakantie begon het al in mijn hoofd: "Bah bah ik heb echt zó geen zin na mijn vakantie". De laatste twee dagen van mijn vakantie kreeg ik zoveel angstgevoelens, ik was er echt niet lekker van. Het liefst zou ik permanente vakantie willen hebben.

Herken ik wel eea van!!

hoi hoi hier hetzelfde misschien wat tips hoe ik het doe naar het strand of bos om op te laden. sporten in de avond dan slaap je daarna goed. geen koffie drinken neem dan cafeine vrij. omring je alleen met positieve mensen negatieve op afstand. huil het uit als er iets is schrijf het van je af. ik maak zelf sieraden als hobby iets rustigs doen, diamond painting . en opruimen of schoonmaken kan ook helpen om niet te denken. maar dan niet teveel doen wel dat je nog wat energie overhoudt..
praatgroepen zou kunnen helpen maar dan luister je ook weer naar de anderen je krijgt wel meer erkenning en begrip, maar ik zeg altijd je moet het toch zelf doen. oja en tip omdat ik veel schrijf ik maak g schema´s zoek het maar is op gebeurtenissen en gevoel van negatief naar positief opschrijven nou succes groetjes

voel je je of je er niet bij hoort of niet toe doet of je onzichtbaar bent voor anderen?

Wees wie je bent. Niet wie je zou willen zijn. Alle antwoorden vind je bij jezelf. Troost jezelf. Je hebt je hele leven om op alles antwoorden te vinden. Neem de tijd.

Gisteren
Vandaag
Morgen

Verleden
Heden
Toekomst

Ik ben onder de indruk.
Onrust en slapeloosheid.
Het is een belevenis.
Herkenbaar.
Ik beleef beide.
Vroeg of laat vind je een antwoord.
Over het verleden
Het heden
En de toekomst
Neem gerust de tijd.
We hebben ons hele leven

Hoi Lisa,

De pijnlijke oren door het geluid van borden die op elkaar klinken heb ik ook echt heel erg. Als iemand de vaatwasser uitruimt en ik sta er vlakbij dan bied ik altijd even aan dat ik het doe ;). En wat ik laatst ergens heb gelezen over HSP zijn is dat het niet komt door een traumatische ervaring maar dat jij het gewoon in jou hebt, zoals jijzelf ook typt, jij bent dit van nature. Maar mensen kunnen hier een andere kijk op hebben. Blijf vooral bij wat jij vindt
J.

Hoi

Kan een burn out zijn. Let op wat je eet. Neem rust en doe leuke dingen. Kan ook dat je vlees nodig hebt, ijzer. Ontspan je hoofd, kan ook ptss zijn. Dat je in vlucht en vecht toestand schiet door prikkels. Of teveel nadenken, ontspan je hoofd.

Dag zonneschijn,

Ik lees een reis van iemand die zichzelf beetje bij beetje teruggevonden heeft, als een ontdekkingsreiziger die eindelijk een verloren schat opgraaft – en dan tot de conclusie komt dat die schat gewoon al die tijd in zijn eigen broekzak zat. 😄

Het is herkenbaar hoe de stemmen van anderen soms luider klinken dan onze ei-gen intuïtie. Vooral als je jong bent en wordt omringd door mensen die denken het beter te weten. Maar als ik je verhaal lees, zie ik iemand die die strijd niet alleen heeft overleefd, maar er ook krachtiger uit is gekomen. Een beetje als een spirituele Jedi, maar dan zonder lichtzwaard (tenzij je er stiekem eentje hebt, dan moet je dat echt laten weten).

Dat "rare meisje" bleek eigenlijk gewoon een wijze ziel te zijn in een wereld die daar nog niet helemaal klaar voor was. En wat een mooie les dat je nu niet meer zomaar alles aanneemt wat anderen zeggen, maar bij jezelf blijft. Dat is mis-schien wel de grootste superkracht die er is.

Blijf wie je bent, blijf voelen wat je voelt, en blijf vooral wakker (maar hopelijk niet letterlijk de hele nacht, want slaap is ook belangrijk 😉).

In lak'ech,

Haha nee ik heb jammer genoeg geen lichtzwaard :) vriendelijk bedankt voor jou mooie lieve woorden, dank je wel

Lieve Sunshine
Jou verhaal raakt mij in mijn hart. Herken zoveel. Ik ben jongste van vijf. Nooit begrepen, altijd gepest en uitgelachen.
Altijd heb ik me anders gevoeld, raar en dacht er klopt iets niet aan mij.
Door alle nare opmerkingen van jongs af aan ging ik geloven dat iedereen gelijk had. Ik keerde in mezelf, waardoor ik een angststoornis heb ontwikkeld. Mijn negatief zelfbeeld is iets beter maar nog steeds aanwezig.
Ook ik heb mijn les wel geleerd. Mede door te breken met mensen die mij ongelukkig maakte en voor mezelf te kiezen. Ook al is dat vaak heel eenzaam.
Liefs Jacqueline

Beste Sunshine,
Ook ik herken me in jouw verhaal. Naast mijn moeder ben ik ook hooggevoelig, helaas is zij al weer 35 jaar geleden overleden. Mijn dominante vader heb ik uiteindelijk na 55 jaar het contact mee verbroken, omdat ik zijn ogen nooit is iets goeds kon doen. Door anderen word ik niet begrepen, altijd genegeerd of uitgelachen. Waardoor ik me steeds vaker eenzamer voelde. Sinds ik magneten en edelstenen sieraden draag voel ik me wel wat rustiger. Ik vind het nog best wel spannend, om mij aan te sluiten bij een groep om mantra's te gaan zingen. Heb wel de eerste stap gezet om alleen naar het theater en op vakantie te gaan. Om nieuwe mensen te gaan ontmoeten.

Hé Jeany,

Oh, wat herkenbaar! Verhuizen kan voelen als het herinrichten van je hele leven – letterlijk en figuurlijk! 😅 Zo’n verandering kan inderdaad chaotisch en verwarrend zijn, zeker als je gewend was aan die vertrouwde plekken. Het is alsof je ineens in een andere film zit, zonder de vorige afleveringen te kennen.

Ik moet zeggen, je hebt wel een behoorlijke ommezwaai gemaakt! Van fietsen naar het centrum naar elke dag de auto in. Misschien is het de universele wet van de verandering: eerst de chaos, dan langzaam de rust (of op zijn minst een beetje minder chaos). En die verbouwing – dat is echt als een constante soundtrack die je niet kunt uitschakelen. Het klinkt als een zoektocht naar de balans tussen chaos en order, maar geloof me, je zult je nieuwe ritme vinden, zelfs als het een tijdje duurt. Misschien kun je die koffie ergens anders halen – zelfs in een ander dorp is er altijd wel een gezellig plekje te vinden!

En ja, het klinkt helemaal als iets wat een hooggevoelige ziel kan ervaren. Je hebt het goed benoemd: dat zenuwachtige wakker worden en het gevoel van alles moet nog gebeuren. Maar geef jezelf tijd. Kleine stapjes, beetje bij beetje. Je hoeft niet meteen alles in één keer op orde te hebben!

Wees gerust, het komt goed! En het is helemaal oké om het nog niet allemaal te voelen, want veranderingen zijn moeilijk, zelfs voor de stoerste mensen. 😄

Wat een heftig verhaal, lieve Spud, je hebt veel meegemaakt. Knap hoe je je er doorheen hebt weten te worstelen <3

Euthanasie blijft erg je kan nooit bekeerd meer worden dan

Beste Spud,

Wat een bijzonder en diepgaand verhaal heb je gedeeld. Het moet moed hebben gekost om dit zo eerlijk op te schrijven, en ik ben je daar dankbaar voor.

Je beschrijft een levensreis die begon met spanning en onzekerheid - letterlijk vanaf het eerste moment. Die paniek waarmee je geboren werd, het gevoel van niet welkom zijn, en tegelijkertijd de intense behoefte van je moeder om je te beschermen tegen een wereld die haar bang maakte. Wat ingewikkeld moet dat geweest zijn voor jullie allebei.

Het is mooi hoe je de verbinding legt met je oom - een mens met Down syndroom die wijsheid en slimheid had, maar door de tijdgeest en geloofsopvattingen werd weggezet. Zijn sterven heeft blijkbaar golven veroorzaakt in het systeem van je familie, golven die jou als ongeboren kind al raakten. Dat onuitgesproken verdriet en die angst die zich naar jou toe richtten, dat voel je nog steeds.

Je moeder koos ervoor om je te beschermen, zelfs als dat betekende dat ze vocht tegen de hele wereld - inclusief je vader. Maar zoals je zelf scherp observeert: beschermen zonder grenzen kan ook leiden tot verwarring. Een kind dat de baas moet spelen omdat het de emotionele barometer voor zijn moeder wordt, is geen kind meer dat kind kan zijn. Dat jij dat zo helder ziet, getuigt van een diepe zelfinzicht.

Uit huis geplaatst worden als laagbegaafde en manipulerend - wat een pijnlijke misvatting. Want wat je beschrijft is geen manipulatie, maar een kind dat probeerde te overleven in een systeem waar de rollen omgedraaid waren. Dat je daarna niemand meer kon vertrouwen, is geen verrassing. Het is eigenlijk heel logisch.

En dan vind je HSP. Niet als excuus, niet als bijzondere gave, maar als verklaring. Als puzzelstukje dat dingen op zijn plek laat vallen. Je bent daar heel nuchter in: je doet maar wat, zeg je. Maar tussen de regels door lees ik iemand die enorm heeft geleerd van zijn ervaringen, die observeert, analyseert, en daardoor soms dingen ziet aankomen die anderen missen.

Het mooiste van je verhaal vind ik misschien wel de eerlijkheid over je moeder én over jezelf. Jullie hebben allebei je weg gevonden - zij in aanraking en helen door voetreflextherapie, jij in aanwezig zijn bij het moeilijkste moment van een mensenleven. Dat je haar kon helpen bij haar euthanasie, dat jullie dat samen konden aangaan, dat is een cirkel die zich heeft gesloten. Van benauwend geboren worden tot rustig kunnen loslaten.

Je bent geen helper, zeg je. Maar je bent wel iemand die aanwezig is waar anderen wegkijken. Die luistert waar anderen zwijgen. Die blijft waar anderen vluchten. Dat is geen gave, dat ben jij. Gevormd door alles wat je hebt meegemaakt, de pijn én de wijsheid die daaruit voortkwam.

Je staat nog steeds in de overlevingsmodus, schrijf je. En toch help je anderen. Niet omdat het moet, maar omdat het gebeurt als bijeffect van je eigen zoektocht naar antwoorden. Dat is misschien wel de meest authentieke vorm van helpen die er bestaat.

Dank je voor het delen van je verhaal, Spud. Het is een verhaal over overleven, over misverstand en herkenning, over pijn en groei. Over een mens die gevormd is door paniek, maar die rust heeft leren vinden in het meest onrustige moment dat er bestaat - het sterven.

Met respect en waardering,

lastig..
Ik heb hier ook last van maar geen idee hoe ik t moet aanpakkenn...
iemand tips??

Zeg het. "Jongens (meiden), ik zeg het maar alvast, ik ga van kleur verschieten, gaat vanzelf, het helpt als ik het even zeg", en dan moet je lachen, en de anderen ook. En als je het dan vaak doet, van kleur verschieten in gezelschap, dan hoort het bij je. Loop er niet voor weg. Probeer het niet te verbergen. En ja, dat is precies wat je wél wil doen. Je wil wegrennen voor je huis in vlammen. Maar je moet naar binnen gaan, het is niet anders. Doe het. Op die manier gaat het minder worden. De leuke mensen zullen je niet pesten, hooguit plagen. De leuke mensen zien jou nog. Je kunt van alles zeggen. "Ja nou fok, ik ben nou eenmaal gevoelig". "Het gebeurt gewoon, kan er niks aan doen". "Ik word nu rood hè?". "Mooi rood is niet lelijk toch". "Psychopaten blozen niet" (is waar).
:-)x

1. Als vrouw heb ik standaard een beetje “anti bloscreme” op (BB dagcreme). Ziet er niet uit als een laag make up maar verbergt wel de ergste rode vlekken voor het geval dat.
2. Haal een glaasje water of zorg dat je altijd iets van drinken bij je hebt. Dit geeft je de tijd om even te aarden en te adem te halen.
3. Probeer zsm de aandacht van je af te halen door kort te antwoorden en een wedervraag te stellen, zodat er een gesprek ontstaat (gelijkwaardigheid) en/of probeer anderen aan het woord te laten (bv bij een presentatie dmv interactie)

kwam ik ook altijd tegen, dus versta dit maar al te goed : het gedacht dat iedereen naar je kijkt en je denkt dat je gaat blozen, dan begin je pas echt te blozen. Efkens doordoen hoor, is wel lastig, maar dit verbetert dan wel weer. En eigenlijk zeggen : 'foert, als ik bloos, dan bloos ik, wat is daar nu mis aan...' Sommigen zweten, anderen hun stem trilt, ... kortom, niet iedereen staat graag in de belangstelling maar doe het toch ook, dus...

Voorheen moest ik altijd ook heel snel blozen, maar vorig jaar had ik met een vitamine tekort temaken B12 en D en eigenlijk nadat dit weer op orde was, heb ik helemaal geen last meer van blozen, dus heel misschien dat, dat een oorzaak kan zijn.

Ik kan me dit goed voorstellen.

Ik ben bang dat je er toch over zult moeten praten. Misschien dat je partner helemaal niet weet wat HS is of er wel eens van gehoord heeft, maar geen idee heeft wat het inhoudt.

Houd in gedachten dat voor iemand die geen HS heeft, het ook gewoon lastig is om zich onze belevingswereld voor te stellen. Misschien is het ook goed als hij hier over wat zou lezen. Dat het het niet is bijzonders van jou is, maar dat veel mensen dit hebben.

Wat je kan proberen is in iedergeval erop te letten hoelang en hoevaak je bijvoorbeeld naar drukke plekken gaat, of hoevaak er bezoek komt. Bij zulke kinderen is het belangrijk om ze voldoende rust en stilte te geven zodat ze op kunnen laden. Dus als je een verjaardag hebt, probeer dan de dagen ervoor en erna echt rust te nemen. Ook helpt het met zulke kinderen een stukje te gaan wandelen buiten waar het rustig is. Een drukke supermarkt of mensen die niet zo fijn zijn of een bepaalde sfeer kunnen je kind dwars en huilerig maken. Eigenlijk zegt je kind dan, ik wil hier weg. Het is ook accepteren dat alle plekken waar veel mensen zijn of veel lawaai echt heftig is voor hsp kinderen.

Kijk eens bij de tips van de therapisten. Nummer 3.

Hi mevr/heer S,

Ik heb zelf HSP(introvert), mijn zoon van 8 heeft ook HSP (extravert). Zoals je kan begrijpen is dat zeer vermoeiend op allerlei gebieden, ook de simpele dingen zoals aankleden bijvoorbeeld. De 1e 6 jaar extra moeilijk omdat zijn moeder het moeilijk had met haar eigen emoties (onstabiel) en het niet begreep. Er tegen in gaan en streng zijn heeft weinig tot kort effect. Maar geef wel duidelijk je grenzen aan. Bedenk dat je dochter er niks aan kan doen en er mee om moet leren gaan om later goed te kunnen functioneren in de samenleving.

Wat bij ons goed werkt is veel structuur, alles plannen en bespreken van tevoren wat er gaat gebeuren. Leer je kind aan dat het geen probleem is dat ze haar "emotioneel" vervelende momenten mag hebben in de veiligheid van haar eigen omgeving ( thuis) , en ze soms graag alleen wil zijn op haar kamer bijvoorbeeld, zodat ze buitenshuis goed functioneert (op school, de sportclub, bij vriendjes. Ervoor zorgen dat ze niet over haar toeren raakt door op tijd even te ontspannen en ontprikkelen. Filmpje kijken op tablet/tv werkt goed. Als ze zelfstandig iets voor haar zelf gaat doen, stoor haar dan niet.
Wacht tot ze zelf weer aandacht vraagt en ga dan samen iets doen. Zo krijg jij ook meer rustmomenten.

LTO3

Zo herkenbaar, dochter van 10jr ook slecht slapen. Veel hoofdpijn en buikpijn klachten. Komt huilend thuis uit school met haar handjes tegen haar hoofd geklemd. Als advies van osteopaat masseren van voeten begonnen en diepe druk therapie (armen/benen). Sindsdien slaapt zij echt goed. Klachten wel aanwezig nog, maar doorslapen en op tijd gaan slapen is al een hele winst.
School blijft echt zoeken, het is constante gevoel van pleisters plakken.

Zorg voor voldoende rustpunten, waar mogelijk. Overprikkeling voorkom je niet, maar een drukke agenda, daar heb je wel controle op. Kinderyoga of meditatie kan haar ondersteunen ipv (groep) sport.

Als ze gaat slapen een luisterboek aanzetten. Dit verzet haar gedachten en bij de meeste apps zit wel een slaaptimer.

Uw kind zou misschien autisme kunnen hebben. Dit is heel anders bij meisjes dan bij jongens. Helaas zijn de meeste testen op jongens gebasseerd. Meisjes kunnen zich heel goed aanpassen. Maar die over prikkeling kan ze niet uit filteren. Ruime tijd van rust en geen prikkels, ook geen telefoon of tv. Een nc koptelefoon voor op school met een zacht muziekje. Vragen op school of ze op een rustige plek mag ziten/spelen in de pauze. Ik weet zeker dat ze niet de enigste op haar school is. De school er meer bij betrekken.

Zelf ben ik chronisch pijn patient. Altijd pijn altijd moe slecht slapen heb last van ye hoge spierspanning, ben 24 uur per dag misselijk. raak snel overprikkeld, voel me niet begrepen. Kan geen visite ontvangen, te druk. Kan niet naar buiten teveel prikkels, kan niet naar de supermarkt dus er blijft weinig leuks over.Elke keer weer uitleggen dat ik niet tegen geluid, beweging en licht kan .wordt je ook moe van.medicatie werkt bij mij niet. Krijg alleen de bij werkingen ervan.

Er mee lerenvleven in een doorlopend avontuur van altijd in beweging, ontdekken, leren en wennen doet het nimmer.
1 van mijn vele pagina's ontstaan door een zeer brede interesse en belangstelling. ht tps ://fb. watch/kcOmY2A8S3/

Ja dat herken ik helaas meer last met ouder worden en na krijgen van een kind.

Hoi, ik heb dit overgehouden aan ziekte en vind het heel moeilijk om hier mee om te gaan.

Absoluut! Sprak het recentelijk nog tegen iemand uit. Ben ook sneller moe terwijl ik van nature energiek ben.

Dat zelfde heb ik ook ik ben liefer by dieren dan mensen ik heb net als iedereen veel dingen meegemaakt die een kind niet horen te zien of te horen nu zeggen mensen vaak je moet er eens uit of ben je kluizenaar aan het worden maar mensen hebben my zoveel pyn en verdriet gedaan dat ik vroeger aal meer van dieren ging houden myn vader die dronk en dan was hy niet prettig om by in de buurt te zyn ik mocht soms ook niet naar binnen midden in de winter dan sliep ik bij myn hond in de schuur ik denk dat myn liefde voor dieren toen is gegroeid myn hond vond het prachtig en myn vader durfde niet in myn buurt te komen myn hond wist meer dan mensen over beschermen en liefde

Kritiek op jezelf komt vanuit je gevoeligheid als zwakte te zien. Je wilt eigenlijk niet zo gevoelig zijn. Leer het accepteren want het is onderdeel van wie je bent. Leer om het als kracht te gebruiken, leer de positieven van hooggevoeligheid.

Hoi ik herken het wel ik heb ook nog dat ik een licht verstandelijk beperking hebt en hoogsensitief ik vraag me zelf wel eens af ben ik de enige die een licht verstandelijk beperking hebt en hoogsensitief bent

Zeer herkenbaar verhaal! Bijna dezelfde leeftijd, en de ervaringen zijn bij mij niet anders, geen idee hoe in contact te komen, zit sinds gisteren alle verhalen te lezen, maar herken het meeste in jou verhaal. Dus kom graag met je in contact!

Grt

Michel

Alle schoonhede die je ziet bij iemand anders bezit je zelf. Alsook hetgeen wat men negatief bestempeld. Jezelf ervan losmaken is een moedige zet. De tijd zal uitwijzen dat het de juiste zet was. Neem de tijd.

Wat vervelend dat je hebt moeten stoppen met bepaalde vriendschappen.
Anderzijds kies je nu voor jezelf, geef je aan 'tot hier en niet verder'.
Dat doet pijn, bijna net als rouw maar ik heb geleerd dat zulke mensen gewoon niet meer in je leven passen.
Jij bent veranderd, zij kunnen daar niet mee omgaan, jammer dan.
Dit is wie jij bent!
Laat het gevoel er zijn, geef jezelf beperkte tijd om af en toe over al je twijfels te piekeren, twijfelen etc. Na te denken.
Dan stop je die gedachtes en ga je iets leuks of fijns doen.
Succes en sterkte met de verwerking.
Proficiat met jou!!! Proost er eens op ;)

Wat vervelend dat je hebt moeten stoppen met bepaalde vriendschappen.
Anderzijds kies je nu voor jezelf, geef je aan 'tot hier en niet verder'.
Dat doet pijn, bijna net als rouw maar ik heb geleerd dat zulke mensen gewoon niet meer in je leven passen.
Jij bent veranderd, zij kunnen daar niet mee omgaan, jammer dan.
Dit is wie jij bent!
Laat het gevoel er zijn, geef jezelf beperkte tijd om af en toe over al je twijfels te piekeren, twijfelen etc. Na te denken.
Dan stop je die gedachtes en ga je iets leuks of fijns doen.
Succes en sterkte met de verwerking.
Proficiat met jou!!! Proost er eens op ;)

Hoi ik zit ook in deze situatie en weet ook niet wat te doen alles wat je schrijft herken ik precies hetzelfde en weet het ook niet meer wat te doen

ik probeer nu voorzichtig weg terug een keer af en toe weg te gaan, verleden week ben ik ook efkens een keer gaan dansen, ik zag daar mensen die ik al kende maar ik negeer ze, ik probeer vroegere contacten te mijden, als ze goedendag zeggen dan zeg ik ook terug goedendag meer niet, want roddelen doen ze toch en ik zeg liever niks dan gaat het ook niet meer verder, ik ga proberen me houding zo verder te doen, nieuwe mensen die ik tegenkom hopelijk zal ik enorm mee voorzichtig zijn, maar het leven is kort en 'k wil nog wat genieten van het leven, ook al betekent het dan dat ik voorzichtig ben en blijf wie ik nog toelaat in mijn leven,

Het gebeurd bij gesprekken dat ik ook heel neutraal reageer over het gegeven. Een uitgesproken mening is niet altijd gunstig.

Ik heb zelf ook weerstand tegen lichamelijk contact. Mijn ouders zeiden vroeger al dat ik niet van knuffelen hield. Dit deed ik bijna nooit. Met mijn partner ben ik graag intiem, anderen hoeven niet in de buurt te komen.

Ik herken je verhaal heel erg uit mijn jeugd ( ben inmiddels 29 ). Vaak had ik 1 vriendin waar ik me dan ook heel sterk aan bond. Elke vorm van afwijzing, zoals inderdaad even alleen gelaten worden of als ze opeens geen zin hadden om met mij te spelen, nam ik heel zwaar op. Ik voelde me dan zo emotioneel en in de steek gelaten dat ik eigenlijk weg wilde kruipen en door de grond wilde zakken. Destijds heb ik nooit begrepen waarom ik zo heftig reageerde, zo diep over dingen nadacht en moeite had met dingen waar anderen geen moeite mee leken te hebben. Door HSP vielen veel dingen op zijn plek, maar bij mij zijn er ook met mijn ouders dingen niet goed gegaan. De scheiding van mijn ouders viel me heel zwaar en mijn ouders waren zelf erg gestresst, streng en hadden moeite met het tonen van emotie. Hierdoor voelde ik me eigenlijk door niemand begrepen en vluchtte ik in mijn hoofd en mijn fantasie. Uiteindelijk heb ik mensen gevonden met wie ik een goede klik heb, omdat ze een beetje hetzelfde in elkaar zitten.

Ik kan niet zien wanneer je bericht precies geplaatst is, dus ik denk dat de schoolreis mogelijk al geweest is? Hoe is het gegaan en hoe gaat het nu met je?
Ik vind het echt super goed van je dat je al zo goed je gevoelens kan omschrijven en zo veel onderzoek hebt gedaan.
Het voelt soms alsof we altijd leuk/aardig/perfect moeten zijn zodat mensen ons aardig vinden, maar we hebben eigenlijk weinig controle wat een ander van ons denkt. De belangrijkste persoon ben jij zelf. Je komt over als een hartstikke slimme, lieve en aardige meid. Wees niet te hard voor jezelf :)

Wees wie je bent. Niet wie je zou willen zijn.

Je kan het leven ervaren en beleven. Probeer soms het leven enkel te ervaren.
Probeer soms het leven enkel te beleven.

Hoe dan ook is alles zeer intens.
Alles positief is intens.
Alles negatief is intens.

Jij ervaart zweven negatief.
Hoe kan jij dat positief ervaren?
Enkel jij hebt de antwoorden.

Jij bent van deze planeet.
Puur natuur.
Wat zweeft er in de natuur?
Laat je inspireren.

Gun jezelf rust.
Als je zweeft stel jezelf gerust.
Je (her)kent wat er gebeurd.
Misschien kan je ook vliegen?
Ik kan niet zweven.
Ik vind dat wel knap dat jij dat kan.

Het is allemaal zo vreemd.
Het leven op zich is al zo vreemd.
Vreemd is dan normaal?

Hoe jij ervaart.
Dat beleef je.
Dat ervaar je.
Dan ben je.

Kettingen,stenen en al die flauwekul doe ik niet aan,zoiets als geloven in God of noem maar op waar je denkt kracht uit te halen.Het heeft allemaal te maken met hoe je gevormd bent,door volwassenen,omgeving,ervaringen.wij als mensen is vroeg geleerd om niet in vrijheid te denken.Het moet zus ,het moet zo.Dit mag niet,dit mag wel.Op een gegeven moment merk je dat wij copiegedrag vertonen,waar we eigenlijk diep in ons hart niet eens zo willen.Onze levenshouding is zo ingesleten dat wij ons niet meer bewust zijn.we moeten het oude denken inruilen voor nieuw denken.En het voordeel van dat al wat ouder zijn is te proberen niet naar een ander te kijken,maar doen wat het dichtst bij jou hart ligt,zodat je trots bent op jezelf

Ik herken het je anders voellen
Ook gepest
Ook vatbaar voor narcisten
Narcisten willen hsp ers de grond in trappen kom uit zoon relatie nou dat is verschrikkelijk daar moet je voor op passen
Daar ben je als hoogsentief ook vatbaar voor heb ook therapie gehad
Als ik me niet lekker voel bij bepaalde mensen moet je voor je zelf kiezen en er afstand van nemen volg mijn gevoel hier in
En los laten
Sommige mensen krijg je angsten
Heb mij bevrijd uit narcist relatie
En ben in mijn kracht komen te staan
Naar je zelf luisteren en schrijven geeft je veel kracht
En zelf haal ik veel uit mijn geloof
Die mij veel kracht geeft
En ben ook heel gevoellig zelf een dochter verloren word je ook wel door de mosterd gehaald
Kan soms ook moelijk los laten
Maar kom er altijd uit met vallen en opstaan
En je rust op tijd nemen heel belangrijk
En ja ken dat gevoel niet begrepen worden
Heb je goed gevoeld je bent niet gek
En dan vinden ze je raar
Je moet soms voor je zelf kiezen
Maar goed hoop dat je hier wat aan hébt
En je intuïtie volgen

Ik herken mezelf erg in jouw verhaal. Blij dat meer mensen zo zijn. Al voelt het meestal alsof je de enige bent. Ik ben nu 39 en ben nog opzoek naar een modus waarin ik dit accepteer van mezelf.

Heel herkenbaar. Mijn vriend leeft ook in een totaal andere wereld. Ik vraag me vaak af wat onze relatie waard is als je elkaar niet begrijpt maar aan de andere kant ben ik blij dat ik hem heb om me te kunnen redden in een wereld waarin ik mezelf nauwelijks staande kan houden.

Hoi Anoniem,

Wat fijn dat je dit voor jezelf ontdekt hebt. Heb je al wat mooie ontdekkingen kunnen doen?

Goed aarden en schild om jezelf visualiseren. brokje zeezout bij je dragen. wat ook helpt is salie. bij je dragen of opdoen.
en tellen en focus op je ademhalingen en tegen je zelf zeggen dat je los laat wat niet van jou is..

suc6!

Gisteren
Vandaag
Morgen

Verleden
Heden
Toekomst

Ik ben onder de indruk.
Onrust en slapeloosheid.
Het is een belevenis.
Herkenbaar.
Ik beleef beide.
Vroeg of laat vind je een antwoord.
Over het verleden
Het heden
En de toekomst
Neem gerust de tijd.
We hebben ons hele leven

Aan t begin vd corona.vond ik t wel rustig.geen druk!
Nu lijk ik wel overprikkeld door veel zoom- vergadering en contacten..
Er word veel geapt en videogebeld.
Doe t ook zelf natuurlijk..maar zit veel meer in mijn ' hoofd'
Ook is er veel leed.( in mijn omgeving)
En ook dat kan ik moeilijk loslaten.intens moe word ik ervan.
Zit in een neerwaars spiraal..
Geniet niet meer zo.terweil ik dat normaal zo goed kan..
Hoe vind ik mezelf weer terug?

Lieve Angel,

Wat mooi dat je je verhaal deelt. In die openhartigheid schuilt al zoveel kracht!

Je schrijven doet me denken aan een prachtige maar eenzame wolf - omringd door kuddes schapen maar toch fundamenteel anders. Die wolf voelt zich misschien "raar", maar eigenlijk bezit ze een zeldzame, bijzondere aard die niet minder waard is dan die van anderen.

Weet je wat zo herkenbaar is? Dat je meer verbinding voelt met dieren dan met mensen. Dieren oordelen niet, ze zien direct je essentie. Geen wonder dat ze naar je toe komen! Ze herkennen in jou een ziel die oprecht en gevoelig is. Dat is geen zwakte - dat is je superkracht.

Het voelde vast als een opluchting toen je ontdekte dat je HSP bent. Eindelijk een verklaring! Maar dan komt die volgende uitdaging: hoe leef je ermee in een wereld die vaak zo luidruchtig en ongevoelig lijkt? Het is alsof iedereen met oordopjes rondloopt terwijl jij elke toon, elk geluid glashelder hoort.

Ik moet lachen om je opmerking over die hulpdiensten met kerst. Zelfs in je donkerste moment denk je nog aan anderen! Dat typeert volgens mij precies wie je bent: iemand die altijd anderen vooropstelt, soms ten koste van jezelf.

Maar hier is een gedachte die je misschien zal verrassen: je hoeft niet bij een groep te horen om waardevol te zijn. Sommige mensen zijn als bomen in een bos - ze staan dicht bij elkaar maar hun wortels zijn oppervlakkig. Jij bent meer als die ene bijzondere boom die wat verder staat, maar met diepe wortels en takken die de hemel lijken te raken.

Wat als je eens probeert om mensen te vinden die ook "anders" zijn? HSP-ers zoals jij, of mensen die ook eens tegen de stroom in durven zwemmen? Niet om bij te horen, maar om te ontdekken dat je niet alleen bent in je anders-zijn.

En ondertussen - behandel jezelf eens zoals je je dieren behandelt: met onvoorwaardelijke liefde, geduld en zorg. Je bent het waard.

Als je weer eens denkt aan die boom op de weg, bedenk dan: je dieren hadden je nooit willen missen. En er zijn mensen, ook al voel je dat misschien niet altijd, die jouw unieke licht in deze wereld waarderen.

Sterkte, bijzondere wolf,

P.S. Misschien is er ergens een HSP-praatgroep waar je naartoe kunt? Niet om "erbij te horen", maar om te ontdekken dat je anders-zijn helemaal niet zo anders is als je denkt.

Lieve Anoniem
Het was zeker opluchting om er achter te komen dat ik Hsp ben.
Wat ontzettend mooi en lieve reactie. Bedankt daarvoor. Zal het nog vaak terug lezen.
Klopt ja dieren oordelen niet, die zien wie we werkelijk zijn.
Bedankt voor jou mooie woorden.
Liefs Angel

Beste Angel,

Wat mooi dat mijn reactie je heeft geraakt! HSP-zijn verklaart vaak zoveel en kan echt een opluchting zijn om te begrijpen.

Dieren kijken dwars door maskers heen en voelen ons zuiver aan. Misschien is dat waarom de band tussen HSP'ers en dieren zo bijzonder is.

Onthoud: gevoeligheid is geen zwakte, maar een gave!

Liefs!

Hoi Corrie,

Wat fijn dat je een leuke nieuwe baan hebt gevonden in de bloemenwinkel! Maar ik zie dat je HSP inmiddels een onverwacht boeket heeft samengesteld van uitdagingen.

Je dacht dat je HSP netjes was ingepakt als een boeket met cellofaan eromheen, maar blijkbaar is het toch weer uitgebloeid tot iets waar je rekening mee moet hou-den! Dat vier dagen achter elkaar werken klinkt inderdaad als een marathon voor iemand met HSP - een beetje alsof je gevraagd wordt om vier dagen achter elkaar naar een heavy metal concert te gaan, terwijl je eigenlijk meer van kamermuziek houdt.

Die directe feedback van collega's zonder de juiste verpakking is ook zoiets. Ze gooien hun woorden naar je toe als losse bloemen zonder lint eromheen. En dan sta jij daar als HSP'er, proberend om niet bedolven te worden onder alle rozen-doorns!

Wat betreft dat gebrek aan weerwoord: misschien kun je je voorstellen dat je hersenen even in de koelcel staan, net als die bloemen. Ze hebben gewoon wat tijd no-dig om op te warmen voordat ze kunnen reageren!

Je bent zeker niet de enige, ook herkenbaar is voor mij. Veel HSP'ers herkennen dat gevoel van "oeps, daar is het weer" nadat ze dachten dat ze hun gevoeligheid had-den getransformeerd tot een prachtig bloemstuk dat iedereen kon bewonderen.

Misschien is het tijd om je werkschema wat aan te passen, net zoals je een boeket anders zou schikken als het niet helemaal in balans is? En wat betreft die collega's - misschien kun je hen op een rustig moment vertellen dat je hun feedback waar-deert, maar dat het beter landt als ze het met wat meer zachtheid brengen, als ware het een delicate orchidee in plaats van een cactus?

Sterkte en veel succes in je bloemenwinkel!

Met vriendelijke groet,

Hartelijk dank voor de enorm treffende, grappige, mooie en lieve reactie!

Na even wat traantjes te hebben weggegeveegd omdat je zo goed aanvoelt wat er speelt hier een reactie:
Ik heb gezeten met de werkgever en aangegeven dat ik graag een dag tussendoor vrij wil. Daar komt hij op terug. Ook heb ik terug gegeven dat het fijn zou zijn wanneer de feedback meer verpakt wordt. Ondanks dat het een hele fijne baas is reageerde hij daar vervelend op. Hij liet eigenlijk doorschemeren daar niet aan te kunnen beginnen want ja onder stress gebeurd het soms dat iets rot je strot uit komt. Dat begrijp ik in alle drukte van een dag maar is toch niet helpend. Voor het omgaan met minder fijne gegeven feedback ga ik in naar een therapeut. Dus dat is fijn. Hij komt er op terug of ik een dag vrij kan hebben tussen de vier dagen in. En ja... precies wat je zegt: ik dacht het zo onder controle te hebben. En voelde me daardoor zo sterk en gelukkig. En nu ligt het allemaal even in puin.

Dag Corrie, wat is dit herkenbaar! Soms denk je dat je je leven netjes hebt opgevouwen en in doosjes gestopt, en dan — floep! — komt er een windvlaag die alles door elkaar gooit.

Wat moedig van je om je behoeften uit te spreken op je werk. Dat verdient sowieso een klein applausje. En dan komt die reactie... alsof iemand een emmer koud water over je heen kiepert. "Onder stress kan iets rot je strot uitkomen" — ja, misschien waar, maar het voelt allesbehalve als écht begrip, hè?

Het is een beetje zoals zeggen: “Au, je staat op mijn teen,” en de ander zegt: “Ja, maar ik heb nu eenmaal grote voeten.” Oké, dank je, noted, maar m'n teen doet nog steeds pijn.

Maar kijk even wat je wél allemaal hebt gedaan: • Je hebt je grenzen aangegeven
• Je zoekt hulp bij een therapeut
• Je baas denkt tenminste na over die vrije dag

Dat ‘in puin liggen’ waar je het over hebt... misschien is het geen instorting, maar een grondige verbouwing. Rommelig, ja. Maar straks staat er een steviger, mooier huis. Misschien met een dakraam. Of een hangmat.

En weet je, de momenten waarop we ons het kwetsbaarst voelen, zijn vaak precies de momenten waarop we het dapperst zijn. Tranen wegvegen is geen teken van zwakte — het is een teken dat je jezelf serieus neemt.

En zoals het spreekwoord zegt: “Na regen komt zonneschijn.” Maar persoonlijk vind ik: “Tijdens de regen mag je ook gewoon even schuilen met een dekentje en een warme choco-lademelk.” (Met plantaardige melk en zonder suiker, als je wil 😉).

Je bent goed bezig, echt waar. Eén stap tegelijk is ook vooruitgaan.

Heel mooi verwoord en zeer herkenbaar.
Ik heb 34 jaar part-time kunnen werken als onthaalbediende op een middelbare school. Toen kwam Corona en alles moest in ijltempo gedigitaliseerd worden en de werksfeer werd gespannen, de school ging in overlevingsmodus met quarantaines van klassen en internaatsgangen. Ik crashte en ben uiteindelijk in medisch pensioen gegaan. Begin 2024 kreeg ik de diagnose lymfeklierkanker, is er een verband met Corona of de vaccinaties? Ik vind wel veel steun bij lotgenoten in het inloophuis.
De oorspronkelijke job vóór corona was wel ideaal voor mij als HSP’er, niet in groep met collega’s maar veel individueel contact aan het onthaal. En part-time zodat ik mijn energie goed kon verdelen tussen job en gezin. Ik was wel dikwijls overprikkeld door de drukte van mijn 2 energieke zonen.