Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Trauma's - forum lotgenoten


 

Lotgenoten trauma

Heb je een trauma

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met trauma's en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Met behulp van emdr trauma's aangepakt

Vroeger in mijn jeugd ben ik op het schoolplein vaak gepest en mijn ouders, vooral mijn moeder, maakte vaak kleinerende opmerkingen, zoals:'Dat kun je toch niet', of 'Het wordt nooit wat met jou'.

 

Ik denk dat ik daardoor weinig zelfvertrouwen heb. Met behulp van EMDR heb ik deze trauma's aangepakt en sindsdien kan ik dit meer achter me laten en voel ik mij sterker.


maartje

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Heel herkenbaar wat je hier schrijft.


Renate
Reactie:

Waar heb je emdr gehad?


jola
Reactie:

Jola, voor een overzicht van emdr-therapeuten zie:

www.emdrtherapie.net


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 2 - EMDR heeft me geholpen

Ik heb vorig jaar een heel heftige bevalling gehad met een ziekenhuisopname en een keizersnede die heel moeizaam ging. Veel pijn en het duurde heel lang.

 

Sindsdien heb ik veel lichamelijke klachten, maar komen de beelden van die tijd steeds maar in mijn hoofd.

 

Met behulp van EMDR heb ik die tijd achter me kunnen laten en de beelden zijn minder aanwezig. Ook fysiek voel ik me daardoor beter.


marian

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - EMDR heeft me geholpen bij traumaverwerking

Een paar jaar geleden ging ik naar een psycholoog toe omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Na een paar sessies verwees de psycholoog mij door naar een andere psycholoog die ervaring had met EMDR, een methode om trauma's te verwerken. In het begin vond ik dat vreemd, omdat ik eigenlijk dacht geen trauma's te hebben. Ik heb toen toch verder durven onderzoeken.

 

Met de nieuwe psycholoog werkte ik aan een aantal 'kleine' vernederingen, pesterijen, en machtmisbruik in mijn vroege jeugd en adolescentie. Ik dacht altijd dat ik dat allang had verwerkt. Niets bleek minder waar.

 

Tijdens de EMDR kwamen sommige gevoelens veel heftiger boven dan ik had verwacht. Het resultaat heeft me verbaast. Ik ben af van een last die eerst onbekend voor me was. Ik leef lichter en gezonder. En ik vertrouw andere mensen veel meer. Ik zou het van de daken willen schreeuwen en iedereen EMDR aan willen raden. Mij heeft het zoveel goeds gedaan!


Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb ptss en wilde graag emdr doen maar ze zeggen tegen mij dat juist de herbelevingen en dissocieren eerst heel erg toenemen. Ik kan me dat als alleenstaande moeder niet permiteren. Heb jij daar ervaring mee?


Frenny
Reactie:

Wil ik ook weten en waar had je emdr


jola

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ontzettend veel trauma's oplopen

Ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel trauma's opgelopen en er lijkt maar geen eind aan te komen. Ik heb zoveel behoefte aan rust en een veilige plek waar ik liefdevol benaderd word. Een plek om te ontspannen en me welkom te voelen.


anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - In mijn vroege jeugd een psychotrauma opgelopen

ik heb in mijn vroege jeugd een psychotrauma opgelopen, door ziekte en verlies van mijn moeder.
opvang voor mijn verlies was er niet en ik sloot mij af, ontwikkelde een dissociatieve stoornis en was jaren in therapie, veel later. therapie maakte het erger in plaats van beter.


ik heb alles weggestopt, net als mijn omgeving toen deed en zit nog steeds met de gebakken peren.
alle ellende heb ik opgeslagen in mijn lijf en dit uit zich in veel klachten en onverwerkte spanningen, het is mij tot op heden niet gelukt om de gevoelens, die bij het trauma horen in mijn bewustzijn toe te laten. ik kan er niet meer bij.

 

Ik vind het een nachtmerrie om met deze complexe posttraumatische stresstoornis te leven, het is geen leven, maar overleven.


Jolien

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 6 - Ik heb chronische depressie met angst en paniek

Hoi. Ik zit met wat vraagtekens en kwam hier via google terecht.

Lang verhaal zo kort mogelijk: Ik ben 21 jaar, heb een dysthyme stoornis/chronische depressie met (sociale) angst- en paniekklachten en waarschijnlijk een persoonlijkheidsstoornis. Ook ben ik hoogsensitief. Ik ontwikkelde rond mijn 14e levensjaar de eetstoornis anorexia, waar ik ongeveer een jaar nu van "genezen" ben voor zover dat kan.

De eetstoornis had voor mij een belangrijke functie. Het begon omdat ik me verveelde, me verloren voelde en iets voor mezelf wilde hebben waar niemand aan kon komen of iets over kon bepalen. Daarna begon het ondergewicht een functie te hebben. Het dempt namelijk je gevoel, door de "hunger high" en door het hebben van een uitgehongerd lijf kan je bijna nergens anders meer aan denken dan aan eten en het getal op de weegschaal. Waardoor ik dus in mijn eigen wereldje leefde.

 

Doodongelukkig wel. En het werd erger en heftiger tot het een probleem was. Ik kwam er niet meer uit, ik wist niet meer wat normaal eten en leven was, mijn lichaamsbeeld was compleet vertekend en ik zat zó ontzettend vast in angst en obsessies en een kapot lichaam. Daarnaast was ik al die tijd depressief, angstig en regelmatig suïcidaal.

 

De eetstoornis was een overlevingsmechanisme maar ondertussen zou het mijn dood worden. Stiekem hoopte ik altijd wel op een mooie toekomst en die eetstoornis zat dat volledig in de weg. Dus toen heb ik de keuze gemaakt om ermee af te rekenen.

Nu ik weer ruimte in mijn hoofd heb door het verslaan van de anorexia, komen er (naast de depressiviteit en angsten) helaas steeds meer dingen boven die ik maar moeilijk kan loslaten. Herinneringen, herbelevingen(?), gevoelens waarvan ik niet weet wat ik ermee moet en wat het nou eigenlijk is.
Voor ik besloot hier van me af te schrijven zat ik weer vast in gedachtes en herinneringen die ik bijna niet durf uit te spreken.
Graag zou ik van iemand horen of dit trauma's zijn, en zo niet, wat dan wel en wat ik ermee kan doen of dat het vanzelf over gaat. En of dit invloed kan hebben (gehad) op mijn bijna chronische klachten en op wie ik ben (geworden). Ik zit hier echt mee. Mijn moeder zal zeggen dat ik te veel tijd heb om na te denken aangezien ik veel thuis zit.

Dit zijn de herinneringen, herbelevingen en beelden die me keer op keer overvallen. In chronologische volgorde:

- De dingen die mijn vader tegen me zei en deed, terug naar toen ik een jaar of 6 was. Als hij boos was om de kleinste dingen kon hij mij of mijn broer regelmatig stevig bij mij armen pakken, in mijn gezicht schreeuwen en spugen van woede, me door elkaar schudden en de trap op sleuren.

 

Als kind raak je dan alleen maar meer overstuur, ik kon niet stoppen met huilen, wat enkele keren leidde tot de straf "kop onder de koude kraan". Dat hij mij met kleren en al onder de koude douche duwde, of de kraan in de badkamer aanzette en mijn hoofd eronder duwde en die vast bleef houden. Koud water in mijn nek triggert deze herinnering en beelden.

 

Dit opschrijven maakt me heel verdrietig. Mijn moeder stond in deze situaties altijd hulpeloos toe te kijken en te schreeuwen. 's Avonds als ik dan in bed lag na te snikken na uren gehuild te hebben, kwam ze stiekem kijken en me troosten. Dat mocht eigenlijk niet van mijn vader.

- Toen ik 12 was had ik een vriend van 16 en daardoor een vriendje van 17 of 19. Ik had geen ervaring met seksualiteit en durfde niet voor mezelf op te komen, ool wist ik niet wat normaal was en kende ik mijn grenzen niet goed.

 

Op een dag lag ik naast mijn veel oudere vriendje op bed, toen heeft hij mij gevingerd. Het was voor mij allemaal nieuw. Ik vond het eng en niet fijn. Achteraf bleek dat dit een opgezet plan was tussen de 2 jongens. Ik voel me, bijna 10 jaar later nog steeds vies en zie het beeld regelmatig voor me wanneer mijn huidige vriend me aanraakt of ik een bepaalde geur ruik.

- Op de middelbare school heb ik me altijd buitengesloten, onveilig, eenzaan en minderwaardig gevoeld. Ik ben veel uitgescholden en nagekeken geweest. Toen ik in de bovenbouw zat was ik al depressief en zat ik al vast in de ernstige eetstoornis.

 

Thuis werd er niet gepraat over gevoelens en gezondheid. Ik deed er niet toe volgens mijn vader. Ik heb me zo ontzettend eenzaam gevoeld in die tijd. Ik had een groepje vriendinnen maar had niet het gevoel dat ik erbij hoorde. Geen aansluiting bij leeftijdsgenoten.

 

Ik wilde er niet meer zijn, had het nergens fijn, was bang voor alles en iedereen, automutileerde en was suïcidaal, dronk alcohol op school om te verdoven, gebruikte regelmatig drugs en niemand zag hoe zwaar ik het had en niemand keek naar me om.

 

Uiteindelijk was er 1 iemand die zich zorgen maakte en die mij zag staan. Het was een docent die ik maar een paar uur per week had. Hij ging het gesprek aan en dankzij hem kwam er hulp. Ik ben hem zo ontzettend dankbaar. Nu, 6 jaar later denk ik nog iedere dag aan die tijd en aan hem. Ieder moment staat in mijn geheugen gegrift. Het doet zo veel pijn en het is zo veel om te verwerken. Is dit normaal? Wat moet ik hiermee?

- Ook heb ik veel herinneringen en beelden overgehouden aan mijn tijd bij de GGZ. Dagbehandelingen, opnames en therapeuten hebben veel (heftige) indruk(ken) gemaakt. Ik kan hele situaties opnieuw voor me halen en in mijn hoofd afspelen.

Naast veel nare herinneringen wekken sommige herinneringen een bepaald verlangen op om terug te gaan en weer samen te zijn met de mensen (vooral mannen) die mij hebben geholpen. Ik denk omdat mijn vader me zo tekort heeft gedaan.
Om sommige beelden kwijt te kunnen ga ik ze soms tekenen.

Als laatste heb ik nog 1 ding wat mij al zo lang als ik me kan herinneren bezighoud:
Als kind (vanaf een jaar of 2-3) had ik regelmatig nachtmerries. Daarin werd ik achtervolgd door een bepaald familielid, waarbij ik extreem(!) angstig was. Ik hoorde mijn hartslag sneller en sneller gaan en uiteindelijk zou hij me te pakken krijgen. Dan werd ik huilend wakker.


Nu vraag ik me af waarom een jong kind zoiets zou dromen, en of het komt door een gebeurtenis die ik mij niet bewust kan herinneren, of dat het niks is.

Alvast bedankt als je de moeite hebt genomen dit hele verhaal te lezen. It means a lot. Echt waar. Ik ben benieuwd naar een reactie en of er mensen zijn die dit herkennen.


Ivy

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten