Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Trauma's - forum lotgenoten


 

Lotgenoten trauma

Heb je een trauma

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met trauma's en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ontzettend veel trauma's oplopen

Ik heb de afgelopen jaren ontzettend veel trauma's opgelopen en er lijkt maar geen eind aan te komen. Ik heb zoveel behoefte aan rust en een veilige plek waar ik liefdevol benaderd word. Een plek om te ontspannen en me welkom te voelen.


anoniem

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat herkenbaar... een boomhut lijkt mij heerlijk... Uren zitten en niks doen

Bobske

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Met behulp van emdr trauma's aangepakt

Vroeger in mijn jeugd ben ik op het schoolplein vaak gepest en mijn ouders, vooral mijn moeder, maakte vaak kleinerende opmerkingen, zoals:'Dat kun je toch niet', of 'Het wordt nooit wat met jou'.

 

Ik denk dat ik daardoor weinig zelfvertrouwen heb. Met behulp van EMDR heb ik deze trauma's aangepakt en sindsdien kan ik dit meer achter me laten en voel ik mij sterker.


maartje

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Heel herkenbaar wat je hier schrijft.


Renate
Reactie:

Waar heb je emdr gehad?


jola
Reactie:

Jola, voor een overzicht van emdr-therapeuten zie:

www.emdrtherapie.net


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 3 - EMDR heeft me geholpen

Ik heb vorig jaar een heel heftige bevalling gehad met een ziekenhuisopname en een keizersnede die heel moeizaam ging. Veel pijn en het duurde heel lang.

 

Sindsdien heb ik veel lichamelijke klachten, maar komen de beelden van die tijd steeds maar in mijn hoofd.

 

Met behulp van EMDR heb ik die tijd achter me kunnen laten en de beelden zijn minder aanwezig. Ook fysiek voel ik me daardoor beter.


marian

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - EMDR heeft me geholpen bij traumaverwerking

Een paar jaar geleden ging ik naar een psycholoog toe omdat ik niet lekker in mijn vel zat. Na een paar sessies verwees de psycholoog mij door naar een andere psycholoog die ervaring had met EMDR, een methode om trauma's te verwerken. In het begin vond ik dat vreemd, omdat ik eigenlijk dacht geen trauma's te hebben. Ik heb toen toch verder durven onderzoeken.

 

Met de nieuwe psycholoog werkte ik aan een aantal 'kleine' vernederingen, pesterijen, en machtmisbruik in mijn vroege jeugd en adolescentie. Ik dacht altijd dat ik dat allang had verwerkt. Niets bleek minder waar.

 

Tijdens de EMDR kwamen sommige gevoelens veel heftiger boven dan ik had verwacht. Het resultaat heeft me verbaast. Ik ben af van een last die eerst onbekend voor me was. Ik leef lichter en gezonder. En ik vertrouw andere mensen veel meer. Ik zou het van de daken willen schreeuwen en iedereen EMDR aan willen raden. Mij heeft het zoveel goeds gedaan!


Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik heb ptss en wilde graag emdr doen maar ze zeggen tegen mij dat juist de herbelevingen en dissocieren eerst heel erg toenemen. Ik kan me dat als alleenstaande moeder niet permiteren. Heb jij daar ervaring mee?


Frenny
Reactie:

Wil ik ook weten en waar had je emdr


jola

Jouw reactie:



Verhaal 5 - In mijn vroege jeugd een psychotrauma opgelopen

ik heb in mijn vroege jeugd een psychotrauma opgelopen, door ziekte en verlies van mijn moeder.
opvang voor mijn verlies was er niet en ik sloot mij af, ontwikkelde een dissociatieve stoornis en was jaren in therapie, veel later. therapie maakte het erger in plaats van beter.


ik heb alles weggestopt, net als mijn omgeving toen deed en zit nog steeds met de gebakken peren.
alle ellende heb ik opgeslagen in mijn lijf en dit uit zich in veel klachten en onverwerkte spanningen, het is mij tot op heden niet gelukt om de gevoelens, die bij het trauma horen in mijn bewustzijn toe te laten. ik kan er niet meer bij.

 

Ik vind het een nachtmerrie om met deze complexe posttraumatische stresstoornis te leven, het is geen leven, maar overleven.


Jolien

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Jolien,

Je zou kunnen zoeken op lichaamstherapie, wat namen waarop je kunt zoeken voor de diverse therapievormen:

David Berceli
Peter A. Levine
Bessel van der Kolk
Janina Fisher
Pat Ogden

Sterkte!

Anoniem
Reactie:
Sorry was er nog 1 vergeten:

haptotherapie

Anoniem
Reactie:
Jollien

Vervelend om dit te lezen.
Vooral omdat ik het herken!

Sterkte Jolien

Liefs Johanna

Johanna

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik heb chronische depressie met angst en paniek

Hoi. Ik zit met wat vraagtekens en kwam hier via google terecht.

Lang verhaal zo kort mogelijk: Ik ben 21 jaar, heb een dysthyme stoornis/chronische depressie met (sociale) angst- en paniekklachten en waarschijnlijk een persoonlijkheidsstoornis. Ook ben ik hoogsensitief. Ik ontwikkelde rond mijn 14e levensjaar de eetstoornis anorexia, waar ik ongeveer een jaar nu van "genezen" ben voor zover dat kan.

De eetstoornis had voor mij een belangrijke functie. Het begon omdat ik me verveelde, me verloren voelde en iets voor mezelf wilde hebben waar niemand aan kon komen of iets over kon bepalen. Daarna begon het ondergewicht een functie te hebben. Het dempt namelijk je gevoel, door de "hunger high" en door het hebben van een uitgehongerd lijf kan je bijna nergens anders meer aan denken dan aan eten en het getal op de weegschaal. Waardoor ik dus in mijn eigen wereldje leefde.

 

Doodongelukkig wel. En het werd erger en heftiger tot het een probleem was. Ik kwam er niet meer uit, ik wist niet meer wat normaal eten en leven was, mijn lichaamsbeeld was compleet vertekend en ik zat zó ontzettend vast in angst en obsessies en een kapot lichaam. Daarnaast was ik al die tijd depressief, angstig en regelmatig suïcidaal.

 

De eetstoornis was een overlevingsmechanisme maar ondertussen zou het mijn dood worden. Stiekem hoopte ik altijd wel op een mooie toekomst en die eetstoornis zat dat volledig in de weg. Dus toen heb ik de keuze gemaakt om ermee af te rekenen.

Nu ik weer ruimte in mijn hoofd heb door het verslaan van de anorexia, komen er (naast de depressiviteit en angsten) helaas steeds meer dingen boven die ik maar moeilijk kan loslaten. Herinneringen, herbelevingen(?), gevoelens waarvan ik niet weet wat ik ermee moet en wat het nou eigenlijk is.
Voor ik besloot hier van me af te schrijven zat ik weer vast in gedachtes en herinneringen die ik bijna niet durf uit te spreken.
Graag zou ik van iemand horen of dit trauma's zijn, en zo niet, wat dan wel en wat ik ermee kan doen of dat het vanzelf over gaat. En of dit invloed kan hebben (gehad) op mijn bijna chronische klachten en op wie ik ben (geworden). Ik zit hier echt mee. Mijn moeder zal zeggen dat ik te veel tijd heb om na te denken aangezien ik veel thuis zit.

Dit zijn de herinneringen, herbelevingen en beelden die me keer op keer overvallen. In chronologische volgorde:

- De dingen die mijn vader tegen me zei en deed, terug naar toen ik een jaar of 6 was. Als hij boos was om de kleinste dingen kon hij mij of mijn broer regelmatig stevig bij mij armen pakken, in mijn gezicht schreeuwen en spugen van woede, me door elkaar schudden en de trap op sleuren.

 

Als kind raak je dan alleen maar meer overstuur, ik kon niet stoppen met huilen, wat enkele keren leidde tot de straf "kop onder de koude kraan". Dat hij mij met kleren en al onder de koude douche duwde, of de kraan in de badkamer aanzette en mijn hoofd eronder duwde en die vast bleef houden. Koud water in mijn nek triggert deze herinnering en beelden.

 

Dit opschrijven maakt me heel verdrietig. Mijn moeder stond in deze situaties altijd hulpeloos toe te kijken en te schreeuwen. 's Avonds als ik dan in bed lag na te snikken na uren gehuild te hebben, kwam ze stiekem kijken en me troosten. Dat mocht eigenlijk niet van mijn vader.

- Toen ik 12 was had ik een vriend van 16 en daardoor een vriendje van 17 of 19. Ik had geen ervaring met seksualiteit en durfde niet voor mezelf op te komen, ool wist ik niet wat normaal was en kende ik mijn grenzen niet goed.

 

Op een dag lag ik naast mijn veel oudere vriendje op bed, toen heeft hij mij gevingerd. Het was voor mij allemaal nieuw. Ik vond het eng en niet fijn. Achteraf bleek dat dit een opgezet plan was tussen de 2 jongens. Ik voel me, bijna 10 jaar later nog steeds vies en zie het beeld regelmatig voor me wanneer mijn huidige vriend me aanraakt of ik een bepaalde geur ruik.

- Op de middelbare school heb ik me altijd buitengesloten, onveilig, eenzaan en minderwaardig gevoeld. Ik ben veel uitgescholden en nagekeken geweest. Toen ik in de bovenbouw zat was ik al depressief en zat ik al vast in de ernstige eetstoornis.

 

Thuis werd er niet gepraat over gevoelens en gezondheid. Ik deed er niet toe volgens mijn vader. Ik heb me zo ontzettend eenzaam gevoeld in die tijd. Ik had een groepje vriendinnen maar had niet het gevoel dat ik erbij hoorde. Geen aansluiting bij leeftijdsgenoten.

 

Ik wilde er niet meer zijn, had het nergens fijn, was bang voor alles en iedereen, automutileerde en was suïcidaal, dronk alcohol op school om te verdoven, gebruikte regelmatig drugs en niemand zag hoe zwaar ik het had en niemand keek naar me om.

 

Uiteindelijk was er 1 iemand die zich zorgen maakte en die mij zag staan. Het was een docent die ik maar een paar uur per week had. Hij ging het gesprek aan en dankzij hem kwam er hulp. Ik ben hem zo ontzettend dankbaar. Nu, 6 jaar later denk ik nog iedere dag aan die tijd en aan hem. Ieder moment staat in mijn geheugen gegrift. Het doet zo veel pijn en het is zo veel om te verwerken. Is dit normaal? Wat moet ik hiermee?

- Ook heb ik veel herinneringen en beelden overgehouden aan mijn tijd bij de GGZ. Dagbehandelingen, opnames en therapeuten hebben veel (heftige) indruk(ken) gemaakt. Ik kan hele situaties opnieuw voor me halen en in mijn hoofd afspelen.

Naast veel nare herinneringen wekken sommige herinneringen een bepaald verlangen op om terug te gaan en weer samen te zijn met de mensen (vooral mannen) die mij hebben geholpen. Ik denk omdat mijn vader me zo tekort heeft gedaan.
Om sommige beelden kwijt te kunnen ga ik ze soms tekenen.

Als laatste heb ik nog 1 ding wat mij al zo lang als ik me kan herinneren bezighoud:
Als kind (vanaf een jaar of 2-3) had ik regelmatig nachtmerries. Daarin werd ik achtervolgd door een bepaald familielid, waarbij ik extreem(!) angstig was. Ik hoorde mijn hartslag sneller en sneller gaan en uiteindelijk zou hij me te pakken krijgen. Dan werd ik huilend wakker.


Nu vraag ik me af waarom een jong kind zoiets zou dromen, en of het komt door een gebeurtenis die ik mij niet bewust kan herinneren, of dat het niks is.

Alvast bedankt als je de moeite hebt genomen dit hele verhaal te lezen. It means a lot. Echt waar. Ik ben benieuwd naar een reactie en of er mensen zijn die dit herkennen.


Ivy

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ivy

Hoi Ivy,
Vraag me af of je hulp krijgt voor je psygisch problemen.
Begrijg heel goed dat als je erover schrijft het je verdrietig maakt!
Belangrijk om er over te huilen! Ook nu nog! Het is erg om als 6 jarig kind zoiets te hebben moeten meemaken.
Neem jezelf en je gevielens serieus Ivy.
Hoop dat je via EMDR of Brainspotting en therapie de hulp gaat krijgen die je nodig hebt.

Sterkte Johanna


Johanna

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik besef me steeds meer dat het leven zo kort

Goeie dag ik ben 28 jaar en moeder van twee kinderen.
Ik heb geen rustige jeugd gehad wat zijn sporen heeft nagelaten maar niet ervaar als een trauma maar als gebeurtenissen die ik heb doorstaan.

Ik ben veel te jong moeder geworden en mezelf nooit helemaal op orde gehad, er gebeurde altijd wel iets.

Zelfs in mijn huidige relatie waar ik oprecht gelukkig ben met diegene is er vanaf moment onrust door gebeurtenissen rond om hem en mijn onrustige verleden wat steeds mee hobbelt. ( Mn hele levensloop is te ingewikkeld om uit te leggen) is er in die zin rust maar weet ik niet wat zo goed wat ik met mijn leven wil en waar ik moet beginnen en word daar onrustig, onzeker en verdrietig van. Daardoor mis ik de discipline als ik naar bed ga met de goeie moed om er de volgende ochtend gelijk voor te gaan.

Ik wil dat deze relatie slaagt maar daar ben ik natuurlijk een grote factor in.
Kortom, ik wil een doel hebben, ik wil buiten dat ik moeder en partner ben ook gelukkig met mezelf en mijn leven daarbuiten zijn.

Er is veel wat op mijn bordje terecht komt in en om het huis waardoor ik amper tijd en of de energie heb om aan mijzelf te werken.

Wel weet ik dat ik die ruimte zelf kan maken en ook van mijn gezin zal krijgen, met als doel dat ditnatuurlijk ook voor me gezin is.
Ik dwaal af :)

Ik vraag me af of er een plek is, niet al te zweverig waar ik bv een paar dagen heen kan gaan om hier bv in gecoacht kan worden of iets.

Een psycholoog heb ik in het verleden al meerdere keren geprobeerd maar ik loop daar in vast, ik heb me echt open gesteld maar kwam al snel in de situatie met een ja knikker tegenover me die me oh zo goed begreep en het allemaal heftig vond bla bla.

Ja dat weet ik en het is gezond om er bij stil te staan maar ik wil verder. Voor mijn gevoel heb ik teveel al verkeerd aangepakt en wil ik nu eens echt verder maar zoals ik zei de discipline is ver te zoeken en word ik juist door alle drukte in mijn hoofd en de hoeveelheid van factoren die er aangepakt moeten worden een soort van geërgerd en laks.

Iedereen is anders en ervaart dringen anders en gaat anders om met trauma’s, gevoelens etc maar ik denk dat er vast meerdere mensen zijn die in ieder geval begrijpen wat ik bedoel en of het soort gelijke in het leven staan of hebben gestaan of een beetje?

Ik ben niet vies om dingen uit te proberen maar dingen zoals yoga of mediteren is niet echt mijn ding ( wel geprobeerd) ik verwacht geen wonderen en natuurlijk geen soort van hulpje die alle stappen voor mij zet maar wat ik denk nodig te hebben is iemand die verstand van zaken heeft en mij hierin misschien Lian begeleiden.

Normaal gesproken kan ik mezelf goed verwoorden maar omdat ik deze stap al best spannend vind loopt mijn verhaal een beetje door elkaar heen doordat ik niet zo goed weet waar ik moet beginnen met mijn uitleg en naarmate ik dit zo alles opschrijf is eigenlijk mijn vraag heel kort.

Hulp bij het begeleiden van het weer vrolijk kunnen zijn en mijn zelf ontwikkeling, ontplooiing en vooral het nuttig voelen in de maatschappij.

Ik besef me steeds meer dat het leven zo kort is maar niet te kort om leren en er nog wem flink feestje van te maken.

Alabastine bedankt voor het geduld! Lieve groetjes van mij

Houd ik liever voor me

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken inderdaad veel van wat je verteld.
Drukte in mijn hoofd, moeite met discipline.
Heb ook al wat hulp gehad in de loop der jaren.. En er zijn verkeerde diagnoses gesteld.
Heb nu eindelijk een psygotherapeut die meteen door mij heen prikte!
Ik kan me ook best goed verwoorden denk en analyseer nogal veel.
Ze zei eens dat ik dat deed met een reden.. Dan hoef je niet te voelen zei ze.
Ik krijg brainspotting.
Het is iets anders dan EMDR.
Ga door veel onverwerkte emoties heen wat best zwaar is.. maar ook oplucht.. Dus het brengt me wat op. Het jarenlang wegduwen heeft zijn tol geëist. Zit al 3 jaar met een burnout thuis. Dus mijn conclusie is dat je het beter op tijd kunt aanpakken.
Hoop voor jou dat je nog goede hulp krijgt en wens je sterkte!
Zelf kijk ik ook vaak op JW. org
Ivm levensvragen.
Erg interessant vind ik.
Grts anoniem

anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 8 - ik voel me uitgehold

Hallo. Ik weet niet of ik mezelf getraumatiseerd kan noemen. Ik heb niet echt een duidelijk beeld als het op mezelf aankomt altijd. Ik probeer het kort te houden dus. Ik begin bij het begin. Ik was drie toen mijn ouders uit elkaar gingen. De scheiding verliep niet mals. Beide hadden duidelijk problemen op een bepaald vlak. Ik kwam terecht bij mijn grootouders op heel jonge leeftijd dus. Over mijn tijd bij mijn grootouders kan ik absoluut niet klagen. Ik herinner mij wel reeds enkele "voorvallen" uit die tijd, een reeks onaangename ervaringen, of aanvaringen liever, met mijn moeder en haar nieuwe partner. Ik zag beiden met regelmaat naarmate de tijd vorderde, tot op het moment dat ik een jaar of 10 was en verhuisde. Vanaf dat moment voel ik dat mijn leven compleet uit balans geworpen werd. Ik voelde mij verstikt in een situatie die ik onmogelijk kon controleren. Ik wil kort even toelichten wat ik precies heb ervaren. Bij mijn grootouders kreeg ik wel eens een educatieve tik. Niet hard, zo van het type waar ik gewoon van schrok even. Ik voelde geen haat bij mijn grootouders. Bij mijn moeder en stiefvader in huis, wel daar kan ik enkel over zeggen dat ik zwaar werd gestraft voor kleine dingen. Ik kreeg naast de kwetsende verwijten (vergelijkingen met m'n vader die ik nooit kende) ook harde klappen van beiden. Ik werd bang gemaakt en gekleineerd, zelfs al was ik een enige zoon. Thuiskomen met een vuile broek of trui in de zomervakantie was soms al genoeg om uit te vliegen tegen me. Mijn eigen gedacht proberen te zeggen lukte nooit. Ik ving al vlug een spade van een hand tegen mijn hoofd. Mijn stiefvader was erg sterk, als kind enorm intimiderend. Dit voelde voor hemzelf aan als deel van zijn ouderlijke taak denk ik. Roepend tegen mijn bed schoppen om mij wakker te maken, mijn persoonlijke dingen gebruiken, en vernederen mocht hij zeker ook niet vergeten. Naar de buitenwereld toe had ik alles, en de reputatie van mijn ouders was alles voor hen. Ik was voor een lange tijd dus een psychologisch en fysiek geïntimideerd kind, dan tiener, etc... Mijn laatste klappen ving ik toen ik 21 jaar oud was, op een dag dat ik een 20 tal minuten later thuis kwam als normaal. De hysterie en kloppen en trappen van mijn moeder lieten reageren. Ik moest mijn eigen moeder van mij weg duwen en uiteindelijk ook hard, omdat ze niet stopte. Het is nog maar sinds kort, en ik ben 40, dat ik besef, of verdenk dat mijn huidige toestand de dag vandaag in feite lang geleden is ontstaan. Ik voel mij uitgehold, ongewenst en met weinig praktische hoop. Op sommige dagen heb ik nog vechtlust, maar dat heeft een dier die zijn einde voelt naderen ook. Sterk voel ik mij zeker niet meer. Het rare is dat ik nog steeds van mijn moeder hou, maar ook besef dat ik misschien best het contact tot een minimum reduceer. Mijn wonden helen nooit, niet zolang ik herinner denk ik.

Lawke

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Medische traumas

Ik heb trauma veel medische trauma,
Niemand geloofde mij dat er iets niet klopte, heel mijn leven heb ik al angste,
Telkens om de zes zeven jaar gebeurd er wel weer medisch dat ik weer moet meemaken ,
Vijf jaar geleden was de druppel, het ging om een gehoorapparaat ze kregen het niet afgesteld, dit was mijn derde gehoorapp, ik raakte in paniek voor geluid,
Niks klopte aan dat ding , ik had al tinnitus kreeg een zware tinnitus erbij.
De angst kwam als je doof bent hoor je ook tinnitus , 1 kant ben ik doof en ander gehoor 30 procent , ik moet wel een hoorapparaat in maar telkens heb ik geluid krijg ik angst,
Alles klinkt raar, nu denk ik dadelijk moet ik weer een ander angst, heb nu zware depressie , niemand kan helpen continu dat suizen ja accepteren drie maanden revalidatie gehad.
Ik wil niet meer ben zo moe van alles van medische gedoe, 😢

Wendy

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Levensmoe

Wanneer je niet meer kan maar moet, wanneer leven overleven word.
Trauma's uit huiselijke sfeer, seksuele trauma's
Pesten
Separeer
Ziek, letterlijk ziek vd trauma, nog bijna een jaar wachten op eventueel behandeling, moe want je zoekt al ruim 5 jaar hulp, moe omdat je overal werd afgewezen, levensmoe. Anorexia, moe want uitgeput
Niet slapen dus uitgeput.
Als leven overleven word
Mag ik dan, mag ik gaan?

Ilse

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Er staat nergens een verbod op gaan, je word er geen slecht mens van! Ik ken je niet, maar ik gun je van harte dat je nog ergens een gaatje vindt, een mens, een herinnering, een boom, een vogel, een steen... om nu (nog) niet kapot te gaan.

Anna

Jouw reactie:



Verhaal 11 - welke zorginstantie kan mij helpen?

5 jaar geleden heb ik een trauma beleefd, met mijn broer. De familie is daar zo 'ziek' mee omgegaan, dat mij - in samenspraak met mijn psycholoog - duidelijk is geworden dat bij mij sprake is van vroegkinderlijk trauma, opgelopen in mijn disfunctionerende gezin van opgroeien.
Vandaag, na wachtlijsten, verwijzingen, verkeerde diagnoses, werd me verteld door een psychologe van PsyTrec in een zogeheten 'telefonische screening' dat ik niet voldoe aan het 'A-criterium' en dat ik daarom bij hen geen hulp kan krijgen.
5 jaar geleden heb ik een trauma beleefd. Met mijn broer...
61 jaar geleden begon mijn leven in een disfunctioneel onveilig gezin.
Welke zorginstantie kan mij helpen?

Cynische toevoeging. 113 zegt dat er voor mij geen oplossing is.

Annemieke

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Annemieke,
Psytrec doet alleen heel kortdurende intensieve therapie, en je moet al in behandeling elders zijn voor voor- en nabehandeling. Dus dat lijkt niet de goede ingang. Je schrijft dat je al vele wachtlijsten en diagnoses verder bent en ook dat is niet raar. De huidige GGZ zit hartstikke vast. De beste hulp kun je nog bij de POH-GGZ van je huisarts krijgen. Daar wordt je tenminste nog als mens behandeld.

Mo

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Ben gereanimeerd en terug in het leven gekomen

Hoi allemaal, ik wilde graag mijn verhaal delen met jullie.
Ik ben 30jaar.
Ik heb begin maart een hartStilstand gekregen nadat ik een onderzoek met contrastvloeistof kreeg. Ze hebben me 35 min gereanimeerd en gelukkig ben ik terug in leven gekomen, Ruim 2 weken nadat ik uit coma kwam met epileptische aanvallen, was alles zo onwerkelijk. Ik kon het niet geloven wat mij was overkomen. Ik heb een zoontje van 2 een half ik mocht niemand zien in het ziekenhuis, ook mijn man niet! door de corona. Heel akelig was dit en moeilijk te begrijpen allemaal, omdat dit gebeurde net voordat de corona lockdown begon. Nu 3 maanden later ben ik eindelijk thuis met nog veel revalideren bij de kini en in de mskliniek. Het gaat beter, alleen ongelooflijk moe ben ik en lopen gaat nog moeilijk en ook mijn zicht is enorm slecht ik zie de zijkanten volledig wazig en mijn evenwicht is nog steeds niet in orde. Ook heb ik moeite met dingen onthouden dus dingen vergeten gebeurd nu dagelijks. Ik wou dit heel graag delen met jullie om te horen of er nog meer mensen zijn die dit ongeveer hebben meegemaakt. En die tips hebben voor mij of andere informatie.
Groetjes TeSta

Tessa

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten