Stress ervaringen

Beste Lotje,

Het spijt hebben van een keuze ken ik. Hoe is het bij jullie verder gegaan? Wij hebben ook wat te snel gekocht, en had er onmiddellijk spijt van. Na 2 jaar voel ik me er nog niet thuis. De eerste reactie van mijn man was vooral mij overtuigen dat de huidige woning toch wel goed is. Na veel herhalen begint hij te zien dat het belangrijk voor me is. Ik ben aan het uitkijken om toch te veranderen, maar heb vooral schrik om te springen. Hoe weet jij dat de andere woning het ideale huis is? Kijken naar wat je wel hebt is een veelgehoorde tip.

dag Lotje,
heel herkenbaar! Ook ik heb spijt van keuze van huurwoning
(20 jaar inschrijving verloren, jaren?! geen kans op ander huis.
Bij ons speelde vooral angst een rol, tekort aan huizen, dure huren (straks lukt het niet meer...) Toch een beetje gek laten maken door alle berichten ook op nieuws. Tijdens huurcontract al grote twijfel (huis is te klein, opgesloten uitzicht tegenover buren, door verkeer niet op balcon kunnen zitten, stank in huis ook door uitlaatgassen een ramp gewoon)
Net als bij jou kwamen er na acceptatie van deze woning de volgende maanden wel huurwoningen (de coronaperiode was wat over, de huizenmarkt kwam weer wat op gang) die beter aansloten bij mijn wensen of zelfs een keer een huis wat we heel graag wilden maar die nooit vrij kwam.
Ik heb wel 4 maanden iedere morgen gehuild bij wakker worden, ik had ook zo'n heimwee (meer dan 20 jaar gewoond in oude huis) maar vooral omdat ik de VERKEERDE woning had genomen. Mijn man heeft ASS dus ik moet vaak beslissen.
Nu na 10 maanden zijn de huilbuien over, maar heb nog steeds zo' n spijt, ik lig er vaak van wakker en ook vaak ruzie.
Ik ben aan het opruimen en heb heel veel dingen opnieuw keurig ingepakt in dozen. De LES voor mijzelf is bij je gevoel blijven als het niet goed voelt, niet doen! niet teveel concessies doen door paniek. ik hoop toch na een paar jaar te kunnen verhuizen maar is onzeker of dit kan. Tegen mijzelf zeg ik dit is niet mijn laatste huis! Ik investeer ook niet teveel in deze woning. Ik blijf wel mijn hobby doen, gezond eten, muziek.
Maar blijft zonde van de levenstijd in dit huis te leven.
Ik blijf hopen op een wonder! Ooit weer een ander fijn huis
Het zal tijd kosten maar ik wil moed houden.
Ik wil jou ook moed inspreken!! Het geeft toch misschien een beetje troost dat ik je verhaal zo herken en in een zelfde soort schuitje zit. Buitenstaanders begrijpen het gewoon vaak niet, de spijt, de schaamte de verloren kans op hetgene je wel had gewild (sommige kansen zijn er echt maar 1 keer).
Jezelf vergeven is waar ik mee bezig ben. best moeilijk.
Ik troost mij toch met het feit dat ik niet express zo handelde en dat er heel wat aan vooraf gaat vaak waardoor dingen daarna ook fout kunnen lopen (wij hadden al meerdere huizen bekeken dat liep allemaal mis, soms net te duur, op het laatst geen vertrouwen meer en dan zoiets van nu dan deze maar...
De ene dag gaat beter dan de andere, maar gaat gestaag vooruit. ik zeg tegen mijzelf, ik woon hier TIJDELIJK, dat helpt mij, dat geeft lucht!! Koop wel planten en bloemen, maar spendeer verder niet veel en ik ben plaatjes aan kijken van interieurs voor ander! huis ooit . Ik praat er niet meer met anderen over, ik weet het zelf, hier blijven we niet. Met anderen praten lekt teveel energie, begrijpen het niet, willen je overtuigen, ompraten etc. Anderen hoeven het ook niet te begrijpen, het is toch je eigen leven wat je leeft. Dus ik zeg HOUD MOED er komt ooit verandering.
liefs en veel sterkte
anders word ik down.

Hier ook veel te snel gekocht en ontzettend spijt. Ons vorige huis was prachtig, alleen op de verkeerde lokatie. Beetje een tokkie wijk, altijd muziek van de buren in de tuin en voortuin, steeds kinderen op mijn oprit, veel inbraken en dergelijk. Dat begon al zijn tol te eisen, maar toen ook nog luidruchtige arbeidsmigranten in het huis naast ons werden gezet, was de emmer vol. Waar we eerder ons eisen lijstje steeds meenamen naar een bezichtiging, werden we steeds soepeler. We dachten dat alles beter zou zijn dan waar we woonden.
Onze wens van een vrijstaand huis hadden we al opgegeven, maar we wilden graag een huis in een fijne wijk met de tuin vrij liggend en dus niet tuin aan tuin. Mijn droom was al jaren een leefkeuken met kookeiland en wilde een huis waarin dit te realiseren was. Het liefst een jaren 30 huis.....net als de rest van Nederland. Maar aangezien we beiden niet zo van het klussen zijn en met een kleintje van 1 zaten, het liefst een huis dat redelijk af was. Toen we het bijna opgegeven hadden en zelfs keken naar huurwoningen, appte een vriendin dit huis door wat op papier heel mooi leek. In het dorp waar mijn man is opgegroeid, instapklaar, nette wijk, hele grote slaapkamers enzv, maar wel een saai jaren '80 huis met een piepklein tuintje op het noorden die omsloten wordt door andere tuinen. Bij de 1ste bezichtiging was dit laatste ook wel hetgene wat ons van twijfelen naar een zo goed als 'nee' bracht. Maar na weer een nacht wakker door onze luidruchtige buren, toch weer getwijfeld en een 2de bezichtiging aangevraagd. Tijdens bedacht dat ALLES beter zou zijn dan de ellende met de buurt en dus een belachelijk hoog bod gedaan, die natuurlijk geaccepteerd werd. Dolblij waren we, dat we weg konden! Omdat wij ook winst hadden gemaakt op ons huis, hebben we meteen een nieuwe keuken, vloer en meubels besteld. Heerlijk. Echter de 1ste nacht in het huis was al vreselijk. Buren stonden tot laat buiten te kletsen en spelen met een blaffende hond. Ik dacht dat ik gek werd. Ten eerste worden er heel vaak feestjes gegeven en staan buren graag met elkaar voor, is het huis veel geluidsruchtiger dan we verwacht hadden en ten tweede is in de tuin zitten niet leuk. Alle omliggende tuinen hebben hun zwembadjes/trampolines aan onze kant van de tuin staan waardoor de hele dag gegil te horen is. Ik wilde weg uit ons oude huis vanwege het camping gevoel/geluid maar die is hier net zo. Maar het allerergste is dat ik me hier gewoon niet fijn, goed of thuis voel. En ondanks ik nog nooit een huis zo "mij" heb kunnen maken, met nieuwe keuken enzv, heb ik me tevens nooit zo vervreemd gevoeld in een huis. Mijn man probeert mij steeds de voordelen te laten zien en die zijn er zeker,maar het voelt gewoon niet goed. We hebben nu gezegd dat we ooit verhuizen naar een huis waar we geen consessies gaan doen. Echt ons droomhuis! En ook al heeft mijn man het dan over minimaal 7 jaar, eerlijk gezegd kan ik niet wachten. Hoe zonde het ook is van de nieuwe keuken, vloer en dergelijke. Dus ik heb het gevoel dat ik alweer niet uitzitten. Dat is toch geen leven?

Hoi allemaal,

Ik herken dit zo erg! Ik heb een nieuw huis gekocht en ik voel me er zo niet thuis vreselijk. Toen ik de sleutel in handen had miste ik mijn oude woning zo erg en besefte ik ineens dat het mijn droomwoning was die ik gewoon heb lopen verkopen! Ik heb zelfs geprobeerd een boete te betalen om maar mijn huis terug te kunnen krijgen maar hier willen de kopers niet in mee gaan... enige wat ik nu kan doen is mijn nieuwe huis op funda zetten en hopen dat er een nieuw huis voorbij komt in mijn oude wijk...

Ik snap het heel goed. Je huis is zo belangrijk omdat je je daar echt thuis moet voelen en het heel fijn moet vinden om naar huis te gaan. Ik heb het ook een keer gehad, gelukkig dat huis weer verkocht en nu het beste heb gekocht wat me kon overkomen. Probeer er nogmaals over te praten en zorg dat je weer weggaat, want het gaat echt niet over en het veranderd niet,

Hoi lotje,
Ik kwam je bericht via google tegen. Ik zie dat deze inmiddels van 2 jaar geleden is...maar toch hoop ik dat mijn bericht jou bereikt en je mij kan schrijven.

Ik heb een gezin van 3 kleine kinderen en woon nu al ruim 7 jaar in een portiekwoning op de vierde in moerwijk. We zijn al die tijd aan het reageren op een sociale huurwoning tot 3 weken geleden kregen we een eengezinswoning aanbieding waar we 1e kandidaat waren. Gek genoeg op dat moment was ik de weg kwijt en was ik er niet bij met mijn hoofd. Ik heb mijn man besluit laten nemen samen met aantal familieleden. Deze heeft woning afgewezen. En oeiiiii wat heb ik achteraf spijt gehad en zit er heel erg mee. Ik kan niet slapen en niet normaal functioneren. Mijn droomhuis en omgeving is aan mij in mum van tijd voorbij geschoten. Ik weet niet wat ik moet doen om van de verdriet en het piekeren enz af te komen. Ik blijf maar naar de fotos van die woning en plaats kijken

Waarom ik je dit schrijf is omdat ik echt benieuwd ben hoe het inmiddels met je gaat en hoe/of je het hebt verwerkt?

Hey Lotje,

Ik zit exact in deze positie momenteel. Hoe is het bij jou nog verlopen afgelopen 2 jaar?

Hier precies hetzelfde! Vorig jaar verhuisd uit onze rijtjes woning die we net verbouwd hadden voor een woning net buiten het dorp met veel grond en verbouw mogelijkheden. Onze oude woning werd toch wat klein met een 2e op komst en echt een tuin hadden we niet. Wel was het lekker dicht bij mijn ouders en leuke nieuwe buren en dicht bij school. Agh wat is 5 minuten rijden nu voor een huis wat voldoet aan al onze wensen?

Ik woon nu in een groot huis met grond aan een doorgaande weg, verder weg van alles en man wat voel ik me eenmaal. Vlak na de koop besefte ik me dat dit totaal niet bij me past!!! Ik mis ons simpele maar kleine huisje, weinig onderhoud want ik heb het flink onderschat een grotere tuin te hebben. Onze dochter kan nu niet lekker met vriendjes na school spelen.. gelukkig is ze pas 4 en onze zoon net 10 weekjes. Mijn partner zag dat ik vlak na het tekenen steeds ongelukkiger werd en wij zijn dan ook actief aan het door zoeken om weer een leuk huisje terug het dorp in te vinden. Maar jeetje wat zou ik graag terug willen en hoop dat we een iets gaan vinden wat eigenlijk onze stap had moeten zijn❤️ ik geloof er niet in dat je het maar moet accepteren, wij hebben hier veel mensen ontmoet maar het voelt voor mij niet goed om hier te blijven, en je leeft maar 1x!

Wees blij dat je een dak boven je hoofd hebt.

aan Hanan en Lotje. Na 2 jaar zit ik ook nog steeds in dezelfde situatie. (had een lang bericht achtergelaten 2 jaar terug over de verkeerde huurwoning genomen na 20 jaar inschrijving) Kortgeleden waren we nummer 1 bij een ander huis en gebeurde hetzelfde als bij Hanan, deze keer spijt van het NIET gedaan hebben en ook ik slaap slecht en denk steeds terug aan de bezichtiging enz. Ik had faalangst om het weer niet goed te doen. De beslissingsdatum was voorbij en toen zakte ook mijn angst af en kon ik zien dat dit wel gewoon goed (genoeg) was en dat ik teveel beren op de weg had gezien. Het troost mij toch dat ik niet de enige ben.
Reacties als wees blij dat je een dak boven je hoofd hebt zijn niet helpend denk ik maar...
En ondertussen ben ik ook benieuwd hoe het Lotje is vergaan inmiddels?

Ik heb ook een beetje last van deze gevoelens, niet zo erg als bij deze bovengenoemde reacties maar toch ook wel blijft het knagen. Ik heb onlangs gekeken bij een leuke huurwoning met lange tuin. Dit is eigenlijk vrij uniek en ik woon momenteel in een klein huis in de stad op een verdieping, ik snak naar een woning met meer ruimte en een tuin ook geen bovenburen /onderburen. Echter ik stond op nr2 en ik moest doorgeven of ik wel of niet de woning zou willen. Ik twijfelde erg omdat ik het toch een hele grote stap vindt, van de stad naar een kleine plaats en ook zou ik dan moeten reizen voor mijn werk, nu kan ik op de fiets. Ik zou dan tzt een andere baan willen vinden in de buurt van het nieuwe huis. Maar ik vond het dus ook eng om mijn 17 jaar inschrijving kwijt te zijn. Ik zag op tegen de klussen in dat huis, alles was nog kaal uiteraard en ook de tuin had geen schutting. Ik vond dat erg tegenvallen en zou dan veel kosten moeten maken voor de schutting. Ook was het een hoekhuis wat wel prettig kan zijn, maar tegelijkertijd vond ik het een beetje eng qua inbraak gevoeligheid als je ook nog eens eerst niet direct een schutting hebt en je op de hoek zit. Al met al vond ik het te spanned de keuze te maken, maar nu vind ik het toch heel jammer. Ik had in iedergeval willen weten stond ik dan uiteindelijk op nr 1 of bleef ik nog op nr 2 dan had ik zelf in iedergeval geweten dat ik toch niet op nr 1 stond en ook geen spijt kunnen hebben. Nu weet ik het niet zeker en denk ik bij mezelf, hoe kan je nou zo'n huurhuis met een grote tuin nota bena afwijzen, wat wil je dan nog meer? En dan pieker ik daar steeds over of er nog wel zo'n soort woning in de toekomst komt etc. Ik zag gewoon ook erg op tegen de verhuizing en ook de reistijd naar mijn werk.

Aan T van 24-7-2025, ja dat snap ik ook heel goed, er komen dan erg veel zaken op je af en dat wordt dan allemaal heel groot, misschien groter dan nodig. Door de spanning die het allemaal geeft kun je ook niet meer goed denken/voelen er komt dan een soort kortsluiting lijkt het wel, heel herkenbaar. Dat van die positie 1 en 2 ken ik ook, ook weleens meegemaakt. Als je op 2 blijft wordt er voor je besloten en hoef je dat niet zelf te doen. Het verbaast mij en troost mij ook hoeveel mensen er toch in dit soort situaties zitten omtrent de keuze verhuizen wel of niet en achteraf soms toch spijt. Eén ding weet ik wel wonen is een heel groot ding in je leven als het niet goed is vreet dat aan je, kost veel energie al dat zoeken wikken wegen en zekerheid komt er ook nooit.17 jaar inschrijving is een lange tijd en ik snap dat je die niet zomaar kwijt wil zijn. Enfin wat gebeurd is kun je niets meer aan doen, hopelijk voelt het voor jou een volgende keer echt duidelijker wat te doen, dat er minder twijfel is en een verlangen om het wel te doen.

Ik heb pasgeleden ja gezegd tegen een nieuwe huurwoning. Waar ik aankomende week voor moet tekenen en de sleutels krijg. Echter heb ik al vanaf moment een zoveel spanningen en buikpijn. Er zijn een hoop pluspunten en voor me zoontje is de omgeving beter. Maar toch slaat de twijfel elke dag toe. Doe ik hier goed aan? We gaan van stad naar een klein dorpje. Ik ben zo bang dat ik spijt krijg dat ik dit huis straks kwijt ben. En dat ik daar me niet op me plek ga voelen.

aan Suus, heel herkenbaar heb ik ook meegemaakt, met de wijsheid van nu zou ik zeggen toch niet doen. Ik heb destijds wel doorgezet, ik voelde veel innerlijke druk en ook mijn man drong aan. Het is echter niet goed gekomen heb spijt nog steeds en had toch moeten wachten tot er iets kwam wat wel goed voelde.
Van de stad naar een dorp is ook een hele overgang, misschien ook dat eerst eens goed uitzoeken, er heen gaan op verschillende tijden/dagen hoe het er daar is. Wij zijn opnieuw op zoek naar weer een ander huis (nu al 4 jaar) en al die tijd voel ik mij niet happy, ik maak er het beste van maar is allemaal heel moeilijk niet echt veel plezier meer. En we zijn ook onze inschrijfduur kwijt en moesten weer opnieuw inschrijven. Er is woningtekort en ik merk dat je daardoor ook nerveus wordt van straks komt er niks anders en dat dat ook mijn keus heeft beinvloed. Maar ik heb ontdekt dat wonen een heel belangrijk deel van je leven is en als dat niet goed zit je ongelukkig van kunt worden.

Heel herkenbaar! En ik ben 23 pas 1 jaar werkzaam in het bedrijfsleven. Jammer dat er nog geen oplossingen beschreven staan onder je post.

haha altijd een en al rust is misschien een beetje veel gevraagd, maar op sommige momenten kan ik wel een en al rust zijn ja. Mediteren helpt en ontspanningsoefeningen, massage en lichaamscontact.

Ik heb zelf ook last van een angststoornis. Deze nam serieus toe na een periode met veel stress en griep. Blijkbaar ontregelt dit het autonoom zenuwstelsel nog meer waardoor de angst ook toeneemt. Het feit dat mijn huid van hoofd tot teen branderig aanvoelt helpt natuurlijk niet. Ik heb tinnitus wat soms ook beangstigend is.

Ik probeer nu elke dag meermaals een kwartier tot half uur ademhalingsoefeningen te doen om mijn zenuwen te kalmeren in de hoop dat op langere termijn dit ook tegen angst werkt.

Aangezien er wachtlijsten zijn tot 2 jaar voor dagopnames om hiermee te leren omgaan op een natuurlijke manier begin ik te denken dat onze samenleving gewoon te druk werd en we te weinig ontprikkelen.

Ik hoop de stofjes in mijn hersenen op een natuurlijke manier terug in evenwicht te krijgen. Elke antidepressiva heeft namelijk bijwerkingen en veel ook op de ogen die door een auto-immuunaandoening bij mij al droog zijn. Om eerlijk te zijn heb ik gewoon ook angst voor de bijwerkingen 🙂.

Ik probeer: kalmerende kruidenthee, geen cafeïne of theïne, suikers beperken, rustmomenten inbouwen maar dit is soms moeilijk met 2 kinderen, lavendel/appelsien etc verstuiven, relaxatiekiné, acupunctuur, neuraaltherapie...
Ik test momenteel kalmerende supplementen zoals Ashwagandha cbd, gaba. Natuurlijk niet allemaal tegelijk 🙂

Voor noodgevallen heb ik alprazolam maar enkel voor noodgevallen want anders werkt het niet zo goed meer en raak je eraan verslaafd.

Ik heb volgende week een eerste afspraak met een orthomoleculaire geneesheer.

Emdr wil ik ook nog proberen.

Hoi Hugo,

Dit herken ik wel. Zelf heb ik w.s. een slecht werkende alvleesklier door de stress, waardoor ik soms met intense vermoeidheid en ondergewicht heb te maken. Ik ben inmiddels 62 en heb ook al heel wat psychologen gehad, maar dat helpt niet afdoende. Soms heb ik ook paniekaanvallen omdat het in mijn hoofd dan helemaal doordraait. Soms kan ik de negatieve stroom aan nare gedachten niet laten ophouden. Ook heb ik allerlei andere lichamelijke ongemakken waar ik niet blij van word. De vraag is dan: wat was er eerder? De stress en daardoor de ongemakken of andersom? Ook ik wil geen medicijnen gebruiken en probeer zoveel mogelijk zelf dingen te doen om mezelf weer rustig te krijgen. Ook wandelen, lezen, soms wat mediteren en in de natuur fotograferen. Ben jij soms ook hooggevoelig? Eén op de 5 mensen is hooggevoelig en door de vele prikkels die mensen vandaag de dag hebben, raken hooggevoelige mensen overprikkeld en gestrest. Ik roep vaak: ik hoor niet in deze maatschappij, het is me allemaal teveel. Dus zoveel mogelijk rust voor jezelf inbouwen en ook nee zeggen tegen mensen die druk op je leggen etc. is dan het enige wat je kunt doen. Soms helpt het ook om op te schrijven waar je blij van wordt. Nadat ik dat had gedaan, dacht ik: dat is best nog veel gelukkig. Als je je dan op die dingen focust, gaat het wel wat beter. Maar net als bij jou blijft het idd komen en gaan, ondanks therapie. Toch maar proberen het beste uit alles te halen. Ik wens je succes en sterkte in moeilijke tijden.

Hoi joyce
Ik herken je verhaal.
Ik heb precies hetzelfde.
Maar waar merk je aan dat je alvleesklier niet goed werkt door de stress? Heb je daar testen voor laten doen?
En wat doet het met je lichaam? Buiten dat je gewicht verliest. En wat heb je nog meer lichaamlijke ongemakken?
Ik ben namelijk heel bang om ziek te worden. Op het moment staat mijn relatie onder enorme druk. Er is niet meer met me te leven zegt me vriendin. Ik denk dat ik over een paar maanden dood ga. Ik heb een mri full bodyscan gehad en bloedonderzoeken. En week geleden een ct scan met contrastvloeistof, ook alles goed. Snap er niks van waarom mijn lichaam zo raar aanvoelt. Ook veel afvallen. Je ziet gewoon me botten en veel spiermassa verloren. Ik eet ook wel weinig op de dag. Ik heb er gewoon losse huid van gekregen. Ik drink ook niet bijzonder veel. Maar ik denk echt dat ik dood ga over een paar maanden of weken. Het is geen leven zo. Ik wil zo niet leven. Maar kan dit allemaal chronische stress veroorzaken? Want dat heb ik al 30 jaar denk ik, als het langer is. Ik ben 56, geen jonge heer meer, maar voel me nu een man van 80. Slaap heel slecht. Kan maar aan 1 ding denken, en dat is dat ik ziek ben. Echt een kut leven. Sorry voor mijn woorden gebruik

Ik ook

Hoi Hugo

Ik herkeb me erg in je verhaal,misschien vind je het fijn om hierover te praten?
Herkenning het lijkt mij erg fijn.

probeer eens meditationmoments...werkt echt !

Probeer met een therapeut uit te zoeken waardoor komt dat stres

Hoi hoi.
Ik worstel met het zelfde wat u hier neer zet. Wat doet u er tegen?

Hallo ook ik heb al jaren last van stress. Elke dag weer angsten en slecht slapen.

Hoi,

Ik herken dat wel voor een deel.
Vooral op mijn oude werk. Daar lag altijd veel te veel werk op mij te wachten.

En ik heb het ook bij mijn ouders. Dan voel ik een enorme druk om me aan te passen. Ik hou ook niet zo van (zelfopgelegde) druk. :-)

Je kunt voor je maag of darmen Venkel thee drinken als je geen Hoge Bloeddruk hebt!! Of gewoon ook tegen de stress sterremuntthee nemen, is al zoet genoeg van zichzelf. Zit ook wel zoethout in, dus oppassen met drinken voor Hoge Bloeddruk!! Maar wat ik doe is de Echte Kamillethee drinken!!
Dat werkt nog het Allerbeste ❣️❣️❣️
Eventueel met een scheutje honing erin.
Maar zonder werkt beter!!
lekker even iets laten afkoelen, niet te heet drinken anders verbrand je je tong of keel, dat wil ik niet hebben bij Niemand niet!!
Groetjes Evertje 21

Dag L.P.

Door eens in gesprek te gaan met een coach kan je hier misschien verheldering in krijgen. Welke aanleiding/oorzaak is er mogelijk te vinden? Zijn er hulpbronnen te vinden in de momenten dat het wel goed ging? Wat was er toen anders?

Hartelijke groet

Hoi,
Ik heb juist hetzelfde gehad en mij is het gelukt om terug rust te vinden door alle social media voor 1 jaar er af te gooien. Hierdoor kreeg ik rust omdat ik niet meer het gevoel had overal op te Moeten reageren. Ook in het huishouden de taken verdeeld. Belangrijkste voor mij was ook dat niet alles perfect moet zijn, oké is goed genoeg. Ik ging in alles te ver en teveel lijstjes. Nu besef ik dat het niet het einde van de wereld is als er iets niet af geraakt. Ik ben gestopt met lijstjes en doe gewoon wat er mogelijk is en prioriteiten stellen. Moeten is iets dat je jezelf oplegt niet iemand anders!

Hopelijk vindt je een manier om dit te veranderen want het leven is te mooi om je in als druk te maken😄
Groetjes
Far.

Daar heb ik ook last van. Bij het ademhalen plakt op een gegeven moment mijn tong tegen mijn gehemelte aan. Je voelt constant ademstroom langs de droogte in je mond/keel. Dat zorgt ook ervoor dat ik niet in slaap kan vallen. Wat weer zorgt voor slaapangst. Bang om met slaappillen alsnog wakker te worden in de nacht en niet meer in slaap te kunnen vallen. Daarnaast kan ik overdag ook niet in slaap vallen en ben daardoor best wel vermoeid. Stress slaat bij mij vaak op mijn keel. Krijg dan een globus gevoel of een droge mond.

In periodes van stress word ik wakker met een droge mond. Dan weet ik dat ik het zitten hebt en een stress periode zal aankomen. Blijf bewegen en zorg dat je cortisol van je sedatieve houding terug normaliseert. Neem een hobby en koop een fiets.

Mag ik vragen wat bij jou met name in de ochtend paniek gaf. Ik vind het heel herkenbaar nl..

Welke handvatten heb je gekregen dan

bedankt voor het delen. Mijn vraag is.. hoe uit die stress bij jullie?

Ik ken dit. Schrijf op. Ik mag er zijn. Steeds lezen druk bijje weghalen. Acceptatie jij bent zoals je bent. Succes.

Heel herkenbaar, ik ervaar precies dezelfde klachten. Dit gaat in periodes, soms heb ik het vaak en soms een periode helemaal niet. Vervelend hè.

Heb ik ook gehad bij mij lag dat aan te snel ademen door stress ,dan moest ik in plastiek zak ademen en eigenlijk is dat bij mij volledig verdwenen nadat ik ben beginnen hardlopen.
Wel rustig opbouwen.
Groetjes

Ik snap je helemaal soms gaat het goed en soms sta ik s’morgens gelijk aan. Hartkloppingen zweten en zelfs overgeven van de spanning. Als ik dan ga werken gaat het meestal ietsje beter alleen die vermoeidheid vreselijk gewoon. Ik kan nu gelukkig weer normaal eten. Ik slik verslavende middelen ; maar wil er zo snel mogelijk van af . Maar ben bang dat mijn klachten weer terug komen of erger worden. Heeft iemand raad?

Hoiiii Riet, zo herkenbaar om gek van te worden. Ook al zijn we dat niet. Ik word s,morgens ook rond een uurtje of 6 wakker en dan staat mijn lichaam gelijk aan, dan begin ik met zweten, droge mond en heel veel onrust. Tegenwoordig neem ik om 6.00 een halve oxazepam dus 5mg en dan om 8.30 mijn bed uit. Dan voel ik me enigzins nog een beetje normaal. Maar dan moet ik snel wat eten anders krijg ik de bibbers
Terwijl ik niet echt trek heb door dat gespannen gevoel op de maag. En inderdaad s,avonds voel ik me het rustigst. Heel appart maar dat heb ik nu vaker gehoord of gelezen. Groetjes Hellen.

Heb je ook lichamelijk klachten?

Beste ,
Ja , lichamelijke klachten zijn zo herkenbaar. Ik heb dat ook. Ik heb als ik stress heb continue een droge mond. Ook ik word hier gek van. Want je piekert dan deels over je stress , en deels over je lichamelijke klacht. Je denkt dan dit is iets ernstig. Maar nee hoor , vaak is dit gewoon stress. Maak je maar niet al te druk!
Veel liefs
Eva

Ik heb het ook met tintelingen etc. Ook onderzoeken gehad maar niks. Ben je er nog van afgekomen?

Hoihoi ik herken dit ook.. ik ben zo negatief in mijn gedachtes ik pieker veel en denk dat ik een ziekte heb.
Heb last van tintelingeb, gejaagd gevoel, adem telkens diep waarschijnlijk door het verkeerd ademen paniekaanvallen, slecht slapen etc. Het is niet makkelijk.

Alleen de mensen die dit ervaren weteb waar ik over praat.. als ik het aan iemand vertel die t niet kent voel het netof ik gek ben.

Hoop dat we met zijn alle hier vanaf komen.

Hoi jullie daar, goed om te lezen dat er meer mensen zijn die met hetzelfde kampen, ik heb nu al een jaar 'stressgerelateerde klachten' en iedere keer denk ik dat het nu wel eens zal stoppen, mijn lichaam is een soort lunapark geworden, iedere dag is er weer iets anders, tintelingen, oorsuizen, zwaar hoofd, geen fut, niks te vinden bij bloedonderzoek, ik doe psychosomatische fysiotherapie, dat houdt in dat ik een paar ontspanningsoefeningen kreeg, die helpen wel een beetje , maar ik vraag me af of ik hier nog ooit vanaf kan komen. Uiteindelijk ben ik door de praktijkondersteuner van mijn huisarts naar de GGZ verwezen, maar die kunnen niks met mij beginnen. Ik heb me nu opgegeven voor een cursus omgaan met stress van een maarschappelijk- werk -organisatie maar het liefste zou ik in contact willen komen met iemand die dezelfde problemen heeft , zodat je elkaar wat moed in kunt spreken en kunt herkennen wat er zoal in je lijf tekeer gaat zonder dat het levensgevaarlijk is. De dokter maakt zich niet erg druk erover, ik zoek me suf naar iets dat mij uit deze impasse kan helpen. Mensen zeggen ook steeds dat het aan mijn leeftijd ligt, ik word al 79 !, maar ik heb nooit met zoveel lichamelijke ellende te maken gehad. Gegroet , het beste met u allen.

Herkenbaar.. de stress slaat bij mij heel erg op me ribben en die hele omtrek.. en dan idd heb ik negatieve gedachtes die maar niet weg gaan. Bij elk steekje of pijntje is me hoofd een grote rollercoaster

Hoi hana ik zit momenteel met dezelfde klachten. Soms weet ik niet meer wat ik moet doen zo bang en raar word ik dan.
Ik slaap ook heel erg slecht ben bang om alleen te zijn en heb constant een gejaagd/kloppend gevoel door me lichaam. Ik heb nu bij de dokter aangegeven dat ik hulp wil ik trek dit niet meer.
Groetjes monique

Hoi Hana,

Ik herken alles wat je zegt. Bij mij is in okt 2019 een burnout geconstateerd maar daar is later de diagnose ptss bijgekomen vanwege 2 heftige gebeurtenissen in mijn leven.. als ik aan de gebeurtenis terugdacht ging mijn hele lijf 'aan' hoge hartslag etcetera.. oa ook nachtmerries.
Ptss wordt nog wel eens onderschat. Heb je al een psycholoog bezocht?
Veel sterkte meid.

Groetjes José

Hoi ik herken het zit momenteel in net zo.n situatie ook niet goed slapen met oxazepan net een paar uurtjes ik eet nog wel maar gaat met moeite en val ook af en veel stress ervaren ik kom niet tot rust waardoor ik niet kan slapen.
Gr saskia

Ook ik heb hier al twee jaar last van, zonder oxazepam is slapen helemaal geen optie..
Met oxazepam slaap ik ook erg slecht, wordt vaak wakker en sta dan compleet aan..

Dit gaat 24 uur door, loop al ruim 1 jaar bij psycholoog en nu psychiater, maar niets helpt..
Val idd af ook al eet ik wel, alleen nog groente, fruit, yoghurt en drink alleen brandnetelthee en kamille thee. Mijd verder alles..
Ben ook echt helemaal op.. mochten er suggesties zijn graag..

Snap jullie helemaal heb precies hetzelfde. Gebruik ook oxazepam om nog iets van rust in mijn lichaam te voellen. Mijn anti depressiva helpt voor mijn gevoel ook niet meer. En is heel belangrijk voor mij want die stopt het om telang in mijn koppie te blijven. Het is vooral overdag, dat gejaagde angstige gevoel. En inderdaad ik eet omdat het moet maar heb niet echt honger. Slapen tot een uurtje of 6. En dan hop daar is het jachtige gevoel weer. En hitte aanvallen plus zweten en een droge mond. Ik weet het soms ook niet meer. Ja dat het me verrekte veel energie kost.

Hoi Hellen, ik herken jouw situatie. Ik sta ook de hele dag 'aan'. Opgejaagd gevoel, misselijk, hartkloppingen. Oxazepam helpt niet. Ga vandaag bellen met psycholoog maar ik las al dat er een wachttijd is van 4 weken. Hoe ga ik dat redden. Sterkte voor jou.

Zo herkenbaar dit!
Ik heb dit ook al maanden en is zo erg.
Ik hoop dat jullie je op dit moment beter voelen. Wat hebben jullie gedaan om hier mee om te gaan. Elke dag is weer overleven en door komen....zo zwaar!!!!

Nee wel lichamelijke klachten

Deze klachten heb ik ook misselijk tintelingen hoofdpijn en voel mijn ook niet happy. In de avond ben ik wel beter of overdag. Ook dokter Google zitten raadplegen wat mij nog ongeruste maakt. Van dokter xanax gekregen maar 1 maand genomen en was er ook niet goed van. Hopelijk brengt tijd raad want is niet meer leuk zo.

Wat vervelend dat je deze klachten ervaart. Ervoor schamen hoeft echter niet. Ik denk dat het belangrijk is erover te praten met uw vrouw en misschien goed om toch hulp te zoeken van een psycholoog. Door erover te praten, lucht op en helpt om soms de klachten te verminderen. Probeer te achterhalen waar u stress van ervaart en afleiding te zoeken/ leuke dingen te doen. Ikzelf heb ook fysieke klachten die bijna continu aanwezig zijn zoals last van de maag en alles eromheen wat gevoelig is, brok in de keel en heb ook oorsuizen en droge mond gehad. Ik kreeg zelfs angst en paniekaanvallen van de fysieke klachten die ik ervaar. Ook bang dat er iets mis is, maar stress kan rare dingen met het lichaam doen. U bent inieder geval goed op weg door ademhalings oefeningen etc te doen. Het feit dat op vakantie de klachten verdwenen, geeft al aan dat de klachten stress gerelateerd zijn. Veel sterkte, het komt goed maar zal tijd nodig hebben.

Hallo, vervelend dat u zich zo voelt! Ik maak momenteel ook veel stress mee en dat uit zich ook in fysieke klachten. Maak ik me daar ook weer zorgen om. Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen, u bent niet alleen en ze zeggen dat magnesium glyceraat (zoiets) helpt met een goede instandhouding van de mentale gezondheid. Misschien kunt u dat eens proberen? Veel sterkte

Hallo Diana,
Heb je alleen geen eetlust of lukt het je ook niet om te eten door bijv. misselijkheid. Als dit laatste het geval is heb ik hier wel ervaring mee.

Hallo Fabiën,
Ik heb nooit geen hongergevoel en inderdaad door misselijkheid en een gespannen gevoel in mijn lichaam. Het is de hele dag aanwezig.

Daarbij ook vaker een appart, akelig gevoel in mn buik/lichaam

Hoi Mandy,

Bedankt voor het delen van je verhaal. Ik herken mezelf in jouw verhaal. Ik zit inmiddels een paar weken thuis van werk, maar voel me nog steeds erg beroerd. Ik voel me niet meer gestresst, dus mentaal merk ik wel een verandering en mijn lichaam voelt ook meer ontspannen. Maar de buikpijn, misselijkheid en algehele gevoel van ziek zijn is bijna altijd aanwezig. Ik ben zo beroerd dat ik bijna de deur niet uitkom, terwijl dat wel aangeraden wordt.

De huisarts heeft me uitgebreid onderzocht of het geen lichamelijke oorzaak heeft en dat is niet het geval.

Ik begrijp dat het tijd nodig heeft om te herstellen, maar ben op zoek naar tips om me op de dagen dat ik me slecht voel, net iets beter te voelen. Wat hielp/helpt bij jou?

Kan je iets vertellen over de oefeningen? Ik merk dat ik de theorie heel goed snap maar het toepassen lastig vind

Ja dat heb ik ook willen leren! Maar dát is moeilijk!

Ik wilde nooit boos zijn, want dat mocht niet. Conflict-vermijdend werd ik.

Dat ben ik eigenlijk nog steeds wel. Ik wil geen conflicten. Liever hou ik mijn mond zodat mensen mij niet veroordelen omdat zij niet merken dat ik boos ben. Eigenlijk implodeer ik dan.

Ik zou voor de opluchting wel eens willen exploderen, dat lucht op. Maar ik ben zo bang voor veroordeling, dit omdat niemand dit van mij kent.

Ik zou willen dat ik eerder mijn mening kon geven. Want ik vind overal wel wat van en ik ben het lang niet altijd met iemand eens. ik hou alleen mijn mond zodat mensen mij maar aardig blijven vinden. Ik vind dat heel lastig. Dus als iemand een tip heeft? graag!

Wat vervelend voor je.
Ik herken dat wel een beetje in mijn contact met mijn ouders.

Wat mij helpt is om enerzijds voldoende ruimte voor mezelf te nemen, en anderzijds – als het lukt – te zijn wie ik nu ben. En dus niet me aan te passen in hoe ik vroeger was, of hoe mijn ouders denken dat ik ben. Ik wil graag mezelf zijn.

Dat lukt me nog niet altijd, maar gelukkig wel steeds meer. Omdat ik me nu dus anders gedraag, merk ik dat ook de interactie met mijn ouders verandert. We stappen niet meer altijd in hetzelfde patroon. Ik probeer er in ieder geval uit te blijven, want daar word ik niet gelukkig van.

Ook ik ben al mijn hele leven stressgevoelig.
Momenteel is mijn autonoom zenuwstelsel daardoor (in combinatie met een zware griep en periode met veel stress door chronische pijn) ontregeld.

Zou het kunnen dat u hooggevoelig bent en overprikkeling zorgt voor extra stress? Dit is bij mij het geval. Ik heb een hekel aan de supermarkt wegens te druk😊.

Normaal betert het eventjes tijdens een warm badje, sporten of een ontspannende massage. Ik heb ook al camille, gaba, hop en valeriaan thee geprobeerd. Daarnaast heb ik een diffuser met etherische olie zoals lavendel, appelsien, cederhout ...