Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Midlife crisis - forum lotgenoten

 

Lotgenoten midlife crisis

Heb je een midlife crisis? Of heeft je partner een midlife-crisis?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met een midlife crisis (en partners van mensen met een midlife crisis) en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Moest altijd lachen om midlife crisis verhalen

Tja ik ben 45 jaar en moest ook altijd lachen om mid life crisis verhalen , sportwagen kopen of door de US rijden op een Harley. Ik ben altijd heel stabiel iemand geweest, 20 jaar goeie relatie, 2 gezonde kinderen, goeie en leuke baan, leven eigenlijk prima voor elkaar. Tot een jaar geleden het ‘is dit alles gevoel’ een zeer ernstige invloed op mijn leven begon te krijgen, heel veel uitgaan, drank , cocaïne, roken, jongere vriendin, meer sporten, afvallen, nieuwe kleren ik wilde alles veranderen baan opzeggen en in de eerste maanden had ik niets in de gaten en alleen maar met die dingen bezig omdat het voelde als dit moet je doen en nauwelijks nog thuis tot ik met kerst echt mijn gezin in de steek wilde laten, dat heb ik net niet gedaan en op internet ben gaan zoeken wat er met me aan de hand was, alle vragen over ‘ heb ik een mid-life crisis?’ Had ik goed. Ik heb altijd op mijn gevoel kunnen vertrouwen mijn hele leven maar er stond dat je dat in deze fase maar beter niet kunt doen, dus ik heb besloten geen radicale beslissingen te nemen, ben nu maanden verder en het gaat iets beter maar het nare gevoel is er nog steeds , probeer op dit moment m’n relatie te redden, ben naar een psycholoog gegaan en lees er boeken over, het is zeer pijnlijk en zeer traag proces en kom er ook steeds meer achter dat je er alleen door heen moet al is wat hulp van buiten (je naasten , psycholoog) wel handig maar in essentie moet je er zelf door heen. Het niet kunnen vertrouwen op je gevoel duurt nu al bijna een jaar en is heel zwaar. Soms zou ik willen dat het kopen van een sportwagen mijn mid life crisis was geweest maar ik heb, zo lijkt het, de zwaarste vorm te pakken. Het sleurt alles en iedereen om je heen mee in verdriet en zelf heb je nauwelijks de energie om je daar om te bekommeren omdat ik al m’n aandacht nodig heb om mezelf in bedwang te houden. Wat echt rampzalig is in deze situatie is dat ik tot over m’n oren verliefd ben geworden op die jongere vrouw, in je hopeloze Mid life gevoel dat niks in je leven meer goed is, is zij het enige wat wel goed voelt en dat maakt het allemaal nog moeilijker (ik weet dat veel mensen zeggen gelul dat zei ik namelijk ook altijd) . Dus rationeel kan ik het nu redelijk plaatsen maar gevoelsmatig is het een drama en probeer ik stap voor stap mezelf terug te vinden maar het gaat zeer traag en kost enorm veel energie. Ik heb nog nooit iets op internet gezet maar dit mid life verschijnsel is waanzinnig heftig en niet echt maatschappelijk geaccepteerd

Anoniem

14
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar dit verhaal. Mijn man en ik zijn al 27 haar getrouwd, altijd een goede relatie gehad en we hadden alles op de rails. En 1,5 jaar geleden is hij zich totaal kwijt geraakt, verliefd geworden op een veelste jonge vrouw met alle gevolgen van dien.
Hij laat een spoor van vernieling achter en zegt ook zichzelf compleet kwijt. Hoop dat hij tot inzicht komt.
Had zelf wel eens gehoord over een midlife crisis maar dat het zo heftig en zwaar zou zijn had ik niet aan zien komen. Een voordeel ik ben wel 20 kg kwijt :-)

Anoniem
Reactie:
Zo pijnlijk en helpend tegelijk om jullie verhaal te horen. Mijn man heeft ook een midlifecrisis achter de rug, ook met affaire met veel jongere vrouw. De buitenwereld lijkt niet te begrijpen waarom ik hem nog een kans wil geven, na alles wat er is gebeurd. Maar ik kon afgelopen jaar heel goed voelen dat hij zichzelf niet was... We hebben er al veel over gepraat en ik voel ook dat het ook voor hem niet gemakkelijk is... Hij is in de 20jaar dat wij samen zijn, nooit vreemdgegaan, dan komt de midlifecrisis en wordt hij precies een vreemde... Ook hijzelf zegt dat hij precies niet 'in zijn lichaam' zat, hij zag wat er allemaal gebeurde, wat hij allemaal deed en kon precies niets doen... Dankjulliewel voor het delen!!! Eens horen van andere mensen hoe hun verhaal is, is echt helpend.... zoveel onbegrip van de buitenwereld... onbegrip voor de midlifecrisis en onbegrip voor de partner die het toch nog een kans wil geven, na de midlifecrisis... Veel sterkte en moed!!!

anoniem
Reactie:
Fijn te lezen
Ik wil na 10 weken al stoppen
Nu in boosfase maar ik hou nog even vol

Sandra

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Waar doe ik het allemaal voor?

Ben net 50 geworden, maar ik vraag me al een tijdje af waar ik het allemaal voor doe. Kan nergens meer van genieten en ik denk dat mijn leven genoeg geweest is. Wat kan ik nog toevoegen, het is allemaal het zelfde en ik zie geen vooruitzichten meer.


mariette

9
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Net 50...en midden in een midlife crisis. De vragen die je stelt behoort tot deze fase in je leven Mariette. Zoek een goede therapeut..zij kan je helpen deze fase goed door te komen en nieuwe zingeving te vinden!


Reactie:
Ik heb net hetzelfde gevoel.ik kan ook nergens meer van genieten.

Katie

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Mijn vrouw heeft een midlife-crisis

Mijn vrouw en ik zijn al meer dan 10 jaar samen. Tot een paar jaar geleden hadden we een fijne relatie, vol met liefde, warmte, en respect. We gedroegen ons nog steeds vaak als verliefde tieners.

Ze gaf toen ook behoorlijk wisselende signalen naar mij en over onze relatie. En ze trok veel op met een vriend.. Eerst gaf ze nog aan dat ze alleen vriendschap voor hem voelde.

Ik heb haar mobiel toen gecheckt en daarin stonden sms'jes van mijn vrouw met onze vriend waarin ze elkaar de liefde verklaarden. Toen ik haar hiermee confronteerde, toen gaf ze aan dat ze met hem verder wilde.

Haar omgeving en onze omgeving konden er niets van begrijpen en konden het niet geloven. In hun beleving waren wij gelukkig met elkaar.

Toen volgde een periode van het ene moment spijt en weer liefdevol naar mij zijn en met mij samen willen zijn en blijven, en het andere moment twijfels hebben, liefdeloos naar mij zijn en geen toekomst voor ons zien. We hebben ook veel samen gepraat en gehuild.

En zo ging het aantal keer op en neer. Het ene moment ontzettend liefdevol en verliefd naar mij, en het andere moment gaf ze aan dat ze niets meer voor me voelde.

Inmiddels woont mijn vrouw op zichzelf, ontkent dat ze een midlife crisis heeft, en het contact met haar omgeving is vrijwel geheel verbroken. Haar omgeving, familie en sociale netwerk kennen haar niet meer terug. Ze is veranderd van een liefdevolle vrouw in een zelfdestructieve vrouw.


Anoniem

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je verhaal lijkt veel op mijn eigen verhaal behalve voor de vriend deel. Is wel een beetje eng ik voel me wel zoals je vrouw. Ik herken mezelf ook niet meer.

Anoniem
Reactie:
Ik herken het. Zo ging het bij mij ook, een liefdevolle waardevolle relatie ineens niet meer op waarde kunnen inschatten. Ik werd verliefd op een ander waarvan ik dacht dat die beter bij mij paste. En dus mijn oude relatie bruut beëindigd zonder nog enige rekening te houden met mijn inmiddels dus ex-vriend. Ik denk dat het midlife crisis is geweest. Achteraf denk ik: had ik maar mij afgezonderd van de wereld en het kunnen laten uitrazen, het is zo'n destructieve kracht. Hopelijk kun je het n je vinden om nog een plek voor haar in je hart te houden en een weg terugvinden. Succes en sterkte.

Ilse
Reactie:
Hoi, ik zit er op dit moment, midden in, het is al verbeterd, maar toch nog opzoek naar mezelf, ik ben blij dat het nu tijdens de Corona periode gebeurd, want zoals uw vrouw zou ik het anders ook ervaren denk ik ! nu ben ik een volledig andere weg verdwaald geraakt! Ik heb geen idee hoe lang dit verder kan, maar hoop toch een beetje dat mijn gezin dit zak overleven! Das al een goed begin dat ik zo denk 🤔

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik schaam me voor mijn midlifecrisis

Ik heb altijd mijn neus wat opgehaald bij mensen die klaagden over een midlifecrisis en gedacht 'dat overkomt mij niet'. Maar sinds 1,5 jaar voel ik me steeds minder vaak vrolijk en juist steeds meer ontevreden met mijn leven.


Ik schaam me er een beetje voor want ogenschijnlijk heb ik alles mooi voor elkaar. Kinderen de deur uit, een fijne, zelfgekozen baan en een lieve zorgzame man.


Ik erger me echter steeds vaker aan hem, weet 's avonds niet wat ik wil doen, zit als afleiding veel te vaak op facebook maar voel me er niet echt voldaan door. Ik vraag me af of ik zo door wil maar weet ook niet hoe dan anders.

 

Hoe doen anderen dat? Hoe krijgen die hun leven weer op de rit? Ik zou niet weten waar ik het over moet hebben met een psycholoog.


anoniem

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Als je bij een hulpverlener komt met bovengenoemd verhaal weet een goede therapeut wel waar zij het met je over kan hebben. Het klinkt een beetje als het lege nestsyndroom wat veel vrouwen ervaren als hun kinderen de deur uit zijn.

 

Een zingevingsvraagstuk...iets wat bij de midlifecrisis hoort!
Mijn advies: zoek een goede therapeut!



Jouw reactie:



Verhaal 5 - Geen zin in niets meer


Ik ben moe.

Mijn hoofd is in de war
Mijn kompas is stuk.
Ik wil weg,
Ik heb geen vrijheid.
Mijn leven loopt niet zo als ik t wil dat t gaat
Ik wil..
Stoppen met mn baan,
Gewoon Weggaan.
ik ben nog niet waar ik al had willen zijn.
T gaat niet.



Ik heb de behoefte om soms ook Mn eigen ding te kunnen doen , soms.. niet altijd.
Ook al is dat even, net als in t verleden.
Rust en stilte.
En niet steeds bij haar te zijn.
Khb geen vrienden,
Een collega is een " vriend"

Ik voel ik dat ik mezelf opnieuw wil uitvinden..moet uitvinden.
Ik ben 52.
Voor mijn gevoel schiet t niet op.
Ik heb niet veel tijd meer.
Ik hb geen vrijheid.
Alles is zwaar.. Teveel.
Geen inspiratie,.. Doelloos.. Liefdeloos.
Mijn gedachten vertroebelen.
We praten al weken niet.
Alleen maar meer ruzie om...
" fouten"?! .. Of mijn manier hoe ik dingen wil doen?. Hoe ik dingen ervaar?
Ik tel dagelijks de gesproken woorden en zinnen.
Tussen 5 en 10, ....niet meer.
Mn hoofd is vol
Ik werk vaker.., Ik schuil op t werk
Ik kan niet meer focussen
Ik schuil in mijn gedachten die razen als een orkaan
Alles om mij heen gaat snel.
Ik sta stil!
Ik kom niet verder.
T laaste jaar.
Ik ben moe.. Zij is moe
Praten.. Praten.. Praten...
Zelfs een uur is teveel op dit moment.
Mn hoofd is moe.
Ze laat t zo..
Ik ook.
T spijt me voor haar.
Vind t zo verdrietig,
mijn hoofd is zwaar.
20jaar..
Ze heeft geen tranen meer.. Snap ik.
Ze ziet t niet en hoord me niet.
Ze begrijp t niet!
Teleurstelling.
Ik begrijp haar niet!?
Ik huil in mezelf.. Dat ziet ze ook niet.
Dat t nu zo is,... dat ik me zo voel.
Ik denk alleen aan mezelf vind ze.
Maar.. Ze ziet t niet.
Mischien therapie.. Nee,
Wat moet ik zeggen?..
Ik moet gaan.
Kzie geen uitweg.
Ik heb ruimte nodig... Vrijheid.
Ik slaap niet.. Dat weet ze niet.
Ik bn moe.. Zo moe.
We zijn geen team..
Meer.
Ik ben t kwijt...
Mijn kompas is stuk.!!
.. opnieuw beginnen
Ze begrijpt me toch niet
Ik ben moe.. Zo moe.
Geen zin in niets meer.
😔

Sidney

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben benieuwd of het werkt bij jou?

Alana
Reactie:
Prachtig. Zo mooi beschreven. En precies zoals het is. Het onbegrip tussen elkaar en niet de ruimte gunnen aan elkaar. Geef een beetje ruimte af en toe en alles komt goed. Maar ik krijg het niet. Weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Het is vreselijk.

Doe maar niet

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik wil veranderen, maar ik kom er niet uit

ik werk nu al 25 jaar voor hetzelfde bedrijf. ik ben al bijna 25 jaar samen met dezelfde partner in het zelfde huis. Ik zie hoe anderen van het leven genieten en merk dat ik wil veranderen.

 

Alles anders; mijn baan opzeggen en voor mezelf beginnen bijvoorbeeld. Of het huis verhuren via zo'n verhuurbedrijf en een wereldreis maken. Gewoon heel wat anders.


Mijn partner wil echter bij de kinderen en kleinkinderen blijven; zij wil niet weg. Als ik logisch nadenk wil ik ook mijn uitstekende baan houden en mijn pensioenopbouw etc. maar ik wil ook uit de sleur. en de kinderen redden zich wel. Ik heb me zelfs al een week ziek gemeld om na te denken. Kortom: ik kom er niet uit.


Anoniem

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oh je omschrijft je dilemma zeer duidelijk. Het leest als een alles of niet, zwart of wit, pompen of verzuipen issue.
Vandaar dat Ik me afvraag wat er in het grijze gebied zit

Voor Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Hoop hier wat tips te krijgen hoe ik verder moet

Help mij door tips
3 weken geleden gehoord dat mijn man na 40 jaar geen gevoelens meer heeft voor mij
Nooit ruzie gehad
De grond is weggezakt en ben stuk
Wat ik vaak lees is dat je huwelijk gewoon klaar is
Hoop hier wat tips te krijgen hoe ik verder moet
Ben de weg even kwijt

Sandra

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Onze liefde was eens zo magisch maar nu diep beschadigd

21 jaar geleden leerde ik mijn man kennen in Australië! Hij Zwitser ik Nederlandse.... hij was de man waar ik mezelf eindelijk goed bij voelde bijna alles klopte. Het was een Zwitser. Kon ik mijn land verlaten. Uiteindelijk won de liefde ook al stak vaak het gemis naar vrienden en familie en het land zelf. Maar ik vocht we kregen twee prachtige kinderen kochten een pracht droomhuis. Maar daar begon het je veranderede na de hartoperatie van je vader. En dan opeens die woorden... ik hou niet meer van je.... ik wil weer vrij zijn. Nog geen maand later heb je een nieuwe vriendin. Neujahr eerst wat het een gesprekspartner met ook veel leed net als jou. Je had het zooo slecht gehad in die tijd met mij het verhaal werd steeds erger. De nieuwe vriendin bleek een moeder van een kindje op het kdv waar ik als begeleidster werk. Ik heb een tijd niet meer kunnen werken ik zag haar dochter aversie en haar moeder. Wat deed dit mij pijn dat ook dit vernietigd werd mijn plek voor afleiding was nu een plek waar ik me ellendig voelde. Je ouders accepteerden je keus en vonden dat ik ook weer gelukkig moest gaan worden. Vonden het vreemd dat ik dat niet kon inzien jij had mij verlaten en wenste een nieuw leven zonder mij. Ik daarentegen hoopte op een gesprek op therapie ik vond niet dat we uitgeklaard gegroeid waren we waren een normaal gezin. Je kwam terug na 3 maanden maar niet voor mij maar voor de kids. Ik bleef geduld houden gaf je je vrijheid je woonde beneden in het gastverblijf maar we waren als gezin altijd samen en deden leuke dingen. Je vader overleed toen geheel plotseling. Een paar maanden na zijn dood maak je defensief je keuze je wil alleen verder niemand die jou moet zeggen hoe je je leven lijdt je wilt kunnen doen en laten wat je wilt en ja graag toch samen met een donker langharige vrouw, je manipuliert dreigt en draait alles om vergeet andere belangrijke dingen.
Jeetje onze liefde was eens zo magisch maar nu diep beschadigd. Wat doet dit gigantisch veel pijn. Heb heel vwel moeite met loslaten. Je grijpt naar de fles en dreigt soms met zelfmoord. Maak me zorgen. De man die ik getrouwd ben is een vreemde. Ik moet leren loslaten om mezelf weer een nieuw leven te gunnen. Ik begrijp het gewoon niet hoe zijn deze gevoelens zo uit het niets ontstaan. Dat ik zeg dat je aan jezelf moet werken met hulp, lag je me breed uit...... ik nee hoor ben helemaal gezond.
En mij doet het pijn.... ik zit vast in dit land kan niet terug naar Nederland. Dubbel pijn, zo ik moest het kwijt——-

Bibian

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Vorig jaar veranderde hij

Mijn man (58) en ik zijn twintig jaar samen en hebben twee kinderen (15 en 17). HIJ is altijd mijn beste vriend geweest, Een van de belangrijkste aspecten van ons huwelijk is onze openheid naar elkaar. Vorig jaar veranderde hij.

Ik merkte een geleidelijke verandering in hem. Hij wilde bijvoorbeeld niet meer naast me lopen op straat en alles wat ik deed of zei werd reden tot een kleine (en soms ook grote) sneer. Toen volgde de grootste verandering. Mijn man speelt gitaar en trad -toen hij jonger was- ook op. Ik ken hem echter alleen als iemand die voor zichzelf speelt. Hij sprak nooit over heimwee naar zijn wildere band tijd. Hij confronteerde me plots met het feit dat hij een maand eerder bij een viertal vrouwelijke muzikanten solliciteerde als gitarist en werd aangenomen. Inmiddels zijn ze een band, kozen een poëtische naam en repeteren in een andere provincie ... dat betekent dat hij iedere week een dag daar is. Daarnaast heeft hij dagelijks contact met ze via e-mail. Hij wil niet over ze praten en ik heb zelf met de schaarse informatie die hij per ongeluk gaf uit moeten zoeken wie ze zijn via Google en Facebook.

Wat mij m.n. stoort is zijn defensieve houding als ik aan hem vraag waarom hij me niet eerst vertelde dat hij zoiets zou willen doen. En, waarom hij zo stiekem is over wie deze vrouwen zijn. Heel stiekem...ik ken hem zo niet. Hij componeerde o.a. een serie nummers speciaal voor de zangeres - maar deed alsof de teksten voor mij waren, alsof het gedichten waren voor mij. Hij is wekenlang thuis met die stukken in de weer geweest. Uiteindelijk is de zangers niet ingegaan op zijn "voorstel" en nu wil hij helemaal niet meer praten over dat project. Maar de band gaat wel verder, en het stiekeme ook.

Mijn man zegt dat het lijkt alsof hij mijn toestemming nodig heeft om muziek te mogen maken en dat geeft hem het gevoel dat hij moet kiezen tussen zijn passie voor muziek met deze nieuwe gecreëerde band of zijn huwelijk met mij. Ik wil hem graag steunen maar ben bang dat de band die hij nu vormt met deze vrouwen misschien belangrijker is dan de muziek die ze maken. Ik weet niet meer wat ik tegen hem hem kan zeggen hierover. Het maakt dat ik me heel eenzaam voel.

Els

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik lees dat heel veel stellen de mlc niet overleven

Ik lees dat heel veel stellen de mlc niet overleven
Ik wil vechten maar als de kans superklein is
Heeft het dan zin en vechten zonder echtgenoot om verder te komen

Sandra

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten