Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Midlife crisis - forum lotgenoten

 

Lotgenoten midlife crisis

Heb je een midlife crisis? Of heeft je partner een midlife-crisis?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

Meer ondersteuning nodig? 

Zoek een therapeut voor hulp bij een midlife crisis >>

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met een midlife crisis (en partners van mensen met een midlife crisis) en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen



+ Mijn verhaal delen





Alle verhalen


Herkenning? (Verhaal 28)

Midden december……. In 1 keer staat mijn hele leven op zijn kop. Hij irriteert zich mateloos aan mij. De afgelopen tijd wel gemerkt dat er meer afstand kwam, werd steeds meer genegeerd, had een erg kort lontje. Vaak gevraagd naar waarom en uiteindelijk is de bom gebarsten en kwam deze opmerking eruit. Wilde weg, tijd om na te denken. Alle schuld lag bij mij. Ik luisterde niet ( vrouwelijke collega blijkbaar wel), ik had signalen niet opgevangen, enz…. Zit sinds die tijd op een eigen plek. Contact is beperkt en functioneel. Geeft tijdens deze momenten wel aan mij te mogen en het dan ook gezellig te hebben met mij. ( hoe tegenstrijdig) Hij geeft ook een hele andere beleving van ons huwelijk weer als het in werkelijkheid is geweest. Dit na 20 jaar huwelijk en kinderen. Zo onwerkelijk allemaal. Ik ken hem totaal niet meer. Lijkt in zijn eigen wereld te leven en staat nergens open voor. Wil met niemand praten, wat volgens mij niet erg handig is. Na veel lezen, om toch ergens antwoorden te krijgen, kwam ik bij deze site uit. Volgens mij een midlifecrisis zoals ik het lees. Geeft me aan de ene kant rust omdat het blijkbaar niet alleen maar bij mij ligt. Aan de andere kant…. Wat brengt de toekomst. Ik probeer mijn eigen leven, samen met de kinderen, weer op de rails te krijgen wat me aardig lukt. Ik probeer steeds meer afstand te nemen van de situatie en leef bij de dag. Ik hoop dat hij ooit in gaat zien waar hij mee bezig is en open staat om hier iets mee te gaan doen. Nooit gedacht in deze situatie verzeild te raken en dat een midlifecrisis zo’n impact zou kunnen hebben.

Marijke
22-02-2024
laatste reactie: 14-06-2024

16
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Nethetzelfde ad hand. Op 04-11-23 is de bom gebarsten. Mijn vrouw wil plots scheiden. TOTAAL niet zien aankomen. 17 j samen en 2 prachtige kinderen, huisje afbetaald, kortom, alles netjes op orde. Opeens was er niets nog goed genoeg. Na een tijdje besefte ik dat zij in een MLC zit, totaal geen sympatie meer voor mij of het gezin, ze reageert koud en emotieloos. Ik ben 7 weken na 04-11 vertrokken thuis en weet mij echt geen raad. Waarom moet dit ons overkomen?? Zij zit ook met andere zaken uit het verleden in haar hoofd. Ik vermoed dat ze ons de schuld geeft van deze zaken die gebeurt zijn in haar leven. Ze werd ook verliefd op iemand anders, deze heeft haar verliefdheid echter niet beantwoord.
Ik vraag mij af hoe het nu verder moet, komt ze ooit nog tot besef, volgens haar is er niets mis en maakt ze heel rationele keuzes en is ze er heel gelukkig mee...

Gert
22-02-2024
Reactie:
Vervolg: vandaag de kogel door de kerk. Hij wil niet meer verder. Heb hem de ruimte gegeven om eea uit te zoeken. Maar mijn gevoel zegt dat hij deze tijd heeft gebruikt om een nieuw leven op te gaan bouwen. Daarbij gesteund door een vrouwelijke, gescheiden collega die hem begrijpt, voor hem klaar staat enz…. Zoveel verdriet nu en aan de andere kant denk ik; ik verdien beter… hoop ooit hier sterker uit te komen en dat hij gaat beseffen wat hij allemaal weggegooid heeft vandaag.

Marijke
23-05-2024
Reactie:
Wat afschuwelijk voor je. Maar zo herkenbaar wat je schrijft. Zogenaamd ligt alles aan de partner (jou) maar eigenlijk zit hij met zijn eigen onvrede en is er niets meer goed. Wordt egoïstisch. Hij heeft wsl inderdaad die tijd op die manier benut. Oneerlnaar jou. Er zit een soort patroon in:. Onvrede, stil, chagrijnig. Als je vraagt wat iscer? Zegt hij niets. Daarna komt hij op de proppen met de vrouw die hem begrijpt... je moet niet raar kijken als dat over 2 jaar weer over is. Daar heb jij niets aan maar zou zo maar kunnen.

Sabine
23-05-2024
Reactie:
Zit jij momenteel in dezelfde situatie of ben jij er al een stuk verder in Sabine?

Marijke
24-05-2024
Reactie:
Mijn ex heeft besloten zijn jeugdliefde weer te contacten. Ook zij had een relatie. Maar mijn ex en zij gaan nu samen verder....

Sabine
25-05-2024
Reactie:
Mijn situatie is exact hetzelfde, alleen was mijn partner niet kritisch naar mij toe. Hij had het er wel moeilijk mee, maar heeft nu toch voor de ander gekozen na 1,5 jaar twijfelen.

Ik vind het jammer dat je hier nooit verhalen leest van mensen na een jaar of 5, zijn al die mannen dan nog steeds gelukkig met hun sm? Aan de andere kant begrijp ik het ook wel, want ik hoop dat ik t.z.t. ook niet meer hier te vinden ben om troost te zoeken, maar dat ook ik gelukkig ben met mijn nieuwe leven.


Sterkte allemaal!

Nn
25-05-2024
Reactie:
Ik geloof nooit dat ze allemaal happy zijn na de eerste 1.5 jr verliefdheid. Na die tijd komen ze met beide benen op de grond en merken dan dat dat ook gewoner wordt. Andere kennis van mij na 30 jr huwelijk ook uit elkaar. Hij voelde het ook niet meer en was ook verliefd op iemand anders waar hij mee verder ging. Na 1.5 jr waren ze uit elkaar.....

Ik denk dat ook die voorbeelden er meer zijn dan je denkt.

Wat afschuwelijk dat hij voor die ander heeft gekozen....toch moet je ook dan maar zien of dat allemaal goed gaat op de lange termijn. Het gras lijkt altijd groener.....

Sabine
25-05-2024
Reactie:
Klopt ook zeker! Ik vraag me af of de persoon in mlc beseft wat de achterblijvers doormaken (partner en kinderen).

Nn
26-05-2024
Reactie:
Beste Nn,

Ik vermoed dat een persoon in mlc totaal niet beseft wat ze de achtergelaten partner en kinderen aandoen. Tenminste toch niet in een vroeg stadium. Als ze ooit rockbottom gaan kan het besef komen, als ze ontwaken uit hun mlc en hun eigen problemen kunnen aanpakken.
Dit is toch wat ik lees in verschillende artikels.

Gert
27-05-2024
Reactie:
Ik zou daarom zo graag lezen van mensen die inderdaad ontwaakt zijn……

Nn
27-05-2024
Reactie:
Niet te geloven maar toch waar…. Na 1,5 dag het verzoek om te praten. Heeft de verkeerde keuze gemaakt. Heeft sex gehad met zijn collega maar is hier niet trots op. Wil alsnog gaan uitzoeken of we er samen uit kunnen komen. Heeft daarnaast het contact met haar vandaag verbroken. Wat een rollercoaster.

Marijke
28-05-2024
Reactie:
Wat fijn voor jou Marijke! Het is misschien nog niet veel maar jullie praten toch en kijken samen of jullie er toch kunnen uitkomen.
Ik wou dat ik en mijn vrouw ook zouden praten, echter, dit zit er totaal niet in, 03-06 zal de bevestigingsakte van onze scheiding getekend worden. Definitief game over dus.

Nn, als je eens kijkt en leest op de site "Get Real" vind je verhalen van mensen die in een MLC gezeten hebben, je leest er ook verzoeningsverhalen, getuigenissen van ervaringsdeskundigen. Ik heb door daar te lezen veel inzichten gekregen en bepaalde reflecties kunnen maken naar mijn situatie. Op yumpu las ik het verhaal van een ex-midlifecriser. Een openbaring.

Gert
28-05-2024
Reactie:
Hopelijk kun je er samen uitkomen Marijke. Maar doe rustig aan.

Sabine
28-05-2024
Reactie:
Wat fijn Marijke! Niet eenvoudig maar toch een soort van erkenning.

Nare week voor jou Gert! Get-real heeft mij ook al geholpen! Yumpu moet ik opzoeken. Wat ellende is dit toch, niet te bevatten!

Nn
28-05-2024
Reactie:
Ik hoop het ook maar het vertrouwen is totaal verdwenen. Ik heb het gevoel constant aan te staan. Dank voor jullie lieve reacties allemaal. Heb er veel aan gehad. Zal zeker af en toe hier nog op gaan kijken. Wens jullie verder alle kracht toe om met dit om te gaan….. ik hou jullie op de hoogte

Marijke
31-05-2024
Reactie:
@Marijke, sterkte maar ik vermoed dat je 2de keuze bent. Zij heeft er een punt achter gezet. Je relatie is gebaseerd op een leugen en je zet onbewust die leugen door. Let op mijn woorden, hij gaat je dit opnieuw flikken. Voor nu heeft hij niemand anders, hij is aan de kant gezet. Je klampt je vast aan iets wat gebroken is en niet meer hersteld kan worden. Been there done that. Kies voor jezelf.

Anoniem
14-06-2024

Jouw reactie:



Hulp? (Verhaal 34)

Ik ben benieuwd of 1 van jullie als partner van iemand met een mlc (in mijn geval iemand die van het een op het andere moment na 25 jaar vertrok en mij achter liet met kinderen) ook professionele hulp heeft gezocht en of dat jullie geholpen heeft. Inmiddels ben ik ruim anderhalf jaar verder (ruimte gegeven enz), maar partner heeft voor de sm gekozen. Boosheid, verdriet , ongeloof en zelfs medelijden wisselen elkaar af.

Nn
09-06-2024
laatste reactie: 13-06-2024

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb sinds kort wel hulp. Hoop dat het me wat gaat brengen

Marijke
09-06-2024
Reactie:
Goede stap! Ben benieuwd hoe het nu gaat na de ommekeer van je partner. Ik heb een aantal van deze momenten gehad en het voelde voor mij als hard werken…..

Nn
09-06-2024
Reactie:
Ik hier ook, professionele hulp en zelf gestart met te gaan sporten.
Ik probeer mijn leven te herpakken door goed voor mezelf te zorgen en de kinderen, echt afstand te nemen van mijn ex partner.
Bomdrop was in februari en hij is al bezig met SM nummer 2.

SV
10-06-2024
Reactie:
Heftig sm nr 2…… ik vind het loslaten en afstand nemen lastig, juist omdat we door de kinderen steeds contact moeten hebben. Goed dat je hulp hebt gezocht! Sporten is ongetwijfeld ook goed, die tip neem ik mee!

Nn
10-06-2024
Reactie:
Ik heb ook hulp gezocht bij een therapeut/psycholoog. Heeft mij veel gebracht op de moeilijkste momenten. Net zoals SV, en iedereen hier denk ik, probeer ik zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen en voor mijn kinderen op de momenten dat we samen zijn.
Het loslaten is idd héél moeilijk omdat je net door deze kinderen contact moet hebben. Ik probeer dit contact zo miniem mogelijk te houden en bij de wisselmomenten vd negeer ik mijn ex-vrouw volledig. Dit valt me echter zéér zwaar aangezien ik haar nog enorm graag zie, maar ik zie het als een manier om mijn grenzen aan te geven en te tonen dat het mij ook effectief redelijk goed gaat gezien de turbulente periode die ik heb meegemaakt.
Ben ook benieuwd naar de situatie van Marijke op dit moment...

Grts, Gert.

Gert
11-06-2024
Reactie:
Nee geen hulp. Ook geen kinderen dus ik spreek hem op dit moment bijna niet. Valt mij ook heel zwaar. Ik ben er wel achter gekomen dst hij heel hard van stapel loopt. Zijn sm en hij zijn elke avond bij elkaar. Normaal was hij iemand die echt ruimte en tijd voor zichzelf moest hebben maar ik merk nu dat hij alles doet voor haar en ook alles laat voor haar. Ik blijf me erover verbazen.

Sabine
11-06-2024
Reactie:
Tja, hoe omschrijf ik mijn situatie op dit moment….. vertrouwd maar ook erg onwennig. Dichtbij maar ook zo ver van elkaar verwijderd. Merk dat er bij mij veel meer kapot is gemaakt dan dat ik dacht. En het kopje vertrouwen is een groot ding. Een bepaalde reactie vanuit hem zet mij meteen weer op scherp terwijl dit zeker niet zo bedoeld is vanuit hem. Blijf op mijn hoede want wie zegt dat hij zich volgende week niet weer bedenkt. Al met al erg lastig allemaal. Gaat een lange weg worden als we er überhaupt nog uit gaan komen.

Marijke
13-06-2024
Reactie:
Het zijn zware tijden voor jullie alle.
Ik voel echt met jullie mee.
Gert, jou aanpak is helemaal hoe ik het ook doe.

We komen hier echt beter uit, werk hard aan jullie zelf en bekijk ook echt waar jullie struikelblokken zijn.
Uiteindelijk is dit een groeiproces voor ons, nu is dit zo een zwaar gegeven maar ik ben er zo van overtuigd dat ik er sterker uitkom.

Marijke, wat dapper van je.. ik hoop dat dit voor je allemaal goed komt. Het heeft tijd nodig waar een wil is is een weg.

Ikzelf zit echt met teveel work tegenover mijn ex, weet echt niet wat de toekomst brengt. Hij is op cloud 9 en zijn beste leven aan het leiden, percies een tiener.


Groeten

SV
13-06-2024

Jouw reactie:



Ik wist niet dat dit nare gevoel zo Heftig zou zijn (Verhaal 33)

Heb alles meegemaakt van psygische trauma' s tot lichamelijke trauma' s en van hard drugs verslaving en heftige schulden en dat alles heb ik overwonnen of een plek gegeven door erkenning en ja het was pittig af en toe....maar niks vergeleken midlife shizzle pffffff chaos in mijn hoofd pieken en dalen van emoties, onrust en t even niet meer weten.
Ik wacht even met beslissingen en of grote veranderingen want mijn focus en doelstellingen zijn even niet beschikbaar. Dank voor jullie verhalen dat geeft deze jongen o nee Man een beetje geloof en moed wetende dat ik niet gek word maar een levensfase doorga....
Voor iedereen die het ondergaat man vrouw jong oud aan het begin of aan het einde. Veel liefde kracht en wijsheid voor jullie. ❤️🙏🏽👍🏼👊🏽

Benjamin
17-05-2024
laatste reactie: 23-05-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ija ik heb dat vaker gehoord. Ooit 15 jr geleden man van 50 gesproken die door de MLC met zichzelf in de knoei zat en weg was bij zijn partner. Ik toen rond de 40 dacht hoezo?! Wat gooi je zomaar weg. Ik had tien ook tvidee dat hij haar te oud vond worden. Vond datvtoen zo raar en lelijk naar haar. Ik weet dst de MLC veel doet bij mannen net als de overgang bij vrouwen maar is niet fijn wanneer hé de verlaten bent. Het maakt je boos en zo onzeker.

Sabine
23-05-2024

Jouw reactie:



Moest altijd lachen om midlife crisis verhalen (Verhaal 5)

Tja ik ben 45 jaar en moest ook altijd lachen om mid life crisis verhalen , sportwagen kopen of door de US rijden op een Harley. Ik ben altijd heel stabiel iemand geweest, 20 jaar goeie relatie, 2 gezonde kinderen, goeie en leuke baan, leven eigenlijk prima voor elkaar. Tot een jaar geleden het ‘is dit alles gevoel’ een zeer ernstige invloed op mijn leven begon te krijgen, heel veel uitgaan, drank , cocaïne, roken, jongere vriendin, meer sporten, afvallen, nieuwe kleren ik wilde alles veranderen baan opzeggen en in de eerste maanden had ik niets in de gaten en alleen maar met die dingen bezig omdat het voelde als dit moet je doen en nauwelijks nog thuis tot ik met kerst echt mijn gezin in de steek wilde laten, dat heb ik net niet gedaan en op internet ben gaan zoeken wat er met me aan de hand was, alle vragen over ‘ heb ik een mid-life crisis?’ Had ik goed. Ik heb altijd op mijn gevoel kunnen vertrouwen mijn hele leven maar er stond dat je dat in deze fase maar beter niet kunt doen, dus ik heb besloten geen radicale beslissingen te nemen, ben nu maanden verder en het gaat iets beter maar het nare gevoel is er nog steeds , probeer op dit moment m’n relatie te redden, ben naar een psycholoog gegaan en lees er boeken over, het is zeer pijnlijk en zeer traag proces en kom er ook steeds meer achter dat je er alleen door heen moet al is wat hulp van buiten (je naasten , psycholoog) wel handig maar in essentie moet je er zelf door heen. Het niet kunnen vertrouwen op je gevoel duurt nu al bijna een jaar en is heel zwaar. Soms zou ik willen dat het kopen van een sportwagen mijn mid life crisis was geweest maar ik heb, zo lijkt het, de zwaarste vorm te pakken. Het sleurt alles en iedereen om je heen mee in verdriet en zelf heb je nauwelijks de energie om je daar om te bekommeren omdat ik al m’n aandacht nodig heb om mezelf in bedwang te houden. Wat echt rampzalig is in deze situatie is dat ik tot over m’n oren verliefd ben geworden op die jongere vrouw, in je hopeloze Mid life gevoel dat niks in je leven meer goed is, is zij het enige wat wel goed voelt en dat maakt het allemaal nog moeilijker (ik weet dat veel mensen zeggen gelul dat zei ik namelijk ook altijd) . Dus rationeel kan ik het nu redelijk plaatsen maar gevoelsmatig is het een drama en probeer ik stap voor stap mezelf terug te vinden maar het gaat zeer traag en kost enorm veel energie. Ik heb nog nooit iets op internet gezet maar dit mid life verschijnsel is waanzinnig heftig en niet echt maatschappelijk geaccepteerd

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 19-05-2024

34
19
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar dit verhaal. Mijn man en ik zijn al 27 haar getrouwd, altijd een goede relatie gehad en we hadden alles op de rails. En 1,5 jaar geleden is hij zich totaal kwijt geraakt, verliefd geworden op een veelste jonge vrouw met alle gevolgen van dien.
Hij laat een spoor van vernieling achter en zegt ook zichzelf compleet kwijt. Hoop dat hij tot inzicht komt.
Had zelf wel eens gehoord over een midlife crisis maar dat het zo heftig en zwaar zou zijn had ik niet aan zien komen. Een voordeel ik ben wel 20 kg kwijt :-)

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zo pijnlijk en helpend tegelijk om jullie verhaal te horen. Mijn man heeft ook een midlifecrisis achter de rug, ook met affaire met veel jongere vrouw. De buitenwereld lijkt niet te begrijpen waarom ik hem nog een kans wil geven, na alles wat er is gebeurd. Maar ik kon afgelopen jaar heel goed voelen dat hij zichzelf niet was... We hebben er al veel over gepraat en ik voel ook dat het ook voor hem niet gemakkelijk is... Hij is in de 20jaar dat wij samen zijn, nooit vreemdgegaan, dan komt de midlifecrisis en wordt hij precies een vreemde... Ook hijzelf zegt dat hij precies niet 'in zijn lichaam' zat, hij zag wat er allemaal gebeurde, wat hij allemaal deed en kon precies niets doen... Dankjulliewel voor het delen!!! Eens horen van andere mensen hoe hun verhaal is, is echt helpend.... zoveel onbegrip van de buitenwereld... onbegrip voor de midlifecrisis en onbegrip voor de partner die het toch nog een kans wil geven, na de midlifecrisis... Veel sterkte en moed!!!

anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Fijn te lezen
Ik wil na 10 weken al stoppen
Nu in boosfase maar ik hou nog even vol

Sandra
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wat bijzonder dat je dit hebt uitgevonden en inziet dat het niet "jij" is en tegen.die sterke stroom in probeert te blijven staan.

Ik hoop dat je er inmiddels goed en veilig doorheen bent gekomen.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn vrouw is ook mlc beland. Vreemd gegaan tijdens carnaval met een veel jongere persoon. Voel me erg gekrenkt maar wil haar niet kwijt. Zie wel in alles wat ze doet iets achter. Heb zelf hulp gezocht om mezelf overeind re houden. Heb op dit moment nog geen begrip hoe ze zich gedraagt. Voel me hierdoor eenzaam. Hebben anderen dit ook

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik dacht even een verhaal te lezen wat ik zelf geschreven had. Alles herken ik. Gaat dit over??

S
09-08-2023
Reactie:
Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat en of je hier nog een notificatie van krijgt.

Anne
06-02-2024
Reactie:
Is het ondertussen goed met je gekomen en met je relatie?
Ik stel me deze vraag om wat ik nu zelf meemaak. Radicale scheiding en thuis moeten vertrekken. Komt persoon in midlife ooit nog tot besef van wat ze weggooien door hun transformatie en verandering??
Graag reactie.

Gert
22-02-2024
Reactie:
Hoe gaat het nu met jullie?

Anoniem
28-04-2024
Reactie:
Hoi Gert,

Hoe is het met je?
Ook ik heb een man in midlifecrisis
Echt een hele zware
We zijn nu bijna 12 jaar verder en zit er nog in.
Het is en blijft moeilijk maar probeer zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen
Ik weet dat kan ik wel zeggen heb het zelf ook heel zwaar gehad ik ben alles verloren maar je moet ze leven echt in hun eigen wereld en hebben niks met jou te maken.

Anoniem
12-05-2024
Reactie:
Beste anoniem 12-05-2024,

Dank voor jouw bemoedigende woorden.
Op je vraag, hoe is het met je kan ik het volgende zeggen: Bij momenten gaat het heel goed, dan denk ik eraan wat mijn vrouw mij allemaal heeft aangedaan en op welke manier ze mij bij het huisvuil heeft gezet, een hond behandel je niet zo gelijk ze mij behandeld heeft. Totaal zonder schaamte, ik begrijp niet dat iemand die je 17 jaar op een bepaalde manier hebt gekend plots zo kan omslaan in een persoon die volledig onherkenbaar word.
Op andere momenten gaat het wat minder, vooral als ik weer eens gewaar word dat je letterlijk alles kwijt bent, met name mijn gezin, mijn vrouw, mijn huis en thuis en mijn toekomst. Het gaat ook moeilijk als ik terugkijk op alle mooie herinneringen, dingen die we samen gedaan en verwezenlijkt hebben. Heb het ook moeilijk omdat ik nog steeds de onvoorwaardelijke liefde voor mijn vrouw voel, ik vermoed dat deze NOOIT zal wegebben. Het gemis van mijn kinderen in gezinsverband weegt zwaar, het hun niet kunnen geven van een werme en stabiele gezinsomgeving doet mij pijn. Ook de woorden aan mijn vrouw, in goede en kwade tijden en tot de dood ons scheidt, heb ik niet kunnen waarmaken. Al heb ik hier niet zelf voor gekozen en kan ik er in mijn ogen niets aan doen. Maar het is en blijft een hele diepe wonde in mijn hart, en ik heb het gevoel dat deze nooit meer zal helen.
Op 03-06-2024 aanstaande zullen we de bevestigingsakte van de scheiding moeten tekenen. Dan zal het echt definitief over zijn. Het is erg en pijnlijk wanneer je moet scheiden en afscheid nemen van iemand waarvan je dat totaal niet wil.

En jij, beste anoniem, ben je ook gescheiden?
Heb je dit drama van een partner in MLC al een plaats kunnen geven? Heb je jouw leven al terug in eigen hand? 12 jaar lijkt me best al een lange tijd, al denk ik dat dit, zoals bij de meesten onder ons, nooit helemaal over zal gaan.

Ik hoor je graag terug beste anoniem.

Gert.

Ik wil er nog even bij zeggen dat mijn vrouw aanstaande woensdag, 15-05-2024, 40 jaar wordt. MLC en scheiden op de helft van je leven, op 40 jarige leeftijd, hoe typischer kan het nog worden...

Gert
13-05-2024
Reactie:
Beste gert,

Ik was 27 jaar getrouwd en een heel goed huwelijk.met kinderen
Een zaak en een prachtig huis.
We hadden alles
Ik zag hem stilletjes veranderen dit ging heel geleidelijk.
En toen op een dag ging hij weg deed de deur dicht en liet zijn kinderen en mij zitten met echt alles.
Wat er dan gebeurt imer je gebeurt is nu niet zo snel te beschrijven je zit in een rollercoaster.
Ik ben er uitgekomen heeft jaren geduurd maar is me gelukt
Ik voel je emoties verdriet alles wat je beschrijft het is de hel op aarde
Ik mis ook het gezinsleven dat is weg en denk dat die pijn altijd zal blijven.
Ik heb nu alles op de rit maar wat ik zeg met bepaalde momenten mis je het.
Maar ze leven echt in hun eigen wereld je moet hoe moeilijk dat is loslaten
Groetjes

Anoniem
13-05-2024
Reactie:
Beste Anoniem,

Bij ons net hetzelfde. Vrouw heeft eigen zaak, en ook wij hebben een prachtig huis, netjes afbetaald. 2 mooie en gezonde prachtkinderen van 10 (zoon) en 4.5 (dochter). We hadden ook echt alles.

Zou je het zien zitten om persoonlijk met mij te communiceren via mijn persoonlijk e-mail adres. Ik ken je niet maar zou je dolgraag mijn verhaal vertellen en aftoetsen met andere mensen of onze verhalen gelijklopend zijn.

Ik wacht met spanning op je reactie.

Grtjs, Gert.

Gert
13-05-2024
Reactie:
Hoi gert,

Geef maar je emailadres
En ik zal contact met je opnemen.

Anoniem
13-05-2024
Reactie:
Ok Anoniem.

Vraag aan de redactie.
Kan ik mijn email aan anoniem sturen met jullie medewerking?

Het is ietwat bizar om mijn email online te zetten.

Grtjs, Gert.

Gert
13-05-2024
Reactie:
Beste Anoniem,

2 dagen gewacht om een reactie van de redactie van dit forum.
Ik denk dat het niet mogelijk is om rechtstreeks met jou in contact te komen.
Ik zie het echt niet zitten om mijn email online te zetten...

Gert
15-05-2024
Reactie:
Hoi gert

Ik had al een vermoeden
Dat er niet word gereageerd
Jammer..

Anoniem
15-05-2024
Reactie:
Midlife is echt geen illusie of slap excuus voor een jonge vriendin of sportauto het is een soort onoverzichtelijke paniek toestand. Veel sterkte wijsheid en geluk voor jou gewenst..

Benjamin.
17-05-2024
Reactie:
@ Benjamin, 17-05-2024: Wat bedoel je met onoverzichtelijke paniektoestand? Bekijk je dit vanuit het oogpunt van een MLC'er? Spreek je hierover als ervaringsdeskundige? Ben je zelf getroffen door een MLC of ben je slachtoffer van een partner in MLC?
@ Anoniem, 15-05-2024: Ik ben wat verder gaan zoeken naar forums waarvan de beheerders mensen die dat vragen wel met elkaar in contact brengt. Zo kwam ik bij "Nieuwe stap", eerste hulp bij scheiding Misschien kan je hier een kijkje nemen als je zin hebt...

Gert
19-05-2024

Jouw reactie:



Ik zwijg en onderga (Verhaal 18)

Ik ben 34 jaar gehuwd. Prachtgezin niks tekort. Mijn man is bijna 60 en al jaren op zoek naar zichzelf. Zijn grote passie dans...het laatste haar veranderde hij gaandeweg...meer en meer oefenen meer en meer enkel nog de dansbewegingen die primeerde....er kwam een soort van vrouwelijke fanclub en mijn man genoot van de aandacht....thuis was er de sleur de dagelijkse zorgen. Het chatten met zijn crew werd intens....er werd samen naar dansfilm gegaan optredens en etentjes...allemaal onschuldig maar ik hoorde niet bij dat wereldje. Werd er niet tot toegelaten...1 naam priemende. Hartjes werden gepist complimenten uitgewisseld uren gechat. Ik werd geblokkeerd op alles door hem door haar. Machteloos kijk je toe. Je roept je weent je wacht....je ziet die man doodgraag maar hij spreekt over chaos in zijn hoofd. Er worden verlofdagen opgepakt dat zie je op loongegevens maar dat klopt niet immers mijn held ging toch gewoon werken....dan barst de bom en blijf je vragen naar de waarheid die je niet krijgt. Je ziet spoken je oefent teveel controle. Wat wil hij....vrijheid en meer met vrienden weg...je zegt ok....vrijheid wordt zeer vlug proefwonen bij een andere dame...meer en meer....eerst weekends wat hij weet het nog niet... dan weekdagen....want hij moet zeker zijn en met haar leren samenleven....contact wordt minder een droog. Jou blik vermijdt hij. Ik zie chaos en verdriet en twijfel in de man die ik ken sinds mijn 16 jaar...´maar ik zwijg en onderga. Ik zie hem graag hoop dat zijn gezond verstand terugkeert en dat we niet moeten scheiden laar het wordt loodzwaar. Ik was zijn grote liefde moeder van zijn kinderen...hij mijn grote liefde maar Nu ben ik minder dan niks meer op enkele weken tijd

Dina
08-05-2023
laatste reactie: 02-05-2024

6
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Klinkt jammer genoeg heel bekend voor me.
Sinds 4 weken is mijn liefdevolle en charmante man verandert in een onherkenbaar persoon. Sinds mijn 17 de ben ik samen met hem, op mijn 19de getrouwd. We hebben samen twee dochters en hebben al wat diepe waters samen doorstaan.
Nu opeens heeft hij chaos in zijn hoofd. Gaf een burn-out aan maar sinds enkele dagen liet hij MLC vallen. Eerst twijfelde hij niet aan ons, nu zijn zijn emoties afgezwakt.
De ene moment zoekt hij toch benadering en seks en het andere moment kan er geen kus of lach af.
Continue op de GSM, zelf geeft hij aan dat hij aan het werk is, en dan plots ineens terwijl ik dacht dat hij op het werk was, bleek hij verlof te hebben genomen.
Zelf geeft hij aan dat hij tijd en ruimte nodig heeft en niets verkeerds doet.
Maar als ik dit lees, vraag ik me af of ik niet naïef ben.
Wordt het uiteindelijk niet altijd een onvermijdelijke echtscheiding?
Ga ik mijn jaren opofferen om te wachten.
Moet ik al die tijd leven zonder enige liefde of affectie? Om dan aan de kant gezet te worden. Hoe kan je iemand die je zoveel jaren graag hebt gezien ineens niets meer voor je betekenen. Ik kan daar niet goed bij.


Anoniem
31-01-2024
Reactie:
Kopie van mijn leven. Veel moed. Het kwam nimeer goed mijn man werd een vreemde nu echtscheiding

Dina
29-04-2024
Reactie:
Leven zonder liefde zonder aandacht zonder affectie. Huid honger.....ik kende het allemaal maar ik zweeg. Met weinig tot niks content. Maar er was niks. Geen aandacht geen compliment geen cadeautje met verjaardagen er was niks.... toch had ik mijn man lief. Dan kwam er nog het bedrog bij en een onmenselijke vernedering en behandeling. 1 goede raad mevrouw. Kies om te leven . Kies voor jezelf. Ik was alles kwijt. Mijn vrouw zijn op het laatste zelfs mijn menszijn. Er was niks waardigs meer geen respect geen liefde geen menselijkheid. Mijn ziel was moe...nu 1 jaar later besef ik waarom.

Dina
29-04-2024
Reactie:
Beste Dina,

Naar aanleiding van jouw reactie op mijn verhaal (30) jouw verhaal gelezen.
Hartverscheurend moet het zijn om na zo een goed en lang huwelijk met een vreemde van doen te hebben.
De vermijdende blikken, de chaos en onrust in het hoofd van de ander. Het egocentrisme en het vervreemde gedrag herken ik al te goed.
Hier kan je niet tegenop vechten, vreselijk spijtig dat het tot een echtscheiding is gekomen, maar als je je eigenwaarde verliest en er zelf aan kapot gaat is dat geen leven meer, heel moedig en goed van dat je voor jezelf hebt gekozen, heel veel sterkte en kracht!








Lenore
30-04-2024
Reactie:
Beste Dina,

Naar aanleiding van jouw reactie op mijn verhaal (30) jouw verhaal gelezen.
Hartverscheurend moet het zijn om na zo een goed en lang huwelijk met een vreemde van doen te hebben.
De vermijdende blikken, de chaos en onrust in het hoofd van de ander. Het egocentrisme en het vervreemde gedrag herken ik al te goed.
Hier kan je niet tegenop vechten, vreselijk spijtig dat het tot een echtscheiding is gekomen, maar als je je eigenwaarde verliest en er zelf aan kapot gaat is dat geen leven meer, heel moedig en goed van dat je voor jezelf hebt gekozen, heel veel sterkte en kracht!








Lenore
01-05-2024
Reactie:
Lieve lener.

Nee je bent machteloos. Tegen slechtheid kan je niet tegen op. Ze worden vreemden kapot opgemaakt....je moet ze lossen. Andere wereld waar je zelfs niet wil bijhoren. Kies voor jezelf je hebt maaf 1 leven en laat ghn gaan voorgoed. Koester de mooie momenten.

Ik ben gelukkig mijn wereld ging open.

Dina
02-05-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik voel me verschrikkelijk in de steek gelaten (Verhaal 12)

Ik wil graag even mijn hart luchten relatie van 16 jaar. Twee kinderen (zoon en dochter). Kinderen zijn niet van mijn partner. Ik ben eerder getrouwd geweest. Hij voedt de kinderen op sinds ze 1 en 4 zijn. Oudste is ernstig ziek en heeft nog steeds problemen. Dit heeft een enorme wisselwerking getrokken dat is Nina gezin. Hij is altijd erg close geweest met de jongste, twee maanden terug riep zij ‘je bent mijn vader niet’ in een ruzie. Ze is een puber. Toen is hij vertrokken en zei ik hou heel veel van jou, het ligt niet aan jou, je raakt mij niet kwijt maar ik wil rust en ruimte en afstand om na te denken wat ik wil. Hij heeft een flat gehuurd ergens en wil geen contact/afstand. Doet erg onaardig/afstandelijk tegen me als hij me ziet. Knuffelt wel maar het lijkt een soort van alsof hij me zielig vindt als hij me knuffelt. Zegt dat hij niet met me kan praten want dan voelt hij zich heel erg slecht. Ondertussen doet hij allemaal leuke dingen, koopt nieuwe kleding, en ik voel me echt verschrikkelijk in de steek gelaten en heb heel veel verdriet. Ook met de kinderen is geen contact. Ik deed alles met die man samen. Ik weet echt niet wat ik moet. Hij heeft geen ander overigens dat weet ik.

Saskia
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 29-04-2024

8
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Saskia,
Ik zit in eenzelfde situatie nu. Het is vreselijk! Hoe gaat het nu met jullie? Ik heb nu ruim een week geen contact meer met mijn man omdat hij ook geen contact wil en afstand wil om na te denken wat hij wil. Ligt niet aan mij, hij houdt heel veel van mij en wil mij niet kwijt, maar heeft ruimte en rust nodig. Hij zit bij zijn ouders.

Leonie
04-12-2022
Reactie:
Hoi Leonie, na al die maanden is er nog steeds niets veranderd. Er wordt niet gepraat en meneer leeft ondertussen gewoon zijn leven buiten ons om en lijkt het wel best te vinden zo. Als hij ons ziet dan is hij erg afstandelijk en staat letterlijk met de deurklink in zijn hand om zo snel mogelijk weer weg te gaan maar wil niet praten

Saskia
07-01-2023
Reactie:
En nu? Ik herken dit ook maar loop
Iets achter jullie aan 🙈 al een andere ontwikkeling?

Wenny
20-09-2023
Reactie:
Hier ook 1 zelfde situatie. Het doet zoveel pijn. Dit is de man waar ik alles voor heb opgegeven. En het voelt alsof je als een vuilniszak aan de kant word gezet

Bianca
27-09-2023
Reactie:
Verhaal 18. Loslaten. Ze worden vreemden

Dina
29-04-2024

Jouw reactie:



Ik weet niet wie die persoon is (Verhaal 11)

Het laatste half jaar begon ik een grote verandering te bemerken in het gedrag van mijn echtgenoot. Hij trok zicht langzaam terug uit het gezin... Als wij 's avonds in de zetel tv keken ging hij alleen in de keuken muziek luisteren of alleen aan de computer zitten..., niet 1 keer, maar altijd.
De periode die daar direct aan voorafging was er een van heel grote stress. We zijn nu al ongeveer 5 jaar aan het bouwen en het raakt maar niet af, waardoor ook de bijhorende zaak niet kan worden opgestart. Mijn man was na een lange periode van werkloosheid op zoek naar een job op masterniveau, maar heeft die niet gevonden. De sollicitatieperiode was voor hem heel stressvol.
We zijn 21 jaar samen - ik ben 40 en hij 46, we hebben samen 2 kinderen van 10 jaar. Een dikke maand geleden kondigde hij ineens aan dat "de liefde tussen ons op was". Ik ben voor 80% zeker dat er geen derde in het spel is. Na een week bij mijn moeder te hebben verbleven kon ik met de kinderen terugkomen, zouden we eraan proberen werken met de weinige energie die hij nog had, enz... Een paar dagen geleden kwam hij melden dat hij dat toch niet ziet zitten. Dat hij veel werk heeft aan zichzelf en dat hij "ons" er niet kan bijnemen. Ik moest weg. Zo snel mogelijk. Tot juni blijven zodat de kinderen hun school konden afmaken was geen optie, want dat duurt te lang...
Ondertussen probeer ik een huurappartement te zoeken in de dichtstbijzijnde stad, met het idee dat ik dan mijn goedbetaalde en hoogopgeleide job in Brussel kan behouden en ondertussen toch veel thuis kan zijn voor de kinderen. Hij werkt momenteel in shiften.
Vorige week zei hij dat ze fulltime bij mij mochten zijn, nu moet het week - week zijn (ik denk eerder aan 10 - 4). Hij wil ook per se dat ze het jaar op hun oude school uitdoen, terwijl het voor mij onmogelijk is om daar vanuit mijn nieuwe woonplaats te komen zonder auto, die ik echt niet wil aankopen...
Elke dag verandert het verhaal, op alles is het antwoord "ik weet het niet". Als ik vraag waarom hij mij wil verlaten zegt hij: "je geeft te veel geld uit", "ik weet het niet", " het is gewoon op", "ik ben emotioneel leeg", "ik zie mezelf niet graag", "we hebben niet dezelfde waarden en we hadden nooit moeten trouwen", " je pakt mijn kinderen af"...
Op alle voorstellen is het antwoord ofwel "nee", ofwel "ik moet erover nadenken".
Ik weet niet wie die persoon is... Ik ween op dagelijkse basis mijn ogen uit mijn hoofd.
Ik weet echt niet meer wat ik moet doen.
Met vriendelijke groet,
Isabel

Isabel
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 29-04-2024

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik maak hetzelfde mee. Alleen is hij in “de stad” gaan wonen. En dat bevalt hem goed ... ik wil heel graag actie ondernemen , therapie, wat maar kans op herstel geeft.
Ben radeloos.

An
> 2 jaar geleden
Reactie:
ik denk dat de sexapeal verdwenen is dan willen ze of niemand meer of een lekker jong ding

Anoniem
02-10-2023
Reactie:
Confronteer hem vooral en laat hem dit soort forums lezen. Er moet herkenning en erkenning komen.

Midlifer
28-02-2024
Reactie:
Zo herkenbaar . Mijn verhaal 18. Confrontatie helpt niet. Ze zien het niet. Weten niet wat ze aanrichten

Dina
29-04-2024

Jouw reactie:



Buitenspel gezet, machteloos en radeloos (Verhaal 30)

Mijn partner (41 jaar) heeft na 9 jaar (4 jaar samenwonen) de relatie met mij (39 jaar), verbroken (via een uittreksel van de gemeente kwam ik erachter dat hij op zoek was naar andere woonruimte, dit was voor mij een shock van verraad!) omdat zijn gevoel voor mij al jaren weg is, hij zich gevangen voelt in een relatie en de daarbij horende verplichtingen, geen rekening wil hoeven te houden en zijn vrijheid mist.
Hij heeft hierover helaas nooit met mij gecommuniceerd en mij compleet buitenspel gezet, waardoor er geen eerlijke kans is geweest om hier samen aan te kunnen werken. Ik voelde sterk dat er wat aan de hand was en heb vaak gevraagd om opheldering, maar hij ontkende constant dat er wat was, omdat hij (blijkt later) deze gevoelens niet durfde te delen en had gehoopt dat het vanzelf overging.
Ik was in de veronderstelling dat we een goede relatie hadden en een zeer sterke basis waarin openlijk over alles gesproken kan worden.
Lang heb ik de hoop gekoesterd dat het goed zou komen tussen ons door er samen aan te werken, te praten met een professional of relatietherapeut, maar mijn ex-partner staat hier absoluut niet voor open en staat achter zijn besluit, heeft geen afsluiting nodig en wil door met zijn leven, heeft een huis gekocht en is op zoek naar een nieuw avontuur.
Ondertussen na 8 maanden laat het me nog niet los. Ik ben machteloos en radeloos, vraag me van alles af wat een verklaring zou kunnen zijn, is dit de Midlifecrisis?
De afgelopen jaren heb ik typische gedragingen opgemerkt. En langzamerhand is hij veranderd in een onherkenbaar persoon die met zichzelf lijkt te worstelen en impulsief en onverklaarbaar gedrag vertoont.
Het is hartstikke zonde en wreed dat de relatie zo de vernietiging in is geworpen en ik nul komma nul invloed kan uitoefenen. Loslaten is wat mij enkel rest…

Lenore
14-03-2024
laatste reactie: 29-04-2024

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Verhaal 18 is het mijne. Zoveel gelijknissen

Dina
29-04-2024

Jouw reactie:



Man zei plots ik zie je niet meer graag (Verhaal 32)

2/1/24 ik had nog een dag extra vrij genomen… dochter ging overnachten bij vriendinnetje. Ik dacht fijn dan zijn we nog eens gezellig samen alleen wij twee .., we zien wel wat komt. Plots zat hij daar starend boos kijkend naar mij ik was precies een vreemde voor hem.
Dan de zware woorden IK heb een probleem IK moet het oplossen. Ik wist niet waar dit van kwam ok in een relatie van 26 jaar zijn er soms frustraties maar die zijn nooit zo binnengekomen bij mij dat ze problematisch waren. Ik het zelfde gesprek kwamen de woorden “ik weet niet of ik dit leven nog wil”. De grond ging weg onder mijn voeten.
We zijn nu ondertussen wat maanden verder hij heeft me gezegd ik zie je niet meer graag maar toch wonen we nog samen en houden we rekening met elkaar. Ik wil niet egoïstisch zijn maar is dit mijn leven nu samen zijn met iemand die geen liefde wil ontvangen of geven? Oh ik ben in begeleiding bij psycholoog en we hebben ook al een consult samen gehad. Maar hij beloofd als we er zijn mee te werken maar van zodra thuis … niets is anders :( ik heb nog hoop ik zie hem graag maar maak ik mezelf iets wijs? Per ongeluk zat ik een hartje van een collega van hem ik heb hem geconfronteerd hij zei dat hij zijn gevoelens kwijt moest kunnen … maar waarom niet bij mij !!?!??

Lili
21-04-2024
laatste reactie: 23-04-2024

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat er voor je Lili.
Ik hoop dat je goed omringd wordt, zorg voor jezelf. Neem de tijd om gewoon te focussen op jezelf.
Smeken, het willen oplossen gaat averechts effect hebben.
Laat hem los en geef hem de ruimte

Werk aan je mentale, fysieke, financiele stabiliteit..
Hoe het ook afloopt, dat je op die manier sterker uitkomt met of zonder hem.

Ik leef echt met je mee, weet wat je voelt.


Sv
22-04-2024
Reactie:
Dankje voor je lieve woorden … het doet pijn maar bon ik ga door (morgen kan ik me anders voelen ) ik heb veel verdriet maar dan ben ik kwaad op hem

Lili
22-04-2024
Reactie:
Absoluut meid, hartverscheurend maak hetzelfde mee. We moeten hier door,
Hou je vast aan de goede zaken van het leven en probeer echt te focussen op jezelf, ga sporten, ga wat meer uit.
Jou mooie zelf mag er zijn, neem nu de tijd om een betere versie van jezelf te maken ondanks de storm.

Sv
23-04-2024

Jouw reactie:



22 jaar samen en hij is de weg kwijt (Verhaal 31)

Had je mij een aantal jaar geleden verteld dat mijn leven er vandaag zo zou uitzien, ikbhad je nooit geloofd en het weggelachen. 22 jaar ben ik samen met mijn man, we waren 17 toen en wat hebben we veel samen beleefd. We hebben een totaal verschillend parcours afgelegd, ik heb gestudeerd, heb een aantal diploma’s, hij ging op z’n 17de van school af (haalde dus geen diploma) en ging meteen werken. We overleefden heel veel ruzies omdat we op een verschillende golflengte zaten, ik ging een half jaar in het buitenland studeren, was daarna ook even de weg kwijt, maar wat wil je wanneer je 20 jaar bent. Niet dat ik het goedpraat, maar ik heb het er met hem onmiddellijk besproken. Hij heeft gevochten voor mij en een jaar later, toen ik afgestudeerd was zijn we samen een jaar gaan reizen en werken in Australië. Een fantastische tijd die ons als koppel zoveel wijsheid heeft gebracht. Reizen was onze gedeelde passie. We kregen 2 fantastische kinderen, verbouwden een huis en bleven ondertussen veel reizen, ook met de kinderen. Nu we eindelijk wat meer tijd voor onszelf zouden krijgen, barstte de bom.
Ongeveer een jaar geleden kwam er een nieuwe collega bij hem op t werk en ik voelde bijna meteen aan dat er iets niet klopte. Maar hij lachte het weg, ik had helemaal geen reden om hem niet te vertrouwen, dus geloofde ik hem. Wat wil je als je zo lang samen bent. Hij bleef maar over haar praten en er volgden een aantal hevige ruzies. Hij was altijd met z’n gsm bezig (vroeger maakte z’n telefoon hem niks uit, ik mocht hem niet volgen op sociale media, nam onze zoon mee naar automeetings (zij is een autofreak…) de signalen waren er, maar ik beeldde het me allemaal in, volgens hem. We gingen tijdens de zomer op vakantie en trokken 5 weken door Europa, we hadden een fantastische tijd, maar daarna vond ik z’n gedrag onrustwekkend. Ik heb nooit z’n telefoon gecheckt in die 22 jaar, maar deed het toch in oktober vorig jaar. Zij had een bericht gestuurd. Er volgde opnieuw een hevige ruzie, er was iets veranderd tussen ons voor hem, maar hij kon niet benoemen wat, zei hij. Zij had daar niets mee te maken. Ik zette alles op alles om mijn relatie te redden, gaf hem meer aandacht, we deden veel samen met het gezin, we gingen op romantisch weekend naar Amsterdam, hij keek weer de oude, de man waar ik op verliefd was geworden. In de kerstvakantie trokken we met de kinderen naar Barcelona. Het leek goed te gaan. Eind januari confronteerde ik hem met het feit dat hij gefrustreerd rondliep de laatste tijd. Hij kon er niet tegen en we kregen opnieuw ruzie. Die avond zei hij dat hij wilde scheiden, hij vertelde het ook aan de kinderen (8 en 11) die het helemaal niet hadden zien aankomen, ze wisten , net als ik, niet wat hen overkwam. Toch vertrok hij maar niet uit het huis. Pas 3 dagen later ging hij weg en de volgende dag kwam hij terug. Hij wist niet wat hem bezielde, wilde bij z’n gezin zijn. Mijn hoofd zei dat er iets niet klopte, maar ik hou van deze man dus liet ik hem terug toe. Alles draaide in de weken erop rond hem( hij wilde nog een tatoeage zetten(had er eentje sinds september 2023), wilde gaan feesten, alleen op reis…) ik cijferde mezelf weg, bang dat hij zou vertrekken. Voordat hij op een kort reisje met een vriend vertrok, gingen we nog samen uit eten en het voelde redelijk goed, hij zei dat hij van me hield. Maar tijdens de reis veranderde de toon in z’n berichten en ik wist wat er kwam. Toen hij terug was, twijfelde hij opnieuw, maar kon niet echt uitleggen waarom. Voor mij viel echter 3 dagen later alle puzzelstukjes op z’n plaats: de nieuwe collega had plots haar relatiestatus op Facebook veranderd. Er was dus wel degelijk een ander in het spel. Hij verlaat z’n gezin voor een 13 jaar jongere vrouw, die in geen enkel opzicht op mij lijkt (fysiek- interesses) en ook helemaal niet bij zijn levensstijl lijkt te passen. Hij laat z’n gezin in de steek, lijkt ook z’n vrienden de rug toe te keren… ik herken de man die zolang de mijne was in geen enkel opzicht meer. Hij lijkt wel een vreemde. Hij was mijn geliefde, beste vriend en ook mijn soulmate. We hebben zoveel meemaakt en ik dacht wat we een sterke relatie hadden. Ook mijn dochter zei dat ‘mama, ik dacht dat wij sterk waren’.
Nu wil hij het huis heel snel verkopen en verder met z’n nieuwe leven. Ik blijf achter met een grote leegte en veel vragen, een gebroken zelfvertrouwen ( hij vond het nodig om heel kwetsende opmerkingen te maken voor een lange tijd - zie bv dat hij helemaal niet voor mij teruggekeerd was, enkel voor de kinderen, dat ik hem irriteerde, dat hij valt op vrouwen met veel tatoeages- ik heb er geen een…). Mijn wereld is volledig ingestort en hij gaat door alsof er helemaal niks aan de hand is, lekker op een roze wolk.Ik ben gebroken.
Wat ik hier op deze website lees, lijkt wel alsof het mijn leven is dat beschreven wordt. Ik kan nog steeds niet geloven wat er met hem aan het gebeuren is, is hij zo de pedalen kwijt. Hij is ook iemand die helemaal niet geloofd in mentale problemen en zal dus nooit hulp zoeken. Het is verontrustend, de wereld draait alleen nog rond hem. En hoewel de vrienden mij steunen en er ook niks van begrijpen dat hij zoveel komedie heeft gespeeld, ben ik bang, bang voor wat nog komen moet.

Ann
21-03-2024
laatste reactie: 23-04-2024

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Ann,

Wat vervelend om te horen dat je al zo lang in deze situatie zit. Ik heb precies hetzelfde. We waren 23 jaar samen en hebben twee kinderen van 18 en 19. Bijna 2 jaar geleden gaf ik aan dat ik het niet een fijn idee vond dat hij zich stortte in het uitgaansleven en drank en drugs. Hij besloot dat hij meer tijd en ruimte nodig had om aan zichzelf te werken zodat we daarna sterker zouden worden. Ik heb hem daarom de ruimte en tijd gegeven. Daarmee bedoelde hij dat hij zichzelf kon storten in een meisje net zo oud als de kinderen, kwam ik vorig jaar achter. Wilde de affaire stoppen, dan weer niet, dan weer wel. Het lag totaal niet aan mij, maar bij hem zelf, zei hij. In september besloot hij dan toch definitief met dat meisje te stoppen en voor zijn gezin te gaan. Maar helaas. Een week later wilde hij toch scheiden en kijken of het wat met dat meisje kon worden want hij heeft geen zin meer in verantwoordelijkheid.Hij kijkt vervolgens niet meer om naar de kinderen of mij. Hij is enkel nog met zichzelf bezig en ontzettend egoïstisch en doet enorm lelijk tegen mij alsof ik zijn grootste vijand ben geworden. Hij lijkt totaal niet meer op de man waar ik zo lang getrouwd mee was. Familie en vrienden dringen niet tot hem door. Nu ben ik de scheiding alleen aan het regelen en de hypotheek etc. en komt de zorg en verantwoording voor de kinderen ook volledig op mij terecht, want die ervaren hierdoor ook mentale problemen.

Helaas kan ik je geen advies geven omdat ik zelf ook geen idee heb wat ik nog kan doen. Misschien vind je het wel fijn om hierover te ventileren? Zo ja, kunnen we de redactie vragen of er wellicht een mogelijkheid is om met elkaar in contact te komen?

Marieke
21-03-2024
Reactie:
Sterkte je bent niet alleen

Lili
21-04-2024
Reactie:
Ook mijn man is vertrokken na 15 jaar en ook verliefd op vrouw die jonger is en totaal niet lijkt op mij. De koek is op zei hij. Ik liet hem altijd vrij om zijn hobby te doen maar nu zit hij alleen maar bij haar en is z'n hobby niet belangrijk meer. Als je de verhalen hier leest lijkt het een patroon.

Sabine
22-04-2024
Reactie:
Veel sterkte, ik zit in hetzelfde schuitje.
Het is percies of ze allemaal dezelfde script doorlopen.
Hoe is dit zelf mogelijk, dat je plots met een heel ander persona aan het dealen bent?

Het enige wat je kan doen voor jezelf is echt emotioneel losmaken en aan jezelf werken. Echt kijken naar jezelf en werken aan jezelf.. Je kan niet meespringen op die Rollercoaster waar ze inzitten. Anders ga je er echt onderdoor.

Sv
22-04-2024
Reactie:
Sterkte je bent niet alleen

Lili
22-04-2024
Reactie:
Na een relatie van 11 jaar en huwelijk van 2 jaar ,financieel alles op de rit en 3 gezonde kinderen vergelijkbare problemen.

Door te veel te hebben gewerkt kwam ik overspannen thuis te zitten , mijn vrouw gaf aan dat ze het gevoel kwijt was en niet echt meer weet wat de toekomst ons zou brengen.
Ik kwam erachter dat ze gevoelens voor een ander man had maar dat ontkent ze.

Vervolgens zijn we op advies van een relatietherapeut een periode van rust in gegaan , mijn vrouw (35 ) gaf aan het is nu mijn tijd om dingen voor me zelf te doen , ik mag er ook zijn .
Vervolgens is de beste gezins vrouw en mama
Gaan feesten en vaak avonden weg met vriendinnen , ik dacht ja thuis hangt er een gespannen sfeer dus geef haar maar de ruimte .

Het ging steeds van kwaad tot erger , sexy kleden , extra gaatjes in de oren laten schieten, Botox , benen laseren extreem afvallen en haar drank gebruik ging in het weekend naar 3 flessen wijn op een avond.
Van enkele zilveren sieraden naar alles verwisseld voor goud tot wel op elke vinger een gouden ring.

De beste mamma en gezins vrouw was nu verandert naar de vrouw die er zelf mag zijn en het is nu haar tijd , de kinderen waren in de weekenden vaak bijzaak en lopen nu in te korte kleding wat paar maanden terug nooit zou gebeuren , ik herken me eigen vrouw niet meer , vriendschappen zijn we verloren en contact met familie is beperkt , niemand begrijp deze situatie.

Binnenkort vertrekt ze met de kinderen naar een huurwoning om daar verder te onderzoeken wat ze wil , uiteindelijk heb ik de scheiding aangevraagd, zodat ze een sociale huurwoning kan betrekken en omdat er voor mij daar een grens is bereikt.

Ik heb alles geprobeerd om het gezin compleet te houden en denk dat er geen houden aan is , diep van binnen weet ik dat dit ( nu) niet te reden is .

Anoniem
22-04-2024
Reactie:
Beste anoniem, 22-04-2024.

Net dezelfde situatie bij ons thuis.
Een totaal andere vrouw, ze word 40 op 15 mei aanstaande.

Gezin (nu) ook niet te redden.
We tekenen definitief op 21-05-2024.

Sterkte!

Gert.

Gert
23-04-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik realiseer mij dat ik mijn gevoel niet meer kan vertrouwen (Verhaal 22)

Op zoek naar lotgenoten met ervaring.

Hallo Allemaal, mijn naam is Arjan, omgeving Zuid Holland.
Op papier heb ik het goed voor elkaar, ben 40 jaar, prachtige kinderen en een prachtige vrouw waar ik al meer dan 20+ jaren mee samen ben.
Financieel goed voor elkaar en kerngezond.

Toch begon vorig jaar mijn leven wat te veranderen, ik begon mij vaker te irriteren aan mij vrouw en voelde veel ontevredenheid. Ik had niet in de gaten wat er gebeurde, het sloop er langzaam in. Ik dacht we zitten gewoon even in een sleur.

Nu komt het ergste, sinds 9 maanden ben ik verliefd geworden op een jongere dame. Een wederzijdse liefde, maar zij heeft ook een gezin. Nooit, maar dan ook nooit in mijn leven had ik verwacht dat dit mij zou overkomen. Ik was gelukkig en overtuigd dat ik oud zou worden met mijn super lieve en prachtige vrouw. We hadden een top huwelijk en konden samen de wereld aan.
En toch is het gebeurd, eerst kwamen de wederzijdse gevoelens, nee dit kan niet, zij heeft zelf ook een gezin, dit kunnen we niet op het spel zetten. Een aantal keer geprobeerd en elkaar niet meer te zien en te spreken, wat dus gefaald is. Nu zijn we vele maanden verder en zitten we diep in een affaire.

Sinds kort vallen voor mij de puzzelstukjes in elkaar en ben ik er achter dat ik in een MLC zit. Ik realiseer mij dat ik mijn gevoel niet meer kan vertrouwen en ben heel bang dat ik de grootste fout van mijn leven aan het maken ben.

Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Waar ben ik in godsnaam mee bezig. Wat doe ik mijn vrouw en kinderen aan. Mijn gevoel zegt mij dat ik los moet, moet leven, met mijn nieuwe liefde. Maar dit gevoel vertrouw ik dus niet meer. Ik heb werkelijk waar de mooiste en liefste vrouw van de wereld, maar toch heb ik alleen het gevoel van 'houden van' en geen genegenheid gevoelens meer. Mijn acties zijn extreem egoistisch en helemaal niet zoals ik was.

Ik ben op zoek naar handvaten om dit te fixen, om hier doorheen te komen en te eindigen met mijn huidige vrouw. Ben op zoek naar lotgenoten die deze ervaring al hebben gehad, die mij kunnen vertellen dat ze enorm veel spijt hebben van een zelfde soort beslissing die ze gemaakt hebben.

Als iemand met mij hierover in contact wil komen, volledig anoniem, dan kan die mij mailen. 

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we telefoonnummers en mailadressen enkele weken na plaatsing)

Arjan
19-08-2023
laatste reactie: 21-04-2024

10
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dapper dat je dit deelt. Ik denk dat mijn man zich enorm herkent in jouw verhaal (maar hij weet ook de oplossing niet). Is een jaar terug plots vertrokken, was verliefd en kan toch de knoop niet doorhakken uit angst dat hij een verkeerde keus maakt.

Sterkte!

Nn
12-12-2023
Reactie:
Hai Arjan,

Wat moedig. En wat ellendig ook.

Hoe gaat het nu?

Anne
06-02-2024
Reactie:
Beste Arjan, beste redactie.
Is het mogelijk de contactgegevens van Arjan nog eens te vermelden.
Mijn vrouw zit in dezelfde situatie, zware midlife.
Ik zou er graag met deze jongeman over praten...

Gert
27-02-2024
Reactie:
De enige oplossing is om helemaal te breken. Als je het gevoel krijgt voor weer contact echt je verstand laten spreken. Niet vanuit gevoel gaan handelen. Het is een spiegel voor wat je mist. Steek de energie in je vrouw en doe de dingen met haar die je met de ander wil doen.

Michel
28-02-2024
Reactie:
Beste,

Ik ken jou niet persoonlijk maar ik wil je beslist vragen wat je inmiddels hebt gedaan?

Joyce
01-03-2024
Reactie:
Aantal jaar geleden kreeg ik aan het einde van de middag/ 's avonds ineens last van buikpijn, opgeblazen gevoel en krampen. Ik ben toen naar de huisarts geweest en die zei gelijk spastische darm en hier heb je een foldertje. Daar liet ik het niet bij zitten en ben toen naar een orthomoleculaire diëtiste geweest. Daarna heb ik mijn voeding aangepast en de juiste supplementen gaan innemen. Gelukkig ging het na een tijdje weer beter. Ik ben ook erg gevoelig voor stress en heb last van angstaanvallen, deze combinatie maakt je erg onzeker over je lichaam. Ik voel me al een paar jaar niet lekker in mijn vel, altijd bang dat de klachten terug komen. En ja hoor, sinds 3 maanden heb ik elke dag buikpijn. Na een aantal onderzoeken door de huisarts, ben ik naar de mdl arts gestuurd. Deze zei gelijk al PDS, hier heb je een website en kijk maar wat er bij jou past. Ik heb al een aantal opties geprobeerd, maar niks blijkt nog te helpen. Ik ben nu met hypnotherapie begonnen. Ik ben erg bezorgd en de huisarts zegt dat ik in een visuele cirkel zit. Hoe kom ik hier uit? Ik hoop dat ik snel een manier vind om weer wat meer rust te krijgen in mijn leven.

Leonie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste Jan,

Spreek je uit ervaring dan...?

Gert
21-04-2024

Jouw reactie:



Hier kan ik niet tegenaan boksen (Verhaal 27)

Mijn 41 jarige (ex)man is sinds een jaar, 1.5 jaar stapsgewijs veranderd. Kreeg eerst andere interesses. Extreem sporten, extreem ijdel, 800 euro uitgeven voor een haarbehandeling om inhammen tegen te gaan, motor rijden, ineens weer naar hardcore festivals willen. Ik besprak het regelmatig met hem maar hij wist me er telkens van te overtuigen dat het niets met mij te maken had. In het begin kon ik er om lachen, het zat tussen ons tenslotte goed. 5 maanden geleden voelde ik meer verandering in doen en laten. Hij werd afstandelijker, nam minder initiatief, toonde minder interesse in mij, kon gezinsuitjes niet meer opbrengen. Regelmatig het gesprek met hem aangegaan waarin hij zijn twijfels over ons huwelijk uitsprak vanwege zijn veranderende gedrag. Hij was weer wat meer de jongen van vroeger geworden en vroeg zich af of ik daardoor nog wel bij hem paste. In deze periode vaak het gesprek met hem aan gegaan maar hij kon mij nooit exact vertellen wat hij miste in mij en tot oplossingen kwam het ook niet. Hij zat met zichzelf in de knoop en wou enerzijds graag dat het werkte tussen ons, maar zijn 'knaldrang' naar pieken was ook aanwezig. Regelmatig gevraagd of er een ander in het spel was, wat hij altijd heeft ontkent. Tot 3 weken geleden. Toen brak hij en gaf hij toe dat er al 5 maanden een jongere vrouw in zijn leven was. Hier kan ik niet tegenaan boksen. We zijn nu een scheiding aan het regelen. Ik voel me aan de kant gezet en heb nooit gevoeld dat hij heeft gevochten voor ons en ons gezin. Ook heeft hij mij nooit meegenomen/betrokken in zijn problemen ondanks dat ik regelmatig het gesprek met hem ben aan gegaan. Het voelt oneerlijk. Anderzijds is hij door alle veranderingen ook niet meer de man waar ik verliefd op ben geworden, dat is voor mij een troost om verder te kunnen gaan...

Anoniem
02-12-2023
laatste reactie: 11-04-2024

2
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hier niet anders, drie maanden uit elkaar, na drie weken opbiechten dat hij een affaire heeft gehad met een 20 jaar jongere collegaatje, huilen en spijt. Daarna regelmatig contact met hem, het zou allemaal wel goed komen tussen ons, nu vandaag ontdekt dat hij de hele dag weer bij zijn collegaatje is. Klaar met deze zieke man, hij heeft me mentaal en lichamelijk helemaal kapot gemaakt.

Anoniem
02-12-2023
Reactie:
Het is inderdaad bizar om hier zoveel dezelfde verhalen te lezen...we wonen noodgedwongen nog in hetzelfde huis maar hij is al wel een relatie aan het opbouwen met die andere vrouw. Dit terwijl wij dus nog in scheiding liggen, de kinderen het officieel nog niet weten, we wonen nog onder 1 dak. En ik weet nog maar 3 weken van die andere vrouw af. Het breekt je emotioneel idd op...hoop zo snel mogelijk een andere woning te vinden!

Anoniem
09-12-2023
Reactie:
Hoe gaat het nu met je?

Ik zit in een vergelijkbare situatie; man wilde er ook niet meer voor vechten. Ten koste van de kinderen. Hier ook de echtscheiding in gang gezet, ik kan niets doen met iemand die er niet meer voor wil gaan en zijn impulsen achter na gaat. Ben er wel helemaal kapot van. Wie is die man??? Ik ga er helemaal van aan mezelf twijfelen, ben ik al die jaren voor de gek gehouden? Hij is helemaal bezig zijn affaire die nu relatie is uit te bouwen, gebruikt drugs, gaat ineens naar festivals en is ongelofelijk ijdel (kwam allemaal selfies met ontbloot bovenlichaam tegen op zijn telefoon - lachwekkend) en ondertussen zit ik met de brokstukken.

Kiki
09-01-2024
Reactie:
Hoi Kiki,

Ik focus me nu meer op mezelf en probeer het los te laten. Al blijft dat heel lastig. Tip: lees het boek van Josine van Dongen, mannen in midlifecrisis. Dat heeft mij geholpen!

Anoniem
30-01-2024
Reactie:
Hoi Kiki, ik ben de schrijver van dit verhaal. Jouw reactie erop is erg herkenbaar. Ik heb pas de sleutel van mijn huis en ga komend weekend over!! 4 maanden met hem nog in 1 huis geleefd. Wel deels om en om weg maar ik vond het heel pittig. Ik heb in deze periode heel veel gehad aan het boek van Josine van Dongen inderdaad. Inmiddels al een eind op weg in het boek 'hotel hartzeer' van susan smit en Marion Pauw. Ook een aanrader!!

Ik hou de eer grotendeels aan mezelf en kan het opbrengen om normaal tegen hem te doen. Ook in het belang van de kinderen. vind het nu vooral lastig om te zien dat hij zich geen houding weet te geven richting mij. Zijn houding is erg onverschillig en kortaf. Maar hij benoemt nog wel om me te geven en dit uit hij door praktisch en zakelijk alles goed voor mij te regelen. Qua emoties is hij echter heel hard en afstandelijk geworden.

De andere meid is nog steeds in beeld. Ze leven dan vooral haar leven, in de andere kant van Nederland. Ze heeft nog geen stap in zijn leven hier gezet. Komende weken zal dit wss wel veranderen wanneer ik niet meer in zijn huis woon. Heel benieuwd wat er dan van die relatie over blijft.

Anoniem
29-02-2024
Reactie:
Beste anomieme schrijver van verhaal 27, hier kan ik niet tegen aan boksen en beste Kiki,
Ik ben de schrijver van verhaal 29. Totaal herkenbare situatie, behalve dat het mijn vrouw is die in een midlife zit. Plots de scheiding ingezet op 04-11-23. Het kon niet snel genoeg gaan, moest nog liever gisteren dan vandaag, zo radicaal was het.
Mijn huisdokter, waar ik al 4 x was langsgeweest, vroeg mij begin december of mijn vrouw ook eens wou passeren om te checken hoe het met haar gezondheid ging. Mijn vrouw antwoorde dat dit totaal niet nodig was en ze perfect in orde was en al absoluut niet naar de dokter moest.
Ondertussen verneem ik uit zéér betrouwbare bron dat ze al enkele keren bij de dokter is langsgeweest en er gezocht word naar professionele hulp. Is dit een begin van besef of spelen er andere dingen? Ik weet het niet want er word nauwelijks gecommuniceerd, zit volledig zonder informatie. Net zoals bij jullie word er heel koud en emotieloos naar mij gereageerd door mijn vrouw, terwijl ze altijd goedlachs en spontaan geweest is.

Veel is mij duidelijk geworden door te lezen op dit forum en op de site "Get Real". Het is ook daar dat ik het boek van Josinne van Dongen zag. Heb het gelijk besteld en hoop het vandaag of ih weekend te ontvangen. Het zou ons als slachtoffers sterkte en kracht moeten bieden om los te laten en verder te gaan met ons leven, wat de uitkomst van deze ellendige en waanzinnige fase ook mogen worden.

Groetjes!

Gert
01-03-2024
Reactie:
Heel lastig wat ik nu ga zeggen, maar neem het jullie partners niet 'te' veel kwalijk.

Ikzelf ben ook in mijn crisis beland anderhalf jaar terug, en hierdoor mezelf volledig kwijt geweest, heel kil en emotieloos geweest en ik voelde ook geen emotie meer.

Ik ben 'verliefd' geworden op een ander, en 2 weken hierna mijn relatie van 9,5 jaar beëindigd omdat ik zelf het padje compleet kwijt was. De ander wou ik ook rust van, maar bleef ook doorpushen, doordat ik de weg zo kwijt was, en ook veel opgekropt verdriet en pijn had heb ik dit geaccepteerd en ben verder gegaan met hem.

Na een tijdje kwam weer deels terug naar de vrouw die ik ben, en werd ik weer 'wakker'. Toen kwam ik er ook achter dat het helemaal geen verliefdheid was, maar meer een soort uitvlucht.

Soms raak je jezelf zo ontzettend kwijt in je koppie dat je onwijs veel dingen gaat doen die totaal niet bij je passen, puur omdat je geen idee meer weet wie je bent, en later kom je er pas achter hoe en wat etc.

Ik had helemaal niet door dat ik in een midlife crisis zat, en alles wat erbij kwam kijken..

Probeer alles wat je overkomt door mensen met een midlife crisis ook niet persoonlijk te nemen, al voelt het wel zo en lijkt het ook compleet zo te zijn.


Anoniem
21-03-2024
Reactie:
Beste Anoniem 21-03-2024,

Het is moeilijk te interpreteren voor ons, maar ergens kan ik je begrijpen.
Het is mijn vrouw net zo vergaan als bij jou denk ik...

Je zegt dat je stilaan weer wakker geworden bent.
Heb je de moed gevonden om weer met je ex-partner te praten?

Denk je dat er nog enige kans is op herstel van en verzoening in je relatie?
Of beschouw je deze als onomkeerbaar?

Wel knap dat iemand die een MLC gehad heeft dit verteld.

Groetjes, Gert.

Gert
21-03-2024
Reactie:
Hoi!

Idd heel knap dat je dit toegeeft. Ik ben inmiddels bijna 6 maanden verder en kan het allemaal steeds beter loslaten. Woon inmiddels in een fijn huis en het contact met mijn ex is goed voor de kinderen. Ik kan het opbrengen om normaal tegen hem te doen. Bij mijn ex zit er nog veel ongemak. Hij kan me moeilijk aankijken en tijdens de overdracht momenten met de kinderen, komt hij niet verder dan de gang en vlucht zo snel mogelijk weer weg.

Ik denk dat mijn ex het nooit zal gaan toegeven wanneer hij zichzelf toch weer tegenkomt of spijt krijgt. Dan lijdt hij weer gezichtsverlies. Alleen daarom al zal hij er alles aan doen om deze nieuwe relatie te laten slagen. Ik kan dit gelukkig steeds beter accepteren...zijn uiterlijk en kleding is veranderd. Zelfs het geurtje wat hij sinds kort op heeft is heel overheersend en totaal niet mijn smaak. En dooorr....

Schrijver van dit verhaal
10-04-2024
Reactie:
Hallo Iedereen,

Veel gelijkenissen in mijn verhaal.
Mijn man is eind November beginnen trippen

In de maand December vaak discussies en frustraties uiten...
Dan spreken over nieuwe hobbies starten, veel bezig met kledij, overwegen om een oorbelletje laten schieten.
Terug in het verleden duiken door muziek opzoeken van vroeger. Hij begon vol van zichzelf te spreken, gaf aan zich zo zelfzeker te voelen. Heel vergeetachtig, gsm altijd op zak, op niet storen en omgekeerd op tafel.
Op een dag gaf hij aan niet weten wat hij wil, tijd en ruimte nodig te hebben.
Aan al zijn vrienden zeggen dat hij met 1 voet buiten de relatie stond.

Deze terror heeft hij tot februari aangehouden. Wanneer ik telkens aangaf om gaan uitzoeken wat hij wou.
Verantwoordelijkheden waren hem teveel geworden. Hij was vaak bezig met zijn innerlijke jongen en dat hij het speelse kant van het leven moet ontdekken.

Ook kreeg hij héél erge woedeuitbarstingen wat ik nog nooit had gezien.


In februari na ultimatuum heeft hij opgebicht dat hij sinds maanden een dubbelleven had. Vervolgens heeft hij de keuze gemaakt om voor de affaire te gaan en zijn gezin achter te laten.
Ondertussen is hij 2 maanden bij zijn ouders en bekijkt hij alles om zsm een andere woning te vinden.

Vreselijk allemaal na een relatie van 10 jaar. Hoe is dit mogelijk.

Wat hebben jullie gedaan om hier sterker uit te komen ? Mijn zelfvertrouwen, mijn leven is ontploft

Dit is insane.

SV
10-04-2024
Reactie:
Hoi!

Idd heel knap dat je dit toegeeft. Ik ben inmiddels bijna 6 maanden verder en kan het allemaal steeds beter loslaten. Woon inmiddels in een fijn huis en het contact met mijn ex is goed voor de kinderen. Ik kan het opbrengen om normaal tegen hem te doen. Bij mijn ex zit er nog veel ongemak. Hij kan me moeilijk aankijken en tijdens de overdracht momenten met de kinderen, komt hij niet verder dan de gang en vlucht zo snel mogelijk weer weg.

Ik denk dat mijn ex het nooit zal gaan toegeven wanneer hij zichzelf toch weer tegenkomt of spijt krijgt. Dan lijdt hij weer gezichtsverlies. Alleen daarom al zal hij er alles aan doen om deze nieuwe relatie te laten slagen. Ik kan dit gelukkig steeds beter accepteren...zijn uiterlijk en kleding is veranderd. Zelfs het geurtje wat hij sinds kort op heeft is heel overheersend en totaal niet mijn smaak. En dooorr....

Schrijver van dit verhaal
11-04-2024
Reactie:
Blij dat er nog reacties worden gegeven op dit verhaal.

Beste "Schrijver van dit verhaal".

Ik ben 5 maanden en 6 dagen verder na het vallen van de bom op 04-11-23. Net als jij kan ik het ook allemaal steeds beter loslaten. Ik woon nu al 3.5 maand alleen op een appartement. Normaal doen tegen mijn vrouw lukt eigenlijk nog steeds niet goed. Als ik de kinderen 's zaterdags smorgens ophaal en savonds weer afzet is er geen communicatie, niks, 0.0, zelfs niet over wat de kinderen gedaan hebben, of gelijk nu, het is 2 weken paasvakantie geweest, weet ik van haar niet wat ze allemaal gedaan hebben. Mijn kinderen vertellen me dat wel maar van haar weet ik totaal niets. Net hetzelfde als bij jou komt ze niet verder bij de overdracht van de kinderen als de garage. Ik ervaar ook het ongemak, ze durft me precies niet goed aan te kijken en vlucht ook zo snel mogelijk weer het huis in.

Er zijn toch wel een paar dingen die me de wenkbrauwen deden fronsen. Mijn zoon vertelt soms dingen tegen mij, de jongen is 10 geworden in maart, dingen die hij van zijn mama eigenlijk niet tegen mij mag zeggen. Ik vraag er bij hem niet achter, maar hij vertelt ze spontaan en zegt: Papa, ik ben journalist en ik moet jou informatie zeggen, je bent immers mijn papa en vriend, je moet dit weten.
Soms vraag ik mij af of ik dat allemaal wel kan geloven, of hij de waarheid spreekt of het zijn verbeelding is die spreekt. Maar hetgeen hij zegt kan een 10 jarig kind niet zomaar uit zijn duim zuigen of verzinnen.
Ik som jullie enkele dingen op.
Zijn mama zou tegen hem gezegd hebben:

-Toen we in Euro Disney Parijs waren, (FYI: we waren daar 4 dagen voor de bom viel op 04-11-23) heb ik een storing gekregen. Als ik deze storing niet gehad had waren papa en mama nu niet gescheiden.
-Door deze storing dronk ik toen elke dag 1 of 2 flessen wijn en hierdoor zag ik er wat raar uit en deed ik wat vreemd. (Mijn zoon vind trouwens dat zijn mama er nog steeds anders uitziet dan voor de "storing").
-Hij zei ook dat zijn mama soms huilt als ze 's avonds alleen in bed ligt. (Weet niet of ik dit moet geloven?)
-Mama staat soms in de hoek, je weet wel hè papa, dat hoekje in de gang langs het halfronde tafeltje, met haar gezicht naar de muur en dan zegt ze: Wat heb ik toch gedaan, wat heb ik toch gedaan, wat heb ik toch gedaan...

Moet ik dit allemaal geloven, ik weet het eigenlijk niet maar ik doe het toch. Omdat deze woorden uit de mond van mijn zoon komen. Hoe moet ik dit interpreteren, een 1 ste teken van wakker worden? Beste Anoniem van 21-03-2024, als je nog actief bent hier, misschien heb jij daar een inzicht of een mening bij...?

Intussen blijf ik verder doen en werken aan mijn herstel, wat mij eigenlijk toch vrij goed lukt.
Al mis ik mijn vrouw nog steeds en hou ik nog altijd zielsveel van haar... al is ze op dit moment een heel andere vrouw.

Groetjes, Gert.

P.S. Ik hoop graag verder van jullie te vernemen op dit forum!

Gert
11-04-2024

Jouw reactie:



Een verhaal van zelfdestructie… (Verhaal 25)

Goh dit is echt een verhaal van zelfdestructie…
Bedankt om het te lezen, misschien kan het voor sommige van jullie nog wat veranderingen teweeg brengen.
Ik ben 40 jaar oud en had een perfect gezin. 2 kinderen van 16 en 11 jaar oud en een relatie van 20 jaar waarbij we 16 jaar getrouwd zijn.
Sinds een jaar is er een vlammetje dat in mij brandt en dat ik niet gestopt krijg. Ik ga liever op stap met vriendinnen dan thuis te zitten, kan me uitleven in sporten, … Alles om het “lege leven” dat ogenschijnlijk perfect was te vullen met plezier. Mijn man onderging deze veranderingen en we kwamen terecht bij een relatietherapeut. Wil hier wel nog even bij melden dat onze intieme relatie altijd goed is blijven gaan, integendeel, voelde me meer sexueel na een avondje stappen. Na een sessie of 4, kwamen er wel wat zaken uit ons verleden naar boven die kwetsend waren over onze kindertijd.
Punt is dat ik nu 2 X met iemand gekust heb en hem hier zo’n pijn hen mee gedaan, dat het huwelijk stopt voor hem. Hij wilde niet meer in therapie gaan en hield me een tijdje verplicht binnen. Na deze periode van opsluiting, lag de wereld schijnbaar terug aan mijn voeten.
En nu…Op dit moment stort Mijn hele wereld in, na het ontdekken van die tweede kus, is het voor hem helemaal over.
Maar er is geen terugticketje, geen weg om alles uit te vegen... Ik ben mentaal op, en mijn hart ligt in 1000 stukken, heb zoveel mensen pijn gedaan en kan niet meer terug.

C
18-09-2023
laatste reactie: 22-03-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste C,

Ben je nog actief op dit forum?
Hoe is je situatie nu?
Ik ben ervan overtuigd dat er altijd een weg terug is.

Zou graag met jou persoonlijk contact opnemen.
Zou dit kunnen met hulp van de redactie?

Groet, Gert.

Gert
22-03-2024

Jouw reactie:



Plotseling scheiding (Verhaal 26)

Ik ben al 18 jaar samen met mijn man, waarvan 12 getrouwd. We hebben drie kinderen samen, tussen de 3 en 11 jaar. Ik dacht dat we alles prima voor elkaar hadden, behalve dat we het veel te druk hebben met werk en de kinderen dan. Maar daar zouden we iets aan gaan doen hadden we besproken.
En toen kwam hij een maand geleden plotseling met de mededeling dat het over is, dat hij wil scheiden. Mijn hele wereld stortte voor mijn ogen in elkaar, ik heb dit totaal niet zien aankomen. Hij zegt steeds zichzelf kwijt te zijn, en meer tijd en ruimte voor zichzelf nodig te hebben. Hij geeft wel nog veel om me, maar niet meer 'op die manier'.
Ik snap niet waarom dit meteen een scheiding moet betekenen, waarom hij niet eerst op zoek kan gaan naar zichzelf, en dan kijken waar de relatie staat met zijn nieuwe ik. Maar ik loop steeds tegen een muur op, wat ik ook probeer.
Hij wil niet eerst naar zichzelf zoeken, en al helemaal geen hulp daarbij zoeken, hij wil eerst scheiden en dan zichzelf gaan zoeken. Ik lees overal dat in een midlife crisis mensen vaker dit soort radicale beslissingen nemen en daarna daar spijt van hebben omdat het niet oplevert wat ze dachten, en ik ben heel bang dat hij deze beslissing ook niet weloverwogen neemt. Aan de andere kant vraag ik me af of ik mezelf dat niet aanpraat uit een soort ontkenning...
Het gekke is, dat het in huis nog steeds heel gezellig is met de kinderen en zelfs met zijn tweeën, waardoor het ook heel makkelijk is om af en toe te ontkennen dat er een scheiding boven mijn hoofd hangt.

Ik weet het even allemaal niet meer, hij is zo stellig dat ik weinig tot geen hoop heb dat er nog iets gaat veranderen, maar ik kan nog steeds niet begrijpen dat dit zo moet, dat er geen andere oplossing te vinden is. Het voelt alsof hij totaal niet ziet wat hij allemaal stuk maakt, voor mij, voor de kinderen, maar ook voor zichzelf.
Ik dacht deze man te kennen, vertrouwde hem volledig, en dan dit... ik weet echt even niet meer wat ik moet :(

Anoniem
20-11-2023
laatste reactie: 20-03-2024

4
13
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik begrijp je volledig, mijn man is al sinds 3 maanden uit huis en woont bij zijn moeder. Hij zit ook in een midlifecrisis en heeft ook een affaire gehad met een collega. Hij heeft dit huilend opgebiecht, en toen was hij weer weg. Gisteren kwam hij vertellen dat hij nu definitief wil scheiden, zelfs na dat ik hem een test heb laten doen of hij daadwerkelijk in een midlifecrisis bevind. Hij scoorde hoog, maar hij weigert hulp, sta hier machteloos in. Heb gezegd dat hij de scheiding maar moet aanvragen, herken hem totaal niet meer.

Anoniem
27-11-2023
Reactie:
Is er sindsdien nog een ontwikkeling geweest bij jou?

Het lastige bij ons, is dat hij niet zo makkelijk weg kan. Zijn ouders wonen te ver weg, en een nieuw huis vinden is ook niet zo makkelijk op dit moment (en kunnen we helemaal niet betalen!). Dus ik ben bang dat we nog best een tijd in deze situatie kunnen zitten.
Ik heb hier gemerkt dat proberen hem te overtuigen dat dit iets in hem is (midlife crisis of iets anders) en dat hij daaraan moet werken, alleen maar tegen me werkt. Hij gaat alleen maar harder afzetten. Ik heb voor nu besloten vooral vragen te
stellen en te luisteren zonder te oordelen. Hij laat daarbij veel meer los over wat hem dwarszit (al blijft hij even koppig over zijn eigen 'oplossing').
Ik heb niet het idee dat het iets gaat veranderen, maar ik krijg wel iets meer inkijk in wat er in hem om gaat.

Anoniem
04-12-2023
Reactie:
Ik herken mijn liefde volle en zorgzame man niet meer, hij is een compleet andere man geworden. Hij heeft me in al die drie maanden dat hij bij zijn ouders sliep iedere keer gezegd dat het wel goed zou komen. Heb hem het boek man in midlifecrisis gegeven en hij heeft het ook gelezen. Hij is wel zwaar depressief, maar wil gewoon geen hulp zoeken, wat ik ook probeer. Wel zeggen dat hij inderdaad hulp moet zoeken, maar niet doen. Zondag gezegd dat hij wilde scheiden, maandag een link gestuurd dat hij ern goede scheiding mediator had gevonden, en dinsdag gaf hij twee datums door wat voor mij goed uitkwam. Ik zei regel het maar. Tot op heden nog niets vernomen, morgen een week later. Echter heeft hij afgelopen vrijdag met onze buurman gedineerd, en die vertelde me wel dat hij had gezegd te willen scheiden. Ik ben moe gestreden, en wil niet nog jaren gaan wachten tot hij bezinning komt. Hij is bijna 50 en ik bijna 57. Ook al ben ik er ziek van, maar voel nu als of ik aan een dood paard aan het trekken ben. Heb nu vanaf zondagavond bewust geen contact met hem opgenomen, misschien is teveel pushen en vragen juist de verkeerde manier. Ze willen rust, dat heeft hij me vaak genoeg gezegd, maar ik kon dat gewoon niet helaas. Misschien daarom nu radicaal deze beslissing van hem.

Anoniem
05-12-2023
Reactie:
Hier is het eerder andersom gek genoeg; hij zegt steeds dat hij uit elkaar wil en dat er echt geen ruimte is om andere opties te bespreken, maar ondertussen komt hij liever thuis een filmpje kijken met mij dan met zijn collega's de kroeg in te gaan.
Hij heeft tot nu toe ook alleen aan familie en een paar goede vrienden vertelt wat er speelt.
Er is echt geen touw aan vast te knopen voor mij...

Anoniem
05-12-2023
Reactie:
Zeer herkenbaar, mijn man heeft tegen zijn familie gezegd dat we een time out hebben, maar dat is een maand geleden. Vorige zondag kwam hij vertellen dat hij wilde scheiden want hij voelt niks voor me. Maar hij heeft nog niets tegen zijn moeder gezegd over de scheiding, ik natuurlijk wel. Hij praat bij zijn moeder nergens over, gaat meestal meteen naar zijn kamer. Heb nu sinds dat hij uit huis is gegaan twee dagen geen contact meer opgenomen met hem, wel moeilijk maar misschien beter zo voor ons beide, en maar afwachten of de afspraak bij de mediator nog gaat komen.

Anoniem
06-12-2023
Reactie:
Ik denk dat ze het zelf ook allemaal niet goed weten. hier zei hij een maand geleden al naar een huisje te zoeken, en nu zegt hij daar na de feestdagen pas naar te gaan kijken, denkt hij.
Heb jij nog steeds geen contact gehad? Misschien inderdaad maar even beter zo, hoe moeilijk het ook is. Op ze in praten zorgt alleen maar dat ze harder wegrennen. Konden ze maar zien wat ze doen, en wat ze onnodig stuk maken.

Wat eigenlijk nog het meeste pijn doet voor mij is dat hij niet alleen mij aan de kant zet zonder open te staan voor andere mogelijkheden, maar ook de kinderen tot op zekere hoogte
Hij blijft maar zeggen dat hij een eigen plek nodig heeft waar hij met niets en niemand rekening hoeft te houden, inclusief de kinderen. Hij lijkt te denken dat de kinderen een soort knop zijn die je gewoon uit kan zetten. Mijn hart breekt voor hun, dan hebben ze straks een vader die alleen om de week voor ze klaarstaat?? :/

Ik snap ook niet waarom het allemaal zo snel en radicaal moet. Ga lekker een plek voor jezelf zoeken en even rustig ontdekken wat je wil, scheiden kan altijd nog.

Anoniem
07-12-2023
Reactie:
Fijn om te lezen dat wij als vrouwen hier niet alleen in staan. Zelfde situatie. Van een gelukkig leven met natuurlijk af en toe een sleur moment. Net bezig om het weer op te spicen. Trekt hij de stekker eruit. Zomaar ineens. Nu zeggen dat hij nooit eerlijk is geweest naar zich zelf na 20 jaar. En dus ook niet naar ons gezin. Ik wil hem de ruimte geven om naar zijn gevoel op zoek te gaan. Ga maar op pad en avontuur. Ik loop aan de zijlijn mee. Zo lang ik dat kan. Ik geloof nog steeds dat wij bij elkaar horen. Het leven beweegt en wij bewegen mee.
Sterkte en weet dat je niet de enige bent al voelt de strijd alleen.

Anoniem
08-12-2023
Reactie:
Nou het hoge woord is er uit. Er is wel degelijk een ander, en omdat hij zo netjes is om niet vreemd te gaan wil hij nu zo snel van me weg.
Maar nu heb ik dan wel duidelijkheid, hier ga ik het nooit van winnen.
Waarom maken mensen toch onnodig zo veel kapot :(

Anoniem
08-12-2023
Reactie:
Jullie staan hier als vrouwen zeker niet alleen in. Ik heb vandaag dit forum ontdekt en mijn verhaal en 1 reactie geplaatst.
Ik kan er ook niet bij dat mensen zo kunnen veranderen en alles zomaar opgeven zonder te vechten waar ze, in ons geval, 17j voor en aan gewerkt hebben. Van dag op dag alles weggegooid en verloren, zonder nog enige wil om te vechten. Ik denk dat mannen en vrouwen, maakt niet uit, in een midlifecrisis zelf niet weten wat hun overkomt en er zekf geen raad mee weten. Tot het moment van besef komt, helaas is het dan dikwijls veel te laat en onomkeerbaar. Jongens toch, wat een ellende...

Gert
22-02-2024
Reactie:
Sinds vandaag weet ik dat mijn man een MLC heeft. Ik ga al maanden door extreem verdriet en ja ook ik heb een Echtscheiding aankondiging gekregen. Uit het niets! als ik hem aankijk dan zie ik boosheid, kwaadheid en heel soms onzekerheid. Ik begrijp en voel je heel duidelijk want ook ik heb dit nu. Al weken zocht ik het bij mij zelf. Ik dacht dat ik in mijn huwelijk was gefaald maar dt kon niet. Hoezo wilt hij meer vrijheid dan dat hij al heeft? hoezo geen verantwoordelijkheid meer als we dat altijd naar elkaar hadden, hoezo zo veel egoïsme en waarom doet mijn verdriet en tranen jou geen pijn? Ik ben erg ver gegaan om mijn huwelijk te redden (zelfs gesmeekt om dit niet door te zetten) maar ik moest ophouden met zeuren. Sterkte Anoniem. We hebben het heel moeilijk

Joyce
01-03-2024
Reactie:
Lieve allemaal,
Wat is het toch erg, waar we (op dit forum) allemaal doorheen moeten gaan…
Hier dezelfde situatie. Na 20 jaar samen waarvan 12 jaar getrouwd en twee kinderen van 8 en 6 kondigde mijn man opeens aan dat hij niet gelukkig was, ‘op’ was, geen gevoel meer voor mij had. En kort daarna bleek hij gevoel voor een 10 jaar jongere vrouw te hebben; de moeder van een vriendinnetje van onze dochter. Hij wilde niet meer vechten (/in relatietherapie/praten) maar weg, weg, weg. Een ander huis gevonden, kinderen zitten nu de helft van de tijd bij hem, en zij is inmiddels ook gescheiden en zit met haar 3 kinderen ook continu in zijn huis. Twee gebroken gezinnen, mijn kinderen zijn helemaal van slag, ik ben alleen achter gebleven en mijn ex-man doet afstandelijk en zakelijk. Er is geen enkel gevoel meer over en over gevoel praten kan hij al helemaal niet meer, dan loopt hij letterlijk weg. Verder is hij alle contacten verloren. Hij heeft amper contact met zijn familie, gezamenlijke vrienden waren oorspronkelijk mijn vrienden en kiezen mijn kant. Niemand begrijpt hem nog. Dus hij heeft alleen zijn nieuwe ‘soulmate’ nu.
Ik vraag me af waar dit heen gaat….
Ik heb zelf psychologische hulp gezocht, krijg veel steun van familie en vrienden en probeer mijn leven weer op te bouwen. Maar ik voel zo enorm veel verdriet over alles wat kapot is…

Heel veel sterkte voor jullie allemaal!

Maartje
05-03-2024
Reactie:
Het doet ‘deugd’ om te lezen dat jullie hetzelfde meemaken als ikzelf. Ik ben 22 jaar samen met mijn man en hij heeft al 7 maanden zitten liegen. Plots had hij het vaak over een nieuwe collega, maar ik beeldde me alles in. We hadden er een aantal zware ruzies over. Eind januari zei hij na een ruzie dat hij wilde scheiden, diezelfde avond vertelde hij het onze kinderen (8 en 11). Toch vertrok hij maar niet uit het huis. Pas 3 dagen later ging hij weg en de volgende dag kwam hij terug. Hij wist niet wat hem bezielde, wilde bijzonder zijn. Mijn hoofd zei dat er iets niet klopte, maar ik hou van deze man dus liet ik hem terug toe. Alles draaide in de weken erop rond hem( hij wilde nog een tatoeage zetten(had er eentje sinds september 2023), wilde gaan feesten, alleen op reis…) ik cijferde mezelf weg, bang dat hij zou vertrekken. Voor een kort reisje met een vriend gingen we nog samen uit eten en het voelde redelijk goed, maar tijdens zijn reis veranderde de toon in z’n berichten en ik wist wat er kwam. Toen hij terug was, twijfelde hij opnieuw, maar kon niet echt uitleggen waarom. Voor mij viel echter 3 dagen later alle puzzelstukjes op z’n plaats: de nieuwe collega had plots haar relatiestatus op Facebook veranderd. Er was dus wel degelijk een ander in het spel. Hij verlaat z’n gezin voor een 13 jaar jongere vrouw, die in geen enkel opzicht op mij lijkt (fysiek- interesses) en ook helemaal niet bij zijn levensstijl lijkt te passen. Hij laat z’n gezin in de steek, lijkt ook z’n vrienden de rug toe te keren… ik herken de man die zolang de mijne was in geen enkel opzicht meer. Hij lijkt wel een vreemde.
Nu wil hij het huis heel snel verkopen en verder met z’n nieuwe leven. Ik blijf achter met een grote leegte en veel vragen, een gebroken zelfvertrouwen ( hij vond het nodig om heel kwetsende opmerkingen te maken voor een lange tijd - zie bv dat hij helemaal niet voor mij teruggekeerd was, enkel voor de kinderen, dat ik hem irriteerde…). Mijn wereld is volledig ingestort en hij gaat door alsof er helemaal niks aan de hand is, lekker op een roze wolk.
Ik ben gebroken.

Ann
19-03-2024
Reactie:
Beste Ann. Hier Gert, ik gaf een reactie op dit verhaal op 22-02.
Bij ons nog steeds geen verandering. Scheiding is voor de rechtbank uitgesproken op 29-02. Eind deze maand of begin april tekenen we voor de laatste keer en zal het definitief zijn. Op 4.5 maand van een gelukkig getrouwd leven, in mijn ogen toch, met de vrouw van wie ik hou naar alles kwijt. Gezin kwijt, vrouw kwijt, huis en thuis kwijt en toekomst kwijt.
Ondertussen praat ze nog steeds niet, af en toe heel functioneel iets over de kinderen. Voor de rest blijft ze kil en emotieloos naar mij toe. Plots een heel andere vrouw geworden die ik totaal niet ken of herken. Ik weet eigenlijk niet goed of ik deze nog wel wil kennen of zelfs leren kennen.
Ik wens je veel sterkte en moed in deze periode.
We moeten erdoor, het moet gewoon, je kan niets doen, enkel machteloos toekijken en proberen los te laten, hoe moeilijk dit ook is. Ik spreek uit ervaring.

Gert
20-03-2024

Jouw reactie:



Hoe moet ik hiermee omgaan? (Verhaal 29)

Beste,
Op 4-11-23 zei mijn vrouw me dat ze wou scheiden. Dit kwam vr mij totaal onverwacht en mijn benen werden onder mij uit gesneden met een bot mes. Eerst dacht ik dat dit een puur rationele beslissing was. Na een tijdje ben ik beginnen lezen over vrouwen in een MLC. Ik kon de symptomen van een MLC praktisch allemaal afvinken omwille van wat ik zag in de 7 weken dat ik nog thuis was na het verdict. Radicale beslissing, de scheiding. Heimwee nr het verleden, veranderen profielfoto FB, ze veanderd een foto van ons gezin nr een foto v haarzelf toen ze 19 was, met op de achtergrond onze 2 kinderen van 9 en 4. Ook elke avond minstens 1.5 fles wijn drinken op 1.5 uurtje tijd. Ze was ook verliefd geworden op iemand anders, deze heeft haar verliefdheid echter niet beantwoordt. De scheidingspapieren zijn ondertussen getekend en ik woon nu alleen op een appartement. Ik ken de vrouw niet meer waarmee ik de laatste 17 j ben samengeweest. Ze zegt dat er niets ad hand is en perfect gelukkig is met haar keuze, ze is totaal niet meer in mij geintersserd, ze vraagt eens niet hoe het gaat, of enige andere vorm v communicatie. Ze zit ook met 2 zaken uit het verleden in haar hoofd, daar moet ze nu vrede en orde mee en in krijgen. Ik denk dat ze alles over 1 kam scheert en de fiut van alles wat niet gioed zit in haar hoofd op ons gezin afduwd en ons hier verantwoordelijk voor houd.
Iemand raad hoe ik hier moet mee omgaan.

Een verdrietige en boze ex-echtgenoot en liefhebbende papa.

Anoniem
22-02-2024
laatste reactie: 04-03-2024

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben 20 jaar getrouwd 3 lieve kinderen. En zit nog in scheiding. Me man is 39 en gaat om met meid van 21 jaar. Zeggen dat alleen vriendschappelijk is. Waarom ben je dan daar liefst bij haar. Koop alles voor haar doe alles voor haar. En zijn gezin laat hij stikken. Wat kan ik hier van verwachten. Ik wil er voor vechten hou nog van hem. Maar hij wil bijna geen contact meer. Aks hij thuis is hij aftoe normaal tegen mij. Maar dan ga hij ook weer na haar. Ik weet het echt niet meer. Me hart lig in miljoenen stukjes. De kinderen voelen niet meer dat hun vader is. Ondat zij belangrijker is dan hun.

Mien
28-02-2024
Reactie:
Ik ben een vrouw en ik maak dit nu met mijn man met MLC mee. Echtscheiding hangt boven mijn hfd. Weet jij al hoe hiermee om te gaan?

Joyce
01-03-2024
Reactie:
Beste Joyce,
Ik haal veel sterkte uit de verhalen die ik hier lees en op de site GET REAL. Het laat mij echt begrijpen wat er momenteel gaande is met mijn vrouw, in welke fase ze nu zit en wat er in haar omgaat. Ook het boek "Mannen in een midlife" doet mij veel deugd, het gaat hier wel over de mannelijke variant vd midlife, maar deze van vrouwen is grotendeels gelijklopend zegt de aueur en tevens ervaringsdeskundige.
Nu ik uit zéér betrouwbare bron weet dat mijn vrouw al een paar keer bij de huisarts is langsgeweest en gevraagd heeft om professionele hulp doet mij al veel goed. 3 maanden geleden had de huisarts al eens aan mij gevraagd om mijn vrouw te vragen of ze ook eens wou passeren om te checken hoe het met haar gezondheid was. Toen antwoorde mijn vrouw mij: Ik mankeer niets, ben perfect in orde, ik neem rationele beslissingen en ik hoef al heel zeker niet nr de dokter.
Dit stemt mij positief dat ze nu hulp, psycholoog of therapeut, dat weet ik niet, vraagt, wil en aanvaardt.
Ik laat nog een gaatje in mijn hart omdat ik ze zo graag zie en de liefde voor haar nog steeds sterk aanwezig is.
Maar ik besef ook, hoe langer dit duurt, hoe groter de afstand tussen ons zal worden. Ik weet niet hoe ik hier bijvoorbeeld binnen 2 jaar tegenover zal staan. Het kan snel gaan, of het kan lang duren. Wie zal het zeggen, we weten het niet, niemand weet dit, ook zij niet.
Ik trek er mij aan op dat ze nu zelf niet beseft wat er gaande is met haar en dat ze op een bepaald moment met een schok tot bezinning en besef zal komen.
Meer kan ik, en jij ook niet denk, niet doen op dit moment.
Hopelijk heb je wat aan mijn reactie, ik hoor graag jouw gevoel en/of idee hierover.
Groetjes.

Gert
02-03-2024
Reactie:
Is vaak de onvrede over het huidige leven en dat het niet is wat gehoopt was merk het ook aan mezelf heb soms geen zin meer om te werken zou dan liever nog in de bijstand zitten en mijn vriendin is ook nooit mijn droomvrouw geweest maar meer een relatie omdat ik geen zin had alleen te blijven en je toch anders een beetje eenzaam voelde.

Bas
04-03-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik lees dat heel veel stellen de mlc niet overleven (Verhaal 10)

Ik lees dat heel veel stellen de mlc niet overleven
Ik wil vechten maar als de kans superklein is
Heeft het dan zin en vechten zonder echtgenoot om verder te komen

Sandra
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 01-03-2024

28
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heb je het overwonnen?

Joyce
01-03-2024

Jouw reactie:



Hoop hier wat tips te krijgen hoe ik verder moet (Verhaal 8)

Help mij door tips
3 weken geleden gehoord dat mijn man na 40 jaar geen gevoelens meer heeft voor mij
Nooit ruzie gehad
De grond is weggezakt en ben stuk
Wat ik vaak lees is dat je huwelijk gewoon klaar is
Hoop hier wat tips te krijgen hoe ik verder moet
Ben de weg even kwijt

Sandra
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 06-02-2024

27
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe is t met je Sandra

Raoul B.
08-04-2023
Reactie:
2/1/24 juist hetzelfde hij twijfelt aan me aan ons aa. Zichzelf :(

Lili
17-01-2024
Reactie:
Hij twijfelt nog steeds na 2 jaar?

Delphine
06-02-2024

Jouw reactie:



Vorig jaar veranderde hij (Verhaal 9)

Mijn man (58) en ik zijn twintig jaar samen en hebben twee kinderen (15 en 17). HIJ is altijd mijn beste vriend geweest, Een van de belangrijkste aspecten van ons huwelijk is onze openheid naar elkaar. Vorig jaar veranderde hij.

Ik merkte een geleidelijke verandering in hem. Hij wilde bijvoorbeeld niet meer naast me lopen op straat en alles wat ik deed of zei werd reden tot een kleine (en soms ook grote) sneer. Toen volgde de grootste verandering. Mijn man speelt gitaar en trad -toen hij jonger was- ook op. Ik ken hem echter alleen als iemand die voor zichzelf speelt. Hij sprak nooit over heimwee naar zijn wildere band tijd. Hij confronteerde me plots met het feit dat hij een maand eerder bij een viertal vrouwelijke muzikanten solliciteerde als gitarist en werd aangenomen. Inmiddels zijn ze een band, kozen een poëtische naam en repeteren in een andere provincie ... dat betekent dat hij iedere week een dag daar is. Daarnaast heeft hij dagelijks contact met ze via e-mail. Hij wil niet over ze praten en ik heb zelf met de schaarse informatie die hij per ongeluk gaf uit moeten zoeken wie ze zijn via Google en Facebook.

Wat mij m.n. stoort is zijn defensieve houding als ik aan hem vraag waarom hij me niet eerst vertelde dat hij zoiets zou willen doen. En, waarom hij zo stiekem is over wie deze vrouwen zijn. Heel stiekem...ik ken hem zo niet. Hij componeerde o.a. een serie nummers speciaal voor de zangeres - maar deed alsof de teksten voor mij waren, alsof het gedichten waren voor mij. Hij is wekenlang thuis met die stukken in de weer geweest. Uiteindelijk is de zangers niet ingegaan op zijn "voorstel" en nu wil hij helemaal niet meer praten over dat project. Maar de band gaat wel verder, en het stiekeme ook.

Mijn man zegt dat het lijkt alsof hij mijn toestemming nodig heeft om muziek te mogen maken en dat geeft hem het gevoel dat hij moet kiezen tussen zijn passie voor muziek met deze nieuwe gecreëerde band of zijn huwelijk met mij. Ik wil hem graag steunen maar ben bang dat de band die hij nu vormt met deze vrouwen misschien belangrijker is dan de muziek die ze maken. Ik weet niet meer wat ik tegen hem hem kan zeggen hierover. Het maakt dat ik me heel eenzaam voel.

Els
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 13-01-2024

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Saskia,
Ik zit in eenzelfde situatie nu. Het is vreselijk! Hoe gaat het nu met jullie? Ik heb nu ruim een week geen contact meer met mijn man omdat hij ook geen contact wil en afstand wil om na te denken wat hij wil. Ligt niet aan mij, hij houdt heel veel van mij en wil mij niet kwijt, maar heeft ruimte en rust nodig. Hij zit bij zijn ouders.

Leonie
04-12-2022
Reactie:
Ik zit nu net in dit verschrikkelijke horrorverhaal. Precies als bij jou Leonie.
Mag ik vragen hoe 2023 is vergaan?

Teddy
13-01-2024

Jouw reactie:



Ont-Wikkeling, Over-Gang, Midlifecrisis-Crisis: Kansen ? (Verhaal 23)

Ont-Wikkeling, Over-Gang, Midlifecrisis-Crisis: Kansen ?

Beste Lezers,

Dankjewel dat je mijn verhaal wilt lezen. Wie weet helpt jouw reactie daarop, mij een stukje verder.

Mijn partner is in haar overgang en haar seksuele behoefte is tot bijna nul gedaald. Zelf kom ik momenteel eindelijk meer thuis in mijn lijf. Als ik het over mind, hart en gut heb (geest, ziel en lichaam), dan ben ik iemand die aardig thuis is in mind en hart en thuis begint te komen in gut. Mijn hart liep voorop in mijn intimiteit. Haar fysiek liep voorop in haar intimiteit. Haar fysiek heeft geen behoefte meer en het doet pijn nu. Mijn fysiek is eindelijk behoeftig en blijft, eenmaal in contact, potent. Ik houd zielsveel van haar. Ik baal van deze samenloop van omstandigheden. Begrip en geduld zijn mijn kwaliteiten en dus ook mijn valkuilen (doorslaan in waar ik goed in ben, ofwel slaaf zijn van mijn kwaliteit, ofwel taboe hebben op het laten ervan). We hebben beide een hoge ethiek, nemen daadwerkelijk verantwoordelijkheid voor eigen inhoud en staan open voor de ander. Onderzoeken waar ik sta, waarom ik doe wat ik doe, wat ik wil, worstelen we beide mee, beroepsmatig, zowel als persoonlijk. Ont-Wikkeling en Midlifecrisis-Crisis zoeken momenteel samen hoe deze Over-Gangen te navigeren… Mijn intimiteitsbehoefte roept momenteel het hardst.

Even geen begrip: Sta ik daar eindelijk, hard voor gewerkt, sluit jij de poorten ! Niet alle aandacht meer naar je oud-vertrouwde manier van intiem zijn, kappen daarmee, richt je op mij, hart, ogen, huid. Maak contact, fysiek, naakt, niet seksueel, laat me fysiek nu niet alleen ! Ook in je andere worstelingen. Praat ! Ben kwetsbaar, samen kwetsbaar. We zijn sterk genoeg samen, tijd om krachtig kwetsbaar te zijn !

Ik worstel met de vraag of ik meer appèl moet doen, krachtiger moet staan in wat ik wil, in wat ik zie, in waar ik aandacht voor wens. Ze heeft het al zo zwaar nu. Al piept ze nauwelijks, haar overgang is heftig.

Hoe lezen jullie mijn verhaal ? Wat zou je me mee willen geven ? Je niet inhouden alsjeblieft.

PowerWatje
11-09-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik kijk terug op 4 jaar midlifecrisis/overgang.. (Verhaal 21)

Ik kijk terug op 4 jaar midlifecrisis/overgang..
M'n relatie van 28 jaar gestopt..bij vriendin zolder...20 keer geprobeerd ex..maar steeds vluchten ik weer...heen en weer van realiteit die ik niet handelen kon naar een andere man die lieve woordjes en aandacht gaf...
M'n ex zegt al jaren dat er wat mis was met me...maar ik luisterde niet.. kreeg wel hormoonkuren,lucrin en tabletten etc maar dat heeft de schommelingen alleen maar erger gemaakt achteraf....en nu ligt M'n gezin uit elkaar...snappen M'n Kids en familie me totaal niet meer...heb echt veel spijt van alles ...en hoe kon ik...ex wilt gelukkig nog wel met me praten en contact opbouwen...maar als ik dat doe verbreken M'n kinderen t contact met me...ze hebben veel moeten doorstaan in die jaren...zit nu onder tattoos,ben gaan roken,helemaal doorgedraaid....
Heb 4 keer M'n baan opgezegd..gelukkig kan ik er wel blijven ...maar serieus wat heb ik allemaal gedaan?!?!?!
Pas nu dat ik me ben gaan verdiepen in overgang en tot rust kom en niet meer.vlucht zinkt t in...pfffffff

Anoniem
20-07-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Vandaag mijn partner het huis uit gegooid (Verhaal 20)

Ik heb vandaag mijn partner (nu dus ex) het huis uit gegooid. We waren 13 jaar samen en hebben 3 kinderen opgevoed (parttime samengesteld gezin). Ik heb ontdekt dat hij een affaire heeft, al minimaal een half jaar. Ondertussen had hij sex met mij, gingen we weekendjes weg en maakten we toekomstplannen. Zoals dat gaat, heb ik me door een web van leugens en bedrog moeten worstelen om "de waarheid" boven tafel te krijgen. Wat een slappe zak! Het hele verhaal is textbook MLC. Wat een gênant cliché. Hij is verliefd geworden op een contactpersoon bij zijn belangrijkste opdrachtgever (!) die zijn ego streelt. Hij gooit dus niet alleen zijn gezin onder de bus, hij zet ook nog zijn zakelijke belangen op het spel. Ik ben in 1 klap over hem heen. Met zo iemand wil ik niks te maken hebben. Ik worstel al 1,5 jaar met longcovid maar dat maakt voor hem geen enkel verschil. Wat een geluk dat ik nooit met hem ben getrouwd en dat ik op eigen benen kan staan.

Zara
10-07-2023

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



10 jaar in de overlevingsstand (Verhaal 19)

Vandaag, 30 juni, 10 jaar geleden, reed hij weg. Zijn auto vol met koffers, tassen en vuilniszakken. Rupsje nooit genoeg wist niet eens dat ie zoveel had....
Het gemak waarmee hij wegreed, lachend in zijn auto, op weg naar zijn huisje.
De bom was gedropt in december 2012 en na een hele heftige tijd thuis, maar voor de buitenwereld opgevoerd toneelstuk, uiteindelijk 30 juni vertrokken.
Die zaterdag, de 29e, hadden we nog overdag een feest van kennissen. S avonds het feest van vrienden die 25 jaar getrouwd waren en die zondag de 30e, de verjaardag van een nichtje, waar we met de hele familie waren. Het hele weekend feest, voor hem dan. Lachen, gieren, brullen, zuipen...
Toen mijn moeder aan het eind van de middag vroeg, wanneer ie zou vertrekken , zei ik: " straks, na het eten"...
Eten?! Ik stikte bijna van de spanning.
Ze schrok ervan, mijn zussen ook, huilen...
Wij naar huis.. eten... en koffers pakken.
Eten deed ie wel, maar bleef zitten.
19.00, 20.00, 21.00...
Ik zei, kom op, nu ga we inpakken, je moet gaan, jij wilt hier toch weg?!.. hij huilde... die verschrikkelijke verwarring...
Net als toen hij huilde toen we een mediator in gingen schakelen voor de scheiding, dat was de bedoeling niet na 23 jaar.
Dikke tranen bij het afscheid, hij wilde dit niet...Lachend reed ie even later voorbij, waarschijnlijk zijn vriendin aan de telefoon.
Het gemak waarmee hij wegreed, ons achterlatend, mij en onze zoons van 20 en 17.
Rust, geen gelieg meer, geen intimidatie, geen sneren meer. Met hem was niks aan de hand, het lag aan mij... psycholoog, relatietherapeut, dat zijn geitewollensokkenfreaks, daar ging hij 1x heen , voor mij, maar verder ging het heel goed met hem, niks aan de hand...
Toen uiteindelijk de envelop op de mat viel met de echtscheidingspapieren, in november, ben ik pas echt ingestort. Kreeg antidepressiva, oxazepam én een slaappil. Viel nog meer af door de stress. Burn- out, was op!
En hij, reed letterlijk het hele land door om spulletjes op te halen via marktplaats. Iedere dag met zijn blije kop op Facebook.
Kocht de ene tv na de andere, bootje, lekker op vakantie, zó blij...met spullen, maar naar de jongens keek ie niet om. Druk met concerten, festivals, feestjes, uit eten, alle kermissen af... ziek gewoon. En zijn vriendin natuurlijk... maar ja, die was nog getrouwd...
Dus dat was nog een beetje lastig..

10 jaar verder...
10 jaar in de overlevingsstand
Inmiddels wel weer getrouwd en helaas kwam ook deze man in een MLC...
Vergeleken met de crisis van man 1, noemde ik dit maar penopauze ipv MLC.
Door de ervaring met mijn ex- man, de gesprekken met huisarts, psychologen en de website Midlifecrisisweb, wist ik wat ik zou kunnen doen om de mogelijke járen, door te komen...
Veels te hoge bloeddruk, een hoop ergernis, irritatie , moedeloosheid...
Borstkanker gekregen in die periode.
Operatie, bestralingen... hoe eenzaam ben je dan, als je man, in dat hele jaar ( niet in die periode, maar het héle jaar) maar 2x aan jou vraagt, hoe het met jou gaat...
Heeft ruim 3 jaar geduurd, toen dacht ik, je landt weer een beetje op Aarde...
Hij heeft 3 jaar lang in een roes geleefd, met verschillende maskers, wát een aandacht had die man nodig. Kind nummer 3 in huis, vreselijk...en wat een geld heeft dat ook gekost, kopen kopen, hebben, hebben...flutspul...

De statistieken zeggen 1 op de 4...
Ik heb er 2 uit 2 meegemaakt... ik gun dit niemand.
10 jaar lang gaat er geen dag voorbij zonder dat ik een herinnering heb.
Ik mag van de huisarts oxazepam achter de hand houden en gebruiken als ik het een dag of nacht niet meer kan handelen, zo fijn als je gedachten even stilstaan.
En mijn jongens zijn kanjers!! Pa heeft zo n 5 x per jaar tijd voor ze...ik ben blij dat ik ze thuis had/ heb, nog steeds...ze kunnen de deur niet uit, geen huizen...neemt niet weg dat ik de verantwoordelijkheid zwaar vond, thuis, tijdens hun studie, bij nacht en ontij op stap, met de auto op pad/ ongevallen, ik draaide overal alleen voor op en het lijkt of pa zijn vaderrol totaal vergeten is.
Beleefdheidsbezoekjes...

Ik wens iedereen die als partner, kind of in welke hoedanigheid ook, te maken krijgt met een MLC- er, heel veel sterkte, kracht en wijsheid en van mij een warme welgemeende knuffel

Anoniem
30-06-2023
laatste reactie: 04-07-2023

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Er zijn zinnen in mijn verhaal veranderd, heel vreemd... zo heb ik het niet geschreven, niet leuk om het zó te lezen, het is al moeilijk genoeg...

Anoniem
04-07-2023

Jouw reactie:



Mijn vrouw heeft een midlife-crisis (Verhaal 1)

Mijn vrouw en ik zijn al meer dan 10 jaar samen. Tot een paar jaar geleden hadden we een fijne relatie, vol met liefde, warmte, en respect. We gedroegen ons nog steeds vaak als verliefde tieners.

Ze gaf toen ook behoorlijk wisselende signalen naar mij en over onze relatie. En ze trok veel op met een vriend.. Eerst gaf ze nog aan dat ze alleen vriendschap voor hem voelde.

Ik heb haar mobiel toen gecheckt en daarin stonden sms'jes van mijn vrouw met onze vriend waarin ze elkaar de liefde verklaarden. Toen ik haar hiermee confronteerde, toen gaf ze aan dat ze met hem verder wilde.

Haar omgeving en onze omgeving konden er niets van begrijpen en konden het niet geloven. In hun beleving waren wij gelukkig met elkaar.

Toen volgde een periode van het ene moment spijt en weer liefdevol naar mij zijn en met mij samen willen zijn en blijven, en het andere moment twijfels hebben, liefdeloos naar mij zijn en geen toekomst voor ons zien. We hebben ook veel samen gepraat en gehuild.

En zo ging het aantal keer op en neer. Het ene moment ontzettend liefdevol en verliefd naar mij, en het andere moment gaf ze aan dat ze niets meer voor me voelde.

Inmiddels woont mijn vrouw op zichzelf, ontkent dat ze een midlife crisis heeft, en het contact met haar omgeving is vrijwel geheel verbroken. Haar omgeving, familie en sociale netwerk kennen haar niet meer terug. Ze is veranderd van een liefdevolle vrouw in een zelfdestructieve vrouw.


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 26-06-2023

12
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je verhaal lijkt veel op mijn eigen verhaal behalve voor de vriend deel. Is wel een beetje eng ik voel me wel zoals je vrouw. Ik herken mezelf ook niet meer.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken het. Zo ging het bij mij ook, een liefdevolle waardevolle relatie ineens niet meer op waarde kunnen inschatten. Ik werd verliefd op een ander waarvan ik dacht dat die beter bij mij paste. En dus mijn oude relatie bruut beëindigd zonder nog enige rekening te houden met mijn inmiddels dus ex-vriend. Ik denk dat het midlife crisis is geweest. Achteraf denk ik: had ik maar mij afgezonderd van de wereld en het kunnen laten uitrazen, het is zo'n destructieve kracht. Hopelijk kun je het n je vinden om nog een plek voor haar in je hart te houden en een weg terugvinden. Succes en sterkte.

Ilse
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, ik zit er op dit moment, midden in, het is al verbeterd, maar toch nog opzoek naar mezelf, ik ben blij dat het nu tijdens de Corona periode gebeurd, want zoals uw vrouw zou ik het anders ook ervaren denk ik ! nu ben ik een volledig andere weg verdwaald geraakt! Ik heb geen idee hoe lang dit verder kan, maar hoop toch een beetje dat mijn gezin dit zak overleven! Das al een goed begin dat ik zo denk 🤔

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hey,
Wat jij hier meemaak , maak ik net het zelfde mee. na 19 jaar samen zijn en 9 jaren getrouwd zijn we nu gescheiden. het is ook allemaal begonnen met te bellen naar een ¨jeugdvriend¨en nu wil ze ook met hem verder . maar bij haar zit hij in haar hoofd en niet in haar hart. ze wil weten of er gevoelens zijn van zijn kant.
ook gaf ik aan dat ze in een midlifecrisis zit en nog eens in een menopauze? ze woond nu ook al 10 maanden alleen , en zoals jij hier zegt ,de ene keer voelt ze niks de andere keer wil ze dat ik dan blijf slapen en dan weer een andere keer wordt het teveel voor haar. maar wil wel het een kans geven voor ee nandere relatie terwijl ze nog niet weet of deze wederzijds is.

iemand
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik vermoed dat ik in exact dezelfde situatie verkeer.
Ik zie zoveel dingen die niet kloppen.
Ik heb een document gevonden van midlifecrisisweb enndaarin staan punten waarvan ik zeg dat ik ze ook zie.
Dat zijn deze punten:


-Iemand is ineens onherkenbaar voor zijn omgeving door 180 graden veranderd gedrag
- Nemen van irrationele beslissingen en deze uitvoeren, zonder de gevolgen te overzien
- Zomaar ineens willen scheiden, terwijl het huwelijk goed was
- Iets missen in de relatie maar niet goed kunnen aangeven wat er dan ontbreekt
- Zeggen niets meer voor de partner te voelen - Het gevoel hebben dit te moéten doen, hoe raar het ook klinkt
- Vaak ineens verliefd op een ander (de soulmate)
- Met die ander ‘zo goed kunnen praten’ en ‘ zo op één lijn liggen’
- Onbereikbaar, niet meer mee te praten - Egoïstisch, alleen hijzelf is belangrijk
-De balans op willen maken na een half leven
- Niet meer rationeel kunnen denken
- Vreemde blik in de ogen, zwarte kille ogen zonder emotie (shark eyes) - Zich niets aantrekken van het verdriet van de partner, emotieloos
-Geen signalen afgegeven, de Midlife Crisis is er ineens!
- De partner geen kans willen geven om te vechten voor het huwelijk
- De partner heeft het gevoel ‘dat er iets niet klopt’ (info over Midlife Crisis maakt de puzzel compleet).

En het erge is, er gaat zoveel kapot hiermee. Zij zelf, ik, je raakt misschien je beste maat kwijt, je huis, je zelfvertrouwen en vertrouwen, het is echt een hel.
Maar, zodra je er over begint dan is het niet waar. En het meest erge is nog het liegen en bedriegen.
Het is om te huilen. Mannen hebben de naam, maar vlak vrouwen niet uit.....

Mannelijke lotgenoot
22-10-2022
Reactie:
En het is nog erger geworden. Ze heeft idd een relatie met de man waar ze verliefd op werd en die heeft ook een partner, en die man zegt niet verliefd te zijn maar dat ze het leuk hebben, ze meeten met elkaar, praten veel en naar ik begreep gaan ze naar Cap d'agde, kenners weten genoeg dan.

Voor de mensen die begrip willen krijgen, hierbij de link,

https://adoc.pub/queue/midlifecrisis-handboek.html

Mannelijke lotgenoot.

Anoniem
19-02-2023
Reactie:
wow wat herkenbaar zeg … schrikbarend gewoon pfff
Alles is kapot , 18 jaar door het putje . 2 puber kinderen
Partner vind/lijkt het maar normaal te vinden. Ze is in een giftige omgeving terecht gekomen . Ze woont nu bij een toevallig net gescheiden vriendin zucht helpt allemaal niet mee .
Ik weet niet wie dit is en wat ze met mijn vrouw heeft gedaan . Ik ken deze persoon niet . Ik ben er voor mijn kinderen , daar haal ik wel kracht uit . Zit aan de medicijnen om rust in m’n hoofd te houden . Gekke vrouwen :-(

KJK
05-06-2023
Reactie:
In mijn zoektocht stuitte ik ook op de website: Midlifecrisisweb.
Na een paar zinnen weggedrukt, maar mijn zussen gevraagd het te lezen. Het was te bizar voor woorden, alles klopte.
Zet zijn naam erboven en het ging écht over hem.
Ik werd benaderd door een vrouw uit het dorp, of ze bij me mocht komen. Ze had gehoord dat...en zij zat in dezelfde hel. En ze had een website die ze mij wilde laten lezen...
Ze kwam bij me thuis en we zagen er hetzelfde uit, grauw gezicht, dof levenloos haar en mager, we waren allebei 10 kilo afgevallen door de stress We wogen nog maar net 52/53 kilo.
De website heeft mij geholpen net als andere sites over MLC.
Oa dat je je partner dus kunt treffen op verschillende leeftijden. De eerste die ik ' zag', was een jongetje van ongeveer 8 jaar.
Mijn man was bijna jarig en vroeg hoe we dat gingen vieren. Ik zei ' niet, we hebben geen reden om wat dan ook te vieren.'
Hij ging weg, ik verder met de was opvouwen. Ineens tikt hij op mijn arm. En met een klein jongensstemmetje zei ie..." maar heb ik dan geen partij, ik ben toch jarig?"
Toen was ik inwendig zo verdrietig voor hem, voor dat jongetje.
Vraag me niet hoe, maar ik heb wat mensen uitgenodigd en hij had zijn feestje. Nou, of er niks aan de hand was, lachen, gieren brullen, zuipen...
Nog triester was dat zijn jeugdtraumas nog verder terug gingen. Nl zelfs tot babytijd, zo triest.
Ondanks alles mocht hij thuis blijven wonen, we lagen ook nog in één bed en op een avond ' zocht ie me', omklemde mijn borst met ' zijn handjes' zeg ik maar zo, en zocht hij borstvoeding...
Dat had ik natuurlijk niet, en wát er gebeurde wilde ik al helemaal niet...
Maar wat was ik ' blij ' met alle informatie van die website.
Ik was niet gek en dat wist ik ook wel, maar wie zou mij geloven als ik dit vertelde...?
Wij hebben geen verhaal te delen, maar kunnen een boek schrijven.
Dit weekend is hij 10 jaar weg...
En al een tijdje heb ik de behoefte wéér veel te lezen over MLC.
Dat ook andere lotgenoten iets hebben aan die website troost me, maar mensen wat is het een akelige levensfase, traumatiserend voor partner en evt kinderen...



Anoniem'67
26-06-2023

Jouw reactie:



2 jaar later had hij een vrouw van 25 jaar jonger (Verhaal 15)

Ik heb mijn man ontmoet toen ik 18 jaar oud was en hebben 2 mooie dochters gekregen.we zijn getrouwd. We hebben heel veel mooie jaren gehad. Hij was 48 en haalde zijn motorrijbewijs dat ik grapte zo is nu je midlife begonnen,niet wetende wat voor impact dit heeft gehad op ons huwelijk. 2 jaar later had hij een vrouw van 25 jaar jonger.Ik,waarschijnlijk naïef al die jaren heb het niet aan zien komen,en het moeten horen van vrienden dat hij mij al jarenlang bedroog met die vrouw. Het is een cliché maar het is de harde werkelijkheid. Alles vervaagt wat je hebt opgebouwd ,je toekomst ,ik ben inmiddels oma,wat je graag samen had willen delen ,ik wel wilde graag samen oud worden.Is het dat waard, waarschijnlijk voor hem wel

Anoniem
18-01-2023
laatste reactie: 22-05-2023

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar mijn verhaal...18

Dina
09-05-2023
Reactie:
Herkenbaar, bij mijn ex-man na 30 jr huwelijk Hii heeft inmiddels zelfs nieuw kinderen verwekt. Opa en papa tegelijk… wonderlijk én pijnlijk

Annette
22-05-2023

Jouw reactie:



Spijt dat we toen niet de durf hadden contact te houden (Verhaal 17)

Sinds een paar maanden heb ik weer heel intensief contact met een buitenlandse vakantieliefde van 25 jaar geleden.
Door de afstand, de grote taalbarriere en het gemis van het internet/mobiels hebben we het toen beide niet aangedurfd contact te houden.

Nu appen we dagelijks meerdere keren over echt vanalles en hebben we beide het gevoel dat we nog steeds bij elkaar horen. We lijken ook nu nog prima bij elkaar te passen en vinden elkaar ook nog steeds erg aantrekkelijk.
We hebben allebei grote spijt dat we toen niet de durf hadden contact te houden.

We zijn allebei getrouwd en hebben allebei jonge kinderen.
Maar missen beide heel erg dat speciale gevoel en het intieme.
Mijn man weet van het contact en maakt zich niet druk, “hij is toch getrouwd en woont toch meer dan 1.000 km hier vandaan”.
Zijn vrouw kan het ook niks schelen.

Ik voel heel erg een midlifecrisis aankomen: ik wil naar mijn vakantieliefde terug, avonturen beleven, daar wonen, de taal leren, kortom, mijn leven omgooien. Wat zo mooi met hem had kunnen zijn, kan nog steeds.
Mijn gedachten draaien overuren.
Het is heel erg ikke ikke ikke. En dat voelt niet goed.
Terwijl het wij-gevoel (vakantieliefde en ik) juist te goed voelt.


B
02-05-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Waar doe ik het allemaal voor? (Verhaal 3)

Ben net 50 geworden, maar ik vraag me al een tijdje af waar ik het allemaal voor doe. Kan nergens meer van genieten en ik denk dat mijn leven genoeg geweest is. Wat kan ik nog toevoegen, het is allemaal het zelfde en ik zie geen vooruitzichten meer.


mariette
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 08-04-2023

14
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Net 50...en midden in een midlife crisis. De vragen die je stelt behoort tot deze fase in je leven Mariette. Zoek een goede therapeut..zij kan je helpen deze fase goed door te komen en nieuwe zingeving te vinden!


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb net hetzelfde gevoel.ik kan ook nergens meer van genieten.

Katie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Een jaartje verder…hoe is t?
Ik ben aan t opkrabbelen maar nog niet daar…

Raoul
08-04-2023

Jouw reactie:



Onze relatie is altijd tumult geweest (Verhaal 16)

Mijn man wil plotseling scheiden, onze relatie is altijd tumult geweest, eerste jaren had hij een zware porno verslaving, samen naar vele therapeuten gegaan, tussentijds ben ik mijn vader nog verloren (overleden). Mijn man na 1ste 10 klote jaren “gezond”, geen porno meer, kiest voor gezin doet uiterste best. Tussentijds schoondochter in huis erbij, nadien schoonzoon erbij, inmiddels met 6 man totaal in huis woonend. Dan krijgt mijn moeder kanker, geopereerd genezen, jaar later kanker terug overlijd. Dan 1ste kind met schoonzoon huis uit, met zn 4en over. Krijg ikzelf kanker, geopereerd genezen . Maand na mijn operatie laatste kind met schoondochter huis uit, met zn 2en (man en ik) over. Nog samen op vakantie geweest, veel onbegrip naar elkaar ivm beide verschillend omgaan met de emoties die alles ons bracht. Man plotseling, we zijn uit elkaar gegroeid, voel niks meer vind je al lange tijd niet leuk meer wil van je af. Hij net 52 ik 57 volgens mij zit hij in een midlife crises. Zelf net gevecht vd kanker achter de rug, nu nieuw gevecht in voor de scheiding. Het wordt mij allemaal een beetje teveel

Briget
18-02-2023
laatste reactie: 25-02-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey Briget, mijn partner van 9j (zoon 4j dochter 5.5j) weet het momenteel ook niet meer. Ik dacht, een mc wanneer de kids het huis uit zijn is eenvoudiger, maar finaal is niets eenvoudig als de toekomst plotseling wegvalt. Je hebt kanker overwonnen, een 2de kans, zonde om die nu te vullen met negativiteit.

Mathias
25-02-2023

Jouw reactie:



Het is leeg in me, leeg in m'n hart (Verhaal 14)

Ik heb nooit echt een druk leven gehad en ben nooit echt een sociaal wezen geweest... meer op mezelf, schrijven, tekenen, schilderen... daar lag m'n plezier in. Na een burnout door bedreiging op de werkvloer en genoeg geld uit de rechtzaak die volgde ben ik in feite gepensioneerd toen ik 35 was, en heb ik mezelf nog verder teruggetrokken uit het sociale leven, vond door toeval een vrouw, trouwde maar beiden geen kinderwens.
En nu ik 52 ben zie ik geen plezier meer in ook maar iets te doen. Ik heb geen focus meer, en de droom om er ooit iets mee te kunnen, aanzien te vinden, is kwijt. En daarmee ben ik mezelf kwijt. Ik vul tijd, tv series, Youtube, doe wat noodzakelijk is in huis maar eigenlijk niet meer dan dat want ik kom niet in beweging, en haat mezelf erom wat de boel niet echt beter maakt. Start projecten met hoop op inspiratie maar maak niets af, maak lijstjes voor overzicht van de projecten tot zo specifiek dat elk deel maar een uur werk is, en af en toe lukt het me daar iets van te doen... een stap verder, zoveel stappen nog te gaan.
M'n vrouw ziet het met lede ogen aan, weet dat ze er weinig aan kan doen, dat het een gevecht is in me, en accepteert het gelukkig, want de angst haar kwijt te raken naast mezelf al kwijt te zijn is groot. En die angst is zo ongeveer mijn enigste motivatie nu om nog iets gedaan te krijgen.
Ik mis mensen, maar mis ook de energie en de sociale kunde om nog contacten te maken, irriteer me snel aan mensen ook... Zo eens in de week ga ik koffie doen in de plaatselijke koffie zaak puur om andere mensen om te heen te hebben, hun gepraat te horen...
Ik ben de weg kwijt, als ik de weg ooit al heb gehad... Het is leeg in me, leeg in m'n hart.

Dank je wel voor het lezen, en dank je wel voor dit forum om even m'n ei kwijt te kunnen. Dit te hebben geschreven is een stukje ademruimte.

Wiebeniknunogeigenlijk
09-12-2022

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Geen zin in niets meer (Verhaal 6)


Ik ben moe.

Mijn hoofd is in de war
Mijn kompas is stuk.
Ik wil weg,
Ik heb geen vrijheid.
Mijn leven loopt niet zo als ik t wil dat t gaat
Ik wil..
Stoppen met mn baan,
Gewoon Weggaan.
ik ben nog niet waar ik al had willen zijn.
T gaat niet.



Ik heb de behoefte om soms ook Mn eigen ding te kunnen doen , soms.. niet altijd.
Ook al is dat even, net als in t verleden.
Rust en stilte.
En niet steeds bij haar te zijn.
Khb geen vrienden,
Een collega is een " vriend"

Ik voel ik dat ik mezelf opnieuw wil uitvinden..moet uitvinden.
Ik ben 52.
Voor mijn gevoel schiet t niet op.
Ik heb niet veel tijd meer.
Ik hb geen vrijheid.
Alles is zwaar.. Teveel.
Geen inspiratie,.. Doelloos.. Liefdeloos.
Mijn gedachten vertroebelen.
We praten al weken niet.
Alleen maar meer ruzie om...
" fouten"?! .. Of mijn manier hoe ik dingen wil doen?. Hoe ik dingen ervaar?
Ik tel dagelijks de gesproken woorden en zinnen.
Tussen 5 en 10, ....niet meer.
Mn hoofd is vol
Ik werk vaker.., Ik schuil op t werk
Ik kan niet meer focussen
Ik schuil in mijn gedachten die razen als een orkaan
Alles om mij heen gaat snel.
Ik sta stil!
Ik kom niet verder.
T laaste jaar.
Ik ben moe.. Zij is moe
Praten.. Praten.. Praten...
Zelfs een uur is teveel op dit moment.
Mn hoofd is moe.
Ze laat t zo..
Ik ook.
T spijt me voor haar.
Vind t zo verdrietig,
mijn hoofd is zwaar.
20jaar..
Ze heeft geen tranen meer.. Snap ik.
Ze ziet t niet en hoord me niet.
Ze begrijp t niet!
Teleurstelling.
Ik begrijp haar niet!?
Ik huil in mezelf.. Dat ziet ze ook niet.
Dat t nu zo is,... dat ik me zo voel.
Ik denk alleen aan mezelf vind ze.
Maar.. Ze ziet t niet.
Mischien therapie.. Nee,
Wat moet ik zeggen?..
Ik moet gaan.
Kzie geen uitweg.
Ik heb ruimte nodig... Vrijheid.
Ik slaap niet.. Dat weet ze niet.
Ik bn moe.. Zo moe.
We zijn geen team..
Meer.
Ik ben t kwijt...
Mijn kompas is stuk.!!
.. opnieuw beginnen
Ze begrijpt me toch niet
Ik ben moe.. Zo moe.
Geen zin in niets meer.
😔

Sidney
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 24-11-2022

14
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben benieuwd of het werkt bij jou?

Alana
> 2 jaar geleden
Reactie:
Prachtig. Zo mooi beschreven. En precies zoals het is. Het onbegrip tussen elkaar en niet de ruimte gunnen aan elkaar. Geef een beetje ruimte af en toe en alles komt goed. Maar ik krijg het niet. Weet niet hoe ik er mee om moet gaan. Het is vreselijk.

Doe maar niet
> 2 jaar geleden
Reactie:
T is of ik het zelf schrijf……

Raoul
24-11-2022

Jouw reactie:



Mijn man heeft een midlifecrisis! (Verhaal 13)

Mijn man heeft een midlifecrisis!

Mimi
25-10-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Onze liefde was eens zo magisch maar nu diep beschadigd (Verhaal 7)

21 jaar geleden leerde ik mijn man kennen in Australië! Hij Zwitser ik Nederlandse.... hij was de man waar ik mezelf eindelijk goed bij voelde bijna alles klopte. Het was een Zwitser. Kon ik mijn land verlaten. Uiteindelijk won de liefde ook al stak vaak het gemis naar vrienden en familie en het land zelf. Maar ik vocht we kregen twee prachtige kinderen kochten een pracht droomhuis. Maar daar begon het je veranderede na de hartoperatie van je vader. En dan opeens die woorden... ik hou niet meer van je.... ik wil weer vrij zijn. Nog geen maand later heb je een nieuwe vriendin. Neujahr eerst wat het een gesprekspartner met ook veel leed net als jou. Je had het zooo slecht gehad in die tijd met mij het verhaal werd steeds erger. De nieuwe vriendin bleek een moeder van een kindje op het kdv waar ik als begeleidster werk. Ik heb een tijd niet meer kunnen werken ik zag haar dochter aversie en haar moeder. Wat deed dit mij pijn dat ook dit vernietigd werd mijn plek voor afleiding was nu een plek waar ik me ellendig voelde. Je ouders accepteerden je keus en vonden dat ik ook weer gelukkig moest gaan worden. Vonden het vreemd dat ik dat niet kon inzien jij had mij verlaten en wenste een nieuw leven zonder mij. Ik daarentegen hoopte op een gesprek op therapie ik vond niet dat we uitgeklaard gegroeid waren we waren een normaal gezin. Je kwam terug na 3 maanden maar niet voor mij maar voor de kids. Ik bleef geduld houden gaf je je vrijheid je woonde beneden in het gastverblijf maar we waren als gezin altijd samen en deden leuke dingen. Je vader overleed toen geheel plotseling. Een paar maanden na zijn dood maak je defensief je keuze je wil alleen verder niemand die jou moet zeggen hoe je je leven lijdt je wilt kunnen doen en laten wat je wilt en ja graag toch samen met een donker langharige vrouw, je manipuliert dreigt en draait alles om vergeet andere belangrijke dingen.
Jeetje onze liefde was eens zo magisch maar nu diep beschadigd. Wat doet dit gigantisch veel pijn. Heb heel vwel moeite met loslaten. Je grijpt naar de fles en dreigt soms met zelfmoord. Maak me zorgen. De man die ik getrouwd ben is een vreemde. Ik moet leren loslaten om mezelf weer een nieuw leven te gunnen. Ik begrijp het gewoon niet hoe zijn deze gevoelens zo uit het niets ontstaan. Dat ik zeg dat je aan jezelf moet werken met hulp, lag je me breed uit...... ik nee hoor ben helemaal gezond.
En mij doet het pijn.... ik zit vast in dit land kan niet terug naar Nederland. Dubbel pijn, zo ik moest het kwijt——-

Bibian
> 2 jaar geleden

15
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik wil veranderen, maar ik kom er niet uit (Verhaal 2)

ik werk nu al 25 jaar voor hetzelfde bedrijf. ik ben al bijna 25 jaar samen met dezelfde partner in het zelfde huis. Ik zie hoe anderen van het leven genieten en merk dat ik wil veranderen.

 

Alles anders; mijn baan opzeggen en voor mezelf beginnen bijvoorbeeld. Of het huis verhuren via zo'n verhuurbedrijf en een wereldreis maken. Gewoon heel wat anders.


Mijn partner wil echter bij de kinderen en kleinkinderen blijven; zij wil niet weg. Als ik logisch nadenk wil ik ook mijn uitstekende baan houden en mijn pensioenopbouw etc. maar ik wil ook uit de sleur. en de kinderen redden zich wel. Ik heb me zelfs al een week ziek gemeld om na te denken. Kortom: ik kom er niet uit.


Anoniem
> 2 jaar geleden

10
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oh je omschrijft je dilemma zeer duidelijk. Het leest als een alles of niet, zwart of wit, pompen of verzuipen issue.
Vandaar dat Ik me afvraag wat er in het grijze gebied zit

Voor Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Ik schaam me voor mijn midlifecrisis (Verhaal 4)

Ik heb altijd mijn neus wat opgehaald bij mensen die klaagden over een midlifecrisis en gedacht 'dat overkomt mij niet'. Maar sinds 1,5 jaar voel ik me steeds minder vaak vrolijk en juist steeds meer ontevreden met mijn leven.


Ik schaam me er een beetje voor want ogenschijnlijk heb ik alles mooi voor elkaar. Kinderen de deur uit, een fijne, zelfgekozen baan en een lieve zorgzame man.


Ik erger me echter steeds vaker aan hem, weet 's avonds niet wat ik wil doen, zit als afleiding veel te vaak op facebook maar voel me er niet echt voldaan door. Ik vraag me af of ik zo door wil maar weet ook niet hoe dan anders.

 

Hoe doen anderen dat? Hoe krijgen die hun leven weer op de rit? Ik zou niet weten waar ik het over moet hebben met een psycholoog.


anoniem
> 2 jaar geleden

11
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Als je bij een hulpverlener komt met bovengenoemd verhaal weet een goede therapeut wel waar zij het met je over kan hebben. Het klinkt een beetje als het lege nestsyndroom wat veel vrouwen ervaren als hun kinderen de deur uit zijn.

 

Een zingevingsvraagstuk...iets wat bij de midlifecrisis hoort!
Mijn advies: zoek een goede therapeut!


Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen



Zoek een therapeut

 
Druk op de plaatsnaam om te kijken welke therapeuten in de buurt zitten:


Staat jouw plaats er niet bij? Zoek dan vrij op plaatsnaam >>