Ooit schreef ik een scriptie met als ondertitel: "Als de dood van gisteren".
De verbastering duidde op de vraag: kun je je op rouw voorbereiden, zodat je als hulpverlener echt bij de ander kunt zijn, zonder ten onder te gaan in je eigen angst voor de dood? Mijn conclusie was, dat dat alleen lukt als je je eigen angst emotioneel doorleeft. Nu mijn eigen zoon een hersentumor heeft, is mijn stelling des te meer opportuun. Stop met denken over de dood, maar ga deze voelen in en met je lijf. Met buikpijn, hoofdpijn, tranen en alle kramp die daarbij hoort. Rouw blijft rouw, maar de traumatische "explosie" wordt gespreid en zo draagbaar!
De verbastering duidde op de vraag: kun je je op rouw voorbereiden, zodat je als hulpverlener echt bij de ander kunt zijn, zonder ten onder te gaan in je eigen angst voor de dood? Mijn conclusie was, dat dat alleen lukt als je je eigen angst emotioneel doorleeft. Nu mijn eigen zoon een hersentumor heeft, is mijn stelling des te meer opportuun. Stop met denken over de dood, maar ga deze voelen in en met je lijf. Met buikpijn, hoofdpijn, tranen en alle kramp die daarbij hoort. Rouw blijft rouw, maar de traumatische "explosie" wordt gespreid en zo draagbaar!
