Als een kraai een andere, levenloze kraai aantreft, vliegt hij vaak niet zomaar weg.
Het roept. Andere kraaien verzamelen zich. Ze worden alert. Ze houden de omgeving nauwlettend in de gaten.
Wetenschappers hebben dit gedrag, soms een 'kraaienbegrafenis' genoemd, bestudeerd en hun ontdekkingen zijn opvallend. De kraaien lijken zich niet te verzamelen uit sentimentaliteit in de menselijke zin van het woord. Ze verzamelen zich om te leren. Ze speuren naar gevaar. Ze proberen te begrijpen wat er is gebeurd. En als ze een bedreiging zien, onthouden ze die.
Kraaien zijn zeer intelligent. Ze kunnen gezichten herkennen, risico's onthouden en anderen waarschuwen. Dus wanneer ze zich rond een gevallen kraai verzamelen, doen ze misschien iets dat sterk gebaseerd is op hun instinct: ze zetten verlies om in bewustwording, en bewustwording in bescherming.
Daar schuilt iets belangrijks in.
Veel mensen leren weg te kijken van wat pijnlijk is. Het te vermijden. Zichzelf te verdoven. Maar kraaien doen iets anders. Ze letten op. Ze onderzoeken. Ze leren samen.
Dat is een vorm van intelligentie.
Niet alleen intellectuele intelligentie, maar ook sociale intelligentie.
Het soort dat begrijpt dat overleven niet alleen draait om individuele kracht, maar ook om gedeeld bewustzijn. Om gevaar te herkennen. Om erover te communiceren. Om de groep te helpen wijzer te worden doordat er één leven verloren is gegaan.
Misschien is dat ook wel een deel van wat emotionele intelligentie werkelijk inhoudt.
Niet bezwijken onder de pijn.
Het niet negeren.
Maar wel voldoende aanwezig blijven om ervan te leren, en genoeg betrokken zijn om die kennis nuttig te maken voor anderen.
Een neergestorte kraai blijft niet onopgemerkt.
De anderen verzamelen zich.
Ze letten op.
En ze geven die les door.
Bron:
Swift, K. N., et al. (2015). "Dangerous dead conspecifics trigger generalized avoidance in corvids" – Animal Behaviour
Activeer om grotere afbeelding te bekijken,
Het roept. Andere kraaien verzamelen zich. Ze worden alert. Ze houden de omgeving nauwlettend in de gaten.
Wetenschappers hebben dit gedrag, soms een 'kraaienbegrafenis' genoemd, bestudeerd en hun ontdekkingen zijn opvallend. De kraaien lijken zich niet te verzamelen uit sentimentaliteit in de menselijke zin van het woord. Ze verzamelen zich om te leren. Ze speuren naar gevaar. Ze proberen te begrijpen wat er is gebeurd. En als ze een bedreiging zien, onthouden ze die.
Kraaien zijn zeer intelligent. Ze kunnen gezichten herkennen, risico's onthouden en anderen waarschuwen. Dus wanneer ze zich rond een gevallen kraai verzamelen, doen ze misschien iets dat sterk gebaseerd is op hun instinct: ze zetten verlies om in bewustwording, en bewustwording in bescherming.
Daar schuilt iets belangrijks in.
Veel mensen leren weg te kijken van wat pijnlijk is. Het te vermijden. Zichzelf te verdoven. Maar kraaien doen iets anders. Ze letten op. Ze onderzoeken. Ze leren samen.
Dat is een vorm van intelligentie.
Niet alleen intellectuele intelligentie, maar ook sociale intelligentie.
Het soort dat begrijpt dat overleven niet alleen draait om individuele kracht, maar ook om gedeeld bewustzijn. Om gevaar te herkennen. Om erover te communiceren. Om de groep te helpen wijzer te worden doordat er één leven verloren is gegaan.
Misschien is dat ook wel een deel van wat emotionele intelligentie werkelijk inhoudt.
Niet bezwijken onder de pijn.
Het niet negeren.
Maar wel voldoende aanwezig blijven om ervan te leren, en genoeg betrokken zijn om die kennis nuttig te maken voor anderen.
Een neergestorte kraai blijft niet onopgemerkt.
De anderen verzamelen zich.
Ze letten op.
En ze geven die les door.
Bron:
Swift, K. N., et al. (2015). "Dangerous dead conspecifics trigger generalized avoidance in corvids" – Animal Behaviour
Activeer om grotere afbeelding te bekijken,
