Veel mensen met codependency willen grenzen leren zetten. Maar wat ze eigenlijk doen is onderhandelen. Met zichzelf. Met de ander. En dat houdt het ongewenste patroon in stand.
Wat ik vaak zie...
Je voelt een grens, maar je verpakt hem. Je maakt hem kleiner. Je legt hem uit. Je brengt hem met extra zachtheid zodat de ander niet boos wordt. Daarna ben je alsnog leeg en ben je ook nog teleurgesteld dat je “weer niet duidelijk genoeg was”.
Drie vormen van onderhandelen (check welke jij doet):
* Je geeft een grens met een oplossing erbij: “Ik kan niet, maar wel als...”
* Je geeft een grens met excuses: “Sorry hoor, maar…”
* Je geeft een grens met bewijsdrang: “Ik heb echt een drukke week, want…”
Wat hier onder zit:
Een diepgelegen angst voor afwijzing en verlies. Niet per se dat iemand je niet aardig vindt, maar dat je alleen komt te staan, buitengesloten wordt of dat er een conflict ontstaat dat je niet aankunt. Dan wordt grenzen stellen een risico en pleasen voelt dan veiliger.
Mini oefening - de korte grenszin:
Kies een zin die je deze week 3 keer oefent (hardop, thuis).
Voorbeelden:
Ik ga dat niet doen.
Ik heb daar geen ruimte voor momenteel.
Ik kom er later op terug.
Niet uitleggen. Niet verdedigen. Alleen herhalen als dat nodig is.
Praktische stap voor relaties:
Let deze week eens op je eerste impuls als de ander iets vraagt. Zeg niet meteen ja. Zeg: "ik laat het even bezinken en ik kom erop terug." Daarmee onderbreek je het automatische pleasen zonder ruzie te maken.
Als grenzen stellen je meteen stress geeft of schuld oproept, dan is het vaak geen kwestie van “meer lef”. Dan is het een oud patroon dat je systeem nog steeds als noodzakelijk ervaart. In therapie kun je dat patroon veilig ontmantelen, zodat grenzen normaal worden in plaats van spannend.
Veel mensen met codependency willen grenzen leren. Maar wat ze eigenlijk doen: onderhandelen. Met zichzelf. Met de ander. En dat houdt het patroon in stand.
Wat ik vaak zie
Je voelt een grens, maar je verpakt hem. Je maakt hem kleiner. Je legt hem uit. Je brengt hem met extra zachtheid zodat de ander niet boos wordt. Daarna ben je alsnog leeg, en ben je ook nog teleurgesteld dat je “weer niet duidelijk was”.
Drie vormen van onderhandelen (check welke jij doet)
Je geeft een grens met een oplossing erbij: “Ik kan niet, maar ik kan wel…”
Je geeft een grens met excuses: “Sorry hoor, maar…”
Je geeft een grens met bewijsdrang: “Ik heb echt een drukke week, want…”
Wat hier onder zit
De angst voor afwijzing. Niet per se dat iemand je niet aardig vindt, maar dat je alleen komt te staan, buitengesloten wordt of dat er conflict ontstaat dat je niet aankunt. Dan wordt grenzen stellen een risico, en pleasen voelt veilig.
Mini oefening: de korte grenszin
Maak één zin die je deze week 3 keer oefent (hardop, thuis).
Voorbeelden
Ik ga dat niet doen.
Ik heb daar geen ruimte voor.
Ik besluit dit anders.
Ik kom er later op terug.
Niet uitleggen. Niet verdedigen. Alleen herhalen als dat nodig is.
Praktische stap voor relaties
Let één week op je eerste impuls als de ander iets vraagt. Zeg niet meteen ja. Zeg: ik kijk ernaar en ik kom erop terug. Daarmee onderbreek je het automatische pleasen zonder ruzie te maken.
Als grenzen stellen je meteen stress geeft of schuld oproept, dan is het vaak geen kwestie van “meer lef”. Dan is het een oud patroon dat je systeem nog steeds als noodzakelijk ervaart. In therapie kun je dat patroon veilig ontmantelen, zodat grenzen normaal worden in plaats van spannend.
Ik ben Nathalie. 22+ jaar ervaring in mindfulness en therapeutisch werken met hardnekkige patronen in relaties en zelfbeeld.
Wat ik vaak zie...
Je voelt een grens, maar je verpakt hem. Je maakt hem kleiner. Je legt hem uit. Je brengt hem met extra zachtheid zodat de ander niet boos wordt. Daarna ben je alsnog leeg en ben je ook nog teleurgesteld dat je “weer niet duidelijk genoeg was”.
Drie vormen van onderhandelen (check welke jij doet):
* Je geeft een grens met een oplossing erbij: “Ik kan niet, maar wel als...”
* Je geeft een grens met excuses: “Sorry hoor, maar…”
* Je geeft een grens met bewijsdrang: “Ik heb echt een drukke week, want…”
Wat hier onder zit:
Een diepgelegen angst voor afwijzing en verlies. Niet per se dat iemand je niet aardig vindt, maar dat je alleen komt te staan, buitengesloten wordt of dat er een conflict ontstaat dat je niet aankunt. Dan wordt grenzen stellen een risico en pleasen voelt dan veiliger.
Mini oefening - de korte grenszin:
Kies een zin die je deze week 3 keer oefent (hardop, thuis).
Voorbeelden:
Ik ga dat niet doen.
Ik heb daar geen ruimte voor momenteel.
Ik kom er later op terug.
Niet uitleggen. Niet verdedigen. Alleen herhalen als dat nodig is.
Praktische stap voor relaties:
Let deze week eens op je eerste impuls als de ander iets vraagt. Zeg niet meteen ja. Zeg: "ik laat het even bezinken en ik kom erop terug." Daarmee onderbreek je het automatische pleasen zonder ruzie te maken.
Als grenzen stellen je meteen stress geeft of schuld oproept, dan is het vaak geen kwestie van “meer lef”. Dan is het een oud patroon dat je systeem nog steeds als noodzakelijk ervaart. In therapie kun je dat patroon veilig ontmantelen, zodat grenzen normaal worden in plaats van spannend.
Veel mensen met codependency willen grenzen leren. Maar wat ze eigenlijk doen: onderhandelen. Met zichzelf. Met de ander. En dat houdt het patroon in stand.
Wat ik vaak zie
Je voelt een grens, maar je verpakt hem. Je maakt hem kleiner. Je legt hem uit. Je brengt hem met extra zachtheid zodat de ander niet boos wordt. Daarna ben je alsnog leeg, en ben je ook nog teleurgesteld dat je “weer niet duidelijk was”.
Drie vormen van onderhandelen (check welke jij doet)
Je geeft een grens met een oplossing erbij: “Ik kan niet, maar ik kan wel…”
Je geeft een grens met excuses: “Sorry hoor, maar…”
Je geeft een grens met bewijsdrang: “Ik heb echt een drukke week, want…”
Wat hier onder zit
De angst voor afwijzing. Niet per se dat iemand je niet aardig vindt, maar dat je alleen komt te staan, buitengesloten wordt of dat er conflict ontstaat dat je niet aankunt. Dan wordt grenzen stellen een risico, en pleasen voelt veilig.
Mini oefening: de korte grenszin
Maak één zin die je deze week 3 keer oefent (hardop, thuis).
Voorbeelden
Ik ga dat niet doen.
Ik heb daar geen ruimte voor.
Ik besluit dit anders.
Ik kom er later op terug.
Niet uitleggen. Niet verdedigen. Alleen herhalen als dat nodig is.
Praktische stap voor relaties
Let één week op je eerste impuls als de ander iets vraagt. Zeg niet meteen ja. Zeg: ik kijk ernaar en ik kom erop terug. Daarmee onderbreek je het automatische pleasen zonder ruzie te maken.
Als grenzen stellen je meteen stress geeft of schuld oproept, dan is het vaak geen kwestie van “meer lef”. Dan is het een oud patroon dat je systeem nog steeds als noodzakelijk ervaart. In therapie kun je dat patroon veilig ontmantelen, zodat grenzen normaal worden in plaats van spannend.
Ik ben Nathalie. 22+ jaar ervaring in mindfulness en therapeutisch werken met hardnekkige patronen in relaties en zelfbeeld.
