Vermoeidheidsklachten

Ze kwam bij mij binnen met een vermoeide glimlach. “Ik red het wel hoor… maar het kost zo veel energie.”

Dat zinnetje hoor ik vaker in mijn praktijk. En meestal schuilt er een oud patroon achter.

Tijdens de opstelling werd zichtbaar hoe ze al vanaf jonge leeftijd iets te veel had gedragen. Haar moeder had het moeilijk, en zonder het door te hebben, was zij degene geworden die troostte, luisterde, stabiliteit bracht.

Een kind dat te vroeg groot moest zijn.

In de ruimte zette ik haar tegenover haar moeder. Zoals zo veel cliënten, nam ze instinctief een stap naar voren, precies op de plek waar ze altijd had gestaan: te dichtbij, te verantwoordelijk, te groot. Ik vroeg haar zacht om eens te voelen hoe het zou zijn om een stap terug te doen. Terug naar haar eigen plek. Die van het kind. Ze aarzelde, maar deed het toch.

En op dat moment zag ik haar schouders zakken. Alsof er eindelijk iets van haar afviel. Ze keek me aan en zei heel stil:

“Dit voelt… lichter. Alsof ik niet meer alles hoef te dragen.”

Dit is wat hiërarchie in familiesystemen doet.

Wanneer jij weer op jouw eigen plek gaat staan, komt er rust. In jezelf, in je relaties, in je lichaam. Je hoeft niet langer te dragen wat niet van jou is en dat geeft ruimte om jezelf weer te voelen.

Soms begint heling met dat ene kleine moment: één stap terug… naar precies waar jij hoort.