Je als ouder schuldig voelen

Kinderen maken soms veel mee. Je kan je als ouder daar behoorlijk schuldig over voelen. Bijvoorbeeld na een echtscheiding of als je kind volgens jou toch teveel mee heeft gekregen van de tijd dat je een burn-out hebt gehad, waar je niet volledig emotioneel beschikbaar kon zijn. Nu, in de (pre)puberteit, worstelt je kind met emoties, buikpijn, etc. Soms wil het niet naar school. Omdat je al heel wat gesprekken met je kind hebt gevoerd, voel je enorm met hem of haar mee.
Iets in je vraagt zich af of dat wel handig is, maar het gevoel van schuld is te sterk en voor je het weet probeer je alles voor je kind op te lossen. Als je je (deels) hierin herkent, dan kan het handig zijn om jezelf even onder de loep te nemen. Is het schuldgevoel wel echt passend? Weet je zeker dat je kind zich zo gedraagt, omdat het thuis vroeger niet zo makkelijk was? Of gedraagt je kind zich zo, omdat jij het moeilijk vind om grenzen te stellen met die rugzak met schuldgevoel? Ja, kinderen kunnen last hebben van nare ervaringen uit het verleden. En toch tillen ouders zich regelmatig zwaarder aan die ervaringen en hebben kinderen te leren om te gaan met de moeilijkere emoties in het leven. Dat leren ze niet, als ouders vanuit schuldgevoel de pijn voor ze weg proberen te nemen. Merk je dat je je schuldig voelt ten opzichte van je kind? Zoek hier dan eens hulp bij. Je helpt jezelf én je kind hier echt enorm verder mee.