Inge

Van inzicht naar blijvende verandering

De meeste vrouwen raken zichzelf niet kwijt door één ingrijpende gebeurtenis. Dat gebeurt meestal langzaam. Bijna ongemerkt.

In al die keren dat ze zichzelf nét iets minder belangrijk maakten dan de mensen om hen heen. In de verantwoordelijkheid die ze vanzelfsprekend op zich namen. In alle dagen waarop doorgaan gemakkelijker voelde dan stilstaan. Tot er een moment komt waarop ze zich afvragen wanneer ze voor het laatst echt rust voelden. Niet de rust waarin je even niets hoeft te doen, maar de rust waarin je jezelf weer herkent.

Misschien herken je dat.

Je bent gewend om veel ballen tegelijk in de lucht te houden. Je denkt vooruit, voelt haarfijn aan wat anderen nodig hebben en probeert iedereen tevreden te houden. Aan de buitenkant lijkt er weinig aan de hand. Je hebt een gezin, een relatie, een baan of een druk sociaal leven. Mensen zien iemand die sterk is en haar zaken op orde heeft.

Toch voelt het vanbinnen anders.

Je merkt dat je sneller overprikkeld bent. Dat je moeilijk ontspant. Dat je blijft piekeren over gesprekken die allang voorbij zijn. Dat je jezelf voortdurend afvraagt of je het wel goed hebt gedaan. Misschien merk je dat je steeds dezelfde keuzes maakt, dezelfde onzekerheden tegenkomt of telkens weer over je eigen grenzen heen gaat. Niet omdat je niet beter weet, maar omdat het bijna vanzelf lijkt te gaan. En misschien is dat nog wel het meest frustrerende.

Je begrijpt vaak heel goed waarom je doet wat je doet. Je hebt erover gelezen, erover gepraat of eerder hulp gezocht. Toch lijkt het alsof dat inzicht niet doordringt tot de plek waar de verandering moet plaatsvinden.

Alsof je de kaart van het gebied bezit, maar nog steeds dezelfde weg blijft lopen.

Dat is heel begrijpelijk.

De manier waarop we naar onszelf kijken, reageren op spanning of omgaan met anderen ontstaat niet zomaar. Onze ervaringen vormen niet alleen onze gedachten, maar ook ons lichaam, ons zenuwstelsel en de overtuigingen die we over onszelf zijn gaan geloven. Daarom is blijvende verandering vaak meer dan alleen begrijpen wat er aan de hand is.

Therapie is voor mij geen verzameling technieken. De methode staat nooit centraal. Jij staat centraal. De vraag is niet welke therapievorm het beste is, maar wat jij nodig hebt om weer verder te kunnen.

Iedereen brengt een eigen verhaal mee. Bij de één spelen onverwerkte gebeurtenissen een grote rol. Bij de ander zijn het hardnekkige patronen die al jarenlang bepalen hoe zij naar zichzelf kijkt of met anderen omgaat. Soms zit de spanning vooral in het lichaam. Soms liggen de wortels in het gezin waarin iemand is opgegroeid. Vaak is het een combinatie van al deze factoren.

Daarom werk ik vanuit een integratieve visie. Afhankelijk van jouw hulpvraag combineer ik onder andere EMDR, Acceptance and Commitment Therapy (ACT), lichaamsgerichte interventies, systeemgericht werken en principes uit de schematherapie. Niet omdat meer methoden beter zijn, maar omdat geen mens in één methode past.

Mijn doel is niet dat je afhankelijk wordt van therapie. Ik wil dat je begrijpt wat je belemmert, ervaart hoe verandering voelt en weer met vertrouwen je eigen keuzes kunt maken.

Naast mijn werk als therapeut ben ik gecertificeerd lichaamsbeeldexpert. Hoe je naar jezelf kijkt, raakt vaak veel meer dan alleen je uiterlijk. Het heeft invloed op je zelfvertrouwen, je grenzen, je relaties en de ruimte die je jezelf gunt. Wanneer dit een rol speelt neem ik die expertise vanzelfsprekend mee in de behandeling.

Cliënten vertellen mij regelmatig dat ze zich snel veilig voelen. Dat ze zich gezien voelen, zonder zich groot te hoeven houden of alles eerst perfect te hoeven uitleggen. Dat is voor mij de basis van iedere behandeling. Pas wanneer er veiligheid is ontstaat er ruimte om werkelijk te veranderen.

Ik werk betrokken, persoonlijk en met oprechte nieuwsgierigheid. Ik luister niet alleen naar wat je vertelt, maar probeer ook te begrijpen wat zich onder de oppervlakte afspeelt. Juist daar liggen vaak de patronen die steeds opnieuw terugkeren. En juist daar ontstaat de ruimte voor verandering.

Misschien heb je jezelf al vaak verteld dat je het eerst nog even alleen wilt proberen. Dat het vanzelf wel overgaat. Of dat anderen het zwaarder hebben dan jij.

Maar je hoeft niet te wachten tot je volledig vastloopt voordat je hulp mag vragen.

Soms begint verandering met één besluit. Niet om iemand anders te worden. Maar om weer thuis te komen bij jezelf.