Overspannen ervaringen

Vorig jaar werd ik overspannen. Maar ik was het misschien al veel langer zonder het te beseffen. Het is verraderlijk hoe je langzaam kunt wennen aan het gevoel 'moe' te zijn en zo telkens onbewust je grens te verleggen van wat je aankunt.

Moe zijn dat ben ik al jaren, sinds de geboorte van de oudste kan ik me geen dag herinneren dat ik niet moe was. Ik denk dat het zo is begonnen.

Deze gewenning in combinatie met een 'rupsje nooit genoeg' mentaliteit.
Dit rupsje in mij zorgt er voor dat ik iedere dag weer tegen mezelf zeg wat ik beter en anders en meer had moeten doen. Leuk hoor als je jezelf graag wilt ontwikkelen. Ik leer graag, ik ontwikkel mezelf graag en ben in de valkuil van 'nooit goed genoeg, geen rust, opstaan en weer doorgaan' gestapt. Dat was voor mij de cocktail waardoor ik vorig jaar tot stilstand kwam, met een knal.

Ik voelde me zo ontzettend falen. Ik wist immers hoe het werkte? Ik begeleid zelf mensen nota bene en dan doe ik precies hetzelfde?

Gelukkig trof ik een therapeut die me leerde milder naar mezelf te kijken en dit ook echt te doen van 'binnenuit' en niet alleen cognitief te zeggen van 'buiten'. Heel langzaam ging er een nieuwe wereld voor me open.

Ik leerde als tuinman mijn innerlijke ervaringstuin verkennen en onderhouden. Ik leerde dat ik grenzen nodig had en hoe ik ze kon stellen.

Ik leerde realistische en milder omgaan met mijzelf en anderen.
Ik leerde vooral hoe ik bij mij Zelf kon blijven ook in de relatie met anderen.

Ik doe nog steeds hetzelfde werk maar anders dan voorheen. Ik ben oprechter, doe wat ik doe van harte. Ik oordeel minder en milder.

Dit pad bevalt me beter. Ik slaap beter, ik maal minder, ik ervaar meer innerlijke vrede.

Problemen jaar in, jaar uit. Het één lijkt voorbij, het volgende is er alweer. 

 

Tot de dag komt dat de maat vol is. Te vaak is de grens overschreden, jezelf vergeten. Je bent gevoelsmatig dood. Ik adem, eet dus ik leef, meer niet.

Via huisarts werd ik doorverwezen naar een therapeut. Op een gegeven moment red je het niet meer alleen en heb je hulp nodig.

Ben nu een jaar verder, voel me goed in mij vel, ben zuinig op mezelf en trek op tijd aan de bel als ik me niet meer fijn voel.

Maar elke dag sta ik stil bij mezelf, mijn leven, mijn dierbaren, mijn gevoel en bij mijn “KLEINE IKKIE”.

Alles goed willen doen, er voor iedereen willen zijn en dan ook nog hogerop komen en meer verantwoording op mijn werk... het werd me teveel.

 

Ik kreeg last van hoofdpijn en ik sliep slecht. Mijn hoofd zat vol gedachten en lieten me niet met rust.

Ik kwam thuis te zitten, het was tijd voor rust. Ik boekte een korte vakantie en dacht alleen nog aan mezelf.

 

Samen met mijn therapeute ben ik er bovenop gekomen. Ik doe weer wat ik deed, alleen mijn hoofd is nu een stuk rustiger.

Na een periode van onzekerheid, bleek ik boventallig te zijn verklaard. Ze hadden me niet meer nodig op mijn werk, ik werd gewoon opzij geschoven alsof ik niet goed functioneerde! Ik begreep er niks van, ik deed altijd zo mijn best......

Eerst heb ik geprobeerd om door te gaan. Maar bij mijn eerste gesprek met mijn loopbaan begeleider, kon ik niet meer. Ik wist niet meer wie ik was of wat ik wilde. Kortom ik was mezelf helemaal kwijt.

Het heeft een aantal maanden geduurd voordat ik weer energie kreeg, weer goed in mijn vel zat. In deze periode ben ik begeleid door een therapeut. Ik bleek veel dingen niet verwerkt te hebben en maar te hebben opgestapeld.

Ik heb in deze tijd veel over mezelf geleerd en ben er daardoor alleen maar sterker uitgekomen. Ik ben mijn leven daarna ook echt gaan veranderen, in plaats van mezelf maar aanpassen wat een ander wil, mijn eigen keuzes gaan maken.

Het klinkt misschien raar, maar achteraf kan ik zeggen dat mijn overspannenheid een mooi cadeautje aan mezelf was.

Hoi allemaal,

Eigenlijk heb ik een vraag nav mijn klachten en het gesprek met de praktijkondersteuner.
Ik heb 7 maanden geleden een dochter gekregen, echt een heerlijke meid. We hebben niks te klagen, op af en toe een korte nacht na, maar dat hoort erbij. Ik werk 3 dagen in de week in een assistent leidinggevende functie.

De laatste 2 maanden heb ik er dagen tussen zitten dat ik me helemaal niet fijn voel. Ik ben dan erg emotioneel en heb meerdere huilbuien per dag, niet precies wetende waarom.Daarnaast ben ik moe. Ook als ik wel een nacht goed geslapen heb. Ik ben ook enorm prikkelbaar. Er hoeft maar iets te gebeuren of ik schiet uit mijn slof of wordt geïrriteerd. Niet echt leuk voor mijn partner ook. Ook zijn er dagen dat ik me ontzettend gestresst en opgejaagd voel. Alsof er een soort vuurbal in mijn lichaam zit die oplaait.

Op een gegeven moment ben ik naar de HA gegaan en zij heeft mij doorgestuurd naar de praktijkondersteuner. Zij zegt dat ik moet beginnen met het verhaal te delen met anderen (vriend/vriendin enz). Ik heb daar alles huilend verteld. Maar sindsdien voel ik me best oke. Dit is nu 6 dagen geleden. Nu denk ik dus, is er wel echt iets met mij aan de hand? Want ik voel me nu al een paar dagen redelijk goed. Ik heb geen huilbuien meer gehad bijvoorbeeld.

Dus ik vraag me af, kan het zo zijn dat je (bijna) overspannen bent maar dat je wel een aantal goeie dagen kunt hebben zonder klachten?

Ik moest alles alleen doen.. niet dat ik overspannen was, maar mijn vrouw wel. Ik nam alles in het huishouden over, nam de zorg voor de kinderen op me en werkte daarbij zo veel als dat ik kon.

Het was een zware tijd, er werd in die tijd ook nooit naar mij gevraagd. Jammer is het, dat de verzorger vergeten wordt. Daarom wil ik als tip meegeven om soms ook de verzorger een compliment te geven.. spreek je waardering uit!

Al een tijdje loop ik met problemen. Ik kan er niet van slapen en dan lig ik ook nog te piekeren. s'nachts zijn de problemen alleen maar groter.

Ook ben ik snel emotioneel en heb ik lichamelijke klachten die wel vaker opspelen als ik het te druk heb.

Ik zie dat ook wel, ik heb een baan waar veel onverwachte dingen gebeuren, dan moet ik er voor mensen zijn en dat kost dan vaak veel tijd. Maar nu ben ik zo moe en breekt het me op.

Waar moet ik beginnen, eigenlijk weet ik het niet. Hulp zoeken zou goed zijn, daar ga ik over nadenken, alleen red ik dit niet.

Doorgaan doorgaan doorgaan totdat het niet meer ging. Ik was het stadium van overspannen eigenlijk al voorbij. Bijna burnout noemde ik het.

Vaak herken je het niet eens direct bij jezelf. Ik weet dat ik te veel spanning heb als ik een kort lontje heb, mijn hoofd maar doorraast maar er eigenlijk niets meer gebeurt en mijn bureau chaos is.

Tijdens mijn bijna burnout heb ik de stekker uit veel dingen getrokken en echt weer bij getankt. Nu, als ik merk dat ik weer richting overspannenheid ga, neem ik sneller een stapje terug.

 

Dag extra vrij, niet nodeloos van alles vooruit schuiven maar doen, lijstjes maken voor overzicht en erover praten. Met mijn partner maar ook op mijn werk bij mijn directe collega's.

 

Door aan te geven dat het even te druk is, dat er even echt een rem op moet, kunnen zij hier ook rekening mee houden en wordt de druk ook door anderen op jouw verminderd.

Nu ben ik veel sneller uit mijn overspannenheid en laat ik het niet meer de overhand nemen. Maar het blijft een aandachtspunt. Altijd.

Op mijn stageplek maakte ik soms dagen van 9 tot 9. Mijn collega's deden dat ook.

 

Ook was het een drukke werkplek. Veel collega's in dezelfde ruimte, de hele dag mensen om me heen, heel veel prikkels, veel werk, de reistijd was ook wel veel.

 

Ik merkte dat ik erg moe werd, was 's avonds en in het weekend aan het slapen om het werk maar vol te houden, niet meer uitgaan, geen hobby's meer om het werk aan te kunnen.

 

Ik kreeg hoofdpijn, was gespannen, raakte snel emotioneel en geïrriteerd. Steeds meer ging ik tegen de dag opzien. Opeens leek het wel alsof het licht uit ging, ik stortte een soort in, ik kon niet meer. Toen ben ik thuis gebleven.

 

De leidinggevende was boos op me, ze vond me asociaal. Voor mijn gevoel kon ik er niets aan doen, ik heb zo mijn best gedaan om het vol te houden, maar het ging echt niet.

 

Toen ik hersteld was, en dat duurde best lang, heb ik een andere stageplek gezocht. Ik durfde daar niet meer terug omdat ze zo naar op mij hadden gereageerd. Bij de volgende stageplek ging het wel goed. Dat heb ik wel gehaald.

Het is me soms allemaal wat te veel. Dan merk ik dat een kleine klus er eigenlijk niet meer bij kan.

 

Ik word dan boos of terneergeslagen als er iets op mijn pad komt dat ik niet had voorzien.

 

De mate van mijn emotie is veel hoger dan eigenlijk past bij de kleinigheid van de taak. Ik merk dat ik dan uit boosheid of somberte niets meer doe. Ik kijk dan tv of doe spelletjes. Dat is raar, want de hoeveelheid werk hoopt dan op.

 

Soms ga ik ook wel door. En dan knal ik een dag door zonder een moment van pauze. Vaak omdat ik voel dat ik iets goed moet maken voor andere momenten waarop ik dichtklapte.

 

Ik weet niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan. Het is niet dat ik overspannen ben, maar meer dat ik daar misschien naar op weg ben. Er aan werken is nog een extra taak die ik niet trek. Niets doen lijkt onverstandig.

 

Ik vind het leven soms moeilijk.

Sinds een tijdje heb ik het gevoel dat ik overspannen aan het raken ben.

Ik heb het eerder gehad en de tekenen lijken er erg op. Ik baal er vreselijk van en probeer het te voorkomen. Het lijkt echter wel dat hoe harder ik het probeer te voorkomen, hoe erger het wordt.

Misschien is het toch tijd om het serieuzer te nemen en hulp te zoeken. De dingen die ik tot nu toe heb gedaan, hebben niet echt geholpen. Ik slaap nog steeds slecht, ben de hele dag gespannen, voel me niet goed, durf weinig meer.

Waarschijnlijk is het verstandiger om het nu niet langer in mijn eentje te proberen te veranderen.

Iedereen in mijn omgeving zegt dat ik overspannen ben... pas een kindje gekregen, voltijdse werken en ja ik zit in mijn laatste jaar opleiding. Maar ik voel het helemaal niet aan alsof ik te veel hooi op mijn vork neem... Ik doe die dingen ook allemaal graag én bewust!

Toch merk ik van mezelf dat ik de laatste weken korter van lont ben en sneller negatief denk. Ben ik dan toch overspannen?

Mijn man is nu 3 weken overspannen
En helaas werd ik het een week later ook
De man met de hamer is hier goed langs geweest
Alleen hebben we ook 2 kinderen
Ik voel volledig verantwoordelijk voor hun
En neem alle zorg op me
Mijn man rust veel
Ik veel te weinig
Ik doe bijna alles alleen
Ik kan bijna niet meer
Maar het komt bij mijn man niet echt aan
Hulp van anderen vind hij niet nodig
Ik weet niet wat ik nog kan doen om hem te overtuigen dat we of hulp moeten vragen of dat hij ook wat meer gaat doen dan rusten en zijn hobby
Want zo gaat zijn dag

Mijn dag is huishouden verzorgen en de kinderen
En als ik geluk heb kan ik 1 uurtje per dag rusten als de jongste op bed ligt

Ik wordt alleen maar vermoeider en hij snapt het niet

Toen ik mezelf meer ging verdiepen in mijn klachten merkte ik dat dit stress gerelateerd is. Ik schrok daar eigenlijk best van. Er waren goede momenten maar ook momenten die indruk maakte op mij. Het maakt je klein.

 

Het lichaam neemt de overhand en is de baas. Hoe je het ook went of keert het lichaam zorgt er wel voor dat je rustiger aan gaat doen. Ik merk het vaak aan mijn ogen als ik teveel hooi op me vork neem, mijn zicht wordt troebel, ik krijg vermoeide ogen, en mijn zicht schepte neemt af. Zulke momenten daar schrik ik vaak van.

 

Soms als het slecht gaat kijk ik uit naar dagen dat ik vrij ben waarin ik rust vind om te herstellen want ik wil niet opgeven. Het is voor mij de tweede keer dat het mij is overkomen. Lastig ja want je wilt niet weer opgeven. Het gevoel de controle over je leven te verliezen en achter de feiten aan te lopen is vreselijk.

Ik zie dat mijn partner steeds vaker moe is, boos is, en somber is. Ik denk dat hij overspannen wordt.

 

Ik probeer hem te ontlasten, er voor hem te zijn, te stimuleren, maar ik heb niet het gevoel dat het werkt. Het maakt mij soms zo onmachtig hem zo te zien.

 

Ik vind het lastig dat ik niets kan doen. Ik wou dat ik iets kon doen.