-
Affaire
Heey,
Hoe zal ik beginnen, ik heb 11 jaar een relatie met mijn vriend en woonde toen nog niet samen toen het gebeurde. vorig jaar kwam ik erachter dat mijn vriend 1 jaar een affaire had met een andere vrouw. Toen ik dit hoorde stortte mijn wereld helemaal in elkaar, ik ben door hele moeilijke maanden gegaan, ik at niet meer en zag het leven niet meer zitten. Ik heb het echt heel moeilijk gehad en nog steeds eigenlijk. Gek genoeg heb ik toch gekozen om met hem te blijven en om hem te vergeven. Nu wonen we 1 maandje samen en hebben toekomstplannen. Ik zie en voel dat hij enorm is veranderd(positief) maar ik zelf kan het allemaal maar niet loslaten. Dagelijks heb ik nog nachtmerries en moet ik soms dagenlang huilen en ben ik enorm verdrietig. Ik vertrouw hem voor geen meter meer. Hii doet zo erg zijn best en geeft mij een goed gevoel maar toch kan ik dit niet verwerken. Het doet zo erg pijn nog steeds. Mijn zelfbeeld is ook zo omlaag gegaan, ik voel me niet meer mooi en vergelijk mezelf zo erg met andere. Heeft iemand tips hoe ik hiermee om kan gaan? Of is er iemand die hetzelfde heeft meegemaakt? 🥲AnoniemAnoniem 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hij is vreemgegaan
Hey,
Mijn (ex) vriend en ik gingen 5 maanden geleden samenwonen. In september kwam ik erachter dat hij contact had met een ander meisje (dit al voor de tweede keer). Mijn vertrouwen is zo weg en het kwam maar niet meer terug dus vorige week heb ik besloten het uit te maken en dit ook gedaan. Dus ik woon weer bij me moeder en hij nog in het huis, want ik kan het simpelweg niet alleen betalen.
Ik hoorde laatst van hem dat een vriend bij hem komt inwonen. Zelf vind ik dit al zo snel. Het komt voor mij over van ik ben vervangen, terwijl als het uit is ik tijd nodig heb voor mezelf. Daarom doet dit me best wel veel pijn het voelt voor mij alsof ik niks voor hem heb betekent.
Tuurlijk ga ik het hem niet vragen, want dan krijg je toch de standaard antwoorden en voel ik mij alleen maar verdrietig.
Heeft iemand tips om hiermee om te gaan?
Liefs, CheridaCheridaCherida 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Een vraag over je eerste liefde.
Hi mensen die dit lezen,
Ik heb een vraag en hoor heel graag mensen hun ervaring. Deze vraag is: kom je over je eerste echte liefde heen? Iemand bij wie je het gevoel had 'if you know, you know'. Dat je het gewoon echt zeker wist.
Ik ben zo iemand een aantal maanden geleden verloren toen hij het uitmaakte. Reden had te maken met dat we zoveel van elkaar hielden, maar misschien nog persoonlijk moesten groeien en het hierdoor te intens werd. Nooit haat gevoelens naar elkaar gehad of elkaar proberen te kwetsen.
Ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik hem zal vergeten en met iemand anders ditzelfde gevoel zal hebben.
Xx.-
Hi, het was niet mijn eerste liefde maar wel de meest intense voor mij dan. Ik was nog jong en andere personen kwamen er min of meer tussen. Nog altijd spijt van mijn beslissing om het te beëindigen en het geen kans te geven. Maar ik zag toen geen andere oplossing
Anoniem -
Hoe ben je hier uitgekomen?
Robin - Alle reacties weergeven...
-
Hoi Robin, bedoel je uit of overheen? Deze liefde blijft in mijn hart als de verloren liefde.
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Lesbisch
Snap het af en toe niet meer met de dames.
Heb 3 relaties gehad waarvan ik bij ze alle 3 bedrogen ben.
Ze gingen gewoon vreemd met een andere dame.
Vraag me echt af waarom dat bij mij steeds gebeurd?
Ik ben zo monogaam in een relatie maar hun niet waarom.
Ben ook gestopt sinds kort met fb want werd toch steeds aangesproken door mijn exen van ik wil je terug, no way.
Maar vraag mij wel echt af zijn er nog echt dames die in een lesbische relatie monogaam zijn/blijven.
MIjn vertrouwen is heel erg geschaad.
heeft iemand hier ook ervaring mee gehad?
En hoe ging /ga je ermee om?
Groetjes VivianVivian-
Hoi hoi,
Heb een relatie gehad van 9 jaar met een vrouw.
Kinderen koophuis alles hadden we.
We zaten volle bak in de tropenjaren en door het slaapprobleem toen van onze zoon is ze er vandoor gegaan met een vrouwelijke collega.
Gevlucht omdat ze het allemaal niet meer zag zitten.
Zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar.
Ergste vind ik dat ze er maanden over heeft gelogen dat heeft mij wel het meeste geraakt.Lot - Alle reacties weergeven...
-
Hoi
Bedankr voor het reageren op mijn bericht.
Dat is niet fijn om te horen dat het jou ook overkomen is.
Hoe is het nu met je?
Groetjes vivAnoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Is het normaal wat ik voel?
Een paar jaar geleden, toen ik 31 was, kreeg ik voor het eerst een serieuze relatie. Ik heb een lichte vorm van autisme en ik durfde het daarvoor nooit aan. Maar in mijn eerste relatie heb ik ook meteen wel alles gedaan. Ik ben bij mijn ex ingetrokken, ik had een stiefdochtertje, twee katten, we hebben samen een puppy gekocht en ik heb bij mijn ex zelfs nog mijn rijbewijs gehaald. Helaas is de relatie niet goed afgelopen. Ik heb sterk de indruk dat mijn ex zwaar narcistisch is, maar ik weet niet of dat voor deze vraag relevant is. Mijn ex heeft me zonder pardon uit huis gezet en ik heb 8 maanden bij mijn moeder gewoond. Die periode was oprecht een nachtmerrie. Ik dacht in het begin dat het nog jaren zou duren voor ik een eigen woning kon krijgen en mijn ouderlijk huis zit vol met herinneringen die ik het liefste vergeet. Ik kwam er meteen achter dat mijn moeder een vrij serieus drankprobleem heeft, een paar weken nadat ik bij haar introk brak ze haar enkel op vier plekken en ik moest voor zowel haar als mijn hondje zorgen. Mijn ex had namelijk gedreigd om hem in een asiel te stoppen als ik hem niet zou overnemen. Een paar maanden later is hij helaas uit de tuin ontsnapt en aangereden op de snelweg. Maar in al die drukte is er nog iets gebeurd. Vier maanden nadat het uit was, kwam ik erachter dat mijn ex alweer een nieuwe vriend had. Daar was ik ook al die tijd al bang voor. Twee weken voordat ze mij dumpte, was ze namelijk met hem naar een concert geweest. Ik weet niet of ze vreemdgegaan is, maar vanaf dat moment was ik wel al bang dat ze verliefd op hem was. Het is namelijk ook nog eens een heel erg knappe jongen.
Toen ik dat hoorde, voelde het echt alsof ik uit elkaar gescheurd werd. Ik heb nog nooit in mijn leven zo verschrikkelijk veel pijn gevoeld. Ik sliep en at nauwelijks meer, ik had een veel te hoge bloeddruk en ik ben in een paar weken meer dan tien kilo afgevallen. We zijn nu een paar maanden verder en de pijn is gelukkig al minder. Maar nog steeds wel aanwezig. Ik heb in de tussentijd veel nagedacht over waarom het zoveel pijn deed. Er zijn verschillende redenen. Ik voelde me in de steek gelaten, afgedankt en ingeruild, maar bovenal: ontkend in mijn bestaan. De periode bij mijn ex in huis voelde voor mij heel bijzonder. Het was de eerste keer dat ik mijn eigen gezin had. En toen ze zo snel een nieuwe vriend kreeg, voelde het alsof onze relatie nooit bestaan had. En alsof ik nooit bestaan had. Ik probeerde er nog met mijn ex over te praten, maar zij wilde dat niet of nauwelijks. Ze erkende ook niet dat ik pijn voelde. Ze deed net alsof wat zij deed volstrekt normaal en logisch was. Mijn vraag is nu: klopt dat? Is wat zij heeft gedaan inderdaad normaal en is mijn reactie gewoon overdreven? Ik heb het contact nu verbroken, maar ik merk dat ik nog steeds heel veel behoefte heb aan validatie van haar. Dat ik alleen maar iets waard ben als zij het zegt. Wat ik me afvraag, is of die behoefte normaal of abnormaal is. En ook of het blijft of vanzelf weer verdwijnt.SjoerdSjoerd 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn naam is Sanne en ik ben 19 jaar. Ik heb 4 jaar geldeden mijn ex leren kennen (we noemen hem even James, James is 20 jaar) door een vriendin van mij. Het was de vriend van de broer van de vriendin van mij. Ik had destijds nog een andere vriend (we noemen hem even piet), maar piet was dus al wel kort na dat ik James had ontmoet vreemd op mij gegaan. Een week later had James dat dus inmiddels ook gehoord en wilde hij met mij afspreken. ik dacht eerst bij mezelf ben je gek. Ik ga niet net na dat het uit is gelijk met een andere jongen afspreken, maar ja wat had ik te verliezen Piet was toch vreemd op mij gegaan, Fock hem, dacht ik. Toen ik dus eenmaal bij James aankwam hadden we het zo gezellig en hadden we dus al vrij snel seks gehad, waar ik overigens helemaal geen spijt van had. Steeds meer gingen we afspreken en werd het eigenlijk meer Friend With Benefits. We waren er allebei oké mee, maar na langere tijd afspreken begon ik toch wel gevoelens te krijgen. We spraken dat jaar al veel af met zijn vrienden en dan mijn vriendinnen erbij. Na een tijdje kregen sommige vrienden van hem dus ook relaties met mijn vriendinnen en uiteindelijk ik dus ook met James!
Mijn leven kon niet meer stuk, ik was het gelukkigste meisje ooit. We hadden een leuke vriendengroep met relaties maar ook gewoon mensen erbij zonder relaties. We gingen gezamenlijk naar feesten, festivals en zuipavondjes gewoon bij mensen thuis. Na 3 jaar elk weekend met een vriendengroep te hebben gezeten kwam er dus een einde aan.
Mijn ex James had het uitgemaakt en ik was er helemaal kapot van, niet alleen omdat het uit was tussen hem en mij maar ook omdat ik gewoon zo bang was dat ik mijn vriendengroep kwijt zou raken. IK WILDE DAT ECHT NIET! Nou had James het wel gewoon echt netjes uitgemaakt in het echt en zei die ook dat hij wilt dat alles goed bleef tussen hem en mij en ik ook altijd nog welkom was bij de vriendengroep. Hij maakte het uit omdat hij niet meer zo die gevoelens had, maar toch iets in mij zei van dat hij het te weinig had geprobeerd. Ik kon gewoon niet accepteren dat het uit was. Het is gewoon te kort! dit kan het niet geweest zijn! was dit het dan? Er ging van alles door mn hoofd.
James is een week later naar mij toegekomen om zijn laatste spullen op te halen. Ik had een brief voor hem geschreven. Ik wilde hem die geven voordat hij weg zou gaan. Na 20 minuten te hebben gepraat ging hij weg. Ik heb hem vervolgens de brief gegeven die hij nog geen seconde in zn hand had en ging lezen. ik ben terug naar binnen gegaan en hij is de brief vervolgens gaan lezen. 2 uur later; ik dacht dat James me niks meer ging sturen, en ik dacht.....Dit is het dan. maar dan toch ineens een melding van James. Hij zei dat hij ontzettend heeft gehuild van de brief en dat hij is gaan twijfelen of die wel de juiste keuze heeft gemaakt, oftewel James moest nadenken.
Na in die tussentijd heeft hij mij nog veel gecontacteerd en noemde me vaak schat, lekkerding, etc. Ik kreeg natuurlijk hoop van dit soort opmerkingen. Ook had hij mijn moeder een berichtje gestuurd met dat zijn. Hoofd nog alle kanten op gaat en hij het moet reflecteren.
Een halve week na dat ik hem die brief had gegeven was me ik vriendinnen wat gaan drinken, ook James was op dat moment in de stad. Mijn vriendinnen wilde naar huis gaan, maar ik wilde natuurlijk nog niet weg en zocht James op ,ook wist ik dat er nog een ander vriendinnetje van mij in die zelfde club was dus daarvoor ging ik ook. Dit is uiteindelijk de domste fout ooit geweest. Ik kwam dus James en zijn goeie vriend Mats tegen. ik gaf ze allebei een knuffel en ben toen naar die andere vriendin van mij gelopen. Ohw even om het verhaal kloppend te maken, Mats is dus een goeie vriend van James, maar Mats zit dus ook in onze vriendengroep. Maargoed Mats en James waren natuurlijk alleen maar met meiden bezig die avond. Ik kwam er een beetje bij staan en ging uiteindelijk ook een beetje met Mats dansen, ik denk dat die dat ook een beetje deed om mij dus af te leiden James en met wie hij op dat moment mee bezig was.
HET MOMENT WAAROP ALLES MIS GING, Ik liep naar buiten met Mats en zag m'n ex James staan Ik was nogal dronken ik dacht dat James mij ook had gezien. We gingen naast ze staan en BAM wat ziek ik; hij zoent met die meid waar die al de teletijd mee stond. Bah, mijn wereld draaide om. Ik dacht dat hij nog aan het twijfelen was om terug naar mij te gaan, maar dat heb ik blijkbaar verkeerd begrepen. Ik werd zoooo kwaad en misselijk van alleen al het zien dat die haar zoende dat ik dus, ZN FUCKING BESTE VRIEND ZOENDE.
Ik dacht echt gelijk; fuck wat heb ik gedaan, ik heb alles verpest! Later toen de club dicht ging stond James buiten. Ik liep naar hem toe en begon te huilen, omdat ik zo gekwetst was dat hij met die meid zoende. WTF dacht je wel niet James, eerst geef je mij hoop en dan zoen je een meid voor mn gezicht? Wat dacht je wel niet. En toen begon James naar mij te schreeuwen hij had het gezien van Mij en Mats. Hij werd zo boos en begon te schreeuwen. WAAROM DE FUCK ZOEN JIJ MIJN BESTE VRIEND. Ik was overrompeld van hoe boos die wel niet was. Ik zei toen; Ja maar je zag dat ik daar stond en je zoent alsnog die meid voor me gezicht en je gaf me ook nog eens hoop wtf. Hij zei dat hij helemaal niet wist dat ik daar stond en me niet gezien had. Ik was erg dronken dus ik durfde ook niet met 1000% zekerheid te zeggen da die me zag maar dat dacht ik wel op dat moment, ander had ik nooit gereageerd op die manier. Later kwam Mats aanlopen die vervolgens een schop tegen ze been kreeg. Met dat die heel gauw moest oprotten en een nep vriend is. daarna liep James boos weg. ik heb hem nog vaak willen bellen om sorry te zeggen, maar hij was nog te boos en bleef me maar ophangen.
Na goed; het komt erop neer ik had het gewoon verpest nu en ik had zo'n ongelofelijk schuldgevoel. Hij is een week later naar me toe gekomen om nog mijn laatste spullen te brengen. Ik heb hem toen in de auto nog even gesproken en mijn oprechte excusses aangeboden. Dat ik dit nooit zo had gewild. Hij reageerde hier redelijk oké op maar ook wel weer koud aan de andere kant. Hij zei dat hij het me al had vergeven maar dat het hem echt veel pijn heeft gedaan en hij ook geen reden meer ziet om met de groep te zitten. ik vind dit natuurlijk fk kut want ik wilde juist de groep behouden. Hij zei dat het tijd nodig had. ik bood nogmaals mn excuus aan en liep weer naar binnen. Ik heb hem daarna verder niet meer gesproken, alleen een week later nog gezien bij een feestje hier gaf die me ook weer een knuffel en maakte die ook een opmerking met dat die niet naar ons wilde toekomen omdat die bang was voor mij, maar dat was natuurlijk als grapje bedoelt, Marja toch.
Mn vriendinnen waren natuurlijk ook wel erg teleurgesteld in me en in mijn acties de laatste tijd en nu ook nog dit. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet en hoe ik mezelf een houding moet geven. Ik wil dat alles weer wordt zoals vroeger, maar ik ben gewoon zo bang dat ik het voor altijd verpest heb. Mijn vriendinnen hebben nog wel allemaal een relatie met zijn vrienden dus er zullen vaak genoeg avondjes komen dat iedereen daar wel is. Ik weet alleen niet wat ik nou toch moet doen Ik weet niet wat ik moet doen met hem en of ik wel of niet naar de vriendengroep moet gaan ik weet het allemaal niet HELP!Ik heb echt even advies nodig! kunnen jullie mij helpenIk heb echt even advies nodig! kunnen jullie mij helpen 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Sluipend
7 jaar met mijn ex geweest in die tijd kregen wij 2 kinderen,doordat hij veel controle over mij wilde en erg jaloers was door gevolg van middelen misbruik ben ik uiteindelijk verhuisd naar een andere stad.
Doordat ik op gegeven ogenblik na 5 jaar best ernstig ziek werd en hoorde via via dat mijn ex volledig clean was ,werk had ,eigen huis etc voelde het veilig genoeg om terug te gaan naar onze stad van herkomst.
De band met de kinderen werd weer opgebouwd en in het begin was het moeilijk en zat ik nog vol met boosheid ,trauma en emoties.
1.5 jaar zijn wij nu verder en ivm gezondheid woont mijn zoontje 4 dagen in de week bij vader
Mijn ex heeft ondertussen ook een andere vriendin ,maar de afgelopen paar maanden hebben zij veel ruzie ( wonen niet samen) maar sindsdien maakt hij steeds vaker advances naar mij toe ( mis je mij niet en zal ik langs komen als de kinderen slapen)
Ik heb zelf geen familie ( iedereen is overleden) en ben erg aangewezen ivm de kinderen op zijn hulp,maar het benauwd mij en ik klap dicht.
Gisteren was ik naar de winkel om de hoek en toen ik terug kwam had mij dochter hem binnen gelaten en stond hij klusjes in mijn huis te doen.
Hij heeft sinds begin dit jaar mede gezag gekregen dus even zomaar weggaan is geen optie ook omdat ik het gewoon niet alleen kan,maar elke dag zie ik hem bijna en bellen ( onder het mom van de kinderen ) elke dag verschillende keren ....langzaam betrekt hij zich steeds meer in mijn leven.
Mijn dochter had tegen haar vader gezegd dat een jongen van de winkel verderop in de straat wel altijd heel vriendelijk tegen mama deed ..vervolgens is hij met beide kinderen zogenaamd ijs daar gaan kopen ( ik denk om even te laten zien dat hij de vader is en hem laten denken dat hij mijn man ofzo is.)
Ik wil geen relatie meer met geen enkele man
Hou ik nog van hem ?
Ja als de vader van mijn kids ,maar gruwel bij het idee dat hij überhaupt iets zou willen.
DionDion 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Plots aan de kant gezet, waarom?
Je bent 10 jaar getrouwd, en een jaar geleden heb je me uit het niets benaderd. We hadden elkaar al eens een paar keer gezien, en er was dan altijd een klik tussen ons, meer nog een aantrekking. Zeven maanden lang hebben we hevig gechat met elkaar, avonden en dagen lang. In die tijd hebben we 4 keer afgesproken, we namen 's ochtends samen de trein naar de stad waar we beide werken, jij stapt 2 haltes eerder af dan ik. Soms spraken we iets vroeger af en dronken we samen een koffietje. Maandenlang gaf je me de idee dat je gek op me was, je flirtte met me, wilde afspreken en samen de trein nemen, en je liet me zelfs geloven dat je verliefd was. Ik werd (ook?) verliefd op jou, wetende dat jij getrouwd was en niet sprak over je man te verlaten. 'Voorlopig niet' had je een keer gezegd. Toen ik na 8 maanden waarin ik vele positieve signalen van je aantrekking had gekregen, zowel van jou als van mijn zus, jouw beste vriendin, je na onze vierde treinrit een sms stuurde met dat ik je had willen kussen op de trein en vroeg of dat ok was geweest, klapte je dicht. Je reageerde heel koel, zei dat ik je stress gaf, en dat je afstand nodig had. Een week later, dat is nu vier maanden geleden, vertelde je me dan dat je me niet ging kunnen geven wat ik wilde. Mijn wereld stortte in, en het was het begin van maanden aan pijn, ellende, dissociatie en puur emotioneel en fysiek lijden. Je liet een enorme leegte achter, en liet me vooral zitten met de vraag waarom. Waarom gaf je me het gevoel dat ik je gepusht had? Wat wilde je dan al die tijd? En waarom schoof je me die maandag met 1 telefoontje van je werk zomaar opzij? Ik kan het en jou niet uit mijn hoofd zetten, en weet niet wanneer ik me terug beter zal voelen. Ik mis je, verlang naar je, maar ben zo kwaad hoe je me aan de hebt geschoven.WilliamWilliam 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Gelukkig met mijn gezin en toch nog liefdesverdriet
In mijn jeugd had ik een relatie met een meisje dat uit Guatemala naar België is gekomen vanwege de burgeroorlog.
Haar broer en zijzelf zijn naar hier gekomen in 1980.
Bij ons eerste contact had ik meteen een klik, ik was 11, en zij 10 jaar oud.
Vriendschap werd liefde en onze relatie had zijn ups en downs, ze is bij mij komen wonen (bij mijn ouders). we woonden dus 4 jaar samen op mijn kamer.
De pleegmoeder kwam op een dag met een vliegtuigticket voor mijn vriendin.
Mijn vriendin is toen een maand naar Guatemala terug gekeerd, bij haar familie. Bij haar terugkomst meldde ze me dat ze ginder in contact gebracht werd met een man. Het was geen liefde op het eerste zicht, maar ze begon iets voor hem te voelen toen ze met hem naar een romantische plek was geweest.
Gedurende het jaar dat daarop volgde is ze terug bij ons ingetrokken.
het jaar erna is ze teruggekeerd naar Guatemala. Ze mistte haar land.
bij haar terugkomst heeft ze het uitgemaakt, maar met de woorden "ik hou van jou." ze heeft me toen een knuffelbeertje en een parfum gegeven, en ze had net dezelfde dingen voor haar nieuwe (vriend?).
Gedurende 4 jaar heb ik in een depressie gezeten. Op het einde van deze depressie heb ik mijn huidige echtgenote leren kennen. Ik heb aan mijn vrouw direct gezegd dat mijn hart nog altijd vol zit van mijn ex. We hebben drie kinderen en zijn nu reeds 25 jaar getrouwd.
Mijn ex is hier in België gehuwd met de Guatemalaan, ze hebben hier een kindje gekregen en zijn dan naar Guatemala verhuisd. Mijn vriend is in 2015 ook naar ginder terug gekeerd. Gedurende al deze jaren heb ik geen contact meer gehad met M. ik stuurde wel altijd berichten naar haar broer, maar deze zei me dat zijn zus geen contact heeft met de familie, al wonen ze op 5 km van mekaar.
Vorig jaar is mijn vriend overleden. Ik ben naar Guatemala gegaan met mijn echtgenote, en we zijn daar ontvangen door de familie van mijn ex.
De mama van mijn ex vertelde me dat de man van M. overleden is in 2017.
Mijn ex wil geen contact met mij, omdat ze bang is mijn huwelijk te breken. Dus ze heeft ook nog steeds gevoelens voor mij.
Ik zou zo graag terug in contact komen met haar. Mijn echtgenote heeft hier geen problemen mee, maar ik weet ook niet wat het zou geven als we ooit in mekaars buurt zouden komen.ErikErik 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Vreemdgaan
Hoi,
Ik ben erachter gekomen dat mijn partner van anderhalf jaar vreemd is gegaan.
Iedereen om me heen is boos op hem en vinden dat ik het helemaal moet afsluiten.
Ik ben voornamelijk heel verdrietig en gebroken.
Wel zie ik aan hem dat hij heel veel spijt heeft, het toegeeft aan zijn fouten.
Hij komt er voor uit en geeft aan dat hij het graag had teruggedraaid. Dat hij doorheeft wat hij hiermee weggooid en me weer terug wil.
Hij geeft aan dat hij therapie gaat zoeken, dat hij altijd laat weten met bewijs als hij ergens is en dat hij alles gaat doen om zichzelf te bewijzen.
Ik zou graag willen zeggen dat ik dat niet doe. Maar ik houd zoveel van hem, en hij betekend alles voor me.
Natuurlijk heb ik tijd en ruimte nodig om erover na te denken.
Daarnaast ben ik bang dat hij weer de fout gaat maken, wat hij aangeeft dat hij dat niet zal doen omdat hij beseft hoeveel pijn dit bij mij en zichzelf heeft veroorzaakt en weet wat hij heeft weggegooid.
Maar ik zit erover na te denken om het nog een kans te geven, als hij de dingen doet die hij beloofd. Alleen ben ik zo bang voor de reactie die ik dan waarschijnlijk vanuit mijn vrienden en familie zou ontvangen. Ze zullen mij voor gek verklaren, mij stom vinden dat ik deze beslissing maken. Want volgens hun zou hij het zeker weer doen.
Ik kan er met niemand over praten. Daarom dit bericht in de hoop op eerlijke antwoorden en misschien van mensen die in dezelfde situatie hebben gezeten.Gabi-
Gabi, je zult nooit weten wat de toekomst brengt. Blijven is in onzekerheid leven, het kan nog een keer gebeuren en je zult nooit volledig herstellen van de pijn en verraad. Herstellen doe je echt nooit en de triggers zullen altijd blijven. Hij deelt nu zijn locatie maar is dit hoe jullie eruit gaat zien? Moet hij de rest van zijn leven verantwoording afleggen omdat jij onzeker bent. Voor hem is dit op de lange termijn ook niet uit te houden en volgende keer maakt hij er een eind aan. Er is geen ruimte voor vreemdgaat in een goede relatie. Dat wat hij miste zal hij blijven missen. Nu slaat de paniek bij hem toe, en daar reageert hij op. Wat je aan het doen bent is uitstel van executie!
Weggaan is je eigen weg volgen, je eigen geluk vinden en loslaten. Met loslaten zal je ook geen pijn meer voelen. Gelukkig heb je mensen om je heen die je door deze moeilijke situatie kunnen helpen. Ik spreek uit ervaring wanneer ik zeg, soms is loslaten ook goed. Mentaal en fysiek veel beter.Anoniem -
@Gaby .Hoe ben je erachter gekomen als ik vragen mag?
Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
(1)Je zegt dat je er met niemand over kan praten, maar gelijktijdig weet kennelijk een deel van je familie het en verwacht jij dat ze jou veroordelen. Hoe weet jouw familie hiervan als jij er met niemand over praat? Heeft je partner er reclame over gemaakt?
(2) jij moet gewoon doen wat jij voor goed houdt, maar ik zou inderdaad eerst afwachten en ervaren of hij zijn goede voornemens ook daadwerkelijk uitvoert en je ook daarmee niet bedot.Natas
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Belogen en bedrogen.
Ik leerde mijn man kennen 19 jaar geleden.
Ik werkte als verzorgende of en huis was een verpleeghuisarts.
We kregen na een half jaar een relatie!
Hij die daar (verpleeghuis) al wat relaties had gehad vond in mij de ware en ik in hem.
Hij woonde al meteen in omdat hij niet woonachtig was in NL.
Ik raakte als snel zwanger en hij deed daarop een huwelijksaanzoek.
Hij bleef wel een beetje een aantrekking hebben naar het vrouwelijk schoon, maar kon hem niet betrappen op misstappen hierin.
We wilde een kind en daar was onze eerste zoon, ik wilde een tweede maar hier moest hij over nadenken. Uiteindelijk wilde hij drie kinderen.
De tweede kwam en uiteindelijk was ik ook zwanger van een derde.
Bij deze ging het mis, niet de zwangerschap gelukkig maar wel zijn aandacht die steeds meer naar een andere vrouw ging.
Uiteindelijk stond na twee maanden ineens de man van een vrouw waar hij iets mee had voor de deur, hij vroeg of ik van de relatie wist.
Ik had wel een vermoede maar wist het niet zeker.
Dit aan mijn man verteld en gevraagd wat er van waar was, niets natuurlijk.
Uiteindelijk heb ik het hem vergeven!
Dit was misstap 1 daarop zijn er nogal wat kleinere misstappen geweest. Niet vreemdgaan maar wel andere vervelende dingen.
Na 11 jaar samen te zijn wil hij ineens onze relatie beëindigen, ik had dit niet zien aankomen ( of gewoon mijn kop in het zand gestoken)
Hij werkte al een tijdje in BE maar we woonde nog wel in NL.
Ik wilde onze relatie nog niet beëindigen en stelde voor dat we samen zouden verhuizen naar BE waar we dan ons leven konden verder zetten.
Ook in deze periode had hij oog voor het andere geslacht en hier ook mee afgesproken, maar geen sex gehad naar zijn zeggen.
Toen ik in BE zat ben ik erachter gekomen dat hij medicatie gebruikten of liever misbruikten ( verslaving)
In het begin had ik dit niet door merkte wel dat hij raar reageerde, dacht dat hij in één burn-out of iets dergelijks zat.
Ik heb hem deze vraag eens gesteld maar hij zei dat dit niet waar was en dat ik niet wist waar ik het over had.
Uiteindelijk heb ik hem betrapt hierop!
Wat voor mij wel een fijn gevoel was want ik kreeg ineens een bevestiging van wat ik al een langere tijd dacht.
I5 jaar later inmiddels was het 2019 heeft hij mij verlaten en binnen drie wk had hij een relatie met iemand.
Ik moest het huis waarin we woonde na een paar maanden verlaten en naar een appartement gaan.
Dit was wel een mooi appartement wat ik zelf geregeld had.
Ik miste hem wel !
Het ergste was dat ik met hem samenwerkte en hem dus elke dag ook zag.
We zijn uiteindelijk na 10 maanden weer terug bij elkaar gekomen.
Ik gaaf daarin aan dat ik wel een eerlijke start wilde en dat ik die verslaving ook niet meer wilde meemaken.
Nadat mijn appartement weer verhuurd werd aan een ander begon zijn gedrag ook weer te veranderen. Hij gebruikte inmiddels weer, ook dit gaf hij niet toe.
Uiteindelijk weer betrapt ( meerdere malen)
Steeds had hij er spijt van en zei dat er verbetering zou komen. Sinds 2022 is hij ook echt gestopt hiermee.
Maar ik heb nog wel 2x het gevoel gehad dat dit toch nog speelde, maar hij zei dat dit echt niet het geval was.
Mijn gevoel naar hem toe was inmiddels wel veranderd en op den duur kon /wilde ik hem niet meer geloven. Ben toch nog wel bij hem gebleven.
Nu 12 April vertelde hij dat hij de relatie wilde verbreken omdat hij verliefd is geworden op iemand die 20 jaar jonger is en twee kleine kinderen heeft. Zij zat ook nog in een relatie maar die is inmiddels beëindigd.
Ik heb dit draaiboek als eens meegemaakt dus dit zou toch gemakkelijker moeten zijn maar het voelt of het alleen maar zwaarder is. Ik voel me dus echt belogen en bedrogen.
Nu wil hij natuurlijk scheiden na 19 jaar en dit moet zo snel mogelijk. Mag tijdelijk 2.5 jaar in het huis blijven en dan moet ik wat anders gevonden hebben
We hebben nu zoons van 18-17 en bijna 16 jaar.
Wat vinden jullie van het verhaal en wat moet ik doen!Esther- Alle reacties weergeven...
-
Vooral niet meer naar hem terug gaan en je eigen leven gaan leiden
Jan
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Emotionele afaire
Ik had 1 jaar relatie met mijn ex-vriendin. Ik ben zelf ook een vrouw en dit was voor ons beide de eerste relatie met iemand van hetzelfde geslacht. We waren super verliefd op elkaar en de tot 11 maanden gingen we ontzettend goed. Toen begon ze steeds meer aandacht te besteden aan een vriendin van haar. Diepe gesprekken tot diep in de nacht, flirterig gedrag naar elkaar, uren niets van zich laten weten als ze met haar was en juist continu op haar telefoon zitten (contact met die vriendin) als wij samen waren, ook op intieme momenten waarop je überhaupt niet aan je telefoon zou moeten zitten.
Ik heb haar al vanaf het begin laten weten dat ik het super fijn vond dat ze zo goed bevriend waren, maar dat het me wel onzeker maakte. Het voelde alsof ik langzaam werd vervangen. Mijn ex-vriendin reageerde hier altijd op dat ik niet vervangen werd en dat het puur vriendschappelijk was.
Toch merkte ik dat mijn ex-vriendin steeds vaker liever met die andere vriendin was dan met mij. Liever haar aandacht en tijd aan die vriendin gaf dan in onze relatie stak. De diepe band die je (naar mijn mening) met je partner opbouwt was ze met haar aan het opbouwen, ten koste van mij.
Ik reageerde hier jaloers op en het had een negatief effect op onze relatie. Ik heb erg vaak aangegeven dat ik me er niet comfortabel bij voelde en dat het voelde alsof ze mij steeds meer aan de kant zette voor haar. Ik kreeg altijd mooie praatjes en excuses, maar er veranderde niets in het gedrag. Mijn grens werd keer op keer overschreden en ik liet het steeds toe om haar tevreden te houden. Ze gaf me het gevoel dat ik een blok aan haar been was wat ze af en toe uit verplichting ook nog even aandacht moest geven.
Niet veel later beëindigde mijn ex de relatie omdat haar gevoelens weg waren (twee weken daarvoor zei ze nog dat ik haar hele toekomst was). Ze gaf aan dat alle botsingen er voor hadden gezorgd dat haar gevoelens afnamen. Ze gaf aan dat ik haar niet vertrouwde.
Ze zijn nu nog steeds heel close en alleen maar met elkaar bezig (nog steeds 'vriendschappelijk'. Telkens als ik hun samen zie is het een confrontatie van hoe makkelijk ik ben vervangen. Hoe makkelijk de 'unieke' band die wij hadden, te vinden was in iemand anders, ongeacht dat het mij kapot zou maken.
Het is nu 3 maanden geleden en ik voel elke dag een enorme pijn. Mijn eigenwaarde is enorm aangetast. Bij een fysieke affaire heb je een heel duidelijk verhaal waarom iemand je heeft gekwetst. Ik merk dat ik het lastig vind om uit te leggen aan vriendinnen waarom dit me zo'n pijn doet. Dit is echt een gevalletje 'je moet het zelf voelen om te snappen'. Ik voel me dus ook heel eenzaam omdat ik niet het gevoel heeft dat iemand snapt wat voor impact het heeft als jouw persoon ineens haar aandacht verplaatst naar een ander en jou achter laat.
Mijn gevoelens voor haar zijn zo goed als weg, maar toch denk ik nog elke dag aan haar, ondanks hoe ze me heeft achtergelaten.Anoniem-
Hallo Anoniem,
sommige dingen uit je verhaal zijn voor mij wel herkenbaar. Ik weet niet hoe de situatie nu met je is, ik hoop dat het beter met je gaat. Ik wil toch mijn verhaal met je delen.
Ik heb 4 jaar een relatie met een vrouw gehad, waarvan de eerste 1,5 jaar als partner en daarna als goede vriendin. Omdat ik het een paar keer uit- en aanmaakte als partner, raakte ze het vertrouwen erdoor kwijt. Mijn twijfelend gedrag (ben ik eerlijk in) brak haar, en ze kon een partnerschap niet meer aan. En dat begreep ik. We bleven met elkaar omgaan, maar zonder fysieke intimiteit. En dat ging goed. Zij wilde echter weer een partnerrelatie, en stond hier ook voor open. Ik maakte me er geen zorgen over, omdat ik wist dat er nog altijd gevoelens voor elkaar waren.
Maar nu heeft ze vorige maand een vrouw leren kennen op een dansfeest. Ze hielden contact, en spraken ook met elkaar af. Ze heeft toen tegen mij gezegd dat ze het met die vrouw wilde proberen, maar mij ook in haar leven wilde houden als goede vriendin. Omdat we veel gezamenlijke interesses hebben, en elkaar ook goed kennen.
Ik besef nu pas wat een enorme impact dit op mij heeft. Ik heb wel ooit tegen haar gezegd dat, mocht ze een relatie krijgen, ik geen gewone vriendin meer kon zijn. Dat ik dan het contact met haar zou verbreken, omdat ik het niet aan zou kunnen.
Maar ik merk dat dit mij grote moeite kost. Ik wil haar niet kwijt in mijn leven, maar zie met lede ogen aan hoe die vrouw steeds meer ruimte krijgt bij haar. En het doet ontzettend veel pijn. Ik heb nog moeite gedaan om het weer goed te krijgen, maar ze kan en wil het niet meer. Ik ben toen helemaal ingestort. Ben mijzelf kwijtgeraakt, ging volkomen in mezelf zitten.
Ik begrijp het goed waarom ze deze stap heeft gezet. Dat het aan mij te wijten is. Maar de pijn en het verdriet overheersen nog steeds.
Ik eet slecht, slaap slecht, huilbuien, pieker heel veel..
Ik heb me daarom voor hulp aangemeld. Omdat ik het alleen verwerken niet aankan.
Dankjewel voor het lezen..Poppy - Alle reacties weergeven...
-
Zo herkenbaar het verhaal. Kan me inleven hoe jullie je voelen, heb het zelfde mee gemaakt. Hopelijk gaat het bij jullie dames weer goed?
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Affaire over
Ongeveer 1.5 jaar geleden heb ik langzaam iets gekregen met n collega. Al 25 ben ik samen met mijn man en hebben 2 kinderen samen. De relatie is ok maar na al die jaren voorspelbaar .
En daar was die collega , hij heeft er alles aan gedaan mij te krijgen. Charmant als ie was viel ik als een blok voor hem en zo begon het . Steeds zijn we korte periodes van n paar weken samen geweest maar steeds verbrak ik t contact omdat ik t liegen niet trok . Nu de laatste keer hadden we zo'n 3 maanden geen contact en besefte ik me dat mijn gevoelens voor hek echt waren. Ik wilde er alles aan doen uit te zoeken of er miss.n toekomst samen in zou zitten. Ik heb heel erg mn best gedaan en alles op alles gezet hem terug te krijgen. We hebben 3 weken contact gehad en eenmaal afgesproken en we zouden ervoor gaan .
Uiteindelijk hebben we ruzie gekregen en heeft hij mij gezegd dat ik n vergissing was en t contact is nu voorgoed verbroken. En ik ben gebroken . Alles had ik eraan willen doen onze liefde n kans te geven.
Blijkbaar zat dit voor hem heel anders in elkaar en hoeft t voor hem allemaal niet zo . Ik was er meer om hem uit de sleur van zij ln relatie te halen.
Mn hart is gebroken en kan dit verdriet alleen met mijn beste vriendin delen . Inmiddels is t 2 weken geleden dat we ermee gestopt zijn en heb hem 1 x gezien, hij negeerde mij . Ik moet hem uit mn hoofd zetten en doorgaan maar hoe als mijn hart bij hem ligt . Iemand ooit in zo'n situatie gezeten of wellicht tips ? Commentaar over mijn overspel zit ik niet op te wachten. Ik weet heel goed dat ik dit zelf allemaal aangericht heb alleen ik zou graag hulp hebben hier ook weer uit te komen.Sabrina45-
Heel veel sterkte toegewenst! Denk eraan dat het verdriet elke dag een klein beetje minder wordt. Iedereen geneest uiteindelijk van een gebroken hart.
Anoniem -
Tweede forum dat je je verhaal zet! Wil je erover heen! Dan praat met je partner! Als je verder met hem wilt heeft hij het recht om te weten. Hij kan je vergeven zodat jij je eigen kunt vergeven. En dat is stap 1 stap 2 is begrip van je partner die is je maatje door dik en dun! Zo kun je verder anders loopt dadelijk alles stuk en ja heb je 2 maal gebroken hart!
J -
En niet te vergeten je hebt een lange relatie. Dan is het gras altijd groener bij de buren! Waarschijnlijk mis je iets in je huidige relatie. Daarom moet je open zijn en heb je grote kans dat je samen eruit komen en zul je zien dat je niet eens meer de moeite doet m naar andere mannen te kijken! Maar zonder openheid naar je partner zal je er niet achterkomen en zal het ook niet veranderen dat je niet meer aan andere mannen überhaupt denkt.
J -
Is haar verdiende loon om kapot te gaan van pijn! Ze heeft zelf haar partners de grond ingewerkt bedoeld of onbedoeld neem verantwoordelijkheid voor jouw daden! En niet afschepen jij bent verantwoordelijk voor jouw acties en de partner voor de zijne. Als het niet lekker gaat in je relatie moet je eraan werken of verlaten of iets maar niet vreemdgaan! Eens een slet altijd een slet in mijn ogen
Milano -
Ik ben ook vreemd geweest en is dit een herkenbaar verhaal! Maar ik heb alles verteld! Nu is mijn relatie beter en ik voelde me ontzettend kut erover maar ik heb er wel veel van geleerd en heb oprechte excuses aan geboden aan mijn partner. Nu is onze relatie perfect en ik denk niet meer aan die sloerie waar ik mee vreemdging. Zit er zelfs aan te denken om die partner in te lichten. Dat heeft mijn partner het liefst. Denk daar nu dagelijks aan om toch te doen
Milano -
Ja ik woon in België en ben vreemdgeweest met en Nederlandse uit de zorg. Ik ben haar thuis adres te weten gekomen. Mijn partner wil ook dat ik die inlicht omdat ik een soa had en zo uit is gekomen dat ik vreemd ben gegaan. Maar wil haar gezin niet kapot maken maar ja kans is groot dat ze ook een soa heeft. Ik ben in dubio om het te doen. Ik kan haar niet op een andere manier bereiken.
Anoniem -
Deze dieptrieste vrouw is een goed voorbeeld
Dat partners psychisch gebroken worden. En voor de rest van hun leven getekend zijn! Waarschijnlijk heeft de topic starter geen empathie en zal die nooit eerlijk kunnen zijn. Zelfs vermoed ik dat zo’n persoon zelf nooit echt liefde heeft gekregen van of beide of 1 ouder. Dus mist iets in de opvoeding. Of narcistische ouder(s). Hebben gehad.Anoniem -
@ J @ Milano, ik wordt een beetje misselijk van jullie reactie. Lijkt wel alsof J een vrouw is en vervolgens schrijft vanuit haar verdriet voor het vreemdgaan van haar man als Milano. Luister allebei, de vreemdganger is het probleem. Er valt niets te vergeven en geen enkele man die vreemd is gegaan en bewust sex heeft gehad met een andere vrouw durft die andere vrouw een sloerie te noemen. Dus J / Milano, hou je onzin voor jezelf.
Anoniem -
Eens met bovenstaande wat een onzin reacties zeg.
Waarschijnlijk gaat haar man nog steeds met de “sloerie”, durft ze alleen niet weg.
Topicstarter sterkteAnoniem -
😂😂😂
Anoniem -
@anoniem
Je hebt haar andere post zeker niet gelezen?
Daar staat het iets anders! Ze wou zelfs haar partner en meer! Deze topic starter kan zelfs niet hier niet eerlijk zijn. Enigste waar de topic starter wilt is medelijden en haar partner maakt ze kapot om niet eerlijk te zijn naar hem. Dus lees eerst de andere post op de andere site! Daar staat meer infoJ -
Dit is het oorspronkelijke verhaal.
Affaire over , kapot van verdriet
Ongeveer 1.5 jaar geleden ben ik geheel onverwacht in n affaire beland met n man die regelmatig op mijn werk komt. Vanaf t begin is dit moeilijk geweest ,ik kon niet met de situatie , gevoelens , leugens omgaan en heb meerdere malen deze affaire stop gezet.
De laatste keer hebben we ongeveer 3 maanden geen contact gehad maar ben altijd aan hem blijven denken. Toen hij weer meer op mijn werk verscheen groeiden we weer naar elkaar toe en ik besloot er voor te gaan . Ik had zelfs mijn gezin op willen geven voor hem , mijn gevoelens waren zo vreselijk heftig dat ik dacht hij de ware was.
Maar blijkbaar was er iets veranderd voor hem , mijn qpjes bleven ongeopend en hij vergat mij steeds. Nadat ik hem aangesproken heb op dit gedrag zei hij dat t n vergissing was dat we weer iets begonnen zijn.
Ik ben de dag erop naar zijn werk gereden en heb n gesprek geëist. Ik heb hem verteld dat ik er alles voor over had gehad om t samen te proberen , dat hij mij prioriteit was maar ik kreeg niets terug.
Uiteindelijk ben ik weg gelopen. Heb hem daarna niet meer gezien of gesproken. Ik had zo vreselijk gehoopt op n appje , een ik mis je of een we fixen dit maar de realiteit dringt inmiddels wel door , het gaat hem niet meer worden tussen ons.
Inmiddels is dit gesprek 3 weken terug en blijkbaar mist hij mij niet , ik daarentegen ga helemaal kapot van liefdesverdriet. Moet alles op alles zetten hem niet te appen en mn hoofd erbij te houden. Op mn werk zijn is hartverscheurend maar thuis word ik ook gek.
Ik denk dat ik zo ver ben dat hem terug krijgen geen optie meer is maar ik zou zo graag verder willen met mijn gezin , mijn huidige man en dit allemaal achter me laten. Hoe kom ik van deze pijn af , dit verdriet, dit gemis . Het is hartverscheurend . En hoe reageer ik als ik hem straks voor t eerst weer zal zien . Ik ben nog nooit zo kapot geweest van liefdesverdriet . Heel graag lees ik tips en ervaringen. Bedankt alvast .
Lees meer
Sabrina45J -
Als ze zelf al niet eerlijk kan vertellen hoe het zit en in haar eigen straatje praat is er toch iets mis met haar. Heb medelijden met haar partner en kinderen! Hoop dat ze een koekje van eigen deeg krijgt!
J -
Durf ik wel want door haar heb ik een soa en blijkt dat ze op werk ook meerdere heeft gehad. En thuis een partner heeft met kinderen en die weet van niks! Wat ben je dan? Ja ik ben fout geweest en een eenmalige fout waar ik spijt van heb. Maar zij, hoe noem je dan zo’n vrouw die met iedereen de bed in duikt en liegt tegen partner?
Milano -
Jemig lijkt inderdaad dat topicstarter een beetje narcistisch is. Totaal geen empathie en geen idee wat ze haar partner aan doet. Zou me niet verbazen dat ze in het dagelijkse leven ook alles verdraait. Een echte gaslichter.
Anoniem -
Milano, je kunt het verkopen als een eenmalige fout, misschien ben je gewoon een hoerenloper en ben jij degene die ziektes verspreid… Kom niet met excuses en vinger wijzen na de daad, fout is een fout benoem het niet als iets eenmaligs, je vrouw had je er al lang uit moeten gooien. Laat de topic starter haar verhaal delen, niemand wacht op advies van een stelletje idioten die bedrogen zijn en nog steeds bij een bedrieger zijn. Kijk jezelf in de spiegels alsjeblieft!
Anoniem -
En de topic starter dan? Die geeft haar partner geen keuze! Die bedriegt en liegt als geen ander! Of ben jij dat toevallig want daar zeg jij niks van. Praat over iemand die 1 maling een fout maakt en vervolgens moet die partner weggaan! Nou nou zeg jij praat ook met 2 monden. Hierboven zie je het bewijs dat topicstarter niet eerlijk is en zelf toe geeft dat de partner het niet weet. En zelfs wou verlaten. En dan nog niet eerlijk zijn naar partner wat voor persoon ben je dan? Vooral als jij hier die Milano al uitmaakt dat hij mischien wel liegt en alles verspreid. En niet te vergeten een …. noemt. Vreemdgaan en eerlijk toegeven naar je partner haal je ten minste niet de keuze die de partner recht op heeft weg. Als je liegt erover maak je het nou juist kapot en wekt meer haat en wrok gevoelens naar boven bij je partner! Laat staan de leugens die de vertrouwen niet alleen kapot maakt maar verbrijzeld. Een breuk kan nog helen maar verbrijzelen moeilijk tot niet. En de een kan meer hebben als de ander. En hoe noem je iemand die de partner en ouder van je kinderen verbrijzeld en niet eerlijk tegen bent? Nou ik zou zeggen narsist gaslichter of nog veel erger! Maar ja wie ben ik om iemands anders zijn mening in twijfel te trekken. Dit is mijn mening
Anoniem -
Ja anoniem ik zat fout! Maar ik loog er niet over. Heb alles opgebiecht. Mijn relatie wat jouw niks aangaat is beter dan eerst. Ja ik had beter eerst kunnen praten of oplossen. Maar ja ik heb het fout aangepakt. Maar dat haalt niet weg dat jouw mening dat ik meer dingen heb gedaan (misschien) klopt. Heb veel moeten boete van me eigen (gevoel en vertrouwen breuk) daden. En ja mijn partner heb ik pijn gedaan. Dat besef ik al te goed en heb haar gesteund en alles aan gedaan om te laten zien aan haar dat ik te vertrouwen ben. Ja dat vergt geduld van mij zeide wat ik ook verdiend heb door mijn daad. Maar ik geef niet op om mijn partner te laten zien dat ik van haar hou en voor haar ga. Dat jij zo praat ongefundeerd is gewoon jouw frustratie. Kan ik niks aan doen. Er zit woede bij jouw denk ik. Wat misschien wel door een voorval is. Prima maar maak mij niet uit voor iets. Ik geef mijn mening en gevoel alleen maar. En laat de naam ewaar ik de fout mee heb gemaakt hier anoniem waardoor er niemand bezwaard hoeft te voelen. Jij haalt uit naar mij.
Milano -
En binnenkort zal de partner waar ik de fout mee heb gemaakt het ook weten. Mijn partner wilt een briefsturen naar haar. En dat is haar recht! En ik hoop dat alles bij haar partner naar boven komt,
Milano -
@ Milano, er zit totaal geen woede bij mij, integendeel ik verbaas me over de reacties hier, heel veel reactie vanuit woede. Iedereen is hier om zijn/haar verhaal te delen en verwacht geen oordeel van een andere. Daar is de forum voor. Ik merk juist dat het verhaal van de topic starter leidt tot frustratie bij de meeste en er best heftig gereageerd wordt. Het begon al met de reactie van J. Dit was geen advies geven maar meer een aanval. Het kan ook beschaafd, toch?
Vandaar dat ik reageer vanuit mijn vermoeden dat sommige die hier reageren zelf misschien in een slechte relatie zitten en kosten wat het kost bij een bedrieger blijven. Ik heb het dan over Anoniem en J. Het lijkt erop dat ze zelf nog vol wrok en haat zitten maar dit moeten ze richten aan hun eigen partners en niet deze topicstarter die ook aangeeft; “Commentaar over mijn overspel zit ik niet op te wachten. Ik weet heel goed dat ik dit zelf allemaal aangericht heb alleen ik zou graag hulp hebben hier ook weer uit te komen.”
En jij als vreemdganger doet eraan mee want jij verwijt de vrouw met wie je vreemd bent gegaan, ze heeft je toch niet gedwongen. Het was toch je keuze? Waarom zou je dan haar huwelijk willen verpesten. Wil jij dit of heb je wat te bewijzen aan dat vrouwtje van jou? Laat haar toch gewoon haar ding doen. Haar partner, haar relatie is toch niet jullie relatie.
@topic starter, je komt hier om je verhaal te delen, je bent naar mijn idee niet aan het gaslighten. Negeer de reactie die de meeste plaatsen vanuit hun eigen emotie. Heel veel sterkte! Jij verdient dit niet en je partner eigenlijk ook niet.Anoniem -
Sorry anoniem maar als je aangeeft niet weten hoe en wat en zelfs je partner wou verlaten dan en dan ook nog aangeven dat ze verder wilt met haar gezin dan kun je niet doen alsof je neus bloed! Als ze echt voor haar gezin wilt gaan zal ze eerlijk moeten zijn naar haar partner. Dit zal blijven knagen. Elke keer als ze sex heeft met hem of er gebeurd iets waardoor je terug denkt aan die ander. Onbewust zal die partner het heus wel merken. En mocht het uitkomen wat vaak gebeurd dan is de kans groot dat ze hem verliest en nog verder in e put raakt. Ze moet eerlijk zijn naar haar eigen en naar haar partner zodat ze dat gedeelte zelf ook kan sluiten. Wat moeten die kinderen wel niet denken als het uitkomt enz. Meeste gevallen van ontrouw die worden opgebiecht gaan niet zo snel kapot als dat partner erachter komt. Maar ook dan kan de relatie door bestaan maar wel met ergere gevoelens en wantrouwen. Besef je geeft je partner een trauma die bij elk persoon anders is. De man van je kinderen die er voor je is door dik en dun bij de geboorte van je kinderen en andere positieve maar ook negatieve gebeurtenissen is er voor je. Maar nu op je zwakste moment kies je ervoor om hem buiten te sluiten en geeft aan dat je hem niet vertrouwt om er samen uit te komen. Sorry maar dan kies je zelf ervoor om in de shit te blijven ipv het op te lossen. Bent vrouw genoeg om vreemd te gaan maar oprecht naar je partner nee dat niet. Dan heb je geen empathie of gevoel naar je partner en kun je beter een punt erachter zetten dan zo door te gaan! En heb je dus 2 keer de keuze van je partner weg gehaald en je hebt schijt aan je gezin en bent alleen met je eigen bezig. Om in stilte er alles aan doen om je eigen schuldgevoelens of je relatie beter te maken heeft geen zin want de partner kan je niet vergeven zonder dat hij weet wat hij moet vergeven. En je kunt niet zeggen wat hij niet weet wat niet deert. want dat is in mijn ogen narcistische eigen schappen en onder de bank schuiven. Dus ja kom op is niks aanvallend aan. Maar wel bedoeld als bewust wording hoe je een ander behandeld wil je zelf ook behandeld worden. Dus ja hoop koekje eigen deeg en ja hoop dat er voor haar karma bestaat.
J -
Ik heb het gevoel dat mijn partner vreemd is geweest en ook redelijk veel echte rode vlaggen. Maar ontkent alles. Zelfs is het zo dat alles is veranderd en mij alle aandacht geeft en laat weten dat ze van me houdt en gaat. Op alle gebieden. Ja dat vind ik fijn. Maar het blijft in me hoofd allemaal niet kloppen. Wil het afsluiten maar gaat niet. Ik gooi me eigen in van alles. Nu is het koken. Heb nu ineens ook aardig wat aandacht gekregen van andere vrouwen. En zelfs ook serieuze gesprekken. Maar het voelt allemaal kut. Mijn hoofd zegt goh je partner maakt je kapot maar mijn hart zegt je partner is alles. Ik hoop dat ik het allemaal in perspectief kan gaan zien. Ik weet van mijn partner dat ze meer van emotionele trouw is dan lichamelijke. Maar we hebben afgesproken niet vreemd te gaan. Want ik vindt beide alletwee erg. Nu is het zo dat ze regelmatig afgesproken dingen toch anders doet en zegt ow dat wist ik niet meer dat we dat afgesproken hadden en ja mijn mening is moet kunnen. Dan denk ik ja met trouw zijn is jouw mening toch ook anders houd je je daar dan wel aan! Nu denk ik dus van niet! Ben erg in de war daardoor. Dus ik ben het met J eens wat hij hierboven zegt. Je maakt meer kapot met neus bloeden dan eerlijk zijn.
Anoniem -
Mischien is het wel fijn om reacties te krijgen van mensen die bedrogen zijn of mensen die nog in de stadium zitten van weten en niet weten van bedrog. Zo kun je vragen stellen en inzichten krijgen. Met meerdere kanten zou je zelf mischien een keuze kunnen maken wat te doen. Want zelf is de bedrieger radeloos. Dat zegt ook wat dat de bedrieger gevoel heeft en een fout heeft begaan. Met meerdere kanten heb je betere inzichten. Ja het mag minder heftig maar het is ook wel een heftig onderwerp voor de gene die bedriegt en de gene die wordt bedrogen. Dus ja er zijn ook partners die open relatie willen die eerst gesloten was en ook open die weer dicht willlen. Met zijn allen kunnen we wel helpen. Maar dan moet topic starter ook wel reageren dat gebeurd heel vaak niet meer. Maakt niks uit hoe er wordt gereageerd.
Karel -
Nou anoniem mijn partner wil wraak. En dat snap ik. Ik heb het inderdaad zelf gedaan! Maar ik besef me al te goed wat ik heb gedaan. Die ander beseft het denk niet zo. Ze schaamt haar eigen nu dat ze is vreemdgegaan met meerdere zelfs. Maar ze belde mijn partner ook op en viel ons lastig. Ze weet zelf niet van ophouden naar mij en mijn partner. Als je de berichten leest en wat ze allemaal gezegd heeft tegen mij na dat ik niet mee wou en daarna op heb gebiecht thuis dan schrik jij. En snap dat mijn. Partner het aan haar partner wil laten weten maar ik ben hier niet om mijn en mijn partners acties te vertellen of kwijt te moeten. Heel de situatie is hier gewoon klote geweest door mij. En ik steun mijn partner met haar actie. Dus ik ga het niet allemaal rechtvaardigen hier. Ik maak niks kapot van die vrouw heeft ze zeg gedaan door haar acties als het kapot gaat. Iedereen heeft het recht te weten wat hun partners uitvreten achter hun rug. Maar anoniem ik heb een vermoede dat jij ook vreemd bent geweest. Als je in de ander een keer verplaatst zou jij het ook willen weten ongeacht wie het je verteld.
Milano -
Hoe weet jij dat het om een huwelijk gaat? Kan ook geregistreerd partnerschap zijn. Maar je had het wel goed. Maar ik moet het wel zeggen. Want ik ben maar met 1 persoon vreemdgeweest en had het veilig gedaan. Maar blijkt dat je dus ook chlamydia kunt krijgen door oraal bevredigt te worden.
Milano -
Milano jij bent echt vreemd en raar, sowieso geen ruggengraat verder.
ADO - Alle reacties weergeven...
-
ADO je naam zegt genoeg.
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
De sukkel
Mijn ex en ik ontmoetten elkaar op werk. Allebei in een niet helemaal gelukkige relatie. Ik had al een verleden waarbij ik vreemdging en ik schaamde me kapot hiervoor want heb nooit iemand willen kwetsen met mijn ongezonde klote gedrag. De eerste keer dat ik haar zag, wekte al direct mijn interesse. Ze zag er zo knap en lief uit. Maanden later raakten we dan echt in gesprek en jemig, wat was ik per direct weg van haar. We werden verliefd, ik kon er niks tegen doen ondanks dat ik mijn partner in die tijd nooit pijn had willen doen. Ik heb nog lang met een rotgevoel rond gelopen terwijl ik steeds meer van deze vrouw hield. Ze hield me een spiegel voor en ik zag elke keer dat ik mezelf echt moest beteren. We kwamen dichterbij elkaar maar ik stootte haar ook iedere keer weer af. Ik wist vanaf het begin dat zij hét was maar zag zo ook dat ik veel beter moest om dat ook voor haar te zijn. Ik kon toen nog niet zo helder zien (en toegeven) dat ik door veel trauma in mijn jeugd een ontzettend groot monster in mij had wonen. Ik hield zo verschrikkelijk veel van haar en toch hield iets me telkens tegen. Ik zakte weer weg in een - wat ik nu pas veel beter kan aanduiden - depressie en schaamde me enorm tegenover haar omdat ze werkelijk alles voor me deed. Ik stond uit en voelde me koud en leeg en hierdoor ook zo waardeloos en ondankbaar naar degene die me zo liefhad. Ik ging weer vreemd. Niet omdat ik iemand anders wilde of dacht dat er beter was, maar omdat ik simpelweg ‘wist’ dat ik onwaardig was voor een liefde als deze. Ik heb het haar direct verteld en zei dat het beter was als ze weg zou gaan. Heb haar verschrikkelijk veel pijn gedaan en daarmee ook mijzelf. De maanden erna ben ik nog dieper gezakt dan ik ooit was geweest. Zij bleef zich aan mij vastklampen, ik stond steeds dichterbij het besluit een einde te maken aan dit leven. Ik heb alles geprobeerd het te verdoven en te bewijzen aan mezelf en iedereen dat ik het echt niet waard ben. In de tussentijd hield (en hou) ik nog steeds zielsveel van haar ookal zal een ieder nu denken dat ik een monster ben. Maanden gingen verder en ik ben een strijd aangegaan waarvan ik niet eens wist dat die er was, laat staan dat ik hem ooit zou winnen. Op 31 december zei ze mij dat ik haar soulmate was, haar liefde en dat ze hoopte dat ik ooit terug wilde en durfde te komen. Ik was toen nog niet sterk genoeg na mijn donkere strijd om te zeggen dat ik niets liever wilde. Wilde haar nooit hoop geven of maar kruimels om bij me te houden. Wilde geen toxische relatie met haar terwijl ik wist dat ik alleen terug mocht komen als ik de volle 100% kon geven. Ik kroop steeds verder uit mijn schulp en durfde sinds kort echt te zeggen dat ik deze gigantische monsters heb aangekeken en nu weet wat ik moet doen om ze te verslaan. Zij is in die tijd alleen verder gegaan en voelt nu geen liefde meer voor mij. Ze wilt niet meer met me praten en ik voel dat ze zich ook veel beter voelt zonder mij in haar leven. Naast dat het mijn hart heel blij maakt om haar eindelijk ik rust en geluk te zien, is mijn hart ook gebroken om het feit dat ik nu te laat ben. Het voelt ergens alsof ik dan toch altijd gelijk had dat ze ‘beter af is zonder mij’ terwijl mijn verstand ook echt wel weet dat ik dat zelf zo heb gemaakt. Ik kan en wil haar niet overtuigen om nog iets voor mij te voelen. Die liefde is er gewoonweg niet meer. Het is duidelijk dat er geen verlangen is om mij nog te zien of spreken dus het enige wat ik nu nog kan doen is van haar houden op afstand en verder gaan met mijn groei. Ze is het mooiste dat ik ooit bij mij heb mogen hebben en daar ben ik voor altijd dankbaar voor. Kon ik haar maar laten zien hoe klaar ik er nu voor ben..NYNY 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Onbeantwoorde liefde
Al jaren lang verliefd op dezelfde vrouw,
We komen en gaan in elkaars leven, er altijd spraken is van veel liefde van beide kanten.
Helaas kan zij echt nooit voor mij kiezen, en ik juist wel altijd klaar ben om de hele wereld aan haar te geven?
Nu wil ze proberen om vrienden te blijven maar dat kan toch niet als je zo gek bent op elkaar,??Anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Dat klinkt heel warm en geborgen 'de wereld aan haar geven'. Ik snap jouw gevoel zo goed; zit er zelf ook diep in nu maar ik denk dat de verwerking heel traag zal zijn. Of het kan, hangt denk ik heel erg af van de context. Maar zelf zou ik altijd hopen op een 'plus', onder welke vorm dan ook. Zuiver platonisch lijkt me een kwelling maar misschien met de tijd?? Ik denk dat het kan lukken als je lange tijd afstand genomen hebt, ondertussen andere perspectieven hebt en opnieuw waardevol kan zijn in elkaars leven. Sterkte hoor...
Sara
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Meer ondersteuning nodig?
Therapie bij liefdesverdriet →
Op zoek naar tips?
Tips bij liefdesverdriet →