Ervaringen van lotgenoten met liefdesverdriet
Herken je jezelf in het volgende?
Liefdesverdriet kan veel invloed hebben op je emoties, gedachten en dagelijks leven. Sommige mensen ervaren intens verdriet, gemis of wanhoop na een relatiebreuk, terwijl anderen blijven piekeren over wat er is gebeurd of moeite hebben om los te laten.
Ook gevoelens van afwijzing, onzekerheid of eenzaamheid komen vaak voor bij liefdesverdriet.
Op deze pagina lees je persoonlijke ervaringen en verhalen van lotgenoten met liefdesverdriet, herkenbare situaties en informatie over hulp en verwerking.
Op zoek naar meer ondersteuning?
Bekijk onze tips bij liefdesverdriet en het overzicht met therapeuten bij liefdesverdriet.
Veelvoorkomende ervaringen bij liefdesverdriet
Mensen met liefdesverdriet beschrijven onder andere:
- veel verdriet of gemis voelen
- moeite hebben met loslaten
- blijven piekeren over de relatie
- gevoelens van afwijzing of onzekerheid
- eenzaamheid ervaren
- slecht slapen of weinig energie hebben
- hoop houden op herstel van de relatie
- moeite hebben om weer vooruit te kijken
Persoonlijke ervaringen met liefdesverdriet
Lees hieronder persoonlijke ervaringen van mensen die te maken kregen met liefdesverdriet. Deze verhalen zijn afkomstig uit een voormalig lotgenotenplatform over liefdesverdriet en worden hier aangeboden ter herkenning en ondersteuning.
-
-
Liefdesverdriet wordt veel en vaak onderschat. Het verbreken van een liefdesrelatie kan diepgaande emotionele wonden slaan.
Het is belangrijk dat er voldoende aandacht aan wordt besteedt. en het verdriet wordt verwerkt. Door onverwerkt verdriet kunnen er op den duur allerlei (lichamelijke) onbegrepen klachten ontstaan.Ineke - Therapie Meppel -
Het is dan niet fijn afgerond. Erg herkenbaar.
kip - Alle reacties weergeven...
-
Ik denk dat dit vaak schromelijk wordt onderschat (de mate en heftigheid van liefdesverdriet). Natuurlijk heeft het ook te maken met het al dan niet (zeer) gevoelige type, de mate van schuldgevoel..."had ik maar dit, of had ik dat maar niet, of eerder, beter of anders verteld/aangepakt etc..."Ik had nooit gedacht dat ik op mn 67e nog een enorme (als vulkaan) diepe liefde voor een vrouw kon voelen, iets unieks tot dan, en dat het een jaar daarna aan diggelen ligt wegens een ketting aan miscommunicatie waardoor er na n klein jaar een einde aan kwam. Dat is nu een half jaar geleden en er gaat nauwelijks een dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Maar terugkeer naar haar is schier onmogelijk. (ze heeft zich achter n muur verscholen en vertrouwt niet meer op n betere toekomst samen.) Het is de bittere werkelijkheid en met mensen die dan zeggen: "Ach, daar kom je wel weer snel overheen, voor haar 25 anderen", is misschien goed bedoeld maar werkt voor mij dus niet zo. Onverwerkt verdriet kent een hele lange adem. Van je afschrijven, Zelfhulp programma opstellen. Denken en schrijven over en aan de voordelen die er aan de breuk zitten, is ook n goede tip.
Mr Snow
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Liefdesverdriet verwerkt met muziek
Het is alweer jaren geleden. Ze was mijn tweede vriendin. Ik was enorm verliefd. Zo erg dat ik haar ermee overdonderde en de relatie daarmee uit balans raakte. Het was een korte, maar hevige relatie.
Zij beëindigde de relatie. Ik had veel liefdesverdriet, maar ik kon haar nog een keer terugwinnen. Maar uiteindelijk mocht het niet baten.
Toen heb ik heel veel liefdesverdriet gevoeld. Hoewel ik bijna nooit huil, heb ik toen wel gehuild. Dat maakte me zachter van binnen en dat hielp wel. Het was geen fijne periode. Ik voelde me ellendig en kon aan niets anders denken. Ik ging wel naar mijn werk, maar van binnen was er een continue pijn in mijn lichaam.
Hoe lang het geduurd heeft, weet ik nu niet meer. In ieder geval een aantal weken, misschien wel maanden.
Wat me erg heeft geholpen in het verwerken van mijn gevoelens was om ze op te schrijven en er een nummer over te schrijven met mijn gitaar.
En zo werd het liefdesverdriet langzaam minder en was het op een gegeven moment verwerkt en verdwenen.AnoniemAnoniem 7Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hij is verliefd op iemand anders
Na vijf jaar te horen gekregen dat hij verliefd is op iemand anders, geen eerdere ruzies niets. Verder is het zijn huis dus moet ik verhuizen en nu zegt hij dat hij na 1 jaar al wilde stoppen enkel dat niet deed omdat ik toen werkloos was en hij medelijden had.
2 jaar geleden een hond gekocht die ik enkel kan hebben omdat hij haar mee naar het werk kan nemen en na veel smeken mag ik haar hopelijk zodra ik verhuis ook zien. Ik verhuis pas over 2,5 maand. Heb dieren dus kan niet zomaar weg en hij heeft nog wel sex met mij en zegt dat hij van me houd maar ik moet wel weg want zij is de ware.
Ik weet met mijn hoofd dat het fout is voor mij enkel mijn hart kan hem niet loslaten. Wil voor hem vechten wn verneder mezelf. Kan het niet geloven en ben doodsbang voor het zwarte gat na de verhuizing. Ben intens verdrietig en eenzaam. Drukke baan waar het niet goed gaat en die ik nodig heb om mijn huis straks te kunnen betalen.
Paniek en verdriet en eenzaamheid zoveel pijn en ook jaloezie wat ik helemaal niet wil
Tamara-
Wauw. Je bent een hele weg gegaan.
Ik herken wat je schrijft.
Toen ik liefdes verdriet had leek het voor altijd te zijn. Toch kwam ik er overheen. Net als jij gebruikte ik muziek en dans. Fijn dat kunst ons hielp. Ik hoop dat het meer mensen helpt.Ook anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Ik herken het zo.
Nog wel sex willen hebben maar de liefde ergens anders gevonden. Zijn ego wordt aan twee kanten gestreeld… het is zo keihard en verdrietigAnoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik had mezelf toegestaan er in te storten.... weer bedrogen
Mijn ex en ik ontmoette elkaar 3 jaar geleden op een fantastische manier aan de andere kant van het land. Ze bleek toevallig om de hoek te wonen. Het was direct vuur en vlam en sinds die dag zijn we onafscheidelijk geweest; zij was alles wat ik wilde en ik leek alles te zijn wat zij wilde. Bovendien leek het het lot dat we elkaar op zo’n speciale manier hadden ontmoet.
We bouwden een leven op; begin 2020 huurden we samen een huis, er kwam een hond, startte een business, spraken over kinderen en trouwen en fantaseerden over wat de volgende stappen zouden zijn. Zij sliep regelmatig bij haar ouders; dat was makkelijker met haar werk en de hond. De intimiteit werd ook minder, maar dat zou niks met mij te maken hebben.
Begin september begon het even te rommelen. Ik ging een week naar mijn ouderlijk huis, maar na 5 dagen stond ze al voor de deur om me te vertellen dat ze niet wilde dat we uit elkaar zouden gaan. Mijn hart maakte een sprongetje; het was er nog. De maand erna ging prima. We gingen weer samen aan de bak, de intimiteit was terug en de trouwplannen werden concreter.
Op 14 oktober sloeg de mood plotseling om; ze sliep opeens elke dag bij haar ouders; dit zou makkelijker zijn met de nieuwe baan die ze had. Als ze thuis was keek ze me nauwelijks aan en haar beste vriendin kwam elke keer over de vloer op het moment dat we even samen een gezellig avondje zouden hebben. Ze probeerde ruzie te maken over de kleinste dingen; voornamelijk over de app als ze niet thuis sliep. Eind oktober had ze me zo ver dat ik geïrriteerd reageerde en vertelde dat ik dit gedrag zat was. ‘Zullen we dan maar uit elkaar gaan?’ Appte ze terug.
De aarde zakte onder mijn voeten. Hoe kon dit zo plotseling? We zouden toch trouwen? Er zou een tweede hond komen? Zij was toch degene die 3 maanden eerder nog kinderen wilde? We spraken in de week erna een paar keer af en hadden gesprekken over dat ze nu even niks voelde en niet wist hoe het kwam. Ze was druk door een carrièreswitch of waren het toch de ruzietjes? Het zou beter zijn als ik in ieder geval niet meer daar zou wonen. Op het moment dat ik uitgeschreven was, was het tòch beter om het niet een ‘relatie’ te noemen, maar deur zou op een kier staan, we zouden dikke maatjes blijven en alles samen blijven doen; niemand wist wat de toekomst zou brengen. Zij zei het hier ook mega moeilijk mee te hebben en daarom ben ik haar financieel en zakelijk bij blijven staan; €1500 uit eigen zak gespaard. Tegelijkertijd verwijderde ze al onze foto’s, stonden mijn spullen na 3 dagen al in de hoek geflikkerd, werd ze furieus toen ik ongevraagd iets in onze woning op kwam halen, kwam ik achter kleine leugentjes en ontdekte ik dat haar ex-vriendje haar ‘toevallig’ mid oktober had gecontacteerd. Op het moment dat ik haar daar mee confronteerde mocht ik haar niet wantrouwen en haar niet storen in ‘haar process’. Uit schaamte en de angst om haar helemaal kwijt te raken zei ik ja en amen en droop ik af. Het bleef echter wringen.
De dag dat ik de (weinige) spullen op zou halen die uit de verdeling was gekomen, kwam de aap uit de mouw: ze was tijdens het process van uit elkaar gaan al bezig met haar ex-vriendje terug in haar leven halen. Waar ze tegen mij zei dat ze in diepe rouw was en daarom alles zo snel mogelijk verwijderde, appte ze hem dat we al 2 maanden uit elkaar waren. De bewuste vriendin die telkens over de vloer kwam was mid-oktober al ingelicht en speelde het spelletje vrolijk mee. Terwijl zij in ons huis met onze spullen en een gedeelte van mijn geld achterbleef, zat ik op de zolder van mijn moeder te wachten op een verlossend/vriendschappelijk berichtje die mijn ontdekkingen deden ontkrachten; alles wat ik kreeg waren berichtjes over geld.
Ik had besloten kalm te blijven, me aan de afspraken te houden en rustig weg te gaan, maar in praktijk liep dit anders. Ik gooide er uit wat ik wist en zei de spullen die ze me af zou betalen mee te willen nemen. Ze ontkende. Beiden in tranen knuffelden en kusten we elkaar; we zouden het er van de week over hebben.
3 dagen later werd ik geblokkeerd. Toen ik over de app vroeg wat dit was, gaf ze aan dat IK vaak te ver was gegaan en zij het door de vingers had gezien. ‘De koek is op’. Twee weken later ontving ik een lief berichtje over mijn nieuwe huis, met direct de vraag of we het geld wat ik nog zou krijgen zouden kunnen verrekenen met iets ten behoeve van haar, wat ik niet heb toegezegd. Ik gaf aan dat ik haar genoeg tegemoet ben gekomen, zeker met hoe ze me behandeld. Ik kreeg een ijskoud berichtje terug dat ‘alles volgens haar was afgehandeld’. Weg geld. Weg spullen & weg vertrouwen. Ik ben naar haar ouderlijk huis gerend om nog te praten, maar ze liep na 5 minuten weg. Daarna heb ik nog een half uur aan haar ouders uit geprobeerd te leggen hoe de vork in de steel zit, maar die waren er van overtuigd dat mijn ex niet in gesprek ‘kon’ omdat ze ‘niet met de emoties kon hanteren’. Ik heb daarna niks meer gehoord.
Ik ben 2 keer eerder bedrogen en ik had na twee jaar in deze relatie het eindelijk toegelaten dat ik mezelf helemaal hier in mocht storten. Ze heeft me altijd verzekerd dat ze ‘niet zoals m’n ex was’; zij was tenslotte ook meerdere keren heftig bedrogen en voorgelogen. We zijn nu anderhalve maand verder, maar ik ben het nog steeds helemaal kwijt. Mijn gevoelens voor haar zijn niet weg, ik twijfel of ik stappen moet ondernemen om m’n spullen terug te krijgen en ik zie echt niet in hoe ik ooit nog iemand moet vertrouwen. Alle tips zijn meer dan welkom!Anoniem-
Wat onwijs kut dit. Je klinkt zelf als een lieve (maar ietwat naieve) vent die beter verdient dan dit.
Het is jammer dat je je hart hebt gegeven aan iemand die het in zich had om er misbruik van te maken. Waarchijnlijk niet omdat ze een slecht mens is, maar omdat zij haar eigen onopgeloste issues (denk ex) had.
Mijn intuitie zegt: Zo mogelijk alles terugclaimen. Daarna loslaten (hoe moeilijk ook); en gaan voor iemand waar je veilig bij bent om liefde te geven op jouw manier.Floris -
Haal alles terug en laat jezelf niet zo manipuleren.
Co - Alle reacties weergeven...
-
Geen hoop houden, ze heeft bewezen dat ze dat niet waard is. Nooit meer opnieuw met haar verder willen, ze zal je altijd blijven kwetsen, het gaat haar veel te makkelijk af.
DotDot
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Verliefd op ander stel
Ons avontuur begon heel mooi met het daten met andere stellen. Zo ook kwamen wij dit stel tegen en zowel ik als mijn vrouw voelde een onwijze aantrekkingskracht. Er was zo’n goede klik dat we super vaak afspraken. De gevoelens bleken van alle kanten wederzijds. Mijn vrouw was verliefd op de man geworden. Ik was verliefd op haar geworden en eigenlijk waren we allemaal verliefd. Uiteindelijk waren de gevoelens van mijn vrouw minder geworden voor die man dan ik voor die vrouw. En de partners van mij en mijn geliefde wilde er allebei mee stoppen. Wat achterblijft is liefdesverdriet voor mij omdat ik haar niet meer mag zien en spreken van mijn vrouw. Ik ben er erg verdrietig over. Het is een erg eenzame vorm van liefdesverdriet omdat niemand weet dat wij deze relatie hebben gehad met het andere stel. Ook wil ik mijn vrouw niet verdrietig maken door te zeggen dat ik de ander mis. Hoe kan ik haar vergeten?ZoetZoet 4Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Nu jaren later denk ik nog steeds aan mijn ex
Ik ben 12 jaar bij mijn ex geweest. Het was een goede relatie en ik hou ontzettend veel van hem. Hij houdt/hield ook van mij.
Maar hij liet het niet genoeg zien, en daar werd ik erg onzeker van.
Die onzekerheid bleef groeien, hij leek mij niet te zien staan, of mij te willen.
Als ik aandacht van anderen kreeg vertekende ik dit totaal. Steeds vaker ging ik denken dat mijn ex dan niet om mij zou geven, omdat anderen mij immers wel zagen staan.
Uiteindelijk heeft dit geresulteerd in vreemd gaan van mijn kant. Wederom erg vertekent, omdat ik echte liefde dacht te zien in de ander, maar diegene zag enkel seks.
De relatie met mijn eindigde van mijn kant, ik was immers verliefd op een ander. Al bleek later dat ik verliefd was op het feit dat ik dacht dat deze ander wat in mij zag.
Nu jaren later denk ik nog steeds aan mijn ex. Ik kan hem niet vergeten. Ik heb inmiddels zelf al 2 jaar een nieuwe relatie, maar mis mijn ex nog elke dag. Het voelt voor mij niet eerlijk om mijn ex te proberen terug te winnen. Ik heb hem bedrogen, hij verdiend beter. Onlangs ben ik zwanger geworden van mijn nieuwe vriend. Wel erg gelukkig met mijn zwangerschap, want ik wilde altijd al graag moeder worden. Maar weet niet of ik mij op het gelukkigst voel met mijn nieuwe partner.
Onlangs hoorde ik dat mijn ex en en nieuwe relatie heeft. Ik heb positief gereageerd, ik gun hem het allerbeste. Maar sindsdien steekt het heel erg. Ik mis hem zo ontzettend nu. Ik kan dit met mijn huidige relatie niet bespreken. Ondanks dit een serieuze relatie is, voelt het voor mij niet hetzelfde als met mijn ex.
Ik weet niet goed wat ik aan moet met mijn gevoelens. Ik wil niet stoken in zijn nieuwe relatie. En gun mijn huidige vriend ook een goede relatie. Dit zijn mijn eigen diepste gevoelens die ik enkel hier kan delen.
Maar kan wel wat hulp hierin gebruiken…
Hoe wordt ik weer gelukkig?
LiefsNina-
Ik zou zeggen, volgend leven beter.
Derk -
Misschien ben je al bevallen maar maak van je hart niet opnieuw ren moordkuil
Zie jezelf staan: Je hebt gekozen. Go for it
Hoop dat je een heel gelukkige moeder bentRita -
Hoi je verhaal is voor mij heel interessant ik sta nu nl aan de andere kant van het verhaal ben de man die mijn vrouw is verloren aan een ander.
Het gebeurde abrupt zag het toen niet aankomen, nu achteraf gezien na veel lezen en onderzoek waren er kleine signalen die toch grote betekenis hadden..
Ondertussen is ze na een paar maanden gedumpt en ondanks dat hebbik haar terug gevraagd, we hebben samen een relatie van 12 jaar gehad met 2 prachtige kinderen
Mijn probleem is dat ik niet kon communiceren tijdens en na de relatie omdat ze dat simpelweg niet kon (haar gevoelens uiten of dat ik mijn gevoelens bij haar niet kon uiten)en daardoor vaak in het verleden val
Ik weet dat ik nu na8 maanden nog niet ben hersteld maar dit uiteindelijk zal doen en er geen weg meer terug is voor haar
Ik denk dat jou liefde hetzelfde heeft ervaren en die pijn heeft geleden ik kan je nu niet vertellen wat je wel en niet had moeten doen daar is het te laat voor
Maar van zijn standpunt dat je nu weer je leven hebt opgepakt en een kind van hem hebt ziet hij jou voor 100% gelukkig in je leven
Heeft jij je voor alles kunnen vergeven dan gunt hij je dat leven
Zoniet niet is het voor hem hartverscheurend
Maar jou verhaal is er 1 uit duizenden de spanning, verleiding,het niet voeden van je eigen relatie destijds,beginnen aan een rebound relatie waar je nu een kind van hebt zijn allemaal keuzes geweest waar je de gevolgen nu pas van voelt het is jammer maar tegenwoordig gebeurt dit vaker en vooral onder vrouwen
Denk eerlijk gezegt dat er niks anders op staat dan je focussen op je kind en je nieuwe liefde en het verleden echt achter je te laten met je schuld gevoel erbij
Weet dat dit heel makkelijk klinkt maar het is niet anders anders maakt het je gek en lijdt je huidige gezinnetje er ook onder
Ik heb nu zelf ik dat ik het niet makkelijk achter me kan laten omdat het zo abrupt gebeurde en ik de kans niet had er voor te vechten
Maakt me kappot en ben nu zelfs na 8 maanden gestopt met mijn werk omdat ik zoveeel fouten maakte
Maar uiteindelijk kom ik er overheen en is alles te laatTan - Alle reacties weergeven...
-
Als ik eerlijk mag zijn...
Als jij hem bedrogen hebt moet je nu geen compassie zoeken,dat is dikwijls het probleem in relaties,niet praten,en dan domme dingen doen
Leer uit u fouten en focus u op uw toekomst en uw kindje,nieuwe partner
Als ik jou ex zou zijn en je hebt me bedrogen moest je allesinds nooit meer terug komen,omdat ik mijn vriendin ook ben verloren aan bedrog en achterklap over mij langs haar kant
Ik dacht ook dat het zonnetje scheen maar na een paar jaar en ondertussen een kindje van 4 jaar en een heel gedoe op de rechtbank over de omgangsregeling heb ik om een nieuwe relatie aan te gaan het vertrouwen volledig verloren
Dan blijf ik nog liever alleen met mijn zoontje dan bv binnekort nog eens gebroken te worden door een vrouw
Ik wens u verder succes met uw nieuwe relatie en jullie kindjeAnoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
- Alle reacties weergeven...
-
Succes met het verwerken.
R
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik ben als de dood dat ik nooit meer een relatie wil
Ik heb eindelijk iemand ontmoet, na 8 jaar diep verdriet te hebben gehad (na de bruek met de man van mijn dromen). Alles klopte aan onze relatie, we waren als een. Hij is als mij, in al zijn doen en ik was erg gelukkig, hou nog vreselijk van hem. Nu ruim 6 maanden later begon hij plots te piekeren, een week lang. En nu heeft hij gezegd dat hij iets mist. als hij me bloot ziet staan doet dat niks voor zijn libido of andere gevoelens. Dus wil hij van me af. Hij zegt dat hij er niks aan kan doen, ook niemand anders in het spel is, hij zegt dat hij nog steeds van me houdt maar voelt geen enkele sexulele spanning terwijl dat in zijn vorige relatie juist heel erg aan de orde was. Er is niks mis met mijn lijf. Integendeel, ik zit strak in het vel, heb een atletisch figuur en ben erg vrouwelijk. Hij zegt ook dat het zijn probleem is maar dat hij niet verder kan door dat gemis. Het vreemde is dat alle andere zaken in de relatie, de humor, de zorgzaamheid, de lol, de tederheid, het knuffelen en zoenen wel in orde is. Dat zegt hij nadrukkelijk. Maar hij eeft totaal geen zin in sex met mij. Ik voel me vernederd en gebruikt als oppepper, als maatje ipv volwaardige partner. Zijn ommekeer is in niet meer dat een week gebeurd. voorheen wilde hij nog bevestiging of ik wel van hem hield. Het is een zware klap en ik ben terug naar af, het lijkt een herhaling van de afgelopen 8 jaar waarin ik me absoluut niet kon openstellen voor iets nieuws. de pijn heeft mij leven stukgemaakt en ik was daarom ook zo verrasst dat mijn vriend dat heeft weten te doorbreken. Mijn oude relatie is allang uit mijn gedachte. Al veel eerder dan 8 jaar maar ik kon niet meer aangeraakt worden, voelde me zo slecht over mezelf en niemand wilde me ook benaderen. Ik was zo blij dat eindelijk iemand zag wat en wie ik wel was. En dat is nu ook de kop ingedrukt. Ik voel me waardeloos en ben er erg ziek van. Ondanks dat hij van me houdt ben ik weer niet goed genoeg. Mijn drukke baan kan ik niet volhouden nu, ik ben verlamd de hele dag en huil nachten lang. Eten lukt al 8 dagen niet meer, ik val snel af en ik heb vreselijke hoofdpijn omdat ik niet meer kan slapen. de vorige keer ben ik extreem afgevallen en lang ziek geweest, zonder dat mijn omgeving dat in de gaten had. Ik ben als de dood dat ik nooit meer een relatie wil.Ine- Alle reacties weergeven...
-
Hi lieve Anoniem,
Wat moeilijk om te lezen dat jullie relatie zo loopt.
Wat je omschrijft bij je partner, komt vaker voor. Ik heb dit zelf ook gehad. Ik twijfelde aan mijn gevoelens voor mijn partner, voelde ook niks meer en soms zelfs afkeer.
Ik kwam erachter dat ik r-OCD (relatie OCD) had. dit houdt in dat je obsessief over je relatie aan het denken / twijfelen bent. Dit zorgde ervoor dat ik niks meer kon voelen voor mijn vriend en soms juist alleen maar afkeer kon voelen en ook vaak het uitmaken als enige optie zag.
Nu is de twijfel al weer 10 a 11 jaar geleden en heb ik me de laatste jaren ingezet om mijn ervaring om te zeten naar hulp voor mensen die er nu door heen gaan, omdat ik niet wil dat mooie liefdesverhalen verloren gaan door verkeerde overtuigingen. Als je op mijn naam Googlet, kom je het vanzelf tegen!
Liefs!Paulien T.
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik zit er doorheen
Hallo allen,
Ik zit er helemaal doorheen en wil het graag van me afschrijven omdat ik door heen zit.
Ik heb eerst een ongezonde relatie gehad van 1 jaar waarvan we 3 maanden hebben samen gewoond. Slechte communicatie, hij overlegde niet en deed zijn ding, respectloos gedrag etc.. uiteindelijk de stekker er uit getrokken. Ik hier geen verdriet van gehad, omdat deze relatie toch niet gezond was.
Half jaar later, ik was erg gelukkig met me zelf, met mijn werk, met alles eigenlijk, het ging goed met me. Toen ontmoette ik mijn ex. Alles was perfect, heel gek, ik heb vanaf het begin gezegd dit is te mooi om waar te zijn. Alles wat we deden, altijd samen overleggen. Elkaar met respect behandelen, elkaar in eigen waarde laten en zo kan ik nog duizend andere dingen opschrijven. 6 maanden een intensief relatie gehad, kwam mijn vorige ex (zie boven) bij hem om leugens te vertellen dat ik zwanger ben geweest, en abortus heb geplaagd wat totaal niet waar is. Absoluut niet. Mijn toen huidige vriend heeft het per telefoon aan mijn laten weten, via de telefoon nog afgesproken dat we samen nog hierover in gesprek gaan. Dit is nooit gebeurd, hij heeft een berichtje gestuurd met ‘’ik ben hier klaar mee”, nu 6 weken later, van alles geprobeerd om in contact te komen.. om alleen te praten en het voor mij zelf af te sluiten. Het doet zo veel pijn, een onafgeronde relatie. Ik blijf maar in mijn hoofd malen wat als ik die avond bij hem was dan zou het misschien nooit zo vergekomen zijn, hij stuurde mij om 3 uur snachts toen hij het hoorde: slaap je al?. Wat als ik wakker zou zijn en hem direct had gesproken, zou het dan anders gelopen zijn? Zoveel vragen, maar geen antwoorden. Heeft hij dan niet voldoende van mij gehouden? Was alles nep? Hoe kan je zo snel klakkeloos roddels overnemen? Alles is een grote vraag.
Sinds 6 weken heb ik nergens meer zin in, eten gaat niet, slapen gaat niet, zelfs werk gaat niet. Ik zie alles somber in, ik heb nergens zin. Ik heb alles geprobeerd, des ondanks dat ik geen zin had voor de angst van depressie. Leuke dingen doen met vriendinnen, praten met mensen, alles proberen op te pakken. Maar het gewoon echt niet!! Het voelt alsof ik 30 kg aan elk voet mee draag.Saar-
Goed dat je dit van je afschrijft Saar!
Ik hoop dat het je beetje bij beetje beter gaat.Voor Saar -
Dag Saar, ik vind het prachtig dat je het zo schrijft.
Mijn situatie is gelijkaardig. Ik wil zo graag naar hem sturen maar ik durf niet. Angst voor wat hij stuurt of juist niet stuurt.
Ik kan niet slapen, eten,...
Zoals al vele gezegd hebben, loslaten...
En het ligt niet alleen aan jou.
Dikke knuffelsPascale - Alle reacties weergeven...
-
Ik herken mezelf hier ook helaas in maar dan helemaal een open einde na een relatie van 9 jaar met een tussenpauze niet samen gewoond maar wel een hele diepgaande intense relatie ik maakte 1 opmerking verkeerd per app naar aanleiding wat hij schreef die viel blijkbaar verkeerd nu 4 mnd geleden hij negeert mij constant als ik bel neemt hij niet op als ik vele apps heb gestuurd niet lezen en dan ineens wel alles gelezen maar geen reactie en de daar op volgende reacties leest hij dan voorlopig weer niet. Hij heeft nog wel 250 euro geleend van mij en mijn sleutel weigert ook om terug te geven kortom in 1 knip besta ik niet meer zeer pijnlijk
Saskia
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Je bent de liefste man die ik ken
Je bent de liefste man die ik ken.
Maar je kiest niet voor mij.
Het ligt niet aan mij, dat niet.
Je houd van me, zal je ook altijd blijven doen.
Maar je blijft bij haar, waar je al 30 jaar bij bent.
Je kiest voor veiligheid en zekerheid.
Ik hou van je, ook al 30 jaar.
Helaas is het toen door een stommiteit mis gegaan.
En helaas is het nu ik je weer ben tegengekomen,
te laat voor ons.
Ik moet en zal door moeten gaan met mijn leven, ik heb geen keus.
Hoop dat de pijn en het missen minder wordt.
En ik wens je al het geluk van de wereld.L-
Ik wens jou ook veel geluk.
M. - Alle reacties weergeven...
-
Ik weet hoe het voelt….zo herkenbaar behalve het stukje over hem, ik weet niet of hij het ook zo voelt. Maar de rest zou zo mijn stukje tekst kunnen zijn
❤️
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Je was de meest bijzondere mens die ik ooit heb ontmoet
Vrouw, 43 jaar:
Jaren geleden hebben we twee jaar een relatie gehad. Je was de meest bijzondere mens die ik ooit heb ontmoet. Maar wat waren de omstandigheden moeilijk; jij woont in een ander land, spreekt een andere taal en vooral: jij bent een katholiek priester en dus mag je niet trouwen en kinderen krijgen.Ik kon mij er niet in vinden uiteindelijk, in die omstandigheden, en we hebben afscheid genomen. Maar nog altijd denk ik dagelijks aan je en schieten de tranen mij daarbij vaak in de ogen. Het doet nog steeds zo'n pijn dat we het leven niet samen hebben kunnen delen en ik raak de twijfel maar niet kwijt of mijn beslissing de goeie was.
Vrienden die ik erover vertel, zeggen van wel en dat ik je moet vergeten en geen energie in gedachten aan jou moet steken nu ik intussen getrouwd ben met zo'n goeie man en twee lieve kinderen heb.
Natuurlijk hebben ze gelijk, maar toch...
Anoniem-
Gevoelens kun je niet dwingen.
Gevoel en verstand kunnen elkaar zo met elkaar strijden.
De twijfel laat niet voor niets van zich horen...die is het zwijgen niet op te leggen en dat is niet voor niets.Ineke - Therapie Meppel -
Hi,
Wauw, je verhaal raakt me...
..
Alles wat ik zou schrijven over de inhoudt zou tekort doen aan jouw ervaring. Wellicht helpt het je om je gedachten aan hem te veranderen door hem te ontmoeten in het bijzijn vakje partner... Zo kan je eigenwijze hoofdje zien dat die plek al gevuld is met een leuke man....
Zomaar...
BAsh -
Ik ga je proberen te verlossen.
Je idealiseert deze man. Je kent hem niet. Als jij voor hem de ware was, was hij jou getrouwd wat ook in de bijbel staat!
Dan 2e punt. Als hij wel sex met je heeft gehad, dan heeft hij jou gebruikt en is hij een leugenaar en schijnheilig. Laat hem los.
En anders stuur je een privé detective op hem af. Weet je gelijk hoe het echt zit.kip - Alle reacties weergeven...
-
AMEN !
Natas
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik mis wat t had kunnen zijn
Je bent gewoon een leeg vat waar geen eind aan komt. Jammer dat ik daar zon pijn van heb. Van een leeg vat dat gevuld moest worden om jou angst tegen te gaan.
De liefde was echt maar de rest was leeg. Alle beloftes het ongeloof de genezing laat op zich wachten.
Ik hoop voor jou dat je goed gaat en dat je ooit een half vol glas krijgt met jezelf. Ik vind t moeilijk te geloven dat dat zo wordt gezien je geschiedenis. Maar hoop mag je hebben en ook houden. Zeker.
Ik houd mijn hoop ook dat je geneest dat je geneeskunde kunt blijven doen. Maar je let niet goed op jezelf je bent zo afhankelijk van anderen. Geen God geen genade. Geen liefde. Hoe moet dat nou met jou? Ik bid voor je heel vaak. Ik dacht door mij wordt je geheiligd. Ik trouw met jou. Je wordt weer heel. Nu ben ik ook kapot. Even uit de running. Ik schilder ik huil ik ben triest. Niet erg hoopvol soms. Boos verdrietig triest dat alles zo heeft moeten lopen en zijn voor mij en J.
Ik mis wat t had kunnen zijn. Gezelligheid liefde mooi samen bbq trouwen hond miss een huis waar we dan veilig zouden zijn met elkaar. Dat is niet meer. Ik moet er aan wennen. Tranen veel tranenMM 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik kon het niet meer dragen
Ten eerste, ik had sinds december 2019 een relatie met een dame en de relatie heeft helaas 4,5 maanden geduurd. Zij is zelf half doof en een reuma op haar bepaalde plekken. Zij is verder rustig, vrolijk, serieus en heeft hart van goud. Ik had haar al paar maanden ervoor leren kennen en hadden wij meteen een goeie klik. Wij hebben zo vaak leuke contact gehad.
Ondertussen toen wij relatie hadden, begon het opeens na eerste maand al niet lekker gaan. Er waren allerlei dingen die door haar gedachtes rond spookten vooral dingen die zij heeft mee gemaakt heeft in haar verleden. Zij begon steeds meer deprimerend te voelen met een stemmingswisselingen, ook af en toe tranen uit haar ogen.
Sinds die tijden bleef ik haar veel ondersteunen en mijn energie insteken, vanaf februari 2020 al. Elke dag had zij een mentale klachten dat ik net alsof ik psycholoog ben haar bleef steunen en gesprekken voeren om weer haar te laten opluchten.
Zij had ondertussen suïcidale gedachte gehad toen het op een gegeven moment haar vol zat, toen luchtte ze weer op gelukkig nadat ik haar gesteund heb.
Maar goed uiteindelijk heb ik haar ouders overgehaald om naar de Psycholoog te gaan ivm vermoedelijke depressie. Uiteindelijk is zij aangemeld bij de GGMD de Psycholoog voor de doven mensen.
Ondanks dat ik zelf Diagnose PDDNOS heb kon ik het niet meer dragen, ik kreeg ook telkens steeds sombere klachten en teveel stres en piekeren. Ik had uiteindelijk helemaal geen zin meer in relatie en heb ik het met moeite moeten uitmaken. Kortsamengevat zij was idd verdrietig, heel logisch. Ten slotte samen uitgepraat en op een goeie manier afgesloten en elkaars leven succes gewenst.
Ondertussen had ik al een erge opgeluchte gevoel en wilde ik zelfs niks meer over haar horen omdat ik ook zelf klaar mee was. Ik vond het aan ene kant erg zielig maar aan de andere kant ik wist toen niet of ik een goeie keuze heb gemaakt en voelde ik me erg schuldig waarbij ik ook moest huilen. Vele mensen om mijn heen vinden dat ik een goeie keuze heb gemaakt om mij zelf uit brand te redden. Ik was opgelucht geworden uiteindelijk om uit het brand te kunnen stappen.
Ondertussen toen het winter periode 2020 begon, bleef ik steeds leeg te voelen van binnen dat ik iets mis, een meisje in mijn leven natuurlijk. Ik werd de laatste 4 weken somber en kreeg ik stemmingswisselingen. Ik had het gevoel dat ik nog van mijn ex houd en opeens de tijden met haar samen erg mist. Zelfs kreeg ik af en toe op mijn werk tranen. Zij woont vlakbij mij buurt en zie ik haar heel af en toe, dan stort mijn wereld in waarbij ik pas na 3 a 4 dagen weer vrolijk ben. Ik heb uiteindelijk hulp gehad van de psycholoog waarbij ik mezelf mentaal weer heb kunnen oppakken. Ik voel me in het algemeen wel stuk beter dan eerst. Ik kreeg het advies om een jongedame te nemen die even sterk is als ik zodat ik niet veel last op mijn schouders hoeft te dragen.
Het probleem bij mij is, ik vind het moeilijk om mijn ex te vergeten en juist als ik haar in mijn buurt zie stort mijn wereld in. Dan duurt het ongeveer 3a4 dagen dat ik weer opgeknapt ben van binnen.
Af en toe zit ik alsnog doorheen en zeg ik tegen mij zelf waarom moet ik dit moeilijke tijd gehad hebben?! Mijn ouders, broer en mensen in mijn omgeving hebben mij gesteund dat ik een juiste keuze heb gemaakt en dat ik niet mezelf schuldig moet voelen terwijl ik me nog steeds af en toe schuldig voel.
Ik hoop dat ik hiervoor aantal tips mee krijg indien iemand zoals psycholoog en een lotgenoot mijn bericht ook mee heeft gelezen.
Ik dank jullie van hartelijk alvast dat ik mijn hart mag laten opluchten en dat waardeer ik graag.
Anoniem-
Beste anoniem,
Ik begrijp je heel goed. Ik zit momenteel in eenzelfde soort situatie. Gisteren mijn relatie beëindigd, hij gediagnosticeerd met ptss en depressie. Voelt heel naar om er niet meer te zijn voor hem en ik mis hem andersom ook in hoe hij voor mij is, al kan ik niet veel van hem vragen omdat alles heel zwaar al voor hem is. Ik heb het vooral beëindigd omdat het voor mij zoveel energie kost, ook met werk afronden en nieuwe baan en cursus in het vooruitzicht. Daarbij heb ik zelf ondertussen ook doen inzien dat ik echt wel meer last heb van bindingsangst dan ik dacht. Mijn nu ex wilde terecht dat ik daarmee aan de slag zou gaan, maar voor mij was de moeite in tijd en geld ook weer een extra drempel. Zeker nu ik al het idee heb dat ik overbelast ben. Sinds de breakup gisteren heb ik ook erg veel last van liefdesverdriet, erg depressieve gevoelens, schuldgevoelens en huilbuien. Aan de ene kant weegt de relatie me zwaar en kost het energie, aan de andere kant was het ook een steun en vertrouwdheid, die nu door mijn toedoen weg is.
Ik hoop voor jou, en voor mij op een later moment, dat het wellicht mogelijk is om toch nog eens een kop koffie met je ex te drinken. Als de liefde echt is en je blijft eraan denken is het toch houden van. Misschien was het het verkeerde moment, maar moet je naar je eigen gevoel luisteren en de stap durven zetten, met kans op afwijzing. Op dat laatste hebben onze exen ook zeker recht, want hun vertrouwen is geschaad. Ik wens je het allerbeste.Jolanda - Alle reacties weergeven...
-
Afstand nemen even een pauze, is in deze een betere optie dan uitmaken. Na een verandering periode kan iemand in betere doen zijn. En terugkomen op keuzes is ook een keuze.
Echter zal je wel 5x zoveel je best moeten doen haar te waarderen. En terug te winnen. Een andere keuze is weggaan. Verhuizen.kip
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Na 10 maanden relatie maakt hij het uit
Na 10 maanden relatie maakt hij het uit
We hadden verbinding en hielden van elkaar het ging goed. Op de dag dat hij de relatie verbrak hoorde ik van een oud buurvrouw dat zij enkele maanden daarvoor met hem had gedate..... en ook verder zijn gegaan dan alleen zoenen.
Zij wist niet dat hij toen al een relatie had met mij.
Terrecht dat ik vragen had... toen we hadden afgesproken om te praten vertelde hij dat het uit was omdat vreemdgaan altijd tussen ons in zou gaan staan en voor drama zou gaan zorgen.
Ook vertelde hij dat ik beter had verdient en dat hij niet wist waarom hij het had gedaan.
De grond is onder mijn voeten weg geslagen had dit nooit verwacht.
Geen gesprek verder ik blijf met vragen achter mis hem en zou het er graag met hem over willen hebben want heb de kans niet gekregen.
We hebben weinig contact
Wat doe ik ?TrijnTrijn 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Na 4 jaar uit elkaar te zijn nog steeds verdriet en frustraties
Na 4 jaar uit elkaar te zijn nog steeds verdriet en frustraties... Ik wil er van af!
4 jaar geleden heb ik de stap genomen om mijn relatie van bijna 20 jaar te beëindigen na de zoveelste misstap van mijn ex. Met zoveel verdriet en pijn heb ik toen die beslissing genomen en voor mijzelf gekozen. Een verschrikkelijke periode was het gevolg, het vertellen aan onze kinderen, huis verkopen, de onzekerheid van het vinden van een nieuw huis, tijdelijk inwonen bij mijn zus met de kinderen, het vinden van een huis, verhuizen, nieuwe plek voor de kinderen en alle emoties die hierbij horen. Nu 4 jaar later heb ik een heerlijk huis, 2 pracht kinderen, financieel onafhankelijk van hem, lieve mensen om mij heen, een goede en leuke baan, goed contact met mijn ex en toch zijn er nog te veel momenten dat ik aan hem/ons denk, verdriet voel, pijn voel, gefrustreerd ben, hoe kan dat?
Hij woont nu samen met zijn nieuwe vriendin, een aardige meid. De kinderen vinden haar ook aardig, ze moeten wel wennen aan nieuwe regels in huis en een vader die toch anders is geworden. Het blijft mij pijn doen als ik de kinderen daar breng, is dit normaal?
Ik heb zelf totaal niet de behoefte aan een nieuwe relatie, zo nu en dan weleens een date gehad maar merk dat ik het snel benauwd krijg en het contact houden als een verplichting ga zien. Misschien nog niet de juiste man tegengekomen...
Ik schrijf dit nu van me af omdat ik hoop dat er een dag komt dat ik los kom van het verdriet en de frustratie, van hem, van het perfecte plaatje wat ik in mijn hoofd had. Ik geniet heel veel van het leven en alle gezelligheid en plezier wat het leven geeft, helaas zijn er momenten, en dat is wel vaak met een wijntje, dat de pijn, frustraties en verdriet weer keihard naar bovenkomen en ik werkelijk een soort delirium krijg. Ik wil dit niet meer...
Anoniem- Alle reacties weergeven...
-
Heftig. Een man vind altijd binnen no time een nieuwe slet. Het gaat erom dat jij nu aan jezelf gaat denken.
Bekijk het zo: Wat voor taken is hij nog wel geschikt voor?
Jou hart.. nee
Geld.. Ja
Taxi .. Ja
Meer niet. Dus sluit dat gevoel af.
Je had hem bij je kunnen laten wonen, zorgen dat al zijn geld bij jullie bleef. dan was hij buiten de deur gaan sexen en had je hem gewoon geen sex meer gegeven was hij toch gebleven. Zo zijn mannen nu eenmaal soms. Echter jij hebt voor een leven zonder hem gekozen. Ook een moeilijk proces. Gelukkig nu op orde. Nu je emoties nog op orde. Zorg dat jij nu gelukkig gaat worden, en niet alleen hij! Jij mag nu egoïstisch worden.
Zorg ervoor dat jij hem bijvoorbeeld, niet meer gaat zien, zo mogelijk. Of breng de kids langs met een knappere vent naast je. ;)
En zie hem als sperma donor. Lijkt me wel zo verstandig voor je gevoel. Vrouwen zijn vaak emotioneel, hij is allang verder gegaan. Jij bent in zijn ogen een vrouw die voor zijn kinderen zorgt , puur een financieel last .. Dus hoe ga jij hem nu zien? Blijf je jezelf pijn doen met illusies?kip
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hij miste me niet meer
Ongeveer drie weken geleden heeft mijn vriend onze relatie van ongeveer 1,5jaar nogal onverwacht gedaan gemaakt.
Hij heeft geen rationele reden kunnen geven, maar zegt dat hij de laatste tijd meer en meer aan het twijfelen was. Uiteindelijk was het zo ver gekomen dat hij me niet meer miste als ik niet bij hem was en alleen wou zijn als ik wel bij hem was.
Zelf vind ik het heel moeilijk om me hierbij neer te leggen. In alles wat hij tijdens onze relatie zei en deed, zag ik dat hij van me hield/houdt. En ik kan/wil niet geloven dat hij dit allemaal speelde.
Daarom denk ik ook dat hij meer in de knoop zit met zichzelf en het hebben van een serieuze relatie. (ik ben zijn eerste échte, serieuze relatie.)
Momenteel hebben we ongeveer al drie weken geen contact meer met elkaar (buiten een paar berichten die ik heb gestuurd om een cursus etc. op te halen, maar die heeft hij uiteindelijk in mijn brievenbus gestoken omdat hij me niet meer wil zien)
Ik weet dat het enige wat ik kan doen hem tijd geven en proberen lost te laten. Maar zolang ik geen échte reden weet waarom hij niet meer verder met me wilt én ik niet met mijn eigen ogen, aan zijn lichaamstaal, heb gezien dat hij niet meer van me houdt; vind ik dit moeilijk.
Stiekem hoop ik nog steeds dat hij contact met me gaat opnemen om te zeggen dat hij zich vergist heeft. Ik weet dat ik zo niet mag denken, maar ik vrees dat ik dit ga blijven doen, totdat ik zekerheid heb.
Wat denken jullie? Is er nog een kans dat het goed gaat komen? Zou ik hem moeten vragen om nog eens samen te zitten om over zijn gevoelens te praten? (Ik weet dat hij niet moeilijk vind en niet graag doet, maar ik denk ook dat het mij zou helpen in mijn verwerkingsproces. )
We hebben afgesproken om tot eind februari geen contact met elkaar te hebben, dus nog ongeveer 2 weken. Maar vanaf maart ga ik het een maand super druk hebben. Zou ik hem vragen om toch eerder eens af te spreken? Of laat ik het best nog allemaal veel langer rusten met het risico dat ik in mijn hoofd alleen maar meer zal piekeren?Anoniem (24jaar)- Alle reacties weergeven...
-
Oh ik begrijp zo wat je bedoel..ik weet niet hoe lang geleden je dit geschreven heb. Staat geen datum bij. Ik hoop dat je er niet aan toegegeven heb. Ik ben ook nog verliefd op mn ex en we waren ook elkaars eerste grote liefde. Maar het komt alleen van mijn kant. Het is niet te vatten waarom hij niet , dus ook bij jou, niet meer verliefd op mij /jou is. Ik hoop dat het goed afgelopen is. Ik hoop dat het goed afgelopen is voor je. Zou graag wel willen weten. Als je zin heb kunnen we er over praten. Lucht ons misschien allebei op.. Groetjes, Carolina.
Carolina M.
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Daarna heb ik hem nooit meer gesproken mis hem elke dag
Ik ben al jaren getrouwd. Had een goed leven met mijn gezin tot ik een man ontmoeten die mijn wereld vanaf toen goed heeft veranderd. In het begin hield ik veel afstand, hij liet wel blijken dat hij mij interessant vond maar ging er nooit op in. Na zeker een jaar merkte ik dat ik steeds meer gevoelens voor hem kreeg en hem letterlijke overal zag en alleen maar aan hem dacht. Tot slot kon ik er niet meer tegen vanwege de tegenstrijdige reacties van hem wou ik weten waar dit toe moest leiden. Hij gaf aan ook gevoelens te hebben maar durfde niet omdat hij wist dat ik bezet was. Ik heb het eerlijk tegen mijn man verteld van mijn gevoelens en die dacht dat het niet echt was. Ik voelde mij niet begrepen en heb toen toch afgesproken met de andere man om teweten wat dit betekende. Ondanks ik ook van mijn man hield. Het liep niet goed het gesprek er was verliefdheid verdriet aantrekkingskracht afstandangst voor wat nu. Hij gaf aan dat hij bindingangst had en geen relatie wou. Ik kon wel door de grond zakken hoe ik mij zelf zo voor gek heb gezet en mijn liefdesleven op het spel had gezet. Dat was het dan.thuis alles opgebiecht en de consquenties accepteren die er kwamen. Daarna heb ik hem nooit meer gesproken mis hem elke dag en probeer mij huidige relatie te redden ook al weet ik niet wat ik echt wil. Ik snap niet hoe de verliefdheid is begonnen en waarom. Als ik toch niks waard bleek te zijn. Ik voel mijn alleen met mijn verdriet en pijn.AnoniemAnoniem 3Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Verliefd op mijn beste vriendin
Ik ken deze vriendin al een aantal jaren, echter sinds 1,5 jaar deelden wij, ideeën, gevoelens,
en geheimen met elkaar. Daarnaast sporten wij graag met elkaar, en genoten wij van elkaars gezelschap. Kortom, een naar wat ik toen dacht, een echte vriendin. Helaas kreeg ik gevoelens voor haar, hele diepe gevoelens waar ik niet om heen kon, en niet van weg kon lopen. Ik werd verliefd zoals ik nog nooit eerder geweest was. Daarnaast voedde zij dat mij bij met geflirt, uitspraken, en aanrakingen. Er was slechts 1 probleem, ik ben getrouwd en wilde dit niet. Ik was zo ver heen op dat moment dat ik dacht mijn soulmate gevonden te hebben, en was bereid als de gevoelens wederzijds waren alles achter te laten. Wij hadden een hele sterke en goede, fijne band. Althans, dat dacht ik.. Nadat ik mijn gevoelens kenbaar had gemaakt, sloeg ze de deur dicht, en metselde een muur om zich heen die voor mij niet te slechten was. Ze wilde geen contact meer met mij. Dat terwijl ik er was voor haar op haar donkerste momenten, haar mijn schouder gegeven heb, naast mijn hart en ziel. Het bleek dat zij een slecht verleden had met haar familie, en ex partner, die veelal uit een slecht crimineel verleden kwamen. Ze ontkende altijd hier deel vanuit gemaakt te hebben. Na mijn bekentenis escaleerde het snel. Ik kon maar niet geloven dat mijn soulmate mij in de kou liet staan, zonder mijn vragen te beantwoorden. Na een aantal malen vergeefs contact gezocht te hebben, werd ik gebeld, vanuit de gevangenis ...
Ik werd bedreigd door haar oom, wat blijkt een veroordeelde moordenaar te zijn, die al 8 jaar vast zit. Hij dreigde mijn familie en kinderen wat aan te doen, wist waar ik woonde, en zou mensen op ons afsturen als ik nog 1x contact zou zoeken met mijn vriendin.
Ik zie haar nog bijna dagelijks. Van een serieuze confrontatie met die beste man of zijn vrienden is het nooit gekomen, maar naast dat ik geschrokken ben, ben ik zo verschrikkelijk teleurgesteld en verdrietig. Mijn vriendin lijkt een narcist te zijn, die mij gebruikt heeft voor haar doelen en bevestigingen. Het probleem is dat ik zelfs nu, 5maanden na dato, mijn gevoelens voor haar niet van mij af kan schudden. Ik kan het niet loslaten, heb geen antwoorden gekregen, en voel mij zo leeg en hol. Het lukt mij maar niet om af te sluiten, zelfs na die bedreiging. Nog steeds word ik emotioneel als ik aan haar denk, en lijk steeds maar weer terug te vallen in dat diepe zwarte gat. Ik weet het niet meer en heb echt hulp nodig..Lucky- Alle reacties weergeven...
-
Je zegt het zelf ze is een narcist die zijn meesters in het manipuleren en jou op een treinverkeer plaatsten uiteindelijk alles om eigen belang en gevoelens, het zijn gebruikers die met jouw gevoelens spelen koste wat het kost
Ze laten je achter met het gevoel wat je had kunnen krijgen/ houden en dat schuift je in de situatie waar je nu in zit en het niet los kunnen laten
Advies is niks was waar en alles gespeeld hoe hard het ook klinkt.
Loslaten is het enige om jezelf niet kapot te maken vergeet niet dat mensen die je tegenkomt een les voor jou leven is,
ook je huidige vrouw of je werkt en waardeert je eigen relatie of je eindigt die omdat je van binnen weet dat je verleiding buiten isTan
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Inmiddels 26 jaar aan t tobben
Het was een sprookje i. Mijn beleving , ik 17 zei 28
Net als t liedje van Rob de Nijs
Dochter samen inmiddels is dochter ook al mamma elke x na ong 7 jaar gaat het mis
Zijn al eens 7 jaar uit elkaar geweest en toch elkaar gevonden en nu 6 jaar later toch weer uit elkaar
Ik blijf gevoelens houden voor haar
En kan het moeilijk loslaten
I
Kan moeilijk met naasten praten ( lukt wel maar die hebben een eigen mening , is niks mis mee
Ik vindt het lastig 🫣🫣🫣 moet ik LDD doorbijten of is het verstandiger om professionele hulp hierbij te vragen ???Niet belangrijkNiet belangrijk 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Moeite met loslaten
Mijn korte relatie (6 maanden) is sinds juni over, maar ik heb moeite met loslaten. Sinds kort ben ik mijn ex gaan idealiseren en dat beheerst mijn leven. Ik heb de relatie zelf uitgemaakt omdat ik een 'twijfel' had, vaak denk ik ook van: heb ik wel de juiste keuze gemaakt. Maar ik weet dat ik de juiste keuze heb gemaakt.TinkieTinkie 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
3 maanden terug uit elkaar gegaan
Mijn ex en ik zijn 3 maanden terug uit elkaar gegaan. Ze gaf aan dat door hoe wij communiceren zij het gevoel kwijt is geraakt. Desondanks dat ze nog veel van me houd. Ik was/ben er kapot van. Het is niet dat ik het niet zag maar ik zat niet op het punt waar zij op zat. Een week of 2/4 later opnieuw een gesprek gehad over of er nog iets was wat ik kon doen om wat we hadden nog te herstellen. Hieruit kwam dat als we communicatie technisch veranderde en hierin transparanter zouden zijn ze het niet zou weten waarom we niet weer terug bij elkaar kwamen. Dit gaf mij logischerwijs hoop. Afgesproken in Oktober weer te beginnen met daten en te kijken of er nog potentie in zit. En tot die tijd even geen contact te hebben. Ik ben hierin de gene die hier het meeste moeite heeft. Ook al werk ik heel hard aan mezelf en is de verslaving die impact had op mijn humeur en communicatie vaardigheden over blijft het gevoel dat ik niet genoeg heb gedaan. Ik heb het gevoel alsof ze me überhaupt niet terug wilt. Dit komt meerendeel door dat we weinig tot geen contact hebben. Nu was dit ook de afspraak maar in mijn hoofd blijft het idee leven dat als ze het nog had gewild ze wel eerder iets van contact had geïnitieerd.
Ik schommel heel erg tussen vrij zeker weten dat het goed komt naar het gevoel van dat dit niet meer te redden is en ik mezelf alleen maar ga teleurstellen in Oktober.
Ook al weet ik ook dat als ze überhaupt geen interesse meer had ze überhaupt niet met me op date meer zou willen.
Komt er een beetje opneem dat ik gewoon niet zo goed zou weten wat ik zou moeten zonder haar. Heb in deze 3 maanden ook niet kunnen beginnen aan het verwerken gezien ze me het gevoel geeft dat er nog een kans is.AnoniemAnoniem 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Scooter van een vriend gecrasht
Ik had de scooter van een vriend van mij gecrasht en hij had daarvoor gezegd als je crasht kosten op jou, maar daarna wou ik het volle bedrag betalen maar mijn ouders vonden dat het 50/50 moest en daarna heb ik hem niet meer gesproken alleen ik weet niet hoe ik hem moet aanspreken, ik heb hem al tien maanden niet meer gesproken.GijsGijs 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hij was en is elke dag bij mij in mijn gedachten
Ik ben jong getrouwd met mijn grote liefde.We waren dolverliefd en ik adoreerde hem.We kregen 2 kinderen en toen kwamen de eerste scheurtjes..hij was altijd klussen bij een ander en ik voelde me alleen gelaten met de kinderen.We leefden steeds meer langs elkaar heen. Ik ging met vriendinnen op stap en kreeg aandacht van andere mannen.We xijn gescheiden na 25 jaar huwelijk en ik ben later hertrouwd. Hij is alleen gebleven en drank werd zijn grootse vriend..daar is hij aan overleden...hij was en is en blijft mijn grote liefde..de vader van mijn kinderen.En van hem was ik ook zijn grote liefde...dat zag ik in zijn ogen als hij mij aankeek. Er was geen weg terug.Hij was en is elke dag bij mij in mijn gedachten.ArevArev 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Bij hem ben ik dood
Mijn man is erg lui. Op elk gebied toont hij geen enkele moeite. Niet voor mij, de kinderen, mijn familie, zijn familie, vrienden.
Ik moet achter alles aan, rekening met hem houden, alles regelen, hem aan alles herinneren, voorzichtig zijn met hoe ik iets overbreng. Het maakt me moe, fysiek, mentaal zit ik erdoorheen. Gedachtes van de dood beginnen me te bekruipen. Maar ik denk aan de kinderen. Bij hem weggaan is de enige oplossing. Ik heb niemand, ik ben alleen. Bij hem ben ik dood. Mijn kinderen zijn de enigen voor wie ik leef, die het waard zijn.VerdrietigVerdrietig 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Wat is er mis met mij dat ik toch nog bij hem wilde zijn?
Ik huil terwijl ik dit schrijf. Ik heb het zelf uitgemaakt. Kon echt niet verder na 3 jaar. Ben mezelf kwijtgeraakt. Hij heeft mij 4x zwaar mishandeld en ik heb een jaar geleden aangifte gedaan. Wat is er mis met mij dat ik toch nog bij hem wilde zijn? Snap mezelf echt niet. Nu eindelijk de knoop doorgehakt en ben zelfs opgelucht ergens. Een soort bevrijding. Veel nachtmerries dat wel. Heb er PTSS en een depressie aan overgehouden.
Deze verhalen raken mij zo. Ik wens iedereen veel sterkte en weet: na regen komt zonneschijn. Morgen bevrijdingsdag. Mooie dag om mijn nieuwe vrijheid te vieren. Bedankt voor het lezen en ik wens iedereen liefde en geluk.Jessie- Alle reacties weergeven...
-
Hoi Jessie,
Knap dat je bent gestopt. Ik maak het ook mee en zit er middenin. Het is zo moeilijkL
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het liefst blijf ik bij hem maar moet ik dan eerlijk zijn?
Ik ben vreemdgegaan met een collega (gezoend in de club) .. ik heb er spijt van en wil het mijn vriend niet vertellen dus heb ik een punt achter onze relatie gezet. Maar we wonen samen en hij woont bij mij tot hij een eigen woning heeft. Dus inprincipe zitten we nog gewoon in een relatie. Ook voor de buiten wereld en thuis knuffelen we ook veel en veel verdriet van beide kantebn.
Het liefst blijf ik bij hem maar moet ik dan eerlijk zijn? Of moet ik de waarheid een beetje verbuigen over wie en wanneer? Help!!Britney- Alle reacties weergeven...
-
Hoi, ik zou ten alle tijden eerlijk blijven. Daar kom je altijd het verste mee, hij zal boos worden om het feit neem ik aan.
Ik zou je eerlijkheid waarderen en met je in gesprek gaan.
Mvg,anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hartverscheurend gevoel
Bedankt voor het lezen.
Mijn relatie begon 10 jaar geleden, ik was bijn in een dikke burn out wat ik toen zelf nog niet doorhad.
We leerden elkaar kennen, deden dezelfde sport en dat was leuk.. tot ik volledig instortte , dat heeft veel therapie en andere therapien buiten de reguliere HA gekost
Ik verhuisde met zoon hond en kat naar zijn huis. Dat gaf wel opluchting.
Ik deed het huis en alles wat ik kon doe qua energie.na 2 jaar gingen we weer verhuizen, wonen op de camping was onze tussen woning. Uiteindelijk daar 4 jaar gewoond. Weer van plan te verhuizen ivm stijgende huizenmarkt. 1 jaar in een oude boerderij.. vreselijk was het
Ons eigen huis laten bouwen 2mnd later RELATIE over.
Na 10 jaar!
En nu over 6 weken ga ik weer terug naar een gewoon rijtjeshuis
Zonder man maar wel met kind en nu 2 honden.
Mijn man was nooit thuis altijd bezig met zijn sport wat we eerst samen deden. Hij wil er niet voor vechten en terwijl ik wel een ander huis heb gevonden moest ik nog maanden samenwonen. Wat is dat moeijlijk! ZEKER ald je hoorr dat hij al op date was gegaan terwijl ik alles nog doe in het mooie huis waar we samen zouden blijven tot we oud waren.
Maar helaas .alles is weg. Voel me depri en het wordt steeds erger
Hoop andere verhalen te lezen hoe ik dit hartverscheurende gevoel betrr zou kunnen verwerkenJustme-
Wat een eerlijkheid. Respect voor het geschrevene. Ik heb alleen geen antwoord. Dat heb jij alleen. x
Theo - Alle reacties weergeven...
-
Ja herkenbaar… alles is weg !
Ik heb van alles geprobeerd … nu 11/2 jaar later lijk ik haar nog te missen. Ik word ook niet verlieft op een ander… wel geprobeerd ….Rob
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Gevoelens voor een vrouw
Ik ben 14 jaar samen met mijn man en heb 3 dochters. Ik heb een gelukkig huwelijk. Nooit twijfels gehad en nooit gevoelens überhaupt voor een vrouw gehad. Op vakantie met man en kinderen zag ik de mooiste vrouw ter wereld. Helemaal betoverd ben ik door haar. Ze werkte in het hotel en heb haar kort gesproken, maar haar Engels was zeer moeizaam. Ik kan deze vrouw niet vergeten. Wat is dit? Als ik haar foto’s zie, doet m’n hart letterlijk pijn. Het voelt zo niet goed dat ik haar nooit meer zie. Snap er helemaal niks van waar dit vandaan komt, maar weet wel dat onze blikken elkaar vaak kruisten en hier iets zat. Anders was het me nooit zo aan het hart gegaan. Wat mis ik haar enorm! Heb geen idee hoe ik hiermee moet omgaan. Het belemmert m’n dagelijks leven zelfs en snap niet hoe dit zo ver kan zijn gegaan..
Wie herkent zo’n hopeloze onmogelijke verliefdheid out of the blue en hoe ben je daar mee omgegaan?
:(LivaLiva 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Het gevoel dat je zo'n speciaal iets los laat is echt vreselijk
ik wou mijn verhaal hier even delen zodat ik het kwijt en met de hoop dat niemand hetzelfde overkomt.
ik heb een tijdje geleden contact met iemand gehad. dit was niet een relatie, maar er waren zeker hele sterke gevoelens van mijn kant. het contact was vooral online, heb diegene maar 2 keer in het echt gezien. het begon een beetje als vriendschappelijk en langzaam zijn er gevoelens ontstaan. dat ik die gevoelens had kwam ik eigenlijk ook pas achter na een jaar, toen ik het contact met hem verbrak en zag dat ik het hier heel moeilijk mee had.
de reden dat ik dat contact toen dus verbrak was omdat hij een persoon was met nare persoonlijkheid trekjes. hij kon vaak heel aardig zijn hoor, maar er waren veel momenten dat hij zomaar ineens boos kon worden om niks. als ik bijvoorbeeld iets niet goed begreep kreeg hij een kort lontje en werd boos. als ik daar dan wat van zei ging die de boel zitten omdraaien naar mij toe en gaf mij het gevoel dat het aan mij lag. en vervolgens ook nog zeggen dat ik de boel omdraaide.
toen het dus zo was dat ik het contact verbroken had heb ik hem na een tijdje toch weer toegevoegd. aan de ene kant voelde het contact heel goed aan de andere kant wist ik dat ik mezelf echt tekort deed door met hem contact te blijven houden.
het contact is toen wel een tijdje gebleven en heb dus nog een paar keer met hem afgesproken. in het echt ging het contact wel beter dan online, maar nog waren er momenten dat ik me heel erg moest inhouden en moest uitkijken wat ik tegen hem zei omdat ik bang was dat dit verkeerd bij hem over kwam en hij weer boos ging worden. de laatste keer dat hij langs kwam werd hij zo boos om iets wat ik volgens hem "niet goed deed en echt niet kon". het moment dat hij schreeuwend voor mijn neus stond vond ik het echt te ver gaan en heb ik hem naar huis gestuurd. dit was het moment dat ik er ECHT klaar mee was en heb ik besloten geen contact meer te willen.
toen ik dacht dat het moeilijkste voorbij was bleek de hel nog te komen. je zou zeggen dat je iemand niet zou missen als diegene heel slecht voor je is maar dit zegt niks blijkbaar. ik denk dat de wanhoop bij hem zelfs nog veel erger was dan bij mijn ex. vooral de eerste weken waren vreselijk. heb letterlijk elke dag als ik ging slapen of in de douche stond of wat ik ook maar deed als ik de kans had om na te denken aan hem gedacht. dit gevoel is zo vreselijk, het gevoel dat je steeds aan iemand moet denken en je nooit weet of het beter word. dit gun ik niemand, zelfs mijn ergste vijand niet denk ik. ik heb mijzelf er echt doorheen moeten sleuren en echt afleiding moeten zoeken. het voelde voor mij echt alsof ik af moest kicken van drugs. wat voor mij wel het moeilijkste was was de angst dat hij zichzelf wat aan zou kunnen doen omdat ik het contact had verbroken. ik zou mezelf nooit kunnen vergeven als dit zou gebeuren. ook was het moeilijkste denk ik wel dat ik het gevoel had dat ik een hele goede vriendschap kwijt ging raken. want het was niet alleen liedje, het was vooral vriendschap. ik weet nog steeds niet precies wat er zo speciaal was aan hem, maar er was iets aan hem wat ik voor mijn gevoel nooit meer bij iemand ga krijgen. een bepaalde klik of iets wat ik bij niemand anders heb. en het gevoel dat je zo'n speciaal iets los laat is echt vreselijk.
maar na veel tijd en moeite ging het langzaam steeds beter. ik ben nu bijna een halfjaar verder en nog heb ik het idee dat ik er nog niet helemaal ben, maar het gaat veel beter dan een tijd geleden. soms zijn er dingen die mij gewoon aan hem herinneren, en ook al was hij niet goed voor mij nog weet ik dat ik hem nooit helemaal zal vergeten.
en voor de mensen die dit lezen en ook contact hebben met zo iemand zou ik zeggen: ren weg nu je nog kunt! ik heb veelste lang contact hem hem gehouden en had dit veel eerder moeten verbreken. voor de mensen die het contact hebben verbroken zal ik zeggen geef niet op het word echt beter hoe moeilijk het nu nog lijkt, je kunt het!anoniem-
n borderliner die zijn frustrates gebreken op jou projekteerd, die hebben therapie nodig en genezen eigenlijk nooit echt,
wees lief en goed voor jezelf en bevrijd je van hun neurotische dwang,
zijzelf zijn hun echte probleem en geen enkele geliefde kan hen helpen.
Ze zullen steeds jouw als boei en boxsbal gebruiken.
Bescherm jezelf van hen, jij bent het zo waard.Loes - Alle reacties weergeven...
-
Lief dankjewel, bedankt voor je reactie
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hoe doen jullie dit in deze zware tijd
Ik heb 10 weken geleden gehoord dat mijn man niet meer van mij houdt
Schrok mij kapot
Heeft depressie en midlife crissis
Dat weet hij zelf nog niet
Heb maar 1 keuze hard en sterk worden want dit loopt niet goed af
Hoe doen jullie dit in deze zware tijd
Je heb geen keus
Huil veel maar moet sterker wordenSandraSandra 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik heb echt even advies nodig om hier mee om te gaan
Ik zou heel graag tips willen om hier mee om te moeten gaan, dus hier mijn verhaal:
Ik heb mijn ex 3 jaar geleden tijdens het stappen in mijn stad leren kennen. Hij en zijn vrienden zijn na de tijd nog mee geweest met mij en mijn vriendinnen ik daar verder te borrelen. Ik had net mijn relatie uit, dus nooit geen ogen en oren na deze jongens gehad. Nu kwam ik afgelopen december 1 van deze jongens tegen op tinder en we werden een match. We hadden meteen een aanknopingspunt en het contact was super leuk. We gingen op date en al snel waren er al heel veel gevoelens (toen nog niet wetende dat hij met bindingsangst kampte) ik ging mee naar zijn vrienden en hij naar die van mij. Na een tijdje liet hij al wel doorschemeren dat hij niet weet of hij wel toe was aan een relatie (wist vanaf het begin dat hij 7 jaar vrijgezel was om een bewuste reden) hij vind het moeilijk om mensen binnen te laten omdat hij geen mensen meer wil verliezen. Zijn hele omgeving zag hij gek hij op mij was en vooral hoe hij zichzelf kon zijn in mijn bijzijn van zijn vrienden. Iedereen zei dat hij het een kans moest geven en hij zijn handen dicht moest knijpen met mij.. uiteindelijk werd dit een relatie. Hij heeft 2 hele grote vriendengroepen, werkt veel, sport mega veel en dus nog een relatie.
Ik wist dat hij zich niet 100% kon geven, maar had gehoopt dat ik dat muurtje wel kon afbreken. Na een tijdje ontstond er druk vanuit onze omgeving.. gesprekken als samenwonen kwamen toen we heel erg vaak op tafel.
Ik heb een kat en ineens kwam er een opmerking vanuit hem ‘ik wil geen kat in huis’. Ik ga die kat niet weg doen, nooit niet. Hij woont op best wel een afstand en hij zou daar nooit weg willen, dus ik zou mijn leven hier in de toekomst achter laten, mijn vrienden, familie, daar gaan wonen en niks hebben. Ik vond dat die kat maar een compromis moest zijn.
Er kwam natuurlijk veel te veel spanning op hem te staan. Ik had het gevoel alsof ik steeds moest vragen wanneer we elkaar weer zouden zien, hij vond mijn goedemorgen appjes soms heel vervelend, alsof ik op repeat stond zei hij.
Op een zondag kregen we ruzie. We zouden elkaar dat weekend eigenlijk niet zien omdat hij met vrienden was en zondag was het Moederdag. Ik besloot toch om naar hem toe te gaan zodat we samen konden zijn. Onderweg stuurde ik hem een berichtje of het goed was dat ik zijn kant op kwam. Hij had al dingen gepland met zijn vrienden en naar zijn ouders.. ik ben weer naar huis gegaan. Hij zou mij in de middag bellen, deed hij niet, hij zou na het eten bellen, deed hij niet.. pas ergens laat in de avond belde hij mij. Ik nam op en maakte de opmerking: heb je eindelijk een plekje in je agenda gevonden voor mij? Toen wou hij het eigenlijk al meteen uitmaken, maar deed dat niet. Hij wou nadenken, wou wel contact houden de aankomende week. Dat gebeurde dus. Ik was op van de zenuwen, sliep niet, had geen honger en kapot van verdriet.
Ik had hem expliciet gevraagd dat als hij wist wat hij wou (dus alleen verder) ik het eerder wou weten omdat ik het simpelweg niet trok.
Hij wou maandag bij mij komen om te praten, wat de uitkomst ook zou zijn
Vrijdag vroeg ik hem of hij na had kunnen denken en dat had hij.
Zaterdagochtend kreeg ik een appje dat hij mij zondag wel zou bellen, nou ik voelde de bui al hangen en heb hem het voorzetje gegeven dat ik alleen wou weten of hij voor zichzelf zou kiezen. Ik kreeg een appje terug met dat hij idd voor zichzelf koos. Zondag hebben we gebeld en toen zei hij: als ik bij je was geweest had ik wss nog gezegd dat we het wel konden proberen. SPIJT dat ik had, dat ik mezelf niet in bedwang kon houden. 5 weken zijn nu om. Ik heb hem nooit meer gezien. Er is nog anderhalf week contact geweest vanuit mijn kant, niet dagelijks. En toen heb ik besloten om geen contact meer met hem te zoeken op wat voor manier dan ook.
Dat is mij gelukt, ik mis hem en ben zo gek op hem..
gisteren kon ik het niet meer opbrengen om niks te sturen.
Ik stuurde: hi, ben even benieuwd hoe het met je gaat
Hij: hi, goed goed en met jou?
Ik: fijn om te horen dat alles goed met je gaat. Hier gaat ook alles goed.
Hij: daar ben ik erg blij mee!
Ik: ik zag dat lupin s2 online stond.. moest ik even aan denken
Hij: ik zag het idd ook voorbij komen.. erg prettig.
Ik: vond het fijn om iets van je gehoord te hebben.
Hij: dat ben ik helemaal met je eens.
HOE NU VERDER?
Sorry voor het lange verhaal, ik heb echt even advies nodig om hier mee om te gaan en of hier überhaupt nog een kans in zitShar-
Ik heb geen echte ervaring met liefdesrelaties, maar ik weet wel dat het lastig is om in een relatie te zitten waar jij de enige bent die er helemaal voor gaat.
Ik vind hem zelf erg egocentrisch overkomen. Als hij niet klaar is voor een relatie is het beter om geen contact meer te hebben. Als hij er wel klaar voor is, moet hij jouw ook tevreden houden en er voor je zijn. Zoals ik al zei, ik heb geen echte ervaring. Ik snap het instinct om naar je hart te willen luisteren, maar je verstand moet op nummer 1 blijvenAlex -
Het is beter voor je zelf dat je imand anders zoekt. Zelf heb ik ook een vriendschapsrelatie gehad met een narcist . Ik heb onlangs pas echt ontdekt dat hij dit is. Zulke mensen willen alleen maar profiteren van je. Je mag nog zoveel om hen geven als je wilt ,dankbaar zullen ze nooit worden . Je kunt hen gewoon nooit doorgronden, het zijn hopeloze gevallen
Uit ervaring weet ik echter dat ze moeilijk uit je hoofd te wissen zijnAnnemie -
Wow! Bijna identiek het zelfde verhaal als wat ik momenteel helaas moet doorstaan. Ik heb zelfs mijn huwelijk opgegeven om bij hem te zijn, en samen te gaan wonen… helaas na 12 heerlijke weken, en 1 week samenwonen, werd ineens onverwachts de handdoek in de ring gegooid…. En met precies de zelfde redenen… daar sta ik dan: verliefd, verloren, en diep ongelukkig van verdriet…
Roro - Alle reacties weergeven...
-
De fout die iedereen maakt is denk ik dat een relatie bullshit is. Als je niet minimaal 40 jaar samen bent is het al geflopt denkt men.
Maar liefde zijn ook gewoon momenten!
Mensen willen bezitten. Je bezit niks!
Geniet van het moment
Soms loopt de liefde helaas niet synchroon dat zou het mooiste zijn op hetzelfde moment elkaar zat zijnTruus
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Totale verwarring bij mij
hallo allemaal:
kort samengevat: (voorinformatie:in mijn oude relatie zijn we 2 jaar geleden ons kindje verloren).Na hard te hebben gewerkt aan het verlies en mezelf kwam ik begin juni mijn nieuwe partner tegen. In de kern een warm,. oprecht, lief persoon. na rustig aan te hebben gedaan is een relatietot stand gekomen. Die relatie was voor 90% goed en in balans, merkte ook dat zij een rugzakje had door slechte ervaringen uit het verleden...ze schoot in angst, duwde weg. Een aantal keren een klein moment van twijfel. Begin november begon ze over samenwonen en kinderen, week daarna verbrak ze de relatie. ik kreeg ook een hoop verwijten (die niet terecht waren) in de daaropvolgende maand toch het contact met me gezocht en weer langzaam opgebouwd tot ze me vroeg weer bij elkaar te komen omdat dat in hart hart was wat ze wilde. Ik voelde haar zo goed aan, ze vond het alleen eng dat ik zo dichtbij kwam..dat was nog nooit iemand gelukt. Alles ging goed, ze was gelukkig, blij etc.Ze begon begin januari weer over samenwonen en stoppen met de pil. half januari was de overlijdensdag van mijn dochter en ze klapte weer dicht. spijkers op laag water zoeken etc paar dagen daarvoor zat ze nog naast me op de bank over het wonen en kinderen te praten en hoe blij ze met me was. Echter duwde ze weer weg, gevoel was weg.met haar gepraat, ze zag in dat ze een patroon had en er iets mee moest doen..wilde graag mijn steun. Ze gaf ook aan bang voor haar gevoel voor mij te zijn en dat ik akelig dichtbij kwam. ze heeft toen gevraagd een afspraak te maken bij een therapeut, wat ook gedaan is. 2 dagen daarvoor, nadat ik iets van haar in de brievenbus had gedaan werd ze weer boos omdat ik dat gedaan had (ik zou haar stalken). ze is mee gegaan naar de therapeut, maar ondertussen was haar houding veranderd in 'alleen voor mij mee'. ze was gesloten, gevoel stond uit en ze pratte eigenlijk helemaal niet, behalve negatieve dingen over mij.. De therapeut heeft veel gezien heft ze later terug gekoppeld. 2 dagen later weer een excuus app, waar ik op gereageerd heb dat ze zelf dit pad koos en er altijd normaal gepraat kon worden, maar ik deze verwijten en omgang niet meer accepteer. Heb nogmaals gezegd dat ze welkom is normaal te praten, ze begon echter weer te verwijten (belachelijke zaken die niets met mij te maken hebben) en sloot dwars af. Normaal gesproken kwam ze op die momenten altijd even in contact om excuses te maken en zeggen dat ik het niet verdien. Nu niets meer gehoord de laatste 8 weken. Ik weet wel dat ze eind februari contact had willen opnemen, maar dat heeft ze niet gedaan. Ze heeft nog een brief van me ontvangen 5 weken geleden, met daarin wat ik niet prettig vond qua omgang, dat ik haar wel een mooi persoon vind (de 'normale' kant) en heb haar daarin bedankt..en nog eens gezegd dat als ze iets normaal wilt uitpraten de deur open staat etc. en haar gewenst dat ik hoop dat het goed met haar gaat. Ook geen enkel reactie. Wel een week later ineens vanuit het niets een like op een foto op mijn social media. Ondertussen zit ze ook op Tinder. Verder lijkt het alsof haar online gedrag soms reacties op mij zijn (als ik iets post, doet zij dat ook. Of een berg post van hoe leuk ze het heeft). Afgelopen week liet ze voor mijn gevoel online indirect weten in de buurt te zijn door locatie te taggen. paar dagen later verwijderd ze ineens mijn nummer (maar blokt me niet), ontvlgd me op insta (maar verwijderd me niet uit haar volgerslijst), volgt de pagina van mijn hond wel nog en heeft ook op facebook geen enkel blok gezet, we zijn gewoon vrienden daar. Totale verwarring bij mij, hoe moet ik dit allemaal zien? Hopende op feedback hier. BVD
MichaelMichaelMichael 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Langzamaan ging onze relatie bergafwaarts
16, jaar geleden kreeg ik een relatie met een gescheiden man, die 2 kinderen uit een eerder huwelijk had. ik had 1 kind van 5. Vanaf de dag dat we elkaar ontmoeten zijn we bij elkaar gebleven, dus woonden we samen. Dat was super snel maar hij was door zijn ex uit huis gezet en woonde zeer onlux op een camping. Contact met zijn kinderen had hij niet.
Het ging allemaal erg goed. Af en toe deed ie wel raar en waren er stiltes van ongeveer 3 weken. Daarna deed hij weer normaal. We kregen samen nog een kind. We verhuisden naar een groter huis. En langzaamaan ging onze relatie bergafwaarts. We waren 11 jaar samen en vanaf die tijd ging het steeds slechter. Soms 3 weken geen communicatie met mij en kinderen. Waarom is onduidelijk. Hij ging zich steeds meer afzonderen van alle mensen. Mensen kwamen bijna niet meer. zo 3 jr geduurd. Ik heb gesmeekt er iets aan te doen maar hij luisterde niet. ik bleef van hem houden. mijn jongste zoon wilde bij hem weg. hij was bang van zijn vader. toen escaleerde het en is mijn ex vertrokken, met politie. erg traumatisch. een paar maanden later zaģen wij elkaar en was de vonk er nog steeds. maar de jongste had een groot trauma van alles dus tussen ons kon ook niet meer. toch zagen we elkaar heel af en toe. hij häd toen al snel weer een nieuwe relatie maar bleef contact met mij houden. tijdenss die relatie kregen wij ook weer samen een relatie.hun relatie liep stuk. zij heeft nooit van ons geweten. zij komt ook nog bij hem en wil hem terug.
met mijn ex en mij ging het steeds beter. hij beloofde mij de woensfag voor kerst 2020 dat we na kerst echt samen verder gingen zonder andere vrouw in het leven, omdat hij inmiddels weer vriendschappelijk een vrouw in zijn leven had die er een paar keer in de week kwam. ik mocht van hem maar 1x in de week komen.
met kerst zou hij 5 dagen met haar zijn om zo niet alleen te zijn en daarna zouden wij samen zijn.
en derde kerstdag, vandaag dus, blokkeert hij plots alle contact met mij. ik ben voor de zoveelste keer door hem nu gedumpt. nu is deze relatie voor mijn gevoel pas geeindigd terwijl de buitenwereld denkt dat dat 2,5 jaar geleden was. toch hou ik nog van hem. maar ik ben ook bang om mijn kind kwijt te raken als ik met hem blijf gaan. ik zit verschrikkelijk vast. voor mijn kinderen is dit het beste maar ik heb het gevoel dat ik niet zonder hem kan. en dat gevoel heb ik dus al een paar jaar.
k zou graag geen gevoëlens meer voor hem willen hebben en verder gaan met mijn leven. maar ik knok nu al 5,5 jaar voor hem..... wanneer houd t dit opanoniemanoniem 2Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Verliefd op collega, niet wederzijds maar wel goede vrienden.
Ik heb wellicht een apart verhaal. Mijn vrouwelijke collega en ik konden erg goed met elkaar op schieten. Zij heeft een vriend en een kind maar zij zocht in het begin veel contact met mij. Ik ben hier in mee gegaan en het contact werd steeds meer en spraken steeds vaker af tot een gegeven moment het een paar keer per week was en ik werd continue gebeld en geappt alles deelden we. zij loog over onze afspraakjes tegen haar vriend. Er is niks gebeurd tussen ons.
Ik heb haar na een jaar verteld dat ik haar wel leuk vind maar respect heb voor haar relatie maar als ze vrijgezel was ik het wel zou weten. Ons contact werd daarom niet minder. Laatst heeft haar vriend ons gezien en sinds dien spreken we minder af tot bijna niet en appt mij niet wanneer hij thuis is ( wat ik begrijp en respect voor heb ) maar wat ik ook merk is dat zij afstandelijker doet. Ik heb een keer ter sprake gebracht dat ik het erg jammer zou vinden als de vriendschap niet meer zou zijn en ik haar ontzettend waardeer zij gaf aan dat het wederzijds is. Maar ondanks dat merk ik dat zijn afstandelijker doet in haar gedrag naar mij. Ik merk dat ik dat erg pijnlijk vind en wil dit ook ter sprake brengen wat er nu is. Ik snap de gedragsverandering niet. Wat kan er aan de hand zijn en komt het nog goed met onze vriendschap. En zouden jullie het nog een keer ter sprake brengen of het laten?Herman- Alle reacties weergeven...
-
Ik denk dat je zelf goed genoeg weet dat je zelf meer wil dan vriendschap. Het feit dat zij zo benadering zoekt in een relatie, is het teken dat dit geen goede relatie is waar zij inzit. Zet jezelf even in de plaats van haar vriend, zou jij willen dat jullie spreken en een oplossing zoeken of dat de andere emotioneel gaat bedriegen? want dat is het ook. Het gaat waarschijnlijk niet om jou, Probeer deze vrouw uit uw hoofd te zetten en afstand te nemen, ze zal waarschijnlijk enkel naar jou toekomen als ze het moeilijk heeft, waarschijnlijk voor bevestiging. Het feit dat ze loog over afspraakjes wilt zeggen dat ze al emotioneel aan het bedriegen is, er moet niet gekust worden om het woord bedriegen uit te spreken...
Sorry, ik zou hiervan afstand nemen. Dit is veiligste voor jou.Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Mijn ex was mijn alles, maar verdient hij beter?
Hi, ik zal beginnen met mijn lieve ex. Hij was mijn eerste echte liefde en zag mijn toekomst met hem. Hij ook met mij. Alles ging super goed tot er een paar issues kwamen. Toen destijds frustreerde er een paar dingen mij heel erg. Hij had een beste vriendin waar hij erg close mee was. Dan even over mij. Ik heb nogal wat problemen met het vertrouwen van mannen. Ik heb het gevoel dat bijna alle mannen slechts aan seks denken en nooit zoveel liefde zouden kunnen voelen als ik. Dit komt mede door mijn eerste ex die een ontzettend beest bleek te zijn (kwam ik allemaal later pas achter). Dit brak mijn vertrouwen erg. Dan terug naar de issue. Ik vond het maar moeilijk allemaal dat hij steeds contact had met een andere meid. Daar begonnen de eerste ruzies. Ik dacht dat ik nooit boven haar zou komen te staan. Toen ontmoette ik haar op een dag en ze bleek een naar type te zijn. Ze maakte opmerkingen over dat ze met iedereen van de groep was gegaan maar 'nog' niet met mijn ex. Mij ex stond daarbij en zei niets. Ik ben er later over begonnen dat ik dat kwetsend vond. En hij reageerde daar eigenlijk op met niets. Hij deed niets. Dat kwetste mij nog meer. Waarom nam hij het niet voor mij op? Dit was eigenlijk het begin van mijn jaloezie en dat werd steeds erger. Het is op een gegeven moment uit gegaan vanwege een ruzie die ook met jaloezie te maken had (hij maakte het uit. Voor hem was het dat het hem allemaal teveel was en hij het heel moeilijk vond dat hij mij niet met de rest van zijn leven kon combineren. Dit was natuurlijk heel moeilijk om te horen, maar ik snapte het natuurlijk eigenlijk wel een beetje. Ik werd op een gegeven moment ook gewoon boos om alle kleine dingen die met andere meiden te maken had, Na 2 maanden contacte hij mij weer. Dat het hem speet dat hij weg was gegaan en hij het toen gewoon allemaal niet meer trok, maar ik wel de liefde van zijn leven was en hij zich dat heel snel realiseerde. Ik was super blij, want voor mij voelde het hetzelfde. Echter, in die 2 maanden dat het uit was heb ik mij nog nooit zo slecht gevoeld. Mijn hart was in 1000 stukjes gebroken het moment dat hij zonder mij verder wilde. Ik kan wel zeggen dat ik tegen depressief aan zat die tijd. Toen hij ineens weer in mijn leven kwam, was ik blij, maar dat pijnlijke gevoel van de break up is nooit weggegaan. Ik voelde me blij maar depressief en gekwetst, Maar ik wilde het natuurlijk voor hem nog een keer proberen. Het begin ging goed. Maar ik merkte dat ik nog niet geheeld was van de emoties van ervoor. Ik zat enorm slecht in mijn vel. Hierdoor begonnen de ruzies weer. Ik bleef er maar op terug komen dat hij me had verlaten en het voor zijn beste vriendin bleef opnemen. Het deed zo'n pijn. Toen kwam de klapper, we kregen een enorme ruzie (via de telefoon). Ik was dronken en heb iets heel doms gedaan. Ik heb de vriendin bericht dat ze mijn ex wel mag hebben en ik hoop haar niet meer te zien. Dat is waar mijn ex brak en hij was klaar met mij. Met mijn dronken destructieve houding dacht ik prima. De volgende dag kickte de spijt natuurlijk meteen in. Ik wilde het goedmaken maar het was te laat. Ik had mijn emoties totaal niet onder controle (mede door de pil). Hij heeft het toen uitgemaakt met een lief berichtje, we hielden tenslotte het meest van elkaar. Hij zei iets dat we even alleen moesten zijn om aan onszelf te werken. Ik moest zeker aan mezelf werken. Dus dat ben ik sindsdien gaan doen. Het is 8 maanden geleden dat het uitging. Deze maanden heb ik zo ontzettend veel geleerd en gedaan. Heel veel nieuwe avonturen aangegaan om mezelf in het diepe te gooien en dichter bij mezelf te komen. Ik ben echt gegroeid. Nu ben ik op een moment dat ik hem een berichtje wil sturen. Ik mis hem natuurlijk enorm en zie in dat ik het hem zo moeilijk heb gemaakt op sommige momenten in de relatie en ik snap dat het voor hem niet te doen was. Maar ik ben zo bang dat hij al door is gegaan met zijn leven en niets meer van me wil weten. Zal ik het berichtje wel sturen? Of hij zin heeft om eens bij te kletsen. Ik denk dat ik het morgen zal sturen.Char- Alle reacties weergeven...
-
Lieve Char,
Je leeft maar één keer. Je hebt niks te verliezen. Is hij jouw grote liefde? Stuur hem dan een bericht en laat het hem weten Veel succesAnoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik vroeg je uit, en toen hoorde ik niets meer van je
Ik wil niet meer liefhebben. Wil helemaal van niemand houden. Want niemand houdt van mij. En liefde leidt alleen tot teleurstelling. Ik heb van mensen gehouden. Dacht ik, denk ik. Maar ze deden mij pijn, en ze lieten mij in de steek. En niemand heeft mij ooit op een respectvolle manier uitgevraagd. Terwijl ik dat wel voor anderen deed. Mensen willen alleen maar dingen van mij ontvangen. Mensen willen alleen met mij omgaan als ik geld uitgeef en als ik succesvol ben. Dan willen zij van mijn succes profiteren. Maar wanneer ik hulp en liefde nodig heb, is niemand bereid ook maar een minuut van hun tijd te aan mij te besteden. Iedereen haat mij. Of is volledig onverschillig. En het pijnlijke is: het raakt mij. Want ik ben niet van steen. En ik heb gevoelens voor mensen. En ik wil erbij horen, en ik wil meedoen. Maar ik voel mij nergens welkom. Ook niet welkom in jouw armen.Gangmaker op het verkeerde feest-
Hoi gangmaker, zo te lezen ben je dan nog nooit de juiste persoon tegengekomen. Ze bestaan echt wel!
Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Hoi gangmaker,
Hoe gaat het nu met je? Hier ook net relatiebreuk. mezelf behoorlijk kwijt. Kan het allemaal nog niet bevatten.Marre
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
liefdesverdriet
2 jaar geleden heeft m'n vriend onze relatie na 25 jaar verbroken, sinds een half jaar is hij samen met de vrouw van een bevriend stel.Ze heeft altijd geaast op mijn positie en relatie, ze is stikjaloers.
Ik kan dit niet verkroppen en ben gisteren door het lint gegaan.
Hij heeft me tegen moeten houden en buiten gezet. Hij had me vanalles beloofd dat we nog vrienden zouden blijven, enz...
ik kan hier niet mee omgaan en ga eraan kapotAnoniem-
Hey, vind je het fijn als je iemand hebt waar je tegenaan kunt kletsen?
Ik, vrouw van 41, ga op dit moment ook door een hel van liefdesverdriet, misschien helpt het om de pijn te delen?P -
17 dagen geleden heeft mijn vriendin het ook uit gemaakt. 20jaar lang liefde en leed gedeeld en 2 prachtige jongens op de wereld gezet. Momenteel erg aan het zoeken om mijn weg in deze hel te vinden. En net wat P zegt wie weet helpt het om de pijn te delen. Gr R
R - Alle reacties weergeven...
-
Ik snap je hel3maal mijn man ging weg zonder watvte zeggen na 26 jaar huwelijk hij heb geen ander maar verder weet ik niks geen idee waar die woont krijg geen contact ben daar door door t verdriet ook helemaal door t lint gegaan tegen een hulpverlener die wel weet waar die is 26 jaar getrouwd en inene weg al ons geld mee huis kwijt sta nu op straat maar hij is gewoon weg was geen ruzie zei in verledennook altijd als we uitmekaar gaan blijven we altijd vrienden nou niet dus zelfs zn hondje wil die niet zien ben al 9 weken kapot
Sas
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Wat als jij de stap had durven nemen?
Wat als jij de stap had durven nemen?
Jij nam een stukje van mijn hart mee, voor altijd. Waarom ben je op mijn pad gekomen? Je wist hoe ik in het leven stond en toch blijf ik achter met verdriet en een constant verlangen, om ooit aan jouw zijde te kunnen zijn.
Ik geloof en voel dat ook jij van mij houdt, maar toch kies je ervoor om in een ongelukkige relatie te blijven. Dagen, weken, maanden gaan voorbij zonder contact. Maar er is geen moment waarop ik niet aan je denk.
Wat als je toch voor mij koos? Ik zou willen zeggen dat ik op je wacht, maar ik weet dat ik het verdriet dat ik nu voel ooit moet loslaten. Ik moet jou loslaten, na meerdere pogingen in bijna drie jaar kwamen we steeds opnieuw dichtbij elkaar, maar nu is het anders. Ik moet jou loslaten, maar een stuk van mijn hart krijg ik nooit meer terug. Ik weet niet of ik ooit van iemand zal kunnen houden, zoals ik dat bij jou deed. Jij was de man, mijn man met wie ik mijn leven wilde doorbrengen.
Ik hoop dat jij gelukkig wordt, na alle pijn die je me bezorgde is dat mijn wens, dat verdien jij.
Je hartAnoniem-
Je verdient beter en zoals je aangeeft; deze persoon zal nooit gelukkig zijn. Vreselijk om in een liefdeloze relatie te zitten en dan maar te faken totdat je het waarschijnlijk niet meer kan. Ooit gaat het voor goed kapot, dit realiseert de persoon ook wel. Zielig natuurlijk voor de wederhelft
Pak je leven weer op, denk minder aan deze persoon en ga vooral genieten! Ooit zul je terugkijken en beseffen dat deze persoon het niet waard was. Deze persoon zal voor de rest van zijn leven spijt hebben van de verkeerde beslissing die genomen is. Wanneer jij een nieuwe relatie aangaat, geloof me deze persoon zal terugkomen maar dan moet jij de deur dichthouden!Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Bedankt voor jouw krachtige woorden!
Ik ga en bouw verder aan mijn eigen pad, wetende dat er ergens wel iemand is die 100% voor mij zal gaan. Die persoon verdien ik. Vaak dwalen mijn gedachten nog af naar “hem”, soms is dat woede, maar ook nog verdriet. Ik weet dat dit minder wordt, elke dag kan ik er meer afstand van nemen en voel ik dat ik mezelf terugvind. Een nietszeggend bericht van zijn kant na 3 maanden geen contact heb ik gewoon naast me gelegd. Wat had ik hiervoor snel geantwoord en alles gedaan om ook maar iets van contact te hebben, maar nee, dit is nu anders. Ik hoef hem niet meer, het is genoeg geweest. Hij verdient mij niet. Moeite doen voor mij of toch inzien dat hij weg wil uit die ongelukkige situatie was het enige waar ik nog op hoopte, maar dit is er niet en komt er misschien nooit.
Houden van iemand heeft voor mij een gans andere betekenis. Alles doen voor die persoon, die je zo liefhebt, en die nooit uit je gedachten en hart gaat. Dat speciale gevoel als je die persoon ziet en vooral niet door het leven kunnen zonder die persoon.
Ik geloof nog steeds in de liefde, die ene liefde voor je hele leven. Die krachtige, charismatische, lieve, mooie man naast mijn zijde, waar ik naar opkijk, dat blijft mijn grootste wens, om ooit dit geluk te mogen ervaren en te mogen zeggen “dit is mijn man”.Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Naar mijn idee houdt hij nog altijd van haar
Mijn ouders zijn 10 jaar geleden gescheiden. Mijn vader heeft naar mijn gevoel vandaag de dag er nog steeds veel last van. Mn moeder heedt de relatie beëindigd. Mn vaders is inmiddels al wel weer 3 jaar getrouwd met zijn nieuwe vrouw. Maar mijn broertje en ik mogen niet praten of dingen delen met onze moeder en hij wil ook niks over horen.
Naar mijn idee houdt hij nog altijd van haar. Omdat zijn haat zo groot is.
Inmiddels hebben mijn man en ik samen een tweeling en met hun verjaardag moeten wij het altijd in 2en splitsen. Want hij wil haar absoluut niet zien.
Mijn moeder vindt t geen probleem en zegt ook we zijn toch beide verder gegaan met ons leven. Beide een nieuwe partner met wie we gelukkig zijn..
Althans heb ik soms m'n twijfels bij m'n vader.
Hij gaat ook nog steeds elk jaar op vakantie naar de plek waar wij eerder met t gezin kwamen.
Nu vanavond kreeg ik weer een berichtje ik wil niet dat jij iets deeld in de groepsapp deeld van de familie van je moeder. Die hoeven niet te weten wat ik doe. Waarom zou ik dat überhaupt doen.. alsof hun dat wat aangaat
(Waarschijnlijk heeft ie weer wat biertjes op)
Hij gooit mij ook vaak voor de voeten dat ik steeds om m'n moeder ga lijken.
Maar ben in de jaren meer mezelf geworden. M'n eigen mening gekregen ipv altijd maar meegaan in het verhaal van hem.
Dit kan hij moeilijk accepteren.
(Ik heb al bij een psycholoog gelopen en mijn problemen/gevoelens bespreekbaar gemaakt. En het plekjes kunnen geven)
Op deze manier krijg ik steeds minder behoefte om met m'n vader om te gaan en jaagt hij me alleen maar weg.
Ik vind eigenlijk dat hij hulp moet gaan zoeken om zijn emoties en gevoel een plek te kunnen gaan geven. En zichzelf niet meer de schuld gaat geven dat zijn huwelijk is misgelopen.
Maar weet niet hoe ik dit moet doen of zeggen tegen hem.. Al is dit ook niet mijn taak.Dochter vanDochter van 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik wil wel, maar hoe dan..?
Hallo, ik ben Esther, 47 en ik woon sinds een jaar alleen met mijn 2 volwassen kids. Mijn vriend, 52, met wie ik 12 jaar samengewoond heb, heeft me ruim een jaar geleden, na wat spanningen, toch onverwachts verlaten. Dit was echt een hel voor mij, waar ik toen doorheen ging. De problemen waren van de laatste tijd en ik verwachtte niet dat hij het bijltje er zo gemakkelijk bij neer zou gooien. Hier had ik me dus even flink in vergist. Het leek alsof hij als een bevrijde puber verder ging, samen met een goede (lesbische) collega, bij wie hij ook introk. Zij vond een poosje later een andere woning en mijn ex bleef in het oude huis wonen. Het leek hem goed te gaan, ook al was hij erg onrustig en ik rouwde diep. Sinds afgelopen nazomer heb ik echter mijn leven weer goed op de rit, ik kan meestal weer genieten, heb inmiddels een leuke vriendenkring (singles) opgebouwd en ik kan zeggen dat het best weer goed met me gaat. Met hem gaat het wat minder. Zijn lesbische vriendin heeft een serieuze relatie gekregen en verder heeft hij niet echt vrienden ofzo. Hij vindt het fijn om alleen te zijn, zegt hij. Maar eind dit jaar begon hij erover dat hij spijt heeft. Ik wist niet goed wat ik ervan moest denken. En vorige week vroeg hij of ik een hapje met ‘m wilde eten en dat hebben we gedaan. Het was gewoon gezellig, zoals vanouds eigenlijk en we hebben ook gesproken over de hele situatie. Het voelde goed en we houden nog steeds van elkaar en ook de aantrekkingskracht is er nog steeds. Onze relatie was nog niet zo slecht. We besloten om rustig aan te gaan kijken of er nog toekomst in zit.. Nu ben ik sindsdien alleen ontzettend aan het piekeren, heb er veel stress van, alles komt weer naar boven en… het vertrouwen is er helemaal niet meer. Echt 0,0%. Ik wil wel, maar hoe dan..? Het ging de laatste tijd zo goed met me en dit geeft me veel spanning. Kan het nog goedkomen?
Groetjes EstherEstherEsther 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hij heeft het uitgemaakt
Het is nu al 6 weken uit maar blijft moeilijk echt spanning word niet minder terwijl ik er niet elk moment mee bezig ben hij heeft het uitgemaakt.MarijkeMarijke 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hij blijft me kwetsen
3 jaar geleden ben ik verliefd geworden op een jongen waarvan ik dacht dat het een goeie jongen voor mij was. We hadden veel contact en voelde voor mij als “ iets”. Ik was toen 12 dus het was niet super serieus. 3 jaar later ben ik nog steeds niet over hem heen. Hij heeft me met veel gekwetst, waaronder mijn overleden moeder belachelijk gemaakt, mij vaak genoeg hoer, slet, lelijk genoemd en toch probeert hij elk weekend aandacht van mij te krijgen en ik ben daar te zwak voor dus laat het toe. Meestal praten we niet op zo’n avond en doen we alleen maar wat hij wilt. Ik ga daar in mee, omdat ik bang ben dat hij boos wordt en niks meer van me wilt. Ik heb nadat hij mijn moeder belachelijk had gemaakt een aantal maanden zonder hem geweest. Dat was heel lastig en ben niet over hem heen gekomen. Ik ben daarna weer met hem gegaan in de hoop dat ik sterk genoeg was om hem los te laten als hij me nog een x zou kwetsen. Ik had niet verwacht dat hij het nog zou doen, omdat ik echt heel boos was en zijn familie ook. Toch heeft ie me vaak genoeg weer gekwetst en ben ik weer terug bij af. Tips plsOliviaOlivia 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Liefdesverdriet en het nu onbereikbare
33 half jaar een relatie gehad.
Afgelopen 4 jaar waren tropenjaren, er is zoveel gebeurd in die 4 jaar. Ik dacht dat onze relatie alles kon overleven. Ik ga en kan niet in details treden.
Helaas, ze werd verliefd op een ander, nota bene een man die mij waarschuwde dat hij er werk van zou maken als ik niet mij beter ging gedragen.
Ik wuifde het weg. En nu? Nu zit ik al 2 maanden te huilen. Afgelopen week kreeg ik een anonieme brief dat hij en mijn ex een verhouding hebben, en hij heeft nog een partner! Dit resulteerde in kortsluiting bij mij, immers, ik werd al een tijdje voorgelogen toen we nog een relatie hadden. En dat maakt het nog wranger. Ik ben nog steeds gek op haar, ook nu nog. En dit doet pijn, heel veel pijn. Ben ik 1 van die sukkels die nooit over zijn ex partner heen zal komen??? Dan ben je van middelbare leeftijd, en het enige wat je denkt is, wat brengt mijn toekomst..
Liefdesverdriet en het nu onbereikbare, het zuigt....MarMar 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Onder het motto ik kies voor mezelf
Begin dit jaar is mijn vriendin na 4 jaar weggegaan.. onder het motto ik kies voor mezelf..
We hadden in 2021 in juni ook een hele kleine breuk van 2 weken ongeveer.. toen kwam ze weer terug..
7 maanden later gaat ze alsnog bij me weg, en sindsdien heb ik enorm veel pijn en verdriet..
Is ze constant in mijn gedachten, en mis ik haar overal..
Weet me echt niet geen raad meer wat te doen..
Voel me verrot , heb nergens zin in..
En dan kom ik er sinds kort achter dat ze ook nog een ander heeft ..
Zo snel, terwijl er tegen mij gezegt is dat ze voorlopig niemand wilde..
Dus weer een klap erover heen..
Voel me voor de gek gehouden.
Ze heeft een dochter , die was 13 toen ik bij haar kwam. Die heeft mij nooit gemogen..
En nadat wij dus vorig jaar een kleine relatiebreuk hadden, en mijn ex bij mij terugkwam, is haar dochter bij haar vader gaan wonen..
En nu in januari toen ze wegging werd me dus ook verwijten dat het mii schuld was.. terwijl ik helemaal in de veronderstelling was dat het juist goed ging tss ons.
Voel me echt bedrogen ook, omdat ze nu alweer iemand anders heeft, terwijl ik alles voor haar deed.
Maar ik wil de pijn en verdriet niet meer voelen.MarvinMarvin 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Haar ex is terug op het toneel
Al twee maanden ben ik gek op een lieve vrouw. We zijn beide twee jaar van onze partners af. Nadat we 1x uiteten zijn geweest is haar ex terug op het toneel. Ze hebben samen een kind en dan weet je dat je altijd in contact blijft. Maar nu doet hij alles om haar terug te winnen. Zelfs relatietherapie. Zij staat nu in twijfel en weet niet of ze het wel wil, maar als ze het wil dan is het om de relatie tussen hen beide goed te houden. En het gevoel te hebben dat ze er alles aan gedaan hebt. Nu verteld ze me dat ze gevoelens voor me hebt. Dat is mooi en fijn, maar hij wil dat ze geheel breekt met mij en totaal geen contact te hebben. Ik had me voorgenomen om nooit meer mijn hart open te stellen of me kwetsbaarheid te tonen. Maar nu voel ik me stom en ik ervaar, al ken ik haar nog niet zo lang, verdriet. Ik vertel haar niet wat te doen laat staan dat ik iets slechts zegt over haar ex. Ik kan zijn wanhoop enigsinds begrijpen. Maar het voelt wel dat iemand mij compleet aan de kant wilt schuiven en dat voelt niet goed. Het voelt zelfs slecht. En daardoor voel ik me slecht omdat ik het idee heb dat ik nu de schuldige ben die haar zo doet twijfelen. Ik schrijf veel van me af. Dat is makkelijk als muziek maakt en schrijft. Zijn echt mooie teksten. Maar dat haalt het gevoel niet weg. Wat nu?????KarelKarel 1Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Over euthanasietraject vertellen of niet
Ik ben dit schooljaar begonnen me een studie. Hier heb ik vriendinnen gemaakt wat er leuk is, maar ook lastig. Niet alleen door mijn wantrouwen en verlatingsangst, maar ook omdat ik depressie heb. Ik heb mijn huisarts gevraagd om mij naar een therapie te verwijzen die mij zou kunnen helpen met een euthanasie traject. Dit is een heftig onderwerp en ik wil hier niemand mee lastigvallen. Mijn psychiater heeft me verteld dat ik ze eigenlijk zo ook pijn die om een vriendschap met ze op te bouwen en na jaren te zeggen dat ik euthanasie ga plegen. Ik weet niet of ik dit moet bespreken met die vriendinnen. Ik wil niet dat ze me negatief anders gaan behandelen. Ik zou graag willen weten hoe jullie zouden voelen of reageren op zoiets en wat jullie adviseren om te doenAlex-
Hoi Alex, sorry voor de late reactie; ik lees nu pas jouw berichtje. Zelf zit ik ook in een euthanasietraject.
Ik ben er naar diverse mensen open over geweest maar heb zeer verschillende reacties/gedragingen gemerkt. Veel mensen hebben me laten vallen.
Dit hoeft natuurlijk bij jouw vrienden niet het geval te zijn, maar ik zou wel voorzichtig zijn met hierover praten.
Het ligt ook aan het stadium van jouw euthanasietraject – als je zeker weet dat je voor euthanasie in aanmerking komt en toewerkt naar (het plannen van) een datum, is het wel handig/fijn om vrienden hier wat op voor te bereiden, zodat zij ruimte hebben voor rouw en een afscheid van jou. Liefs, T.T. - Alle reacties weergeven...
-
Als je het ze verteld, dan kom je er misschien achter dat ze erdoor geraakt zijn. Misschien zullen ze je zelfs wel gaan missen en voel je de liefde die ze voor je hebben.
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Ik wilde ervaren hoe het is om vreemd te gaan
Mijn naam is Thom en ik ben zelf vreemd gegaan op mijn allerliefste vriendin, ik ben 20 jaar oud en mijn vriendin is 23 jaar oud. Dit is mijn eerste relatie van 1,5 jaar en ik was ontzettend nieuwsgierig naar andere meiden dat wist zij en merkte ze ook op instagram ik ging dingen liken wat ze niet fijn vond ze heeft mij zoveel geleerd zoals basis principes omdat ze ontzettend wijs is en ze gewaarschuwde altijd voor dit soort dingen. Maar ik had eerlijk moeten communiceren met haar en een therapeut in moeten schakelen. maar dat is achteraf.
ik ben 3 weken geleden vreemd gegaan omdat. "er niet iets miste" maar omdat er een vraagstuk open was, en die vraag was “wat ga ik voelen als ik vreemd ga, als ik die spanning opzoek hoe voel ik mij daarbij” en daaruit kon ik mij de vraag stellen of ik het vraagstuk kan weghalen voor mij zelf, of is dit juist wat ik meer wil?
Ik wist dat het daarna niet oké was en ik voelde mij aan de andere kant veilig omdat ik wist wel wat ik wilde, dat is niets liever dan bij jou zijn want niemand anders kan geven wat jij kan geven! Liefde uit je oprechte hart.
maar ondanks het 3 weken later is en ik wist dat ik voor haar wilde gaan, kwam ze er gister achter en is het uit! ik wil dit graag goed hebben maar mijn vriendin is klaar met mij, zelf vindt ik het fijn om te praten in een groep en naar andere mensen te luisteren maar 1.1 kan ook als het niet heel veel kost ik heb wel gezegd tegen mijn vriendin dat ik hulp ga zoeken.
jullie comments lees ik graag
Mvg,
JackJack Oreilly-
Tja.... je wilde graag ervaren hoe het is om vreemd te gaan, nu kun je dat volledig ervaren, inclusief de gevoelens die het in je vriendin heeft opgeroepen en wat dat vervolgens weer met jou doet. Ik vind het super dat je voor de ervaring bent gegaan en er niet van blijft dromen en de ander de schuld geeft dat je niet kan doen wat je wilt. Nu kun je kijken of je dit vaker wil doen.. of misschien liever niet? :-)
Anoniem -
Ik weet niet hoe oud je bericht is, en of je dit antwoord nog leest en of het nog actueel is. Vreemdgaan gaat eigenlijk nooit over seks, maar over onderliggende verlangens en behoeftes. Als je bij jezelf nagaat wat het is dat je eigenlijk wilt, kun je volgende keer kiezen voor een manier die jouw allerliefste niet beschadigt.
Anoniem -
Beste Anoniem
Goh wat een rauwe rouw. Ik wens je heel veel sterkte om dit te boven te komen.Een andere anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Nu heb je geleerd, dat je een hart van een vrouw maar 1x krijgt en door zoiets kunt breken. Nu weet je hoe het voelt. Klote en je bent haar kwijt Zoals ze was. Ookal komt ze terug, ze zal je haten.
Een kopje kun je naar 1x laten vallen, dan is het kapt. Lijmen kan maar de barsten zitten er nu een m aal . Snap je het nu?
Wees dus blij met wat je hebt, koester dat, en train jezelf te focussen op behouden ipv egoïstisch zijn en duivelse verleidingen. Waarmee je mooie dingen kapot maakt.
Probeer bij keuzen rekening te houden met wat het bij een ander voor gevoel geeft, dit kun je doen door je voor te stellen hoe het zou zijn als je meiske met je beste vriend zou slapen achter jou rug om bijvoorbeeld . Succeskip
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Relatie breuk
Ik ben al bijna 1 j geleden de liefde van mijn leven verloren na een relatie van 5j omdat zij wou ontdekken of ze zich kon verbeteren in het leven dat is iets dat aan mij blijft knagen de manier waarop ik behandeld ben geweest van de ene op de andere dag beteken je niets meer voor die persoon terwijl je alleen maar het beste wou voor haar langs een kant ben ik blij dat ik niet verder hoef in mijn leven wetende dat iemand zo kan veranderen maar terwijl mis ik enorm al de herinneringen die wij samen hebben meegemaakt ondanks alles wat ze mij heeft aangedaan blijf ik constant aan het positieve van onze relatie terugdenken daarom ook denk ik dat het maar niet lukt voor het los te laten . Iemand tips voor het te kunnen loslaten het verleden ?DCBDCB 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
lat relatie
Het is nu 2,5 maand geleden dat mijn vriendin onze relatie van 4 jaar heeft verbroken. Vanwege de afstand ik woon in Nederland en zij in België. Ik kon de afstand prima combineren omdat ik voor mijn werk precies halverwege werkte tussen onze woonplaatsen in.
We hebben elkaar via Tinder leren kennen en voor mij was het gelijk raak toen ik haar foto zag. Ik wilde deze vrouw dolgraag ontmoeten. We kregen een match en zo ontstond onze contact. We hebben na een paar ge-appt te hebben een afspraak gemaakt om elkaar in het echt te ontmoeten.
Toen we elkaar ontmoeten voelde ik inderdaad die klik. Ik vond haar meteen heel erg leuk, en gelukkig wilde ze graag nog een 2e keer afspreken.
Toen zijn we ook in bed beland en die ervaring was super goed. Alles klikte en ik voelde steeds meer voor haar.
Omdat we allebei kinderen hebben (ik heb 3 kinderen en zij 2), was het vanaf het begin duidelijk dat samen wonen er niet in zou zitten. De klik was dus bij beide goed en we spraken steeds meer af. Eerst was het alleen in een vrij weekend waarin we geen kinderen hadden en toen ging ik ook doordeweeks na mijn werk naar haar toe. We groeiden steeds meer naar elkaar toe.
Ik kwam er later achter dat zij na de breuk met haar ex al heel snel op tinder is gegaan omdat zij door haar ex bedrogen was en hierdoor afleiding zocht in seks.
Ik schrok hier wel van dat ze na een paar dagen na haar breuk op tinder is gegaan en niet eerst haar breuk heeft verwerkt. Ze vertelde ook steeds meer over haar verleden en dat ze in haar vrijgezelle tijd wel vaker gewoon de seks opzocht (ook met mannen) om in ruil daarvoor drugs te kunnen kopen. Ze heeft ook een opname van enkele maanden gehad omdat ze zichzelf sneed in haar armen en benen. De littekens zijn ook zichtbaar. Het schrok mij niet direct af en vond dat dit ook iets was in haar verleden. Ze verzekerde mij dat ze dit ook niet meer deed.
Waar ze wel moeite mee had was dat ze het heel jammer vond dat ze nu een geen relatie had waarmee ze kon samen wonen. Ze heeft altijd graag een gezin willen hebben en omdat haar ex haar had verlaten is die droom in duigen gevallen. Ze deelt de kinderen in co-ouderschap. De toeval wil dat de regeling met onze kinderen gelijk liep en ik kon daardoor vaak bij haar zijn en dan hadden we beide geen kinderen. Hierdoor hadden we veel tijd voor elkaar en zijn hier echt naar elkaar toe gegroeid.
Toch kwam soms haar wens dat ze geen echt gezin had (Ik bedoel met samenwonen) regelmatig opspelen en had ze het daar even moeilijk mee. Maar dan praten we erover en dan zakte dat gevoel weer omdat ze het zo fijn vond met mij. Ik voelde haar heel goed aan en paste zo goed bij haar zei ze.
En nu 2,5 maand geleden zei ze ineens dat ze geen lat relatie meer wilde en echt iemand in de buurt wilde vinden die geen kinderen heeft zodat die met haar kon samenwonen.
Ondanks dat ze dit vanaf het begin had gezegd kwam de breuk ineens toch onverwachts voor mij. Misschien had het overlijden van haar vader (die is 3 maanden geleden overleden na een ziekbed van 2 jaar) invloed op haar beslissing. Ook omdat onze relatie nog steeds heel goed was en zij mij nog heel graag ziet doet dit heel veel pijn. Een week voor we samen nog op vakantie wilden gaan maakte ze het dan uit. En zij is toen alleen op vakantie gegaan. Dit deed mij ook veel pijn. Ik had het gevoel dat ineens alles van mij ontnomen was. Ik zag haar vrolijk vakantie vieren, ze had namelijk een blog gemaakt van haar reis en ik volgde die. Daar kwam ze over als een blije vrouw die het heel leuk vond op haar reis. Terwijl ik in zak en as zat en haar heel erg mistte. In de komende weken heeft ze mij nog regelmatig ge-appt en stuurde mij sexuele appjes en fantaseerde ze hoe ze met mij seks wilde hebben.
Na haar reis ging ze met vrienden naar de gay pride in Antwerpen. Ze appte mij die avond of ik zin had om te komen. Ik wilde wel graag want ik mistte haar enorm. Ik ben naar haar huis gegaan en we hebben toen seks gehad. Ik had ergens de hoop dat is gaan twijfelen over de breuk maar dit was helaas niet zo. Ze mistte mij wel maar het was wel duidelijk dat ze nog achter de breuk stond. Ik vond mezelf nu stom dat ik toch naar haar toe was gegaan en ik had weer verdriet. De weken die volgde bleef ze sexueel getinte berichten sturen zodra ze zin had in seks.
Ze vroeg of ik het laatste weekend van de zomer nog langs zou komen. Natuurlijk wilde ik dat want ik wilde niet liever dan bij haar zijn. Ergens hoopte ik dat nu we elkaar 3 weken niet zouden zien dat dan voor haar goed zou doen. Ik ben dus dat weekend naar haar toe gegaan. Het weerzien was na die weken weer heel vertrouwd en ze kustte me en zei lieverd en schat tegen mij zoals we ook deden in onze relatie. We hadden seks maar opnieuw bleef ze erbij dat ze geen relatie meer met mij wilde. Ik voelde me opnieuw stom dat ik dan toch was gegaan.
Ik heb toen aangegeven dat ik nu rust wilde en even geen contact wilde hebben. Dit heb ik de afgelopen maand dan ook gedaan en ik voelde me ook rustig. Ik was wel heel benieuwd hoe het met haar ging inmiddels en stuurde een appje. Ze reageerde al snel en ze wilde mij heel graag zien en vroeg ik of van de week wilde komen.
Dat afgesproken ging ik die dag naar haar toe. Ik wist niet wat ik kon verwachten en was ook wel gespannen. Uiteindelijk hoorde ik waar ik al bang voor was. Ze had al 2 dates gehad. Een was verder geen klik mee, maar met de ander had ze contact wat meer een seks date zou zijn geweest. Nu blijkt dat ze daar wel een klik mee heeft en heeft daar nog een keer mee afgesproken. Nu wil het dat diegene ook 2 kinderen heeft. Dit raakt mij omdat ze tegen mij altijd moeite had met de drukte van al onze kinderen bij elkaar. Zij kon daar niet goed tegen.
Het moeilijke vind ik dat ze onze rustige stabiele liefdevolle relatie heeft beëindigd en nu met iemand date die ook kinderen heeft.
Heb tegen haar gezegd dat ik me ingeruild voelt. Ze vertelde ook doodleuk dat ze ook had gedacht om zoveel mogelijk seks dates af te spreken nu ze toch vrijgezel was.
Die avond zijn we dan naar bed gegaan en op den duur kwam ze dicht bij me liggen en ging mij strelen. Ze ging wel niet verder maar ik merkte dat ze wel opgewonden werd. Ik wilde wel meer want ze maakte me gek. Maar ze ging niet verder. Ze wist denk ik ook niet wat ze wilde. Ze zij dat alles wel vertrouwd voelde op de manier hoe ze weer bij me lag. We zijn dan uiteindelijk toch in slaap gevallen. Ik ben die ochtend vroeg vertrokken en we hebben elkaar niet meer gesproken. Ook niet of we elkaar weer gingen zien.
Ik weet nu niet zo goed wat ik moet doen. Zij wilt mij nog graag in haar leven als vrienden. Maar ik blijf hiermee zitten hoe ze omgaat met alles. Heb het idee dat ze het zelf ook niet weet en dit een soort vlucht gedrag is.
Zal ergens voor haar de klap nog komen...
Heeft ze het verdriet van het overlijden van haar vader wel verwerkt..
Gaat ze nu wel samen wonen met iemand die ook kinderen heeft.
Gaat ze die druk aan kunnen met alle kinderen bij elkaar..
Gaat ze mij nog eens missen en spijt hebben van onze breuk..
CynthiaCynthia 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Onwetend gebroken 💔
Hallo. Ik weet me even geen raad zat in een relatie van 9 jaar en zo uit het niets zeg mijn vriend ik ben er klaar mee. Ik kan het niet bevatten hij zegt moet aan me zelf gaan werken.kan niks anders doen dan huilen en ben verdomme 46 jaar. Iemand misschien tips voor hier mee om te gaan. BedanktCarmenCarmen 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Pijnlijkste en mooiste afscheid ooit
Ik ben een man van 30 en draag een zware rugzak mee uit mijn jeugd. Relaties zijn voor mij altijd moeilijk geweest, maar na 5 jaar had ik eindelijk de moed gevonden om me opnieuw open te stellen. Ik begon te daten via een app, in eerste instantie met de bedoeling om een FWB-relatie te hebben. De vrouw die ik leerde kennen (40) dacht daar net hetzelfde over.
Vanaf de eerste date klikte het enorm goed. Op de tweede date was het fantastisch en sliepen we samen. De weken erna zagen we elkaar regelmatig, soms wel twee keer per week. Na een aantal dates vertelde ik haar dat ik haar eigenlijk veel leuker vond dan enkel FWB en dat ik ook gewoon dingen met haar wou doen buiten de slaapkamer. Zij stemde daarin toe, en het voelde allemaal geweldig.
Na drie maanden samen daten, belde ze me plots vlak voor mijn vakantie: “Ik wil nooit een relatie met jou.” Ik was kapot, maar aanvaardde haar beslissing. Wel vroeg ik of we elkaar nog één keer konden zien om mooi af te sluiten. Toen ik terug was van vakantie spraken we opnieuw af. We hadden opnieuw een geweldige tijd, ze zei dat ze ervan genoot en al uitkeek naar onze volgende date. Ik was dolgelukkig.
Maar in september begon de drukte van haar job weer. Soms werkte ze 7/7 dagen, met veel stress en concentratie. Het contact via berichten werd minder. Ik probeerde haar ruimte te geven en pushte niet. Toch belde ze me drie weken later opnieuw: “Het moet stoppen, ik kan je niet geven wat je verdient.” Opnieuw voelde ik me gebroken. Ik vroeg of we konden afspreken om het te bespreken.
We wandelden meer dan twee uur samen. Ze gaf een vage uitleg, maar we kusten de hele tijd. Ik zag haar twijfelen, het leek alsof ze innerlijk een strijd voerde. Voor haar deur zei ze dat ik beter verder kon wandelen omdat ze geen afscheid van me kon nemen. We hadden meer dan honderd keer gekust, zelfs nadat ik mijn gevoelens voor haar had verklaard. Ze had het zichtbaar moeilijk om me los te laten.
Na dat afscheid heb ik een week afgezien. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat dit niet definitief was. Uiteindelijk kon ik het niet meer houden en vroeg ik haar opnieuw om af te spreken, omdat ik duidelijkheid nodig had. Toen zei ze: “Ik wil dat niet meer doen, we moeten leren omgaan met onze gevoelens.” Op mijn vraag om uitleg zei ze dat ze heel graag verliefd op me had willen zijn, dat ze het geprobeerd had te forceren omdat het zo goed zat, maar dat de gevoelens gewoon niet kwamen.
Dat sloeg in als een bom. Alles voelde zo echt voor mij: de klik, de affectie, de warmte, het plezier, de nabijheid… Het leek alsof we in een relatie zaten. Ik heb al vaak gehuild, want ik dacht dat dit het eindelijk was na vijf jaar. Het is heel zwaar om te beseffen dat iets dat zo perfect voelde voor mij, voor haar toch niet werkte.
Ik probeer het te zien als een compliment dat ze verliefd op me wilde zijn. Maar forceren lukt niet. Voor mij blijft het pijnlijk dat ik me na zoveel tijd weer durfde openstellen, en dat dit het resultaat was. Schrijven helpt me om het een plek te geven, daarom deel ik mijn verhaal hierJalpiJalpi 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Hij is (nog) niet verliefd. Kan dit goedkomen?
Hi allemaal,
Ik date een paar maanden met een fantastische man. Het klikt op alle vlakken. Ik zou nooit met zoveel zekerheid durven zeggen dat iemand mij leuk vindt maar bij hem durf ik dat wel. Ik voel dat we een wederzijdse klik hebben.
Hij heeft mij alle signalen gegeven dat hij mij ook erg leuk vindt. Nog geen twee weken geleden nam hij mij mee een weekend weg en hebben we het twee nachten zo fijn met elkaar gehad. Hij geeft aan mij leuk te vinden, mij te missen, mij graag te zien etc.
Maar ineens.. sinds een paar dagen merk ik afstand. Ik heb gevraagd of er iets is en hij gaf aan (via de app) dat hij mij erg leuk vindt maar niet verliefd op mij is. Hij weet uberhaupt niet of hij verliefd kán worden. Maar hij wil dat wel graag zijn.
Ik heb hem aangeveven dat ik totaal geen haast heb en er geen druk op wil zetten om nu verliefd te moeten zijn. Hij is nu op vakantie, kijken wat voor gevoel hij krijgt als we elkaar even niet zien en spreken.
Ik ben er best wel kapot van maar houd ook hoop dat er wel degelijk een kans inzit dat dit nog goed komt. Is dit een typisch gevalletje van bindingsangst? Terugtrekken als het 'moeilijk' wordt of er teveel gevoelens bij komen kijken?
Of kan dit een teken zijn dat hij de handdoek in de ring gooit en ermee stopt?Gabri- Alle reacties weergeven...
-
Ik zit in een gelijkaardige situatie. Hij vindt je waarschijnlijk heel leuk en wil ergens dat hij verliefd op je wordt maar dat kan je niet forceren. Het lijkt alsof je in een relatie zit maar hij voelt niet wat moet en dat doet veel pijn. Ik heb hezelfde (zie verhaal hierboven). Ik hoop voor jou dat hij wel verliefd op je wordt maar verlies jezelf niet in eindeloos overdenken zoals ik heb gedaan en bescherm je grenzen.
japli
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Verlaten
Een halfjaar geleden heeft mijn ex het plotseling met me uitgemaakt na 3 jaar samen zonder hiervoor ook maar iets van twijfels te uiten. Hij was mijn hele wereld en niks anders was belangrijk behalve hem. Zijn reden om het uit te maken was dat het ‘niet meer goed/veilig voelde’. Ik vond (vind nog steeds) de reden heel vaag en had hier veel vragen om. Inmiddels heb ik die vragen wel een beetje los kunnen laten en begrijp ik dat hij door zijn vermijdende aard gewoon nooit heeft gezegd hoe hij zich voelde en dit uiteindelijk is op gaan bouwen en is geknapt totdat hij niet meer verder kon. Maar toch heb ik er zoveel last van, nog 6 maanden later. Ik ben zo boos op hem dat hij mij zomaar heeft verlaten en niet heeft gevochten voor mij. Dat hij zijn twijfels niet eerder heeft gedeeld en we samen tot een oplossing konden komen. Dat hij van tevoren het met drie anderen besproken heeft dat hij het uit wilde maken (waaronder een gedeelde vriend die ik later die week nog zag) en niemand hierin zei dat hij dit niet moest doen/eerst met mij moest praten. Dat hij meteen al het contact verbrak en toen ik twee weken later tijdens ons laatste ‘closure’ gesprek vroeg of hij contact wilde (en ik er eigenlijk vanuit ging van wel) hij zei dat hij dit niet wilde en we moeten ‘leren zonder elkaar te leven’. Dat hij niet achteraf terug is gekomen met spijt, niet omdat ik hem per se terug wil, maar omdat ik zo graag wil dat hij inziet dat dit een te abrupte keuze is geweest en dit veel te pijnlijk is geweest voor mij. Ik mis hem heel erg maar ik ben nog steeds zo boos. Ik rouw om mijn oude zorgeloze leven waarin ik zo veel van iemand kon houden, mijn leven voelt nu zo leeg en betekenisloos. Ik twijfel heel erg of ik dit gevoel met hem moet delen, omdat ik heel erg graag wil dat hij dit weet en dat ik dit gevoel uit. Ik kan het idee niet aan dat hij denkt dat hij een goede/volwassene keuze heeft gemaakt. Maar ik ben bang dat het me verder mijn verdriet in trekt. En ik durf het niet en schaam me te erg om contact op te nemen, ik voel me dan de ‘gekke ex’. Bovendien zit hij nu in het buitenland en komt hij pas over een halfjaar terug, dus is fysiek contact sowieso onmogelijk nu, wat het extra lastig maakt. Ik voel me enorm alleen. Degene waarbij ik normaal dit soort heftige gevoelens zou delen is weg en ik weet niet bij wie ik dit in de plaats kan doen.
Lena-
Ik zit in een bijna identiek zelfde situatie. Gewoon het onrecht dat er geen gesprek is geweest met elkaar in de relatie. Maar dat het een koude mededeling was. Zijn hele binnenwereld was onbekend voor mij. En hij vond emoties en gevoelens uiten juist heel belangrijk (zei hij expliciet)! Waar ik dan vervolgens volledig op vertrouwde, dat hij dat uitsprak. Bij mij ging hij weg met vage dingen als “Het ligt niet aan jou, ik moet aan mezelf werken en kan daarom niet geven wat je verdient. Ik moet leren alleen te zijn”. Een maand later zat hij in een nieuwe relatie. Ik heb nog zoveel vraagtekens. Ik heb heel erg wat jij ook beschrijft, de behoefte dat hij voelt wat voor impact dit heeft gehad bij mij, waar hij nu juist zo hard voor wegrent. Het is heel oneerlijk dat hij denkt dat hij het op een “fijne en goede” manier heeft afgerond. Zo kan hij zelf met een goed gevoel verder gaan. Ik ben erg benieuwd of je inmiddels contact met hem hebt durven opnemen.
Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Hoi, bedankt voor je reactie. Heel logisch dat je erop vertrouwde dat hij zich uitte, dit vertrouwen is gezond in een relatie al helemaal als hij expliciet zegt dat hij dit belangrijk vindt. Ik heb inmiddels geen contact meer met mijn ex opgenomen, omdat ons laatste gesprek niet echt volwassen was vanuit hem en ik alleen een volwassen gesprek wil. Ik heb daarom ook besloten om een gesprek pas te overwegen als hij het initieert, en zelfs dan weet ik niet eens of ik het wil want zelfs een simpel felicitatie berichtje brengt mij weer in een somber gat. Ik wissel nog wel heel erg tussen het gevoel dat hij moet weten dat hij mij zoveel pijn heeft gedaan maar tegelijkertijd wil ik niet dat hij weet dat ik er nog zo mee zit. Ergens denk ik ook dat juist als ik zeg hoe erg het allemaal was hij het minder serieus neemt dan als hij hier een keer zelf achter komt. Maar ik weet het ook niet, ik zit hier zelfs bijna een jaar later nog steeds heel erg mee in mijn hoofd.
Lena
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
De ware
Hallo allemaal, graag wil ik mijn verhaal kwijt. Het begon in 2020, ik leerde na een relatie van 5 jaar haar kennen. Ik dacht echt woaw dit is de ware. Ik was zo verliefd, gevoel wat ik bij een andere vrouw nog nooit had gehad... de relatie begon goed maar toch ging het heletijd aan en uit.... ze ging vreemd met een goede vriend van mij.. ik heb zelf ook andere relaties gehad maar kreeg niet het gevoel wat ik voor haar had, en dacht elke keer nog aan haar. Zal ik misschien nooit meer verliefd worden? En nu vandaag kom ik erachter dat ze weer bij die ene jongen is , eerst loog ze erover en ineens wou ze video bellen met hem erin en een vriendin.... om mij kapot te maken... hoe kom ik hier boven op?RobinRobin 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Verlaten na 9 jaar
Mijn verhaal begint in de zomer van 2015. Ik was toen net een jaar gescheiden toen ik mijn ex ontmoette via de hobby van mijn zoon. We raakten bevriend want een relatie was voor mij geen optie vanwege het grote leeftijdsverschil. Toch wist hij mij te overtuigen dat onze interesses en waarden en normen zo op 1 lijn lagen, dat leeftijd maar een getal is. Negen mooie jaren gingen voorbij waarin ik geloofde dat hij mijn soulmate is. Soms waren het ook moeilijke jaren vanwege het acceptatieproces van mijn kinderen en mijn familie, maar uiteindelijk werd hij volledig opgenomen. Hij had meer tijd nodig om zijn familie in te lichten, maar de jaren gingen voorbij en na 9 jaar wist zijn familie nog van niks. Hij was altijd bij vrienden zei hij, ook als we op vakantie gingen. Achteraf natuurlijk mijn eigen schuld dat ik dit zo lang heb gepikt maar ik hield van hem en wilde niet de vriendin zijn die hem zou dwingen tot iets. Maar het begon na 9 jaar wel te wringen, ik voelde me niet gezien en gewaardeerd. Hier hadden we vaak gesprekken over en ik zei dan ook dat als het niet goed voelde voor hem dat ik hem los zou laten. Hier wilde hij niks van weten tot hij 2 weken nadat we terug kwamen van vakantie hij uit het niets de relatie verbrak. Het excuus was dat hij het nooit aan zijn ouders zou durven te vertellen. Daar zat ik met onze 2 katten en de vijver die hij zo graag wilde. Hij trok de deur achter zich dicht en verdween alsof ik nooit had bestaan. Later kwam ik erachter dat hij zijn oog had laten vallen op een ander. Een rebound? Ik weet het niet en zal het waarschijnlijk ook nooit weten. Ik blijf achter met mijn verdriet en heb vaak gedacht om zijn ouders in te lichten, maar dit zou ik dan doen uit boosheid en frustratie en daar wil ik boven staan. Is hier iemand een soort gelijk iets heeft mee gemaakt? Er waren 0 aanwijzingen dat de relatie niet goed zat. We hadden zelfs alweer een nieuwe vakantie geboekt en hij zei nog elke dag hoeveel hij van me hield.AnoniemAnoniem 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
-
Er voor haar zijn
Ikke -
hoe ben jij er mee omgegaan? en hoe is het nu met jou?
Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Ze laat me niet meer toe en heeft me geblokt hoe moet ik dan voor haar er zijn?
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
De tussenfase
We waren jong, 20 en 21 jaar. We studeerden beide in de leukste studentenstad van Nederland. Het was corona-tijd en de enige plek waar je keek voor contact was Tinder. Ik was niet opzoek naar een relatie maar na onze eerste date dacht ik daar heel anders over. De chemie was er direct. We hadden een flesje wijn leeggedronken en lagen al snel met elkaar in bed, op onze eerste date zij hij al love you tegen me.
Daarna gingen we rustig door, we keken als eerste dates alle Harry Potter films en deelden een liefde voor lekkere drankjes en hapjes.
Na 6 weken vroeg hij “wil je verkering met mij?”. Ik was smoorverliefd en dolgelukkig. Binnen een week ontmoette hij mijn ouders en ik die van hem. We zagen mekaar iedere week en deden leuke activiteiten samen. Mijn vriendinnen vonden hem schattig en perfect bij me passen.
Voor mijn stage vertrok ik naar Rotterdam. Het was een moeilijke tijd, de afstand was kort maar toch lang en ik miste hem heel erg. Hij zat in die tijd erg met zichzelf in de knoop en dat deelde hij niet met mij, hij loste het op door opzoek te gaan naar spanning en heeft toen met een ander meisje gezoend. Ik kwam er na 2 maanden achter omdat zij me had bericht via Instagram. Mijn hart was gebroken maar het idee van hem verliezen deed meer pijn dan de pijn die hij me aan heeft gedaan. Ik heb het hem vergeven. Ik ben daarna in therapie gegaan en kwam erachter dat mijn zelfbeeld ontzettend slecht was door vroegere pesterijen waardoor ik veel zelfhaat had. Ik gaf mezelf de schuld dat hij was vreemdgegaan maar dat slaat natuurlijk nergens op. Ik heb er ontzettend veel van geleerd en sta nu steviger met meer zelfliefde in mijn schoenen.
Een half jaar nadat ik terug was uit het westen is hij voor 5 maanden naar Spanje gegaan voor zijn studie. Dit was echt een test van onze liefde maar we hebben het zo goed gedaan. Ik ben een paar langs geweest en nadat hij terug was hebben we samenwonen besproken.
Na een half jaar hebben we ons eerste huisje gevonden. Een mooi appartement, we hadden allebei onze eerste fulltime baan en hebben het samen ingericht. We hebben een jaar vol met liefde, zorg en geluk samengewoond. Ik was dolgelukkig en we bespraken na een tijdje het kopen van een huis. Ik ben een planner en doorpakker en had onze eerste bezichtigingen gepland. Zonder dat ik doorhad dat hij langzaam weggleed. Hij communiceerde zijn twijfels niet maar creëerde alleen een scenario in zijn hoofd zonder dat met mij te bespreken en dat vrat hem op. Hij twijfelde of hij wel de juiste keuzes voor zijn toekomst had gemaakt en daar hoorde ik ook bij.
Nadat we bijna de knoop hadden doorgehakt over het kopen van een huis zat hij op een random dinsdag huilend op de bank en vertelde hij me dat hij niet zeker wist of hij doorwou met deze relatie. Mijn hart was in duizend stukken gebroken en mijn wereld stortte in elkaar. Ik heb nog nooit zulke pijn gevoeld.
Ik ben naar mijn ouders gegaan en ik heb even nagedacht over wat ik ga doen. Ik heb de keuze gemaakt om mijn baan op te zeggen, terug te gaan naar mijn ouders en 2 maanden op reis te gaan.
Ik had nog een maand uitwerktermijn bij mijn oude werk en in die tijd hebben mijn ex en ik nog samengewoond. Het voelt nog steeds raar om hem mijn ex te noemen. Hij voelde niet als mijn ex, we hebben nog seks gehad, knuffelend op de bank gelegen, we zijn uiteten geweest en ik heb samen met hem afscheid genomen van zijn ouders.
En nu, een maand later, zit ik op de bank bij mijn ouders in een soort tussenfase. Hij heeft niet duidelijk gezegd dat het echt voorbij is maar stuurt me een appje dat het hem spijt en dat we misschien weer samen komen maar dat hij nu alleen moet zijn en moet nadenken. Ik probeer door te gaan met mijn leven maar ik weet niet hoe. Mijn reis is gepland, mijn nieuwe tijdelijk werk is prima, mijn vrienden en familie zijn er voor me. Maar het enige wat ik wil is in de trein stappen en naar hem toe gaan. Ik zie hem over een maand, wat gaat er dan gebeuren? Mijn gevoel zegt dat we op dezelfde manier doorgaan als toen we nog samenwoonden; dat het gezellig is, we in bed belanden, maar hij niet kan uitspreken hoe hij zich werkelijk voelt.
Ik weet niet wat ik moet doen of hoe ik door moet gaan.Sofie- Alle reacties weergeven...
-
Lieve Sofie, zet jezelf op de eerste plaats en herinner jezelf wat je verdient. Dat is soms lastig te zien als je er middenin zit. Wat zou je een vriendin adviseren? Zou je haar aanmoedigen om ermee door te gaan en te zien hoe ze steeds wordt gekwetst? Het doet pijn om afstand te nemen, maar nog meer pijn om met iemand te zijn die niet 100 procent voor jou gaat en die met grote beslissingen (zoals een huis kopen) twijfelt.. Je hebt zoveel mooie nieuwe stappen gezet en kansen in het vooruitzicht, focus daarop. Dan zul je zien dat je gelukkiger bent met jezelf en je leven dan samen met hem. You got this <3
lot
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
2e relatiebreuk
Lieve allemaal, hier op zoek naar enkele ondersteunende woorden. Helemaal mezelf aan het verliezen. Aan de kalmerende middelen omdat ik het nog niet kan bevatten. Zo koop je in november een nieuw huis en zo krijg je te horen dat er geen liefde meer is. Pijn van vorige scheiding komt terug, pijn die nauwelijks te dragen is. Voel me vooral schuldig en geen beeld bij toekomst. Angst om… waar kom ik te wonen. Uiteraard ook net baan kwijt. Veel liever vrienden om me heen maar ik kan nauwelijks de dag en nacht doorkomen. Ook in dromen gaat het door.
Wie heeft er ondersteunend woorden?Marre-
Zo snel mogelijk professionele hulp zoeken, dan kom je er zeer waarschijnlijk beter uit dan je nu vreest!
Carpios -
Ik leef met je mee.
Hadden we maar een schakelaar om gevoel uit te zetten. Tijd heelt alle wondenAnoniem -
Ik herken het helemaal. Het doet pijn, maar aan de andere kant wil je natuurlijk iemand die niet aan je twijfelt. Het blijft last, veel sterkte en bedenk je bent niet alleen.
Anoniem - Alle reacties weergeven...
-
Heel herkenbaar, ik zou willen dat ik een antwoord had. Maar ik verdrink er zelf ook in. Morgen ga ik naar de huisarts, ik zeg het niet graag en wil het helemaal niet, maar ik heb denk ik medicatie nodig om mezelf staande te houden. Zoveel pijn, zoveel verdriet... alles is geblokkeerd.
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Liefdesverdriet
Een jaar geleden heeft mijn vriend besloten de relatie te beëindigen. We waren een niet samenwonend samengesteld gezin. We hebben een kleine 8 jaar een relatie gehad. In het begin waten we smoorverliefd. Ik ben nog steeds gek op die man. We hebben een lastige tijd gehad. Mijn zoon, toen 7 jaar en ADHD, kon niet goed met zijn oudste zoon (destijds een jongen die wat autistische trekjes had. Hij "haatte" sociaal zijn zoals hij dat vaak aangaf, was erg op zichzelf en kon mijn zoon moeilijk accpteren. Dat uitte zich vaak in vervelende situaties. Mijn zoon schreeuwde om aandacht, was aanwezig en wilde graag "contact". Zijn zoon trok zich steeds vaker terug. Dat was vaak best wel stressvol voor mij, vooral op vakanties. Het zorgde ook voor spanningen tussen mij en mijn ex-vriend. We zochten elkaar in de weekenden met de kinderen minder vaak op. Zodat de jongens hun eigen ruimte hadden. Daar heb ik geen spijt van, maar ik merkte dat ik er veel moeite mee kreeg. Ik miste "ons" en keek op tegen de happy families in onze omgeving. Ik merkt dat ik wat ontevreden werd en gaf het best vaak af op mijn ex. Ik wilde graag meer, miste na 7 jaar een gezamenlijke toekomstvisie. De laatste jaren groeiden de jongens steeds meer naar elkaar toe. Het ging steeds beter, maar toch was de verbinding tussen mij en mijn ex-vriend wat verloren gegaan. We gingen meer onze eigen weg en kregen vaker ruzies. Ik zat minder lekker in mijn vel en gaf best wel vaak af. Mijn ex houdt van aandacht van vrouwen. Hij is best een charmeur. Een voorbeeld is vage vrouwelijke bekenden op feestjes handkusjes geven en met uitgaan veel omringd willen zijn met vrouwen. Ook dronk hij best veel tot het niveau van dronken terugkomen van feestjes. En we hadden het laatste halfjaar van onze relatie heel veel feestjes. Ik werd daar onzeker van. Nu is zelfvertrouwen sowieso niet mijn sterkste kant. Toen ik vorigjaar op uitnodiging van mijn vader een weekje zou gaan skiën met hem kwam ik erachter dat mijn ex net in die week had afgesproken met een vrouw waar hij in zijn huwelijk met zijn exvrouw mee vreemd is geweest. Dit heeft mij erg gekwetst. Ik vond dat moeilijk (ondanks dat hij zei dat het niets voorstelde en dat er nog aan andere dame mee zou gaan). Hij kende die dames van de toneelclub waar hij jaren bij heeft gezeten, maar waar hij zeker ook 3,5 jaar geen contact meer mee heeft gehad. Ik was er verdrietig en boos over en op die dag heeft mijn ex de relatie verbroken. Hij vond en vindt dat ik veel verweet in de relatie en hij voelde zich door mijn humeur kleiner dan klein en liep op eieren. Ik heb hem nooit willen kwetsen en vind het heel erg dat ik hem daarmee verdriet heb gedaan. Ook vind ik het lastig dat hij ná de relatiebreuk met argumenten kwam die hij - in mijn beleving niet of weinig- kenbaar heeft gemaakt tijdens onze relatie. Voor mijn gevoel heb ik geen kans gehad om eraan te werken. Begin december was ik nog de vrouw voor hem, met mij wilde hij.oud worden. 4 december gaf hij mij en mijn zoon nog op voor een gezamenlijke familievakantie met zijn ouders (die waten afgelopen zomer 55 jaar getrouwd). Nog geen 3 weken later, op 28 december na nog gezamenlijk Kerst te hebben gevierd beëindigde hij de relatie.
Nog geen 3 maanden later zat hij in een andere relatie. Dat heeft mij erg pijn gedaan. Die relatie was na 5 maanden ook voorbij. Ik kreeg weer hoop, maar ik weet van gezamenlijke vrienden dat het boek voor hem echt gesloten is. We wonen in hetzelfde dorp. We spreken elkaar niet meer. Als ik hem tref in de supermarkt dan negeert hij mij. Dat vind ik verschrikkelijk. Na een jaar voel ik nog steeds veel pijn en verdriet. Ik mis hem, mijn oude leven en zijn jongens. Ze zijn toch ruim 7,5 jaar in ons leven geweest en ineens zie en spreek je ze niet meer.
Ik heb professionele hulp. Ook aan mezelf te werken. Ik heb ook "fouten" gemaakt in de manier van communiceren. Ben hard met mezelf aan hrt werk. Ik had gedacht dat we samen oud zouden worden en zo staat je leven op de kop en is je toekomstbeeld weg. De glans is er vanaf. Is het normaal dat je na een jaar nog steeds pijn en verdriet voelt? Herkennen mensen dit? En ga je ooit weer dat intense gevoel van verliefdheid krijgen bij een ander? Ik kan mij er niets bij voorstellen. Ik probeer van alles te ondernemen, mijn zinnen te verzetten, maar het voelt allemaal nog steeds zwaar.ANONIEM-
Ik begrijp het helemaal. Hier ook 7.5 jaar samen en net uit. En ik heb al pijn als ik aan hem denk met een ander. Ik hoop dat ik voorlopig niks meer van hem hoor. Tot ik mij beter voel.
SterkteCindy - Alle reacties weergeven...
-
Ik herken het, ik had na een jaar gehoopt er bovenop te zijn maar het trauma is waarschijnlijk zo groot dat het meer tijd nodig heeft. Ik denk er nu aan om EMDR therapie te gaan volgen misschien dat het helpt.
Anoniem
Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
Man weg. Na 26 jaar huwelijk
Dinsdag is me man weggegaan maar zonder te zeggen hij zei ik hou van je ga apotheek tot zo hij moet nu nog terugkomen hij werd donderdag 50 ik toch taart en versiering in de hoop dat die kwam niet gekomen huisarts heeft wel gezegd dat ze niet kan zeggen geen ander is maar tijd voor zichzel nodig heb hij heb zlefs zn hond die m alles is achtergelaten het meest frusterende is heb die me verlaten is t time put maar voor hoe lang zn telefoon is uit hij is onbereiklbaar ik weet dat die leeft eiigen keuze is via via maar de manier waarop als je time out wil of scheiden of wat dan ook zeg t dan maar hij vertrekt zonder wat te zeggen hij heeft wel voorbwreid want op zomet en werkklesing na alles meegenomen en al zn toiletspullen zelfs tube tandpasta medicatie dus hij is bewust gegaan maar ik vind na 26 jaar huwelijk kan je toch gewoon zeggen dit is machteloos ik ben wanhopig slaap eet al week niet weet niet waar ik aan toe ben huisarts wijkagent zegt hij kiest even voor zichzelf komt wel terug oke maar dan zeg je dat toch je gaat toch niet weg met woorden hou van jou tot zo naast t vetdriet vind ik de onduidelijkheid nog ergst dat die niet zegt wat die wil time out scheiden hoj heb niks verabderd staat gewoon ingeschreven inkomen komt op rekening ook woning staat beijde namen behalve dat die voor mij spoorloos is r niks verandwrd maar snap niet. Dat je op zon manier weggaat na 26 jaar en ook de week van onze verjaardagen als je rust wil snap ik we hebben borderline dochter 10 jaar stress van woont gwlukkig niet meer thuis maar zeg dan ik moet even uit de situatie en ga wandelvakantie achotland doen ofzo wat die altijd wil hij heb zich op werk ziekgemeld en weigert elk contact ik ben gewoon raadeloos niet alleen hoe ia weggegaan maar ook dat ik niet weet wat die wil scheiden timeout ik snap t nietSasSas 0Deze ervaringen zijn onderdeel van een afgeronde reeks persoonlijke verhalen.
-