Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Angsten - forum lotgenoten


 

Lotgenoten angsten

Heb je last van angsten?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met angsten en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik maak me voortdurend zorgen

Ik ben altijd bezorgd.

Ik maak me eigenlijk voortdurend zorgen. Dat doe ik al heel lang. Ik lig ’s nachts vaak te piekeren. Ik vraag me dan of of ik wel een goede moeder ben, of m’n collega’s me wel mogen of dat ik mijn werk wel goed doe. Eigenlijk ben ik dan blij dat de dag nog niet begonnen is en dat ik nog in bed lig.

Ik heb me al vaak afgevraagd waar die angst toch vandaan komt, want ik weet dat die niet terecht is, dat denk ik tenminste… . Maar ik kan er niet achter komen. Ik ben gewoon eigenlijk altijd bezorgd. Kent iemand dit misschien?


Anoniem

13
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Elke dag ben ik doodsbang om naar buiten te gaan

Elke dag ben ik zo doodsbang om naar buiten te gaan om alles te doen wat ik moet doen. Ik moet mijzelf dwingen. Ben misselijk en ik kan niet eten, want dan moet ik overgeven.

 

Ik ben bang dat mensen het raar vinden, ik vind het zelf ook raar, dat een volwassen vrouw zo bang is, terwijl het nergens op slaat, maar ik lig ook 's nachts wakker met het idee dat ik de volgende dag weer alles aan moet gaan.

 

Dat is mijn hele leven al zo en ik zie geen uitweg. Heb al een paar tevergeefse therapieën gevolgd en pillen geslikt, maar dat hielp niet. Nu ben ik net weer met een nieuwe therapie begonnen in de hoop dat dit wel helpt.

  

Zijn er lotgenoten die dit herkennen? 


mary

12
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken het zo. Zoek alsjeblieft contact!!!!!!!!!!!

xxxxx@xxxxxxxxxx

 

 

 

(redactie: Helaas doen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen). 

 


Marianne
Reactie:
Ik weet niet wanneer je dit hebt geschreven, maar ik kwam een tijdje terug een website tegen, de adf stichting. Deze stichting richt zich m.n. op mensen met angstklachten. Ik hoop dat je er iets aan hebt. Ik weet uit ervaring hoe vervelend het kan zijn. Maar weet ook uit ervaring dat het mogelijk is om er minder last van te hebben. Door therapie.

Heel veel succes en sterkte!!

Liefs Leone

Leone

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik ben doodsbang dat ik iets onder de leden heb

Ik ben doodsbang dat ik iets onder de leden heb. Ik voel overal pijn. Het lijkt ook net of ik iedere keer weer ziek ben. Of iets onder de leden heb. Mijn huisarts noemt het psychosomatisch.

 

Ondertussen kan ik het regelmatig niet opbrengen om naar mijn werk te gaan. Of uit bed te komen. Ik moet dan thuisblijven en voel me heel zielig. Vaak maak ik al niet eens een afspraak meer omdat ik dan denk" het lukt toch niet".

 

Niemand begrijpt het en mijn familie en ook op mijn werk vinden ze me een aansteller. Ik voel me niet erkend; ik doe het toch zeker niet expres!

Herkenbaar voor iemand? er zijn vast toch wel meer mensen die zich zo voelen?


Op aanraden van mijn huisarts ga ik nu hypnotherapie proberen. Ik ben erg gemotiveerd voor deze therapie want ik wil er vanaf!


Anoniem

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jij hebt denk ik , hypochondrie. Dit heb ik zelf ook. Als je maar wat voelt bv keelpijn, bultje, maagpijn , denk ik oh ik heb kanker. Dan ga ik naar de huisarts en die kijkt en onderzoekt het probleem en zegt dat het niks is en dat geloof ik ook. Maar door de spanning krijg ik weer maagpijn en ben ik weer bang voor maagkanker . En zo blijf je bezig met steeds een nieuwe klacht.

Hanny

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik kon me overal druk om maken

Ik kon me overal druk om maken; bij alles wat er te gebeuren stond kon ik een rampenscenario bedenken. En dat voelde ook alsof dat zeker zou gaan gebeuren; anders zou ik dat toch niet zo bedenken?

 

Vast een goede reden om me druk te maken.. Tot ik hier met een therapeut over sprak, die me duidelijk maakte dat ik simpelweg een grote fantasie heb. Het feit dat ik iets kan verzinnen betekent niet automatisch dat ik er ook bang voor hoef te zijn.

 

Sindsdien ben ik minder snel bang, en kan ik zelfs vaak genieten van mijn creatieve brein.


D.

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik ben doodsbang voor spugen

Iedere dag ben ik weer bang dat iemand in mijn omgeving gaat spugen. Ik ben doodsbang voor spugen en ik weet niet wat ik moet doen. Ik voel me schuldig en ben bang. bang om het niet goed te doen. Ik bid iedere dag dat mijn dochter niet ziek wordt. als mijn kind ziek is durf ik niet alleen met haar te blijven.


Niemand begrijpt het; ik ook niet. ik vind het zelf ook raar, dat een volwassen vrouw zo bang is, terwijl het nergens op slaat.


Ik weet niet wat ik moet doen. Ik begrijp heus wel dat het een irreële angst is maar ik zie geen uitweg.

 

Heb al tevergeefs therapieën gevolgd maar dat hielp niet. Nu ben ik net weer met een nieuwe therapie begonnen in de hoop dat dit wel helpt.

Zijn er lotgenoten die dit herkennen?


Anoniem

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken dit helaas wel... Drama.


Esther

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik ben bang om iets te missen

Ik ben altijd bang om iets te missen. Als er ergens iets te doen is, of ik ergens een uitnodiging voor krijg, dan wil ik erheen, omdat ik bang ben dat het misschien heel leuk is en ik dat anders mis. Zelfs als ik voel dat ik rust nodig heb en misschien wel het liefste thuis op de bank zou blijven, dan kan de angst om iets te missen zo groot zijn dat ik toch erheen ga.

 

Door deze angst blijf ik ook heel veel op mijn mobiele telefoon kijken en facebook in de gaten houden. Er schijnt ook een naam voor te zijn: Fear of Missing Out (FOMO). Het zorgt voor een bijna continu gevoel van onzekerheid en onrust. Ik zou graag wat meer rust voelen.


M.

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wauw, ik herken dit heel erg! Wist ook niet dat er een naam voor was. Als je er achter komt hoe je hiermee om kunt gaan, hou ik me aanbevolen voor de tips!


I.

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik durf niet auto te rijden

Ik durf niet auto te rijden. Wanneer ik auto rijd word ik vaak niet goed. Ik denk dan dat ik ga flauwvallen of nog erger. en dat ik de macht over het stuur kwijtraak en dan een erge botsing veroorzaak.

 

Wanneer de kinderen meegaan is het nog erger, omdat ik dan ook hen in gevaar breng. Ik ben al een paar keer echt niet goed geworden in de auto en moest de auto aan de kant zetten omdat het me zwart voor de ogen werd.


Nu durf ik niet meer te rijden, alleen hele korte stukjes. als ik weet dat ik verder weg moet, ben ik al dagen van te voren gespannen. Ik heb op internet informatie gelezen over paniekaanvallen en denk dat ik daar hulp voor moet zoeken.


anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Emdr heeft geholpen bij fobie voor naalden

Naalden waren verschrikkelijk voor mij, doodsangsten had ik. Bloedprikken, gaatjes vullen enzo het ging gewoon niet. Op internet heb ik een EMDR therapeut gevonden die mij geholpen heeft beter met mijn angst om te gaan na een paar sessie durfde ik weer naar bv de tandarts.


Dus de boodschap die ik iedereen wil geven met een fobie, blijf er niet mee rondlopen, doe er wat aan want dat kan en helpt je enorm!


Anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Mijn leven lang al last van tandartsangst

Ik had mijn leven lang al last van tandartsangst en had geen idee waardoor dat kwam. Daardoor ben ik al jaren niet meer bij de tandarts geweest.

 

Nu loop ik bij een therapeute. Zij heeft onder andere EMDR bij mij gedaan. Het is ongelovelijk. Ik durf nu naar de tandarts en ga er zelfs met een rustig gevoel heen! Dit had ik nooit durven dromen.


Henk

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Waar heb dit gehad...


Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik heb een ernstige angststoornis

Ik heb 2 maanden in een psychiatrische inrichting gezeten, zonder resultaat.
Ik heb een ernstige angststoornis, ze geven je alleen maar pillen, weinig begeleiding .

 

Therapie bestond uit tekenen, een wandeling en goed naar de begeleiders luisteren !zelden kwam een arts eens kijken hoe het met je gesteld was. Ik ben op zoek naar oplossingen ,,daar ga ik in ieder geval niet terug !!


Lissie

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi wat vervelend om te horen dat ze je niet goed hebben geholpen .Ik denk vaak dat opgeleide mensen wel heel slim zijn...
Maar van jouw verhaal hoor ik dat ze niet goed naar jou hebben geluisterd. Wat zijn jouw behoeftes ,wat heb je nodig om verder te kunnen? Ik hoop dat je ergens terecht kan misschien bij een psycholoog om de oorzaak te achterhalen achter jouw angsten en dat ze jou echt steun en hulp kan geven.

Madeleine MellgΓ₯rd
Reactie:
Hoi lissi Ik heb ook angststoornissen,
Ook veel begeleiding wat niet hielp, en idd veel pillen waar ik dan ook weer angstig van word.
Op het moment dat de angst komt door mijn gedachten komt er een hele film voorbij.
Ik ga overgeven de hele avond ,
Mbr helpt bij mij niet voor trauma omdat ik dan duizelig word
Weet jij wel waar je angst vandaan komt, en ga je dan ook overgeven .
Mss hebben we wat aan elkaar .
Groetjes wendy

Wendy

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Vertrouwen in je zelf en in de toekomst ontstaat

Het is soms moeilijk voor een ander te begrijpen dat je niet altijd zo maar iets deelt waar je mee zit. Vaak wil je niet om hulp vragen. Zo ook kunnen er bepaalde gevoelens bij komen waar je niet zo happy mee bent.


De leuke momenten die met een lach gaan, warme gevoelens komen er bij zijn soms makkelijker te delen maar ook niet altijd. Wat doe je, je bent enorm verliefd op iemand en durft dit niet delen. Dat zou toch erg jammer zijn, voor haar maar ook voor hem.


Door te kijken in het nu, wat er werkelijk gebeurd met mij in bepaalde situaties is er een hele nieuwe wereld geopend.

Je werkelijke ontdekkingsreis bestaat niet uit het aanschouwen van nieuwe landschappen, maar uit het zien met nieuwe ogen.
Marcel Proust

Vertrouwen in je zelf en in de toekomst ontstaat.


Wanneer je iets niet wilt of kan delen met een ander

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Lissie,heb je buiten de inrichting nog ook hulp gehad van hulpverleners,en wat is jou angst waar ben je bang voor?

groetjes app

app

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Bang om nier af te staan voor mijn zoon

Hoewel ik graag andere mensen willen helpen loop ik ook zelf rond met angst. Nu heb ik volgende week afspraak met een therapeute en hoop daarmee geholpen te kunnen worden.Volgend jaar moet ik eventueel een nier afstaan aan mijn zieke zoon die nu elke 2e dag aan de dialyse vastzit. Ik heb hem sinds 1993 thuis verzorgd met dagelijks katheters,medicatie en elke 3e week naar het ziekenhuis voor onderzoeken. Dit was tot 2010,toen kwam hij door omstandigheden in beschermd wonen.Omdat hij nu steeds slechter wordt en zijn lichaam steeds zwakker willen de artsen mij als donor. Begin oktober hoor ik of ze mij echt zeker willen voor de donatie. Mijn zoon wil niet op de wachtlijst staan, de waxhttijden zijn gemiddeld 4 jaar via eurotransplant. Maar deze situatie roept angst bij mij op. Ze gaan in mijn lichaam snijden en wat als mijn andere organen beschadigd raken of reageren op dat een nier verdwijnt? Misschien heel onlogische gedachten maar dit voelt zo spannend voor mij. Ik ben alleen met 2 jongere kinderen en kom uit een andere land. Ik heb een klein netwerk en voel me vaak eenzaam. Heb iemand anders ook een nier afgestaan?

Madeleine

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 13 - 20 jaar oud en paniek aanvallen

Hallo allemaal!

Ik ben een meid van 20 jaar oud, en ik ben echt ten einde raad, want ik weet niet meer wat ik moet doen.

Na 6 maanden in een heel erge stress volle periode te hebben gezeten van stage, mensen die mij zwaar fysiek werk lieten verichten, en mij niet serieus namen, kwam ik uiteindelijk bij een heel leuk en stressvrij bedrijf uit, waar ik het echt naar mijn zin had, maar toen kreeg ik ineens dit:

Ik heb in December 2019 mijn eerste paniekaanval gehad, dit was even schrikken en ook meteen de huisarts gebeld, en de volgende dag een afspraak gemaakt omdat ik bang was dat het mijn hart was.

Mijn huisarts was helaas niet aanwezig, dus kreeg ik een vervanger, deze kon niks horen of zien (alleen een te hoge hartslag en bloeddruk, heeft die verder ook niks mee gedaan), en heeft mij na huis gestuurd.

Later in December kreeg ik weer een paniekaanval, maar nu had ik de hele dag door ook steken op mijn borst die komen en gaan (heb dit tevens nog steeds), dus ik weer de huisarts gebeld en de volgende dag een afspraak gemaakt.

Weer was mijn eigen huisarts niet aanwezig en kreeg ik een vervanger, deze kon ook weer niks raars vinden alleen een te hoge hartslag en bloeddruk, dus deze besloot ook om bloed te laten prikken, hier kwam niks uit, en ze besloot me na de fysio te sturen voor een “verkeerde ademhaling”, daar 2 keer te zijn geweest hoefde ik niet meer terug te komen, omdat hij het probleem niet zag omdat ik gewoon via mijn buik ademde.

Uiteindelijk kreeg ik eind December nog een aanval, en was ik zo bang dat ik dood aan het gaan was, dat ik weer in paniek een afspraak maakte bij de huisarts.

Dit keer was het mijn eigen huisarts, en die deed ook alle testen en kwam weer uit bij een te hoge hartslag en bloeddruk, uiteindelijk weer bloed laten prikken, en een hartfilmpje laten maken, maar hier kwam ook niks uit, en hij besloot mij maar na een psycholoog te sturen, hier ook 2 keer geweest en hij zag ook het probleem niet.

Na aanhoudende klachten van steken op de borst, en benauwdheid toch maar weer aangedrongen bij de huisarts, en toen besloot die mij een halfuur mijn bloeddruk en hartslag op te meten omdat deze altijd te hoog was, dit bleek door de spanning te komen en was uiteindelijk weer normaal geworden, dus dit was ook normaal.

Nu ben ik uiteindelijk 6 maanden verder en heb ik nog bijna dagelijks last van steken bij de borst, het gevoel hebben moeilijk te kunnen ademen, en pijnlijke ribben, en angsten om dood te gaan (door het moeilijke ademen), en ik zit momenteel ook al 3 maanden met het probleem dat ik minder gevoel heb in mijn mond en keel, hierdoor kreeg ik weer angst voor mond of keelkanker (want ik rook), maar ik val buiten de risico groep.

Ik ben ten einde raad, ik weet niet meer wat ik moet doen, mijn ouders geloven mij niet meer en toen ik na de huisarts wou voor het mindere gevoel kreeg ik te horen dat ik voor die onzin niet na de huisarts hoef.

Ik ben geen makkelijke prater, dus ik hou het liever allemaal voor mijzelf maar als ik dan aan alles denk, word ik erg verdrietig en emotioneel en sta ik bijna altijd op het punt om gewoon te gaan huilen, terwijl ik nooit zo ben geweest!

Weet er iemand raad mee wat ik kan doen, of moet doen of iemand die dit zelf heeft ervaren?

Lola12

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi ik weet zekers hoe zwaar jij het hebt het is een hel. Ik zit er ook midden in nu al weer een anderhalf jaar. Ben zelf een stoere sterke kerel er is niets meer van mij over 😑
Kleine tip ga elke dag een half uur tot een uur wandelen dat kan wonderen verrichten πŸ‘ŒπŸ» Gr πŸ˜‰

Anoniem
Reactie:
Te veel stress , piekeren? Bij mij was dit het begin stadium van een burnout. Ik raad je meditaties aan. Voor je volle lichaam. YouTube. Dan richt je gedachte minder op 1 specifiek lichaamsdeel. Dat kan helpen om je lichaam anders aan te voelen.

S

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Tip voor een brugklas boek?

Misschien niet de goede plek hier voor mijn vraag. Maar weet iemand een goed boek voor een meisje van 12 die komend seizoen naar de brugklas gaat? Zij is momenteel erg angstig. Ze heeft veel emoties door het afscheid van haar vertrouwde omgeving van de basisschool en is bang voor het nieuwe van de brugklas. Ik zoek een boek voor haar dat ze zelf kan lezen. Iemand een tip?

Sonja S

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ik maak mij voortdurend (24/24) zorgen om de kleinste dingen

Ik heb al van toen ik klein was een ernstige gegeneraliseerde angst en-pieker stoornis. Ik maak mij voortdurend (24/24) zorgen om de kleinste dingen en ben een geboren pessimist.

Vroeger, toen ik klein was, merkte mijn moeder al op dat ik zeer angstig was. Toen we op vakantie gingen , was ik 2 dagen voor het vertrek al aan het piekeren of we het vliegtuig en/of de ferry gingen halen.

Tijdens het voetbal had ik de indruk dat ik voortdurend moest plassen, dus was ik voortdurend op mijn blaas aan het duwen. Vanwaar die rare handeling kwam, weet ik niet en gelukkig heb ik dit afgeleerd...

Sinds jongsaf aan heb ik dus altijd rondgelopen met pieker/ dwang en angstgedachten.

Een 8-tal maanden geleden heb ik een zware maagontsteking gehad. In die periode heb ik niet geslapen, ging ik er (zonder diagnose) vanuit dat het wel eens maagkanker zou kunnen zijn... . Ik heb daar toen pillen voor gekregen en de maagontsteking is toen verdwenen.

De periode daarna, ging het op en af met mijn maag. Ik bleef klachten houden van extreem opgeblazen gevoel, extreme oprispingen, maar raar genoeg geen (of toch weinig) maagzuur.

Nu is het ondertussen zo erg geworden dat ik van het drinken van een glaasje water zeer zware oprispingen (boeren) krijg. Een gastroscopie laten uitvoeren, een bloedtest laten nemen, een CT-scan laten nemen, maar alles was in orde. Ik vermoed dat ik door de stress teveel lucht inslik.

Ik ben begonnen met psychotherapie te volgen, maar van de opdrachten die ik meekrijg word ik angstig. (voornamelijk sociaal contact zoeken om afleiding te vinden). Ik probeer te vluchten , zet mijn masker op en vertel wat de psycholoog wil horen. Ik weet dat dit mij verder in de put gaat duwen, maar mijn angst- en piekerstoornis heeft zodanige proporties aangenomen dat ik het gevoel heb dat niks mij nog vreugde brengt... . Het liefste blijf ik gewoon binnen in mijn veilige cocon tussen 4 muren. Ik besef dat dit op lange termijn geen oplossing is, maar ik weet gewoon niet beter...

Het ergste is vind ik dat je op die manier je naasten kwetst omdat ze meegetrokken worden in jouw problemen.

Zijn er mensen die dit herkennen?


T.V.

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Ik kwam er slechter uit

Twee jaar geleden ben ik bij een psychotherapeut geweest. Hij was nogal onaardig en een keer was hij nogal agressief naar mij, echt een boze uitbarsting. Ik werd erg angstig van hem maar omdat ik wilde dat de therapie zou slagen, ben ik daar gebleven. Voelde je steeds somberder. Toch weg daar uiteindelijk, maar dit was echt een negatieve ervaring. Kwam er slechter uit dan ik er naar toe gegaan ben.


carline

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat vervelend om te horen Carline.

Die psychotherapeut klinkt ook erg onprofessioneel, dat hij naar jou een boze uitbarsting heeft. Dat is zijn rol helemaal niet.

Via mijn werk heb ik ervaring en contact met heel veel cliënten en therapeuten, maar zoiets heb ik nog nooit gehoord.

Ik hoop dat je bij zijn beroepsvereniging een klacht hebt ingediend over hem.

Verder hoop ik dat je je inmiddels beter voelt (al dan niet met hulp van een andere therapeut of psycholoog)


E.
Reactie:
Ik had dat vijf jaar geleden, iemand die ff mijn gehoorapparaat zou afstellen,was mijn derde apparaat .
Ik wilde telkens uitleggen wat ik hoorde ding werkten echt niet,
Hij hield me zo voor de gek, ik hoorde bepaalde vervorming deed ie een geit na,
Ik werd zo bang van geluiden en kreeg zware tinnitus telkens als ik het gehoorapparaat in doe krijg ik heel veel angst,
Geluiden zijn niet meer als voorheen.
Ik heb apparaat nodig helaas

Wendy

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Angst om fouten te maken

Mijn stress kwam en komt nog steeds wel eens voort uit angst om fouten te maken. Op school was ik bang om fouten te maken in opdrachten die ik moest doen.

Op werk was ik bang om fouten te maken in memo's. In relatie met vrienden, kennissen en collega's was ik bang iets verkeerds te zeggen. Daarnaast werd ik gekweld door schuldgevoelens, de angst om tekort te schieten.

Een jaar geleden ben ik in therapie gegaan bij Lies en zij heeft mij geholpen om inzicht te krijgen in mijn faalangst en de middelen in handen gegeven om daar vanaf te komen. Zij heeft mij de criticus in mijzelf leren zien. Deze criticus stond constant aan de zijlijn mij te vertellen wat ik allemal fout deed.

Zij heeft mij geholpen in dialoog te treden met deze interne criticus en zij heeft mij geleerd een nieuw verbond te sluiten met deze interne criticus. In plaats dat deze mij bekritiseert, is mijn interne criticus verworden tot een coach die mij moed en vertrouwen in spreekt.


Angst om fouten te maken

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 18 - in een klap bang angstig en paniek

Hallo allemaal
mijn leven is sinds 8 maanden veranderd in deze 8 maanden ben ik zo bang angstig en paniek dat ik me zelf heb ik gemist hoe ik was vrolijk geen angsstoornis
Hoe het is begonnen ik volgen therapie het ging opzich goed allemaal totdat ik ineens ziek werd op een nacht was ik wakker in zweet en misselijk veel braken en plassen huisarts geweest zeide buikgriep maar daar leek het niet op het heeft 10 weken geduurd elke dag misselijk overgeven zweetaanvalen in nacht keer koud keer warm mijn slaap was helemaal verstoort lik ging bijna elke dag spiedpost en arts telkens zeide ze je hebt niks maar ik zelf was op uitgeput en angstige gedachten die door mij hoofd maar bleef draaien ik dacht dat ik dood ging zo erg voelde ik het ik keek naar alles met verdriet alsof het niet meer zal goed komen sindsdien heb ik angststoornis ik heb maanden lang niet meer kunnen lachen ik denk telkens het zelfde angst die in mij hoofd zit ik kan moeilijk na buiten ik me nergens op focussen ik ben me zelf kwijt geen zelfvertrouwen meer alleen angstig dat ik zo zal blijven ik gebruik 4 maanden lorazapam in begin heeft het me geholpen maar nu voel ik geen prikkels meer niet meer vrolijk ik kan get steeds niet accepteren dat ik nu zo ben wat moeilijk is het toch dat je leven in een klap kan veranderen

Frank

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Praat mij er niet van wat een strijd is dat elke dag weer strijden de dag doorkomen. Smorgens opstaan erg zwaar en je moet de dag weer door 😑

Anoniem
Reactie:
zou je niet een ad kunnen gaan gebruiken wie weet kan t julli wat gaan helpen

dolly

Jouw reactie:



Verhaal 19 - angst en dwanggedachten

vanaf januari in een periode van angst en dwanggedachten tercht gekomen
veel gedenk in me hoofd en angstgedachten ik wordt nooit meer mezelf
ik blijf er maar aan denken ,malen ook erg somber
weet soms niet waar ik t zoeken moet je staat er mee op en gaat er mee naar bed
en wat is me angst ...t denken dat t nooit meer over gaat

peet

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Ik pieker enorm veel, ik kan haast zeggen dat het dwangmatig is.

Ik pieker enorm veel, ik kan haast zeggen dat het dwangmatig is.
Ik ben altijd al onzeker geweest, maar de laatste jaren neemt die onzekerheid andere wegen.
Ik pieker voortdurend over alles!
Enkele voorbeelden:
- Ik stuur een berichtje naar iemand, maar deze persoon antwoord geruime tijd niet. Ik bedenk al wat ik verkeerd gedaan heb. Ik vind pas rust als er geantwoord wordt.
- Ik weet dat ik geen fout heb gemaakt in dat ene dossiertje op het werk, maar bedenk alle mogelijke pistes waar het fout zou gelopen zijn.
- Ik controleer alles 100 keer (auto wel vast? Deur wel op slot gedaan? Stekker uitgetrokken? ...).
- Ik lees een artikel en projecteer het op mijn leven. Bijvoorbeeld een artikel gelezen waarbij een persoon pas op zijn/haar 30e erachter kwam dat ze voor hetzelfde geslacht viel. Dan begon ik non stop te piekeren of ik dit wel niet kan voorhebben? Echter heb ik een relatie met mijn partner en ben ik gelukkig . Maar ik pieker hier zo dwangmatig over. Dit is gelukkig al minder.
- Ik was ooit op een feestje en was spijtig genoeg goed aangeschoten. Ik kan een jarenhalf later nog piekeren of ik wel niks verkeerd heb gedaan of gezegd. De gedachte sprong me te binnen: stel dat ik mijn partner bedrogen heb en ik weet het niet meer? Ook al zegt iedereen van niet, ik blijf dit door mijn gedachten halen.

Dit zijn slechts enkele voorbeelden uit mijn non stop dwangmatig piekergedrag.
Dit begint mijn leven over te nemen, ik functioneer niet meer zoals vroeger. Ik heb vaak een onveilig gevoel, kan niet altijd tegen sociale contacten, ik ween te pas en te onpas ...

Ik heb reeds therapie gevolgd, maar heb gevoel dat dit slechts helpt op korte termijn.

Ik ben zo bang dat dit nooit over zal gaan, want dit is onhoudbaar. Ik word hier zo ongelukkig van. Ik ben bang dat ik hierdoor geen toekomst heb (wil zo graag kinderen bijvoorbeeld, maar wat als ik nog zo ben? Wat als ik dit niet aankan? Wat als ik dit doorgeef?)

Is dit herkenbaar voor iemand?
Zo ja, wat doen jullie hiermee?

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 21 - Mijn muziek over herstel van mijn psychose

Nino Wilson - Angst
Ik maak muziek over mijn herstel van mijn 2 psychose. Bij deze de link:
YouTube:
SPOTIFY: https://open.spotify.com/track/3wXRaEV1 ... BenLaM1UkA

Angst, bang zijn voor het onbekende. Met je angsten kun je:
- Dealen (overwinnen)
- Je kunt ze vermijden

Wat is angst:
Angst is een emotie die je helpt te reageren op gevaar. Het is het gevoel dat je niet in controle bent van de situatie. Plekken waar je niet makkelijk uit kan komen zijn het naarst.

De reactie het gevolg:
- Paraatheid is hoog
- Hart gaat sneller kloppen
- Bloeddruk gaat omhoog
- Spieren gaan zich aanspannen
- Zweterige handen

Leren overwinnen:
- Afleiding zoeken (uit je hoofd stappen)
- Zeggen dat er niks gaat gebeuren
- Leren over andere dingen na te denken
- Niet te lang overwegen, gewoon doen!

En wil je ergens over praten of herken je je zelf erin stuur mij een bericht en we praten erover!!
Stay positive en geniet van het leven🌞🌞🌞🌞

https://www.facebook.com/ninowilson.music
https://www.instagram.com/ninowilson_music/

Nino Wilson

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Kost moeite om er weer uit te komen

Hi allemaal,

Sinds een aantal jaar voel ik mij snel gespannen en angstig. Ik gebruik medicijnen en ben een tijd in therapie geweest en over het algemeen kan ik er redelijk mee overweg. Maar toch kom ik mijzelf weer heel regelmatig tegen en voel ik mij weer erg gespannen. Mijn hele lichaam lijkt dan op tilt te slaan en dat geeft mij dan ook weer angst. Kost iedere keer weer veel moeite om daar dan weer uit te komen. Ik heb altijd het gevoel hier alleen in te staan al kan ik mij goed voorstellen dat dit eigenlijk niet zo is. Wie herkent dit?

Groeten Laura

Laura

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23

Beste Lotgenoten,

Ik ben een gezonde, sportieve man van 39 jaar. Getrouwd en 2 jonge kids.

Ik heb sterk het gevoel dat ik dit wil delen met jullie lotgenoten al kan ik niet heel lekker schrijven oid. Ik doe het toch! Ik heb namelijk de oplossing (voor mij) gevonden.

Om te beginnen ben ik in m'n hoofd al 1000x dood geweest. In mijn slechte periode had ik zeker iedere dag heel veel last van hypochondrische gedachten vanaf het moment dat ik opstond in de ochtend totdat in mn bed lag en daar nog eens lekker ging liggen malen.
Bij elk plekje of steekje in en op mijn lichaam ging ik googlen en een zelf diagnose doen(de gekste dingen heb ik mezelf aangepraat), ik was nonstop met mijn hart bezig, continu op mijn horloge mijn hartslag checken, paniekaanvallen, meerdere malen voor op de eerste hulp geweest, met een holterkastje rondgelopen ivm hartkloppingen, meerdere ecg's gehad en alles zat/zit dus in m'n hoofd.
Ik heb met meerdere psychologen gepraat, rustgevende (homeopathische) middelen geprobeerd. Niks van dat helpt!!
Ik was er zo ongelofelijk klaar mee dat ik mezelf (ik sporte al redelijk vaak) nog meer op sportief vlak ben gaan uitdagen om aan mezelf te bewijzen dat er niks met mijn hart kan zijn als ik deze prestaties neerzet, denk aan marathon, obstakel runs, zware bootcamps etc. Daarnaast heb ik me gefocust op mijn voeding en voedingspatroon, ik ben erachter gekomen dat dit net zo dan wel niet belangrijker is dan wat dan ook. Voeding is key! Ik de tijd dat ik steken in mn hart had heb was dit dus altijd na een zware of slechte maaltijd en door de spijsvertering kreeg ik dus steken en ging me slecht voelen en kwam ik weer in dat irritante cirkeltje.
Ik ben nu zomaar aan het typen en weet niet of het een beetje samenhangend is allemaal maar ik denk wel dat het duidelijk is.
Ik wil absoluut niet betweterig doen oid. Ik weet hoe zwaar het kan zijn die gedachtes waar je denk nooit meer vanaf te komen en dat je je af en toe weleens afvraagt of het allemaal nog wel zin heeft.
Tuurlijk heb ik af en toe weleens een terugvalletje zeker als ik vermoeid ben maar ik kom daar dan meestal wel weer snel uit. Ik ben nog heel veel dingen vergeten die ik wil zeggen maar op dit moment is dit wel even het belangrijkste.
Ik hoop dat jullie er wat aan hebben.
Wat ik ook kan aanbevelen is; praat erover met veel mensen daardoor is het allemaal wat beter te relativeren en voel je je niet zo alleen. Veel mensen snappen het niet maar weten dan wel in watvoor state of mind je zit.

Ja dat was het wel een beetje.Ga fakking hard sporten, krijg je voeding op orde, stop sowieso met roken, daag jezelf uit en je zal zien dat je eruit gaat krabbelen.
Zorg goed voor jezelf! Je ben een baas!
Als je met vragen zit vraag maar raak.
Ik weet redelijk veel van voeding en sporten dus tips&trick kan ik je altijd geven.

Gr Fabian

Fabian

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24

Beste Lotgenoten,

Ik ben een gezonde, sportieve man van 39 jaar. Getrouwd en 2 jonge kids.

Ik heb sterk het gevoel dat ik dit wil delen met jullie lotgenoten al kan ik niet heel lekker schrijven oid. Ik doe het toch! Ik heb namelijk de oplossing (voor mij) gevonden.

Om te beginnen ben ik in m'n hoofd al 1000x dood geweest. In mijn slechte periode had ik zeker iedere dag heel veel last van hypochondrische gedachten vanaf het moment dat ik opstond in de ochtend totdat in mn bed lag en daar nog eens lekker ging liggen malen.
Bij elk plekje of steekje in en op mijn lichaam ging ik googlen en een zelf diagnose doen(de gekste dingen heb ik mezelf aangepraat), ik was nonstop met mijn hart bezig, continu op mijn horloge mijn hartslag checken, paniekaanvallen, meerdere malen voor op de eerste hulp geweest, met een holterkastje rondgelopen ivm hartkloppingen, meerdere ecg's gehad en alles zat/zit dus in m'n hoofd.
Ik heb met meerdere psychologen gepraat, rustgevende (homeopathische) middelen geprobeerd. Niks van dat helpt!!
Ik was er zo ongelofelijk klaar mee dat ik mezelf (ik sporte al redelijk vaak) nog meer op sportief vlak ben gaan uitdagen om aan mezelf te bewijzen dat er niks met mijn hart kan zijn als ik deze prestaties neerzet, denk aan marathon, obstakel runs, zware bootcamps etc. Daarnaast heb ik me gefocust op mijn voeding en voedingspatroon, ik ben erachter gekomen dat dit net zo dan wel niet belangrijker is dan wat dan ook. Voeding is key! Ik de tijd dat ik steken in mn hart had heb was dit dus altijd na een zware of slechte maaltijd en door de spijsvertering kreeg ik dus steken en ging me slecht voelen en kwam ik weer in dat irritante cirkeltje.
Ik ben nu zomaar aan het typen en weet niet of het een beetje samenhangend is allemaal maar ik denk wel dat het duidelijk is.
Ik wil absoluut niet betweterig doen oid. Ik weet hoe zwaar het kan zijn die gedachtes waar je denk nooit meer vanaf te komen en dat je je af en toe weleens afvraagt of het allemaal nog wel zin heeft.
Tuurlijk heb ik af en toe weleens een terugvalletje zeker als ik vermoeid ben maar ik kom daar dan meestal wel weer snel uit. Ik ben nog heel veel dingen vergeten die ik wil zeggen maar op dit moment is dit wel even het belangrijkste.
Ik hoop dat jullie er wat aan hebben.
Wat ik ook kan aanbevelen is; praat erover met veel mensen daardoor is het allemaal wat beter te relativeren en voel je je niet zo alleen. Veel mensen snappen het niet maar weten dan wel in watvoor state of mind je zit.

Ja dat was het wel een beetje.Ga fakking hard sporten, krijg je voeding op orde, stop sowieso met roken, daag jezelf uit en je zal zien dat je eruit gaat krabbelen.
Zorg goed voor jezelf! Je ben een baas!
Als je met vragen zit vraag maar raak.
Ik weet redelijk veel van voeding en sporten dus tips&trick kan ik je altijd geven.

Gr Fabian

Fabian

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




Β© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten