Aandacht
Wat gebeurt er als je lichamelijke pijn ervaart? Waarschijnlijk herken je dat je geneigd bent jezelf af te leiden, in de hoop dat de pijn verdwijnt. We zijn nou eenmaal mentaal geprogrammeerd om pijn te vermijden. ‘Als ik er geen aandacht aan geef, is het er niet.’ Alleen helpt dat vaak maar tijdelijk.
En ja, hoe logisch is dat?
Je lichaam geeft bij pijn aan dat er iets ‘mis’ is en het jouw aandacht wil. Op het moment dat je daar aan voorbij gaat, laat je jouw lichaam alleen in wat het ervaart. Met als gevolg dat het harder om aandacht gaat vragen in de hoop dat je dan wél helpend reageert. De pijn wordt sterker en je lichaam verkrampt nog meer dan het al deed. Blijf je dat ook negeren, verergeren de klachten.
Stel je voor, een kind valt en doet zijn knie zeer. Het kind barst meteen in huilen uit. Als reactie zegt de ouder dat het moet ophouden met huilen. ‘Hou op! Nu! Het is klaar, er is niets aan de hand. Je hebt niets gebroken. Dus hup, pleister erop en klaar met huilen.’
Stel je het nu eens zo voor: een kind valt, doet zijn knie zeer en begint te huilen. De ouder slaat de armen om het kind heen en troost het. Misschien zelfs zonder woorden. Er is alleen het laten weten aan het kind dat het oké is. Het krijgt een pleister op de knie, maar hoeft niets anders te ervaren dan wat het ervaart. Het wordt als het ware vergezeld in het moment van de pijn die het lichamelijk en emotioneel ervaart. Het is niet alleen in de pijnlijke beleving.
Grote kans dat het kind nu, in tegenstelling tot de eerste situatie, snel weer ontspant en verder gaat met waar het mee bezig was. Het kind leert om te gaan met gevoelens en emoties. Het ervaart dat zijn lichaam vanzelf weer rustig wordt. Het leert erop te vertrouwen, simpelweg omdat het kind het zo ervaart en zo als herinnering opgeslagen wordt. En vaak alleen al door de liefdevolle, vaak woordeloze troost, als een arm om de schouder, een hand of een kus op de pijnlijke plek. Simpelweg het aanraken van het lichaam bij pijn. Hoe krachtig.
Dit kun je ook jouw lichaam geven bij pijn. Leg een hand op de pijnlijke plek en je andere hand op je been. Blijf bij de plek die jouw aandacht vraagt, terwijl je ook je hand op je been voelt. Je kunt je onderbeen ook op de knie van je andere been leggen, terwijl je je hand op de enkel van je been legt. Ervaar wat er gebeurt. Wat er ook in je opkomt, blijf erbij en houd jezelf vast. Niet meer en niet minder dan dat. Aandachtig en liefdevol. Het laten weten dat je er bent, zonder (buiten jezelf) op zoek te gaan naar oorzaken of oplossingen. Hoe logisch dat het lichaam dan ontspant.
Hoe zou jouw lichaam dit bij pijn ervaren?
Ik ben benieuwd.
Wat gebeurt er als je lichamelijke pijn ervaart? Waarschijnlijk herken je dat je geneigd bent jezelf af te leiden, in de hoop dat de pijn verdwijnt. We zijn nou eenmaal mentaal geprogrammeerd om pijn te vermijden. ‘Als ik er geen aandacht aan geef, is het er niet.’ Alleen helpt dat vaak maar tijdelijk.
En ja, hoe logisch is dat?
Je lichaam geeft bij pijn aan dat er iets ‘mis’ is en het jouw aandacht wil. Op het moment dat je daar aan voorbij gaat, laat je jouw lichaam alleen in wat het ervaart. Met als gevolg dat het harder om aandacht gaat vragen in de hoop dat je dan wél helpend reageert. De pijn wordt sterker en je lichaam verkrampt nog meer dan het al deed. Blijf je dat ook negeren, verergeren de klachten.
Stel je voor, een kind valt en doet zijn knie zeer. Het kind barst meteen in huilen uit. Als reactie zegt de ouder dat het moet ophouden met huilen. ‘Hou op! Nu! Het is klaar, er is niets aan de hand. Je hebt niets gebroken. Dus hup, pleister erop en klaar met huilen.’
Stel je het nu eens zo voor: een kind valt, doet zijn knie zeer en begint te huilen. De ouder slaat de armen om het kind heen en troost het. Misschien zelfs zonder woorden. Er is alleen het laten weten aan het kind dat het oké is. Het krijgt een pleister op de knie, maar hoeft niets anders te ervaren dan wat het ervaart. Het wordt als het ware vergezeld in het moment van de pijn die het lichamelijk en emotioneel ervaart. Het is niet alleen in de pijnlijke beleving.
Grote kans dat het kind nu, in tegenstelling tot de eerste situatie, snel weer ontspant en verder gaat met waar het mee bezig was. Het kind leert om te gaan met gevoelens en emoties. Het ervaart dat zijn lichaam vanzelf weer rustig wordt. Het leert erop te vertrouwen, simpelweg omdat het kind het zo ervaart en zo als herinnering opgeslagen wordt. En vaak alleen al door de liefdevolle, vaak woordeloze troost, als een arm om de schouder, een hand of een kus op de pijnlijke plek. Simpelweg het aanraken van het lichaam bij pijn. Hoe krachtig.
Dit kun je ook jouw lichaam geven bij pijn. Leg een hand op de pijnlijke plek en je andere hand op je been. Blijf bij de plek die jouw aandacht vraagt, terwijl je ook je hand op je been voelt. Je kunt je onderbeen ook op de knie van je andere been leggen, terwijl je je hand op de enkel van je been legt. Ervaar wat er gebeurt. Wat er ook in je opkomt, blijf erbij en houd jezelf vast. Niet meer en niet minder dan dat. Aandachtig en liefdevol. Het laten weten dat je er bent, zonder (buiten jezelf) op zoek te gaan naar oorzaken of oplossingen. Hoe logisch dat het lichaam dan ontspant.
Hoe zou jouw lichaam dit bij pijn ervaren?
Ik ben benieuwd.
