Er zijn van die momenten waarop je iets wilt zeggen, maar je slikt het in. Omdat je de sfeer niet wilt verpesten. Omdat je de ander niet wilt kwetsen. Omdat je jezelf afvraagt of jij niet degene bent die 'te gevoelig' is. En terwijl je glimlacht en knikt, gebeurt er van alles vanbinnen. Je voelt een druk op je borst, een brok in je keel of een lichte irritatie die blijft hangen.
Assertief zijn wordt vaak verward met "voor jezelf opkomen met stemverheffing" of "je grenzen keihard aangeven". Maar echte assertiviteit is veel subtieler. Het is durven zeggen wat er in je leeft, zonder over de ander heen te walsen. Het is jezelf serieus nemen, zonder jezelf groter te maken dan je bent.
Veel mensen denken dat ze ofwel over zich heen laten lopen, ofwel ‘te fel’ zijn als ze eindelijk van zich laten horen. Maar er is een derde weg. Die ontstaat op het moment dat je contact maakt met wat jij voelt én wat je nodig hebt. Vaak ligt daar een kindstuk onder, een oud patroon waarin je ooit leerde dat jouw behoeften er niet toe deden, of dat het veiliger was om je aan te passen.
Door daar met zachte aandacht naar te kijken, kun je het verschil gaan voelen tussen aanpassen en afstemmen. En dat verschil is goud waard.
Een simpele oefening:
Voel de volgende keer dat je “ja” zegt, meen je het echt? Wat gebeurt er in je lichaam? En als je “nee” zegt, kun je er blijven, of voel je je schuldig?
We hoeven niet te kiezen tussen harmonie met de ander of trouw zijn aan onszelf. Die twee kunnen samen gaan. Maar het begint bij durven voelen. En vanuit daar, zacht en duidelijk spreken.
Want jij mag ruimte innemen. Niet ten koste van een ander, maar ook niet ten koste van jezelf.
Assertief zijn wordt vaak verward met "voor jezelf opkomen met stemverheffing" of "je grenzen keihard aangeven". Maar echte assertiviteit is veel subtieler. Het is durven zeggen wat er in je leeft, zonder over de ander heen te walsen. Het is jezelf serieus nemen, zonder jezelf groter te maken dan je bent.
Veel mensen denken dat ze ofwel over zich heen laten lopen, ofwel ‘te fel’ zijn als ze eindelijk van zich laten horen. Maar er is een derde weg. Die ontstaat op het moment dat je contact maakt met wat jij voelt én wat je nodig hebt. Vaak ligt daar een kindstuk onder, een oud patroon waarin je ooit leerde dat jouw behoeften er niet toe deden, of dat het veiliger was om je aan te passen.
Door daar met zachte aandacht naar te kijken, kun je het verschil gaan voelen tussen aanpassen en afstemmen. En dat verschil is goud waard.
Een simpele oefening:
Voel de volgende keer dat je “ja” zegt, meen je het echt? Wat gebeurt er in je lichaam? En als je “nee” zegt, kun je er blijven, of voel je je schuldig?
We hoeven niet te kiezen tussen harmonie met de ander of trouw zijn aan onszelf. Die twee kunnen samen gaan. Maar het begint bij durven voelen. En vanuit daar, zacht en duidelijk spreken.
Want jij mag ruimte innemen. Niet ten koste van een ander, maar ook niet ten koste van jezelf.
