PTSS ervaringen

Ik heb complexe PTSS.
De symptomen had ik altijd al maar sinds afgelopen jaar is het gediagnosticeerd.

Ik ben op dit moment onder behandeling en onderga nu Narratieve Exposure Therapie (NET).

Ik vind het echt ontzettend zwaar en ik voel me dag in, dag uit, intens verdrietig. Dat is het effect van de therapie en ik moet daar gewoon doorheen om het te verwerken.

Door langdurige traumatische ervaringen tijdens mijn vroege kinderjaren, ben ik rond mijn vijftiende aan de harddrugs en alcohol gegaan om mijn verdriet niet te voelen. Ik ben nu bijna vijftig jaar oud en ruim één jaar helemaal nuchter.

 

Ik ben in totaal vijfendertig jaar non-stop, letterlijk op de vlucht geweest voor het leven. Maar het verleden haalt me steeds in en nu krijg ik gelukkig hulp. Het is heel fijn om eindelijk begrepen te worden en mijn verhaal te mogen vertellen.

Ik begrijp nu zelf ook iets meer van mijn problemen en ook van schema therapie. En mijn behandelaar zegt dat het wel goed gaat komen met mij en dat het ellendige gevoel tijdelijk is, maar op dit moment geloof ik er niet in.

Maar toch zet ik door. Ik ben nu halverwege de therapie maar ik heb hierna nog wel ondersteuning nodig. Ik ben door mijn jeugdtrauma ernstig beschadigd en ik moet leren hoe ik verder moet.

Het allermoeilijkste vind ik, dat ik de gebeurtenissen in mijn verleden, moet accepteren en me erbij neer moet leggen. Daar werk ik hard aan en ik hoop dat het ooit zover komt.

Een vriendelijke groet van mij en ik wens lotgenoten heel veel sterke.

Ik ervaar ontzettend veel verdriet en woede in de contacten met mensen. Ik kan weinig hebben en daarnaast heb ik ook voortdurend last van allerlei lichamelijk klachten.

 

Ik weet dat mijn verleden van incest en mishandeling daar de oorzaak van is. Al die pijn zit opgesloten in mij lichaam.

 

Ik ervaar veel onbegrip vanuit de mensen om mij heen. Ze begrijpen mijn boosheid niet en ook niet als ik voor de zoveelste keer huil.

 

Er is echt maar een enkeling die de tijd voor me neemt en eens met me gaat zitten. Ik vind het echt moeilijk. Alsof ik dubbel gestraft wordt in dit leven.

Een traumatisch verleden met hypnotherapie verwerken.

Vanaf mijn negentiende ben ik jarenlang regelmatig naar psychologen geweest. Daar kon ik praten over mijn problemen en dat luchtte op, maar er veranderde niets in mij.

 

Na een tijdje belandde ik telkens weer in een depressie. Ik wist vaag dat er vroeger iets gebeurd was. Ik dacht dat als ik zou weten wat het precies was, ik het misschien een plaats zou kunnen geven en verder gaan met mijn leven.

 

Mijn arts had me op voorhand gewaarschuwd voor de eventuele negatieve gevolgen, niet iedereen reageert goed als iets uit het verleden naar boven komt. Maar ik stond er 100 procent achter, want het positieve van hypnotherapie is dat niet enkel het verleden naar boven wordt gehaald, je krijgt ook goede begeleiding om dat te verwerken.

 

Ik had het gevoel dat ik eindelijk gevonden had wat ik nodig had. Tijdens een sessie wordt er eerst gepraat en daarna begint de therapie. Ik keek er telkens naar uit: hoe overstuur ik soms ook was toen ik toekwam, nadien stapte ik volledig 'zen' naar buiten.

 

Het is nu twee jaar geleden dat ik voor het eerst hypnotherapie volgde. Het verleden is naar boven gekomen en ik had het op een heel prettige, veilige manier kunnen verwerken.

Na een tijdje veranderde iets van binnen zonder dat ik daar bewust van was. Ik heb me al twee jaar niet meer gesneden, mijn medicatie is voor 80 procent afgebouwd en ik heb geen paniekaanvallen meer.

 

Ik ben minder nerveus, durf te gaan voor mijn dromen, voel me zelfzekerder en ben minder afhankelijk van anderen. Ik heb af en toe nog moeilijke momenten maar niet meer zo extreem en ik kom er ook sneller bovenop. En als het nodig is, kan ik altijd bij de hypnotherapeut terecht.

 

Ik ben eindelijk niet meer dat bange meisje van dertig jaar geleden.

Vroeger had ik veel verdriet,
Familie, kennissen, klasgenootjes, ze zagen het niet.
Diegene die mij zagen,
Gingen verder dan alleen maar plagen.
Mijn leven was een ware hel,
Terwijl anderen het beleefden als een spel.

Door toedoen van mijn eigen broer moest ik rennen en vechten voor mij leven,
Vaak stond ik op het punt om op te geven.
Zelfmoord was vaak een fijne gedachte,
Die mijn toekomstperspectief wat verzachte.

Van binnen ben ik kapot gemaakt,
Het is nu alsof niks mij meer raakt.
De zelfhaat is zo groot,
Al geef ik dat zelden bloot.
Ik vind mezelf walgelijk, lelijk, dik en dom.
Daar ging het hem juist om.

Hij genoot van mijn lijden,
Misschien is dat de reden dat ik uiteindelijk mezelf ben gaan snijden.
Zijn dagelijkse uitbarstingen, doodsbedreigingen en agressiviteit herbeleef ik elke nacht.
Geen therapie die daar verlichting in bracht.

Met Ptss en een persoonlijkheidsstoornis moet ik nu leven.
Trauma’s zijn het enige wat is overgebleven.
Constant het gevecht in mijn hoofd,
Ik wil zo graag dat zijn ‘stem’ dooft.
Helaas is dat onmogelijk omdat het begon,
Voordat ik het me beseffen kon.
Het zal mij dus altijd blijven achtervolgen,
Met grote gevolgen.

Het kost mij veel energie om uit de depressie te blijven,
Daarom ben ik het maar op gaan schrijven.

Voor mijn zoontje blijf ik strijden,
Hij hoeft hier niet onder te lijden.
Ik hou zo veel van hem,
kan niet wachten op zijn stem.

Complexe ptss... mijn vorige psycholoog dacht aan een persoonlijkheidsstoornis categorie C; vermijdend. Het blijkt cptss te zijn. Stel ik me aan? Mijn leven is op orde. Heb een gezin, een goede baan... waarom lukt het me dan niet om vrienden te maken? Waarom houd ik iedereen op afstand?

Mijn moeder leeft voor zichzelf. Mijn behoeftes werden genegeerd. Ze raakte zwanger van mij zodat ze met mijn vader kon trouwen en uit huis kon. Maar dat huwelijk liep spaak. Een zeer heftige vechtscheiding was het resultaat en deze werd over mijn rug gespeeld. Ouderverstoting, dominante stiefvader, verplichte stiefouderadoptie om de ouderverstoting compleet te maken, tig verhuizingen, altijd ongelukkig altijd onbegrepen, emotioneel en lichamelijk verwaarloosd... het was mijn kindertijd. Mijn voorneeld was een labiele moeder die maar kinderen op de wereld bleef zetten. Alleen die kinderen liet ze achter bij de gratis oppas; bij mij.

Soms vraag ik me af hoe ik aan cptss kom. Maar dan heb ik weer een wekelijkse sessie bij de liefste psycholoog die ik ooit heb gehad waardoor ik minder streng word voor mezelf. Mijn lichaam heeft mij beschermd maar nu is het tijd om deze bescherming los te laten. Het is okee, dat mag. Ik heb daar hulp bij nodig en hulp vragen is geen schande. Ik kom er wel maar dit keer op mijn tempo, luisterend naar mijn behoeftes.

Ik was in behandeling bij een psychotherapeut bij GGZ Centraal. Toen ik een wat kritische vraag had over de behandeling, is deze psychotherapeut enorm tegen me uitgevallen.

 

De weken daarna kreeg ik nachtmerries over die therapeut, had steeds beelden over zijn rode hoofd, zijn samengeknepen vuisten, zijn harde stem en ik ben daar weggegaan uit angst voor die man.

 

Uiteindelijk heb ik bij een andere psycholoog een EMDR behandeling gedaan over de nachtmerries t.a.v. die boze therapeut. Gek verhaal eigenlijk, dat ik therapie nodig had voor een therapie.

Een paar jaar geleden reed ik met mijn auto een straat in waar zojuist een ruzie was geëscaleerd. Een man had een andere man doodgeschoten. Terwijl ik de straat inreed, keek de dader mij aan en richtte zijn vuurwapen op mij.

Ik maakte een onderdanige beweging met mijn handen en hoofd achter het stuur. De dader keek mij aan, richtte zijn vuurwapen niet langer op mij, en rende daarna de straat uit en liet mij met een behoorlijke angstreactie achter.

Ik heb hiervan nog maandenlang nachtmerries gehad. Voor mij was dit wel traumatisch. Omdat ik stress- en angstklachten bleef houden (zoals nachtmerries, angsten, piekeren, stress en spanning, en dwangmatige herbeleving van de traumatische ervaring), heb ik gezocht naar een psycholoog en ben daar in behandeling geweest. Dit heeft eraan bijgedragen dat ik deze traumatische ervaring verwerkt heb.

Na bijna een jaar rond te lopen met een ‘burn-out’, kreeg ik de diagnose (C)PTSS. Heb veel imaginaire exposure gedaan, maar doordat het lang duurde en de klachten niet beter werden ging het steeds slechter met me. Ik werd steeds depressiever en ben ook best geïsoleerd geraakt.

 

Begin dit jaar ben ik begonnen met EMDR. Dit helpt goed, maar is ook zwaar. Na een sessie ben ik erg hyper en kom ik in een soort adrenaline stand. Vervolgens stort ik in en voel ik me erg depressief/moe/angstig. Het kost me ongeveer 2-3 weken om bij te komen van zo’n EMDR sessie.

Ik heb complex ptss. Deze diagnose kwam ergens als een verassing en als een opluchting. Ik had me altijd voorgehouden dat de dingen die in mijn leven niet lukten mijn eigen schuld waren. 

Cptss is een soort handicap die mensen niet kunnen zien en iets waar je altijd rekening mee moet houden. Ergens voel ik me gebroken, onbegrepen, chronisch eenzaam. Soms emotioneel wanneer het misplaatst voelt en andersom weer compleet afgevlakt in emotionele situaties. Ik voel me soms een alien omdat ik merk dat 'normale' situaties raar aanvoelen. Ik voel me niet altijd helemaal aanwezig en ik ben vaak bang. Dit zijn klachten die ik soms maar als normaal ervaar of niet eens bewust door heb. Maar deze klachten verlammen me.

Ik probeer er nu bewuster mee on te gaan. Ik probeer meer naar mijn gevoel te luisteren en erover te praten met de mensen dichtbij mij. Ik probeer meer yoga en meditatie. Ik probeer meer stimulerende activiteiten te doen wat geen alcohol drinken is. Ik probeer meet te lezen over deze diagnose. En ik probeer bewust te zijn wat het effect is van mij op de omgeving en andersom. Ik hoop dat deze dingen zullen werken om me meer aanwezig en kalm te voelen in het dagelijks leven.