Ongewenste kinderloosheid ervaringen

Lieve Eline,

Afgelopen weekend heeft mijn vriend me ditzelfde hartverscheurende nieuws gebracht. Ik weet nu echt niet wat ik moet.
Het is fijn om hier te lezen dat ik niet alleen ben in deze worsteling.

Zo knap dat je deze stap hebt gezet. Ik zou op het moment willen dat ik het kon.. Maar daar is het misschien nog te vroeg voor. Dikke knuffel.

Dit is ook mijn verhaal. Nu een relatie met een een man waar ik zielsveel van hou en héél graag kinderen mee had willen krijgen. Helaas kwam ik hem vorig jaar tegen toen ik 55 jaar oud was... Veel te laat dus ... Ik zal nooit weten of het mij gegund was om kinderen te kunnen krijgen. Nog nooit zo veel moeite gehad met het ongewenst kinderloos zijn als dat ik hem nu ken. Als ik hem lol zie maken met zijn kleindochter vind ik dat heel mooi maar denk ook: als wij kinderen hadden gehad had het er zo uitgezien...
Heel veel sterkte.

Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik moeder wilde worden. Het liep, net als bij jou anders. In de fase waarin leeftijdsgenoten kinderen kregen, liep mijn relatie na 13 jaar stuk en gebeurden er nog een aantal dingen waardoor mijn leven op z'n kop kwam te staan Pas tegen mijn 40ste had ik een nieuwe, stabiele relatie. Helaas bleek het toen te laat om mijn kinderwens nog in vervulling te laten gaan. Kinderloos door het leven gaan, terwijl je hiervoor niet (bewust) hebt gekozen zorgt bij mij voor veel verdriet. Dat verdriet steekt op allerlei momenten en in iedere levensfase de kop op en zorgt voor eenzaamheid. Ik maak dingen niet mee die vrouwen om mij heen wel meemaken en die ik ook zo graag mee had willen maken. De dingen die ik doe en ervaar voelen onbelangrijk in vergelijking met het hebben van kinderen. Ik weet niet of ik hier ooit echt vrede mee zal hebben.

Hoi Marina,

Wat jij schrijft is erg herkenbaar. Ik voel me ook erg leeg en verdrietig en merk dat ik me steeds meer buitensluit van alles. Ik ga liever niet meer naar vriendinnen of naar mijn volleybalteam, omdat het onderwerp kinderen steeds meer het gesprekstof is voor de hele avond! Ik kan op zo'n avond dan leuk doen, maar zodra ik thuis kom stort ik en huil ik alles bij elkaar. Ik vraag me af of anderen weten hoe je dit kan doorbreken? Want ik ben het eigenlijk nu wel zat en wil niet constant mij zo kut voelen. Ik ben bang dat ik mezelf anders helemaal verlies door dit verdriet.

Heel herkenbaar. Momenteel vind ik alles stom en voel ik heel veel boosheid naar mijn lichaam toe, omdat het me niet kan geven waar ik naar verlang.
Ik ben nu ook helemaal klaar met goede adviezen. Vooral van mensen bij wie dit nooit een issue is geweest. Rot op met je 'je moet er niet teveel aan denken, dan gaat het vanzelf'. Ughhh..

Hoi Marij,

Verdrietig hoe het vergaan is in je leven… maar dapper dat je het deelt… misschien helpt het (ook voor mij) om voor deze eenzame gevoelens uit te komen en te delen met anderen.
Ik noem het ook wel “gestold verdriet”… en ik ervaar zelf dat de kinderloosheid met het ouder worden er niet gemakkelijker op wordt. Ook de oma-rol wordt/is niet vervuld. Inmiddels ben ik 67… en ik zie nogal tegen de toekomst op. Weliswaar ben ik getrouwd, maar dit verdriet is voor ons lastig te delen met elkaar. Het zet ook nogal een wissel op je relatie als een van beiden meer gesloten is en de ander nogal hoogsensitief.
Ik voel me vaak buitengesloten en een “buitenstaander”… terwijl ik mij in mijn leven zo erg gericht heb op anderen, (gezondheidszorg, yogalessen) is , nu mijn werk is weggevallen wel erg veranderd.
Ik doe genoeg leuke dingen, kunstgeschiedenis, vrijwilligerswerk in de kerk en in een kunstcentrum, museum bezoek.
De kinderloosheid is ook geen thema wat erg toegankelijk is om over te praten.. ik merk vooral veel onbegrip.
Ik zal hier zelf mee moeten dealen… maar soms weet ik ook niet meer hoe ik dat moet doen.

Het is inderdaad moeilijk misschien wel vooral omdat de meerderheid wel kinderen heeft. Het zorgen voor kinderen en kleinkinderen is boeiend maar soms ook moeilijk en hier is dus die meerderheid mee bezig en de rest is minder belangrijk. Dat is soms moeilijk ik pas me vaak aan en vergeet /weet soms niet wat voor mij belangrijk is. Na jarenlang gewerkt te hebben, merk ik dat door verlies van vrienden, ouders valt het mij soms zwaar.
Toch maak ik er wat van door in beweging te blijven toch met vrienden om te gaan ook al draait hun leven om kinderen en kleinkinderen. Uiteindelijk is het prima dat niet iedereen kinderen heeft. Tips zijn natuurlijk altijd welkom… om met wat meer zelfvertrouwen te leven.

Hoihoi,
Ik snap heel goed je verdriet en angsten die hierbij komen. Ik zit in het zelfde schuitje. Mijn man is ook onvruchtbaar. Wij weten het al heel lang, maar nu iedereen om ons kinderen krijgt wordt het verdriet groter en de angst dat we alleen achter blijven. Eerst duwde ik al deze emoties weg, daarna heb ik heel veel gehuild, maar praatte er niet over. Alleen tegen m’n man had ik er soms over.

Vervolgens heb ik de huisarts gebeld, via haar ben ik bij de POH-er terecht gekomen en heb ik 6 gesprekken met haar hier over gehad. Dit was heel fijn en heeft ervoor gezorgd dat ik nu niet meer zo veel huil ook heb ik door haar geleerd om er met vrienden en familie over te hebben.

Ik merk dat vrienden en familie heel erg meeleven, maar het heel erg moeilijk vonden om er over te beginnen. Maar nu ik er zelf ook meer open over ben, durven hun er ook vaker over te beginnen. En dat ervaar ik als heel prettig, dat geeft mij het gevoel dat ik/we er niet alleen voor sta.

Bij mijn man weg gaan vind ik egoïstisch en het belangrijkste is volgens mij een levensmaat te hebben om samen oud te worden. Kinderen zijn 20 jaar bij je en vliegen dan uit.. en waar naar toe weet je niet. Maar over dit stukje heb ik wel heel veel getwijfeld. Wel of niet weggaan.

Momenteel zijn wij aan het kijken of adoptie wat is voor ons. Om hier mee bezig te zijn geeft hoop dat er toch n gezin gaat komen. Dat is fijn. Maar ook heel onzeker en geduldig traject.

We willen zo wie zo wat voor kinderen die geen veilig huis hebben wat gaan betekenen. Wij zeggen dan ook vaak tegen elkaar:: als iedereen kinderen kon krijgen, wie kijkt er dan om na de kinderen die geen ouders of thuis meer hebben. En proberen niet meer in onze verdriet te blijven hangen. Alhoewel dit nog wel gebeurd hoor! Vooral als iemand weer heeft aangekondigd als ze zwanger zijn.
Maar probeer er over te praten, dat is volgends mij het beste wat je kan doen.

1 jaar na onze trouwdag kregen wij precies hetzelfde bericht van de huisarts; dit is inmiddels 27 jaar geleden; eerst vooral ontkennen en verdringen van deze waarheid; we hebben er heel veel pijn en verdriet van, nog steeds; het is een illusie om pijn te verwerken, je kunt er wel mee leren leven

Hoi Trudy,

Goed dat je jouw verhaal en vooral gevoelens deelt van waar je tegrnaan loopt.
Ik heb hetzelfde ervaren.
Een rouwproces is een moeilijk en persoonlijk proces.
Ik heb mijzelf enorm alleen gevoeld, en nog wel op zijn tijd.
Delen met iemand die de pijn kan snappen is veel waard.
Pas nu kan ik zeggen dat ik meer echt kan genieten zonder de allesoverheersende pijn.
Bij mij heeft geholpen niet meer te vechten tegen de pijn dat het over moet gaan omdat de buitenwereld dat verwacht.
De pijn mag er zijn, en mijzelf ruimte geven daarin heeft geholpen om te accepteren dat deze leegte een deel van mij is.
Helemaal weggaan doet het nooit. Het wordt wel minder, en ik merk dat ikvanuit mijn hart weer echt kan genieten zonder de steeds aanwezige pijn die er was.die is er niet steefs meer.
Het gaat ook om contact maken met je hart met jezelf en voelen wat jij nodig hebt nu.

Hartegroet

34 jaar oud vind ik nog heel jong.
Als hij echt geen kinderen meer wil, dan zou ik vormezelf kiezen en niet wachten tot het te laat is.
Die fout heb ik ook gemaakt, heel lang gewacht tot die het wilde en als die zover was, kon die zelf niet meer.

Hier in dezelfde situatie gezeten met een man die aan het begin van de relatie dat hij met mij kinderen wilde. Hij heeft twee kinderen uit een vorig huwelijk. Puntje bij paaltje bleek dat hij het eigenlijk niet wilde. We hebben het wel nog geprobeerd maar veel te laat. Mijn advies: kies voor jezelf. Kinderloosheid draag je je hele leven mee.

Kiezen voor jezelf is makkelijker gezegd dan gedaan. Je houdt namelijk ook van je partner en het is niet alsof je het met elkaar, zonder kind, niet naar je zin hebt. Het is zo ingewikkeld! Zoveel emoties spelen een rol!
Ik heb een partner met kind, samen een hele late miskraam gehad en nu heeft hij aangegeven geen kinderen meer te willen. Het is het eerlijke verhaal en ik moet kijken wat ik wil. Maar is dat wel een kind?! Het is allemaal niet zo evident en nooit een makkelijk ja/nee.
Ik wens iedereen die hiermee te maken heeft heel veel succes. Kiezen voor jezelf is één, maar samen zijn is ook belangrijk en fijn. Wat sowieso vast staat is dat het lastig en ingewikkeld is.

Heel herkenbaar! Ik heb ook een partner gehad waar ik gek op was maar die op een gegeven moment twijfelde aan zijn kinderwens. Ik heb toen met pijn in mijn hart de relatie verbroken. Een kinderwens voor een ander aan de kant zetten, dat kon ik niet.

Ja, de emotionele rollercoaster is heel herkenbaar. Ook al had ik van tevoren heel uitgebreid navraag gedaan naar het traject (en had ik dus het idee dat ik wel een redelijk beeld had), de emotionele impact heb ik volledig onderschat. Het leven tussen hoop, echo's, wéér een echo, wéér nieuwe informatie, wéér een keuze (wil je met 3 rijpe eitjes wel verder met de IUI?), en wéér de teleurstelling, maar ook dezelfde dag weer beginnen met de volgende cyclus.. Wij hebben het 5x gedaan, en zijn daarna helaas gescheiden. Wij zijn dus op een heel verschillende manier met de spanning omgegaan, die ons uit elkaar gedreven heeft. Ondanks dat het écht ons doel was om dit traject echt niet ten koste van onze relatie te laten gaan.

Natuurlijk is het van je vrienden ontzettend goed bedoeld en lief dat ze op deze manier rekening proberen te houden, maar ik ken je gevoel. Een goede vriendin van mij was laatst zwanger geworden en had het mij als laatste verteld (zowel bij mij, als mijn man problemen, hopelijk in februari startsein voor het eerste icsi traject). En ik snap haar keuze heel goed, maar voelde me ook buitengesloten. Gelukkig kan ik er met vriendinnen heel goed over praten, waarbij ik heb aangegeven dat ik het natuurlijk echt wel eens pijnlijk vind als het over kinderen, zwangerschap etc gaat. Maar het alternatief, dat ze dingen niet meer met mij delen en ik geen onderdeel ben van zo'n groot deel van hun leven, is nog veel pijnlijker. Ik denk dat het voor mensen om je heen heel lastig is om in te schatten waar jij behoefte aan hebt, en ze willen je overduidelijk graag steunen. De enige die ze hierin kan helpen ben jij :). Maar, ik hoop dat dit advies veel te laat komt en het inmiddels bij jullie is gelukt!

Ik zou in deze zeker voor je zelf kiezen. Je hebt nog tijd maar ik heb zelf geen kinderen omdat mijn ex geen kinderen wilde en ik hem graag wilde. Nu is het alsnog uit en heb ik beide niet. Dat is hard. Ik zou achter jouw wens blijven staan. Soms moet een man ook over een drempel worden geholpen is mijn inzicht achteraf. Als ik sterk in mijn wens was blijven staan was zijn angst misschien verminderd.

Wat een lastig dilemma:(
Eventueel zou je kunnen zoeken naar een andere wensouders/een stel wensouders om bijvoorbeeld co-ouderschap aan te gaan. Op die manier sta je er als moeder niet alleen voor.
Wel is het natuurlijk erg belangrijk om op dezelfde lijn - normen, waarden etc. - te zitten met de andere wensouder(s).

♡

Ik begrijp je heel goed. Ik heb zelf ook omwille mijn angstige natuur en ass in de genen de stap niet durven zetten.
Ik wil je gewoon vertellen dat je niet alleen bent. Big hug!
Joke

Hi!
Allereerst, heel veel sterkte met dit nieuws!
Ik zit in een soortgelijke situatie, in ieder geval dat ik mijn kinderwens niet kan vervullen. Mijn partner en ik hebben hier veel verdriet van, maar het werkt voor ons juist goed om ons gevoel te uiten naar onze familie. Vooral omdat ze dan weten wat er in ons omgaat en waarom we op bepaalde manieren reageren op bepaalde situaties...
Misschien kun je het ''positief'' bekijken en denken dat je moeder het juist fijn vind dat je juist je hart komt luchten bij haar.
Als ze achteraf misschien hoort hoeveel verdriet je hebt, kan het ook kwetsend zijn als je dit nooit tegen haar hebt gezegd..

Hopelijk kun je het langzaam een plek geven, ondanks het moeilijk is... want ik weet hoe het voelt.

Ik begrijp je hoor. Vind het ten eerste erg knap dat jullie die beslissing hebben gemaakt. Ik heb ook geen kinderen gekregen omdat mijn gezondheid niet oké was, inderdaad jaren van overleven en het was precies in mijn dertiger jaren.
Uiteraard mag je rouw er ook zijn. Apart dat mensen dit niet altijd begrijpen. Ik ervaar wel dat mensen mijn verdriet begrijpen maar ze durven er meestal niet over te beginnen. Maar zelf uit ik mij er ook niet makkelijk over.
In mijn omgeving worden binnenkort weer een paar kinderen geboren en dan voel ik het altijd wel. Weet in ieder geval dat je niet alleen bent!

Ik wil je een beetje hoop geven. Ik kwam mijn man pas tegen op mijn 34ste...mijn eerste kindje kreeg ik pas op mijn 39ste na twee miskramen, ik had het eigenlijk allemaal al opgegeven ....ik wou al kinderen vanaf mijn 20ste ...

Dit lijkt me heel pijnlijk als je zus die wel het geluk heeft zo eenvoudig je een nee toe werpt. Het klinkt alsof je door een ontzettend moeilijke periode heen gaat en je je heel alleen voelt in je ervaringen. Het is echt begrijpelijk dat je pijn en verwarring ervaart, vooral als het gaat om je relatie met je zus en de manier waarop anderen in je omgeving reageren op je situatie. Het verlies van de optie van een eierstokdonatie door je zus moet als een enorme klap zijn gekomen, vooral omdat je deze mogelijkheid misschien als een manier zag om het in de familie te houden.

Je emoties zijn volkomen gerechtvaardigd, en het is heel normaal om je verdrietig, alleen en niet begrepen te voelen. Het kan helpen om te praten met anderen die vergelijkbare ervaringen hebben, bijvoorbeeld via steungroepen voor mensen die met vruchtbaarheidsproblemen te maken hebben. Zij kunnen misschien wat inzicht bieden in hoe zij met soortgelijke uitdagingen omgaan.

Als je je situatie deelt met anderen in je gezin, kan het ook helpen om hen in te laten zien hoe belangrijk het voor je is om hen erbij te betrekken en hoe zij je kunnen steunen. Soms begrijpen mensen je pijn pas echt als ze het zelf ervaren of als je ze laat zien hoe diep de impact is van dit soort situaties.

Misschien kun je ook proberen om je gevoelens van verdriet en teleurstelling op een rustige manier te delen met je zus. Het is mogelijk dat ze het niet volledig begrijpt, maar door open en eerlijk met haar te communiceren, geef je haar wellicht een beter inzicht in je emoties.

Verlies, pijn en het gevoel van misverstand kunnen moeilijk zijn, vooral wanneer het gaat om iets zo fundamenteels als het ouderschap. Onthoud dat je niet alleen bent in je ervaring, en dat het belangrijk is om ruimte voor jezelf te nemen om je emoties te verwerken, maar ook om steun te zoeken bij mensen die begrip en empathie kunnen bieden.

Lieve Eva, hopelijk gaat het ok met je. Ben erg geraakt door je bericht. Hopelijk heb je een manier gevonden om verder te gaan.

Hoi anoniem,

Wat een herkenbare omschrijving.
Ik ben 36 jaar en al vele jaren met mijn partner samen. Wij hebben nooit een kinderwens gehad. Vooral omdat mijn man adhd en autisme heeft en we betwijfelden of hij dit aankan. Bij ons trouwen bleef de kerk toch wijzen op het krijgen van een kind en dit heeft ons wel aan het denken gezet.
4 jaar later hebben we besloten te kijken wat zou gebeuren als ik geen anticonceptie meer zou gebruiken. Niks gebeurde. Hierna zijn we op bewuste dagen gaan proberen. Niks gebeurde. Het gevolg is nu dat het hebben van gemeenschap onder een grote druk staat en mijn man niet meer wil. Na meer dan 2 jaar proberen ben je er een beetje klaar mee. Mijn man wil geen medische molen in en God laten besluiten. Moeilijk voor mij. Vooral omdat ik in de buurt mensen kinderen zie krijgen die net samen zijn of net getrouwd zijn. Het lijkt anderen allemaal zo gemakkelijk af te gaan.
Begrip is er niet. Ik voel me erg alleen.

Hallo Tiele, hier een moeder .
Het ouderschap is mooi maar kan ook zwaar zijn en iedereen ervaart het anders. Niemand kan in de toekomst kijken en je weet pas hoe het is als je zelf vader of moeder bent.
Jouw wens is er nog, ooit gedacht aan andere mogelijkheden? Je bent pas 34 en hebt nog een heel leven voor je.

Heel herkenbaar dit, ik zit in dezelfde situatie. Mijn partner is ook onvruchtbaar en dat maakt dat we geen kinderen van ons samen kunnen krijgen. Dit brengt zoveel verwarring in hoe het leven er dan uit gaat zien.

Veel liefsx

Hey
Herkenbaar verhaal wij zitten in de zelfde situatie ik ben ook onbevrucht baar, het is een lastige periode waar we samen in zitten.

Mvg Richard

Hallo,
Helaas zit ik in precies dezelfde situatie. Gisteren heeft mijn partner een TESE gehad en de uitslag was negatief.