Midlife crisis ervaringen

Heel herkenbaar dit verhaal. Mijn man en ik zijn al 27 haar getrouwd, altijd een goede relatie gehad en we hadden alles op de rails. En 1,5 jaar geleden is hij zich totaal kwijt geraakt, verliefd geworden op een veelste jonge vrouw met alle gevolgen van dien.
Hij laat een spoor van vernieling achter en zegt ook zichzelf compleet kwijt. Hoop dat hij tot inzicht komt.
Had zelf wel eens gehoord over een midlife crisis maar dat het zo heftig en zwaar zou zijn had ik niet aan zien komen. Een voordeel ik ben wel 20 kg kwijt :-)

Zo pijnlijk en helpend tegelijk om jullie verhaal te horen. Mijn man heeft ook een midlifecrisis achter de rug, ook met affaire met veel jongere vrouw. De buitenwereld lijkt niet te begrijpen waarom ik hem nog een kans wil geven, na alles wat er is gebeurd. Maar ik kon afgelopen jaar heel goed voelen dat hij zichzelf niet was... We hebben er al veel over gepraat en ik voel ook dat het ook voor hem niet gemakkelijk is... Hij is in de 20jaar dat wij samen zijn, nooit vreemdgegaan, dan komt de midlifecrisis en wordt hij precies een vreemde... Ook hijzelf zegt dat hij precies niet 'in zijn lichaam' zat, hij zag wat er allemaal gebeurde, wat hij allemaal deed en kon precies niets doen... Dankjulliewel voor het delen!!! Eens horen van andere mensen hoe hun verhaal is, is echt helpend.... zoveel onbegrip van de buitenwereld... onbegrip voor de midlifecrisis en onbegrip voor de partner die het toch nog een kans wil geven, na de midlifecrisis... Veel sterkte en moed!!!

Ik vind het knap dat iemand zelf inziet in een MLC te zitten, dat je kan reflecteren en de keuze kan maken om eerst hulp te gaan zoeken. 

Net 50...en midden in een midlife crisis. De vragen die je stelt behoort tot deze fase in je leven Mariette. Zoek een goede therapeut..zij kan je helpen deze fase goed door te komen en nieuwe zingeving te vinden!

Ik begrijp je volledig, mijn man is al sinds 3 maanden uit huis en woont bij zijn moeder. Hij zit ook in een midlifecrisis en heeft ook een affaire gehad met een collega. Hij heeft dit huilend opgebiecht, en toen was hij weer weg. Gisteren kwam hij vertellen dat hij nu definitief wil scheiden, zelfs na dat ik hem een test heb laten doen of hij daadwerkelijk in een midlifecrisis bevind. Hij scoorde hoog, maar hij weigert hulp, sta hier machteloos in. Heb gezegd dat hij de scheiding maar moet aanvragen, herken hem totaal niet meer.

Is er sindsdien nog een ontwikkeling geweest bij jou?

Het lastige bij ons, is dat hij niet zo makkelijk weg kan. Zijn ouders wonen te ver weg, en een nieuw huis vinden is ook niet zo makkelijk op dit moment (en kunnen we helemaal niet betalen!). Dus ik ben bang dat we nog best een tijd in deze situatie kunnen zitten.
Ik heb hier gemerkt dat proberen hem te overtuigen dat dit iets in hem is (midlife crisis of iets anders) en dat hij daaraan moet werken, alleen maar tegen me werkt. Hij gaat alleen maar harder afzetten. Ik heb voor nu besloten vooral vragen te
stellen en te luisteren zonder te oordelen. Hij laat daarbij veel meer los over wat hem dwarszit (al blijft hij even koppig over zijn eigen 'oplossing').
Ik heb niet het idee dat het iets gaat veranderen, maar ik krijg wel iets meer inkijk in wat er in hem om gaat.

Ik herken mijn liefde volle en zorgzame man niet meer, hij is een compleet andere man geworden. Hij heeft me in al die drie maanden dat hij bij zijn ouders sliep iedere keer gezegd dat het wel goed zou komen. Heb hem het boek man in midlifecrisis gegeven en hij heeft het ook gelezen. Hij is wel zwaar depressief, maar wil gewoon geen hulp zoeken, wat ik ook probeer. Wel zeggen dat hij inderdaad hulp moet zoeken, maar niet doen. Zondag gezegd dat hij wilde scheiden, maandag een link gestuurd dat hij een goede scheiding mediator had gevonden, en dinsdag gaf hij twee datums door wat voor mij goed uitkwam. Ik zei regel het maar. Tot op heden nog niets vernomen, morgen een week later. Echter heeft hij afgelopen vrijdag met onze buurman gedineerd, en die vertelde me wel dat hij had gezegd te willen scheiden. Ik ben moe gestreden, en wil niet nog jaren gaan wachten tot hij bezinning komt. Hij is bijna 50 en ik bijna 57. Ook al ben ik er ziek van, maar voel nu als of ik aan een dood paard aan het trekken ben. Heb nu vanaf zondagavond bewust geen contact met hem opgenomen, misschien is teveel pushen en vragen juist de verkeerde manier. Ze willen rust, dat heeft hij me vaak genoeg gezegd, maar ik kon dat gewoon niet helaas. Misschien daarom nu radicaal deze beslissing van hem.

Hier is het eerder andersom gek genoeg; hij zegt steeds dat hij uit elkaar wil en dat er echt geen ruimte is om andere opties te bespreken, maar ondertussen komt hij liever thuis een filmpje kijken met mij dan met zijn collega's de kroeg in te gaan.
Hij heeft tot nu toe ook alleen aan familie en een paar goede vrienden vertelt wat er speelt.
Er is echt geen touw aan vast te knopen voor mij...

Zeer herkenbaar, mijn man heeft tegen zijn familie gezegd dat we een time out hebben, maar dat is een maand geleden. Vorige zondag kwam hij vertellen dat hij wilde scheiden want hij voelt niks voor me. Maar hij heeft nog niets tegen zijn moeder gezegd over de scheiding, ik natuurlijk wel. Hij praat bij zijn moeder nergens over, gaat meestal meteen naar zijn kamer. Heb nu sinds dat hij uit huis is gegaan twee dagen geen contact meer opgenomen met hem, wel moeilijk maar misschien beter zo voor ons beide, en maar afwachten of de afspraak bij de mediator nog gaat komen.

Ik denk dat ze het zelf ook allemaal niet goed weten. hier zei hij een maand geleden al naar een huisje te zoeken, en nu zegt hij daar na de feestdagen pas naar te gaan kijken, denkt hij.

Wat eigenlijk nog het meeste pijn doet voor mij is dat hij niet alleen mij aan de kant zet zonder open te staan voor andere mogelijkheden, maar ook de kinderen tot op zekere hoogte
Hij blijft maar zeggen dat hij een eigen plek nodig heeft waar hij met niets en niemand rekening hoeft te houden, inclusief de kinderen. Hij lijkt te denken dat de kinderen een soort knop zijn die je gewoon uit kan zetten. Mijn hart breekt voor hun, dan hebben ze straks een vader die alleen om de week voor ze klaarstaat?? :/

Ik snap ook niet waarom het allemaal zo snel en radicaal moet. Ga lekker een plek voor jezelf zoeken en even rustig ontdekken wat je wil, scheiden kan altijd nog.

Fijn om te lezen dat wij als vrouwen hier niet alleen in staan. Zelfde situatie. Van een gelukkig leven met natuurlijk af en toe een sleur moment. Net bezig om het weer op te spicen. Trekt hij de stekker eruit. Zomaar ineens. Nu zeggen dat hij nooit eerlijk is geweest naar zich zelf na 20 jaar. En dus ook niet naar ons gezin. Ik wil hem de ruimte geven om naar zijn gevoel op zoek te gaan. Ga maar op pad en avontuur. Ik loop aan de zijlijn mee. Zo lang ik dat kan. Ik geloof nog steeds dat wij bij elkaar horen. Het leven beweegt en wij bewegen mee.
Sterkte en weet dat je niet de enige bent al voelt de strijd alleen.

Jullie staan hier als vrouwen zeker niet alleen in. Ik heb vandaag dit forum ontdekt en mijn verhaal en 1 reactie geplaatst.
Ik kan er ook niet bij dat mensen zo kunnen veranderen en alles zomaar opgeven zonder te vechten waar ze, in ons geval, 17j voor en aan gewerkt hebben. Van dag op dag alles weggegooid en verloren, zonder nog enige wil om te vechten. Ik denk dat mannen en vrouwen, maakt niet uit, in een midlifecrisis zelf niet weten wat hun overkomt en er zekf geen raad mee weten. Tot het moment van besef komt, helaas is het dan dikwijls veel te laat en onomkeerbaar. Jongens toch, wat een ellende...

Sinds vandaag weet ik dat mijn man een MLC heeft. Ik ga al maanden door extreem verdriet en ja ook ik heb een Echtscheiding aankondiging gekregen. Uit het niets! als ik hem aankijk dan zie ik boosheid, kwaadheid en heel soms onzekerheid. Ik begrijp en voel je heel duidelijk want ook ik heb dit nu. Al weken zocht ik het bij mij zelf. Ik dacht dat ik in mijn huwelijk was gefaald maar dt kon niet. Hoezo wilt hij meer vrijheid dan dat hij al heeft? hoezo geen verantwoordelijkheid meer als we dat altijd naar elkaar hadden, hoezo zo veel egoïsme en waarom doet mijn verdriet en tranen jou geen pijn? Ik ben erg ver gegaan om mijn huwelijk te redden (zelfs gesmeekt om dit niet door te zetten) maar ik moest ophouden met zeuren. Sterkte Anoniem. We hebben het heel moeilijk

Lieve allemaal,
Wat is het toch erg, waar we (op dit forum) allemaal doorheen moeten gaan…
Hier dezelfde situatie. Na 20 jaar samen waarvan 12 jaar getrouwd en twee kinderen van 8 en 6 kondigde mijn man opeens aan dat hij niet gelukkig was, ‘op’ was, geen gevoel meer voor mij had. En kort daarna bleek hij gevoel voor een 10 jaar jongere vrouw te hebben; de moeder van een vriendinnetje van onze dochter. Hij wilde niet meer vechten (/in relatietherapie/praten) maar weg, weg, weg. Een ander huis gevonden, kinderen zitten nu de helft van de tijd bij hem, en zij is inmiddels ook gescheiden en zit met haar 3 kinderen ook continu in zijn huis. Twee gebroken gezinnen, mijn kinderen zijn helemaal van slag, ik ben alleen achter gebleven en mijn ex-man doet afstandelijk en zakelijk. Er is geen enkel gevoel meer over en over gevoel praten kan hij al helemaal niet meer, dan loopt hij letterlijk weg. Verder is hij alle contacten verloren. Hij heeft amper contact met zijn familie, gezamenlijke vrienden waren oorspronkelijk mijn vrienden en kiezen mijn kant. Niemand begrijpt hem nog. Dus hij heeft alleen zijn nieuwe ‘soulmate’ nu.
Ik vraag me af waar dit heen gaat….
Ik heb zelf psychologische hulp gezocht, krijg veel steun van familie en vrienden en probeer mijn leven weer op te bouwen. Maar ik voel zo enorm veel verdriet over alles wat kapot is…

Heel veel sterkte voor jullie allemaal!

Het doet ‘deugd’ om te lezen dat jullie hetzelfde meemaken als ikzelf. Ik ben 22 jaar samen met mijn man en hij heeft al 7 maanden zitten liegen. Plots had hij het vaak over een nieuwe collega, maar ik beeldde me alles in. We hadden er een aantal zware ruzies over. Eind januari zei hij na een ruzie dat hij wilde scheiden, diezelfde avond vertelde hij het onze kinderen (8 en 11). Toch vertrok hij maar niet uit het huis. Pas 3 dagen later ging hij weg en de volgende dag kwam hij terug. Hij wist niet wat hem bezielde, wilde bijzonder zijn. Mijn hoofd zei dat er iets niet klopte, maar ik hou van deze man dus liet ik hem terug toe. Alles draaide in de weken erop rond hem( hij wilde nog een tatoeage zetten(had er eentje sinds september 2023), wilde gaan feesten, alleen op reis…) ik cijferde mezelf weg, bang dat hij zou vertrekken. Voor een kort reisje met een vriend gingen we nog samen uit eten en het voelde redelijk goed, maar tijdens zijn reis veranderde de toon in z’n berichten en ik wist wat er kwam. Toen hij terug was, twijfelde hij opnieuw, maar kon niet echt uitleggen waarom. Voor mij viel echter 3 dagen later alle puzzelstukjes op z’n plaats: de nieuwe collega had plots haar relatiestatus op Facebook veranderd. Er was dus wel degelijk een ander in het spel. Hij verlaat z’n gezin voor een 13 jaar jongere vrouw, die in geen enkel opzicht op mij lijkt (fysiek- interesses) en ook helemaal niet bij zijn levensstijl lijkt te passen. Hij laat z’n gezin in de steek, lijkt ook z’n vrienden de rug toe te keren… ik herken de man die zolang de mijne was in geen enkel opzicht meer. Hij lijkt wel een vreemde.
Nu wil hij het huis heel snel verkopen en verder met z’n nieuwe leven. Ik blijf achter met een grote leegte en veel vragen, een gebroken zelfvertrouwen ( hij vond het nodig om heel kwetsende opmerkingen te maken voor een lange tijd - zie bv dat hij helemaal niet voor mij teruggekeerd was, enkel voor de kinderen, dat ik hem irriteerde…). Mijn wereld is volledig ingestort en hij gaat door alsof er helemaal niks aan de hand is, lekker op een roze wolk.
Ik ben gebroken.

Hier hetzelfde, van de ene op de andere dag werd me verteld, dat hij niets meer voor me voelde. Voor mij vanuit het niets...
Hij wilde het toch weer proberen, maar twee dagen later heeft hij toch de scheiding in gang gezet. Wil niet praten, wil gewoon verder met zijn leven.
Mijn vertrouwen is weg, mijn leven staat op zijn kop, hij was mijn alles.
Ik probeer door te pakken, maar het is zo moeilijk, denk echt dat hij zo'n grote fout maakt, door alles van de ene op de andere dag op te geven. In mijn ogen deelden we zoveel moois, maar ik kan niet tot hem doordringen, herken hem gewoon niet meer, en dat na 20 jaar..

Hier in hetzelfde schuitje. Hij heeft een paar maand geleden aangegeven na 27 jaar relatie en 2 kinderen en een hond, dat hij aan het “puzzelen” is over ons. 3 maand later geeft hij aan dat zijn gevoel weg is en dat hij geen toekomst meer samen ziet. Hij is ook onverschillig en veel met zichzelf bezig. Soms lijkt onze relatie ook weer normaal. Dat is het enge. Dan krijg ik het gevoel dat het misschien wel weer goed komt en dan geeft hij aan dat er niets aan zijn gevoel is veranderd. Hij denkt er nog steeds zo over, maar dat hij niet makkelijk vindt om ons gezin te verlaten. Het is zo moeilijk. Hij zegt dat hij geen ander heeft. En zweert dit. Ik weet het niet. Ik kan ook zo geen bewijs vinden.
Ik raak helemaal op. Maar ik kan hem ook slecht loslaten, terwijl dit wel het beste is wrsl. Relatietherapie vindt hij helemaal niks. Ik zou het wel willen, maar hij moet hier wel open voor staan.
Ik vind het een verschrikkelijke situatie en weet ook dat je er niet veel mee kunt.

Ik volg deze forum en jullie verhalen alweer paar maandjes. Ik wens iedereen heel veel sterkte als geen ander weet ik ook hoe veel verdriet, pijn en machteloos iedereen zich zal voelen. Dat geeft me ook enige steun dat ik niet alleen ben ….
Mijn man heeft na 33 jaar samen waarvan 25 jaar getrouwd, 2 zoons 15 en 19 op onze vakantie verteld niet meer verder te willen. We wonen om de week nog samen, t is niet anders. Veel boosheid en verdriet van mijn kant. Hij is een heel ander persoon geworden, zeker eerste maanden afstandelijke en kil. Hij wil afstand, weg en opnieuw beginnen. Niet eens de wil om er samen uit te komen te vechten voor al t moois om je heen, je gezin, je toekomst. Een persoon waarvan niemand het ooit verwacht had, altijd lief en zorgzaam en dan ineens dit. Hij heeft hulp gezocht en ik ook. Er is zover ik weet geen ander in het spel. Maar het voelt alsof hij echt een MLC heeft. We moeten de mediation in om de scheiding te gaan regelen, maar ik merk dat ik er zo tegenop zie. We zijn nu al een half jaar verder en om rust te gaan vinden moet ik er door heen.

Wij hebben 2 kinderen, 11 en 15. ik vind het zo erg voor de kinderen. Hoe gaan zij dit begrijpen terwijl ik het zelf niet eens begrijp waarom.
Ik ben de ene dag heel verdrietig en wil hem niet kwijt want hij is echt een goede vent en ik hou van hem, maar hij is al maanden met regelmaat anders. Afstandelijk, onverschillig, geïrriteerd. Dus dan denk ik ook vaak … ga dan weg! Zo vind ik hem ook niets aan.
Pfff, je wordt er gek van. Hij heeft er zelf ook last van en vind dit ook heel erg voor de kinderen.
Soms word ik wakker en dan hoop ik of ik dit gedroomd heb, maar heel snel weet je dat dit niet zo is. Je wil gewoon graag je gezin bij elkaar houden, maar nu al 8 maanden verder en heb nu ook wel het idee dat het echt is. Hij geeft aan dat ik in ons huis kan blijven met de kinderen en dat hij iets anders zoekt. Maar hij onderneemt niets en zo kabbelt de beek steeds verder. Het is een energie slopende situatie.

Wij hebben onze kinderen nog niet ingelicht omdat wij niets overhaast willen doen. Eerst dacht ik ook dat hij zich misschien nog wel zou bedenken. Eerst zei hij dat hij twijfelde, maar nu lijkt het erop dat hij echt weg wil, ik kan mij het gewoon niet voorstellen. Je zit echt in een rollercoaster. Ik ben zo bang dat hij spijt van zijn keus gaat krijgen en dat dan alles te laat is.
Soms denk ik ook echt wel van ga maar weg. Ik vind het ook zeker niet aantrekkelijk dat hij zo denkt. Maar get lijkt soms wel of dit hem overkomt en dat vind ik ergens ook weer triest.
Maar goed, als hij besluit te gaan, dan gaan wij de kinderen inlichten. Ook familie zoals ouders en broers en zussen zullen in shock zijn alsook de vrienden. Wij hebben best een hechte vriendengroep. Als ik aan al het verdriet denk wat nog komen gaat…. Het is al met al een triest verhaal, maar ik kan zijn gevoel ook niet veranderen. Zo kan het ook niet verder.

Ik wil toch graag relatietherapie samen. Niet met het idee dat het dan goedkomt, maar met het idee hoe wij dit op een goede manier kunnen aanpakken. En mijn man praat niet graag over zijn gevoelens. Misschien, alleen om te praten, is dit goed voor hem. En ook voor mij.
Wij zullen zien hoe zich dit verder ontwikkelt.

Anoniem o, wij hebben inderdaad ook even gewacht met het mededelen. De kinderen pas later en zelf zij wilde t in begin nog even stil houden. Het kost ook heel veel energie en verdriet de mensen om je heen te vertellen. Enigszins heb je steun, maar soms is het ook veel en wil je t er liever niet over hebben. Vooral als je het absoluut niet verwacht zoals ook bij ons….. je kan t ook gewoon niet uitleggen. Neem je tijd en je ruimte daarin …. Een beetje gedoseerd is ook helemaal prima! Therapie samen lijkt mij ook wel heel goed om wellicht te gaan doen vooral om mijn boosheid een plek te gaan geven.

@Anoniem, ik vind het echt knap dat je samen in therapie wilt om het op de juiste manier aan te pakken. Ik kan dat niet meer, maar dat heeft vooral alles te maken met de sm. Zij vormt echt wel een enorme doorn in mijn oog. Het is zo niet te bevatten dat hij ons leven nu met haar leeft. Hij woont met haar en ziet haar kinderen meer dan die van ons. Maar goed het gaat om kwaliteit en niet om kwantiteit zal hij wel zeggen en als je de tijd met hen dan invult met leuke dingen doen, dan lijkt de kwaliteit goed. Fijn dat je wel een paar mensen hebt om je verhaal bij te doen. De mensen om mij heen waren zo mogelijk nog meer verbaasd dan ik, dus de meeste zien ook wel dat het geen normale situatie is, maar wat moeten ze? Ik ben nu bijna 2,5 jaar verder.

Mijn partner heeft ruim 1,5 jaar getwijfeld en ik heb alles geprobeerd.

Lief gebleven, ruimte gegeven, boos geworden, bij een therapeut geweest, maar eigenlijk maakte ik met alles dat ik deed geen enkele kans. In die anderhalf jaar was er een paar keer sprake van een valse verzoening en ik heb ook een aantal keren genoemd dat ik nu echt wilde dat hij stappen ging zetten. Maar nee dat was niet de oplossing volgens hem..... tot dit jaar in mei, toen koos hij toch voor de sm.

Mijn partner ging overigens een week na het droppen van de bom, het huis uit. Hoe moeten mijn kinderen dat toch ooit verwerken? Het gaat ogenschijnlijk goed met ze, maar ik geloof er niet in dat dit zomaar kan en voorbij gaat. Nadat hij het huis uit ging, zijn we zelfs nog een keer samen, maar dat was ook echt een valse verzoeningspoging.

We hebben ook dingen als gezin ondernomen, best verwarrend voor de kinderen, maar sinds dat hij echt voor haar koos afgelopen mei, is alle normale communicatie weg. Ze hebben ook een aantal maanden een relatie gehad en toen zag ik hem vooral ongelukkig zijn. Ik denk zelf dat hij nu blij is dat hij een 'definitieve' keus heeft gemaakt en hij zal vast af en toe die roze wolk ervaren, maar of dit het leven is dat hij wil leven, dat weet ik niet.

Zo herkenbaar nn. Te lang gewacht dat het gevoel voor de sm zou verdwijnen en dat ook helemaal alleen proberen op te lossen. Dat werkt niet, in veel gevallen zou het goed zijn om samen hulp te zoeken, dan kunnen veel huwelijken gered worden volgens mij.

Wow, wat bizar dat ik zo veel herkenbare verhalen lees hier. Pijnlijk en het maakt ook echt wel boosheid in me los! Ik weet sinds 3 maanden dat mijn man een affaire heeft. Hij wilde in 1e instantie met haar verder nadat dit uitkwam maar heeft toen 2 maanden getwijfeld. Is nu sinds 2 weken het huis uit, heeft gezegd ik zie geen toekomst meer en zit samen met dat mens in een vakantiewoning. Onze 3 kinderen weten het en vinden het mega verwarrend omdat hij wel iedere dag thuis wil komen om samen te eten. Praat met mij nergens over behalve over koetjes en kalfjes. Geen gesprek over hoe nu verder, hoe hij het voor zich ziet. Ik herken hem totaal niet en heb heel sterk het gevoel dat de andere dame heel erg manipuleert. Ik wil ons huwelijk nog een kans geven, hij niet “we zijn elkaar verloren”. Hij weigert relatie therapie en heeft bijna geen contact met vrienden en familie terwijl hij tot 3 maanden geleden heel close met hen was.Dat hij niet zomaar van een huwelijk van 20 jaar in een nieuwe relatie moet stappen en eerst dingen moet uitzoeken voor zichzelf erkent hij ook niet. Ik wou dat ik hem op andere gedachten kon brengen, maar hoe?

Hij wil overigens ook geen relatietherapie. Hij vindt dit niks. Ik heb gezegd dat ik dit wel wel wil, maar dan klapt hij dicht.
Ik ben ook boos op dit alles en wil hem graag een kans geven na 28 jaar, maar eigenlijk begin ik er ook wel klaar mee te raken. Zoek het maar uit. Maar hij onderneemt ook geen actie. Moet ik dan die actie ondernemen?

Ja ik zit in de zelfde situatie, iets meer dan ander half jaar kreeg ik te horen dat mijn man niets meer voor me voelde, of ik het erg vind if hij een paar dagen bij zijn moeder ging slapen. We zijn in 2004 getrouwd en hebben 19 jaar een goed en fijn huwelijk gehad. We hebben geen kinderen, bewust voor gekozen. Ik ben 7 jaar ouder als mijn man, ook ik heb rond mijn 48ste gedacht is dit het leven wat ik wil. Maar het is duidelijk dat iedereen deze periode meemaakt. Na drie weken kreeg ik te horen dat mijn een relatie met zijn collegaatje was begonnen , ze gaf hem aandacht volgens hem. Ik had in de vorige jaren mijn vader plotseling verloren, mijn moeder die zonder dat wij het wisten al dementerende was, en een conflict met mijn baas. Geen fijne periode, en toen kreeg ik ook nog te horen dat mijn man niets meer voor me voelde en vreemd was gegaan met een collega die 25 jaar jonger was. Typisch een midlifecrisis gevalletje…hij heeft tot drie keer toe mij te kennen gegeven dat hij wilde scheiden, maar niet doorgezet. Ik ken zijn verleden als kind, een moeilijke jeugd gehad met geen liefde van zijn vader. Ik weet dat dit een onderliggende depressie bij hem is, maar hij wuift het weg. Heb vele malen gezegd dat hij hier hulp bij moet zoeken, maar tot op heden nog niet gebeurd. Sinds een jaar zie ik hem iedere dag, krijg te horen dat hij van me houd, dat we bij elkaar horen, en dat het niet lang meer duurt voor hij weer terugkomt. We zijn inmiddels 21 jaar getrouwd, maar helaas woont hij nog steeds bij zijn moeder. Ik huil heel wat af, ik ben ook hij de feestdagen, verjaardagen etc etc betrokken, maar ben nog iedere avond en nacht alleen na zoveel jaren. Ik ben ten einde raad, begrijp er niets meer van…

Poeh, wat goed dat jullie allemaal je verhaal delen! Ik vind het wel confronterend om te lezen dat we ons allemaal zo slachtoffer voelen (en ook daadwerkelijk zijn) en als ik voor mezelf spreek, zie ik soms gewoon even niet hoe ik hieruit kom. Alles wat jullie schrijven klopt... het schuldgevoel, de machteloosheid, het verdriet voor de kinderen en inderdaad ook het feit dat hij niet alleen mij en de kinderen, maar ook mijn achterlaat. Ik moet wel zeggen dat mijn partner wel naar de kinderen omkijkt, maar hij is natuurlijk 80% van de tijd niet betrokken omdat hij 3 kwartier verderop woont.

Ik denk soms dat ik echt stappen verder ben (wat ook mag na bijna 2,5 jaar, maar ik kan nog steeds zo intens verdrietig zijn en ook echt boos om de manier waarop mijn partner doet alsof het allemaal normaal is. Ik begrijp ergens wel dat hij niet anders kan, want hij voelt het niet voor mij op dit moment. Ik vraag me wel eens af hoe het kan dat je denkt alles voor elkaar te hebben (dat dacht hij ook) en dat zo'n vrouw je dan zo het hoofd op hol kan brengen, dat je daar je hele gezin voor in de steek laat. Hoe bijzonder moet ze dan wel niet zijn? Ik heb het echt het meest zwaar als de kinderen daar zijn en ze het nieuwe gezin vormen (hij de sm en in totaal 6 kinderen). Dan voel ik me zo rot, ondanks dat ik werkelijk vriendinnen genoeg heb, steun uit mijn omgeving enz. Ik heb afleiding genoeg, spreek veel af, ben ook wel alleen thuis, maar het verdriet kan me zo aanvliegen. Hoe kan iemand die zo lief was en met wie ik het zo goed had (en wij als gezin) zich zo gedragen? En misschien nog een belangrijkere vraag, hoe kom ik hier uit? Zonder steeds zo'n terugval? Ik kan nu al opzien tegen de grote vakantie. Dan zijn ze 3 weken daar (waarvan 2 weken met het nieuwe gezin naar een mooi vakantieland. Vreselijk vind ik het.

Drama... Mijn vrouw, 30 jaar samen, 20 jaar getrouwd, superleuk gezin, twee kinderen van rond de 19, nooit ruzie, altijd gezellig zei laatst opeens: ik wil niet meer verder... Waaaat?? We zouden in ieder geval relatietherapie gaan doen, op mijn verzoek. Zij heeft gewoon tegen die therapeut bij 1-op-1 kennismaking gezegd: ik wil niet meer verder. Dus toen ik mijn 1-op-1 had was het wel duidelijk...
Reden: de koek was op, blijkbaar al heel lang.
Stomme overgang en midlife-crisis! We hadden het zo leuk samen! Nu is alles naar de klote en ik ben diep diep verdrietig. Wonen nog samen, maar van de therapeut mogen we nergens over praten. Net doen alsof er niks aan de hand is. De kinderen weten ook al lang dat we gaan scheiden (van haar gehoord, al maanden eerder dan ikzelf
Ik sta alleen maar in overlevingsstand en probeer normaal te doen voor de bestwil van de kinderen. Eigenlijk ga ik kapot. Mijn gezin was mijn alles. Nooit meer de vakanties, het samen eten, de weekenden, de dagelijkse praatjes. Wat rest is totale eenzaamheid met af en toe een langsdwarrelend kind. Geen herinneringen meer delen met mijn geliefde vrouw. Ik hou nog steeds van haar, maar het lijkt wel alsof ze mij ziet als iemand die ook in huis woont en waar ze een beetje aardig tegen moet doen. Als een soort gast in een B&B? Het is gewoon verschrikkelijk. Ik speel dit spel mee omdat ik zo in ieder geval nog een paar maanden van mijn gezin/kinderen kan genieten zo lang het nog duurt.
Maar het scheurt mij kapot. Ik ga gewoon naar mijn werk en probeer de hele facade op te houden.
Allemaal spaargeld en pensioen waarmee ik later leuke dingen wilde doen samen met mijn vrouw ook door de helft, dus financieel ook waardeloos. En toch wens ik haar het beste, omdat ik van haar hou. Maar zo nu en dan krijg ik een opwelling van haat, als ze met trots vertelt dat mensen in haar omgeving het wel snappen....

Wat een totale ellende. Maar zij is er erg content mee geloof ik.

Plots dingen als: de koek is op, het is er niet meer, het gevoel is weg (gevoel was er ook naar haar zeggen nooit geweest).
Van de ene op de andere dag stort je wereld in elkaar, verlies je alles wat je samen hebt opgebouwd, al hetgeen waarvoor je uitendelijk alles gedaan hebt is er plots niet meer.
Wij hadden het goed, een standvastig leven, beiden een goede job, leuke vakanties, etentjes, noem maar op, op een secondje tijd alles van tafel geveegd.

Het niet meer herkennen van je partner, plots geconfronteerd worden met iemand die ineens heel koud, kil en afstandelijk tegen je doet, zomaar, van het ene moment op het andere, het voelt niet te begrijpen.
Inderdaad, de gevoelens van haat, boosheid, verdriet, angst en toch nog het gevoel van houden van wisselen elkaar af en gieren door je heen. En van je partner moeten horen dat dit de beste beslissing ooit is geweest en er precies rotsvast van overtuigd is komt keihard binnen, of het al dan niet de waarheid is laat ik in het midden. De stress van de situatie sloeg bij mij op mijn buik en liet me rondlopen en "functioneren" gelijk ik nooit eerder had gedaan of gevoeld.

Ik ben nu 16 maanden verder na het vallen van de bom. De schok hiervan ebt stilaan wat weg, maar de gevoelens van verdriet, van gemis, van boosheid en houden van blijven nog steeds aanwezig.

Mij heeft het in elk geval veel geholpen om hier te schrijven en ervaringen van lotgenoten te lezen, en dat doet het nu nog steeds.

Aan alle bovenstaanden,

Ook ik lees hier veel en dat doet me goed. Ik ben ongeveer drie maanden geleden alleen gevallen omdat mijn ex-partner voor zijn soulmate koos. Een jaar ervoor kreeg ik te maken met een valse verzoening van hem. (Door veel te lezen besef ik nu dat zijn actie, dit was.) Natuurlijk zorgde het einde van mijn relatie met hem voor heel veel pijn, boosheid, angst, mist in mijn hoofd, hopen dat het ooit weer goed zou komen, eenzaamheid, niet kunnen slapen, ... .

Ik besef nu meer en meer dat je in een relatie steeds met twee bent. Als één beslist om er uit te stappen, kan de andere enkel nog voor zichzelf zorgen. Dus denk ik veel na over mezelf, mijn ideeën, mijn waarden en normen, over hetgeen ik had, enz. Ik probeer ook veel te lezen over deze onderwerpen.
Ik hoop dat ik er zo stap voor stap wel weer zal komen.

In ieder geval aan ieder heel veel kracht en sterkte in deze heftige periode van ons leven.

Min-BE

Het is toch niet te geloven. Zo plotseling een scheiding. Geen reparatie meer mogelijk. Alles leek OK.
Ik kwam een verhaaltje tegen (Google naar 'ontkenman en opkropvrouw'). Dat is dus zo'n beetje wat er gebeurd is blijkbaar. Waarom hebben we, ik of zij er niet eerder iets aan gedaan...

Grootste vraag is: hoe hier mee om te gaan? Volgens de scheidingscoach is het voor mijn vrouw, die dus de scheiding wil, ook heel zwaar. Ik zie er niet veel van. Ze lijkt erg in haar nopjes.

En dan komt binnenkort de verdeling van spaargeld, goederen en mijn pensioen aan bod. Ik hoop dat ik dit allemaal een beetje kan doorstaan.

En mijn vrouw heeft al aangegeven dat ze een nieuwe relatie wil: kan die gast lekker van de helft van mijn pensioen gaan genieten.

En dan zal de dag komen dat ze weg is, en de kinderen ook. En dan is het stil in huis... Alleen maar omdat de koek op was....

Ik zal regelmatig hier terugkomen. Misschien kunnen we elkaar helpen. Sterkte allemaal.

Ik lees af en toe weer even mee en @ Bianca ik herken zoveel ook in jou verhaal. Dat hij geen verliefde gevoelens meer heeft, eigenlijk al jaren zo is, rust nodig heeft en geen ander heeft….. en vooral bezig is met zijn uiterlijk/ gezondheid. Hij doet geen oude hobby’s oppakken maar wel oude vrienden weer opzoeken of mensen buiten onze vrienden/familie groep. En meest belangrijke hij praat er met niemand echt over….. wij gaan scheiden het komt voor nu echt niet meer goed. Maar werkelijk dit heb ik werkelijk nooit kunnen zien aankomen. Het doet mij zoveel verdriet en toch hoop ik hier uit te gaan komen. Maar op een dag als vandaag als je veel “ oudere stellen” ziet op het terras dan doet het echt even heel erg pijn.
@ Jack…. Ik kijk ook op tegen de verdeling spaargeld etc, maar stel echt mijn eisen. We hebben een mediatior, dus hoop op een redelijke goed uitkomst.
Heel erg fijn om steun te halen hier op dit forum….. ik probeer echt mijn mindset te veranderen dat de persoon die hij nu is geworden niet de man is waar ik zo ontzettend veel van hield. Ik verdien beter…. Heel veel sterkte

Bloem, ik herken die pijn dat je inderdaad stellen op een terras ziet zitten.... ik heb het zelf als ik mensen met een camper zie. Dat vind ik echt iets voor een volgende fase (al hebben we het er nooit over gehad en zijn we beiden geen kampeerders). Maar steeds als ik mensen dan nu plannen hoor maken om met een camper te gaan reizen, dan denk ik wel dat het iets zou zijn wat past bij een volgende fase. Ik herken ook je behoefte om die mindset te veranderen.... ik denk ook dat dat de beste weg is, maar wat is het moeilijk. Ik probeer me zelf ook vast te houden aan het feit dat ik soms ook echt wel een goede dag heb en het positief in zie qua toekomst. Ik hoop dat de goede dagen ooit de overhand nemen. Ik vind het echt knap van jullie dat jullie met de mediator om tafel zitten. Ik kan dat niet opbrengen in de wetenschap dat hij daarna terug rijdt naar zijn sm.

Wat mij heel erg helpt is focus op je eigen leven. Ik ben nog steeds soms verdrietig om alles wat er is gebeurd...maar jeetje wat ben ik ook trots op alles wat ik nog wél heb. Lieve kids, fijne vrienden...fijne hobby's. Ik ben onlangs gestart met een nieuwe baan...die dingen geven ook zoveel positieve energie. En ondertussen kan ik het opbrengen om goed contact te hebben met mijn ex die inmiddels samenwoont met zijn sm in het huis wat wij ooit samen hebben gebouwd.

Hij ziet ook dat ik weer vol energie zit en dat het op veel vlakken weer goed met mij gaat...hij doet nog steeds erg zijn best om mij op afstand te houden en het ongemak straalt vaak nog van hem af wanneer we even samen zijn omwille van de kids....daar groei ik juist van. Ik voel geen ongemak meer en sta er boven. Maak altijd even een praatje met hem, ben trots dat dit mij lukt terwijl hij daar vaak nog moeite mee lijkt te hebben. En heel eerlijk: ik vraag mij soms af of hij blij is met zijn nieuwe leven nu....maar ook dat laat ik los en interesseerd me niet meer veel. Ik ben zelf ook weer aan het daten geslagen en dat geeft ook weer veel nieuwe inzichten en energie!!

Kom op mensen, probeer te focussen op jezelf en laat die zielige exen achter je, jullie verdienen beter!! :)

Wat ontzettend goed schrijver verhaal 27, dat is precies wat ik ook probeer. De kracht te halen uit al deze ellende. Lijkt me zo moeilijk zeker als er een sms in het spel is. Super goed dat je op jezelf kan focussen. En genieten van al het moois om je heen.
Omdat ik weiger mijn leven te laten bepalen door alles wat er gebeurd is. Goed om te horen dat je boven zijn ongemak staat en dat je groeit. Ik ben ook heel dankbaar voor mijn baan, mijn lieve kinderen, vrienden en familie. Hoe moeilijk ik het ook vind. Ook bij mijn man zie ik het ongemak, maar dat is zijn probleem! Het is ontzettend moeilijk om na zoveel jaar samen zijn je eigen nieuwe pad weer te gaan volgen. Maar inderdaad we verdienen beter, is niet onze keuze en het leven is echt te mooi. Ik probeer dat voor ogen te houden en kracht te putten uit al die dingen die ook na onze breuk voor mijn leven belangrijk en waardevol zijn.

Schrijver verhaal 27. Dat kan dus ook! Ik hang vanavond weer in het het gevoel dat ik verraden ben. En ik hou nog steeds van haar. En ze heeft mij zomaar laten zitten. Maar ik moet verder. Het loslaten. Maar, oh oh, wat een verdriet.

Hé allen,
Mijn man heeft vorige week ook aangegeven te willen scheiden. Wij zijn al ruim een jaar aan het kibbelen om vaak niets, soms escaleert in een enorme ruzie, wat over en weer gaat.
We proberen het daarna weer goed te maken maar het heeft zeker een weerslag op onze relatie. Ik zit al een aantal jaar in de overgang, ik heb werkelijk alle klachten die je maar kunt bedenken wat voor hem ook niet makkelijk is. Nu komt de midlifecrisis van mijn man er ook nog bij. Ik zie zijn struggle, wat ik echt vreselijk vindt om te zien. Hij wil er met mij niet over praten, heb een aantal pogingen gewaagd maar volgens hem ben ik geen luister oor, die arm om hem heen ect. Nu heeft hij eindelijk toegegeven gevoelens te hebben voor een gezamenlijke vriendin volgens hem hebben ze veel raakvlakken, welke hij bij mij niet meer heeft. De gevoelens zijn trouwens niet wederzijds.
Het is echt heel pijnlijk om op zo manier afgewezen te worden na 25 jaar huwelijk.
Hij wil alleen verder zonder mij en heeft al een ander huis gevonden en gaat de scheiding doorzetten en laat mij alleen achter met veel vragen waar hij geen antwoord wil geven.
Hopelijk wil hij er over een aantal maanden wel over praten als alles een beetje tot rust is gekomen.
Voor nu heb ik tegen hem gezegd ga maar weg en ga zorgen dat je zelf weer gelukkig maakt.

Als ik 1 iets wijzer word uit alles die ik gelezen heb. Dan is het zeer duidelijk… kies voor je kids en jezelf. Jij kan iedereen recht in de ogen kijken en de ander steken zich weg achter leugens, bedrog en schaamte! Hoop niet maar steek je energie in nuttige dingen zoals kinderen en hobbies. Veranderen doen ze niet tot het voorbij is de crisis. Ik doe terug wat ik graag doe en moet aan niemand verantwoording afleggen. Als de kids er zijn genieten we samen. Mijn kids vinden hun mama ook een verliefde puber. Maar de tijd dat we samen spenderen is telkens top. Daar haal ik mijn kracht uit. Ik groei terwijl mijn vrouw aan het zinken is onder haar leugens. Ik heb geen behoefte aan nieuwe partner wegens het vertrouwen nu verdwenen is. Maar ik ben er zeker van dat ik sterker zal worden en zij zwakker. En ik hoop dat er een dag komt op verzoening. Al dan niet in relatie. Het niet duidelijk maken van reden waarom vind ik laf. Maar alles komt uit op zijn tijd en tot die dag zal ik me nooit meer laten in een put steken als de dagen die voorbij zijn. Ik blijf mezelf in een nog betere versie dan ooit!

Wat erg om te lezen dat er zoveel mensen door deze ellende moeten :-(.
Zelf zit ik er nu ook midden in. Ook mijn man heeft na 15 jaar te kennen gegeven te willen scheiden. Hij was altijd heel liefdevol en heel duidelijk in hoeveel hij om mij gaf, maar nu voelt hij geen liefde meer voor mij zegt hij en wil hij zonder mij verder. Zo moeilijk te bevatten en zo ontzettend verdrietig. Ik heb heel erg mijn best gedaan om hem ervan te overtuigen dat dit niet de goede beslissing is en dat we elkaar wel weer terug kunnen vinden als we daar allebei ons best voor doen, maar hij zegt dat hij er niet voor wil vechten en dat hij ruimte nodig heeft voor zichzelf. Hij wil heen verantwoording meer af hoeven leggen en vrij zijn om te gaan en staan waar hij wil. Ookal is hij er zelf ook heel erg verdrietig over. Steeds als wij erover praten wordt hij heel emotioneel, maar toch voelt dit voor hem als de goede beslissing. Het is inderdaad alsof je hele wereld instort. Voor ons zoontje vind ik het het allerergst. Vreselijk dat we hem zijn vertrouwde leventje afnemen. Maar ik zal het moeten accepteren, hoe moeilijk ook....
Vanmiddag hebben we de eerste afspraak staan met een mediator. Nu wordt het allemaal wel heel echt.....
Heel veel sterkte voor iedereen hier! 😘

Mijn ex is sinds 3 maanden weg en heeft een eigen woning. Ik vind het zo zwaar. Het geeft aan de ene kant rust, maar aan de andere kant ben ik nog zo verdrietig . Wij zijn 28 jaar samen geweest en hebben 2 kinderen. Ik vind het voor hun ook zo erg. Hij heeft ook een affaire met zijn collega en doet nu vanalles samen met haar. 

Ik wil nu ook verder met mijn leven, maar, goh, wat is dat moeilijk. Ik weet helemaal niet precies wie ik ben zonder hem. Ik moet mijzelf nu herontdekken, wie ben ik, wat wil ik. Pfffff, valt niet mee. Ik heb hele lieve mensen om mij heen waar ik heel veel steun van krijg, maar ik voel mij soms zo eenzaam.
Ik vind fijn om te lezen dat ik niet de enige ben en jullie verhalen doen mij goed. Niet jullie verdriet, maar jullie gedeelde verhalen.

Als je bij een hulpverlener komt met bovengenoemd verhaal weet een goede therapeut wel waar zij het met je over kan hebben. Het klinkt een beetje als het lege nestsyndroom wat veel vrouwen ervaren als hun kinderen de deur uit zijn.

Een zingevingsvraagstuk...iets wat bij de midlifecrisis hoort!
Mijn advies: zoek een goede therapeut!

Ik herken het. Zo ging het bij mij ook, een liefdevolle waardevolle relatie ineens niet meer op waarde kunnen inschatten. Ik werd verliefd op een ander waarvan ik dacht dat die beter bij mij paste. En dus mijn oude relatie bruut beëindigd zonder nog enige rekening te houden met mijn inmiddels dus ex-vriend. Ik denk dat het midlife crisis is geweest. Achteraf denk ik: had ik maar mij afgezonderd van de wereld en het kunnen laten uitrazen, het is zo'n destructieve kracht. Hopelijk kun je het n je vinden om nog een plek voor haar in je hart te houden en een weg terugvinden. Succes en sterkte.

Ik vermoed dat ik in exact dezelfde situatie verkeer.
Ik zie zoveel dingen die niet kloppen.
Ik heb online iets gevonden met de volgende punten bij midlife crisis:


-Iemand is ineens onherkenbaar voor zijn omgeving door 180 graden veranderd gedrag
- Nemen van irrationele beslissingen en deze uitvoeren, zonder de gevolgen te overzien
- Zomaar ineens willen scheiden, terwijl het huwelijk goed was
- Iets missen in de relatie maar niet goed kunnen aangeven wat er dan ontbreekt
- Zeggen niets meer voor de partner te voelen - Het gevoel hebben dit te moéten doen, hoe raar het ook klinkt
- Vaak ineens verliefd op een ander (de soulmate)
- Met die ander ‘zo goed kunnen praten’ en ‘ zo op één lijn liggen’
- Onbereikbaar, niet meer mee te praten - Egoïstisch, alleen hijzelf is belangrijk
-De balans op willen maken na een half leven
- Niet meer rationeel kunnen denken
- Vreemde blik in de ogen, zwarte kille ogen zonder emotie (shark eyes) - Zich niets aantrekken van het verdriet van de partner, emotieloos
-Geen signalen afgegeven, de Midlife Crisis is er ineens!
- De partner geen kans willen geven om te vechten voor het huwelijk
- De partner heeft het gevoel ‘dat er iets niet klopt’ (info over Midlife Crisis maakt de puzzel compleet).

En het erge is, er gaat zoveel kapot hiermee. Zij zelf, ik, je raakt misschien je beste maat kwijt, je huis, je zelfvertrouwen en vertrouwen, het is echt een hel.
Maar, zodra je er over begint dan is het niet waar. En het meest erge is nog het liegen en bedriegen.
Het is om te huilen. Mannen hebben de naam, maar vlak vrouwen niet uit.....

Hoi Maartje,

Allereerst, dank voor het delen van jouw verhaal! Hoe verdrietig ook! Het is precies wat je zegt over de MLC, het is een monster! De buitenwereld ziet het soms echt anders en ik vind het soms ook lastig om het zelf op die manier te blijven zien. Enerzijds herken ik in mijn ex-partner niks van de man die hij altijd was, anderzijds, kan ik het me bijna niet voorstellen hoe iemand zoveel pijn kan veroorzaken bij mensen van wie hij zielsveel hield, zonder dat hij zich daar enorm bewust van is. Verhalen op dit forum helpen mij inderdaad enorm. Ik heb diep respect voor de wijze waarop je het geprobeerd hebt.... het was ongetwijfeld 'hard werken'. Ik herken ook een aantal 'valse verzoeningen' in mijn situatie en ik herken ook de contacttypes. In mijn geval, ging het eerst om de boomerang gecombineerd met zo nu en dan, maar sinds hij voor een ander koos is het wel echt het 'ver weg type'. Ik kan er soms naar kijken of de MLC echt een aandoening is en dat geloof ik ergens ook. Maar het feit dat er een ander is (waar hij nu ook mee samenwoont), maakt dat mijn medelijden nu wel minder wordt. Ik dacht altijd dat wanneer hij voor de deur zou staan en zou zeggen dat hij alles verkeerd heeft gedaan, ik hem gelijk binnen zou laten. Maar tsjonge, soms weet ik het niet, want hij heeft mij en de kinderen wel heel veel leed aangedaan. Ik heb ooit ergens gelezen dat ze dat pas zien als het muurtje om hem heen afbrokkelt, maar ik kan dat stuk nergens meer terug vinden.

Heb je zelf ook hulp gehad? Ik herken ook zo die enorme drang om mijn prachtige gezin te redden... maar ondertussen wordt er door hem gebouwd aan het nieuwe gezin met zijn nieuwe liefde en haar en onze kinderen. Zo pijnlijk....

Heel veel sterkte Maartje en nogmaals dank voor het delen van je verhaal. Het helpt mij omdat ik soms echt denk dat ik gek wordt en dat ik het alleen allemaal anders zie....

Hey Maartje,

Wat een verdrietige situatie zit je in!

Ook ik lees vaak met jullie mee en herken vrijwel alles! Inmiddels na 24 jaar samen en 2 jaar afstoten en aantrekken, dan helaas toch gescheiden. Inmiddels is hij het ‘ver weg-type-. Laat niks meer van zich horen. Zelfs de kinderen van 18 en 20 hebben afstand van hun vader genomen. En het doet hem helemaal niks aangezien hij zegt happy te zijn met de sm van 23 (hij is 44) en zijn nieuwe leven.

Het fijnste vind ik op dit forum dat de verhalen zo herkenbaar zijn omdat mijn omgeving het maar ‘gewoon’ een scheiding vindt. En dat is erg frustrerend. Want het is alles behalve ‘gewoon’ een scheiding. De MLC’er is gewoon niet de man/vrouw waar je mee getrouwd was.

Weet in ieder geval dat ik jouw verdriet en dubbele gevoelens herken en hetzelfde voel. Je bent dus niet alleen!

Liefs, Marieke

Het is bij mij inmiddels een jaar geleden dat mijn man onverwachts bij me weg ging en koos voor zijn affaire vriendin.
Ik heb een half jaar boosheid en verdriet gevoeld en het 2e half jaar heb ik heel veel moeite gehad met het accepteren van zijn nieuwe vriendin...dat laatste heb ik nog steeds niet kunnen accepteren...maar wat voel ik me na een jaar al ontzettend veel beter omdat ik het ben gaan accepteren.

Ik heb voor mezelf de keuze gemaakt dat ik hem niet meer terug wil. Dit geeft zoveel rust! Dat is het advies wat ik jullie ook wil geven: maak de beslissing dat je hem niet meer terug wilt, dat je meer verdiend dan dit...en je zult merken dat focus op je eigen leven dan steeds beter gaat!! Mijn ex ziet ook dat het goed gaat met mij, dat ik weer straal...en heel eerlijk: volgens mij straal ik soms meer dan hem.

Ondanks dat ik hem het geluk met z'n nieuwe vriendin nog steeds niet gun, er is acceptatie en dat geeft me rust. Mijn kinderen doen het goed en ik geniet van ons nieuwe 3 eenheid gezin!! En wanneer de kids bij m'n ex zijn geniet ik van de vele vrijheid die ik dan heb en plan ik leuke dingen voor mezelf. Maak er wat van allemaal!!

Schaamte is ook wat ik voel en de reden dat ik nu al anderhalf jaar als het ware onder een steen geleefd heb. Ik durf nergens meer komen. Hij daarentegen… ik voel schaamte omdat ik gescheiden ben, omdat ik gedumpt ben, omdat hij met andere vrouwen optrekt, omdat het perfecte beeld die naar de buitenwereld getoond werd, toch niet zo bleek te zijn… althans voor hem. Ondertussen voel ik mij wel wat sterker, maar durf niet op plekken te komen waar hij ook kan zijn.
Ook bij mij is hij 20 jaar geleden al eens 3 maanden vertrokken. Het was zo ongeveer het moment om mij ten huwelijk te vragen, maar het kwam maar niet. Ook ik denk dat hij toen een zogenoemde quarterlife crisis had… uiteindelijk is hij toch terug gekomen, zijn we gehuwd en hadden we een mooi gezin met 2 prachtige kinderen. Beide altijd fulltime gewerkt, mooie job, mooi huis, leuke vriendenkring. Nu denk ik dat ik hem al die tijd op het mooie, rechte padje heb gehouden en dat hij nu na het overlijden van zijn beide ouders, hij wil uitbreken. Het zit er dus volgens mij in… ik heb tot over een week of zo nog gehoopt dat hij zou terug komen, zelfs al ben ik al gescheiden, maar nu denk ik, hoop ik dat hij nooit meer terug zal komen. Ik zou hem nooit meer kunnen vertrouwen, dus moet ik door die heel zure appel heen en vertrouwen hebben dat het goedkomt met mij en de kinderen. En toch hoop ik wel nog dat hij spijt krijgt, berouw toont voor wat hij ons misdaan heeft, maar ook hier geen enkel signaal. De sm is terug in beeld. Hij gaat ermee op stap, maar komt er niet voor uit dat hij er een relatie zou mee hebben. Het blijft dus gissen wat ze precies voor elkaar betekenen en daar heb ik het heel moeilijk mee. Ik weet dus niet voor wie of voor wat ik alles kwijt ben en volledig opnieuw moet beginnen…

Wat mooi geschreven Fien! En je hebt zo enorm gelijk! Ik moet me dit steeds opnieuw inprenten, want het is zo makkelijk om in de put te zakken en verdrietig te zijn! Ik ga jouw berichtje opslaan, zodat ik het gewoon makkelijker terug kan halen. Dankjewel!

Ik kan mij helemaal vinden in wat je schrijft Fien. Het is precies hoe ik ertegenaan probeer te kijken. Lukt uiteraard niet altijd. Ik denk dat het altijd een goed advies is om je te concentreren op jezelf en je eventuele kinderen. Ik merk ook dat ik hem het meest raak als ik mij rationeel opstel en afstand neem. Hij wil momenteel juist graag contact en hij zoekt toenadering; een win-winsituatie dus. Goed voor mij en een eventuele doorstart.

Mijn man was zover heen met haar dat hij dacht met haar verder te gaan. Al vrij snel nadat de bom barstte begon de twijfel. Nu hij uit zijn verliefde bubbel begint te raken, steeds meer in de realiteit komt en zich weer meer open heeft gesteld voor mij, ik voel eindelijk weer liefde van zijn kant, weet hij het niet meer. De sm is in zijn geval is een goede bekende en ik twijfel geen seconde dat het niks gaat worden met haar. Iedereen die hem en haar een beetje kent ziet dat en ik vermoed dat hij dat ook wel te horen krijgt. Ik denk dat hij zich dat inmiddels ook langzaamaan aan het realiseren is. Hij vraagt om tijd en ik heb hoop, dat is fijn maar ook eng.

Vervolg: vandaag de kogel door de kerk. Hij wil niet meer verder. Heb hem de ruimte gegeven om eea uit te zoeken. Maar mijn gevoel zegt dat hij deze tijd heeft gebruikt om een nieuw leven op te gaan bouwen. Daarbij gesteund door een vrouwelijke, gescheiden collega die hem begrijpt, voor hem klaar staat enz…. Zoveel verdriet nu en aan de andere kant denk ik; ik verdien beter… hoop ooit hier sterker uit te komen en dat hij gaat beseffen wat hij allemaal weggegooid heeft vandaag.

Zojuist zelf besloten een eind aan het huwelijk te maken. Het contact verbreken bleek toch niet zo makkelijk…… nam totaal geen verantwoordelijkheid voor het opnieuw aangaan van dit contact. (Ik kreeg via via te horen dat dit er weer was geweest) was alleen oppervlakkig geweest maar had het niet nodig gevonden het te vertellen. Weer zo kil en afstandelijk. Zelfs toen ik zei met pijn in mijn hart deze keus te moeten maken. Wat een nachtmerrie is dit 😭

Hier weer een berichtje van mij. Bewust een tijdje niets geschreven. Heeft uiteindelijk zelf contact gezocht met mij. Niet verwacht dat ik de stekker eruit zou gaan trekken. Blijkbaar wel datgene wat hij nodig had om in te zien waar hij mee bezig was. Hem nog nooit zo gezien. Wil er samen uit zien te komen en ook op mijn voorwaarden. Ik durf het eigenlijk nog niet te hard te roepen maar heb wel de indruk dat er bij hem iets gebeurd is. Het zal een lange weg worden…… de eerste kleine stapjes zijn ondertussen gezet.

@Marijke:
Ik ben blij voor jou dat er toch iets "gebeurt" is bij jouw partner.
Ik zou zeggen: Ga ervoor, maar doe stap voor stap. Het zal heel zeker, zoals je zelf al aangeeft, een lange weg worden.
Maar zoals ze zeggen: Waar een wil is, .....!
Vul zelf maar in, we kennen het allemaal.
Ik hoop echt dat jullie er sterker kunnen uitkomen!
Voor jullie is er misschien/waarschijnlijk nog een kans. De meesten onder ons hier kunnen hier (voorlopig dan toch) enkel van dromen.

Ik denk dat deze blog voor iedereen onder ons een troost en steun biedt. Als ik merk hoe vaak ikzelf hier even kom kijken of er iemand wat gepost heeft, daarom hoef ik zelf niets te posten, doet het mij altijd goed iets te lezen over de personen die hier frequent lezen en schrijven. Ik haal steun uit de posts van iedereen.

@Gert, sluit ik mij helemaal bij aan. Fijn clubje om van elkaar te lezen. Ik kijk ook regelmatig hierop. Gewoon “fijn” te weten dat anderen in dezelfde situatie zitten. Klinkt bij mij misschien hoopvol maar ben zo voorzichtig naar de buitenwereld toe. Tot snel….

Qua gevoel blijft het voor mij ook een rollercoaster. Je wilt zo graag geloven dat het nu gemeend is ( en zo voelt het ook) maar aan de andere kant heeft je gevoel je al zo in de steek gelaten…. 

Wil toch ook delen dat mijn man momenteel erg open is over alles en dat geeft me moed voor de toekomst. Hoeveel pijn het ook doet over de dingen die hij deelt.

Even een berichtje mij. Onderhand een tijdje verder. Heel langzaam komen we elke keer een heeeel klein stapje verder. Vertrouwen blijft een groot ding bij mij. Ook het besef dat hij herinneringen heeft gemaakt met die andere vrouw doet zo veel pijn. Desalniettemin is de wil er wel dus hopelijk heelt tijd de wonden.

Hoe gaat het hier….. eigenlijk best een lastige vraag. Het is hard werken en het valt me eigenlijk heel erg tegen. We doen veel samen maar merk dat ik constant op mijn hoede ben en blijf. Hoe open kan ik me stellen zonder de kous op de kop te krijgen, hoe vaak speelt de ander nog door zijn hoofd, bij elke opmerking die hij maakt denk ik; is dat met haar geweest….. ik word gek van mijzelf. Het gaat nooit meer worden zoals eerder merk ik, maar wil ik de vernieuwde versie zelf wel? Maakt me verdrietig, onzeker en zo veel meer. Dus eigenlijk nog steeds veel onrust en onzekerheid.
Groeten Marijke

Bij ons zijn we hard bezig. Wantrouwen blijft erg groot ondanks dat ik voor nu hier een aanwijzingen voor heb. Je bent bang jezelf te zijn om te voorkomen weer gekwetst te worden. Maar goed, ze zeggen dat dit er allemaal bijhoort en dat het vooral veel tijd nodig zal hebben. Ik laat het over me heen komen en de tijd zal het leren.
Ik lees helaas verder hier veel nare vervolgverhalen….. ik hoop zo dat er voor jullie ook ergens wat positiviteit gaat komen.
Werkt het mailadres trouwens wat er aangemaakt is in een ander verhaal? Goed idee om het zo op te lossen. kun je toch wat vrijer praten over alles.
We spreken elkaar snel weer.

Groet Marijke

Hier gaat het nog steeds met hele kleine stapjes vooruit. Soms ook weer een stap terug maar dat zij zo. Er begint zo langzamerhand iets meer rust in mijzelf te komen. Aan de ene kant fijn maar ook doodeng.
Toch blijft het bizar als ik de verhalen terug lees, wat ik toch ook nog regelmatig doe, wat iedereen door maakt. Maar oh zo fijn dat je hier aan een half woord al vaak genoeg hebt!

Groet Marijke

Hier weer even een update. We zijn nog steeds samen hard aan het werk. Het gaat wel erg langzaam. Ik durf mijzelf nog steeds niet helemaal te geven qua gevoel. Weet ook niet of dit ooit wel gaat gebeuren. Ik sta er toch voorzichtig positief in en hoop op een goede afloop.

Hier volgens mij nog steeds voorzichtig positief. Merk dat ik zelf wat rustiger word maar we zijn er zeker nog niet. Ik blijf toch mezelf nog niet volledig geven. Want wie weet…. Gevoel dat er is maar eigenlijk niet gebaseerd is op wat mijn man nu laat zien. Het vertrouwen heeft echt een mega klap gehad. Maar we gaan dit jaar snel afsluiten en hopen dat volgend jaar veel goeds gaat brengen.
Ben trouwens nog vaak op dit forum aan het kijken ook. De verhalen blijven komen en ik wens iedereen die er nu mee te maken hebben alle goeds en wijsheid toe. Het is en blijft een verschrikkelijke fase waar we in terecht gekomen zijn.

Wil wel delen dat we dit niet alleen doen maar ook therapie hebben. Erg fijn omdat er iemand met een juiste blik op kan kijken en je dan ook een spiegel voorhoudt. Biedt geen garantie maar geeft wel een goede wil weer denk ik.

@ Marijke, Mijn ex heeft na het terug komen ongeveer 8 maanden therapie gehad. En ik zelf een paar keer.
De therapeut heeft mij nog gewaarschuwd, geen garantie, maar hopelijk pakt hij wel de handvaten aan die ik hem heb gegeven, dat heeft hij dus niet gedaan.

Vandaar dat ik ook liever samen in therapie zou zijn gegaan, achteraf gezien.

Maar Marijke, het is wel fijn als iemand jullie gesprek kan begeleiden. Ik vond het lastig als hij soms dingen zei en dan reageerde ik emotioneel. Het is goed als iemand dat kan begeleiden denk ik! Ik hoop van harte dat jullie de positieve lijn vasthouden!

Ik denk wel dat we het gaan redden samen. Dus ergens is er mbt sommige verhalen ook wel een positief einde….

Laatste update: we zijn nog steeds samen en de toekomst ziet er positief uit. Gelukkig dus ook een keer een goede afloop.

Wens iedereen alle goeds toe en bedankt voor jullie steun, begrip, medeleven enz. Was zo fijn!

Wat een droevig verhaal voor jullie. Zo te lezen is je vrouw wanhopig en overhaast op zoek naar de ideale situatie voor haar zelf.
Jou begrip voor deze situatie is bewonderenswaardig na alle mogelijke hulp die je haar wilt bieden.
Mogelijk komt ze op tijd tot besef wat ze hiermee allemaal aanricht.

Sterkte voor jou gewenst.

Heel herkenbaar Marc. Hier 17 jaar samen, 9 jaar getrouwd en kinderen van 12 en 8. Hier wordt beweerd dat er geen ander is, maar ik val van de ene verbazing in de andere, dus dat zou ook zo maar kunnen. Wat ik ook doe of probeer, hoe rustig ik ook blijf, het bevestigt haar alleen maar in het feit dat zij deze scheiding nodig heeft, zodat ze een gelukkiger mens - en dus een betere moeder wordt.
Ondertussen valt er niet meer normaal mee te praten en moet ik vooral heer erg oppassen wat ik doe of zeg om de boel niet nog verder te laten escaleren. Ik zie iemand die totaal niet meer rationeel kan handelen, alleen maar vanuit eigen primaire emotie handelt, die niet naar zichzelf wil kijken, die vindt dat relaties vanzelf moeten gaan en vooral geen moeite mogen kosten en die net als bij jou nul empathie toont naar mij of onze gezinssituatie. Ik herken haar niet meer en ik ben zelfs een beetje bang voor haar geworden. En geloof me, ook ik ben een goedzak die haar alles zou willen geven om mijn kinderen een stabiele toekomst te gunnen en die het veel te lang bij zichzelf heeft gezocht. Ik hou nog steeds van de vrouw die ik 16 jaar heb gekend, maar met de versie van het laatste jaar ben ik wel klaar. Zorg goed voor jezelf Marc, en heel veer sterkte.

De verhalen hier zijn zo herkenbaar en tevens heel pijnlijk, maar t steunt me ook. Ook mijn man is er , na 33 jaar samen zijn waarvan as januari 25 jaar getrouwd, er “ klaar “ mee.
En blijkbaar ligt het allemaal aan mij.
Van een hele lieve man veranderd in een totaal ander iemand die vooral veel aan zichzelf denkt. En inderdaad met de kinderen komt het vast ook wel goed, zijn 15 en 19 jaar, denkt hij. Dat hij nu om de week ergens anders verblijft omdat we nog samen in een huis wonen ziet hij niet meteen als een probleem. We hebben eerste kerstdag samen gevierd vanwege de kinderen en hun wens. En in januari starten we de mediation. Dat hij in een midlifecrisis zit, althans dat denken we, dat ziet hij niet in.
Het zwaarste vind ik dat iemand de bom dropt en er totaal geen kans meer is om hier samen uit te komen. We hebben het altijd zo fijn gehad, althans dat dacht ik. Maar niets is minder waar en dan moet je er maar mee leren dealen. Je wereld staat op zijn kop.
Er zal zeker een moment komen dat het verdriet minder zal zijn. Maar laat zeker een groot litteken achter.
Veel sterkte voor iedereen.

Ik voel mee met alle reacties die ik hier lees. Ook bij mijn bijna ex-vrouw ging een periode vooraf waarin ze altijd het gevoel leek te hebben "aan te moeten staan", vaak moe was of lichamelijke klachten had en langzaam meer tijd begon te besteden aan sporten en nieuwe vrienden. Ik vermoed ook een verborgen depressie, of in ieder geval iets wat teruggaat naar haar jongste jaren. Ze is geadopteerd, en er zijn de laatste jaren een aantal dingen gebeurd die volgens mij als een soort trigger hebben gefungeerd.
Maar ik probeer niet meer zo veel met de ‘waarom’-vraag bezig te zijn en haar te zien als iemand die gewoon heel erg in de war is. Als ik er zo naar kijk kan ik zelfs nog met haar meevoelen. Hoe meer ik loskom, hoe meer ik zie hoe ze op mij projecteert wat haar stoort in zichzelf. Dat voelt soms zo oneerlijk, maar ik sta, of stond, nou eenmaal het meest dichtbij en tja, dan moet ik wel de reden zijn van haar ongeluk. Herkennen jullie die projectie ook?
Haar logica is ook niet meer te volgen. Als ik aangeef dat ik me zorgen maak over hoe de kinderen straks moeten omgaan met een situatie van co-ouderschap, met wekelijks gesleep van spullen van het ene huis naar het andere, maakt ze zich daar niet zo veel zorgen over. Kinderen zijn sterk en passen zich wel aan, Ik wil haar graag uitkopen, maar ze heeft al eens aangegeven dat ze eigenlijk liever het huis zou willen verkopen. Volgens haar komen de kinderen ook wel over twee keer verhuizen heen. Ik probeer de boel zo goed mogelijk te houden tussen ons om die uitkoop mogelijk te maken en hoop vooral voor de kinderen echt dat dat gaat lukken.
Ondertussen, ondanks dat ze dus geen problemen ziet op de lange termijn, wil ze onze kinderen langs therapeuten slepen, omdat ze moeilijk praten en niet lekker in hun vel zitten. De scheiding speelt mogelijk een rol, maar in haar wereld zijn er altijd ook nog andere factoren. Hoe blind kun je zijn? Ik kan er soms zo boos en verdrietig van worden. Ga eens met jezelf aan de slag denk ik dan, maar ik weet dat het op dit moment totaal niet doordringt bij haar. Hoe dan ook, ondanks alle ups en downs merk ik dat mijn band met de kinderen alleen maar beter wordt en ben ik vastbesloten hier (nog) sterker uit te komen.

Ik lees dat veel mensen die in een crisis zitten en toch de moed hebben om met zichzelf aan de slag te gaan veel hulp hebben aan "schematherapie". Maar je moet eerst wel tot inzicht komen dat het probleem binnen jezelf zit en dat het niet ligt aan de mensen die het dichtst bij je staan.

"Bij schematherapie leer je hoe jouw gedrag en patronen zijn ontstaan. Je leert jouw emotionele behoeften herkennen, accepteren en eraan tegemoet komen op een helpende manier. Tijdens de behandeling wordt de invloed van ervaringen uit je jeugd op je denken en doen onderzocht. Je leert je patronen herkennen en zodanig te veranderen dat je anders gaat denken, je beter gaat voelen en dingen anders gaat doen. Je leert voelen wat je behoeften zijn en je leert hier op een gezondere manier mee om te gaan. Hierdoor zul je beter richting kunnen geven aan je leven en je relaties met anderen kunnen verbeteren."

Wat fijn voor jullie zeg! Kan je ook iets zeggen over hoe lang deze periode heeft geduurd? En heb je wel eens aan je partner gevraagd hoe het 'ontwaken' precies verliep?

Ik spreek over een periode van 2 jaar, van mijn eerste gevoel dat hij aandacht zocht bij andere vrouwen tot wanneer hij inzicht kreeg in wat hem in de ban hield.
Het 'ontwaken' kwam langzaam en moeilijk, ik confronteerde hem er een laatste keer mee.
Ons huwelijk stond op springen en ik was van plan te vertrekken. Misschien kwam de totale 'ontwaking' ineens toen hij inzag dat ik echt van plan was te vertrekken.

Heel lastig wat ik nu ga zeggen, maar neem het jullie partners niet 'te' veel kwalijk.

Ikzelf ben ook in mijn crisis beland anderhalf jaar terug, en hierdoor mezelf volledig kwijt geweest, heel kil en emotieloos geweest en ik voelde ook geen emotie meer.

Ik ben 'verliefd' geworden op een ander, en 2 weken hierna mijn relatie van 9,5 jaar beëindigd omdat ik zelf het padje compleet kwijt was. De ander wou ik ook rust van, maar bleef ook doorpushen, doordat ik de weg zo kwijt was, en ook veel opgekropt verdriet en pijn had heb ik dit geaccepteerd en ben verder gegaan met hem.

Na een tijdje kwam weer deels terug naar de vrouw die ik ben, en werd ik weer 'wakker'. Toen kwam ik er ook achter dat het helemaal geen verliefdheid was, maar meer een soort uitvlucht.

Soms raak je jezelf zo ontzettend kwijt in je koppie dat je onwijs veel dingen gaat doen die totaal niet bij je passen, puur omdat je geen idee meer weet wie je bent, en later kom je er pas achter hoe en wat etc.

Ik had helemaal niet door dat ik in een midlife crisis zat, en alles wat erbij kwam kijken..

Probeer alles wat je overkomt door mensen met een midlife crisis ook niet persoonlijk te nemen, al voelt het wel zo en lijkt het ook compleet zo te zijn.

Hoi!

Idd heel knap dat je dit toegeeft. Ik ben inmiddels bijna 6 maanden verder en kan het allemaal steeds beter loslaten. Woon inmiddels in een fijn huis en het contact met mijn ex is goed voor de kinderen. Ik kan het opbrengen om normaal tegen hem te doen. Bij mijn ex zit er nog veel ongemak. Hij kan me moeilijk aankijken en tijdens de overdracht momenten met de kinderen, komt hij niet verder dan de gang en vlucht zo snel mogelijk weer weg.

Ik denk dat mijn ex het nooit zal gaan toegeven wanneer hij zichzelf toch weer tegenkomt of spijt krijgt. Dan lijdt hij weer gezichtsverlies. Alleen daarom al zal hij er alles aan doen om deze nieuwe relatie te laten slagen. Ik kan dit gelukkig steeds beter accepteren...zijn uiterlijk en kleding is veranderd. Zelfs het geurtje wat hij sinds kort op heeft is heel overheersend en totaal niet mijn smaak. En dooorr....

We zijn inmiddels een aantal maanden verder, ik heb ervoor gekozen mijn gevoelens van boosheid en verdriet los te laten en me te richten op de toekomst. We hebben bijna het traject bij een mediator afgerond, volgende maand kunnen we alles ondertekenen en indienen bij de rechtbank voor onze scheiding. En ondertussen wonen we nog samen in 1 huis met de kinderen, en gaat dat eigenlijk heel goed. We hebben geen ruzie, kunnen prima samen lachen en bv spelletjes doen met de kinderen. Maar ik verheug me wel op mijn eigen plek, ik ben nu druk met het regelen van alle praktische zaken om ergens in 2025 een eigen woning te kunnen kopen (nog niet heel eenvoudig, qua aanbod is het beperkt, en mijn financiële ruimte ook, maar ik ga er gewoon voor ;) ).
De kinderen komen bij mij wonen, dus we gaan er echt ons fijne plekje van maken.

Ondertussen grijp ik dit ook aan als kans voor mezelf, ik wil een opleiding gaan doen met meer doorgroeimogelijkheden dan mijn huidige baan, heb erg veel zin in de toekomst :) Het zal vast niet altijd makkelijk zijn, maar komt goed :)

We zijn weer een aantal maanden verder, volgende maand wordt onze scheidingsbeschikking waarschijnlijk afgegeven door de rechtbank en zodra de gemeente het verwerkt heeft, zullen wij dus officieel gescheiden zijn. Ik sta er achter. Ik zie nu een man waar ik ook niet meer mee samen zou willen leven, hij leeft in zijn eigen ‘bubbel’, anderen kunnen het eigenlijk niet goed doen - hij stoot zijn eigen familie ook helemaal af, koestert alleen maar wrok rondom zijn jeugd en alles en iedereen heeft daar dus schuld aan. Ik zie in hem ook niet meer de vader die hij eerst was, dat doet me echt pijn. Maar ik heb besloten dat zijn negativiteit in het leven geen invloed gaat hebben op hoe ik met hem omga. Ik heb 25 jaar met heel mijn hart van hem gehouden, ik hou die herinneringen vast en laat al het vervelende nu los, geen verwachtingen meer. Ik vermoed dat hij zodra ik andere woonruimte heb gevonden (nog niet eenvoudig, helaas!!) heel snel zal gaan samenwonen met zijn nieuwe vriendin. Ik laat het maar gebeuren, ik heb geen zin in boosheid richting haar, ik ben wel benieuwd of zij die negatieve kant van hem kent - en of zij ook zal zien in hoeverre hij ‘in de war’ lijkt te zijn. Daar maak ik me nog wel zorgen over, zijn karakterverandering is énorm, ik denk heel vaak dat er meer speelt dat een MLC, maar hij weigert naar de dokter te gaan of enige vorm van therapie.

Inmiddels zijn we gescheiden, heb ik besloten naar mijn oude woonplaats terug te keren met mijn kinderen (mijn familie woont daar ook) en gaat hij volgende maand trouwen met zijn vriendin.

Zijn familie en vrienden weten niet dat hij gaat trouwen, dat geeft bij mij ook wel weer aan hoe enorm hij zich afzet van eigenlijk alles en iedereen in zijn leven. Voor mij is het soap-gehalte gewoon veel te groot, ik laat alles los en focus me op mijn dochters en onze toekomst :)

Ik zal er altijd voor zorgen dat onze dochters hun vader kunnen zien en een goede band kunnen hebben met hem, ik zal hem dus nooit afvallen richting hun en ze altijd aansporen naar hem toe te gaan, hem te betrekken bij belangrijke gebeurtenissen in hun leven etc. Maar meer dan dat hoef ik niet meer.

Na alle bedrog, verwijten en de gigantisch karakterverandering, ben ik mijn echtgenoot én beste vriend kwijt. En dat is voor mijzelf ook beter, tijd om eens aan mijzelf te gaan denken en me te focussen op een gelukkige toekomst zonder drama :)

Ik ben al bijna 2 jaar verder en een jaar officieel gescheiden. Ondertussen ben ik iets sterker, maar er blijven nog veel vragen die onbeantwoord zijn en blijven. Alleen ‘tijd’ kan wat rust brengen. Je moet het precies ‘uitzitten’ … het is een proces waar je alle stappen moet doorlopen, je hebt geen keuze, maar belangrijk is dat je vertrouwen hebt en houdt dat alles terug op zijn plooi zal vallen. Hoe onzeker, angstig, verdrietig, boos ik mij nog altijd voel, ik trek mij op aan wat ik wel nog heb in mijn leven en daar ook bewust bij stilstaan. Ik schrijf het zelfs op… ik zit nu in de finale afhandeling, moet een ander huis kopen, verhuizen, banken doen, dus terug heel veel … maar ik weet dat hij het ook niet allemaal voor mekaar heeft. Er is een sm geweest, dan een andere vrouw, terug de sm, maar hij is verre van gelukkig in zijn nieuw leven, verliest zijn kinderen, zit bij de psycholoog, maar blijft koppig achter zijn beslissing staan. Het is enorm frustrerend omdat hij ook verhalen maakt om de scheiding te rechtvaardigen, maar ik probeer kalm te blijven en hem en mijn leven van 24 jaar met hem en de kinderen los te laten. De toekomst is altijd een vraagteken, voor iedereen, ook voor mensen die op vandaag in een mooi gezin zitten. Veel sterkte en probeer niet te ver vooruit te denken.