Laag zelfbeeld ervaringen

Al mijn hele leven heb ik het gevoel dat ik minder waard ben dan anderen. De ene periode gaat het beter dan de andere, maar onderliggend voel ik mij altijd minderwaardig aan anderen. Heb ik altijd het gevoel dat ik niet voldoe, dat ik niet goed genoeg ben.

 

Dit is ingewikkeld, het maakt mij onzeker en het leven voelt dan steeds als een gevecht. Zeker in deze fase van mijn leven, nu ik alleenstaand ben, komt dit in alle hevigheid terug.

 

Op aanraden van mijn huisarts ben ik inmiddels bij een therapeut. Samen onderzoeken we waar mijn negatieve zelfbeeld vandaan komt en hoe ik me beter over mezelf kan gaan voelen.

 

Begrijpen hoe dingen in mijn jeugd zijn gegaan en hoe deze mijn gevormd hebben, helpen mij. Ik kan wat milder worden hierover en kan ook milder worden over mijzelf. Hopelijk ga ik me langzaam beter voelen over mijzelf.

GEWOON IS GOED GENOEG

Ik heb mijn hele leven al last gehad van een negatief zelfbeeld. Vorig jaar oktober werd ik ziek. Ik was somber en voelde mij een mislukking. Het gevoel niet goed genoeg te zijn, of dom te zijn werd steeds erger.

 

Ik wist dat er iets moest gebeuren en heb me aangemeld bij een therapeut. Door de gesprekken werd het mij duidelijk dat ik negatief zelfbeeld heb ontwikkeld in mijn kinderjaren. Mijn broertje was ziek en had veel zorg nodig.

 

Hoewel mijn ouders hun best hebben gedaan om ook mij voldoende aandacht te geven, schoot dit er in mijn beleving nog wel eens bij in.

 

In de therapie ontdekte ik dat ik een patroon heb ontwikkeld. Om aandacht te krijgen ging ik mijn best doen. Ik ben mijzelf gaan vergelijken met anderen en keek dan vooral naar hen die beter waren dan ik.

 

Daardoor deed ik nog beter mijn best en ik heb jarenlang mijn eigen grenzen overschreden. Ik realiseerde mij dat ik vooral gericht was op mensen die ergens beter in waren. Met als gevolg dat ik steeds kritischer werd naar mijzelf.

Ook leerde ik in de gesprekken met mijn therapeut dat mijn ‘leefregels’ veel te streng en niet realistisch zijn. Om het iedereen naar de zin te maken, werkte ik harder en langer dan gezond is. Het ging alsof ik op de automatische piloot stond. Maar in wezen was ik bang om door de mand te vallen en dat ‘anderen’ zouden zien dat ik een loser ben.

Ik leerde met de therapeut positiever te kijken, mijn gedachten onder de loop te nemen en te beoordelen op realisme. Ik leerde inzien dat ik mij focuste op mensen die iets beter kunnen en ik ga automatisch voorbij aan de mensen die iets minder goed kunnen dan ik.

 

Zo leerde ik bewijs op te sporen voor mijn gedachten en opvattingen, waardoor ik mijn zelfbeeld heb verbeterd en realistischer heb leren denken. Een zin die mij altijd zal bijblijven en die mij helpt is: “Gewoon is goed genoeg!”

Ik merk vaak bij mezelf als er iets heel nieuws op mijn pad komt waar ik weinig kennis over heb, ervaring mee hebt, dat mijn gedachten soms op hol slaan, dat ik dit niet kan, niet wil, dat ik stom en niet slim ben.

 

En is dat eenmaal op gang dan wordt het van kwaad tot erger… Voor velen volgens mij wel herkenbaar.
Het is eigenlijk alsof iets van binnen het in mij overneemt om iets (nieuws) vooral niet te doen en/of te ervaren. Een soort faalangst lijkt het maar het maakt me enorm klein.

Terwijl ik toch weet als ik de tijd neem en even op mijn gemak kijk hoe ik dit zal aanpakken het zeer waarschijnlijk goed komt.

Ik heb gemerkt hoe meer ik dingen aanpak, iets nieuws doe en niet te ver vooruit kijk, dit steeds beter gaat. Mijn zelfvertrouwen groeit er zeer zeker door en mijn zelfbeeld wordt steeds positiever.

Sinds de basisschool voel ik me vaak een buitenbeentje. Ik ben ook veel gepest vroeger. Ik trek me daardoor veel dingen persoonlijk aan en voel me al snel minder als iemand anders.

Ondank dat ik een lieve vriend heb, is dit altijd zo gebleven. Ik baal daar zo van dat ik hulp ben gaan zoeken bij een psycholoog. En na een paar gesprekken was het net alsof er een lampje ging branden.

Ik besefte ineens dat ik zèlf de hele tijd zo negatief over mij zelf denk. En dat als ik dit denk - erg negatief - dat ik dan ook iets anders kan denken. Dat ik een keuze heb.

Misschien raar maar voor mij is dit echt een verlichting. Natuurlijk denk ik nog wel eens iets zoals eerst maar ik weet nu dat ik ook anders kan denken. Ik heb een keus en dat lucht op.

Inmiddels ben ik de 50 gepasseerd en nog vind ik het lastig goed over mezelf te denken.

 

In het verleden heb ik me laten leiden door vooral mijn moeder, tantes en vriendinnen, ik deed alles wat zij vonden dat ik moest doen. En toen mijn man en kinderen.

 

Nu wil ik er echt mee aan de slag, ik heb anti depressiva geslikt, maar weet niet of dat de oplossing is, dat is toch alleen maar onderdrukken?

 

Graag zou ik gesprekken ingaan om van mijn negatieve zelfbeeld af te komen, ik heb wel gehoord dat Counseling of een Psycholoog mij daarbij kan helpen, maar de stap voelt nog groot! Wat kom ik nog meer tegen over mezelf en kan ik het allemaal wel aan?

 

Een dilemma, waarin ik zelf een keuze moet maken.

Als iedereen roept hoe mooi je bent, en je voelt dat niet van binnen dan doen al die woorden ook niets.

 

Ik ben een tijd lang ongelukkig met mezelf geweest omdat ik niet tevreden was. Ik voelde me nergens goed en bleef liever thuis zitten.

 

Ook kwam ik verkeerde vrienden tegen, ze wisten op mijn onzekerheid in te spelen. Ik heb therapie gehad en nu gaat het goed, wat ben ik daar blij om. Ik leef weer, ben gelukkig en ik ben blij met wat ik in de spiegel zie!

Het heeft me lang achtervolgd dat negatieve zelfbeeld. Wat ik deed en kan was in mijn ogen eigenlijk nooit goed genoeg.

Complimentjes kwamen bij mij nooit binnen, en als iets niet goed ging of mislukte dan lag dat in mijn ogen altijd aan mijzelf.

Op een gegeven moment ging dit mijn leven zo overheersen dat ik ook niet meer echt kon genieten. Dat is het punt dat ik hulp ben gaan zoeken.

 

Met een begeleiding gericht op mijn zelfontwikkeling , heb ik mooie stappen kunnen zetten. Daarbij is samen met mij gezocht naar de momenten in mijn leven die mijn zelfbeeld zo gekleurd hadden, en op zoek gegaan naar de momenten die een sterker zelfbeeld konden ondersteunen.

Ik zit nu lekkerder in mijn vel:-)

Ik ben al een tijdje depressief, en kwam bij een psycholoog terecht. Daar werd ik me bewust dat ik een negatief zelfbeeld heb. Ik denk heel beoordelend over mezelf; eigenlijk vind ik dat ik weinig gepresteerd heb. Ik heb vaak het gevoel dat ik het niet verdien om te leven; ik weet niet waarom ik het zou verdienen om te leven.

Ik moet leren mezelf accepteren. Makkelijker gezegd dan gedaan.
In ieder geval ben ik er wel achter dat ik niet zo streng en negatief denk over anderen maar wel over mezelf.

 

Ik probeer nu vriendelijker te denken en niet overal een waardeoordeel aan te plakken. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat het leven draait om wat je gepresteerd hebt. Maar dat besef, mezelf gunnen en accepteren, duurt wel even.

Nadat ik ontslagen was samen met een aantal andere collega's voelde ik mij een tijd minderwaardig. Ik heb vaak gesolliciteerd, zat maar thuis en voelde me nutteloos. De muren kwamen op mij af. Ik kon mij niet voorstellen dat iemand mij ooit nog nodig had.

 

Via een uitzendbureau kreeg ik tijdelijk werk op oproepbasis, waardoor ik in ieder geval weer structuur had en via een sollicitatiecursus lukte het mij om een baan op mijn vakgebied te vinden. Het is wel fijn dat ik me nu meer de moeite waard vindt en dat ik iets kan betekenen in de maatschappij.

Ik kan mij niet anders bedenken dat dat ik al twijfels heb. Twijfels over mij, wat ik doe en waarom. Stiekem heb ik het gevoel dat ik altijd net het verkeerde zeg/doe, waarop mensen mij direct niet leuk vinden. En laat ik dat nou net, hoe treurig het ook klinkt, het meest belangrijke vinden in het leven. Dat mensen me leuk vinden en Connectie, èchte connectie.