Eetstoornis ervaringen

Vijf jaar geleden of zo, ben ik voor anorexia in behandeling gegaan in een kliniek. Mijn eetpatroon en mijn gewicht zijn daardoor weer redelijk normaal geworden. Ik wilde in die kliniek graag wat aan de achterliggende problemen doen, want ik voelde nog wel een drang om te lijnen. Maar dat kon helaas niet.

Toen heb ik daarvoor een hulpverlener gezocht in een privépraktijk. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want ik begrijp nu heel goed waardoor ik anorexia heb gekregen.

 

Ik pas me niet langer aan en durf steeds vaker te kiezen voor wat ik wil. Sommige mensen vinden dat niet altijd even leuk, maar ik doe het wel, want het werkt bevrijdend.

Hallo lotgenoten,

Mijn naam is Sarah en ik heb de eetstoornis Arfid, iets wat nog een beetje onbekend is merk ik. Ik hoop dat hier iemand is die dit kent, en hier ervaringen mee heeft. Mijn probleem is vooral geen honger gevoel hebben, uitwegen zoeken 🔍 om voedsel te vermijden, maar bij een gezelschap kan ik vaak de grootste eter zijn.

Ik heb ruim 9 maanden hele fijne therapie gehad, ik heb de handvaten om er mee om te kunnen gaan, maar het blijft een strijd. De ene dag gaat beter dan de andere. Mijn gewicht is niet iets waar ik mee bezig ben, ik merk het aan mijn kleding als ik weer ben afgevallen. En aan de reacties van de mensen om me heen.

Ik ben al heel lang veel te zwaar, maar het lukt me niet af te vallen. Ik heb lang gedacht dat het met mijn relatieproblemen te maken had, maar daar hebben we inmiddels aan gewerkt en mijn relatie zit nu goed.

Inmiddels weet ik dat mijn eetprobleem een andere diepere oorzaak heeft. Ik ga daar binnenkort mee aan de slag, m.b.v. EMDR. Spannend, maar ik wil met mijn eetprobleem aan de slag en me ook happy voelen in mijn lijf!

Ik ben een emotionele eter.

Ik heb dit niet altijd. Als ik dingen doe die ik leuk vind en bezig ben, dan voel ik die behoefte niet.

Maar als ik geen relatie heb, dan ben ik meer een emotionele eter. Het is dan vaak het vullen van een lege ruimte die ik voel.

Ik heb het ook als ik moe ben, bijvoorbeeld moe van mijn werk. Of als ik me verveel en een beetje down ben, omdat mijn vrienden ver weg wonen.

Dan krijg ik zin om te (emo)eten of te snacken.

Ik kreeg anorexia toen ik een jonge tiener was. Op een gegeven moment, toen ik 16 was, ben ik in het ziekenhuis opgenomen, omdat ik zwaar ondergewicht had. Gedurende mijn hele tienerjaren heb ik veel steun gekregen van mijn moeder.

Met de hulp van een goede psycholoog ben ik er weer bovenop gekomen. Die heeft me toen goed geholpen.

Sindsdien gaat het steeds beter. Ik had altijd een obsessie met dun zijn, met (niet) eten, en met het vergelijken met anderen.

Ik ben er nog steeds wel soms mee bezig maar veel gematigder. Ik kan zeggen dat het nu goed gaat. Ik ben bezig met voeding en met sporten, maar op een gezonde manier.

Hoi mijn eetstoornis begon op mijn 11e, toen was het nog niet zo erg maar ik letter wel de hele tijd op calorieën en hoeveel ik at. Vanaf toen ging het alleen maar bergafwaarts het ging heel slecht met mijn mentale gezondheid en de eetstoornis werd steeds erger.

 

Toen ik 13 was begon ik heel veel af te vallen eerst 56 kilo toen 50 toen 46 en uiteindelijk woog ik 42 kilo toen zeiden de dokters dat als ik nog meer zou afvallen dat ik dan misschien opgenomen zou moeten worden in het ziekenhuis, ik was er altijd super bang voor omdat ik echt niet bang voor omdat ik omdat ik niet gedwongen wilde worden om te eten. dus op 5 april ben ik besloten om al in te gaan dus ik ben nu 11 dagen in recovery.

 

Ik vind het heel eng en ik heb nog steeds vaak dat ik terug wil. Aankomen is echt een hel ik wil het echt niet maar toch weet ik dat het gaat gebeuren. Ik weet dat ik nog maar 11 dagen in recovery ben maar ik voel me nou wel zo veel beter niet mentaal maar wel lichamelijk.

 

Eerst kon ik maar heel weinig eten omdat mijn maag zo klein was, maar nu gaat dat al beter ik had eerst ook heel veel buikpijn. Dat is helemaal weg, wat ik nog wel heb is elke keer als ik eet voelt het alsof ik moet overgeven omdat elke keer als ik had toen ik nog diep in mijn anorexia had ik het er gelijk weer uitgooien dus nu denkt mijn lichaam dat elke keer als ik grote porties eet ik er daarna weer gaan uitgooien. Ik vind het super moeilijk maar ik ga wel door want ik wil beter worden ❤️‍🩹

Hallo,

Ik kamp al mijn hele leven met eetproblematiek. Het ene moment is het wat heftiger dan het ander moment. Nu is de eetstoornis alweer 4 jaar op vol actief. Afgelopen 2 jaar ( vooral ) heb ik daarin ook belachelijk veel meegemaakt. Mijn eetstoornis bestaat/bestond uit: anorexia/boulimia heel veel dagen niet eten, eetbuien, laxeren, braken, ondergewicht, calorieën tellen, bewegen, enz. Ik ben moe,

 

De eetstoornis is hardnekkig en ik krijg het zelf totaal niet op orde. Mijn omgeving is begripvol, maar ik mis iemand die mij begrijpt. Iemand waarmee ik in vertrouwen mijn verhaal kan delen en iemand waar ik samen mee kan optrekken. Samen vechten tegen de eetstoornis.

Rond mijn 13e jaar veranderde mijn lichaam van een slank kinderfiguur in een voller puberfiguur. Ik werd hier op school erg mee gepest. Rond mijn 14e begon ik met lijnen. Ik at alleen nog 's avonds en ik ging veel sporten. Mijn ouders werkten veel dus hadden niks door. Ik werd langzaam steeds slanker en wist dit een tijd vol te houden. Achteraf weet ik dat ik in die periode ook depressief werd. Ik was ongelukkig deed niks meer aan school, misdroeg me en moest van school. Op mijn nieuwe school ging het heel slecht. Ik werd vreselijk gepest, had geen vrienden en spijbelen vaak. Toch haalde ik goede cijfers, dus er leek weinig aan de hand voor de buitenwereld. Toen begon ik nog stenger te lijnen. Als ik thuis wel moest eten ging ik daarna enorm sporten of gooide m'n eten er stiekem uit. Ik droeg wijde kleding om te verbergen hoe dun ik werd. Op een dag viel ik flauw op school en moest ik wel vertellen wat er aan de hand was. Ik werd naar de ggz gestuurd, maar dat hielp allemaal niks. Ik ging gewoon verder waar ik mee bezig was en verzon trucjes om zwaarder te lijken. Ik werd 18 en besloot niet meer naar de GGZ te gaan. Ik werd steeds magerder en mijn ouders keken met lede ogen toe. Mijn gewicht was levensbedreigend laag, maar er was geen toezicht meer op. Als ik nu terug kijk, mag ik blij zijn dat mijn organen bleven functioneren en dat ik geen blijvende schade heb overgehouden uit deze periode. Ik kon steeds minder, maar bleef af en toe naar school gaan om toetsen te maken. De resultaten waren steeds prima, dus mocht ik eindexamen doen. Ik slaagde met vlag en wimpel en hier kwam voor mij een keerpunt in mijn leven. Ik wilde leven en niet de hele dag calorieën tellen en overal te moe voor zijn. Zonder tussenkomst van ggz heb ik gevochten om te ontsnappen aan mijn eetstoornis. Mijn depressies zijn nooit weggegaan, omdat ik ook een stemmingsstoornis heb, wat weer een heel ander hoofdstuk is, maar ik ben uit de ban van de eetstoornis gekomen en kan weer genieten van eten.

Ik braak al 13 jaar, vanaf m'n 14e. Sommige dagen ook niet, als ik gezond eet zoals fruit groente en vis. Alle andere maaltijden wel. Het zit hem bij mij ook niet meer om het afvallen. Want ik sport veel en ben tevreden over m'n lichaam. Alleen bij bepaalde bepaalde maaltijden moet ik braken anders voel ik me niet goed. Zodra ik heb overgegeven voel ik me weer top. Dus echt voor het gevoel om me goed te voelen. En hier word ik dood moe van.

Ik heb laatste de documentaire gezien 'Emma wil leven' en was erg onder de indruk. Zij heeft op 12-jarige leeftijd anorexia gekregen en is op 18-jarige leeftijd aan de gevolgen van haar stoornis overleden.

 

Hoe heftig is dat! Het geeft voor mij wel aan, dat het een niet te onderschatten stoornis is met kans dus op een dodelijke afloop. Ik kan soms zelf ook wat neurotisch bezig zijn met mijn gewicht, maar dit verhaal plaatst e.e.a. wel in een ander perspectief.

Terwijl ik dit schrijf zit ik alleen thuis op de bank, bijna 12 uur 's avonds en nog geen avondeten gehad. Vandaag ook geen ontbijt gehad. Ik heb honger maar de gedachte om te eten maakt me misselijk.. aan de ene kant maakt het gevoel van honger me trots omdat ik de verleiding van eten heb kunnen weerstaan en aan de andere kant ben ik boos op mezelf omdat ik weet dat niet eten niet goed is en wat ik doe ongezond is, terwijl ik juist gezond wil zijn.

Maar de angst is zo groot dat als ik iets eet ik weer niet kan ophouden.. geen maat kan houden en door eet tot ik er ziek van ben..
Ik haat deze strijd in mij, het constante worstelen met alles of niets, hele kasten leeg eten of juist dagen niks door m'n keel krijgen dan sapjes om me op de been te houden..

Ik wordt zo moe van dit gevoel.

Hii,

Een aantal jaar geleden heb ik een eetstoornis behandeling gevolgd. Het is toen een tijdje goed gegaan, maar na de behandeling viel ik al snel weer terug in eetbuien en braken. Dit gebeurt nu al zo'n twee jaar vrijwel dagelijks. De laaste tijd gebeurt het nog wel is dat ik duizelig ben en oorsuizen krijg. Zelf heb ik het idee dat mijn eetgedrag hier te maken heeft.

Ik weet eigenlijk exact wat ik moet doen, alleen het in praktijk brengen lukt me niet.

Sinds jongs af aan was ik flink. Ik was 13 jaar oud toen ik 98 kilo woog. Ik besloot er wat aan te doen. Ik ging een afval bootcamp doen voor kinderen en na dit twee keer te hebben gedaan woog ik 76 kilo. Ik was tevreden, maar het was nooit goed of mooi genoeg. Ik had wel zeker zelfvertrouwen maar alsnog was het nooit goed genoeg. Ik lette extreem op calorieën en kon makkelijk leven op erg weinig eten. Dit gaf mij dan ook een zeer goed gevoel. Ondanks alles bleef ik rond de 76,75 kilo. Ik telde toen nooit mijn calorieën. Sinds afgelopen jaar, toen corona begon, heb ik alles losgelaten. Mijn oma overleed begin dat jaar en dat was net een zetje genoeg om me vreselijk te voelen. Ik kwam aan, totdat ik het kon zien. Ik woog ineens weer 83 kilo. Ik voelde me dik en lelijk, bang om gezien te worden als het dikke meisje. Ondertussen begon ik met calorieën tellen en dit sloeg gauw over in een vreselijke verslaving. Ik weeg op dit moment 67 kilo. Mijn doel was 70 maar elke keer als ik minder woog, kreeg ik een extreem euforisch gevoel. Het geeft mij een gevoel van macht en controle. Dat gevoel vind ik zo ontzettend fijn en tegelijkertijd weet ik, dat ik er aan onderdoor ga.

Mijn sociale leven leid eronder. Ik weeg mezelf elke dag en dit beïnvloed mijn gevoel en sfeer van de dag enorm. Als ik mezelf bekijk in de spiegel, vind ik mezelf mooi. Ik ben trots op mijn figuur, want ik sport, ik eet vrijwel altijd gezond en ik heb een mooi koppie. Maar onder alles zit er zo veel schaamte en druk.

Ik kan er moeilijk praten over mijn gevoel. Met mijn ouders praat ik er amper over. Zij geven wel aan dat ik nu best wel botterig begin te worden. Ergens wil ik hulp zoeken. Het word lastiger om het alleen vol te houden.

Ik heb al paar jaar een gezond leefstijl door goed en gezond te eten, daardoor ben ik producten gaan vermijden wat niet gezond is, ik hoorde dat het eventueel Orthorexia kan zijn. Maar nu ben ik veel te weinig gaan eten en ik wil weer aankomen, maar ik ervaar slikklachten maar dat zit tussen mijn oren want paar jaar geleden ervaarde ik dit ook, dus nu ga ik echt de goede hulp krijgen en kijken waar het vandaan komt en weer op gewicht komen

Hoi,

Ik eet graag zo gezond mogelijk.
Dus weinig voorbewerkte (supermarkt)producten, maar zo puur mogelijk. Verse groenten en fruit. Ik drink water of zelfgemaakte smoothies.

Nu zei laatst iemand tegen mij dat ik misschien wel Orthorexia heb.
Orthorexia blijkt een (niet officeel erkende) eetstoornis, waarbij er een ziekelijke fixatie is op gezond eten. Mensen met orthorexia willen uitsluitend het allergezondste eten. Aan de kwaliteit van het eten meten zij hun kwaliteit van leven af.

Vaak vermijden orthorexia-patiënten allerlei voedingsmiddelen, omdat ze denken dat die niet gezond zijn.

Naarmate de aandoening langer voortduurt worden steeds meer voedingsmiddelen weggelaten, zoals vlees, vis, graan, zuivel en vetten, terwijl steeds meer wordt gegeten van producten die ze gezond vinden, zoals (rauwe) groente en fruit.”

Nu geloof ik inderdaad dat de meeste voorbewerkte producten in de supermarkt, die vol zitten met suiker en e-nummers nou niet direct het meest gezond zijn. :-)

En ja, je bent wat je eet. Als ik gezond eet, dan voel ik me goed. Dus de kwaliteit van mijn eten heeft zeker invloed op de kwaliteit van mijn leven. En ik laat vlees, vis, graan en zuivel inderdaad uit mijn voedingspatroon. Maar ik vervang deze wel met bonen, eieren, boekweit, rijst, etc.

Verder zorg ik gewoon dat ik alle essentiële voedingsstoffen zoals essentiële vetzuren, eiwitten, vitamines en mineralen binnenkrijg.

Ik ben er wel uit: Ik voel me goed en ik leef gewoon gezond! :-)

Ik ben wel benieuwd of er ook mensen zijn die “echt” orthorexia hebben en hoe zij dat dan beleven.

Lieve lotgenoten,

Ik heb 7 jaar lang gevochten tegen m'n eetstoornis. Eerst had ik anorexia en dat werd opgevolgd door boulimia. Wat was ik ongelukkig en wat was het een strijd.

 

Ik wil graag mijn verhaal delen om te laten zien dat er hoop is. Ik ben er helemaal vanaf gekomen en dat gun ik iedereen.

 

Allereerst is het belangrijk dat je professionele hulp zoekt. Voor mij is dat best een zoektocht geweest. Niet met iedereen had ik een klik. Blijf doorzoeken tot je hulp gevonden hebt dat bij je past.

 

Ook is het heel belangrijk dat je aan jezelf toegeeft dat je een groot probleem hebt en dat je vanuit je hart er echt vanaf wilt komen. Ook moet je het lef hebben om de controle die je ervaart vanuit je eetstoornis los te laten. Elke keer hield ik voor ogen wat een gewoon eetpatroon was. Ik zocht op wat voor mij de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid was en plande wanneer ik er aan toe was een verplicht snoep moment in. Uiteraard lukte het regelmatig niet om mij eraan te houden.

 

Elke keer raapte ik alle moed weer bij elkaar en begon ik weer opnieuw. Totdat het steeds beter ging lukken om ''normaal'' te eten. Het aankomen was natuurlijk ook een ding. Aan de hand van de bmi zocht ik op wat voor mij een gezond gewicht was. Ik prenten in mijn hoofd dat ik daar weer naar toe moest.

 

Op deze manier i.c.m. de hulp van een gespecialiseerde psycholoog ben ik van mijn eetstoornis af gekomen. Ik heb m'n verhaal vrij kort beschreven maar dit proces heeft 7 jaar geduurd. Wat ben ik blij dat ik heb doorgezet en hulp heb durven vragen. Geef niet op blijf knokken er is licht aan het einde van de tunnel.

Ik kamp al jaren met eetproblematiek. Toen ik anorexia had, werd dat wel opgemerkt en werd daar iets aan gedaan.

 

Nu heb ik iets wat lijkt op boulimia en hou het zo goed geheim dat ik niet weet hoe ik iemand moet vertellen dat het niet zo lekker gaat. 

Afgelopen jaar heb ik na ruim drie jaar een eetstoornis - en een levenlang een verstoorde relatie met eten - de diagnose a-typische anorexia nervosa gekregen. Ik voldoe aan alle elementen van anorexia, maar mijn BMI valt binnen het normale spectrum. Dit was een shock.

 

Al maanden stond ik op de wachtlijst, omdat ik mij depressief voelde. Ik had nooit gedacht dat de eetstoornis de oorzaak was voor mijn depressieve gevoelens, voor het gedwongen stoppen met studeren, de slaapproblemen en de vermoeidheid..

Deze week start ik na maanden wachten met mijn behandeling. Voor een eetstoornis.

Ik ben gespannen daarom eet ik niet ik wil overal de beste in zijn maar nu zit ik op vwo en ben ik ineens niet meer de beste. Mijn klas pest me en ik vindt het erg moeilijk ik wil niet meer naar school. Mijn moeder zegt dat ik een psycholoog nodig heb.

Ik heb anderhalf jaar lang een heel giftige, emotioneel zware relatie gehad. Ik ging op dat moment in overleving; ik at niet meer van de stress, ik sliep amper, maar ik bleef als een gek enorm veel sporten en werken.
Ik verloor (natuurlijk) snel kilo’s. Hoe ongelukkig ik mij voelde in mijn relatie, toch voelde het “fijn” om eindelijk gewicht te verliezen. Ik zie mezelf al heel mijn leven als een dik en lelijk persoon en besef dat dit enkel erger is geworden doorheen de jaren. Ondertussen heb ik begin dit jaar de relatie beëindigd. Ik woon voor het eerst alleen in mijn huisje, maar ik merk dus wel dat de relatie met eten echt heel slecht is geworden.

Ik ben ervan overtuigd geraakt in mijn hoofd dat zo weinig mogelijk eten het beste is voor mij om verder kilo’s te blijven verliezen, maar dit lukt me niet. Ik heb een veel rustiger leven, sport nog altijd wel 4 à 5x per week en heb dus ook wel terug gezonde honger. Door zo weinig mogelijk te eten beland ik natuurlijk aan het einde van mijn dagen in eetbuien en in de weekends loopt dit dan vaak nog meer uit de hand om mij dan maandag weer super slecht en gefaald te voelen.

Ik heb best wel bang dat ik niet meer uit deze ‘cirkel’ ga geraken, mijn zelfbeeld enkel nog meer gaat verslechten en dit nog meer invloed zal hebben op mijn toekomstig leven. Ik ga om de veertien dagen praten met mijn psycholoog en volg momenteel ook nog een andere begeleiding wat mijn verstoord zelfbeeld betreft, maar nog blijft de strijd om het thuis alleen 'goed te doen' heel lastig!