Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Eetstoornis - forum lotgenoten

 

Lotgenoten eetstoornis / eetproblemen

Heb je een eetstoornis, zoals overeten, obesitas, anorexia nervosa, boulimia nervosa, of een eetbuistoornis (Binge Eating Disorder)?

 

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met eenstoornis en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik ben een emotionele eter

Ik ben een emotionele eter.

Ik heb dit niet altijd. Als ik dingen doe die ik leuk vind en bezig ben, dan voel ik die behoefte niet.

Maar als ik geen relatie heb, dan ben ik meer een emotionele eter. Het is dan vaak het vullen van een lege ruimte die ik voel.

Ik heb het ook als ik moe ben, bijvoorbeeld moe van mijn werk. Of als ik me verveel en een beetje down ben, omdat mijn vrienden ver weg wonen.

Dan krijg ik zin om te (emo)eten of te snacken.


Anoniem

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Misschien zou je eens kunnen kijken wat je op zo'n moment zou kunnen doen om je beter te voelen (in plaats van emotie eten)

Liefs

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik kies steeds vaker voor wat ik wil

Vijf jaar geleden of zo, ben ik voor anorexia in behandeling gegaan in een kliniek. Mijn eetpatroon en mijn gewicht zijn daardoor weer redelijk normaal geworden. Ik wilde in die kliniek graag wat aan de achterliggende problemen doen, want ik voelde nog wel een drang om te lijnen. Maar dat kon helaas niet.

Toen heb ik daarvoor een hulpverlener gezocht in een privépraktijk. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want ik begrijp nu heel goed waardoor ik anorexia heb gekregen.

 

Ik pas me niet langer aan en durf steeds vaker te kiezen voor wat ik wil. Sommige mensen vinden dat niet altijd even leuk, maar ik doe het wel, want het werkt bevrijdend.


Anoniem

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het.Ik ben al weer een tijdje depressief.Ik zit in de Wajong maar ik wi er graag weer uit.Ik ben bijna 43.Het gaat met ups and downs.Ik zit vaak in mijn hoofd.Verslaafd geweest en depressief.En toen ik depressief was ging ik weer drinken.Twee jaar geleden het roer volledig omgegooid.Ik wil graag weer gelukkig zijn zoals vroeger.

Steph

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Mijn ervaring met een eetstoornis

Hallo Ik ben mij eigen blog begonnen omdat ik heb ervaren hoe moeilijk het is om goede hulp te krijgen.
Als verpleegkundige en ervaringsdeskundige wil ik graag mensen helpen.

Mijn blog vind je op.

www.miloukeeris.com

Ga toch gewoon eten

Je hele leven staat in teken ervan: je wordt er mee wakker en je gaat ermee slapen, het is iets wat je wakker houd in de nacht. Voor anderen is het gewoon, hoort het erbij, maar voor jou kan het misschien de grootste opgave zijn die er is: eten. We doen het omdat het een basisbehoefte is, het houdt ons in leven en is de brandstof om te kunnen functioneren, het maakt het leven net ietsjes leuker en geeft smaak. Maar voor jou is dat misschien niet zo, misschien is het niet zo vanzelfsprekend als dat het lijkt. Het gewoon eten is niet gewoon meer, het is eerder een straf dan iets wat bij het leven hoort.

Je kunt het niet zomaar uit je leven bannen, het is een verslaving, maar ik vind hem zo hardnekkig. Als je bijvoorbeeld verslaafd bent aan alcohol, dan werkt het vaak het beste als je het niet meer in je leven toelaat, maar eten hebben we gewoonweg nodig! Wanneer je alcohol niet meer in huis haalt, heb je ook niet meer de verleiding om een fles open te trekken. Het is zeker niet makkelijk, dat maak ik van dichtbij mee, maar je kunt verder leven zonder alcohol of welke andere verslaving dan ook, je lichaam heeft het niet nodig. Eten is een ander verhaal, dat is onze brandstof om te kunnen leven, we hebben het gewoon nodig. We zullen altijd een manier moeten kunnen vinden om hiermee om te kunnen gaan, is het niet linksom dan wel rechtsom. Het is bijna alsof je vrienden moet worden met je grootste vijand, als je in de ban bent van een eetstoornis.

Eet nou toch gewoon je bord is leeg! Het is maar eten, wat is het probleem? Hoe vaak mensen het ook zeggen, het gaat echt niet om het eten zelf, dat is het probleem niet.

Ik stopte met gewoon ergens een hapje te eten, flanste niet zo maar meer wat in elkaar. Hoe minder gewoon het eten voor mij werd, hoe minder gewoon mijn leven eruit ging zien. Mijn hele leven stond in teken van eten, het niet eten en later kwamen daar eetbuien bij. Het zette de toon voor mijn hele dag: mijn ritme, mijn stemming en gewoon mijn leven. Het eten had controle over mij, niet andersom, het wende eraan en het werd mijn nieuwe gewoonte. De relatie die ik had met het eten werd de normaalste zaak, het was gestoord, ik kon gewoon niet meer in zien dat het geen gezonde relatie was.

Gedachte verzetten

Eten hoort nou eenmaal bij het leven, net zoals alle andere dingen die voorkomen op de dag. Bekijk het meer als een onderdeel van je dag, iets wat er gewoon bij hoort, iets wat dus eigenlijk tot verhouding weinig ruimte in beslag neemt. Het zoeken van afleiding, je gedachten verzetten, is iets wat erg helpt, want het leven bestaat uit meer dan alleen het eten. Ga bijvoorbeeld een spelletje doen, kijk een leuke serie of ga je huiswerk maken na het eten, doe iets waarbij je niet aan het eten hoeft te denken en het dus ook geen kwelling word.

Het is niet haalbaar om ineens helemaal van je gedachten af te komen, maar je kan het stap voor stap wel aanpakken. Ik vond het fijn om lekker een serie te kijken, al kende ik alles al uit mijn hoofd. Ik wist dat het mij op vrolijkte en dat ik niet met het eten bezig was. Ik kon kijken naar waar ik behoefte aan had en kon mezelf dit geven.

Er is nog een dag na vandaag

Ik vond het moeilijk om iets te eten wat ik niet zo heel lekker vond, ik vond dat zinloze calorieën en had er dan spijt van. Het liefst at ik dingen die ik ontzettend lekker vond, maar als het tegenviel was dat toch erg balen. Het eten werd een obsessie, op elk vlak, daarmee ging het doel van mijn dag eigenlijk voorbij. Het is uiteindelijk het doel om te leven en daar heb je eten voor nodig, maar uiteindelijk ontnam het eerder mijn leven dan dat het me hielp.

Elke dag moest een ´´perfecte eetdag’’ zijn! Het is iets wat vanuit mijn eetstoornis kwam, het moest allemaal kei lekker zijn en de perfecte calorieën hebben. Alles was te hoog gegrepen, het streven naar perfectie op elk vlak, het bezorgde alleen maar een hoop stress en aan het einde van de dag was ik niet voldaan. Ik kon er nooit volledig aan voldoen, ook niet zo gek, want perfectie bestaat gewoon niet. Als je het zo bekijkt maak je het jezelf dan onnodig moeilijk. Wat zou er gebeuren als het een keertje niet perfect is? Het is rot, jammer, maar ik heb wel gegeten en ik kan weer verder genieten van mijn dag. Morgen weer een dag, het is gebeurt en kan er toch niets meer aan veranderen. Het is nou niet dat de wereld vergaat als het een keertje niet gaat zoals je in gedachte had, je kan heel je leven nog lekker eten en genieten van al het lekkers om je heen.

Hoe zie je het voor je?

Het lukt natuurlijk niet meteen, hetgeen wat je allemaal zou willen, maar het kan wel een hoop schelen. Het gevoel van het willen herstellen, bewust worden van wat het mij zou opleveren, de twijfels namen steeds verder af. Het is dan alleen nog maar een kwestie van de eerste stap zetten en er voor gaan! Ik ga niet ontkennen dat deze stappen ontiegelijk zwaar zijn en dat het gepaard gaat met een hele hoop angst en tranen, maar het kan. De twijfels zullen niet helemaal weg gaan, maar er bestaat geen twijfel meer dat je daardoor het verkeerde pad op wordt gestuurd. Angsten mogen er zijn, maar weet dat dit een gevoel is die je alleen maar tegenhoud en dat je het ook echt wel kan.
Het erkennen van emoties hoeft niet te betekenen dat je je daardoor moet laten leiden.

Op een moment kreeg ik door wat ik wel wilde, ik zag het continu om me heen. Hoe meer ik het om me heen zag, hoe groter de wil werd om beter te worden. Ik fantaseerde over mijn herstellende leven, hoe het zou zijn als het niet meer een grote rol in mijn leven zou zijn, dat het geen obsessie meer zou zijn. Het klinkt misschien heel stom, heel zweverig, maar visualisatie is iets wat heel krachtig kan zijn. Hoe vaker jij je iets inbeeld, hoe vaker je iets voor je ziet, hoe duidelijker en realistischer het wordt en lijkt het doel ineens niet meer zo ver weg. Dat heb je toen ook gedaan met je eetstoornis, dus waarom zou dat niet kunnen met een mooi en gelukkig leven?

Het is maar gewoon eten

Diep van binnen wist ik dat ik een normaal leven wilde hebben. Ik wilde net als mijn leeftijdsgenoten een leuke opleiding doen, ik wilde ook graag een vriendje en leuke kleding kunnen shoppen. Ik vond het heerlijk om uit eten te gaan, maar mijn eetstoornis heeft dit al die tijd tegen gehouden. Ik wilde leven, ik wilde genieten, net als anderen van mijn leeftijd. Ik wilde weer kunnen genieten van mijn ontbijt en dit niet continu afwegen, steeds maar weer wat er van af snoepen. Ik vond het doodeng om deze stappen te zetten, maar ik wist waarvoor ik het deed. Gewoon weer leven, gewoon weer meedoen met de rest om je heen.

Het was alsof ik dingen weer opnieuw moest leren, leren dat het gewoon was. Gewoon een koekje bij de koffie kunnen pakken, gewoon een broodje kunnen kopen op het station.Hoe beter dit ging, hoe leuker het leven er weer uit ging zien, ik durfde er weer van te genieten. Eten kreeg weer een fijne rol in mijn leven, het was geen straf meer, het was gewoon lekker.

Als je bewust blijft oefenen komt er ineens een dag dat je er al een paar uur niet mee bezig bent geweest, dat het gewoon loopt zoals het lopen moet. Je voelt je bevrijd. Je bent er misschien nog (lang) niet, maar het is een begin, een stap in de goede richting. Je gaat er steeds meer vertrouwen in krijgen.

Nu, jaren later, hoort het er gewoon bij. Ik eet op gevoel, ik geniet van het eten en pak waar ik zin in heb. Het maakt allemaal wat minder uit, want het is gewoon eten. Het hoort bij het leven en het zorgt ervoor dat je kan leven. Het is maar eten.

Milou

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Documentaire "Emma wil leven" was heftig

Ik heb laatste de documentaire gezien 'Emma wil leven' en was erg onder de indruk. Zij heeft op 12-jarige leeftijd anorexia gekregen en is op 18-jarige leeftijd aan de gevolgen van haar stoornis overleden.

 

Hoe heftig is dat! Het geeft voor mij wel aan, dat het een niet te onderschatten stoornis is met kans dus op een dodelijke afloop. Ik kan soms zelf ook wat neurotisch bezig zijn met mijn gewicht, maar dit verhaal plaatst e.e.a. wel in een ander perspectief.


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik ga met emdr aan de slag voor mijn eetproblemen

Ik ben al heel lang veel te zwaar, maar het lukt me niet af te vallen. Ik heb lang gedacht dat het met mijn relatieproblemen te maken had, maar daar hebben we inmiddels aan gewerkt en mijn relatie zit nu goed.


Inmiddels weet ik dat mijn eetprobleem een andere diepere oorzaak heeft. Ik ga daar binnenkort mee aan de slag, m.b.v. EMDR. Spannend, maar ik wil met mijn eetprobleem aan de slag en me ook happy voelen in mijn lijf!


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - ik moet braken om me goed te voelen

Ik braak al 13 jaar, vanaf m'n 14e. Sommige dagen ook niet, als ik gezond eet zoals fruit groente en vis. Alle andere maaltijden wel. Het zit hem bij mij ook niet meer om het afvallen. Want ik sport veel en ben tevreden over m'n lichaam. Alleen bij bepaalde bepaalde maaltijden moet ik braken anders voel ik me niet goed. Zodra ik heb overgegeven voel ik me weer top. Dus echt voor het gevoel om me goed te voelen. En hier word ik dood moe van.


S

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve S,

Wees alsjeblieft voorzichtig. Waarom sport je zo veel? Wat gebeurt er in je hoofd als je het niet meer doet? Sport je omdat je het leuk vindt, of omdat je niet dik wilt worden? Waarom geef je over?

Overgeven is een sterke indicatie van een ernstige eetstoornis. Het is typisch om bij een eetstoornis strikte regels voor jezelf op te stellen (vis en groenten mag wel, andere dingen niet). Zodra je die 'andere maaltijden' eet, voel je je slecht en overgeven laat je weer beter voelen. Waarom geef je over? Waarom moet dat van jezelf? Word je dik als je niet overgeeft?

Overgeven om controle over jouw strikte eetpatroon te krijgen is niet goed. Corrigeer me als het anders is: als je écht tevreden bent met jezelf, waarom geef je dan nog over?

Je geeft aan al heel erg lang over te geven. Herinner jezelf er soms aan dat overgeven tot ernstige lichamelijke complicaties kan leiden.

Het is niet altijd makkelijk om de ernst van je problemen in te zien. Sterker nog, het is vaak de lastigste stap. Het is dapper om hulp te vragen. Zorg voor jezelf. Wees eerlijk tegen jezelf.

Anoniem

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik had anorexia en een obsessie met dun zijn

Ik kreeg anorexia toen ik een jonge tiener was. Op een gegeven moment, toen ik 16 was, ben ik in het ziekenhuis opgenomen, omdat ik zwaar ondergewicht had. Gedurende mijn hele tienerjaren heb ik veel steun gekregen van mijn moeder.

Met de hulp van een goede psycholoog ben ik er weer bovenop gekomen. Die heeft me toen goed geholpen.

Sindsdien gaat het steeds beter. Ik had altijd een obsessie met dun zijn, met (niet) eten, en met het vergelijken met anderen.

Ik ben er nog steeds wel soms mee bezig maar veel gematigder. Ik kan zeggen dat het nu goed gaat. Ik ben bezig met voeding en met sporten, maar op een gezonde manier.


M.

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Gezond eten of orthorexia

Hoi,

Ik eet graag zo gezond mogelijk.
Dus weinig voorbewerkte (supermarkt)producten, maar zo puur mogelijk. Verse groenten en fruit. Ik drink water of zelfgemaakte smoothies.

Nu zei laatst iemand tegen mij dat ik misschien wel Orthorexia heb.
Orthorexia blijkt een (niet officeel erkende) eetstoornis, waarbij er een ziekelijke fixatie is op gezond eten. Mensen met orthorexia willen uitsluitend het allergezondste eten. Aan de kwaliteit van het eten meten zij hun kwaliteit van leven af.

Vaak vermijden orthorexia-patiënten allerlei voedingsmiddelen, omdat ze denken dat die niet gezond zijn.

Naarmate de aandoening langer voortduurt worden steeds meer voedingsmiddelen weggelaten, zoals vlees, vis, graan, zuivel en vetten, terwijl steeds meer wordt gegeten van producten die ze gezond vinden, zoals (rauwe) groente en fruit.”

Nu geloof ik inderdaad dat de meeste voorbewerkte producten in de supermarkt, die vol zitten met suiker en e-nummers nou niet direct het meest gezond zijn. :-)

En ja, je bent wat je eet. Als ik gezond eet, dan voel ik me goed. Dus de kwaliteit van mijn eten heeft zeker invloed op de kwaliteit van mijn leven. En ik laat vlees, vis, graan en zuivel inderdaad uit mijn voedingspatroon. Maar ik vervang deze wel met bonen, eieren, boekweit, rijst, etc.

Verder zorg ik gewoon dat ik alle essentiële voedingsstoffen zoals essentiële vetzuren, eiwitten, vitamines en mineralen binnenkrijg.

Ik ben er wel uit: Ik voel me goed en ik leef gewoon gezond! :-)

Ik ben wel benieuwd of er ook mensen zijn die “echt” orthorexia hebben en hoe zij dat dan beleven.


Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,

Ik ben al ver in het herstel van mijn eetstoornis (Anorexia).

Ik ken ook perioden dat ik alleen maar gezond wilde eten. Ook toen ik aan moest komen wilde ik dit het liefst met 'gezonde producten' doen.

Ik heb veel gesprekken met mijn therapeut gevoerd over het wel of niet 'gezond' of 'ongezond' mogen eten van mezelf. Waarom mag ik niet 'ongezond' eten? En wat is 'ongezond eten' volgens mij?

Eén van de antwoorden op mijn vragen was dat als ik 'ongezond' zou gaan eten, ik bang zou zijn de controle te verliezen, dat ik dan steeds vaker bijvoorbeeld suikers zou gaan eten en dan te zwaar of ongezond zou worden. Dat ik geen discipline meer zou hebben.
Dat ik mijzelf geen 'ongezond' eten toestond was deels omdat ik mezelf goed voel bij gezond eten, maar ook voor een groot deel uit angst om mijn discipline te verliezen. Er zat dus veel meer voor mij achter dan 'me er goed bij voelen'.

Mijn therapeut heeft mij laten inzien dat ik mezelf soms best eens 'minder gezonde dingen' toe mag staan, en dat juist als ik ze mezelf toesta en niet verbied, dat ik dan niet de controle verlies.
Zij heeft mij ook laten inzien dat 'gezond' volgens iedereen weer wat anders inhoudt. Ik had hele strenge regels voor mezelf wat gezond en ongezond was, maar zo zwart-wit is dit misschien helemaal niet.

Mijn leven is verrijkt doordat ik door mijn angst voor 'ongezonde' producten heen ben gegaan. Ik weet nu dat als ik bijvoorbeeld een pizza eet, ik niet gelijk ongezond word, dat er niks met mij gebeurd. Nog steeds heb ik een gezond voedingspatroon, ik varieer met van alles en voel me goed. Ik ben blij dat ik ook weer kan genieten van 'minder gezonde' dingen.

Ieder mag natuurlijk doen waar hij of zij zichzelf goed bij voelt. Maar ik wil wel meegeven: voel je je er echt goed bij? Bij jezelf van alles verbieden? Of zit er iets anders achter?

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Ik kan niet meer stoppen met afvallen

Sinds jongs af aan was ik flink. Ik was 13 jaar oud toen ik 98 kilo woog. Ik besloot er wat aan te doen. Ik ging een afval bootcamp doen voor kinderen en na dit twee keer te hebben gedaan woog ik 76 kilo. Ik was tevreden, maar het was nooit goed of mooi genoeg. Ik had wel zeker zelfvertrouwen maar alsnog was het nooit goed genoeg. Ik lette extreem op calorieën en kon makkelijk leven op erg weinig eten. Dit gaf mij dan ook een zeer goed gevoel. Ondanks alles bleef ik rond de 76,75 kilo. Ik telde toen nooit mijn calorieën. Sinds afgelopen jaar, toen corona begon, heb ik alles losgelaten. Mijn oma overleed begin dat jaar en dat was net een zetje genoeg om me vreselijk te voelen. Ik kwam aan, totdat ik het kon zien. Ik woog ineens weer 83 kilo. Ik voelde me dik en lelijk, bang om gezien te worden als het dikke meisje. Ondertussen begon ik met calorieën tellen en dit sloeg gauw over in een vreselijke verslaving. Ik weeg op dit moment 67 kilo. Mijn doel was 70 maar elke keer als ik minder woog, kreeg ik een extreem euforisch gevoel. Het geeft mij een gevoel van macht en controle. Dat gevoel vind ik zo ontzettend fijn en tegelijkertijd weet ik, dat ik er aan onderdoor ga.

Mijn sociale leven leid eronder. Ik weeg mezelf elke dag en dit beïnvloed mijn gevoel en sfeer van de dag enorm. Als ik mezelf bekijk in de spiegel, vind ik mezelf mooi. Ik ben trots op mijn figuur, want ik sport, ik eet vrijwel altijd gezond en ik heb een mooi koppie. Maar onder alles zit er zo veel schaamte en druk.

Ik kan er moeilijk praten over mijn gevoel. Met mijn ouders praat ik er amper over. Zij geven wel aan dat ik nu best wel botterig begin te worden. Ergens wil ik hulp zoeken. Het word lastiger om het alleen vol te houden.

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik denk alleen aan eten en wat er allemaal mis is met mij

Lieve allemaal,
Ik ben hopeloos. Al zo lang ik mij kan herinneren heb ik problemen gehad met mijn eigen lichaam. Ik was altijd te zwaar in mijn ogen, terwijl ik dat nooit echt ben geweest. Sinds een paar maanden geef ik over na sommige maaltijden. Het komt in vlagen. Als ik met mensen ben, of mijn huisgenootjes zijn thuis dan kan ik me aan een normaal eetpatroon houden. Als ik alleen ben gaat het echter mis. Ik kan aan niks anders denken aan eten, mijn lichaam en wat er niet wel allemaal mis is met mij. Soms eet ik niet, andere keren eet ik te veel en geef ik over. Ik doe mijn best om af te vallen, maar dit gebeurt niet. Zelfs afvallen kan ik niet.
Mijn beste vriendinnetje is op de hoogte en ik word doorverwezen naar een psycholoog en diëtiste, maar hoe lang gaat dat duren? Ik heb niemand om er over te praten, mensen denken dat ik niet moet zeuren. Ze vertellen me dat ik mooi slank ben en dat er echt niks af moet. Ik kan niet tot hun doordringen dat hun meningen er niks toe doen, dat hun woorden het beeld van mijzelf niet zullen veranderen. Ik ben hopeloos op zoek naar iemand met wie ik deze gevoelens kan delen, iemand die me begrijpt.

X

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve X,

Ik begrijp hoe jij je voelt. Het klopt dat anderen hun mening er niet toe doen. Al ben je heel erg slank, of heel erg dik, als jij je niet goed voelt over je lichaam dan is dat reden genoeg om hulp te zoeken. Je hebt last van een eetstoornis.

Zelf heb ik a-typische anorexia, wat betekent dat ik voldoe aan de kenmerken van anorexia, maar geen ondergewicht heb, Dat heeft er heel lang voor gezorgd dat ik dacht dat er niks aan de hand was, 'want ik had niet eens ondergewicht, en ik ben zelfs slecht in afvallen'. Ik heb geleerd dat dat onzin is. Overgeven is slecht voor je lichaam en een sterke aanduiding dat er iets niet goed gaat.

Voor anderen is het lastig om te begrijpen wat een eetstoornis precies in kan houden voor iemand anders. Het is ook lastig uit te leggen. Ik denk dat het belangrijk is als je gaat praten met een psycholoog. Dat is geen makkelijke stap, maar wel het begin van iets nieuws en moois. Het leren accepteren van je eigen lichaam is erg lastig. Een psycholoog kan jou hulp bieden.

Zelf heb ik daarnaast ook hulp gezocht bij Stichting JIJ. Dit is een stichting die (gratis) hulp biedt aan mensen met een eetstoornis. Er werken vrijwilligers die allen een eetstoornis hebben gehad vroeger. Ze bieden praatgroepen aan. Het zorgt voor veel erkenning en inzicht in jouw eigen gedachtenpatronen.

Zoek alsjeblieft hulp, ondanks dat je je misschien soms voelt alsof je het niet nodig hebt, alsof het 'niet erg genoeg' is. Het is altijd erg genoeg als je overgeeft om af te vallen.

Veel liefs,

N.

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Ik eet niet omdat ik gespannen ben

Ik ben gespannen daarom eet ik niet ik wil overal de beste in zijn maar nu zit ik op vwo en ben ik ineens niet meer de beste. Mijn klas pest me en ik vindt het erg moeilijk ik wil niet meer naar school. Mijn moeder zegt dat ik een psycholoog nodig heb omdat ik aan het doordraaien ben straks moet ik nog opgenomen worden.

Jasmijn

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Jasmijn,

Ik begrijp hoe het voelt als je graag overal het beste in wilt zijn. Ik snap ook hoe eten een manier van controle kan zijn indien het je niet meer lukt om overal de beste in te zijn. Inzien dat dit té hard is voor jezelf, is vaak heel erg lastig. Een psycholoog kan je daarbij helpen. Je hoeft je daar niet voor te schamen. Het is juist een dappere zet, en een psycholoog kan eventueel de-escaleren voorkomen. Je bent nog jong, en je wilt nog veel. Laat een eetstoornis jou niet overheersen.

Je kan het!

Anoniem
Reactie:
Hee Jasmijn,

Psychologen kunnen je heel fijn helpen met heel veel dingen. Het is niet zo dat je altijd of gelijk opgenomen wordt, daar hoef je niet bang voor te zijn.

Misschien kan je ergens eens een intake inplannen om gewoon eens kennis te maken met een psycholoog?

Groetjes,

Anne

Anne

Jouw reactie:



Verhaal 12 - I want to be saved

hi, I'm maartje. I write this down because I'm depressed and don't see the end anymore. I want help...

I have a problem.

Being empty was the solution. the religion in which I got trapped. I feel so panicked and so very very scared. I don’t know what to do, I don’t know where to look. I feel like a child lost in the supermarket. That same panic of the huge shelves surrounding you, where everyone is judging you and all is unfamiliar.

I want to be saved. I want to find a solution out. I want to go home. I keep crying because I am finally letting my masks go. And there is so much sadness. So much pain. I am afraid of not being able to put up with it alone. Or to just put it away again behind masks, not letting it free.

I call for just one thing: Please, please rescue me. Don’t let me fight again with my head. Make it an emergency entrance. Let me go. I am crumbling. I am falling. When the masks drop there is nothing but uncertainty and the arena inside my head. Then there’s me and the eating disorder. I want a break but she doesn’t. I feel guilty over a banana. I feel guilty over a snack. I feel guilty over everything. And I am so scared of putting on weight because people will hate me all over again and not want me. People have never wanted me.

They never did. Back in France they never wanted the dutch girl unless if they needed homework done. They hated me and thought me weird. I got involved with bullies, but at least they wanted me, so I adapted. I did what they asked. Erased myself. And after that I got so desperate for contact and belonging. I build myself a massive army of friends. I build myself an empire of social contact, and my grades soared. I lived up to what I thought was being popular. I was not there anymore. I only lived for that show, that circus, every single day.

And Now…? I do not even know who I am, because I never existed. Or at least, was dormant for so long. I do not even want myself, because I am certain it will be rejected. I am no one. A chameleon, nothing more.

I carry this dark cape of bad memories and mentalities on my shoulders. I need to put on the show everyday. I always have a bag of masks with me and learned to generate my emotions on command. I’ll truly feel them, but on command. I build this over the last ten years, and now I just want someone to safe me. I know where to go, what I want to achieve, but I do not know where to go. Neither how to start.

I feel empty and sad. I feel like a ghost because I keep crying. I am so afraid of being alone at home. I am so afraid of doing things wrong. Exercise too much, eat too little, Pressure myself, fail the exams, fail school, friends, family…

I am even afraid of a poor, sweet banana which can do so much great things for me.

I only see numbers. I only see validation stickers. Algorithms in my head giving everything, from food to school and everything in between, a grade.

Red means disapproved by society, green means safe. there is no orange.

I am afraid of the conflict in my head. It is a living hell. Angel and demon fighting in a cage with me in between. I keep hurting myself, I keep disregarding and hating myself. I am worthless, only here to serve. I’ve become an empty shell. But that was the solution. The only one I saw. Because when I started to be empty, people got…interested.

Now I just want help. I am ready to pay any price, any rent, anything. But please let me go to a home. Please let me go somewhere safe. Please help me escape. Help me letting it go. I have a life in Utrecht and that’s the only thing keeping me from fleeing to Hoorn, to my grandparents, or back to France, to my parents.

I know fleeing holds no solution, so it is what makes me stay. But I feel terribly unhappy, lonely, and dark. The only company is the dark goddess on my shoulder, whispering, always and always…




maartje D.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Anorexia - loop steeds vast of wel veel terug

Hoi,

Ik ben op zoek naar lotgenoten met anorexia of is er een praatgroep waar ik naar toe kan gaan of weet iemand een goeie hulpverlener ik heb al een aantal gehad maar ik loop steeds vast of val weer terug .

Gr

Wendy

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve Wendy,

Zelf ben ik gediagnosteerd met a-typische anorexia (alle voorwaarden van anorexia, en - kort gezegd - zonder ondergewicht). Ik ben sinds het begin lid van Stichting JIJ. Zij bieden (online) steun en praatgroepen aan. Je kan deze Stichting hier vinden: https://www.stichting-jij.nl/. De vrijwilligers zijn ontzettend lief en hebben allen vroeger zelf een eetstoornis gehad. Zeker aanmelden, ondanks je het wellicht eng vindt. Het zorgt voor veel erkenning.

NIenke

Nienke

Jouw reactie:



Verhaal 14 - A-typische anorexia nervosa

Afgelopen jaar heb ik na ruim drie jaar een eetstoornis - en een levenlang een verstoorde relatie met eten - de diagnose a-typische anorexia nervosa gekregen. Ik voldoe aan alle elementen van anorexia, maar mijn BMI valt binnen het normale spectrum. Dit was een shock. Al maanden stond ik op de wachtlijst, omdat ik mij depressief voelde. Ik had nooit gedacht dat de eetstoornis de oorzaak was voor mijn depressieve gevoelens, voor het gedwongen stoppen met studeren, de slaapproblemen en de vermoeidheid..

Deze week start ik na maanden wachten met mijn behandeling. Voor een eetstoornis.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ben veel te weinig gan eten

Ik heb al paar jaar een gezond leefstijl door goed en gezond te eten, daardoor ben ik producten gaan vermijden wat niet gezond is, ik hoorde dat het eventueel Orthorexia kan zijn. Maar nu ben ik veel te weinig gaan eten en ik wil weer aankomen, maar ik ervaar slikklachten maar dat zit tussen mijn oren want paar jaar geleden ervaarde ik dit ook, dus nu ga ik echt de goede hulp krijgen en kijken waar het vandaan komt en weer op gewicht komen

Nick

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 16 - Kluizenaar met een eetstoornis

Ik krijg een appje van mijn zus. “Zullen we volgende week afspreken? De kids willen je graag weer zien.” Gelijk draait mijn maag om. Gemengd met enthousiasme en blijdschap, maar ook met paniek, misselijkheid, stress en spanning, want ik weet wat er daarna volgt:
“Dan kom je in de middag deze kant op, blijf je lekker bij ons eten en ga je in de avond weer naar huis”.
Gelijk een brok in mijn keel, knoop in m’n maag, zweet op mijn voorhoofd en begin van binnen te gloeien van spanning.
“Gezellig!” reageer ik enthousiast, “fuck” denk ik van binnen. Ik wil heel graag weer mijn zus, zwager, neefje en nichtje zien, maar de enthousiasme smelt net zo snel weg als een gasbrander op een ijsblokje en maakt plaats voor stress en misselijkheid wanneer ik me bedenk dat ik uiteindelijk aan tafel zit met ze, en moet gaan eten onder toezicht.
“Niet druk om maken” houd ik mezelf voor. “Gewoon rustig eten en rustig blijven, dan gaat het hopelijk wel goed.” Ik probeer de spanning in mijn maag te negeren. Als ik erop ga letten wordt het alleen maar erger en krijg ik helemaal geen hap meer door mijn keel.

Ik zie op tegen etenstijd, ik geniet er niet van zoals je ervan behoort te genieten. Mijn gevoel over eten is te vergelijken met een ontevreden baan waar je op vrijdag vlak na werk er al tegenop kijkt om maandag te moeten beginnen. Mijn buik verkrampt van spanning bij de gedachten van eten, met name in bijzijn van anderen die betekenis hebben in mijn leven. Op die momenten stroomt mijn hoofd vol met gedachtes met meningen van anderen: “wat/waarom eet hij zo weinig/langzaam?”, “waarom eet hij niet door?”, “heeft ie het warm ofzo?”, “vind hij mijn eten niet lekker?”.
In mijn eentje kan ik er prima mee omgaan. Vaak laat ik het eten staan. Soms eet ik daarna, gedurende 1-3 uur het langzaam, beetje bij beetje weg, maar in bijzijn van anderen voel me dan onwijs bekeken en in de gaten gehouden, waardoor de stress, spanning en misselijkheid alleen maar erger worden en een sneeuwbaleffect wordt. Door de misselijkheid krijg ik helemaal niks meer door m’n keel, waardoor het helemaal opvalt hoe weinig ik eet, waardoor ik in paniek schiet. Dit is mij 2 keer overkomen, waardoor ik nu situaties waarin ik samen met anderen aan tafel zit/ga eten, neig te vermijden.

Ik eet erg weinig, te weinig om eerlijk te zijn. Ik kan het eigenlijk alleen omschrijven als een verstopping in mijn maag. Wanneer ik eet gaat het de eerste hap goed, bij de tweede begin ik al vol te raken en begint het zweet uit te breken, en met de 3de hap voel ik me alsof mijn maag op ontploffen staat, alsof ik 3-4 of 5 volle borden weg heb zitten werken.
Ik begin steeds langzamer te eten, te spelen met mijn eten (onnodig roeren, scheppen, snijden), smoesjes te bedenken om (even) van tafel af te gaan door iets te drinken te pakken, doen alsof ik naar de WC moet (ik braak niet) om tijd te rekken. Dit gaat een aantal keren goed, maar uiteindelijk weet ik dat het op begint te vallen waardoor de spanning in mijn maag gelijk verergert.

Het vreemde is, ik heb geen wens om af te vallen, heb ook geen afgunst of wens om hoe ik eruit zie, of reden om mezelf te verhongeren. De laatste keer dat ik mijn weegschaal heb gebruikt was (maanden geleden) om mijn hond te wegen. Sterker nog, mijn weegschaal heeft onderhand meer stof verzameld dan het meest vergeten plekje achter mijn bank. Mijn eigen gewicht zal ergens tussen de 75-85kg zijn, maar wat het exact is weet ik niet, en boeit mij ook niet.

Om een aanloop en duidelijkheid te geven aan mijn situatie zal ik verder terug moeten gaan.
Bijna 10 jaar geleden kreeg ik een relatie. Zij woonde in Amerika waardoor ik uiteindelijk daarnaartoe ben verhuisd.
Zij was gek op eten, kon goed koken, en om het eten nog lekkerder te laten smaken gingen we voor het eten eerst een beetje wiet te roken en daarna tijdens de munchies te gaan eten. De smaakexplosie was waar we het om deden.

Fast forward. De relatie ging uit, dus ik ben terug gegaan naar Nederland, ging op kamers wonen met huisgenoten waar we met elkaar hadden afgesproken om om de dag te gaan koken voor iedereen.

Door de stress en spanning tijdens het einde van, en na de relatie, de verhuizing, de administratieve re-integratie in de Nederlandse maatschappij werd eten voor mij een verplichting waar ik de grootste moeite mee kreeg. Tijdens stress en spanning krijg ik geen enkele hap door mijn keel. Dit heeft ertoe geleidt dat ik soms in 3 dagen lang niet meer had gegeten dan 2-4 sneetjes brood.
Omdat ik op mezelf op kamers woonde was er niemand die dat zag, of daar op of aanmerkingen over maakte. De mening van mijn huisgenoten kon mij weinig schelen.
Het gevolg hiervan is dat ik uiteindelijk steeds minder ben gaan eten. Onbewust en onbedoeld. Ik verloor simpelweg volledig mijn eetlust en ik geef te weinig om mezelf om er iets aan te doen.

Uiteindelijk kreeg ik een zacht stemmetje in mijn hoofd die zei dat ik iets moest doen. Ik had liefdesverdriet, een gestorven en ontbonden eetlust, een knorrende maag, en misselijkheid wanneer ik aan eten dacht.
Tegen beter weten in, maar wegens gebrek aan alternatief ben ik opnieuw wiet gaan roken als oplossing voor meerdere problemen. Ik wilde mezelf verdoven, terugtrekken, verdwijnen. Daarnaast MOEST ik iets eten, niet omdat ik honger had, maar mijn omdat lichaam begon te klagen. Ik begon duizelig en zwak te worden met alles wat ik deed. Had geen puf, zin of energie om ook maar iets te ondernemen, en zonder afleiding gaan mijn gedachten malen en ben ik in staat mijzelf een paniekaanval te bezorgen.

Wiet was de vliegenmepper. Ik kon erdoor ontsnappen en ontspannen, ik kreeg munchies waardoor ik iets kon eten zonder misselijk te worden, mijn kop maalde niet meer eindeloos door met negatieve en destructieve gedachten en tijd vloog voorbij dus ik verveelde me niet. Prima oplossing… toch?
Het probleem is dat ik door de muchies ging bingen. Gedurende de hele dag kreeg ik geen hap door mijn keel, totdat ik stoned kon worden. Ik stond op, ging naar werk, deed mijn ding, kwam thuis, werd stoned, vrat mezelf vol en ging naar bed.
De volgende dag werd ik vaak wakker met last van mijn maag voor het eerste half uur (joh…). Ik kan geen reden geven waarom, waarschijnlijk onachtzaamheid, maar ik zag geen noodzaak om een alternatief te zoeken.

Nu ben ik jaren verder, liefdesverdriet achter de rug, maar tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds de grootste moeite met eten. Nog steeds heb ik een dagelijks gevecht door een totaal gebrek aan eetlust.
Dagelijks forceer ik mezelf om iets te eten, maar dit is een strijd die ik vaak verlies en ik kan er moeilijk vat of grip op krijgen. Sinds een aantal jaren krijg ik ook geen hongerpijn meer. Ik voel/hoor mijn maag knorren, maar ik voel geen honger meer ookal heb ik de hele dag niks gegeten. Het enige waar ik last van krijg is overmatig boeren, alsof mijn lichaam me probeert te vertellen “gast, er zit niks anders dan lucht in je maag. Eet wat”, maar de last is niet dusdanig en het stoort me niet, dus ik doe er niks aan.

Ik kan het gaan verbloemen, mooier proberen te maken dan dat het is, maar zoals ze in het Engels zeggen “a polished turd is stil a turd”. Onderaan de streep ben ik nu verslaafd geworden aan wiet om symptomen van een eetstoornis te maskeren, maar ik ontbreek de kennis, motivatie en energie om het aan te vechten.

Op mijn 8ste zijn mijn ouders geëmigreerd uit Nederland. Om het verhaal niet te lang te maken; ik heb nooit mijn plek kunnen vinden en ben uiteindelijk ook weer terug gegaan naar Nederland. Op school werd ik regelmatig gepest en voelde me daardoor het buitenbeetje, de buitenlander, geen onderdeel van de klas.
Hierdoor heb ik verschillende dingen geleerd zoals mezelf in mijn eentje vermaken, en een afweermechanisme voor wanneer ik werd gepest of in een situatie zit waar ik niet in wil zitten: “gewoon erom lachen en erin meegaan, dan geven ze vanzelf op”.

Vrienden maken vind ik ook erg moeilijk. Voorstellen dat iemand vrienden wil zijn met mij is iets wat ik maar moeilijk in kan geloven. Wat heb ik nou om bij te dragen aan een vriendschap?
Vrienden hier in Nederland… heb ik niet. Ik trek me vaak terug in mijn huis. De keren dat ik uitgenodigd werd om ergens naartoe te gaan werd ik, naarmate ik de geplande dag naderde, steeds onrustiger en begon ik uitwegen te zoeken om eronderuit te komen. Plotseling had ik andere plannen, voelde me niet lekker, of was het “straal vergeten”.
Socializen vind ik extreem vermoeiend. Onder de mensen zijn word ik snel zat en zoek al heel snel weer mijn rust in isolement.

Waar ik nog het meeste mee zit is het feit dat ik weet dat ik een probleem heb en er iets aan moet doen, want oud worden op deze manier kan niet. Vroeg of laat ga ik hieraan onderdoor en ga je dood… … … “heb ik daar echt wat op tegen?” zegt het stemmetje in mijn hoofd. Heel egoïstisch haal ik mijn schouders op en beantwoord mezelf met “neu”, gevolgd door “…. maar wat gebeurt er dan met mijn hond? Wat doet dat met mijn zus en ouders?”

Laat ik duidelijk zijn, ik ben niet suïcidaal. Ik heb geen doodswens of reden om uit het leven te stappen, maar ik heb ook moeite met een goeie reden te vinden om voor te leven.
De verbeelding dat ik morgen een ongeluk kan krijgen, onder een bus kan komen te liggen en misschien daardoor het loodje leg klinkt, op een extreem egoïstische wijze, vredig.

Twee van mijn grootste valkuilen is dat ik het erg moeilijk vind om naar hulp te vragen, en dat ik erg goed ben in een lachend masker voor te houden. Spijtig genoeg zelfs voor mijn familie. Wanneer erom wordt gevraagd gaat het altijd goed, maar goed gaat het eigenlijk nooit. “Zijn gangetje” dekt de lading op een manier, wazig genoeg zodat er niet verder op door wordt gevraagd.

Kort geleden heb ik de documentaire “Eetstoornissen, maskers af” gezien op videoland en ik schrok me dood hoe herkenbaar delen van hun verhalen waren. Ik weeg mijn eten niet af, ik braak niet, ik compenseer het niet op andere manieren. Ik weet ook niet wat voor eetstoornis ik heb, maar ik ben nu wel met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik er zelf een heb en iets mee moet.

Een of twee jaar nadat ik terug kwam in Nederland ben ik langs een huisarts geweest voor mijn complete gebrek aan eetlust. Hierin ben ik zelf zo stom geweest om eerlijk te zijn over mijn wiet gebruik en de reden waarom, waarna mijn huisarts zich direct erg afkeurend begon te gedragen en ik niet meer het gevoel kreeg dat er naar mij werd geluisterd.
Ik werd nagenoeg direct doorverwezen naar een diëtiste met een briefje van de huisarts waarop schaamteloos werd aangekondigd dat ik aan de wiet zat.
Misschien is het heel hypocriet, maar hierdoor sloeg ik dicht. Ik heb een goeie reden, en een flinke aanloop nodig om naar hulp te vragen. Wanneer er dan zo afkeurend werd gereageerd op mijn kreet, en daarna ook nog de keuze wordt afgepakt om zelf over mijn wietgebruik te beginnen, sloeg ik zo ver dicht dat ik uiteindelijk een kluizenaar werd met een eetstoornis.

Om eerlijk te zijn weet ik ook niet precies wat ik hiervan (mijn verhaal op deze website) moet verwachten. Dit bedoel ik niet verkeerd of afkrakend, wat ik ermee bedoel is dat ik zelf niet weet of ik hier alleen mijn hart wil luchten, of dat ik hier advies of een oplossing uit hoop te ontvangen.
Er is iets mis met me. Erover praten met een bekende vind ik te stressvol, het er niet over hebben stopt het probleem alleen maar in een doofpot en wordt alleen maar groter, dus er moet íets gebeuren, maar waar moet ik beginnen?

M

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Ik durf het niemand te vertellen

Hallo
Ik heb sinds enkele jaren een eetstoornis. Ik durf het niemand te vertellen. 😭ik voel me echt alleen op de wereld. Ik wordt maar dikker en dikker de ene eetbui na de andere . En daarna voel ik me mottig en schuldig en geef ik alles over.ik weet geen raad meer .hoe kan ik ooit vermagerd en aan deze eetbuien weerstaan

Denkertje

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Ik ben moe, ik ben op

Hallo,

Ik kamp al mijn hele leven met eetproblematiek. Het ene moment is het wat heftiger dan het ander moment. Nu is de eetstoornis alweer 4 jaar op vol actief. Afgelopen 2 jaar ( vooral ) heb ik daarin ook belachelijk veel meegemaakt. Mijn eetstoornis bestaat/bestond uit: anorexia/boulimia heel veel dagen niet eten, eetbuien, laxeren, braken, ondergewicht, calorieën tellen, bewegen, enz. Ik ben moe, ik ben op. Verschillende hulptrajecten doorlopen, maar ik liep altijd weer weg. De eetstoornis is hardnekkig en ik krijg het zelf totaal niet op orde. Mijn omgeving is begripvol, maar ik mis iemand die mij begrijpt. Iemand waarmee ik in vertrouwen mijn verhaal kan delen en iemand waar ik samen mee kan optrekken. Samen vechten tegen de eetstoornis. Ik zou het fijn vinden mocht ik zo iemand hier tegen komen.


Joyce

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo!

Ik weet dat het natuurlijk nooit 100% hetzelfde is, maar mijn zus kampt ook al heel lang met een eetstoornis en geeft nu uiteindelijk aan dat wij haar toch goed begrijpen en dat ze veel steun aan ons heeft. Als je wilt, wil ik ook graag eens met jou erover praten? Niet als kenner ofzo - ben ik zeker niet - maar misschien wel als (h)erkenner? Iemand die begrijpt wat je meemaakt...

Veel knuffels en moed in ieder geval. Ik heb van dichtbij gezien hoe hard het is

Hanne

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Het gaat bergaf met mij!

Hallo
Ik zal meteen met de deur in huis vallen : het gaat bergaf met mij! Ik voel me niet goed en mijn eetstoornis wordt alsmaar erger.
Het is begonnen toen ik in het 3e middelbaar zat, toen ben ik minder beginnen eten omdat ik mezelf vergeleek met andere meisjes uit mijn klas; ik was al heel 'matuur' voor mijn leeftijd en volgroeid en zij waren nog klein en smal enzo. Ik was jaloers en zag mezelf als te dik (terwijl dat verre van het geval was). Toen ik klein was, was ik wel molliger dan de rest en toen werd daar soms commentaar op gegeven. Zowel andere kinderen gaven commentaar, maar ook van mijn mama moest ik opletten wat ik at (mijn zussen mochten bijvoorbeeld 2 stukken taart eten en ik niet). Op kot aan de universiteit was ik alleen en werd het eten alsmaar moeilijker en ging ik enorm veel sporten. Toen ben ik in behandeling geweest bij een diëtiste en ben ik op 2j tijd zo wel mooi weer op gewicht geraakt. Maar na mijn studies ben ik de behandeling gestopt, het ging even wel goed maar daarna weer slechter. Vorig jaar in september ben ik een behandeling gestart bij een psychologe en daar zijn wel een paar zaken naar voren gekomen die een oorzaak zouden kunnen zijn voor mijn eetstoornis (waaronder de grootste : genderproblematiek). Nu is die behandeling ook geëindigd, want de therapeut kan verder niks meer voor me doen, het ligt allemaal in mijn handen. Het grote probleem is dat ik ook echt wel weet hoe ik gezond moet eten (dankzij de 2j bij de diëtiste, ook door veel kennis op vlak van voeding), ik weet wat ik moet doen, hoeveel ik moet eten, ik weet het allemaal, maar het is precies of ik niet durf... Het echt doen komt maar niet! Ik kan precies de stap niet zetten. En nu is het alsmaar erger aan het worden, een echte vicieuze cirkel die spiraalwaarts naar beneden gaat. HELP!

Ik heb hulp nodig

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten