Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Eetstoornis - forum lotgenoten


 

Lotgenoten eetstoornis / eetproblemen

Heb je een eetstoornis, zoals overeten, obesitas, anorexia nervosa, boulimia nervosa, of een eetbuistoornis (Binge Eating Disorder)?

 

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met eenstoornis en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik kies steeds vaker voor wat ik wil

Vijf jaar geleden of zo, ben ik voor anorexia in behandeling gegaan in een kliniek. Mijn eetpatroon en mijn gewicht zijn daardoor weer redelijk normaal geworden. Ik wilde in die kliniek graag wat aan de achterliggende problemen doen, want ik voelde nog wel een drang om te lijnen. Maar dat kon helaas niet.

Toen heb ik daarvoor een hulpverlener gezocht in een privépraktijk. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb, want ik begrijp nu heel goed waardoor ik anorexia heb gekregen.

 

Ik pas me niet langer aan en durf steeds vaker te kiezen voor wat ik wil. Sommige mensen vinden dat niet altijd even leuk, maar ik doe het wel, want het werkt bevrijdend.


Anoniem

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,

Mag ik vragen waar die hulpverlener is, ik ben ook op naar een goeie heb wel een aantal gehad maar niet met het gewenste resultaat

Gr

Wendy

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik ben een emotionele eter

Ik ben een emotionele eter.

Ik heb dit niet altijd. Als ik dingen doe die ik leuk vind en bezig ben, dan voel ik die behoefte niet.

Maar als ik geen relatie heb, dan ben ik meer een emotionele eter. Het is dan vaak het vullen van een lege ruimte die ik voel.

Ik heb het ook als ik moe ben, bijvoorbeeld moe van mijn werk. Of als ik me verveel en een beetje down ben, omdat mijn vrienden ver weg wonen.

Dan krijg ik zin om te (emo)eten of te snacken.


Anoniem

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Documentaire "Emma wil leven" was heftig

Ik heb laatste de documentaire gezien 'Emma wil leven' en was erg onder de indruk. Zij heeft op 12-jarige leeftijd anorexia gekregen en is op 18-jarige leeftijd aan de gevolgen van haar stoornis overleden.

 

Hoe heftig is dat! Het geeft voor mij wel aan, dat het een niet te onderschatten stoornis is met kans dus op een dodelijke afloop. Ik kan soms zelf ook wat neurotisch bezig zijn met mijn gewicht, maar dit verhaal plaatst e.e.a. wel in een ander perspectief.


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik ga met emdr aan de slag voor mijn eetproblemen

Ik ben al heel lang veel te zwaar, maar het lukt me niet af te vallen. Ik heb lang gedacht dat het met mijn relatieproblemen te maken had, maar daar hebben we inmiddels aan gewerkt en mijn relatie zit nu goed.


Inmiddels weet ik dat mijn eetprobleem een andere diepere oorzaak heeft. Ik ga daar binnenkort mee aan de slag, m.b.v. EMDR. Spannend, maar ik wil met mijn eetprobleem aan de slag en me ook happy voelen in mijn lijf!


Anoniem

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 5 - ik moet braken om me goed te voelen

Ik braak al 13 jaar, vanaf m'n 14e. Sommige dagen ook niet, als ik gezond eet zoals fruit groente en vis. Alle andere maaltijden wel. Het zit hem bij mij ook niet meer om het afvallen. Want ik sport veel en ben tevreden over m'n lichaam. Alleen bij bepaalde bepaalde maaltijden moet ik braken anders voel ik me niet goed. Zodra ik heb overgegeven voel ik me weer top. Dus echt voor het gevoel om me goed te voelen. En hier word ik dood moe van.


S

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik had anorexia en een obsessie met dun zijn

Ik kreeg anorexia toen ik een jonge tiener was. Op een gegeven moment, toen ik 16 was, ben ik in het ziekenhuis opgenomen, omdat ik zwaar ondergewicht had. Gedurende mijn hele tienerjaren heb ik veel steun gekregen van mijn moeder.

Met de hulp van een goede psycholoog ben ik er weer bovenop gekomen. Die heeft me toen goed geholpen.

Sindsdien gaat het steeds beter. Ik had altijd een obsessie met dun zijn, met (niet) eten, en met het vergelijken met anderen.

Ik ben er nog steeds wel soms mee bezig maar veel gematigder. Ik kan zeggen dat het nu goed gaat. Ik ben bezig met voeding en met sporten, maar op een gezonde manier.


M.

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Gezond eten of orthorexia

Hoi,

Ik eet graag zo gezond mogelijk.
Dus weinig voorbewerkte (supermarkt)producten, maar zo puur mogelijk. Verse groenten en fruit. Ik drink water of zelfgemaakte smoothies.

Nu zei laatst iemand tegen mij dat ik misschien wel Orthorexia heb.
Orthorexia blijkt een (niet officeel erkende) eetstoornis, waarbij er een ziekelijke fixatie is op gezond eten. Mensen met orthorexia willen uitsluitend het allergezondste eten. Aan de kwaliteit van het eten meten zij hun kwaliteit van leven af.

Vaak vermijden orthorexia-patiënten allerlei voedingsmiddelen, omdat ze denken dat die niet gezond zijn.

Naarmate de aandoening langer voortduurt worden steeds meer voedingsmiddelen weggelaten, zoals vlees, vis, graan, zuivel en vetten, terwijl steeds meer wordt gegeten van producten die ze gezond vinden, zoals (rauwe) groente en fruit.”

Nu geloof ik inderdaad dat de meeste voorbewerkte producten in de supermarkt, die vol zitten met suiker en e-nummers nou niet direct het meest gezond zijn. :-)

En ja, je bent wat je eet. Als ik gezond eet, dan voel ik me goed. Dus de kwaliteit van mijn eten heeft zeker invloed op de kwaliteit van mijn leven. En ik laat vlees, vis, graan en zuivel inderdaad uit mijn voedingspatroon. Maar ik vervang deze wel met bonen, eieren, boekweit, rijst, etc.

Verder zorg ik gewoon dat ik alle essentiële voedingsstoffen zoals essentiële vetzuren, eiwitten, vitamines en mineralen binnenkrijg.

Ik ben er wel uit: Ik voel me goed en ik leef gewoon gezond! :-)

Ik ben wel benieuwd of er ook mensen zijn die “echt” orthorexia hebben en hoe zij dat dan beleven.


Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Mijn ervaring met een eetstoornis

Hallo Ik ben mij eigen blog begonnen omdat ik heb ervaren hoe moeilijk het is om goede hulp te krijgen.
Als verpleegkundige en ervaringsdeskundige wil ik graag mensen helpen.

Mijn blog vind je op.

www.miloukeeris.com

Ga toch gewoon eten

Je hele leven staat in teken ervan: je wordt er mee wakker en je gaat ermee slapen, het is iets wat je wakker houd in de nacht. Voor anderen is het gewoon, hoort het erbij, maar voor jou kan het misschien de grootste opgave zijn die er is: eten. We doen het omdat het een basisbehoefte is, het houdt ons in leven en is de brandstof om te kunnen functioneren, het maakt het leven net ietsjes leuker en geeft smaak. Maar voor jou is dat misschien niet zo, misschien is het niet zo vanzelfsprekend als dat het lijkt. Het gewoon eten is niet gewoon meer, het is eerder een straf dan iets wat bij het leven hoort.

Je kunt het niet zomaar uit je leven bannen, het is een verslaving, maar ik vind hem zo hardnekkig. Als je bijvoorbeeld verslaafd bent aan alcohol, dan werkt het vaak het beste als je het niet meer in je leven toelaat, maar eten hebben we gewoonweg nodig! Wanneer je alcohol niet meer in huis haalt, heb je ook niet meer de verleiding om een fles open te trekken. Het is zeker niet makkelijk, dat maak ik van dichtbij mee, maar je kunt verder leven zonder alcohol of welke andere verslaving dan ook, je lichaam heeft het niet nodig. Eten is een ander verhaal, dat is onze brandstof om te kunnen leven, we hebben het gewoon nodig. We zullen altijd een manier moeten kunnen vinden om hiermee om te kunnen gaan, is het niet linksom dan wel rechtsom. Het is bijna alsof je vrienden moet worden met je grootste vijand, als je in de ban bent van een eetstoornis.

Eet nou toch gewoon je bord is leeg! Het is maar eten, wat is het probleem? Hoe vaak mensen het ook zeggen, het gaat echt niet om het eten zelf, dat is het probleem niet.

Ik stopte met gewoon ergens een hapje te eten, flanste niet zo maar meer wat in elkaar. Hoe minder gewoon het eten voor mij werd, hoe minder gewoon mijn leven eruit ging zien. Mijn hele leven stond in teken van eten, het niet eten en later kwamen daar eetbuien bij. Het zette de toon voor mijn hele dag: mijn ritme, mijn stemming en gewoon mijn leven. Het eten had controle over mij, niet andersom, het wende eraan en het werd mijn nieuwe gewoonte. De relatie die ik had met het eten werd de normaalste zaak, het was gestoord, ik kon gewoon niet meer in zien dat het geen gezonde relatie was.

Gedachte verzetten

Eten hoort nou eenmaal bij het leven, net zoals alle andere dingen die voorkomen op de dag. Bekijk het meer als een onderdeel van je dag, iets wat er gewoon bij hoort, iets wat dus eigenlijk tot verhouding weinig ruimte in beslag neemt. Het zoeken van afleiding, je gedachten verzetten, is iets wat erg helpt, want het leven bestaat uit meer dan alleen het eten. Ga bijvoorbeeld een spelletje doen, kijk een leuke serie of ga je huiswerk maken na het eten, doe iets waarbij je niet aan het eten hoeft te denken en het dus ook geen kwelling word.

Het is niet haalbaar om ineens helemaal van je gedachten af te komen, maar je kan het stap voor stap wel aanpakken. Ik vond het fijn om lekker een serie te kijken, al kende ik alles al uit mijn hoofd. Ik wist dat het mij op vrolijkte en dat ik niet met het eten bezig was. Ik kon kijken naar waar ik behoefte aan had en kon mezelf dit geven.

Er is nog een dag na vandaag

Ik vond het moeilijk om iets te eten wat ik niet zo heel lekker vond, ik vond dat zinloze calorieën en had er dan spijt van. Het liefst at ik dingen die ik ontzettend lekker vond, maar als het tegenviel was dat toch erg balen. Het eten werd een obsessie, op elk vlak, daarmee ging het doel van mijn dag eigenlijk voorbij. Het is uiteindelijk het doel om te leven en daar heb je eten voor nodig, maar uiteindelijk ontnam het eerder mijn leven dan dat het me hielp.

Elke dag moest een ´´perfecte eetdag’’ zijn! Het is iets wat vanuit mijn eetstoornis kwam, het moest allemaal kei lekker zijn en de perfecte calorieën hebben. Alles was te hoog gegrepen, het streven naar perfectie op elk vlak, het bezorgde alleen maar een hoop stress en aan het einde van de dag was ik niet voldaan. Ik kon er nooit volledig aan voldoen, ook niet zo gek, want perfectie bestaat gewoon niet. Als je het zo bekijkt maak je het jezelf dan onnodig moeilijk. Wat zou er gebeuren als het een keertje niet perfect is? Het is rot, jammer, maar ik heb wel gegeten en ik kan weer verder genieten van mijn dag. Morgen weer een dag, het is gebeurt en kan er toch niets meer aan veranderen. Het is nou niet dat de wereld vergaat als het een keertje niet gaat zoals je in gedachte had, je kan heel je leven nog lekker eten en genieten van al het lekkers om je heen.

Hoe zie je het voor je?

Het lukt natuurlijk niet meteen, hetgeen wat je allemaal zou willen, maar het kan wel een hoop schelen. Het gevoel van het willen herstellen, bewust worden van wat het mij zou opleveren, de twijfels namen steeds verder af. Het is dan alleen nog maar een kwestie van de eerste stap zetten en er voor gaan! Ik ga niet ontkennen dat deze stappen ontiegelijk zwaar zijn en dat het gepaard gaat met een hele hoop angst en tranen, maar het kan. De twijfels zullen niet helemaal weg gaan, maar er bestaat geen twijfel meer dat je daardoor het verkeerde pad op wordt gestuurd. Angsten mogen er zijn, maar weet dat dit een gevoel is die je alleen maar tegenhoud en dat je het ook echt wel kan.
Het erkennen van emoties hoeft niet te betekenen dat je je daardoor moet laten leiden.

Op een moment kreeg ik door wat ik wel wilde, ik zag het continu om me heen. Hoe meer ik het om me heen zag, hoe groter de wil werd om beter te worden. Ik fantaseerde over mijn herstellende leven, hoe het zou zijn als het niet meer een grote rol in mijn leven zou zijn, dat het geen obsessie meer zou zijn. Het klinkt misschien heel stom, heel zweverig, maar visualisatie is iets wat heel krachtig kan zijn. Hoe vaker jij je iets inbeeld, hoe vaker je iets voor je ziet, hoe duidelijker en realistischer het wordt en lijkt het doel ineens niet meer zo ver weg. Dat heb je toen ook gedaan met je eetstoornis, dus waarom zou dat niet kunnen met een mooi en gelukkig leven?

Het is maar gewoon eten

Diep van binnen wist ik dat ik een normaal leven wilde hebben. Ik wilde net als mijn leeftijdsgenoten een leuke opleiding doen, ik wilde ook graag een vriendje en leuke kleding kunnen shoppen. Ik vond het heerlijk om uit eten te gaan, maar mijn eetstoornis heeft dit al die tijd tegen gehouden. Ik wilde leven, ik wilde genieten, net als anderen van mijn leeftijd. Ik wilde weer kunnen genieten van mijn ontbijt en dit niet continu afwegen, steeds maar weer wat er van af snoepen. Ik vond het doodeng om deze stappen te zetten, maar ik wist waarvoor ik het deed. Gewoon weer leven, gewoon weer meedoen met de rest om je heen.

Het was alsof ik dingen weer opnieuw moest leren, leren dat het gewoon was. Gewoon een koekje bij de koffie kunnen pakken, gewoon een broodje kunnen kopen op het station.Hoe beter dit ging, hoe leuker het leven er weer uit ging zien, ik durfde er weer van te genieten. Eten kreeg weer een fijne rol in mijn leven, het was geen straf meer, het was gewoon lekker.

Als je bewust blijft oefenen komt er ineens een dag dat je er al een paar uur niet mee bezig bent geweest, dat het gewoon loopt zoals het lopen moet. Je voelt je bevrijd. Je bent er misschien nog (lang) niet, maar het is een begin, een stap in de goede richting. Je gaat er steeds meer vertrouwen in krijgen.

Nu, jaren later, hoort het er gewoon bij. Ik eet op gevoel, ik geniet van het eten en pak waar ik zin in heb. Het maakt allemaal wat minder uit, want het is gewoon eten. Het hoort bij het leven en het zorgt ervoor dat je kan leven. Het is maar eten.

Milou

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Ik denk alleen aan eten en wat er allemaal mis is met mij

Lieve allemaal,
Ik ben hopeloos. Al zo lang ik mij kan herinneren heb ik problemen gehad met mijn eigen lichaam. Ik was altijd te zwaar in mijn ogen, terwijl ik dat nooit echt ben geweest. Sinds een paar maanden geef ik over na sommige maaltijden. Het komt in vlagen. Als ik met mensen ben, of mijn huisgenootjes zijn thuis dan kan ik me aan een normaal eetpatroon houden. Als ik alleen ben gaat het echter mis. Ik kan aan niks anders denken aan eten, mijn lichaam en wat er niet wel allemaal mis is met mij. Soms eet ik niet, andere keren eet ik te veel en geef ik over. Ik doe mijn best om af te vallen, maar dit gebeurt niet. Zelfs afvallen kan ik niet.
Mijn beste vriendinnetje is op de hoogte en ik word doorverwezen naar een psycholoog en diëtiste, maar hoe lang gaat dat duren? Ik heb niemand om er over te praten, mensen denken dat ik niet moet zeuren. Ze vertellen me dat ik mooi slank ben en dat er echt niks af moet. Ik kan niet tot hun doordringen dat hun meningen er niks toe doen, dat hun woorden het beeld van mijzelf niet zullen veranderen. Ik ben hopeloos op zoek naar iemand met wie ik deze gevoelens kan delen, iemand die me begrijpt.

X

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik eet niet omdat ik gespannen ben

Ik ben gespannen daarom eet ik niet ik wil overal de beste in zijn maar nu zit ik op vwo en ben ik ineens niet meer de beste. Mijn klas pest me en ik vindt het erg moeilijk ik wil niet meer naar school. Mijn moeder zegt dat ik een psycholoog nodig heb omdat ik aan het doordraaien ben straks moet ik nog opgenomen worden.

Jasmijn

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 11 - I want to be saved

hi, I'm maartje. I write this down because I'm depressed and don't see the end anymore. I want help...

I have a problem.

Being empty was the solution. the religion in which I got trapped. I feel so panicked and so very very scared. I don’t know what to do, I don’t know where to look. I feel like a child lost in the supermarket. That same panic of the huge shelves surrounding you, where everyone is judging you and all is unfamiliar.

I want to be saved. I want to find a solution out. I want to go home. I keep crying because I am finally letting my masks go. And there is so much sadness. So much pain. I am afraid of not being able to put up with it alone. Or to just put it away again behind masks, not letting it free.

I call for just one thing: Please, please rescue me. Don’t let me fight again with my head. Make it an emergency entrance. Let me go. I am crumbling. I am falling. When the masks drop there is nothing but uncertainty and the arena inside my head. Then there’s me and the eating disorder. I want a break but she doesn’t. I feel guilty over a banana. I feel guilty over a snack. I feel guilty over everything. And I am so scared of putting on weight because people will hate me all over again and not want me. People have never wanted me.

They never did. Back in France they never wanted the dutch girl unless if they needed homework done. They hated me and thought me weird. I got involved with bullies, but at least they wanted me, so I adapted. I did what they asked. Erased myself. And after that I got so desperate for contact and belonging. I build myself a massive army of friends. I build myself an empire of social contact, and my grades soared. I lived up to what I thought was being popular. I was not there anymore. I only lived for that show, that circus, every single day.

And Now…? I do not even know who I am, because I never existed. Or at least, was dormant for so long. I do not even want myself, because I am certain it will be rejected. I am no one. A chameleon, nothing more.

I carry this dark cape of bad memories and mentalities on my shoulders. I need to put on the show everyday. I always have a bag of masks with me and learned to generate my emotions on command. I’ll truly feel them, but on command. I build this over the last ten years, and now I just want someone to safe me. I know where to go, what I want to achieve, but I do not know where to go. Neither how to start.

I feel empty and sad. I feel like a ghost because I keep crying. I am so afraid of being alone at home. I am so afraid of doing things wrong. Exercise too much, eat too little, Pressure myself, fail the exams, fail school, friends, family…

I am even afraid of a poor, sweet banana which can do so much great things for me.

I only see numbers. I only see validation stickers. Algorithms in my head giving everything, from food to school and everything in between, a grade.

Red means disapproved by society, green means safe. there is no orange.

I am afraid of the conflict in my head. It is a living hell. Angel and demon fighting in a cage with me in between. I keep hurting myself, I keep disregarding and hating myself. I am worthless, only here to serve. I’ve become an empty shell. But that was the solution. The only one I saw. Because when I started to be empty, people got…interested.

Now I just want help. I am ready to pay any price, any rent, anything. But please let me go to a home. Please let me go somewhere safe. Please help me escape. Help me letting it go. I have a life in Utrecht and that’s the only thing keeping me from fleeing to Hoorn, to my grandparents, or back to France, to my parents.

I know fleeing holds no solution, so it is what makes me stay. But I feel terribly unhappy, lonely, and dark. The only company is the dark goddess on my shoulder, whispering, always and always…




maartje D.

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 12

Hoi,

Ik ben op zoek naar lotgenoten met anorexia of is er een praatgroep waar ik naar toe kan gaan of weet iemand een goeie hulpverlener ik heb al een aantal gehad maar ik loop steeds vast of val weer terug .

Gr

Wendy

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 13

Hallo wij zijn Nicole en Vera uit havo 5 van het Harens Lyceum. Wij doen onderzoek naar wat de invloeden die anorexia veroorzaken. Wij kijken hierbij vooral naar erfelijkheid en de invloed van social media. Heb je zelf anorexia of ken je mensen die deze eetstoornis hebben, vul onze enquête vooral in of stuur deze door.

https://www.survio.com/survey/d/S1A7P2R6B6Q6F1L2L

Vera

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten