Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Eenzaamheid - forum lotgenoten

 

Lotgenoten eenzaamheid

Voel je je wel eens eenzaam?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.


Ontdek hier de verhalen van andere mensen met gevoelens van eenzaamheid en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Eenzaamheid en moeilijk om nieuwe contacten te maken

Hallo ..
Eenzaamheid elke dag vecht ik daar tegen Regelmatig denk ik, het hoef voor mij niet meer . op deze aardbol moet je aan zoveel eisen voldoen om ergens bij te horen .. WAAROM??................................ FF STIL de tranen lopen weer over me wangen zo gaat bijna elke dag ... Gezelligheid missen met mensen die oprecht om je geven je vriendin / vriend zijn mis ik in mijn leven.


ik merk ook dat voor mij steeds moeilijker woord om naar buiten te gaan.... nieuwe contacten te maken ... ben te vaak tegen de verkeerde mensen aan gelopen wat heel veel met mij gedaan heb .... lieve groetjes blijven hopen op goede zegen ze dat doen we met lach en traan ..


.......
> 2 jaar geleden

84
36
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Dit verhaal is, als zovelen, zo herkenbaar. Geen kinderen, familie, maar zonder contact. en ik mis de verbondenheid met mensen. avonden in eenzaamheid en me afvragen, waarvoor het allemaal dient.

 

Dagen, dat het minder eenzaam voelt. Ik denk, dat het voor velen, moeilijk is, om contacten te krijgen, waar je, je op je gemak voelt en je geborgen voelt. Het alleen is ook zwaar.


martinet
> 2 jaar geleden
Reactie:

Nou ik snap je heel goed mensen eisen steeds meer je moet altijd maar vrolijk zijn en positief maar terwijl dat onmogelijk is met alle rot dingen die je door maakt met fam of buren of wie dan ook


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi anoniem,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
> 2 jaar geleden
Reactie:
Klopt wel wat jij zegt over de vertrouwen in de mens word wel minder daardoor,er zullen vast wel goede m en een zijn ,maar de eisen wat men legt op mensen is zo hoog!.Probeer via sport in contact met te komen,ga een hobby zoeken je bent te jong om jouw leven zo te leiden.Sterkte

Saskia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hey! dit probleem is voor mij zo herkenbaar dat ik even een berichtje wilde plaatsen! Ik mis ook de ECHTE connectie met mensen al ben ik daar niet zo verdrietig over dat ik er regelmatig van moet huilen.

De eenzaamheid wordt mij ook wel eens te veel en ik kom ook het huis niet uit (ben 21).

Zou je het leuk vinden om eens via social media contact te maken??

Michelle
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ben erg eenzaam heb geen fam heb hart falen en wil graag een vriendin om mee te praten

Trix
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo,

Ik zou het wel leuk vinden om met iemand van jullie in contact te komen! Iemand daar interesse in? Om gezellig te kletsen, wandelen of noem maar op!

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi ik herken me in verhalen van jullie ik heb het zelfde geen familie weinig mensen die echt om je geven!!! Als iemand mij wilt appen graag ik heb 2 hinden en ga vaak wandelen alles draait om mijn honden mensen hebben me echt teleurgesteld app me als je contact wilt lekker uit eten strand wandeling app me 06******** hoor graag iemand groetjes Lala is niet te me echte naam als je apped krijg je me naam natuurlijk ik woon in Westland

(redactie: Helaas doen we ivm de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen.)

Lala
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken in al jullie verhalen wel wat.
Het is zo jammer dat zoveel mensen dit zelfde probleem hebben, maar dat het toch zo moeilijk is om met deze lotgenoten in contact te komen. Misschien speelt schaamte een rol, of afstand, of vertrouwen in andere mensen, eigenwaarde? Ik heb vaak gedacht om een site te maken voor mensen die eenzaam zijn en op deze manier mensen met elkaar in contact te brengen. Ik wens iedereen veel sterkte toe en hoop dat we elkaar gaan vinden!!!

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb precies hetzelfde als u had graag een vriendin of vriend ,,woon in Maastricht

Marcelle V
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben ook alleen en zoek ook een maatje waar je mee kan pr a ten
Ben 78 jaar en weduwe geen kinderen of fam zeereenzaam
Groet b ea

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
het al zolang dat ik ziek ben voel me heel éenzaam en achtergelaten vertrouw niemand meer

karin van H
05-09-2020
Reactie:
Ik heb een dochter en kleinkinderen maar ben door omstandigheden in een dorp terecht gekomen waar ik niemand ken.
Gelukkig heb ik mijn honden bij me maar ben eenzaam zelfmoord komt steeds vaker voor mailen appen lijkt me leuk wandelen met de honden woon in brabant

Pitje
14-09-2020
Reactie:
Voel me na mijn scheiding erg eenzaam. Wil graag in contact komen met mensen, maar hoe.....

Nadja
16-01-2021
Reactie:
💜💜💜💜 mooi geschreven

Anoniem
23-01-2021
Reactie:
Hoiii, dat klinkt vreselijk zeg. Werk je ook niet? En ben je man /vrouw
Wat is je leeftijd

Alida
11-02-2021
Reactie:
Hallo .ik ben een vrouw van 64 en vreselijk eenzaam.ik woon sinds 1 jaar in andere woonplaats en heb geen contact.ik heb ook vaak idee her hoeft niet meer van mij.niemand begrijp het en bagatelliseert het.vreselijk.en vroeger ook vaak tegen verkeerde mensen aangelopen.hoe moet het verder??

Mirian
15-02-2021
Reactie:
Hallo,hier ook zo...4 maanden geleden gescheiden geen kinderen en ik werk thuis als zelfstandige,kort om de hele dag thuis!
en (vreselijk) eenzaam.nooit gedacht mij zo te voelen.
ik ben een man van 42 jaar

IJpe
15-02-2021
Reactie:
Ben 8 jaar geleden gescheiden, in de loop van de jaren heb ik nagenoeg geen vrienden, familie die ik nog zie.
Ook mijn kinderen zie of hoor ik bijna niet.
Gelukkig heb ik mn werk nog, al ga ik daar tegenwoordig met tegenzin naartoe.
Horeca, weinig te doen, verplicht mondmasker dragen.
Hoe ontmoet je in deze tijd nieuwe mensen.
Voel me al zolang alleen en eenzaam.
Ben nu 59 jaar. Van mij hoeft het allemaal niet meer.

José
13-03-2021
Reactie:
Geniet ervan.

Als je met mensen bent moet je gaan letten op profileren.

Als je echt vrienden wilt, moet je er even op uit, en je borst vooruit.

M
11-04-2021
Reactie:
Is het raar om je eenzaam te voelen en je dat in theorie waarschijnlijk niet bent?
Ja, ik had liever een partner gehad waarmee ik samen zou kunnen lachen en beleven. Nu val ik steeds op mannen die mij graag vernederen, nee liefdesverdriet is het niet.
Ik heb wel angst om geen potentiële partners tegen te komen. Ik schreef mij in op een betalende datingsite (een grote). Een even grote ontgoocheling, als ik de wanhoop niet kan aflezen op de gezichten van de mannen dan komt dit naar boven in een chat. En als ik dan een zeldzame match tegenkom dan krijg ik natuurlijk geen antwoord. Ze zeggen dat een mens hard is, maar soms voel ik mij niet zo mens.
Het leven is meer dan partners en kinderen maken, nu moet ik toegeven dat ik dat een leuke aanvulling zou vinden.
Ik probeer te genieten van de dagjes, ook al zijn ze niet altijd even boeiend. En ik verzorg mijzelf met mij mooi te maken, te studeren, mijn talenten te gebruiken, mijn huis op orde te hebben en van vrienden en familie te genieten.
Maar op een dag als gisteren, als je nood hebt aan een babbel en niemand antwoordt dan gaat die sterke mens in mij weg. Dan voel ik mij verdrietig. Het is zoals wachten op Godot, je wacht en kijkt uit naar een antwoord dat niet komt...nooit zal komen.
Gekke wereld, dat mij soms een beetje minder sterk maakt. Maar nee gek laat ik mij er niet van maken. Ik durf alvast wel geloven dat ik nog veel ga kunnen lachen :-), want lachen is aanstekelijk...

R
11-04-2021
Reactie:
Helaas veel herkenbare verhalen. Heb zelf ook vaak de deksel op de neus gekregen. Vriendinnen die ik steeds minder zag een pittig huwelijk, nu ex. Een moeder die haar zoon leuker vindt als haar dochter. Dan kan ik me toch niets anders voelen als een niet leuk persoon. Daarom zoek ik geen nieuwe vriend of een vriendin, wil ze niet met mij opzadelen. Maar deze eenzaamheid is ook niet fijn. Mss toch maar eens proberen mensen te ontmoeten. Verder ben ik wel een vrolijk persoon hoor, aan mij merkt niemand iets. Ben geen wrak.😉
Ik woon in Drachten en zal graag met een leuke veertiger in contact komen. Weet alleen niet hoe dat hier kan.
Groetjes, Jade

Jade
16-06-2021
Reactie:
Ik vroeg mij af van welke datum deze berichyen zijn.ik kan dat nergens vinden. Ik bedoel als ik reageer op een bericht uit 2018 is dat niet handig groetjes Anita

Anits
20-06-2021
Reactie:
In al deze berichtjes herken ik mezelf ben ook alleen eenzaam lukt me niet meer om aansluiting te vinden
Natuurlijk ben ik ook teleurgesteld zo vaak ik was alleen goed om de ander weer op weg te helpen
En als het goed gaat dan kennen ze je niet meer
Nu ik ouder ben vliegt het me aan en wordt ik er erg verdrietig van
Ben een vrouw van 64 en ja eerlijk ik sta niet meer vooraan om iemand te helpen wil zelf nu zo graag eens geholpen worden beetje steun wat liefs samen wat ondernemen je verhaal bij elkaar kwijt kunnen en dan genieten van leuke dingen niet blijven hangen natuurlijk
Lekker wandelen fietsen fotograferen hapje eten
zwemmen uitstapje maken maken maar niet alleen dat doe ik dus niet
Sterkte allemaal

Christel
27-06-2021
Reactie:
Dat heb ik ook. De meeste mensen begrijpen je niet. Ik zou graag iemand leren kennen om leuke gezellige dingen mee te doen.
Mijn man heeft andere hobby's en ik wil eens graag lachen enz.

josette
14-08-2021
Reactie:
Ik leef ook al jaren alleen, telkens als ik mensen ontmoet ben ik open en eerlijk, en heel vrijgevig, met kleine dingen, heb het niet breed, maar ben blij met het beetje dat ik heb, en toch loopt het steeds slecht af bij andere mensen, alsof er een jaloezie is tegenover mij, ik doe dan zo veel voor die persoon, vriend of vriendin en dan plots ben ik niet meer welkom, ik heb steeds het gevoel dat als ik niet buigend of onderdanig ben ze mij afkeuren. En dat is het nu net, echte vrienden zouden toch open moeten staan, je in elk opzicht respecteren, heb steeds het omgekeerde gevoeld en meegemaakt, blijkbaar ontmoet ik de verkeerde mensen, waardoor ik nu heel erg wantrouwig ben geworden, tot zelfs angst om nieuwe contacten te maken, omdat ik steeds ontgoocheld wordt, ik voel me zo eenzaam dat ik mijn moment af wacht om weg te trekken 'naar het buitenland, omdat ik het zo zat ben hier in België, maar heb geen idee waarheen, al die schijnheiligheid, en valse mensen die er rondlopen hier, denk dat ik wil vluchten, mijn droom waarmaken, misschien in Frankrijk of Italië of Spanje denk ik dan, ik wil zo graag terug blij zijn, lachen en genieten van kleine dingen, oud worden met leuke verdraagzame, blije mensen, zo ben ik ook altijd geweest, doch ik loop blijkbaar tegen de verkeerde mensen aan die mijn goedheid misbruiken. Ik droom ervan bij iemand te kunnen wonen die een B&B heeft of boerderij of iets dergelijks, in het buitenland, die ik mag of kan helpen ofzo, en zo niet eenzaam te moeten eindigen, ben nu bijna 55jaar in December '21 en hoop echt die droom te kunnen realiseren. Mijn vader heeft me als kind altijd vernedert en onderdrukt, ik mocht niks,mijn partner idem. Vandaar dat ik ben gescheiden,dit kon zo niet langer, ik wil gewoon gelukkig eindigen.

Noella
05-09-2021
Reactie:
Ik ben best heel gelukkig, alleen mis ik een soort vriendin. Hou van veel gezelligheid en heb ook wel een rijbewijs en mag ook graag auto rijden, maar wil niet op vakantie, want ik ben al in heel wat landen geweest. Wat ik wel heel leuk vind is ergens een restaurantje pakken voor een kopje koffie te drinken of een hapje te eten. Mijn hobby is lezen schrijven en een beetje piano spelen.
Hopelijk krijg ik een antwoord op mijn schrijven en is er iemand die een beetje de zelfde wens heeft dan ik. Veel liefs van mij Carla

Carla. Ben net 75 geworden, maar
23-09-2021
Reactie:
Ik weet wat je voelt, heb zelf vier zussen, allemaal anders en geen aandacht voor elkaar, daarom wil ik best met jou in contact willen komen om te zien wat er bij ons nog te redden valt. Ik ben in ieder geval wel gelukkig, maar moet het wel alleen doen.
Hoor ik nog wat van jou, ik woon in het Oosten van het land.

Clara
25-09-2021
Reactie:
Wellicht een huisdier, ga ik ook doen. Ben je niet helemaal alleen

Suzanna
16-12-2021
Reactie:
Zeer herkenbaar, lijkt wel alsof deze dagen in eeuwigheid duren vandaag eerste kerstdag geen telefoontjes gehad van niemand alsof je niet bestaat. Vanochtend heb ikzelf een paar mensen een app gestuurd met kerst groet. Ik kreeg reactie terug dat was dat.

Ik weet gewoon weg geen houding meer naar mensen ik mis het zo enorm. Is dit het leven, wordt gezegd hou vol. Doet allemaal zoveel pijn. Wanneer wordt het dragelijk dit houd toch niemand vol. Morgen tweede kerstdag niks op de planning o ja een boek lezen.

Anoniem
25-12-2021
Reactie:
Ja Anoniem,

En dan zie ik al die vrolijke mensen,gezinnen op de tv. (Top 2000)Dan krijg ik het gevoel er niet bij te horen. Ik woon alleen en voel mij daar ook minderwaardig door. Ik voel mij sinds 2014 steeds eenzamer. Gelukkig heb ik mijn werk nog maar ook daar voel ik mij depressief en er niet bij horen.
Ik hoop voor iedereen dat het komende jaar wat lichtpuntjes gaat brengen want nu is elke dag een enorme sleur en is het bijna overleven.

Johan,
28-12-2021
Reactie:
ik heb dit ik ben 13 en heb tit al van mijn 4 jaar ik weet alles van elke dag nog zo goed ik voel me alleen verdrietig heb altijd ruzie met iedereen niemand ziet me staan ik ben de seut van de school ik werd ook gepest nu nog eigenlijk niemand helpt me of doet er iets aan ik wil nie da het met andere gebeurt dus ik probeer iedereen altijd te helpen ik krijg alleen nooit iets terug

Anoniem
24-03-2022
Reactie:
ik kan wel meedenken, en heb ook mee leiden met deze menden die dit geschreven hebben, maar ik weet niet wat ik terug kan zeggen. mijn leven gaat aan mij voorbij. dat is zo, en voel het ook zo.

Anoniem
06-04-2022
Reactie:
Na ervaringen va n mensen hier gelezen te hebben, vraag ik me af waarom op deze site geen mogelijkheid is te reageren EN in contact te komen, zo spijtig……

Groetjes en allemaal veel sterkte toegewenst!


Ganny
26-05-2022
Reactie:
denk net zo,ook ik kom mensen tegen in deze wereld die de ook leeg zijn

Anoniem
24-06-2022
Reactie:
Ik ben heel eenzaam en alleen en ik ben 69 jaar Ik weet niet meer hoe ik hier doorkom
Zou graag een maatje vinden om eens een babbeltje te doen maar ga zelden buiten
Ik woon in West vlaanderen

Francine
25-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Ik voel mij steeds eenzamer worden

Ik voel me best eenzaam. Ik ben enig kind en heb geen ouders meer om op terug te vallen.

Toen ik er uiteindelijk alleen voor kwam te staan, had ik steun van mensen verwacht. Dat is me helaas tegengevallen. Ook mensen die ik eerst regelmatig zag, zie of hoor ik nu al maanden niet.

Ik doe wel leuke dingen met vrienden, maar ik kan er niet echt mijn verhaal kwijt. Echte vriendinnen heb ik niet. Ik heb wel leuke contacten met collega's gehad, maar die zijn inmiddels weer verwaterd. Die hebben ook een druk leven.

Ik vind dat heel jammer en heb er verdriet door. Ik voel mij steeds eenzamer worden. Ik sta er nu alleen voor en dat is niet zo makkelijk.


Anoniem
> 2 jaar geleden

61
25
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken mezelf in jou verhaal. Maak op dit moment precies t zelfde mee...


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
********** at outlook unt com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

r32
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ja voor mij is t precies zo. Vriendinnen bieden een luisterend oor, maar hebben zo hun eigen leven ook. Mijn jeugd was moeilijk en familieleden zijn te jong overleden, dat heeft altijd als een rode draad door mijn leven gelopen. Ik werk fulltime. In een best wel leuke job maar met rotcollega’s. Het is moeilijk om daar niet aan ten onder te gaan en t kost al mijn energie. Wat is er nog leuk eigenlijk vandaag, vraag ik me ‘s ochtends af. Niet veel meer. En hoe krijg ik de negatieve spiraal weer de goede kant op. Geen idee. Dit klinkt allemaal behoorlijk deprimerend. En dat is t ook voor mij. Een quasi oplossing van ‘ga er op uit’ werkt niet in de praktijk.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo,

Ik zou het wel leuk vinden om in contact te komen! Zou iemand interesse hebben?

Groetjes

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik wil graag met leeftijd genoten in contact komen ik ben 22

Raya
> 2 jaar geleden
Reactie:
Graag contact bijv via email

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

giellaumme
> 2 jaar geleden
Reactie:
Idem hier

Lin
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik voel mij ook heel eenzaam ...doordat ik gescheiden ben ...mag ik bij mijn ouders niet meer binnen...heb weinig vriendinnen ...en mijn kinderen willen geen contact meer ...

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ben 31 en ook erg eenzaam... heb geen vriendinnen en een slechte band met mijn ouders... geen broer of zusjes of nichtjes of neefjes.
Zeker met hem mooie weet altijd maar opgesloten in huis niets kunnen doen omdat ik niemand heb.
Vaak nieuwe contracten geprobeerd op te bouwen maar blijven altijd oppervlakkig.

Anoniem89
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo,

Ik herken je verhaal, ik heb ook geen familie meer, wel vrienden maar je kan er niet blijven over zeuren.
Ze kunnen dat moeilijk begrijpen wat ze hebben een leuke familie en die verhalen dat kwetst me dan onbewust omdat ik dat ook zou willen...

Vanwaar bent u en man of vrouw? ik vrouw van 47.
Regio leuven- Mvg

sg
26-08-2020
Reactie:
Hallo mensen,

Hier precies hetzelfde verhaal. Ik ben 34 en voel mij vaak erg eenzaam. Aangezien ik hoog gevoelig ben loop ik ook vaak tegen nare ervaringen aan. De wereld is helaas erg koud en kil. Zijn er hier misschien mensen die het leuk vinden om met een groepje mensen ervaringen uit te delen? Hoe meer zielen hoe meer vreugde :)

Liefs,

Anoniem86
28-09-2020
Reactie:
Ff kort gezegt: Ik heb al jaren geen contant meer met familie al zeekr 10jaar, en vrienden heb ik ook niet. Denk nie ik ooit vrienden heb gehad want ze lieten me vallen alsof er niets was. Eum hoe krijgen we contact als de mailadressen enzo drek verwijderd worre? Ik ben trouwens 28 jarige vrouw/meisje.

Anoniempje 92
05-10-2020
Reactie:
Hallo
Ik ben overdag ook eenzaam .pdfffffff

Janneke
03-11-2020
Reactie:
Ik voel deze zo hard hetzelfde

Klopt zo hard
15-12-2020
Reactie:
Tja. gigantisch herkenbaar.
In mijn geval heb ik geen sociale contacten meer ,
en ook amper contact met familie.
Juist omdat ik HSP ben, heb ik een diepe(re) band met iemand nodig.
Echter waar ik ook zoek....ik vind het nergens...

Ook al gezocht naar mensen met dezelfde hobby's als ik,
maar door Corona nu is dat onmogelijk vrees ik, daar de meesten allemaal aan de andere kant van het land wonen.

Voel daardoor ook echt letterlijk dat ik steeds verder weg zak in de eenzaamheid.
Een contact "iets" zou dan ook zeker welkom zijn hier, maar ik zou niet weten waar ?
Al zoveel dingen en sites bezocht en geprobeerd....maar zonder enig resultaat helaas.

L
28-12-2020
Reactie:
Hallo hoe oud ben je. Klinkt wel heel vervelend. Hoop dat ik wat voor je kan doen.

Anoniem
11-02-2021
Reactie:
hetzelfde hier, voel me vaak dood alleen en voel me machteloos inmiddels. Weet iemand iets waar je lotgenoten kan vinden en contacten kan leggen?

Anoniem
20-03-2021
Reactie:
Het lijkt misschien of je in de steek gelaten bent. Mensen vinden het ongemakkelijk als je problemen hebt.
Blijf geloven in het goede in mensen. We gaan vaak bijna oppertunistisch met elkaar om. Als je leven veranderd zal je ook mensen tegenkomen die daarin passen. Omarm hen en vervolg je weg.

Doeterniettoe
31-03-2021
Reactie:
Jeetje, ik dacht dat ik alleen hier doorheen gaat. Wat een leidingweg in stilte sterven van binnen omdat je bij sommige niet in hun straatje past. Je bent anders, je bent te stil in een groep altijd iets zoeken dat je niet bij hoort. Leven in een maatschappij waar je aan heel veel eisen moet voldoen.

Anoniem
03-05-2021
Reactie:
Wat naar om te lezen.
Ik begrijp je gevoel voel mezelf ook erg eenzaam en schaam mij daarvoor.
Ik heb geen fam en geen gezin en geen collega s.
Vroeger ging ik op stap om het gevoel niet te hoeven voelen en nieuwe mensen te leren kennen.
Maar nu met corona is die mogelijkheid er niet.
Ik heb wel wat mensen om mij heen maar die zijn druk druk en begrijpen mij niet echt.
Ook heb ik veel meegemaakt in mijn leven wat mensen vertrouwen lastig maakt voor mij.
In praatjes maken met vreemde ben ik wel goed maar om iemand echt toe te laten in mijn leven en huis...
Ik hoop dat mijn verhaal je wat steun biedt.
Groetjes Eefje (een vrouw van 40 jaar)

Eefje
09-05-2021
Reactie:
Same

Anoniem
14-05-2021
Reactie:
Ik herken al jullie verhalen. Ik voel het leven, de kracht en levenslust, gewoon uit mij wegvloeien.
Ik heb geen contact meer met mijn familie, woon noodgedwongen bij mijn ex en gezien de krapte op de huurwoningenmarkt geen vooruitzicht op een eigen woning, mijn drie volwassen kinderen kunnen niet achter me staan, geen baan, geen vrienden. Helemaal alleen.

Ik ben 56 jaar, hoogsensitief, empathisch en een beelddenker. Ik weiger me nog in hokjes te laten duwen, doe niet meer wat hoort of van me verwacht wordt, heb me losgemaakt uit destructieve patronen.
Maar ik voel me totaal niet meer thuis in deze maatschappij.

Ik ben lid bij een datingsite, heb meer dan 50 mannen benaderd maar niemand wil contact.

Ik ga erg aan mezelf twijfelen en heb weinig zelfvertrouwen (ook door het verleden) en denk weleens "doe ik er nog wat toe?"
Mijn drie pijlers vallen weg: geloof (mijn levensovertuiging), hoop en liefde.
De ene dag is zwaarder dan de andere dus ik blijf gewoon maar ademhalen.

Karen
08-06-2021
Reactie:
Ik voel me eenzaam heb niemand waar ik naartoe kan

Eric
11-08-2021
Reactie:
Lee’s hierboven als we niets doen blijven we eenzaam. Het moet echt van ons zelf komen, dus reageer aub

Carla of clara
25-09-2021
Reactie:
Ik ben 6 jaar geleden gescheiden en daarna een hersenbloeding gehad waardoor ik niet meer kon gaan werken.ben altijd een hele mooie vrouw geweest met enorm veel aandacht. Dat is weg. Probeer wel fier te blijven en me daaraan vast te klampen maar het helpt niet. Vroeger had ik een waanzinnig leven

Elisabeth
22-11-2021

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Mijn leven gaat aan me voorbij

Soms als ik naar buiten kijk, vooral bij mooi weer, dan kan ik wel huilen, omdat mijn 34-jarige leven gewoon aan me voorbijgaat en er nooit iets bijzonders gebeurt (zonder partner) en ik denk dat dit zo zal blijven tot ik 40 ben en dan zijn in ieder geval de mooiste jaren voor een vrouw voorbij.

 

En deze jaren heb ik zo zinloos doorgebracht. Anderen hebben een partner en in hun leven zit vooruitgang (kinderen worden groot) en bij mij blijft alles bij het oude. Ik blijf altijd in dezelfde fase. Ik vraag me vervolgens af wat voor zin dit leven nog heeft als je als toeschouwer leeft...


Anoniem
> 2 jaar geleden

54
24
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Wat naar om je zo alleen te voelen.
Tip: kijk 'ns op www.nmlk.nl , een site waar je nieuwe mensen kan leren kennen dmv samen actiteiten doen. Echt een a aanrader! Succes!


Angélique
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,heel herkenbaar ik ben 10 jaar vriendenloos en bij mij is echt bijna de grens bereikt niemand snapt de pijn. Ben 32 maar nooit niks leuks om te doen heb wel een vriend en een kind maar voel me leeg.

Wat vind je leuk om te doen qua activiteiten? ik vind dit moeilijk ik wet zelf niet eens meer wat ik leuk vind alles lijkt inhoudloos. Misschien dat je het fijn vind hier over te praten. Ik ben een luisterend oor ;)


Nathalie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi ik snap dat je jouw leven anders wil hebben.ik ben ook alleen en kom uit een andere land waardoor ik ook moeite heb om contacten te leggen. Ik zit nu bij een cursus van MDF om verder te komen.. is er iets wat jou blij kan maken? Interesse of hobbies die jou in contact brengt met anderen? Je mag ook mij mailen als je wil. Ik ben ook op zoek naar en man maar eerst dan vriendschap en als het klikt meer... Ik woon wel in een kleinere dorp bij Dronten. Madeleine m***********@***********.com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

Madeleine M.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben ook heel erg eenzaam, heb nu al een paar jaar een partner gezocht, heb verder niemand meer en ben inmiddels bijna 60 al geven ze me dat niet. Niemand ziet hoeveel verdriet ik hierom heb. Ik ben een mensenmens en zie alleen maar mijn twee dierbare katten. Woon in het kille en koude Amsterdam, geen leuke stad in je eentje. Die sites zials NMLK werken niet..

Patricia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben 36 jaar en voel ook dat mijn leven aan mij voorbijgaat.
Niet echt contact ook met familie beide ouders overleden.
Voor de rest heb ik ook geen vrienden en geen baan.
Een relatie waar ik mij ook niet in thuis voel.
Dus ja weet het eigenlijk ook niet meer bij mij is het ook echt elke dag hetzelfde weet ook niet wat ik met dit leven aan moet.

Anoniem

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi .

Ik weet niet hoe lang geleden dat je dit geschreven hebt ,maar ik ervaar precies hetzelfde. Ik ben een man van 42 en erg eenzaam geworden nadat mijn relatie afgelopen zomer stuk is gegaan.

Verschrikkelijk voelt dat , ze heeft alle contacten verbroken ik mag en kan haar niet bereiken terwijl ik haar zo nodig heb.

Weet dat je niet alleen sta , misschien vind je het leuk om terug te reageren?

Groetjes van Jan

Anoniem
05-10-2020
Reactie:
Hoi hoi van waar kom je

T
31-12-2020
Reactie:
Wat een eenzaamheid. Oh zo herkenbaar.
Ik ben 59, langzamerhand weet ik jet ook niet meer
Konden we elkaar maar eens ontmoeten, lotgenoten.
Lekker samen een wandeling maken, bij elkaar eten, koffie drinken oid.
Hoe kunnen we elkaar helpen/steunen....?

J
13-03-2021
Reactie:
Het is aan jou of dit scenario zich voltrekt. Neem de regie in handen. Stel je open voor liefde. Leg de lat niet te hoog. Geniet van het liefhebben. Het houden van jou voel jij niet. Dat is voor de ander. Als dat lukt kan het dat je op je 35e zwanger bent. Een mooie leeftijd. En zie je op je 40e je kind 6 worden. Je kunt dan nog steeds heel mooi zijn.

Doeterniettoe
31-03-2021
Reactie:
Herkenbaar

Anoniem
05-05-2021
Reactie:
Even van me afschrijven, ik een allenstaande man van 52 progressief ziek geen ouders of Kids. Ben vaak alleen maar voel me niet eenzaam. Ik ga vaak fietsen en dat werkt goed voor mij buiten lucht. De mega tip voor mij blijf in beweging en doe de dingen die je voldoening geven. (in the end it doesnt even matter) dat houd me gaande. En 1x per dag lachen. Sterkte en niet te veel naar andere kijken. Tis jou leventje XXX

Vlaflip
14-05-2021
Reactie:
Bij 40 houdt het leven echt niet op hoor! Probeer eens een (goede) datingsite. Moet lukken op jouw leeftijd. Veel succes lieverd

Patricia
02-07-2021
Reactie:
Welkom in de groep. Ik ben 31, heb überhaupt geen relatie gehad. Ik was nooit zo geïnteresseerd in andere mensen, ik kon mijn eigen boontjes wel doppen. Dat sloeg om toen ik 18 was en ineens in de gaten kreeg dat ik als enige nog niet gezoend had en de mensen om me heen allemaal al een of meerdere relaties achter de rug hadden. Ik wilde dit altijd wel, maar ik dacht dat het vanzelf kwam. Niet dus. Sindsdien alles geprobeerd. Nul effect. inmiddels dus 13 jaar verder en ik voel me knijter alleen.

Iemand
07-07-2021
Reactie:
Ik ben ook eenzaam. Heb een relatie en vaste job. Kan altijd nog bij mijn ouders en paar vrienden terecht maar toch voel ik me eenzaam. Anders dan de meesten. Ik durf bijna niets doen in m'n privéleven en haat de samenleving. Ik weet ook niet hoelang ik dit volhou

Ringo
02-08-2021
Reactie:
Hey ik begrijp wat hoe he u hier voelt. Na mijn scheiding zit ik ook met dit gevoel en hoop ik maar om samen iets te kunnen opbouwen maar het komt er niet van. 😅 ik hoop dat het jouw snel beter gaat groetjes uit Limburg

Alex
12-08-2021
Reactie:
Ik herken mij zelf daar een beetje in eigenlijk.en toch maar mij een breuk denken van hoe gaan we die ellende hier oplossen.

Anoniem
12-08-2021
Reactie:
Hey ik begrijp wat hoe he u hier voelt. Na mijn scheiding zit ik ook met dit gevoel en hoop ik maar om samen iets te kunnen opbouwen maar het komt er niet van. 😅 ik hoop dat het jouw snel beter gaat groetjes uit Limburg

Alex
17-08-2021
Reactie:
Kon je maar een streepjescode op je jas plakken die mede-eenzamen automatisch zouden scannen als ze langs je liepen. Ik zie het al helemaal voor me. Een streepjescode in kleuren. Blauw=ik zoek een man. Groen=ik hoop op kinderen. Geel=ik ben toch ook wel eenling. Paars=ik hou van afwijkend uiterlijk. En zo nog wat kleuren voor dingen die jij van belang vindt. Piep-piep-piep zouden de twee scannertje afgaan als het een goede match was met degene die langs je liep. Bestond het maar!

Marie-Antoinette
23-01-2022
Reactie:
Hoi Anoniem, wat erg dat je het gevoel hebt dat je leven aan je voorbij gaat. Je bent pas 34. Al heb ik geen idee welk jaar je je reactie geplaatst hebt. Soms schiet er ook door mn hoofd dat mn leven aan me voorbij gaat. De boot gemist. Dan kijk ik naar mn leuke kleding en schoenen. Die staan weg te rotten in mn kast. Echt treurig en ik heb medelijden met mezelf. Het liefst zou ik op die fuchsia Marilyn Monroe peeptoes elk weekend de avond van mn leven willen beleven met leuk gezelschap. Ik bedoel hoelang heb ik nou niet meer gelachen, echt schateren, lekker silly zijn als een kind. Of zorgeloos rondgelopen. Happy. Ik ben meestal somber. Ik rot weg van de saaiheid. Een mens heeft aandacht en liefde nodig anders verwelk je.
Zorg ervoor dat je altijd bezig bent met activiteiten. Zoek hobby genoten, dan heb je iets gemeenschappelijks dat je interesseert. Koken, interieur, een taal leren of met een groep een reis maken. Zodra je zo lekker druk bezig bent zijn er vast mensen die jou geweldig gaan vinden en contact gaan zoeken met je.

Iesje
06-02-2022
Reactie:
Hoi hoi eenzaamheid vreet je op...
Geen contacten geen vriendinnen familie af en toe niet getrouwd geen kids.
Relatie eerlijk gezegd weet niet wat voor relatie nergens meer zin in het leven is zinloos
Geen baan geen sociale contacten....
Doe er ook niet echte moeite voor leef van dag tot dag

Vihs
20-03-2022
Reactie:
Oh zo herkenbaar, door een aantal stoornissen kan ik geen contact leggen met mensen en kan ik ook geen contact aangaan met mijn eigen twee kinderen. Iedere dag zitten op een stoel, wachten tot de dag voorbijgaat, het is geen leven. Ik heb zelfs akkoord voor euthanasie voor ondraaglijk psychisch lijden, maar durf de stap nog niet te zetten.

K
05-04-2022
Reactie:
Ik voel me ook mn leven lang al eenzaam. Zowel op zoek naar n moederfiguur, naar begrip en geborgenheid, als naar misschien ergens bijhoren, je verbonden voelen. Ik ben t/m mijn 14e steeds verhuisd buiten land Nl buitenland Nl etc. Op mn 16e opgenomen geweest voor 4 jr lang, oa vanwege eetproblemen. Daarna zonder nabehandeling op kamers gemoeten. Met mijn sociale angsten. Onwetendheid v/onbekendheid met de maatschappij, t zelfstandige leven. Middelbare school nog af moeten maken. Toch nog 2-3jaar universiteit gedaan. Maar altijd angsten, daarbij antidepressivum en blowen, geen contrôle meer en (rand) psychotisch. Nooit meer afgestudeerd, wajong sinds mn 18e, nu inmiddels 46 en doe wel vrijwilligerswerk, maar sta er zo'n btje alleen voor. Nooit iemand gekend op wie ik echt terug kon vallen, bij wie ik aan kan kloppen. Nare ervaringen in de GGZ, ook met hulpverleners/ psychiaters die te vroeg vertrokken, slecht afscheid ook. Het liefst had ik in Frankrijk gewoond. Maar hoe met wajong, zonder rijbewijs, 2 katten? Onlangs totaal uit evenwicht geweest door afbouw antipsychoticum en te vroeg afscheid ve psychiater. Angsten, stemmen, nauwelijks of soms niet meer slapen. Gedacht aan zelfmoord, waar ik eigenlijk tegen ben en aan euthanasie. Nu weer beter, maar nu drink ik teveel en baal ervan voor mn gezondheid en de calorieën. Wil graag weer afvallen. Te graag. Mensen zijn er toch nooit voor je. Je moet ervoor jezelf zijn, maar hoe dan? Heb je soms toch echt anderen voor nodig.

Groet, Y

Y
14-05-2022
Reactie:
Ik heb precies t zelfde waar denk je dat het bij jou aan ligt? Ik denk altijd dat het voor een vrouw zeker in europa veel makelijker is

Tim
19-06-2022
Reactie:
Jammer dat je nergens een mogelijkheid hebt om met elkaar in contact te komen he.
Vaak veel aandacht voor oudere of jongeren die eenzaam zijn, maar rond de 50 is er zeker ook veel eenzaamheid .
Bij nmlk sta ik al jaren op de wachtlijst, verenigingen of clubs is ook niks geworde.
Denk dat ik mij er naar bij neer moet leggen dat ik een einzelganger ben...
Al ziet men dat niet aan de buitenkant ...
Je bent altijd zo" gezellig en spontaan" ...

S
25-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik ben 75 en voel me steeds meer alleen

Ik ben nu al 75 en ik vind dat ik erg alleen ben. Ik heb gelukkig goed contact met mijn zus en broer maar ja........iedere ochtend als ik wakker wordt denk ik: en wat nu? Waarom zou ik mijn bed uitkomen?

 

Soms spreek ik dagenlang niemand. De dingen die ik leuk vond kan ik niet meer doen. Immers; mijn gezondheid laat het afweten; ik heb geen energie meer. Rondom mij heen is het stil geworden.

 

Mijn vrienden zijn zo langzamerhand allemaal overleden. Ik heb ze bijgestaan maar wie is er nu voor mij? Ik voel me steeds meer alleen.


Anoniem
> 2 jaar geleden

44
19
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Goede morgen,

met belangstelling heb ik Uw bericht gelezen.

U schrijft, dat U soms dagenlang niemand spreekt.
Misschien hebt U zin, om af en toe te schrijven/te mailen?

Ik schrijf in ieder geval graag en hoop op een bericht van U!

Een fijne dag toegewenst!
Met vriendelijke groet, Rosemarie


Rosemarie
> 2 jaar geleden
Reactie:

U mag mij altijd bellen , ik zou graag met u in contact willen komen en met u de dingen dien die u lleuk vind.

Gr B


B
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik Ben 78 en Eenzaam. Als we eens beginnen met samen koffie of iets anders te gaan drinken? Bel me op ****** als er iets voor voelt. Ik woon in Zwolle of is dat te ver weg?

 

 

(redactie: Helaas doen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen na een bepaalde tijd verwijderen). 

 

Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met andere mensen zoals:

 

  • vrijwilligerswerk in de buurt
  • leuke hobby / vereniging in de buurt

 

  • wordt zelf bejaardenbezoeker bij leeftijdsgenoten (veel mensen in bejaardentehuizen krijgen geen bezoek terwijl ze dit wel graag zouden willen)

 

  • sites als nieuwemensenlerenkennen.nl
  • single-vakanties

 

... einde redactie)


Rudy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Redactie,
Aan de ene kant begrijpelijk vanwege privacy redenen.
De tips ? dank daarvoor maar denk dat velen van ons dit ook wel weten, maar dit forum juist het veiligst voelt om contact te leggen.
Wel jammer, want nu is het een verkapte 'uithuil'forum waar je jou verhaal kunt doen maar waar je verder niets mee kunt.
Zonder gelijkgestemden eventueel te kunnen ontmoeten blijft het bij welgemeende reacties en daarna gaan 'we' verder met zoiets als leven.



John
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi,

"Leuk" redactie om zo'n site te noemen als iemand van 73 zoiets schrijft. Ik ben zelf 60, voel me ook steeds eenzamer worden. Volgens mij heb je op deze leeftijd niets aan events en spellen etc. zoals op de site "nieuwemensenlerenkennen" wordt genoemd. Dat is iets voor jonge mensen van max 45 zag ik voorbijkomen......jammer al die regeltjes van "privacy"....

Ingrid
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ingrid, Inderdaad.


John
22-08-2020
Reactie:
Ik herken alles zo. Ook de ouders kwijt. Met broer geen contact. Geen vrienden. Ook geen baan. Ik wordt ouder en ouder.

Mieke
10-09-2020
Reactie:
Lieve Anoniem,

Weet dat wat je nu schrijf er mensen zijn die dit leest en met je meeleven.
Koester de contact momenten met je zus en broer.
Ik begrijp je wel maar wil wel even zeggen,
Trek jezelf omhoog. Het zal niet altijd lukken, maar houd wel de momenten vast wanneer het je wel lukt lieve Anoniem
Niks is sterker dan de kracht van een mens

❤️🙏


Noortje
24-10-2020
Reactie:
Neem kontakt met me op.Ik zit met heTZELFDE PROBLEEM

Jhon
03-03-2021
Reactie:
Hoi mevrouw of mijnheer.
Ik ben een 83 jarige weduwnaar van 83 jaar en voel mij vask heel erg eenzaam .alle vrienden en kennissen om mij heen zeggen Peter jij doet het best goed maar ze zien mij niet als ik bedroefd en alleen thuis zit en met niemand kan praten wie o wie heeft een oplossing voor mij.

Peter
27-04-2021
Reactie:
Hallo, ik herken Uw verhaal. Ik maak hetzelfde door. Ben sinds kort weduwe, was mantelzorger, val nu in een groot gat. Voor iedereen gezorgt, wie nu voor mij? Heb geen fam meer en vele vrienden/vriendinnen zijn overleden. Veel sterkte! Mvg Cilia

Cilisla
14-07-2021
Reactie:
Dat heb ik ook. Mijn man begrijpt het ook niet goed. En ik zou ook graag iemand hebben waar je iets leuks mee kunt doen.

josette
15-08-2021
Reactie:
Ik ben in juni j.l. 80 jaar geworden veel verdriet en nog, ongeveer 30 jaar geen contact met mijn 2 dochters, mijn kleinkinderen nooit mogen zien dat ik ze heb heeft mijn zoon ontdekt op internet, ik heb enkele ziekten, ook kanker 2 stuks gehad, darm en nier kanker voor de laatste krijg nog 2 jaar controlle, mijn zoon is mijn mantelzorg, is 41 jaar ook eenzaam, wij gaan er samen regelmatig op uit , maar hij hoopt ook nog leeftijd genoten te ontmoeten, ik hoop voor mijzelf en mijn zoon een lotgenoot te vinden

Corrie
07-09-2021
Reactie:
Ik hoop dat het nu goed gaat, je bent niet alleen❤ Ik weet zeker dat het goed komt!

Cadie
17-11-2021
Reactie:
Ja zo voel ik mij ook, maar hoe ko. Ik met jou in contact ?

Liselotte
23-11-2021
Reactie:
Hallo ik ben 76 jr veel mee gemaakt, ik ben best wel eenzaam ik herken mij helemaal in uw verhaal ik ben best wel sociaal, hou van gezelligheid mag ik vragen waar u woond .

Maria,
08-12-2021
Reactie:
Ik ben 77 jaar 3 jaar alleen vrouw overleden ik zoek iemand voor cantine een gesprekje te hebben

Pierre
30-04-2022
Reactie:
Ik heb mijn zoon verloren 15 Maart ik heb heimwee naar mijn zoon . Het lukt mij niet om mijn leven zonder Erwin te leven . Ik wil contact met lotgenoten . Mijn man is al 14 jaar overleden . Liefs Marlies Aarts

Marlies Aarts
25-06-2022
Reactie:
Ik heb mijn zoon verloren 15 Maart ik heb heimwee naar mijn zoon . Het lukt mij niet om mijn leven zonder Erwin te leven . Ik wil contact met lotgenoten . Mijn man is al 14 jaar overleden . Liefs Marlies Aarts

Marlies Aarts
25-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Gehuwd, maar ik voel me eenzaam

Ben een man van 41, gehuwd, geen familie (d.w.z. geen contacten meer, is ook geen optie meer), geen vrienden (niet 1), paar leuke collega's die me dierbaar zijn maar die hebben een eigen leven en dat was het.

 

Ben gehuwd, maar voel me alleen, eenzaam, anders, een sukkel, een rare...ik weet niet wat ik moet doen om iets te veranderen. Alleen iemand om een goed gesprek mee te hebben lijkt onhaalbaar, ik weet niet eens waarom ik hier nu typ, wat heb ik eraan...


eenzaam gevoel
> 2 jaar geleden

35
22
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat vervelend dat je je zo eenzaam voelt.

Als ik je verhaal lees, dan komen er een paar dingen in me op.

1) Je schrijft dat je gehuwd bent. Hoe is het contact met je vrouw? Kunnen jullie open en eerlijk tegen elkaar zijn? Bespreken jullie wat jullie bezig houdt?

Zo nee, dan zou het al heel veel kunnen opleveren op dat wel te gaan doen. Je zou je dan ook minder eenzaam voelen, maar meer verbonden met je vrouw.

2) Heb je hobby's waar je mensen zou kunnen ontmoeten? Misschien kun je op een sport gaan? Een groepsreis maken om mensen te ontmoeten? Of kijk eens op een site als nieuwemensenlerenkennen.nl


E.
> 2 jaar geleden
Reactie:

Maar. Als. We. Het. Zamen. Delen. En op een. Lijn. Zitten. Gr Joop. U. Kunt. Reageren


Heb. Het. Zelfde. Ben. Ook. Eenzaam
> 2 jaar geleden
Reactie:

hallo ik ben ook gehuwd en heb hetzelfde gevoel als u 


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, hoewel het bij mij over een ander soort eenzaamheid gaat eigenlijk, ik schrijf het niet graag en voel me echt slecht als ik dit verwoord maar 3 jaar geleden heb ik een man leren kennen die me op sexueel gebied rot verwend.

 

Je moet wel weten dat ik al meer dan 20 jaar geen sex meer had. Ben nochthans getrouwd en mijn man ziet mij graag en ik wil hem ook nooit kwijt,maar hij kan niet meer vrijen en ik heb daar wel veel behhoefte aan.

 

Nu ben ik wel smooorverliefd geworden op die man, maar hij heeft me nu gedumpt voor een ander omdat hij het niet méér ziet zitten om 45 min te rijden om bij mij te zijn.Nu doet hij alles met haar wat ik zo graag had gedaan, etentje, cinema, toneel enz.

 

Toch beweert hij dat hij me wil blijven zien,maar dat geeft me een wrang gevoel, kan iemand me raad geven? Hij beweert zelfs dat hij haar bijna verteld heeft dat hij verliefd is op mij en me niet kan laten, wat moet ik daarvan geloven? Gekwetst, eenzaam hart.


Roos
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo. Ik begrijp je volkomen. Ben zelf ook 23 jaar gehuwd maar voel me zo alleen. Heb ook niet echt iemand waar ik mijn gevoelens mee kan delen, valt soms heel zwaar.

Ik
> 2 jaar geleden
Reactie:
ik ben 45, ongehuwd. 1 vriendin. Geen familie . Geen werk.
Voel me alleen, een uitzondering, niet aanvaard.Wil gewoon goede gesprekken met iemand en desnoods eens afspreken. Van waar ben jij. Ik van Leuven.

ils minnen
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zo herkenbaar...
Ik ook gehuwd, 2 prachtige kinderen en een man. Mijn man haalt heel veel voldoening uit zijn werk, ik voel me alleen. We hebben hele andere interesses. Oppervlakkige contacten met anderen genoeg, maar echte vriendschappen niet.
Ik wens je een mooie vriendschap toe!

Anomiem
11-09-2020
Reactie:
Hallo,
Ik weet maar al te goed wat je doormaakt, maar jij bent tenminste gezond en hebt een job. Zelfs die dingen heb ik niet. Dus...

poppe
12-09-2020
Reactie:
Ik was gehuwd en was ook eenzaam.hoewel we alkes samen deden luisterde hij nooit
Nu ben ik alleen sinds 2mnd en woon in een ander dorp ken niemand en wordt steeds eenzamer.
Praten met je partner is de juiste oplisdong

Pit
13-09-2020
Reactie:
wat voor werk doe je? waar woon je? lijkt het je leuk om met kinderen om te gaan

Anoniem
11-11-2020
Reactie:
Ik ben een man van 70 en ga af en toe eens een avontuurlijke wandeling maken in de ardennen. Zin om eens mee te gaan ?
Ik hoor het wel van U.

Reno
20-11-2020
Reactie:
Ik zit in het zrlfde schuitje

Neeltjr
21-01-2021
Reactie:
Je bent zeker niet alleen die zich zo voelt. Ik ben 39 jaar gehuwd heb 2 kinderen. Toch voel ik mij vaak eenzaam en ongelukkig Waarom weet ik niet. Ik heb een lieve man 2 prachtige kinderen. Wat scheelt er met mij dat Ik mij zo voel? Is er iets waar we nog op zoek zijn maar niet vinden? Ik heb het antwoord nog niet gevonden en weet niet of ik het ooit zal vinden.

Anoniem
22-01-2021
Reactie:
Ik ben al vele jaren gelukkig gehuwd,geen kinderen en geen familie (geen contact meer mee door erfeniskwestie)Zou wel heel graag vriendin leren kennen waar ik veel aan heb!Ben van Zonhoven

Nicole
20-05-2021
Reactie:
Hallo, ik las net uw verhaal en dat is bijna letterlijk dezelfde situatie als die waarin ik me bevind. Ik ben alleen iets ouder (45 jaar) maar voor de rest is alles heel herkenbaar. Ik ben niet echt op zoek naar nieuwe contacten maar wou gewoon laten weten dat je niet alleen bent in dergelijke situatie, hoe pijnlijk ze ook is (ik spreek uit ervaring). Het enige waar ik nu op hoop is dat de pijn en miserie slijt, ik ben niet echt hoopvol dat mijn situatie zelf zal veranderen. Sterkte gewenst!

lotgenoot
15-08-2021
Reactie:
Zeer herkenbaar. 42 en heb hetzelfde.

Pavan
01-11-2021
Reactie:
Mijn hele leven, ik ben nu 75 , heb ik geen enkel gevoel dat ik werkelijk contact heb met anderen. Altijd dat eenzame gevoel. Ik doe mijn best maar het lijkt wel of in een ander wezen ben. Mijn leven is een grootte leugen. Ik verberg alles omdat ik denk dat ik niet deug. Ben ook verbaasd als mensen mij leuk vinden want ze weten niet dat ik een grote hekel aan mijzelf heb. Dit is ontstaan dat van kind af aan mij dit gezegd is ,vooral door mijn ouders . Ik ben op acht jarige leeftijd naar verschillende internaten gestuurd. Nooit geen liefde gekend behalve de verkeerde. Vunzig was het.

Bertie
29-04-2022
Reactie:
Ik heb een vriend en 5 kinderen maar ook ik voel me vaak eenzaam.

L
24-05-2022
Reactie:
Zo herkenbaar en om ons heen zie je familie komen en gaan. Ouders beide kanten overleden. Familie geen contact, ook geen optie. En ook geen vrienden. Jonge kinderen die geen oma s en opa s meer hebben. Niet meer gezellig op visite of dat ze kunnen logeren. Is echt heel eenzaam. Buren hebben niets door. Druk met hun eigen. Nergens op terug kunnen vallen voelt niet fijn.

Mieke Z
28-05-2022
Reactie:
staar je niet blind op anderen ,deze tijd is gewoon zo ..zie een spin hij of zij is ook alleen of eenzaam..wilhelmina was ook eenzaam maar nooit alleen. en ze had zoveeeeeeeeeeeeeeeeeeel dat is pas zielig.................................... je moet er gewoon wat van maken.en dat moet je wel zelf doen.....................het is goed als je zelf dingen doet............................je kwam alleen op de wereld,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,en je gaat er ook alleen weer af,,waar naar toe naar het mooiste wat je ooit gezien hebt..... god

Anoniem
24-06-2022
Reactie:
Hier exact t zelfde

John van Dorst
04-08-2022
Reactie:
Hier exact t zelfde

John van Dorst
04-08-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik heb geen enkele vriend of vriendin

Hoi, Ik ben eenzaam, maar dan ook echt.
Ik heb helemaal geen enkele vriend of vriendin.
Ik ben in de vijftig, mijn man stierf jaren geleden
en de leukste tijd heb ik wel gehad lijkt mij.
Kinderen heb ik niet.
Hoe kan ik nieuwe vrienden , vriendinnen maken?
Onmogelijk.
Gezien ik erg in mezelf gekeerd ben en behoorlijk verlegen.
En als ik eens ergens naartoe ga,
kent iedereen , iedereen al,
en de meesten zijn getrouwd.
Hopeloos dus ..

Josiane,
> 2 jaar geleden

32
29
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je bent niet hopeloos...deze 50 plusser heeft het ook wel
Ik heb 2 kids maar die gaan redelijk hun eigen gang.
Meestal ga ik er wel erop uit maar sta je toch vaak alleen ( in een hoekje) dan denk ik waarom..en ga ik maar naar huis..mn eigen omgeving....

Sonja
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zo herkenbaar

Mieke
10-09-2020
Reactie:
beste waar woon je? ik zelf ben van lommel 64 jaar

groetjes

liliane
04-12-2020
Reactie:
ik herken dit zo. ben achter in de 50. woon je zuid holland?
je bent niet alleen! grtz thea

Hai
27-12-2020
Reactie:
Hoi, ik herken heel goed wat je schrijft. Ben 61 en getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie mee. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden en heb vooral behoefte aan iemand die ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie

Ton
29-12-2020
Reactie:
Hoi hoi dit is zo herkenbaar, waar woon jij ?? Zelf woon ik in de kop van drenthe. Als jij niet te ver weg woont zouden wij elkaar eens kunnen ontmoeten ??

Aafke
16-01-2021
Reactie:
Hoi Josiane, Liliane, Thea, Ton en Aafke,
Dit forum is vooral bedoeld om je hart te luchten en steun te vinden in de verhalen van anderen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid (https://www.therapiepsycholoog.com/forum-tips-eenzaamheid) staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen. Ik hoop dat je daar kunt vinden wat je zoekt. Alle goeds!

De redactie
29-01-2021
Reactie:
Hoi, ik begrijp je volkomen. Het is inderdaad niet gemakkelijk.
Er gaat elke dag zoveel om in je hoofd en dan nog steeds maar vechten tegen moeilijk aanvaardbare invulling van dag tot dag.
zelf ben ik ook reeds lang weduwnaar maar verlang naar eerlijke mensen die ik kan vertrouwen om zo een vriendschapsband op te bouwen. Niet opgeven is de boodschap, elk mens is uniek en dat willen we graag uiten, dat is toch de normaalste zaak nietwaar.
Moest je willen reageren, dan kan dat gerust.
Vele groeten.

Tonny
06-05-2021
Reactie:
ik heb bijna zelfde situatie.

Mini
25-05-2021
Reactie:
Halo Josiane,ook ik ben in de vijftig en eenzaam en alleen. Mss kunnen wij eens afspreken?

Anoniem
11-08-2021
Reactie:
Hallo,ik ben wel getrouwd , maar mijn man heeft andere interesses. Ik zou graag iemand willen kennen om te lachen leuke dingen doen , maar ik woon in Limburg en ben 67 jaar.

josette
14-08-2021
Reactie:
Hoi ik kan me 100% in je verhaal vinden want ben ook eenzaam na het overlijden van mijn vriendin.Misschien een idee om een keer een kop koffie te drinken ?

jeroen
31-08-2021
Reactie:
Herken mij hierin.voel meer en meer eenzaam.hoe geraak ik hieruit?

Onlyone
09-10-2021
Reactie:
Ik zou graag in contact willen komen met deze vrouw ben zelf ook wel eenzaam moer heb het wel goed.En misschien kan ik die vrouw wer wat helpen en daar in elkaar wat aanvullen,ik kijk uit naar een reactie hier op.Vriendelijke groet. Leen.

Leen.
29-10-2021
Reactie:
Ik ben ook heel eenzaam heb niets van vrienden momenteel in een zware depressie ook in mijn job geen enkele vriendschap

Caroline
07-12-2021
Reactie:
wat moet ik doen als mijn 2 zussen mij pijn doen en iedereen op de wereld tegen mij is? niemand gelooft mij!

anoniem 12 jaar oud 1ste middelbaar
08-12-2021
Reactie:
Hoi ik las je verhaal en herken hierin helemaal mezelf

Astrid
19-12-2021
Reactie:
Herkenbaar, ik ben helemaal alleen , geen familie en echte vrienden! Uitzichtloos gewoon.

Sonja
04-01-2022
Reactie:
Hoi...ik ben al lang alleenstand sinds mijn vrouw overlijd...ik ben 47 jaar..en ik heb ook weinig mensen om mij heen.
Groetjes

Chris
30-01-2022
Reactie:
Hoi ik herken het ben de laatste tijd ook eenzaam,mijn man heeft dementie hij is 10 jaar ouder dan ik,ben zelf 61 jaar en merk dat mensen niet meer langs komen ik had ook vriendinnen maar doordat mijn man de hele dag thuis is komen ze niet meer gelukkig werk ik nog maar dat zijn collega's, zou graag
Leuke dingen doen maar er alleen erop uit trekken doe ik niet gauw

Jolanda
17-02-2022
Reactie:
Hoi ik heb ook geen vrienden,mijn man heeft dementie dus ik kan daar geen leuke dingen meer mee doen,we gingen vaak naar van der valk mar wat moet ik daar alleen doe,had wel vriendinnen maar die heb ik anderhalf jaar niet meer gezien ze beloven van alles maar komen niet,mis het zo elke avond zit ik alleen op de bank.

Jojo
25-02-2022
Reactie:
Hier ook heel eenzaam geen enkele vriend of vriendin

Caroline
27-02-2022
Reactie:
Er zijn heel veel mensen alleen,ben nu 61 jaar heb heel men leven hard gewerkt heb gelukkig wa vrienden maar …..nog altijd geen vaste partner, en mis dit wel maar elke dag haal ik voldoening uit door bezig te zijn met leuke dingen en ik hoop zo toch nog iemand te ontmoeten.

De bie
20-04-2022
Reactie:
Ik zit met hetzelfde probleem en ben naarstig op zoek om nieuwe mensen te leren kennen. Waar woon jij?

Rianne
22-04-2022
Reactie:
Beste redactie, zoals jullie kunnen lezen is hier een enorme behoefte aan de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten. Jammer dat jullie dit niet oppakken. Althans, zo lees ik het hier. En ik ben pas net begonnen met lezen. Ik ben zelf communitymanager van een online platform, dat nog maar net in de lucht is, voor eenzame jongeren en ook daar blijkt de behoefte aan het maken van nieuwe vrienden enorm groot is. Wij gaan proberen dit juist wel mogelijk te maken of op zijn minst de jongeren zelf de ruimte te bieden elkaar te vinden en met elkaar af te spreken. Daar richten we onze community op in: interesses, verhalen, maar ook regio’s. Misschien iets om over na te denken? En excuses alvast als jullie dit inmiddels al doen!

Nathalie
27-06-2022
Reactie:
Beste redactie, zoals jullie kunnen lezen is hier een enorme behoefte aan de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten. Jammer dat jullie dit niet oppakken. Althans, zo lees ik het hier. En ik ben pas net begonnen met lezen. Ik ben zelf communitymanager van een online platform, dat nog maar net in de lucht is, voor eenzame jongeren en ook daar blijkt de behoefte aan het maken van nieuwe vrienden enorm groot is. Wij gaan proberen dit juist wel mogelijk te maken of op zijn minst de jongeren zelf de ruimte te bieden elkaar te vinden en met elkaar af te spreken. Daar richten we onze community op in: interesses, verhalen, maar ook regio’s. Misschien iets om over na te denken? En excuses alvast als jullie dit inmiddels al doen!

Nathalie
27-06-2022
Reactie:
Beste redactie, zoals jullie kunnen lezen is hier een enorme behoefte aan de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten. Jammer dat jullie dit niet oppakken. Althans, zo lees ik het hier. En ik ben pas net begonnen met lezen. Ik ben zelf communitymanager van een online platform, dat nog maar net in de lucht is, voor eenzame jongeren en ook daar blijkt de behoefte aan het maken van nieuwe vrienden enorm groot is. Wij gaan proberen dit juist wel mogelijk te maken of op zijn minst de jongeren zelf de ruimte te bieden elkaar te vinden en met elkaar af te spreken. Daar richten we onze community op in: interesses, verhalen, maar ook regio’s. Misschien iets om over na te denken? En excuses alvast als jullie dit inmiddels al doen!

Nathalie
27-06-2022
Reactie:
Beste redactie, zoals jullie kunnen lezen is hier een enorme behoefte aan de mogelijkheid om elkaar te ontmoeten. Jammer dat jullie dit niet oppakken. Althans, zo lees ik het hier. En ik ben pas net begonnen met lezen. Ik ben zelf communitymanager van een online platform, dat nog maar net in de lucht is, voor eenzame jongeren en ook daar blijkt de behoefte aan het maken van nieuwe vrienden enorm groot is. Wij gaan proberen dit juist wel mogelijk te maken of op zijn minst de jongeren zelf de ruimte te bieden elkaar te vinden en met elkaar af te spreken. Daar richten we onze community op in: interesses, verhalen, maar ook regio’s. Misschien iets om over na te denken? En excuses alvast als jullie dit inmiddels al doen!

Nathalie
27-06-2022
Reactie:
Ik vind het erg dat je zo zit...ik heb ook niemand meer. Het is zwaar maar probeer er weer op uit te gaan. Vrijwilligerswerk of een vereniging of een hobby. Ga niet bij de pakken neer zitten meid. Er zijn veel meer mensen eenzaam en je kunt nog zoveel doen in het leven... probeer het gewoon thuis zitten blijf je eenzaam.
Ik wens jou veel sterkte toe en schrijf jou dit uit mijn hart
Groetjes akkie

Akkie
16-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik voel me al jaren heel erg eenzaam

Ik voel me al jaren heel erg eenzaam. Heb familie waar ik geen contact mee heb en de laatste jaren geen behulpzame mensen tegengekomen.

Ik zou zo graag in contact komen met mensen die een soort gelijk leven als mij hebben zodat we elkaar kunnen steunen


anoniem
> 2 jaar geleden

30
23
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

waar woon je? Ben zelf van Belgie. hoe oud ben je? Ben zelf in de veertig.Mag altijd reactie sturen.


ikkeltje
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik woon in Amsterdam maar geloof niet in elkaar alleen schriftelijk steunen. Kille koude stad hier, ben hier geboren maar iedereen lom me heen verloren..

Patricia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoe oud ben je? Mnl of vr, misschien een leuke vriendschap

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
BEN VAN DEZELFDE MENING MAAR WAT DOE JE ERAAN BEN JE VAN VER? IK BEN VAN WAREGEM WEST VL ZOEK IEMAND OM TE BERICHTEN

HAERINCK IVAN
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, welke provincie woon je dan?

c
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb nu zo'n leven.

John
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zou graag met je in contact komen ik ben wel 40 + maar jong van geest en kom nog jong over als het goed is daarbij herken ik je verhaal dat heb ik dus ook graag zou ik met je in contact komen om iets leuks te doen of gewoon even te babbelen!! Mail me graag *************@hotmail.com

(redactie: helaas doen we ivm de nieuwe privacy wetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen.)

Lilly Pi
> 2 jaar geleden
Reactie:
Lief mens, je bent heel gevoelig en ik heb spijt dat ik je hondje nooit heb gezien. Ik voel me ook soms heel angstig en vrees voor de toekomst. Heb alleen nog mijn hondje en mijn man. Ik hou ontzettend veel van beiden, moest ik echter mijn man verliezen, ik stap er ook uit. Die angst zorgt dat ik niet genoeg van het heden kan genieten. Jij bent dus alleen.....moet erg zijn, verre knuffel van mij en mijn hondje

Anneke
> 2 jaar geleden
Reactie:
waarom staan hier geen datums bij? Is dit een recent bericht of 5 jaar oud???

Wilfred
> 2 jaar geleden
Reactie:
Helaba ...ik heb uw verhaal gelezen...ik zoek ook iemand om mee in contact te komen...om eventueel samen uitstapjes,te doen...zodat mijn dagen gevuld zijn...en minder eenzaam

Hilde

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben ook eenzaaam 84 jaar ,mijn hele famile en kenissen zijn dement of dood had graag wat contact woon in Maastricht

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
oke vertel groet Willem

Johannes Willem
17-11-2020
Reactie:
Het wordt gewoon teveel om alleen te zijn de muren komen gewoon op u af. ik zie al van mijn 8 jaar mijn familie niet meer mijn ma al 3 j niemeer ik hoop dat langs deze weg mensen kan tegen komen die hetzelfde meemaken MVG Roels Angelo

Angelo Roels G.
15-05-2021
Reactie:
Ik heb het zelfde heb te veel meegemaakt ben 71 het hoeft niet meer voor mij Kom mijn bed niet meer uit

Lea
12-06-2021
Reactie:
Hallo,ik herken me helemaal in jou verhaal en ben al jaren op zoek naar wat jij ook zo graag wil in contact komen met mensen in dezelfde situatie en elkaar steunen.
Ik kom uit Antwerpen en ben 55j
Warme grtjs

Anoniem
11-08-2021
Reactie:
Datzelfde heb ik ook. MIjn man heeft andere interesses en zou graag weer eens lachen en iets leuks doen in plaats van altijd ziekenhuis dokter bloed prikken dat moet. Maar ik heb altijd de verkeerde mensen die niet leuk zijn.Maar ik woon in Limburgb ben kan niet rijden.

josette
14-08-2021
Reactie:
Ik ben ook enorm eenzaam, woon in Antwerpen en zou graag mensen willen leren kennen

Aida
01-09-2021
Reactie:
Van ochtend om 5.10 , ik heb weer een slapeloze nacht, het is 7 september., hier boven enkele berichten terug staat mijn reactie, ik ben 80 jaar heb door veel narigheid geen contact met familie, alleen met mijn zoon van 41 jaar, ik luister veel naar muziek s'nachts nar licht klassiek op mijn tablet meet mooie natuur opnamen, ik ga nu met deze beelden in mijn hoofd proberen te slapen, ik woon omg. Utrecht

Corrie
07-09-2021
Reactie:
Ik ken je verhaal heb dit precies hetzelfde voel me af en toe gewoon een nietsnut

Ad
06-10-2021
Reactie:
Hallo ik heb het zelfde als u wat is uw leeftijd als ik vragen mag en waar u woond .

Maria
08-12-2021
Reactie:
Help my aub .daku

Lea
15-02-2022
Reactie:
Welke omgeving woon je? Ik herken je verhaal

Hanny
22-04-2022
Reactie:
Hallo , ik ken dat , ik heb ouders waar ik niet kan op terugvallen , ik ben geboren met een oorprobleem ik hoor de helft van een gewone mens waardoor ik soms verward ben , en anders overkom , mensen veroordelen me , waardoor ik altijd alleen ben , op het werk word ik dikwijls ontslagen omdat ze denken dat ik hun niet wil horen , mensen moeten wat geduld met me hebben maar niemand heeft dit ik ben bijna 50 heb nooit een gezin gehad en voel me nu echt verschrikkelijk alleen ,

Nez
23-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Wat kunnen we doen met mijn eenzame dochter (30j)?

Hey hier papa van dochter die zich helemaal eenzaam en alleen is ze is 30j
Ook wil ze geen hulp aanvaarden .Ze werkt ook niet zit alle dagen thuis.
Hangt altijd rond mijn vrouw .ik en mijn vrouw kunnen voorlopig niet samen meer iets doen ze houdt ons gegijzeld wat moeten we doen om haar te helpen weet het allemaal meer zo goed wie zit nog in zo situatie wat kunnen we doen?

Paul
> 2 jaar geleden

28
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo

Ik neem dr wel mee uit. Ben 34jr

Ramon
14-08-2020
Reactie:
Kerst is totaal niet leuk......echt pijnlijk

Mieke
10-09-2020
Reactie:
Ik heb een dochter van 28 en ze voelt zich ook al jaren eenzaam. Ik ben er ook altijd voor haar maar natuurlijk wil ze iemand van haar eigen leeftijd wat ik begrijp...Ze ziet het leven op deze manier niet meer zitten....En ik weet niet meer hoe ik haar kan helpen, ben voort zo moe..

Henriette
11-12-2020
Reactie:
Ouders zijn veilig, maar ze zal toch haar eigen weg moeten vinden en vrienden leren maken. Dat lukt niet door thuis te blijven hangen. Zoek samen met haar dingen die ze kan gaan doen, sporten, theater of iets dergelijks en vertel haar ook dat ze niet de hele dag bij jullie kan blijven hangen omdat je ook recht hebt op een eigen leven. Laat haar ook hulp zoeken om aan zichzelf te werken.
Trek grenzen, dat doet de buitenwereld namelijk ook. Als je van iemand houd betekent dat ook dat je soms duidelijk moet zijn.

Erik
19-12-2020
Reactie:
Hoi Paul, eigenlijk is het andersom en houden jullie haar vast. Hup, het nest uit. Als ze e kan vliegen en dat kan ze, kan ze terugkomen, maar niet om te wonen. Er kunnen natuurlijk medische psychische redenen zijn waardoor ze daartoe niet in staat is. Dan is er hulp nodig voor haar lijkt mij.

sterkte voor jullie allemaal!

marieke
07-02-2021
Reactie:
Ik heb een zoon van 30 die zich eenzaam voelt
Mss een idee om hen samen wat leuks laten te doen ?
In deze tijd niet veel opties , wandelen , fietsen, samen koken, ...

Sabine
08-03-2021
Reactie:
Hey Pa ...

Blijf hoedanook in gesprek met haar. Niet per sé met woorden maar ook met vertrouwen. Stuur niet te veel, daarmee creëer je mogelijk meer afstand. Laat haar zeggen wat ze nodig heeft. Dan kan ze daar zelf aan werken.

Doeterniettoe
31-03-2021
Reactie:
Ben zelf ook 30 en vaak alleen.
Als het in de buurt is sta ik altijd open voor een fijne wandeling.

D
10-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Mijn leven voelt steeds beperkter

Hoi,

Ik ben nu 52 en heb het gevoel dat mijn leven steeds beperkter wordt. Ik kan mijzelf prima redden, maar heb behoefte aan wat liefde en aandacht. Gewoon eens iemand die er is voor mij. Weet niet goed hoe ik daar mee moet omgaan.

Online dating geprobeerd, maar dat levert ook niet veel op.

Ik weet niet goed hoe ik weer wat plezier in mijn leven kan brengen.


Inge
> 2 jaar geleden

26
15
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik ben 52 jarige vrouw met MS uitwonende tweelingzoons (20)

ben sociaal en ondernemend en langzaam word ook mijn wereld steeds kleiner......vriendinnen hebben het druk met partner, kinderen, werk en hebben vaak alleen tijd door de weeks als ze op een vrije dag met mij iets ondernemen......

maar die avonden en weekenden zijn moeilijk ...... ik maak wat schoon en pak andere klusjes aan om me te verzetten maar zou dit graag doen met een vriendin,

via datingssites vervelende ervaringen opgedaan met mannen dus ik ga nu alleen voor vriendschappelijk contac met andere vrouwen


dus puur voor gezelligheid en delen van levenservaringen...


Wie o wie kan zich hierin vinden?? Ik wil graag weer leuke dingen doen met een vriendin , misschien kan ik een luisterend oor zijn ?? De arm om je heen slaan en gewoo luisteren??


Ik zit namelijk in hetzelfde schuitje...... lieve groet!


ELSA12
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, ik ook 52, voel me ook beperkter worden, ik wil wel meer, maar ik kom niet in contact met mensen, ik zoek ook wat zielsniveau, ik kan niet meekomen in deze hectische nare maatschappij, hou je van wandelen? Welke provincie woon je?

c
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hai,

Ik ben een vrouw van 55 jaar en woon in Zwolle en lees herkenbare punten, in de zin de behoefte om pure echte mensen te ontmoeten met wederzijdse respect voor elkaar. Mijn persoonlijk verhaal gisteren hier gepost.

Hoop iets te vernemen.
Groetjes,

Vlin02der
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo, precies in die situatie verkeer ik ook.
Ben graag alleen, maar voel geregeld eenzaam. Ook ik habe veele potentiële vrienden, maar voel een innerlijk afstand. Ik telefoneer niet graag...intussen is 80% van mijn leven online.

Lissie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik weet niet of ik hier mijn mailadres mag plaatsen anders sta ik wel open voor eerst wat mailcontact en vandaar uit kijken hoe het loopt.

Groetjes,
Vlin02der

Vlin02der
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ook eenzaam de laatste tijd doet pijn

Anoniem
17-12-2020
Reactie:
Ook eenzaam de laatste tijd doet pijn

Jose
17-12-2020
Reactie:
Beste lezer.
Ik zit met het zelfde propleem.
Als je er samen met mijn over wilt praten graag alleen is ook maar alleen.
Laat wat van je horen ik geef antwoord.
Terug .Groetjes Anja.

AE de Koning
09-01-2021
Reactie:
Dag inge, waar kom je vandaan. Misschien een keer in de week een wandeling if zo. En wat leuks eens doen. Bijv. Gewoon als startende kennisen. Ben zelf een vrouw, van 54.
En zoek al paar jaar een vent maar die zijn niet voor 't oprapen. Pfff
Wat doe jij verder in het leven

Alida
11-02-2021
Reactie:
Hier hetzelfde. Je mag mij schrijven als je wil?

Patricia
02-07-2021
Reactie:
Ik lees net je verhaal en het voelde alsof ik het zelf geschreven heb. Ik ben heel spontaan, praat makkelijk met iedereen maar op 1 of andere manier blijft niemand "hangen". Ik ben 49, zou een vriendin willen om samen allerlei leuke dingen te kunnen doen en het is dan ook makkelijker leuke mannen te kunnen ontmoeten,🤭👏👍. Grtjs

Myrthe
25-11-2021
Reactie:
Hoi ik lees net je verhaal
Ik ben 51 en je verhaal is echt heel herkenbaar.
Door de week gaat het nog wel werk partime en mijn kids komen dan wel is langs met de kleinkinderen.
Kan mezelf ook prima redden maar savonds en in t weekend mis ik ook iemand bij wie ik is mijn hart kan luchten of gewoon die arm om je heen en wat gezelligheid.

Esther
17-12-2021
Reactie:
Hoi hier precies hetzelfde

Astrid
19-12-2021
Reactie:
Hallo allemaal

Ik lees jullie reacties en ben ook enorm eenzaam , na de dood van mijn dierbare ouders en mijn liefdevolle moeder. Waar ik alles mee samen deed en zit nu met enorm verdriet en radeloosheid en gemis

Met familie heb moeilijk contact , en wil hen niet met mijn enorme verdriet opzadelen
Het leven is voor mij een zwart gat en een grote last geworden en kijk uit naar het einde
Want wat moet ik nog alleen in deze wereld ??

Ben enorm eenzaam en ben dan ook blij als ik bij hun ben , heb gewoon geen rust zonder hun 2 als enigstkind

Mischien zijn er mensen op dit forum die dit ook in gelijke situatie zitten als ik , heb geen idee ben hier voor het eerst .

Groetjes

Mike
30-01-2022
Reactie:
Hoi Inge
Heel herkenbaar ik weet niet waar je woont maar ik ben een vrouw 57 misschien kunnen we elkaar wat beter leren kennen en wat leuks ondernemen

Anoniem
10-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik zou graag een luisterend oor willen

Het is raar om te schrijven over eenzaamheid. Ik denk dat niet veel mensen in mijn omgeving denken dat ik eenzaam ben, of mij eenzaam voel. Ik heb werk, vrienden, familie, en als ik zou willen zou ik best vaak met mensen op kunnen trekken..

 

En toch, onlangs zat ik in bed en bedacht me maakt het uit of ik gedachten heb als ik mijn gedachten met niemand kan delen? Dat maakte me verdrietig. En ik besef dat ik mij eenzaam voel. Ik heb geen relatie. Ik ga elke dag alleen naar bed en sta alleen op.

 

De dag helemaal alleen afsluiten vind ik steeds moeilijker worden. Toch is de drempel om voor het slapen gaan contact te maken ook heel groot. Ik bel wel eens met Sensoor. Dat is een telefoonnummer voor een praatje. Dat zijn fijne praatjes, maar het voelt ook gek. Hoezo doe ik dat als twintiger?! Ik veroordeel mezelf daar over. Ook dit kan ik met niemand delen. Dat is pijnlijk. Ik zou graag een luisterend oor willen in mijn omgeving.


Anoniem
> 2 jaar geleden

25
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey. Ik wil wel eens met je praten over eenzaamheid. Heb er zelf ook last van en ben 24 jaar. Ik zit vaak achter de pc, dus als je eens wilt skypen ofzo laat je het dan weten? Al lijkt het me niet zo slim om hier je skypenaam te plaatsen... maar anders weet ik het ook niet.


Hendrik
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik zou ook wel contact willen?


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
DIt is zo herkenbaar! Ik ben 21 en ik heb geen ecte vrienden om me heen wara ik echt een goed gesprek mee kan houden! zou je het leuk vinden om via social media eens contact te leggen?

Michelle
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo,

Ik zou ook wel contact willen hebben met iemand van jullie? Gezellig te kletsen!

Groetjes

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Troost je ik ga er van kapot

Sabine
> 2 jaar geleden
Reactie:
Sterkte, ik begrijp je gevoel. Het lijkt me een lastige en visuele cirkel. Het is makkelijker om te zeggen de moed niet op te geven dan te doen. Maar heb vertrouwen, het wordt beter. Je bent niet alleen.

F
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik voel precies het zelfde als u heb geen levens moed meer woon in Maastricht

marcelle V
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ken het gevoel, ben dan 38. 12 jaar liefhebbende relatie gehad tot het noodlot me partner afnam Ik zette door en iedereen vond en vind me zo sterk. Maar ze hebben geen idee, hoe het is alleen te zijn. Thuis te komen en der is niemand. Ziek zijn en er is niemand. De stilte. Geen arm even om je heen geen knuffel geen klankbord. Je bent single zeggen en kan doen en laten wat je wilt je hebt de vrijheid. Ja dat klopt en dat is soms ook erg fijn en geniet daar van, maar de is ook een andere kant die willen ze niet zien.

M
26-08-2021
Reactie:
Wat vervelend om te horen dat hier zo veel mensen mee strugglen... Ikzelf ben een alleenstaande moeder, wel met familie en een paar vrienden. Maar inderdaad het gemis van een echte connectie. Regelmatig nog steeds depressieve gedachten hoewel ik een paar jaar al uit therapie en van de medicatie af ben. Maar het blijft terug komen. En overdag maar sterk blijven, thuis voor de kleine, op het werk en sociaal. Afleiding zoeken terwijl het enige wat ik wil is iemand hebben om bij uit te huilen. Zodat ik me even niet zo zwaar hoef te voelen. Even me niet zo sterk voor hoef te doen. Maar dat is egoïstisch van me. Het zijn de kleine momenten die je doen laten instorten. Maar we houden vol.

Ik hoop dat jullie iemand vinden die jullie begrijpt. Ik hoop ooit niet meer die eenzaamheid te voelen, maar meer vrede met mezelf. Anderen laten je toch in de steek en kunnen niet geven wat je zoekt.

K
21-09-2021
Reactie:
mensen willen niet altijd luisteren naar gejammer ?????????????????????

Anoniem
24-06-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Ik haat mensen maar ik wil niet alleen zijn

Ik ben hier op gekomen omdat ik op het punt ben gekomen dat ik radeloos ben.
Ben een man van 29
Ik ben zelf iemand die niet graag in de spotlights sta.
Gesprekken kan ik niet meepraten want ik krijg van binnen een soort van blackout. Er komt niks uit.
En als er wat uitkomt is het een probleem dit of dat.
Alles is negatief en kan het niet meer ombuigen.
Verleden tijd is verleden tijd maar als je een slechte basis qua opvoeding heb gehad. Ouders zijn gescheiden. Mijn gezin moest rondkomen in de armoede. Ik kon als kind niet eens naar de tandarts (kon alleen vullen) want er stonden teveel rekeningen open. Dus mijn gebit is ook niet 100% gezond.
Al de kinderen woonden bij de moeder
We waren bijna 3x uit huis gezet. Paar keer zonder gas water en licht zitten.
Ik ben de jongste van de 3kinderen
Maar de 1e kind was in me moeders ogen het belangrijkste. Een groot voorbeeld daarvan is dat me moeder het paardrijlessen van me zus belangrijker vond dan me diplomering van middelbare school (waar ik dus totaal 40km moest fietsen)
En ze pleegde fraude maar toch was ik toch te lief voor om aangifte te doen.
Der was alleen maar ruzie thuis en nooit echt liefde gevoeld. ( me moeder wou me niet als zoon)
En die woede uitte ik dus uit op school waar ik heel vaak werd uitgestuurd en ging dan blowen.
Ben geëmotioneerd verwaarloosd vanaf me pubertijd(1e klas). Waardoor ik dus naar drugs en drank griep vanaf me 12/13e .
En mijn eigen mechanisme is dat ik automatisch tot mezelf trek.
Ik ben boos en teleurgesteld in mezelf, omdat ik weet wat ik kan en dat is alles maar toch doe ik niks.
Er is iets mentaal wat me tegenhoud.
Me gedachten zijn ook van als ik werken wil moet ik tussen de mensen komen. Waar ik dus me heel ongemakkelijk voel. 1op1 kan soms net maar daar ook weet ik nooit een gesprek vol te houden en antwoord alleen standaard antwoorden.
Ik ben slim maar ik gedraag me als een domme idioot die maar dezelfde fouten maakt
Mensen van buitenaf hebben altijd een mening en oordeel klaar en zeggen dat ze me kennen maar hoe kan dat als ik gevoel heb dat ik mezelf al jaren heb verloren en nu zit ik te wachten tot ik doodga.
Want ik weet waar dit op uitloopt.
Dit loopt uit naar een dakloze leven.
Ik weet het echt niet meer.
Ik haat mensen maar ik wil niet alleen zijn.
Ik wil uit de schulden maar van werken word ik mentaal gek,omdat me gedachten zeggen waarom werk je zo hard voor schulden die door anderen komen.
En nieuwe contacten zoeken is voor mij te moeilijk.
Wil niet overkomen als een 28 jarige kind die alleen maar huilt en negatieve dingen uit.
Het voelt heel frusterend om overal maar tussen wal en schip te vallen.

Arii
> 2 jaar geleden

24
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig man!

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Weet niet of het nog relevant is. Maar kan me behalve in het gedeelte "in armoede leven" wel erg in jou leven. Ik denk en voel bijna hetzelfde. Ook zeer ongemakkelijk gevoel bij mensen. Ook emotioneel verwaarloosd. Trek ook tot mezelf. Etc. Als je wilt praten kan het altijd.

Sean
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo, ik snap je ietskes. Je hebt geen goed rugzakje om mee te sleuren. En contact met mensen confronteert u nog meer dat jij niet de " standaard"man bent. Maar thuis zitten kniezen en uw wentelen in uw misérie, dat mag eens. Maar niet te lang, je moet uzelf dan 'n schop onder uw kont geven . En zeggen, komaan, morgen, andere dag , betere dag

Carine V.
17-10-2020
Reactie:
Wat erg voor je. Je hebt een moeilijke jeugd gehad en daardoor leid je nu een moeilijk bestaan. Jammer dat sommige ouders het leven van hen kinderen onbewust verwoesten.
Zoek hulp voor jezelf en geef nooit op. Je komt zeker mensen tegen die je kunnen helpen en ondersteunen.

Bella
27-02-2021
Reactie:
Beste Arii, Misschien dat je dit leest.
Je bent streng en hard voor jezelf. Ik denk dat je ergens van binnen ook weet dat je niet boos bent op mensen, maar verdriet hebt en geraakt bent door dingen waar jij niets aan kon doen. Ik ben ouder dan jij, maar ook ik heb deze gevoelens. Toen ik achter in de 20 was heb ik de keuze gemaakt niet meer bang te zijn voor contact met anderen. Misschien is het een veilige optie om bv te gaan hardlopen met anderen of een sport te proberen waar je niet perse in een team zit. Tijdens het sporten hoef je ook niet steeds te praten. Ik ben daardoor echt uit mijn schulp gekropen en ik heb gemerkt dat er ook veel goede mensen bestaan. Probeer klein te beginnen. Weet je, mensen hebben oordelen naar iedereen, alleen jij trekt het je meer aan omdat je jezelf klein maakt. Heb maling aan anderen, het zegt alleen iets over wie zij zijn, niet wat jij bent. Je bent niet alleen met jouw gevoelens, van veel mensen zie je alleen de buitenkant. Ik wens je toe dat je milder naar je zelf wordt en wat stappen durft te zetten, want je hebt niets te verliezen.

Erik
07-04-2021
Reactie:
Hoi Ari,

Ik herken me zeer erg in jouw verhaal.
Wat erg voor je dat je nu zo voelt.
Jouw eenzaamheid laat jouw verleden nog zwaarder wegen.
Ik heb een soort van hetzelfde meegemaakt.
Ik zat thuis en kon geen contact hebben met mensen. Ik voelde mezelf eenzaam en veloren.

Tot ik op die ene dag wakker werd en dacht ik ga alles anders doen! Want ik ben het waard!

Ik zou zeer graag met je in contact willen komen op jouw manier met jouw wensen. Gewoon eens om rustig met elkaar in gesprek te komen.
Als je dat zou willen reageer dan maar even.

Anoniem
06-12-2021
Reactie:
Ik kan me goed vinden in jou verhaal, ben veel ouder, maar het blijft moeilijk. Is een strijd die je jou hele leven moet voeren. Mijn advies, volg Sadhguru op YouTube, maakt het leven aangenamer.

Ime
12-01-2022
Reactie:
Beste Ari,

Ook al heb je een andere boodschap meegekregen in je jeugd, maar, je moet beseffen en leren dat je liefde waard bent, en jezelf dat gunnen en geven. Mindfullnes is een mooie route om te gaan, niet zo streng zijn voor jezelf en al je rotgevoelens er gewoon maar laten zijn want je was ook een slachtoffer en je had ook meer verdiend dan dat, wat je kreeg, als kind, en compassie voor je moeder, ze wist niet beter, of kon niet beter. Geef jezelf de liefde die je verdiend, dat begint bij hulp vragen: dat is al mooi. Heb je gedaan. Nu stap 2, geef jezelf de kans om je verleden een plekje te geven en vraag therapie aan bij een dokter en vraag een verwijzing. Laat jezelf helpen, ik weet er is een ellenlange wachtlijst van zeker 3 maanden tot een half jaar, maar dan ben je in ieder geval onderweg en beter af dan nu. Verder is sporten een goed idee; zoek iets wat je leuk vindt en vrij solitair kunt doen in het begin. Boksen of tai chi kan ook een uitlaatklep zijn. Tot slot. Zorg goed voor jezelf, op tijd eten, slapen, goed en gezond eten, dag goed indelen en ritme aanhouden. Het zal in het begin niet makkelijk voor je zijn, maar je doet het voor jezelf. Stel jezelf doel. Je bent ‘t echt waard. Succes.

Hulp
24-01-2022
Reactie:
Wat vervelend voor je dat je je zo voelt, maar zo herkenbaar. Ben van dezelfde leeftijd en voel me precies zo.. Ben ook radeloos en weet het ook allemaal even niet meer:(. Heel veel sterkte

Ir
21-04-2022
Reactie:
dat gevoel ken ik

Anoniem
07-05-2022
Reactie:
triest sterkte

peitb
17-06-2022
Reactie:
Ik zeg bijna precies het zelfde alleen heb ik geen schulde maar ik sta er wel bijna het zelfde in

Tim
19-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Ik ben 21 jaar oud en voel me ontzettend alleen

Mijn naam is Desiree, ik ben 21 jaar oud en voel me ontzettend alleen. Ik heb niemand meer, deels ook m'n eigen schuld.

Waar leef ik voor? Elke dag is opstaan en maar werken en series kijken.
Voor de rest doe ik niks...

Ik heb al zoveel geprobeerd. Via internet nieuwe vrienden maken maar 't helpt niet... Dit gaat al jaren zo... waar stopt dit

Desiree
> 2 jaar geleden

21
15
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Helaba,
Ooit komt er een dag dat je deze situatie achter je kan laten...Wanneer die dag komt weet niemand.
Ik zit nu ook in een fase waar ik niemand meer zie of hoor en enkel contact heb met collega’s van mijn werk, maar ondanks dit probeer ik de overvloedige tijd die ik met mezelf nu heb te gebruiken om voor mezelf uit te maken wat ik wil in dit leven en dat heeft zijn tijd nodig. Hopelijk vind jij jouw plaats in dit leven😀

Dave
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heey ik snap hoe je je voelt , mensen komen andere mensen tegen en jij bent ineens niet goed genoeg meer precies
Geloof mij de mooiste vriendschappen ontstaan plotseling zonder dat je het zou verwachten.
Komt allemaal wel weer goed

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo desiree,

Ik herken je probleem meteen. Ik ben 25 en voel me ook ontzettend alleen.

Zin om een praatje te maken?

Groetjes loes

Loes
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag Loes,

Ik herken het heel goed. Lijkt het je leuk om met mij in contact te komen?
Ik ben een 27 jarige jongeman. Verlegen en nogal onzeker maar als ik me op mn gemak voel bij iemand kan ik heel grappig en gezellig zijn. Mijn email adres is gohanssj6642@gmail.com

Groetjes Mutti

Mutti
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik wil best vrienden met je zijn:)

Tim
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi ik ben 22 en ontzettend eenzaam , ik lig vaak huilend in bed heb geen vrienden en af en toe weet ik het echt niet meer
Herkent iemand zich hierin

Raya
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik begrijp je reactie. Het is niet eenvoudig, je lijkt me moedig om toch door te gaan met werken, en blijven proberen. Niet eenvoudig maar is heel dapper. Weet dat je niet alleen bent, in gedachte hoop ik op het beste voor je.

F.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ben 22 jaar voel t zelfde als jou gwn iemand die je kan spreken een luisterend oor dat mis ik ook!

Faswan
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hier ook een lotgenootje. 20 jaar oud en normaal gezien in de fleur van mijn leven, maar dit voelt nu eerder aan als een dieptepunt. Ben blij dat ik dit forum ontdekt heb want ik dacht dat ik alleen was. Op een dag komt het wel goed :)

Anke
> 2 jaar geleden
Reactie:
Snap het !

Lars
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Desiré. Ik herken jou verhaal erg goed. Het uitzichtloze en pijnlijke. Ik ben 32 en heb geen vrienden en alleen nog hecht contact met mijn moeder. Jij bent nog een stuk jonger gelukkig! Heb jij wel contact met jouw familie, broers/zussen, nichtjes/neefjes? Soms kun je met behulp van hen (meegaan naar sociale gelegenheden, via via, sport, samen tijd doorbroken e.d.) ook al een groot stuk van de (sociale en/of emotionele) eenzaamheid oplossen. Liefs en take care!

Marthe
15-11-2020
Reactie:
Hallo,
Bij het lezen van deze reacties, krijg je dan toch het gevoel van niet alleen te zijn op deze wereld.helaas is realiteit toch anders.ben nu reeds 14 j gescheiden, heb 2 volwassen dochters die hun eigen gezinnetje hebben.maar je wil hen ook niet steeds opzadelen met u eenzaamheid. Heb al enkele malen opnieuw geprobeerd om vriendschapsbanden op te bouwen maar steeds merk je dan dat het steeds uitdraait dat anderen je maar gebruiken omdat ze iets nodig hebben van je of merken dat ze kunnen profiteren.
Als je dan probeer via sociale media word je met steeds hetzelfde geconfronteerd of ze proberen je geld af te troggelen. Omdat ze je op je gevoelige snaar weten te trappen...

Danny
13-04-2021
Reactie:
Er is licht aan de m tunnel!!! Na een poging om een samenleving te creëren is deze poging mislukt en staan mijn dochter en ik er alleen voor. Tijdelijk terug in een weinig moverende situatie van het ouderlijke onderkomen werkt daar niet aan bij.. toch heb ik het goed en ben ik dankbaar daarvoor. Voor iedereen: het komt goed, hoe dan ook!!

Volhouden!
19-05-2021
Reactie:
Vervelend ik ben ook alleen ik zoek een maatje ben 59 >Lieve gr Ton

Ton
23-04-2022
Reactie:
Heey!

Misschien een raar advies maar probeer eens te kijken naar een singel vakantie. Ik weet dat het een grote stap is en ook wat mag kosten. Maar dit heb ik vorig jaar 1x gedaan en dat is de eerste keer dat ik echt vriendschap heb mogen ervaren. Morgen zie ik weer iemand van die vakantie. Het heeft mij heel erg geholpen toen. Ondanks dat ik me nu in het degelijks leven nog steeds best alleen voel zie ik wel af en toe mensen

Stef
06-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Kan je ziek worden van een kluizenaarsleven?

Ik ben ook eenzaam. Al erg lang. Tientallen jaren.
Geen vrienden, familie, gezin. Wel drie honden.
Soms bevliegt het me en duurt de dag zo lang. Vooral de feestdagen zijn vreselijk. Ik ben afgekeurd en mis het werken erg.
Een paar jaar geleden kwam er een soort omslag, als ik dan toch alleen ben ga ik het zo indelen dat het prettig wordt. Dat heeft er voor gezorgd dat ik het naar mn zin heb in mn eentje. Ik leef als een kluizenaar. Trek me steeds verder terug en dus mensen van me weg. Kom wel mensen tegen als ik mn hondjes uitlaat, een snelle vriendelijke oppervlakkige babbel is dan meer dan genoeg. Ik irriteer me nu zelfs aan mensen terwijl ik vroeger altijd heel sociaal was. Eén keer in de week geef ik dansles aan dames die ook allemaal een druk eigen leven hebben met familie, werk en kinderen.
De weekenden en de feestdagen zijn erg lastig, soms om wanhopig van te worden. Gewone dagen red ik het wel.
Ik zou graag in contact komen met lotgenoten. Hoe doen jullie dat nou?
Hoe vind je een balans? Een fijne structuur in de dag die lang kan duren als je alleen bent. Is het ongezond? Kan je ziek worden van een kluizenaarsleven?
Ik ben niet depressief of somber.

Nocturne
> 2 jaar geleden

20
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken me erg in je verhaal.
Weet niet of ziek kan worden van een kluizenaarsleven. Ik ben hetzelf ook.
Ik ben me er eigenlijk al in gaan schikken omdat ik niet meer geloof dat ik ooit nog gelijkgestemden ga tegenkomen

Yvonne
25-03-2022
Reactie:
Ik herken je verhaal.Machteloos voel ik me

Lotte
10-06-2022
Reactie:
Heel herkenbaar dit. Het is bij mij niet van de ene op de andere dag gegaan. Maar ik denk niet dat ik weer terug kan zoals vroeger. Ben ook erg nieuwschierig naar lotgenoten. Het eenzame gevoel is voor mij soms verschrikkelijk. Aan de andere kant voelt het ook wel veilig en rustig soms en dat ik een beetje mijn eigen dingetjes kan doen zonder dat er kritiek van anderen komt. Ik leef met drie vogels, waarvan een tam. En die zijn super belangrijk voor me. Niet iedereen snapt dat. Maar ik ben ook benieuwd hoe het met jullie gaat nu. Hebben jullie (nog) contact met lotgenoten? Of zijn jullie veranderd? Ik weet niet hoe lang geleden dit op deze pagina is geplaatst? Groeten aan alle lotgenoten!

Charlotte
16-06-2022
Reactie:
Een heel herkenbaar verhaal. Zelf ben ik al op jaren en loop naar de tachtig. Ik heb nooit de juiste schwung gehad om vriendschappen te leggen. Op de één of andere manier had ik het gevoel niet boeiend of aantrekkelijk genoeg te zijn voor een relatie. En dan kom je gedurende je leven ook nog allerlei mensen tegen, die preventief te kennen geven, dat je niet denken moet een relatie of vriendschap met hen te willen. Ik heb me veilig gesteld, het staat nu op de voorgevel van mijn woning: "Kluizenarij." Ik dacht, daar zullen wel reacties op komen, maar nee, men lijkt het volkomen vanzelfsprekend te vinden. Ik voel mij behandeld alsof ik lucht ben en niet besta, dat is even slikken, maar geloof me, ook dat went. Ik breng een goede zingevende structuur aan in mijn leven als kluizenaar. Ook ik groet alle lotgenoten, en wens ze een engel op hun pad.

Franc
13-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Ik voel me af en toe eenzaam

Ik voel me af en toe eenzaam. Ik heb een paar goede vrienden, maar voor de rest niet zo veel sociale contacten. Van de ene kant vind ik dat prima, want ik vind het ook fijn om alleen met zelf te zijn.

 

Van de andere kant zou ik het ook fijn vinden om wat meer goede vrienden te hebben. Ik merk echter dat ik daar niet in investeer. Ik kom namelijk wel genoeg mensen tegen die potentiële vrienden zouden kunnen worden, maar heb meestal geen zin om er veel tijd in te investeren. Blijkbaar voel ik me nog niet eenzaam genoeg. :-)


Anoniem
> 2 jaar geleden

18
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben graag alleen, maar voel geregeld eenzaam. Ook ik habe veele potentiële vrienden, maar voel een innerlijk afstand. Ik telefoneer niet graag...intussen is 80% van mijn leven online. ]

Lissie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben ook graag alleen en geniet daar ook van maar niet altijd alles alleen. Dan heb ik na een aantal dagen toch weer behoefte aan mensen om mij heen.
Soms besteed ik een tijdje veel aandacht aan vrienden en kennissen en na een tijdje kost het weer zoveel moeite en energie om steeds de eerste te zijn met afspreken. Ik zou het dan ook wel fijn vinden om een keer gevraagd te worden maar iedereen heeft het druk met eigen dingen wat ik ook wel begrijp. Als ik vrienden vraag vinden ze het meestal leuk.
Als ik mij zo voel vind ik dat nog steeds moeilijk om dan iemand te bellen want iedereen heeft het druk en de meeste kunnen ook niet echt luisteren. Ik ga dan een potje huilen en ga fietsen of maak een strand of boswandeling en daarna gaat het wel weer.
In heb ook leuk werk waar ik veel energie uit haal.
2 schatten van kinderen waar ik altijd terecht kan.

Ik ben nu 9 maanden single en voel mij de meeste tijd sinds 2 maanden goed maar heb wel behoefte aan intimiteit maar nog niet aan een vaste relatie.
Ik ga ook vaak weer op datingsites en als ik dan weer veel aandacht krijg voelt dat ook fijn maar als het weer minder word voel in mij ook soms weer eenzaam.

Liefs

Nora
16-10-2020
Reactie:
dat is terecht wat je voelt.....je krijgt niet altijd wat je verwacht....kijk wat je hebt niet wat je mist,Dan gaat de negativiteit ook veranderen.............................sterkte

Anoniem
24-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ik woon in het buitenland en voel me eenzaam

Ben een 57 jarige vrouw, lesbisch en alleenstaand. Woon in het buitenland , ben sedert dit jaar op pensioen.

Ik voel mij eenzaam.

Ik zou graag iemand ontmoeten, die ook eenzaam is en ook naar gezelschap verlangt. Zijn er groepen of speciale forums waar men met andere eenzamen contacten kan maken? Groetjes


Kaatje
> 2 jaar geleden

18
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het. Ook ik woon in het buitenland, en merk dat ik geen aansluiting krijg met m'n buren of andere dorpsgenoten. M'n buren zijn bejaard, ik woon met m'n 2 dochters. M'n man woont en werkt nog in Nederland en heeft geen idee hoe eenzaam ik me voel hier. Het liefste zou ik m'n koffers pakken en terug gaan naar Nederland, maar dat kan ik m'n dochters niet aandoen. Zij hebben destijds ook alles achtergelaten en zijn hier nu een studie en bestaan aan het opbouwen.
En ik zit met een eenzaam gevoel.

Marien
> 2 jaar geleden
Reactie:
IK ZIT MET HET ZELFDE PROBLEEM ZOEKEN EN NOG EENS ZOEKEN, ALTIJD KOMT HET OP HET ZELFDE TERUG DATING SITES
WAAR ZE MIJ NAARTOE STUREN DAT WIL IK NIET GROETEN

HAERINCK IVAN
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik weet wat je bedoeld ik ben ook erg eenzaam.

Debby
17-02-2021
Reactie:
ik woon in frankerijk ben hier ook zeer alleen

elsa g
02-05-2021
Reactie:
Leuke contact gezocht met een leuke vrouw in het buitenland ..mvg denny 37 jaar jong

Denny
10-05-2021
Reactie:
Mijn enige 'vriend' wilt geen contact meer omdat hij 'depressief van me wordt'

Als ik je bericht lees, dan lees ik mijn eigen innerlijke wereld.

Anthon
01-11-2021
Reactie:
Hallo, ik woon in Frankrijk en blijf het lastig vinden echt contact met de Fransen te hebben. Het blijft oppervlakkig , ook met de familie. En twijfel of het nou aan mij ligt ….
Vind het lastig

Anoniem
14-11-2021
Reactie:
Beste
Ik lees uw bericht en stel me de vraag of u hier geld voor zou willen geven.
Ik bedoel zou u ipv het geld te besteden aan bv therapeut, psycholoog ofzo dit wensen te betalen aan een vertrouwenspersoon, een buddy, iemand waarmee je kan praten, zelfs via videochat ?

nvt
15-03-2022
Reactie:
Ook ik woon in het buitenland en heb me, hoewel relatie en kind, altijd wel eenzaam gevoeld. Nu ik ouder word lijkt dat gevoel toe te nemen. Heb wel kennissen maar het contact blijft oppervlakkig. Toch verschil in achtergrond en cultuur, dat een vanzelfsprekende manier van met elkaar omgaan helaas nog steeds moeilijk maakt.
Moet dit accepteren, jammer genoeg.

Carla
12-04-2022
Reactie:
Hallo mensen,

Ook ik ben eenzaam en woon in NL terwijl ik graag in Frankrijk zou willen wonen, waar ik vaak veel makkelijker kontakt maak dan hier in NL. Maar heb veel meegemaakt en heb n wajong en geen rijbewijs. Ik spreek wel Frans. Misschien kunnen we elkaar ns ontmoeten? Of eerst op n andere manier kontakten?

Groet, Ynske

Y
14-05-2022
Reactie:
Ha Kaatje, welk buitenland woon je?

Groet, ingie

Ingie
29-05-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Ik ben zo bang dat dit het is

Ik ben zo bang dat dit het is....Ik zoek al zo lang naar de zin van mijn leven..Door zware vermoeidheid, klachten zoals duizeligheid, lage bloeddruk,enz...en soms geen prikkels aankunnen, het gevoel dat je hebt voor/na griep, durf ik zelf bijna niet meer naar buiten om alleen activiteiten te ondernemen.

 

Soms kan ik ook niet. Het voelt zo onveilig; met z'n 2 zou ik het wel aandurven; dan weet ik dat iemand bij me is, mocht er iets gebeuren. Daarnaast heb ik zware faalangst en een extreem laag zelfbeeld, wat maakt dat ik nog minder ga ondernemen of doen.

 

Ik heb ook met niemand echt verbinding, niet echt vrienden of een steunend netwerk. Soms loop ik bijna letterlijk de muren op en zie ik voor mezelf geen uitweg meer, geen toekomstperspectief, geen oplossingen...


Zoe
> 2 jaar geleden

17
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken veel, wil je contact met mij?


S
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi ik weet er alles van.

Wat mij geholpen heeft is een reconnection healing van eric pearl.
Rust in je hoofd, Veilig voelen van binnen. Na jaren lang binnen zitten naar buiten gaan. Veel minder druk maken over hoe je uitziet. Ga maar googlen dit helpt echt!!! Succes verzekerd.
Heel veel succes

monique
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik zie dat er reacties kwamen op mijn bericht; sorry, hier lang niet teruggekeken.

Persoon 1: heb je een mailadres?
Persoon 2: bedankt voor jouw tip. Ik ken het niet maar zal het eens opzoeken idd; bedankt alvast.

Zoe
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
> 2 jaar geleden
Reactie:
ik herken mij zeer goed in jou.Ik heb geen enkele vriend of vriendin. Ik kan nooit samen met iemand iets leuks doen. Ik kan nooit mijn verhaal kwijt. Hoe oud ben je?Niet dat dat voor mij een rol speelt, als het maar leuk is. Ik ben vooraan in de veertig. Maar iedereen schat mij achteraan in de 20. Wil je contact met me dan mag je hier reageren

nan
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, dat is heel naar ''geen verbinding'' voelen.
dat ken ik heel goed, voel niets meer bij mensen

c
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik kan me zo vinden in hoe jij je voelt

Sonja
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoe oud ben je ,en in omgeving v welke plaats woon je? Ik 49 jarige vrouw, Geldrop,omgeving eindhoven .ik heb ook echt iem nodig

Laura
25-07-2021
Reactie:
Het is alweer lang geleden dat ik hier keek en ik zie dat er nog reacties zijn gekomen. Ik ben van België en ben 39. Je mag geen contactgegevens meer delen zie ik, hoe kan je dan contact leggen met mensen....

Zoe
31-08-2021
Reactie:
Hoi allemaal,

Allereerst: bedankt voor het delen van jullie verhalen!

Er zijn plekken op internet die bedoeld zijn voor interactief contact. Misschien dat jullie die inmiddels al gevonden hebben.

Dit forum is opgezet om een ruimte te creeren waarin mensen anoniem hun verhaal kunnen delen en zich kunnen herkennen in de verhalen van mensen die hetzelfde meemaken.

En misschien vind je inspiratie in de tips die de therapeuten gedeeld hebben? Hier vind je de link naar de tips die over eenzaamheid gaan: https://www.therapiepsycholoog.com/forum-tips-eenzaamheid

Succes!

De redactie
26-09-2021
Reactie:
Herkenbaar!! Eigelijk is mijn verhaal soort gelijk alleen ben al erg lang alleenstaand, veel werken... nu kids ook hun eigen leven lijden ben ik megaveel alleen... alsof je in een soort zwarte gat valt waardoor ik meer en meer ging werken totdat ik een burn out kreeg..
Heel veel sterkte!!

Anoniem
04-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Eenzaam tijdens de kerstdagen

Zouden anderen beseffen hoe eenzaam de Kerstdagen kunnen zijn? Ik heb geen relatie/gezin, wel leuk werk en vrienden, maar met de kerst is de confrontatie met het single zijn, ieder jaar weer enorm groot.

 

Het doet mij beseffen dat het het toch zo fijn zou zijn om beslissingen samen te kunnen nemen of in ieder geval te kunnen overleggen. In mijn hoofd speelt zich vaak een eenzame zichzelf herhalende dialoog af met voors en tegens met als resultaat dat ik geen beslissingen neem.

 

Voor degenen met een relatie/gezin: wees gezegend en koester dit samenzijn!


Anoniem
> 2 jaar geleden

16
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi!

Ik kan je NMLK aanraden. Daar worden allerlei leuke dingen met elkaar georganiseerd, gewoon spontaan door elkaar. Dus ook last minute. Bijvoorbeeld wie komt er vanavond bij mij eten, wie heeft zin in een strandwandeling etc. En je kan natuurlijk zelf ook met iets komen. Ook met kerst zijn er spontane voorstellen. Ikzelf zorg altijd dat ik werk met kerst. Dat voorkomt
een hoop!
Veel succes en probeer het gewoon. Niks te verliezen!

Catherina
> 2 jaar geleden
Reactie:
De kerstdagen zijn eigenlijk ' een geforceerd aardig voor elkaar zijn' met daarbij de nodige stress en vooral erg goed voor de middenstand ; > )

Jo
> 2 jaar geleden
Reactie:
Is de situatie nog steeds zo.in welk deel v land woon je? Bent u een man of vrouw dat kan ik nl niet uit de tekst opmaken.
Mvg laura

Anoniem
25-07-2021
Reactie:
Het zijn killing dagen idd zo geforceerd aardig zijn en de rest zien wij niet eens. Vandaag eerste kerstdag niemand wat dan ook niemand die je even belt of die ik kan bellen.
Even dacht ik, ik kom deze dag wel door zoals al die andere jaren. Het valt tegen dag duurt zolang, inmiddels een hele doos chocola op, voel me erg verdrietig. Hoe kan het zijn dat wij elkaar niet zien, hoe kan het zijn dat wij elkaar niet durven uit te nodigen, op een bijzondere dag toch nog alleen. Jeetje is de wereld zo verhard of snappen wij de essentie van het leven niet? Wat is dit killing dit houd geen enkel mens vol. Eenzaam is killing, stille moordenaar.

Anoniem
25-12-2021
Reactie:
Zou graag 's in t hoofd van die ander willen kijken. Denken ze er überhaupt wel aan hoe alleen je bent. Ze hebben zelf een gezin en zitten gezellig samen. Ik was de week na kerst vrij. Niemand die even denkt om langs tekomen. Altijd maar dat stomme geapp. Lekker makkelijk. Zelfs op oudejaars dag en nieuwjaarsdag niemand die even langs komt. Je voelt je toch een indringer als je zelf langs gaat ook al zeggen ze dat t niet zo is.
Nooit verwacht dat ik zo in de steek wordt gelaten. Ik ben d'r klaar mee dat t allemaal vanuit mij moet komen en ik krijg d'r niks voor terug. Mijn man (gestorven in 2018) hoopte dat ik geen kluizenaar zou worden als hij d'r niet meer is. Maar de mensen om me heen maken mij een kluizenaar. Mijn deur gast ook naar binnen open.

Heleen
02-01-2022
Reactie:
sla die dagen gewoon over,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,geen verplichtingen ,heerlijk doen waar je zin in hebt.......................nnnnnniiiiieeets

Anoniem
24-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Ik voel me eenzaam

Ik denk wel eens als ik naar facebook kijk iedereen heeft zoveel vrienden. Ik heb er maar een paar. Ik zou ook wel meer vrienden willen hebben. Ik zie ook dat ze zoveel likes hebben bij elk ding wat ze erop zetten.

 

Laats had ik een hele mooie foto van mijn hondje erop gezet. Niemand vond het leuk. Ik heb een openbaar profiel. Ik voel me eenzaam.


Anoniem
> 2 jaar geleden

16
15
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zo herkenbaar. Maar op fb staan geen echte vrienden, iedereen heeft slechts 1 tot 3 echte vrienden.

Eenzaamheid is rot. Ik heb gereageerd omdat ik het vervelend zou vinden als niemand reageert. En om je sterkte te wensen natuurlijk.


Annelien
> 2 jaar geleden
Reactie:

Heel herkenbaar hoor. Je bent niet de enige. Sterkte!


Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:

Ik weet natuurlijk niet hoe je persoonlijke situatie is. Maar is Facebook wel de juiste manier mm vriendschappen op te bouwen en te onderhouden? Mensen klikken alleen maar op wat ze zelf leuk vinden. Ik weet zeker dat je een prachtige foto van je grote vriend(in) erop hebt gezet, en als dierenvriend weet ik zeker dat ik op Like geklikt zou hebben.


Maar als je meer Facebook vrienden wilt hebben, stuur dan enkele vriendschapsverzoeken de wereld in. Zelf heb ik geen Facebook account om precies de redenen (en meer) die jij aangeeft.. Misschien kun je beter een andere manier zoeken om vrienden te maken.

 

En account met veel vrienden, hoeveel van die mensen zijn echte vrienden? Ik vind het echt heel jammer dat je eenzaam bent, helaas weet ik niet wat je daar het beste aan kunt doen. In de eerste instantie zou ik zeggen, zoek meer vrienden ga bij een vereniging, een sportschool er is een legio aan dingen die je kunt ondernemen.

 

Maar als zoveel dingen in het leven zul je er zelf je schouders onder moten zetten, dat is de beste tip die ik je kan geven.


Marc
> 2 jaar geleden
Reactie:

Jij krijgt wel een like van mij


Hans
> 2 jaar geleden
Reactie:
Héél herkenbaar.
Ik heb ook heel weinig fbvrienden . Maar ik heb géén openbaar profiel . Ik zit wél in verschillende fb groepen. Dan deel je elkanders hobby en interesse en krijg je véél meer reacties dan van je eigen FB vrienden. Soms doen mensen je een vriendschapsverzoek en dáár heb je meer aan dan wildvreemden waarvan je niet weet wat ze leuk vinden of hen interesseert. Ik zit o.a in verschillende hondengroepen. Iedereen leeft met elkaar mee.

Lijdia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik weet zeker dat dat een hele leuke foto was van je hondje!!!
Op sociale media is zo veel nep ik doe daar niet aan.
Eenzaam zijn doet veel pijn, zelfs als je een relatie hebt (bij mij dus). Groetjes.

Mimi
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wees maar blij dat je een leuk hondje hebt!! dan heb je in ieder geval een fijne vriend!!

c
> 2 jaar geleden
Reactie:
Facebook is een 'schijn'wereld.

John
> 2 jaar geleden
Reactie:
Je moet Facebook lekker niet meer raadplegen en op zoek gaan naar echte contacten. Facebook is leuk maar niet voor eenzame mensen . Die willen echt contact en geen valse verwachtingen.
Ik sta open voor mooie ontmoetingen.

Theo Tolhuizen
> 2 jaar geleden
Reactie:
Facebook is zo nep vind ik. Ik heb veel meer aan echte contacten dan via FB.

Chris
01-10-2020
Reactie:
Ik ken het heb dagen last er van je begint op den duur te denken, ben ik normaal

Sabine
03-10-2020
Reactie:
Lieverd luister goed, likes schijn je ook te kunnen kopen of zoiets heb ik wel eens gelezen. FB is trouwens één neppe zooi! Een pootje voor je lieve hondje.

Gina
21-03-2021
Reactie:
Ik heb zogezegd veel vrienden op facebook maar geen enkele vriend of vriendin vraagt eens hoe het gaat, via sociale media valt het dus tegen om echte vrienden te vinden met wie ik eens kan praten, eens af te spreken!

Heb het moeilijk om sociale contacten te leggen, ik voel me vooral's avonds heel eenzaam!
Waar ik woon is er 's avonds niks te beleven voor eenzame mensen!
Ik weet echt niet hoe ik sociale contacten kan leggen, op facebook lukt het niet, ben echt radeloos!

Anoniem
15-07-2021
Reactie:
Hoi Anoniem hiervwil ik graag op reageren Ik heb wel veel vrienden op fb maar zie 0,00 van deze mensen het komt niet verder als vrienden zijn op fb en af en toe een gesprekje op messenger maar nog steeds ben ik eenzaam hoor
Lieve groet
Yentl

Anoniem
10-04-2022
Reactie:
dan heb je gewoon pech als ze jou hondje niet leuk vinden ,,,,als jij hem of haar wel leuk vinden.. misschien is het hondje ook niet leuk,,,het ligt er maar aan hoe je het bekijkt ddddooooeei

Anoniem
24-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Misschien geeft mij verhaal hoop

Ik heb mij als tiener heel eenzaam gevoeld. Ik kwam van een moeilijke thuissituatie, was gepest geweest als jong kind en had het thuis niet breed. Ik studeerde economie-moderne talen en zat dus tussen midden- en hoge klasse kinderen. Ik had weinig zelfvertrouwen en zag er anders uit dan hen. Zo zat ik tijdens weekends en na de examens dikwijls alleen. Gelukkig heb ik meestal wel vrienden gehad, ook al waren het er niet veel. Maar ik had toch altijd het gevoel dat ik alleen was, en wellicht was dat omdat ik geen warm nest had thuis. Altijd waren er problemen, of ruzies thuis. Ook hadden mijn ouders nauwelijks contact met vrienden of familie, waardoor ik ook niet echt het goede voorbeeld kreeg. Mijn vader was weinig thuis, en mijn moeder was vaak verdrietig of boos. Vrienden wilden wel eens afspreken, maar met mijn problemen kon ik nergens terecht. Ook toen ik mijn eerste liefje had, bleef ik met hetzelfde knagende gevoel zitten. Ook bij haar kon ik niet écht terecht. Het is voor mij pas beginnen veranderen toen ik ging studeren aan de universiteit. Ik ben toen op therapie gegaan, en mede daardoor heb ik mijn ouders kunnen overtuigen om op kot te gaan. Dat was niet evident gezien de financiële situatie thuis, maar wellicht had het ermee te maken dat ik de jongste van vier was, en er dus wat ruimte vrij kwam nadat mijn oudere broer en zussen op hun eigen benen gingen staan. Als student ben ik open gebloeid, maar ook tijdens die periode bleef ik mij dikwijls alleen voelen, vooral tijdens het weekend en de vakantie wanneer de meeste van mijn vrienden terug gingen naar hun warme nest. Het is voor mij pas echt veranderd doordat ik mijn toekomstige vrouw heb ontmoet. Bij haar kon/kan ik echt terecht met mijn gevoelens. Mede daardoor heb ik mij over een aantal dingen kunnen zetten. Ik heb nu meer contact dan vroeger met mijn ouders, broer en zussen, en probeer er voor hen te zijn. Ik heb ook ingezien dat ik sociale contacten veel vragen van mij (terwijl ik vroeger dacht dat ik daar energie kon uithalen), en heb daarin beter leren doseren. Ook heb ik ingezien dat problemen er altijd zijn, maar dat de kunst is om er iets aan te doen of anders ze gewoon een plaats te geven. Ook belangrijk in mijn ontwikkeling, is dat ik mezelf beter heb leren kennen. Zo heb ik ontdekt dat ik het leven van andere idealiseerde, en mijn leven te somber inzag. Het was allemaal te zwart-wit, terwijl het er altijd op aan komt om je wensen zo goed als mogelijk na te streven, zonder ze volledig te kunnen invullen.Verder heb ik mijn zelfwaarde heb gevonden: ik heb ontdekt waar ik goed in ben, en investeer daarin nu meer dan in relaties, waar ik eigenlijk niet zo goed in ben. en tot slot zijn we ouders geworden, van een fantastische zoon. Als vader wil ik hem een vruchtbare bodem bieden, om zijn talenten te ontwikkelen en veerkrachtig te zijn bij problemen. Het rare is dat vriendschap nu makkelijker lijkt te komen. En eigenlijk is dat niet zo raar. Mensen houden niet van (zelf)beklag, maar des te meer van iemand die positief in het leven staat. Soms voel ik mij nog eenzaam, maar naar mijn gevoel niet te veel. Ik hoop met mijn getuigenis andere, eenzame mensen hoop te geven en te inspireren om hun eenzaamheid aan te pakken. Je kan het!

Johan
> 2 jaar geleden

16
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Mooi verhaal hoor.
Maar voor velen hier niet zo realistisch.

Die kregen ook geen nestwarmte mee, en ook minder kansen van huis uit , met de nodige zelfvertrouwen en eigenwaarde issues als gevolg, ( therapieën helpen helaas niet bij iedereen) en hebben daarbij die fijne partner later ook niet ontmoet. Die worden eigenlijk nooit gekend .

Om dan maar afgerekend te worden op dat je niet positief bent en het dan niet aantrekt, -tegenwoordig is dit heel populair, zo krijgen mensen er nog n eigen schuld gevoel bij -, , is het paard achter de kar binden.

Je hebt ook gewoon wat mazzel gehad , en ik gun jullie absoluut van harte een mooie toekomst.
Alleen veel mensen hier zijn wat verder in dit leven, en daar heeft het gewoon niet in plaatsgevonden, en droogt de hoop wel langzaam op.

Groet.

Mala
14-02-2022
Reactie:
Dat is mooi en hoopgevend!
Mijn jeugd was ook een ramp, ik heb nauwelijks vrienden of vriendinnen en geen partner.
Hopelijk mag ik ook snel iemand ontmoeten die mij begrijpt

Veerle
27-06-2022
Reactie:
Dat is mooi en hoopgevend!
Mijn jeugd was ook een ramp, ik heb nauwelijks vrienden of vriendinnen en geen partner.
Hopelijk mag ik ook snel iemand ontmoeten die mij begrijpt

Veerle
27-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Ondanks mijn kinderen ben ik behoorlijk eenzaam

Hallo ik ben een alleenstaande moeder 39 jaar ,3 kinderen. Waarvan de oudste al volwassen ,de middelste 8 jaar en de jongste 18 mnd.
Ondanks mijn kinderen ben ik behoorlijk eenzaam en dat eigenlijk al jaren.
Ik heb helemaal geen vrienden.
Geen sociaal leven ,ik doe wel dingen met de kinderen of voor de kinderen ,maar zou ook zo graag een vriend of vriendin willen hebben om leuke dingen te ondernemen of leuke gesprekken mee te hebben .
Aansluiting met andere ouders van school van mijn kind heb ik ook niet .Sta vaak "alleen" op schoolplein.
Heb gesport maar helaas daar ook geen mensen leren kennen .
Het enige contact dat ik heb zijn mijn ouders.
Heb wel leuk bel contact met mijn zusje maar die woont ver weg .
Heb ook geen rijbewijs ,dus buiten mijn eigen stadje kom ik ook niet zo gauw.
De dagen zijn lang omdat ik niet meer weet hoe die in te vullen .Opstaan elke ochtend is dan ook een strijdt .Maar ik moet wel voor de kindjes.
Ik werk wekelijks als vrijwilliger je bent paar uurtjes je huis uit maar kwa contact is bijna geen sprake .
Doordeweeks kom ik de week nog wel door,huishouding en de kinderen
Maar weekends val ik echt in een gat .
En vaak denk ik ook het hoeft voor mij niet meer .
Er is toch niemand die mij mist.,(op mijn kinderen na)

Ik heb een maatje via een instantie ,die komt 1 x in de week op visite .koffie drinken even wandelen kan mijn verhaal kwijt.maar dat is het . Het is geen vriend(in) waarmee je lekker op terrasje zit of op stap mee gaat .
Ik ben een "klant" het is niet spontaan.

Het mooie weer komt er weer aan
De dagen zijn langer en terwijl je nog kindjes en groepen mensen lol hoort maken buiten
Lig ik jankend op bed en spreek mezelf moed in morgen weer een nieuwe dag ..........





Anoniem
> 2 jaar geleden

15
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel erg om dit te lezen ,wat maken wij als vrouwen toch veel mee he.Welke provincie zit uw..We kunnen beiden wel een luisterend oor gebruiken zie ik.Sterkte hoor

Saskia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Eva wat vervelend voor je.
Ik herken het helaas wel
Als je een keer wilt praten dan hoor ik het graag

Martijn
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hi!

Ik herken mezelf in jou verhaal.
Al jaaaren alleenstaande moeder van 2 kids en niemand om mee te praten. Weekenden zijn inmiddels verschrikkelijk...
Als je het leuk vind mag je me wel opzoeken op Facebook.

Groetjes Melanie

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Melanie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo,

Het leek net of ik mijn verhaal las.Letterlijk alles.


Wondertje
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herken me ook in je verhaal

Wondertje
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herken dit helaas. Leven voor de kinderen . Is dat leven
?

Mikki
17-01-2021
Reactie:
Hou vol, het komt goed. Ook voor jou. Je bent een persoon die dingen beleefd en mag zijn. Echt, probeer echt de (hele) kleine dingen op te pakken.. samen (ik voel me ook alleen en heb een dochter van 9) komen we er allemaal 100% uit!!!!

Jeroen
19-05-2021
Reactie:
waar woont je?

Marja
07-07-2021
Reactie:
(16-8-2021)
Hoi hoi,

Het hebben van kinderen maakt niet dat je niet eenzaam bent.
Onze kinderen zijn qua hersenen nog niet onze gelijken dus ondanks dat er mensen om je heen zijn, kun je je niet uiten of zeggen wat je denkt omdat de ander dan geen bruikbare feedback kan geven.
Althans dat merk ik persoonlijk, daarbij kunnen kinderen je bewegingsvrijheid behoorlijk indammen waardoor je mogelijkheden om anderen te leren kennen ook minder worden.
Weet jouw situatie niet volledig, maar sportende kinderen bieden ouders op de zijlijn kansen tot contact.

Groetjes Loe

Loe
16-08-2021
Reactie:
Waar woon je?

Elisabeth
22-11-2021
Reactie:
Meid wat erg. Wanneer heb je je reactie geplaatst? Je hebt mensen nodig die een beetje hetzelfde meemaken als jij. Ik dacht altijd mensen met kinderen hebben veel contact. Via school, via verjaardagen, sport en activiteiten. Balen, eenzaam zijn is rottig. Fijn dat je je zusje hebt en je ouders maar ik snap dat je behoefte hebt aan 1 vriend of vriendin. Dat zou ik ook graag willen. Ik kan geen 1 vriend of vriendin op mn vingers tellen. Dieptriest. Ik zou graag app contact willen met alle eenzame mensen op deze site om dagelijks een praatje te maken van hoe het gaat en hoe we ons voelen en wat we gaan veranderen om leuke waardevolle contacten op te bouwen.

Iesje
06-02-2022
Reactie:
Heel herkenbaar hoe je je voelt, ik kan door een aantal "stoornissen" geen contact maken met mensen en kan daardoor zelfs niet voor mijn kinderen zorgen, ik zie ze 2 keer per week onder begeleiding. De rest van de week zit ik mijn tijd uit tot de dag voorbij is, maar helaas morgen is er weer een dag, ik weet ook niet hoe ik dit vol moet houden.

K
05-04-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Ik ben 68 jaar en sinds 2 jaar weduwe

Ik ben 68 jaar en sinds 2 jaar weduwe. Jammer genoeg heb ik geen broers of zussen. Mijn man en ik deden alles samen, na zijn dood ben ik in een behoorlijk gat gevallen.

 

Ik zoek `n leuk maatje waar ik leuke dingen mee kan ondernemen, vakantie, weekendje weg terrasje pakken of gezellig etentje, gewoon de gezellige dingen. Mochten er mensen in Maastricht of omgeving zijn die dat ook zoeken, laat het me horen.


Alda
> 2 jaar geleden

14
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik Ben 78 en Zoek een maatje


Rudy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heb je facebook??? Daar zijn groepen "alleenstaande/ single 50 +...." . Zoek daar eens naar. Ik was lid van zo'n besloten groep, die géén datingsite is, maar wél leuke dingen organiseren voor mensen die alleen zijn. Met kerst bv organiseerde iemand een diner thuis in Maastricht. Voor mij vanuit de Eifel helaas te ver weg.

Lijdia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi
Waar woon jij ? Ik woon in de gemeente Dronten en voel me ook best eenzaam,helemaal nu wanneer ik werkzoekend ben na een opleiding te hebben gevolgd.
Indien jij het zou willen kan ik ook met jou een kopje koffie komen drinken. Mijn mailadres is; ****************@hotmail.com
Groetjes Madeleine

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

Madeleine
> 2 jaar geleden
Reactie:
bij mij viel mijn vrouw weg maar ben er mee eens kan je verhaal volgen bij mij het zelfde

eddy b.
20-10-2020

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Getrouwd, dochters, maar nog steeds eenzaam

Altijd al anders geweest. Toen ik jong was bleek al dat ik erg intelligentie was en daar kwam bij dat ik sneller groeide dan gemiddeld.

 

Gepest worden was een dagelijks ding. Dit gebeurde al vanaf groep 1 niet alleen door mijn leeftijdsgenoten maar ook leraren pesten mij, ik was immers anders. Dit maakte mij ook sterk en leerde overleven, de muur bouwde ik om mij heen, maar dit maakte mij ook extreem eenzaam.

 

Pesten stopte pas rond mijn 20ste. Op mijn 30ste leerde ik mijn vrouw kennen, woonde toen al 7 jaar alleen. Nu ik bijna 40 ben en ik vrouw heb met drie prachte dochters en alles wat je maar wenst, ben nog steeds eenzaam.

 

Mijn vrouw werkt in de zorg en draait onregelmatig diensten. Ik zie en spreek haar maar erg kort en ze is altijd moe. De zorg thuis komt veel al op mij neer, maar ook ik zelf werk 40 uur.

 

Ik slaap zelf erg weinig, en als ik eerder naar bed ga betekend uren woelen en gebroken waker worden, dus ga ik maar als ik echt moe ben 1 of 2 uur. Vrij wekende zitten altijd vol met verplichtingen (aangezien het andere weekend mijn vrouw altijd werkt).

 

Wij hebben het goed niks te klagen, maar dat gevoel wanneer je alleen bent is akelig, voelt als een brok in je maag ( het tegenovergestelde van vlinders in je buik).


Veel verborgen verdriet
> 2 jaar geleden

14
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Ik bang dat ik ga vereenzamen

Enkele maanden geleden is mijn relatie op de klippen gelopen. We deden veel samen.
Nu ben ik bang dat ik ga vereenzamen, want ik ga niet graag ergens alleen heen.


Voorlopig stort ik me op mijn werk, maar ik realiseer me dat ik iets moet gaan ondernemen.


Wie heeft tips?


Anoniem
> 2 jaar geleden

13
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Er is een fb groep van de margriet. Als je abonnee bent kun je je daar aanmelden en dan zoeken naar een groep uit jou buurt. Je kunt dan samen met andere leuke aktiviteiten doen..film..wandeling etc..

Zo heb ik met mijn eerste kerst alleen een oproep geplaatst voor wie ook alleen was...ze konden bij mij komen eten...4 vreemde vrouwen in huis maar een heel bijzondere kerst gehad...suc6!


Lotgenootje
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi! Kijk 'ns op www.nmlk.nl , daar leer je dmv activiteiten nieuwe mensen kennen. Echt een aanrader! Succes!


Angélique
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik begrijp uit uw verhaal niet wat is precies uw vangst voor eenzaamheid niet? Uw bent uit een relatie,heeft uw kinderen? Kennissen waar uw terecht kan voor een luisterend oor?.

Saskia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar, ook het gevoel.. we komen er wel uit. PDH!!!

Jeroen
19-05-2021

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Al meer dan 10 jaar moerziel alleen

Al meer dan 10 jaar moerziel alleen, zit bijna altijd binnen. Wat het is om een dagje weg te gaan of vakantie weet ik niet meer, dat is zo lang geleden. Er lijkt ook wel een taboe te rusten op het woord eenzaamheid.

 

In het verleden wel eens wat oproepjes geplaatst maar reacties krijgt men niet meer. En dan te bedenken dat in dit land meer dan 17 miljoen mensen wonen. Niet te geloven.


Hans
> 2 jaar geleden

13
14
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo dat is wat eenzaamheid met je doet,jhet laat jou je isoleren van mensen.Vecht er tegen, laat de vijand niet van uw winnen.

Saskia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Hans

Waar woon jij?
Ik voel me ook best eenzaam omdat ik uit een andere land komt( vanwege een relatie) en ik zou het leuk vinden om in contact met jou te komen.
Mailadres: ****************@hotmail.com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

Madeleine
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het is er bij mij de afgelopen zes jaar heel geleidelijk en geniepig ingeslopen.

Jo
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo Hans,
Het is idd ongelofelijk met zoveel mensen in dit kikkerlandje en dan zo eenzaam , ik voel mij ook vaak eenzaam , en ik ben in n het recente verleden dagje weggeweest en dat is zo belangrijk en dat hoefdieren ha n den Mengele te kosten ,maar vooral als je dat samen met iemand of een groep mensen kunt doen dan krijg je wereld weer kleur..
Voor dit ( best grote probleem) moet toch een oplossing zijn!
Zeker als je dit aanpakt met meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten.
Groetjes Astrid

Astrid
> 2 jaar geleden
Reactie:
ik wil graag positief reageren, ik ben 83 voel mij 75 en zo ben ik
ook in mijn doen en laten.ik ben weduwnaar, ik wil graag met je koffie drinken om te zien ,wie is wie.
uitstekende gezondheid rij auto (samen gezelliger)
ik wil je graag verwennen en wie weet wordt het beminnen!!
je mag mij bellen 06 *** *** ** De Bilt

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Henk
04-10-2020
Reactie:
Zo herkenbaar. Zoveel eenzame mensen maar. Op een bepaalde leeftijd vind ik het ook niet zo gemakkelijk meer om nieuwe mensen te leren kennen. In mijn ogen hebben de meeste een relatie, gezin....

Anja
12-12-2020
Reactie:
Hoi, ik herken heel goed wat je hier schrijft.

Ben 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie mee. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dus dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap. Ook met iemand die zelf ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton
29-12-2020
Reactie:
Ik weet wat jij doormaakt, ik ben ook niet meer de jongste maar ben net als jij erg eenzaam. Ik zou ook graag mijn verhaal aan iemand willen vertellen. Maar weet niet aan wie. Veel mensen begrijpen niet wat eenzaam zijn betekend. En als je iets verteld luisteren ze gewoonweg niet'.

Debby
17-02-2021
Reactie:
Hallo Hans,
Las je berichtje en dat lijkt mij verhaal
Ik kan niet geloven dat dit mij overkomt
Eerst gescheiden kinderen alleen groot gebracht gewerkt vrijwilligers werk gedaan
En nu niet meer zo actief ivm reuma
Zou heel graag een partner willen vinden maar dat lukt niet samen is zoveel leuker
Het leven gaat aan mij voorbij
Zou graag nog een paar fijne jaren willen beleven
Liever niet zoals nu
Sterkte

Anoniem
07-04-2021
Reactie:
als je er niets met in zit met een dame 65 mag je altij naar het zuiden van frankerijk Koomen

elsa g
02-05-2021
Reactie:
Dag Hans , in welk deel van het land woon je?

Monique
14-08-2021
Reactie:
Hoi ik ben yeliz in udrecht ook al 10 jaar alleen ik durf niet alleen fakantie gaan en ik ben financieel niet kunnen betalingen ik zoek een liefe man die mij hand vast hout leuke dingen samen doen graag udrecht omgeven

Anoniem
09-09-2021
Reactie:
Hoi ik ben yeliz in udrecht ook al 10 jaar alleen ik durf niet alleen fakantie gaan en ik ben financieel niet kunnen betalingen ik zoek een liefe man die mij hand vast hout leuke dingen samen doen graag udrecht omgeven
Ik ben 56 jaar

Ik heet yeliz
09-09-2021
Reactie:
ik ben het gewoon zat.................................zo

Anoniem
24-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Ik kan me intens eenzaam voelen

Ondanks dat ik een geweldig gezin heb en vele vrienden en familie kan ik me intens eenzaam voelen.

 

Ik heb geen tekort aan contacten, maar weet gewoon niet goed hoe ik mezelf kan delen binnen deze contacten.

 

Ik ben het zo gewend de sterke vrouw, vriendin en moeder te zijn en mensen zijn dat van mij gewend. Ze praten dus veel over zichzelf en ik laat dat toe.

 

Ik zou niet weten wat ik over mezelf moet vertellen. Alles wat ik ervaar zit zo diep, de meesten zouden het niet eens begrijpen.

 

Hoe krijg ik toch mijn binnen -en buiten wereld bij elkaar? Hoe zorg ik ervoor dat ik mij binnen de contacten die ik heb niet meer eenzaam voel..?


L.P.
> 2 jaar geleden

11
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Dat klinkt niet goed. Spreek er eens over met de huisarts, en vraag om een verwijzing naar een goede psycholoog.
Sterkte!


Angélique
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hallo ,

Ik snap volledig wat je wil zeggen . Ik heb 2 super leuke dochters van 5 die ik doodgraag zie . Leuk werk toffe collega's ... maar ik voel me soms zo leeg ..


Ik was altijd de sterke "kim" die altijd haar plan trekt . Anderen helpt en mezelf op de laatste plaats zet . .

 

Soms ..zo heel soms zou ik graag iemand bij me hebben die oprecht begaan is met mij . Me vraagt hoe het gaat . Bij wie ik eens goed zou kunnen uithuilen . Jaren krop ik al alles op . Omdat ik altijd sterk moest zijn voor anderen .

 

Mijn leven gaat aan me voorbij zonder dat ik het besef . Zelden doe ik iets die ik echt leuk vind . Nuja ... wat vind ik leuk .. daar kan ik zelfs geen antwoord op geven .. mijn hoofd zit vol dingen die ik wil doen .. maar daar blijft het bij .

Ik hoop van harte dat jij je ondertussen al wat beter voelt !!

Groetjes


Kim
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ken het gevoel dat je beschrijft. Een gezin, kinderen, kleinkinderen, vriendinnen etc. Het ontbreekt me aan niets maar kan me heel erg eenzaam voelen.
Altijd de kar getrokken en eigenlijk nog steeds. Altijd naar een ander luisteren en zelf niet vertellen wat ik voel. Ik weet geen oplossing maar misschien een keer mailen of appen?
JB

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb het tegenovergestelde van wat jij hebt...ben heel erg eenzaam maar heb dan ook niemand meer.. Wat zou ik graag met je ruilen... Ik woon in het zogenaamd geweldige Amqterdam, maar het is hier kil.en koud, de stad is heel erg achteruit gegaan. Mensen via een site ontmoeten werkt ook teleurstellend : willen eerst afspreken en dan laten ze niets meer horen..Fan denk ik : wat doe ik toch verkeerd ?

Patricia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik zou graag een bakkie met je willen drinken maar hoe kom je in contact met elkaar??? Je mag hier je hart uitstorten en verder gaan.....
Ik woon ook in Amsterdam, maar afijn : > (.

Jo
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik senk dat alle sterke vrouwen dit probleem hebben. Ken veel mensen maar hoe kan ik ze ala vrienden beschouwen als ik mijn gevoelens niet kan delen? Of nog erger dat het na 1 minuut weer over de ander gaat. Ik ben erachter dat het te maken heeft dat je geen gelijkwaardige vrienden bent. Meer de hulpverlener en dat maakt dat je je ontzettend eenzaam voelt. Je kunt niet ventileren dus dat frustreert en neem je afstand. Ik denk dat als dit rijtje elkaar ontmoet .. we een leuke tijd hebben. Hou vol en geef niet op.... leer alleen af om in je rol van hulpverlener te zitten want mensen zuigen je leeg... en wat rest? Moe en eenzaam

Anoniem
09-09-2020
Reactie:
Kim dat heb ik ook......niet echt kunnen leven. Het lijkt een roes.
Heb ook de behoefte mijn hart te luchten en keer uithuilen. Maar niemand ziet mij staan.

Mieke
10-09-2020
Reactie:
Volgens mij werkt het twee kanten op. Wie ben je als je niet de kar trekt en niet steeds iedereen helpt?
Misschien is het zo ingesleten om jezelf weg te cijferen dat anderen jou ook niet meer anders kennen. Trek grenzen voor jezelf en spreek het ook uit. Neem je plek in. Misschien gaan er mensen schrikken en afhaken, maar er zijn ook vrienden waar het kwartje wel valt. Die het nodig hebben om te zien dat jij hier mee worstelt en twijfelt over de vriendschap en dat helpt hen ook. Als jij niet eerlijk zegt wat je voelt dan heb je ook geen eerlijke relatie.
Plan tijd in om dingen te doen die je zelf wilt doen. Dat doen anderen namelijk ook.

Erik
19-12-2020
Reactie:
mijn excuus hier voor

georges
15-09-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ik voel me heel erg eenzaam

Ik voel me heel erg eenzaam. Ik had leuke vriendinnen dacht ik.. gezellig stappen en drankje doen en toen overleed mijn moeder en raakte ik in de put.

Ik ben 36 en heb geen gezin dus voor mij viel alles in een klap weg.. en dus ook mijn vriendinnen die inneens geen zin meer hadden in een verdrietig persoon als vriendin...

Ik leg moeilijk contact over t algemeen ben best onzeker en ook verlegen. Durf er niet goed alleen op uit te trekken.. heb therapie maar niet t gevoel dat ik daar wat aan heb...

Hopelijk komt aan deze periode ook een einde maar makkelijk is het niet...


Anoniem
> 2 jaar geleden

11
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Wat naar! Geen echte vriendinnen dus.
Tip 1) Wordt lid van www.nmlk.nl
, daar leer je nieuwe mensen kennen dmv activiteiten.
Tip 2) Zoek een andere psychotherapeut die jou wel kan helpen. Belangrijk is dat het klikt en je serieus genomen voelt.
Succes!


Angélique
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi anoniem,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
> 2 jaar geleden
Reactie:
Net je verhaal gelezen.
Wat naar voor je!
Ik herken me wel in je verhaal.
Voel me zelf ook heel erg vaak eenzaam en heb verder ook geen gezin of familie.
Het gevoel grijpt me vaak naar mijn strot ik krijg dan angstige en neerslachtige gevoelens.
Dat ik hier nu op deze site zit te typen is omdat ik ook niet meer weet wat te doen en hoop zo toch nog verbinding te kunnen voelen met mensen en minder alleen.

Bij deze een knuffel en de woorden je bent niet alleen

Eva
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heb ook geen vrienden en sinds kort ook geen ouders meer

Mieke
10-09-2020

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Ik voel me zo vreselijk alleen

ik voel me zo vreselijk alleen, mijn moeder ligt in een verpleeghuis ik zit in haar huis en ik zie geen uitweg meer,

 

heb wel een keer in de week koor en een keer in de maand een knutselclub waar ik woon heb ik geen goeie hulp

 

ja ze zeggen maak een schema nou dat bestaat uit de gewone dingen dat heet ibt en dan bevoorbeeld gaan schilderen in je eentje,en als ik ergens een kop thee ga nemen vaker dan is dat financieel op een gegeven moment te duur,

 

ik zoek mensen die gezellige dingen willen doen zoals spelletje maar het lukt me niet dat te vinden ook via tijdschriften gekeken vrijwillegerswerk ga ik nog wel doen, maar je blijft daarna toch eenzaam ben zo vreselijk verdrietig en heel vaak in paniek.

 

ik kan me niet gelukkig voelen niet thuis van iets genieten, het enige is dan van mijn videolandabbonnement, mijn moeder deed ik alles samen mee mijn vriendin die nu niet meer bij me kan zijn zo kan ik nog wel even doorgaan.


wil liever anoniem blijven
> 2 jaar geleden

11
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

klopt knoop praatje aan met bewoners direct uit je buurt en een beetje van je leeftijd of ouder en begin erover dit uit ervaring haalt nog niet alle eenzaamheide weg

 

maar spreek dan ook af of je ze kunt appen of bellen als je nood hebt aan een praatje en vraag of ze bereikbaar zijn voor jou dan zal de nood op sommige momenten minder worden want je weet dan immers dat je ze kan bellen of appen

 

vaak heb je niet voldoende uit je vriendenkring om je minder eenzaam te voelen daarom moet er aan dit probleem een oploissing komen bv idee aanschuiftafel in een restaurant of r terras bar


en seizoensgebonden plekken waar je naar toe kunt gaan in de directe omgeving bv verschil tussen winter en zomer


aansluiten bij een korte wandelig of terras of openbaar sportgebeuren in de winter weer wat anders
idee in je eigen buur groepje voor telefoonnummers als je nood hebt aan een praatje want je echte vrienden spreek je niet altijd de mensen uit je direchte omgevin zie en sprrek je soms meer omdat je ze vaker tegenkom

 

dus ga verder als alleen gedag zeggen wel denk ik leeftijdgebonden want iedere leeftijd jkent een spec fase met dezelfde interresses


anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoe oud bent uw als ik vragen mag

Saskia
> 2 jaar geleden
Reactie:
verplichte nummertjes lossen niets op.........dddooooeeeii

Anoniem
24-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Ik kan deze eenzaamheid moeilijk verdragen

Alles zit tegen in mijn leven.
Als ik met iemand wil praten, beginnen ze gelijk over een ander onderwerp. Op familie hoef ik niet te rekenen, overal om me heen hoor ik, ik had een verjaardag of een feestje. Ik word nooit ergens uitgenodigd, zelfs niet door familie. Op mijn verjaardag heb ik geen eens mensen om uit te nodigen.
De weekenden duren een eeuwigheid .
Ik kan deze eenzaamheid moeilijk verdragen.

Shila
> 2 jaar geleden

11
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben jij op zoek naar een luisterend oor waar woon jij ,je verhaal klinkt goed herkenbaar .Lastig je heb familie maar ze geven niet g er niet om jou om te vragen hoe het met jou gaat?.

Saskia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo shila,

Ik zou wel een luisterend oor willen zijn! Zou je daar interesse in hebben?
Ik vind het namelijk gezellig, kletsen!

Groetjes Chantal

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ja ik weet wat je voelt . Ik ben al jaren alleen . En voel mij ook eenzaam . Het is ook zo dat ik er de ene keer beter tegen kan dan de andere keer . Het is tegenwoordig heel moeilijk om iemand te vinden . De mannen op die datings site , denken alleen maar 1 ding . Er is geen man meer die een relatie wil .

Marjan
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ken het gevoel..vier al jaren mn verjaardag niet..komt toch niemand en ik wordt ook nooit uitgenodigd ook omdat ik gewoon weinig tot geen contacten heb..en dan die gezellige fotos voorbij zien komen ..doet mij soms best pijn..dan denk ik waarom,zit daardoor ook niet meer op Facebook ..ik hoor vaak jij bent spontaan en gezellig..dan denk ik ja nodig mij dan uit???
Denk wel aan andere maar andersom.....dus mijn muur wordt steeds hoger

Sonja
> 2 jaar geleden
Reactie:
Waarom vinden "wij" elkaar niet? ongeacht leeftijd?

Hai
27-12-2020
Reactie:
Herken alles ik zoek een maarje en af en toe bij elkaar blijven overnachten lijkt me leuk. Zo zou je een vertrouwde minder eenzame band op kunnen bouwen en leuke dingen doen al is get in huis. Wat vind jij van zoiets

Jeanette
05-02-2021
Reactie:
Wat ik ten 1 ste wil vragen, wat u leeftijd is en waar u woond,?

Maria
13-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Hopelijk kan ik daar mijn verhaal kwijt

Hallo! Ik ben 53 jaar, getrouwd en erg eenzaam. Ik zou een moord doen voor een goed gesprek en iemand die eens naar mij luistert. Altijd sta ik voor iedereen klaar maar nooit vraagt iemand mij iets. Nee, ik heb geen vrienden en mijn familie vind zichzelf belangrijker. Mijn relatie is niet leuk, hij vind zijn werk interessanter. Nu is er een vorm van epilepsie bij mij geconstateerd en moet ik wat onderzoeken ondergaan. Ik ben best bang. Ik heb nu een afspraak bij een praktijkondersteuner gemaakt, hopelijk kan ik daar mijn verhaal kwijt. Ik mis een maatje!!!

Mimi
> 2 jaar geleden

11
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik wil wel naar je luisteren hoor, maar hoe leg je hier contact?

c
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoe gaat het met je Mimi?

Arno niem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, ik herken èn begrijp heel goed wat je hier schrijft.

Ben zelf 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie meer. Ik heb 5 jaar lang een lieve vriendin gehad met Epilepsie (myoclonide epilepsie) Heb haar jarenlang geholpen met aanvallen opvangen, verzorgen en neurologische onderzoeken tot ze plotseling overleed aan alvleesklier kanker. Veel mensen om ons heen bagatelliseerde deze epilepsie absances en ik werd daar explosief kwaad van. Dit had vooral met onmacht, frustratie en mijn ASS stoornis te maken. Kennissen en anderen lieten ons dan vallen. Om weer tot rust te komen moet ik mezelf even terugtrekken om het te verwerken. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar na haar overlijden waren alle mensen weg. Ik had plotseling geen vrienden meer om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb (ASS) Asperger en veel mensen vinden mij te snel boos, tè direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief., maar ook heel zorgzaam. Ik mis vooral de gezelligheid van een leuke vriendin/maatje en dat we samen over [ook ziekte of stress, etc.] eerlijk en openlijk kunnen praten. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik zelf al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto, dus een vriendin op afstand maakt niet uit. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed of vinden het vreemd dat ik vrienden zoek die eenzaam zijn, of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap en gezelligheid. Ook met iemand die zelf ook Asperger of andere gezondheidsproblemen heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed want deze ervaring heb ik opgedaan bij een lotgenoten groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en bij-stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe ik dat precies? Ik probeer nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke of vriendelijke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton
29-12-2020

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Hoe kan dit toch?

Ik ben een alleenstaande vader van 34. Ik weet niet hoe het zo ver is gekomen dat ik letterlijk niemand om mij heen heb behalve mijn 2 prachtige kinderen.
Vaak denk ik van.... hoe kan dit toch? Ik ben een hele liefdevolle, vriendelijke en zorgzame vader met een leuk karakter. En toch ben ik alleen...

Ik heb geen familie of vrienden waar ik terecht kan om iets leuks te doen, of gewoon even te praten. Ik ben meer iemand die naar iemand luistert, dan zelf spreekt. Misschien dat dat er iets mee te maken heeft...

Ik had graag een liefdevolle partner gehad, en vrienden om leuke dingen mee te doen.
Maar ik zie het alleen maar erger worden...

SD
11-08-2020

11
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hey alles goed

steef
23-02-2021
Reactie:
Hi. Ik zit ook in zo een situatie die je omschrijft. Misschien kunnen we met elkaar in contact komen?

Joy
22-09-2021
Reactie:
By my ook zo heb 19 jaar myn vriend ga we deden alles samen hy is 10 maanden overleden nu zit ik in een grote leegte de eenzaamheid is zwaar zoek vriendschap maar is zo moeilyk

Glenn
14-04-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Dat alleen zijn dat is verschrikkelijk

Ben 61 jaar en gescheiden maar dat alleen zijn dat is verschrikkelijk en ben zo eenzaam.
Wist niet dat dit zo erg is heb bijna geen vriendinnen omdat ik alles deed met mijn man.

En probeer nu weer een nieuw leven op te bouwen maar valt niet mee in je eentje.
Ik zoek een leuk maatje/vriendinnen om leuke dingen te doen zoals terrasje pakken shoppen naar de markt lekker langs het strand lopen.

Mochten er mensen in Amsterdam of omgeving wonen en het leuk vinden reageer dan en wie weet zijn we dan niet/hopelijk niet meer zo eenzaam
Dus ik begrijp iedereen hier wel.

Iedereen heel veel sterkte en kracht💪🌹🍀


Anoniem
> 2 jaar geleden

10
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo ! Wij hebben ongeveer dezelfse leeftijd en ik ben ook zo eenzaam. Zou graag leuke dingen met iemand ondernemen.. Ben jaren geleden gescheiden en heb twee katten.. Hoe fijn zou het zijn als we vriendinnen zouden kunnen worden ? Tot gauw. Ik hoop het, laten we die rot eenzaamheid een schop geven.. Alleen iets ondernemen ? Ik word er zo verdrietig van... Schrijf me maar gerust hoor : elkmensisuniek@hotmail.com

Patricia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Lieve Anoniem,

Ik woon in die omgeving.
Maar met die info, daar schieten WE hier helaas niets mee op.
We mogen hier geen persoonlijke info plaatsen dus zou niet weten, hoe, wat,of waar.

Erg jammer want bij een aantal mensen had ik graag kennis willen maken.

Johan
30-12-2020
Reactie:
Het komt goed!! Niet vergeten, echt niet!!

Jeroen
19-05-2021
Reactie:
Ik heb je verhaal met interesse en begrip gelezen.ik word deze maand 65 en voel mij moederziel alleen.
Alleen degene die dat ook zijn begrijpen hoe erg het is.ik zoek ook een maatje.

Begrip
09-08-2021
Reactie:
Ik ben 56 ik ben goed uit zien vrouwe ik zoek een liefe man ik voel me vaak alleen ik wil met hem samen vakantie

Anoniem
09-09-2021
Reactie:
Hi. Ik ben 62 jaar en ben ook gescheiden. Ik had een vriend die is aan darmkanker overleden. Ik voel mij nu heel eenzaam. Mijn zoon steunt mij en dat is fijn. Misschien kunnen wij elkaar leren kennen.
Veel kracht, gezondheid en hoop op weer een mooi leven.

Jjoy
22-09-2021

Jouw reactie:



Verhaal 32 - 's Nachts alleen in het bos

Altijd wil ik wandelen, alsof ik eraan zou kunnen ontsnappen; de eenzaamheid, de beklemming, en dat er niemand is die op mij zit te wachten. Wanneer ik om me heen kijk, zie ik hoe iedereen overal gelukkig lijkt. Met name mijn leeftijdgenoten, mensen van tussen de twintig en dertig jaar. Ze gaan uit met vrienden, delen daar weer foto's van op sociale media om de eenzamen op aarde de ogen uit te steken, zo lijkt het. Ze lopen hand in hand, zijn verliefd en als ze zich al eens verdrietig of ongelukkig voelen, kunnen ze dat altijd delen met hun vrienden en dierbaren.

Intussen loop ik hier helemaal alleen in een veel te groot, donker bos. Het is net voor of na middernacht, ik lijk wel krankzinnig. Waarom doe ik dit? Wat doe ik hier helemaal alleen, bij nacht en ontij? Het antwoord luidt: ik wil ontsnappen, aan mezelf, aan mijn leven, aan het feit dat ik volkomen mislukt ben. Alleen mensen die vrienden en in het ideale geval een geliefde hebben, zijn immers 'geslaagd' in het leven. Daarom durf ik ook aan niemand te vertellen dat ik letterlijk nog nooit één vriend heb gehad gedurende de 28 jaar die ik nu al op deze aardkloot ben.

Misschien vind ik dat nog wel het ergste: dat ik er met niemand over durf te praten, omdat ik bang ben dat andere mensen mij dan 'zielig' zullen vinden. Ik wil koste wat kost voorkomen dat ze me dan meewarig aan zullen kijken en me als een mislukkeling, een minderwaardig wezen beschouwen. Deze samenleving houdt nu eenmaal niet van einzelgängers, en heeft enkel oog voor mensen die het 'gemaakt' hebben en zich daarom mogen verheugen in het gezelschap van vrienden, geliefden, dierbaren, kinderen en familieleden.

Daar loop ik dan, in dat grommende, kokende, vijandige Amsterdamse Bos. Ik loop, ik loop, ik loop... Het hellevuur van tranen brandt in mijn ooghoeken, terwijl de hiervoor beschreven gedachten mijn geest bederven en langzaam uithollen. Zielsveel heb ik van dit bos gehouden, met name in de lente, als het daslook bloeit en een witte wolk aan de voet van het geboomte legt. Ik zou er een moord voor doen om hier overdag (net als normale mensen) te lopen met een vrouw of man aan mijn zijde die me liefheeft. Dat we dan samen naar die bloeiende wolk van daslook kijken, die zee van lente die ons eindeloos veel liefde, geluk en zomer belooft. Dat we elkaar vastpakken, knuffelen, kussen, in een eeuwige omhelzing.

Nog zo'n gemis: er is niemand die mij aanraakt, vasthoudt, geen mens in wiens armen ik kan verdwijnen en troost kan vinden. Ik zou niets liever willen dan knuffelen, en iemand die ziet dat ik een lichaam heb dat bemind wil worden. Ik wil de warmte voelen van iemand die er voor mij is, en bij wie ik mezelf mag zijn, en kwetsbaar. Een ander menselijk wezen die een einde kan maken aan de verschrikking van alsmaar te moeten zweven; helemaal alleen, door een oneindig en leeg heelal.

Stef
01-08-2021

10
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je schrijft prachtig. Vooral dat laatste. Er zijn mensen die je begrijpen en er zijn mensen die het begrijpen, maar nooit toegeven.
Hoe meer je verlangt, hoe minder er op je pad komt lijkt het wel.
Initiatief nemen betekent je kwetsbaar maken en kwetsbaarheid dat is ongewenst. Het is zo afschuwelijk om je een slachtoffer te voelen wat eigenlijk ben je dat niet.
Op dit moment droom ik nog maar van 1 ding, weg zweven van alles, verlangens hoop en gevoelens en de behoeften van mijn lichaam en mens zijn achter mij laten. Alleen mijn gedachten in het eindeloze universum.

Almuric
27-09-2021
Reactie:
Dit is zo herkenbaar...

Hilde
06-11-2021
Reactie:
Zo herkenbaar... En je schrijft prachtig!

Karina
23-04-2022
Reactie:
Ten eerste: wat heb jij een talent om goed te schrijven! Tussen mijn 20e en 30e levensjaar was voor mij ook de eenzaamste periode. Ik herken veel in wat je schrijft, ook het in de nacht dwalen door een bos. Nu ben ik begin 40 en ziet mijn leven er eindelijk anders uit. Ik heb veel eenzaamheid gekend. Uiteindelijk heb ik ontdekt dat ik zelf degene was die contacten niet echt toeliet of uit de weg ging. Ik kwam erachter dat dat kwam door emotionele verwaarlozing, een heel subtiel gebeuren maar uiterst destructief en wat vaak tot eenzaamheid leidt. Ik kan je alleen maar aanraden hulp te zoeken of een coach die samen met jou onderzoekt wat er aan de hand kan zijn. Veel sterkte en een knuffel!

Daan
30-04-2022
Reactie:
Wat een bijzonder mooie tekst. Het doet letterlijk pijn om het gevoel van een ander te lezen, welke voor mij zo ontzettend herkenbaar is.
Op het moment dat ik deze reactie schrijf wordt ik gegrepen door tranen, die al heel lang branden in mijn ogen, maar niet naar buiten komen, tot nu.
Overmand door een emotie, die ik niet wil voelen, verborgen wil houden voor mezelf, en vooral voor een ander. Het voelen, en ervaren van deze emotie is zo ontzettend confronterend.




Anoniem
18-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Geen van de vrienden meer gezien of gesproken

Pfff wat een verhalen allemaal.
Ik lucht mijn hart hier ook maar even, misschien heeft iemand een tip.


Ik ben 3 jaar geleden gescheiden. Op dat moment veel over mij heen gekregen van ex,ex schoonouders en vrienden. Alles viel opeens weg. Een tijd bij mijn ouders gewoond met de kinderen.


Steeds als ik mijn ex sprak was er wel weer wat,niemand wou mij meer zien of spreken.
Aangezien ik op dat moment niet mijn eigen plekje had was het lastig ook om mensen te ontvangen.
Na een jaar samen met de kids ons eigen huisje gekregen.
Geen van de vrienden meer gezien of gesproken.


Heb mijzelf ook eigenlijk onbewust teruggetrokken,ook na aanleiding van de gesprekken met mijn ex.
Begon er zelfs in te geloven dat het zo was aangezien ook niemand contact met mij opnam.
Nu 2 jaar later zit ik alleen in mijn huisje met 2 kinderen.
Ik zie en er komt niemand.


Ga op vakanties en leer genoeg mensen kennen,maar de mensen die ik ontmoet en waar de klik mee is wonen dan weer zo ver weg.


Nu op dit moment word eigenlijk mijn hobby ook nog afgepakt. Door te weinig mensen en geen nieuwe leden, word dit ook binnenkort geindigd.
Echt het enige wat ik nog had,is ook dan weg.


Dan is mijn taak alleen nog maar werken en er voor de kinderen zijn.
S'avonds en in de weekenden zit ik altijd alleen.


Af en toe denk ik weleens ging maar eens de voordeur bel.Maar helaas.
Heb heel veel steun van mijn ouders maar dat is toch anders.


Volgens mijn zijn er wel 20 mensen die steeds zeggen we komen wel een keer. En tijdje later we komen snel een keer. Ik heb de hoop opgegeven.


Ga er zelf niet achteraan,het is graag of helemaal niet,hoeveel pijn dit ook doet.
Het huilen staat mij nader dan lachen. Maar wil sterk zijn vooral voor de kids.


Steeds krijg je dan ook weer te horen er komen straks ook andere tijden.pfff die zijn nog ver te zoeken.
Als de kids er niet waren geweest was ik allang weg geweest. Verhuisd en had ik een nieuwe start gemaakt.


Maar dat zit er niet in,en wil de kinderen dit ook niet aandoen.


Anoniem
> 2 jaar geleden

9
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi. Hoe gaat het momenteel met je?

Arno niem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Precies dat. En iedereen gaat verder. Ga je nog weg in de vakantie? Pff. Ja. Met wie ? Zie niemand Hoor niemand.

Inge
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hey hallo,

Hoe gaat het? Ik las je verhaal en ben benieuwd van wanneer je bericht is. Klinkt als een rot situatie!
Vind je het leuk om misschien in contact te komen? Ik ben 35jr en woonachtig in Eindhoven.

Groeten!

Rosanna
28-12-2020
Reactie:
Rosanna,
Je schrijft 'vind je het leuk om misschien in contact te komen?"
Deze lieve reacties lees ik hier vaker op dit forum.
Mijn vraag is :´´"Hoe dan?"
Je mag hier namelijk geen persoonlijke info achterlaten.
Ben benieuwd.

Johan.

Johan
30-12-2020
Reactie:
Hoi Johan,

Dat wist ik niet..
Jammer eigenlijk. Mooi platform voor lotgenoten.
Fijn dat je me erop attendeert.

Groeten,
Rosanna

Rosanna
05-01-2021
Reactie:
Ik denk dat je op dit forum wel je gedachten en gevoelens
over eenzaamheid kwijt kunt, maar daar blijft het bij.
De contacten zul je zelf moeten leggen in het niet
digitale leven

Tacita
04-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 34 - ik heb werk, maar ook daar ben ik eenzaam

Hoi, ik ben een man van begin 50, en ik ben al meer dan 25 jaar eenzaam.
Ik heb werk, maar ook daar ben ik eenzaam.
Bezoek krijg ik nooit, ik doe alles alleen, maar het wordt steeds lastiger om me er toe aan te zetten.
Zijn er mensen hier (Overijssel) die misschien de natuur in willen om wat zinnigs te zien en te ervaren samen?

c
> 2 jaar geleden

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is alsof je in mijn hoofd zit, en inderdaad heel mooi beschreven wat meerdere mensen voelen, en vooral dat andere zelfs je familie je niet willen begrijpen of zien. De stilte waarin ik leef en het lijkt alsof niemand om mij geeft voelt ook als een bevestiging, en ja je bent geen slachtoffer, maar het probleem is je hebt wel nog steeds die pijn die je van binnen in voelt verdriet van wanhoop en het enige wat je nog kan is het opgeven, want je probeert het wel telkens, maar niemand die het ziet, alleen de fouten die je hebt gemaakt dat is makkelijker te geloven, dan dat ze je zien proberen om het goed te doen.

Anna
05-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Geen reden, maar toch eenzaam

Eigenlijk heb ik geen enkele reden om eenzaam te zijn. Ik ben getrouwd, heb lieve kinderen, mijn ouders wonen in de buurt, ik heb vriendinnen, alles is goed. En toch... wat voel ik me vaak eenzaam. Ik heb soms depressieve periodes en die kan ik met niemand delen, niet met mn vriendinnen of ouders en maar summier met mijn man. Dat maakt het zo moeilijk.

Zolang alles goed gaat en de zon schijnt in mijn hoofd, is het ok. Maar op het moment dat het donkerder wordt, sluit ik me af en komt de eenzaamheid opzetten. Ik heb het wel geprobeerd erover te praten, maar dat gaf altijd een negatieve uitwerking helaas. Dus dat doe ik maar niet meer. Gewoon blijven ademhalen... maar dat valt niet altijd mee....

Lana
> 2 jaar geleden

9
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi!
Hebben jullie ook last van koudzweet? Ik zweet me dan ook echt helemaal rot overal op mijn lijf maar heb het tegelijkertijd mega ijskoud! Dan weet ik, dit is foute boel!
En slapen jullie benen ook na een uur op t toilet? Wat kan ik hiertegen doen??
Liefs voor iedereen

Sabine

Sabine
19-12-2020
Reactie:
Blijkbaar kan iedereen zich eenzaam voelen ook mensen
die getrouwd zijn en kinderen hebben, toch een meerderheid,
Ik herken de depressieve periodes...

Tacita
04-07-2022
Reactie:
Blijkbaar kan iedereen zich eenzaam voelen ook mensen
die getrouwd zijn en kinderen hebben, toch een meerderheid,
Ik herken de depressieve periodes...

Tacita
04-07-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - Het is nooit gelukt een goede vriendin te vinden

Ik voel mij al sinds mijn 10de jaar heel erg eenzaam. Het is nooit gelukt om een goede vriendin te vinden.

Ik voel mij vaak depressief en heb veel stress klachten door eenzaamheid.

Ik ben meestal verkeerde mensen tegen gekomen en daardoor angstig om mensen te vertrouwen.

Ik zou graag vriendinnen willen om samen te wandelen, koffie te drinken, eten en natuurlijk hart kunnen luchten bij elkaar.

Ik woon in Den Haag en ben vaak alleen. Ik heb een vriend, maar toch voel ik mij verschrikkelijk eenzaam.

Vrouw 43
> 2 jaar geleden

9
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hai vrouw van 43.ik ben 39, 6jr geleden verhuisd uit den haag naar rijswijk. Kindje gekregen en behoorlijk in de kreukels gelegen. Vriendinnen hebben me in de steek gelaten, wat ik niet verwacht had. Later hoorde ik dat ze jaloers waren. Of ze alleen voor kaartjes voor feestjes bij ons aanklopten, aangezien we goede connecties hadden met feestorganisaties. Als je een kind krijgt verandert alles, niet verwacht. Al mijn tijd gaat op aan verzorging van mijn kind, huishouden en werken. Als ik even tijd heb voel ik me ook erg alleen, maar ben te moe om wat te ondernemen. Iedereen zit op zn eigen eilandje, ze zeggen dat je meer tijd krijgt als je kind wat ouder is, zou graag ook iemand willen om je hart te luchten of koffie te drinken op een terrasje.vroeger was dit vanzelfsprekend.er zit een deuk in mijn hart van vriendinnen waar ik 20 jaar voor klaar heb gestaan, maar dus niets terug heb gekregen, vertrouwen is ver te zoeken. Geen idee hoe je hier contact op kan nemen, maar wie weet een x koffie doen

Els
07-08-2021
Reactie:
Hoi ik ben een vrouw van 41 jaar en herken veel in jouw verhaal.
Ik ben regelmatig depressief,weinig zelfvertrouwen en voel me eenzaam.
Ik heb op me 30 ste de diagnose borderline gekregen veel dingen vielen toen op zijn plaats.
Heb veel ellende meegemaakt in me leven,
En vind het moeilijk nog mensen te vertrouwen.
Toch denk ik dat veel mensen mij ook zien als een vrolijk persoon met een goed hart.
Ik kan ook goed doen of alles ok met me is,er zit toch niemand te wachten op iemand
Met problemen.
Ik heb een stiefvader en me moeder,maar denk zeker als ik me ma verlies dat er niemand is die nog echt om me zal geven.
Ik ben al heel lang single heb door me depressies het nooit aangedurfd om kinderen te nemen.
Ik heb een paar vriendinnen maar die hebben ook hun eigen leven.
Ben vaak niet op.me gemak bij mensen zeker niet in groepen
Als je een x wil afspreken hoor ik.het graag ,ik woon in Rotterdam
Groetjes peggy


Peggy
29-01-2022
Reactie:
Ik ben 62 jaar ,scheiding van een narcist na 31 jaar,moederziel alleen. wel fam maar de hele fam is op zichzelf en kijkt niet maar elkaar om ondanks mijn pogingen
Geen vriendinnen en verzuip in eenzaamheid
Wie o wie is er in den haag waar ik mee samen kan socializen

Linda
09-06-2022
Reactie:
Wat een bijzonder mooie tekst. Het doet letterlijk pijn om het gevoel van een ander te lezen, welke voor mij zo ontzettend herkenbaar is.
Op het moment dat ik deze reactie schrijf wordt ik gegrepen door tranen, die al heel lang branden in mijn ogen, maar niet naar buiten komen, tot nu.
Overmand door een emotie, die ik niet wil voelen, verborgen wil houden voor mezelf, en vooral voor een ander. Het voelen, en ervaren van deze emotie is zo ontzettend confronterend.




Anoniem
18-06-2022
Reactie:
Herken dit verhaal. Ben zelf ook mijn leven lang op zoek naar een vriendin. Heb vriendinneven gehad, maar die hebben ne gewoon laten barsten. Je ziet of spreekt ze alleen als jijzelf contact met ze opneemt. Andersom hoor ik niets. Hebben alleen interesse in zichzelf. Ik ben nu bijna 66 jaar. Heb wel een vriend, maar dat is toch anders dan een vriendin. Ik kom uit Noord-Holland, maar afstand is geen probleem. Hoe kun je hier contact krijgen met elkaar?

Daisy
02-07-2022
Reactie:
Herken dit verhaal. Ben zelf ook mijn leven lang op zoek naar een vriendin. Heb vriendinneven gehad, maar die hebben ne gewoon laten barsten. Je ziet of spreekt ze alleen als jijzelf contact met ze opneemt. Andersom hoor ik niets. Hebben alleen interesse in zichzelf. Ik ben nu bijna 66 jaar. Heb wel een vriend, maar dat is toch anders dan een vriendin. Ik kom uit Noord-Holland, maar afstand is geen probleem. Hoe kun je hier contact krijgen met elkaar?

Daisy
02-07-2022
Reactie:
Herken dit verhaal. Ben zelf ook mijn leven lang op zoek naar een vriendin. Heb vriendinneven gehad, maar die hebben ne gewoon laten barsten. Je ziet of spreekt ze alleen als jijzelf contact met ze opneemt. Andersom hoor ik niets. Hebben alleen interesse in zichzelf. Ik ben nu bijna 66 jaar. Heb wel een vriend, maar dat is toch anders dan een vriendin. Ik kom uit Noord-Holland, maar afstand is geen probleem. Hoe kun je hier contact krijgen met elkaar?

Daisy
02-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 37 - onzeker - lastig om contact te leggen

Ik weet niet waar ik moet beginnen.

Ik voel mij eenzaam en vind lastig om contact te leggen. Ik heb geen vrienden of kennissen waar mijn verhaal kan kwijt raken zonder te (voor)oordelen.
Ik voel mij verschrikkelijk, zo onzeker dat het soms te veel wordt en dat het wel genoeg is om afscheid te nemen. Maar ik vecht er tegen aan.

*zucht*

Ik zou graag in contact willen komen met mensen die ook eenzaam voelen. Wellicht kunnen wij elkaar ondersteunen en helpen om vooruit te komen.

Anoniem
> 2 jaar geleden

9
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,

Zou je het leuk vinden om in contact te komen?

Groetjes Chantal

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik voel mij idem dito het is jaaa.. Hopeloos alvast sterkte

John
25-12-2020
Reactie:
Zelf ben ik ook op zoek naar open en onbevooroordeeld contact. Wellicht kunnen we elkaar daarin versterken.

Stef
16-09-2021
Reactie:
Ik heb hetzelfde probleem en zou ook heel graag contact willen.
Ben veel vertrouwen kwijt waardoor t best moeilijk gaat

Linda
09-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Ik ben het zo zat om alleen te zijn

Ik ben het zo zat om alleen te zijn
Elke ochtend wakker te worden en niemand vraagt of je lekker heb geslapen of wat je gaat doen, over de dag vraagt hoe het met je gaat, en savonds samen eet en word gevraagd hoe je dag was, sinds kleins afaan wilde ik al een gezinnetje voor me zelf omdat ik die zelf niet echt had en familie heb ik ook al niet, ik helemaal geen zin meer heb in het leven, want ik heb nogsteeds geen kinderen familie een baan die ik leuk vind. Ik voel me weer het meisje van toen, en nu ben ik 25 jaar .. Amper goed contact met me moeder het lijkt alsof ik altijd nogsteeds stil moet zijn en het maar doen alsof alles goed gaat, net als toen ik dat kleine meisje weer was, ik denk dat ik daardoor ook van de een naar de andere relatie ga (een vader had ik niet, ja alcoholist die er nooit voor mij was en inmiddels al 10 jaar niet zie) , zograag van binnen geliefd worden en uiteindelijk altijd fysiek en psychisch pijn gedaan worden , ik doe wel alsof het me niks doe, maar hier zit ik weer 3 dagen niet gedoucht 4 dagen amper/niks gegeten, huilend in bed met me knuffel, dat kleine meisje net als toen, wie is er wel dan echt met me?, wat moet ik nu met werk.. Overal begin ik vol enthousiasme aan en na een maand denk ik er het tegenovergestelde over, wat vind ik nou egt leuk en wat is daadwerkelijk voor mij reëel en vol te houden, me moeder die gaat binnekort met der nieuwe alcoholist vriend op vakantie even eruit (ik ben nog nooit met haar op vakantie gegaan) , & elke keer als ik daar ben ruik ik zijn alcohol lucht en word ik herrinert aan mijn vader, me broer waarmee ik de ene dag goed kan praten en de andere dag dat ik hem weken niet spreek en niet mee kan praten, vrienden die gewoon geld hebben en leuke dingen willen doen, en ik altijd maar nee moet zeggen puur omdat ik geen geld heb, ook als ik geen geld en boods happen heb kan ik zo boos worden dat ik dat als sinds kleins afaan heb, amper geld om normaal te kunnen leven of eten altijd op elke cent moet letten en berekenen en dan zie je je vrienden opgeven moment ook niet meer.. vaak vraag ik me gewoon af wat ik moet met me leven, ik heb geen moeder of vader of familie of vrienden of vriendje, kwilde zo graag alleen maar een vriend en een kindje samen een eigen familie, en een leuke baan die ik kan uitvoeren zonder problemen met mensen, en daarnaast dus ook niet met mensen kunnen omgaan, ik probeer het elke keer weer een nieuwe relatie de kans geven, een nieuwe hobby of beroep uitproberen of ik dat leuk vind en de relatie met mij familie op te bouwen.. En elke keer weer ben ik op dit punt, dat het leven van mij niet hoeft meer, de leegte, eenzaamheid en verdriet 25 jaar lang, en elke keer weer proberen en elke keer weer worden laten vallen, ik probeer het egt met me volle 100 procent en vind dit dan ook zo moeilijk om over te praten en met wie kan ik erover praten want ja iedereen heb wel wat maar waarom voelt het voor mij dat ik alles heb, de een heb wel een vader of wel een baan of wel een kind of een vriend of een leuke hobby, gewoon wel 1ding maar waarom ik niet vraag ik me altijd af.. En dan voel ik me gewoon weer dat meisje van toen en als ik daar aan denk voel ik me soms verdrietig en denk ik had ik het nu wel maar 11 jaar geleden gedaan, afscheid nemen van het leven en de rust vinden want ik sta weer waar ik toen ook stond en hoeveel langer moet ik nog leiden voordat ook ik geluk mag kennen?

Waarom?
> 2 jaar geleden

9
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey, misschien klinkt het wat gek, maar ik herken me werkelijk 100% in jouw situatie. Ik maak eigenlijk iets heel gelijkaardig mee. Ik ben ook 25 jaar en ga al van kinds af aan eenzaam, verdrietig en doodongelukkig door het leven. Ik werd steeds gepest en buitengesloten (in kleuterschool tot in het middelbaar) en lag dan ook steeds als kind in mijn bed te huilen en had niets anders dan m'n knuffel. Mijn gezinssituatie is altijd al volledig ongezond voor me geweest en maakt me tot op de dag van vandaag totaal kapot (vader die me emotioneel en psychologisch misbruikt en veel drinkt, en een moeder met psychische problemen) Ik heb dan ook geen echte vrienden, vriendinnen of lief; de zaken waar ik zo enorm naar verlang. Rond de leeftijd van 16 jaar begon ik met druggebruik, omdat ik mijn leven totaal niet meer aankon. Gedurende deze periode van druggebruik (laatste jaren middelbare school) maakte ik nooit echte vrienden en slaagde ik er nooit in een relatie aan te gaan met een vrouw. Mijn omgeving merkte natuurlijk dat het niet goed met me ging en dus viel ik steeds uit de boot en werd ik steeds afgewezen. Ik ben dan ook zodanig beginnen te gebruiken dat ik uiteindelijk voor 9 maanden in een psychiatrisch ziekenhuis werd opgenomen voor een psychose. Dan volgen dus 9 maanden van isolement in het psychiatrisch ziekenhuis. Daarna volgen nog eens verschillende jaren waarin ik de grootste moeite ervaar om het leven terug aan te pakken en vooruit te geraken (zware medicatie maakte dat ik als een plant/zombie leefde en niet vooruit geraakte voor verschillende jaren). Hierdoor maakte ik ook al die tijd geen vrienden. Ondanks ik nu al 4 maanden medicatie EN psychose-vrij ben, voel ik me nog steeds zielsalleen. Ik bevind me nog steeds in dezelfde ongezonde gezinssituatie (ouders zijn wel al verschillende jaren gescheiden ondertussen). Ik probeer dan ook al sinds jaar en dag van vooruit te geraken in het leven, maar iedere keer als het even goed gaat en ik hoop heb dat het goed komt, worden mijn benen gewoon onder mij uit gestampt en loopt alles weer fataal af. Nu heb ik dus weer totaal geen hoop meer dat ik ooit uit deze situatie zal geraken. Nu heb ik weer -zoals al heel mijn leven- geregeld zelfmoord-gedachten, ik ben gewoon totaal op... Ik denk dan ook dat ik jouw situatie erg goed kan aanvoelen en voel dan ook met je mee. Moest er een mogelijkheid zijn om met elkaar te praten, dan wil ik gerust een luisterend oor voor je zijn!

Nico
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, ik heb je verhaal gelezen.
Het deed me wat, maar er is hoop!
Je bent nog jong, er zijn ook leuke mannen op de wereld.
Een gezinnetje is voor jou ook mogelijk.
Mijn beste advies is geef het in Gods hand over en geef niet op!
Jezelf iets aandoen is zonde, het mag niet van God en lost niets op.
Je loopt een leven vol kansen mis en doet een zware zonde waardoor verzoend worden met God in dit leven afgesneden is.
Zoek God en leef!
Misschien zeg je ik geloof niet, dus dat geldt niet voor mij.
Zo werkt het niet, ieder mens zal eens God ontmoeten en daarna het oordeel.
Of je nu gelooft of niet.
Bid Hem om vergeving van je zonden om Zijn Zoon Jezus Christus ' wil. Amen
Lees de Bijbel voor troost en antwoorden.
Beluister (online) predikaties, ga naar de kerk.
Bij Hem is alles te vinden, voor tijd en eeuwigheid beide.
Het beste met alles hoor, dag!

Wim
18-09-2020
Reactie:
Hoi
Je laten bekeren lijkt mij geen goed idee of jij moet dat wel vinden.
Ik denk wel dat je hulp nodig hebt. Misschien kun je naar een goeie psychotherapeut om alles eerst op een rijtje te krijgen.

Sterkte

Nora
17-02-2021
Reactie:
Relax jullie zijn nog jong, begin je pas zorgen te maken als je 32-36 ben en je hebt nog geen kids maar wilt ze wel.
Tot die tijd, werk aan jezelf, zorg dat je volledig klaar voor het moment bent dat je wel een baby krijgt in sha Allah.

Straatpsycholoog
06-07-2021
Reactie:
Hee meid ik heb ook me van kant willen maken maar dat mag je niet doen je bent 25 jaar en nog een heel leven voor je en de geld probleem dat komt wel goed daar mag je zeker van zij en een vriend vind je ook wel kom op meid je hoofd niet laten hangen je komt er wel door ik word er 60 bij mij zal het niet zo makkelijk zijn om nog iemand te vinden en jij komt er wel kom op een dikke knuffel van mij de groetjes Cor

Cor
21-12-2021
Reactie:
Ik ben al 12 jaar alleen en ik ben 64. Wat heb ik dan nog te verwachten van het leven. Mijn 2 lieve honden zijn er niet meer. Ik heb nog collega's maar verder niemand.

Elizabeth
08-02-2022
Reactie:
Ik kan je wel raad geven maar je leven wordt niet vanzelf leuk. Ik ben door hetzelfde heengegaan. Het was een zeer moeiljke weg, maar ik ben het overkomen. Gelukkig getrouwd, een suksesvol bedrijf, een paar goede vriendinnen, gezond, etc.. Pas je verwachtingen aan over hoe je leven moet zijn. Het leven zal altijd moeilijkheden hebben. Je voelt je zielsalleen. Dat komt niet omdat je geen vrienden hebt. Wat jij nodig had is je als kind niet gegeven: ouders die in staat waren liefde te geven. Ik raad je aan om boeken te lezen om beter te begrijpen wat jou is overkomen. En hoe dit je beleving van je leven geschapen heeft: Gabor Matte, Pete Walker (waarschijnlijk het beste boek omdat hij hetzelfde ervaren heeft gehad en doorwerkt), "unsafe people", je ouders waren niet "safe" en als beschermingsmechanisme heb je nu moeite met relaties in het algemeen, niet jouw fout,. Je hebt helaas "ouders" getroffen die de ouderlijke rol niet konden vervullen. Wie waren jouw ouders ? Was er een geestelijke stoornis zoals narcisme of borderline personality disorder aan de gang? Het evalueren van mensen die "safe" en "unsafe" zijn is belangrijk. Je niet hechten aan unsafe people is gezond, zelfs als deze mensen je "ouders" zijn.

Alleen
25-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Geen baan, geen vrienden, geen vriendin

Eenzaam.

Ik ben 24 jaar en al sinds de middelbare school eenzaam. Ben altijd bang geweest voor sociaal contact, maar was er niet perse slecht in. Sinds ongeveer mijn 20ste ben ik helemaal alleen.

 

Heb geen baan, geen school, geen vrienden en geen vriendin. Over al deze jaren is mijn angst voor de buitenwereld alleen maar toegenomen, en mijn eigenwaarde alleen maar afgenomen.

Toevallig ontmoette ik ongeveer anderhalve maand een meisje online. Dit ging zeer goed, en ik had echt het idee dat ik verliefd was. Zij ook. We zouden al snel ontmoetten.

 

Maar er gebeurde iets. Blijkbaar wist ik dit ook te verpesten en kwam daardoor in de friendzone terecht. Ik kon dat niet. Dus heb haar twee dagen geleden gezegd dat ik niet meer met haar kan praten, omdat het teveel pijn doet.

 

Ik heb er nu al ontzettend veel spijt van, want nu ben ik weer alleen... en weet niet meer wat ik moet doen. Het voelt alsof ik nu wacht op de dood.


Hendrik
> 2 jaar geleden

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hee. Ik ben Desiree, en ik ben 20 jaar oud. Ik voel me ook ontzettend alleen. Ik werk en kijk series, voor de rest doe ik niks. Hoe gaat het op dit moment met je ?
Ik hoop van je te horen.

Groetjes.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hey hendrik,

Ik ken dit probeem erg goed! ik heb voor mezefgeleerd dat ik deze gedachten en di tgedrag aan de dag leg omdat negatieve erkenning als een persoon ook erkenning is. Erkenning van jouw zijn is vaak het grootste probleem!

Als je wilt kunnen we eens contact leggen?

Michelle
> 2 jaar geleden
Reactie:
Precies dat. En iedereen gaat verder. Ga je nog weg in de vakantie? Pff. Ja. Met wie ? Zie niemand Hoor niemand.

Inge
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Mijn leven lang kamp ik reeds met angsten

Mijn leven lang kamp ik reeds met angsten. Ik ben een piekeraar. Ik kan angstig worden van een ziekenwagen of brandweerwagen. Ik ben enig kind en de relatie met mijn ouders is niet super.

 

Ik ben getrouwd en 3 kinderen en wil over alles de controle hebben. Ik voel mij maar redelijk als ik alles kan regelen, als ik zelf de touwtjes in handen heb. Ik heb eigenlijk weinig vrienden en voel mij heel eenzaam.

 

Heel vaak rollen de tranen over mijn wangen zonder echte aanwijsbare reden. Ik pieker en denk constant en zou geld geven om even echt gelukkig te kunnen zijn zonder te piekeren. Het lukt mij ook niet om diepgaande vriendschappen te vinden.

 

Ik ben iemand die alles wil doen voor iedereen en geef mij dan ook volledig. Spijtig genoeg is er al veel misbruik van gemaakt. Ik probeer het positieve in het leven te zien maar meestal zit ik heel down weg te kwijnen met tranen in de ogen.


Pascal
> 2 jaar geleden

8
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Pascal! Ik ken het. Heb mijn hele leven ben nu 60 jaar vreselijke angsten gehad. Alle therapieeen gevolgd die er maar zijn. Reguliere en alternatieve. Niets heeft mij echt van de angst afgeholpen. De "controle houden"betekend emoties niet durven toelaten. En daar zit ieder mens vol mee. Dat doen we allemaal.

Wat mij geholpen heeft is een reconnection healing van Eric Pearl Ik heb 3 reconnection healings gedaan en de reconnection. Dit werkt heel wonderlijk. Ik ben nu van mijn kwellende gedachte af.Sterker nog ze kunnen me niet meer overnemen.

Door de reconnection healing laat je de controle los, en worden je emoties vanbinnen uit opgeruimd. je voelt je ongelooflijk veilig in dit proces. Het is nu 2 jaar geleden dat ik de healings gedaan heb, Ik was ook zo,n mensen pleaser. Nu ben ik dicht mij mezelf, en rust in mijn hoofd. Dat is nooit meerweggegaan. Vriendelijke groet Monique

monique
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Monique , wat is het adres van reconnection healing?
Ik ben ook zo'n pleaser (geworden) na veel tegenslag.

John
> 2 jaar geleden
Reactie:
PDH!!

Jeroen
19-05-2021
Reactie:
Hallo, zo herkenbaar! Vooral dat er over praten, negatieve gevolgen en dat doe ik maar niet meer...
Hoe oud ben je en waar of welke provincie woon je?
Lies


Lies
18-05-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Zit thuis met de gordijnen dicht

Ik ben nu 46 jaar en heb nog nooit een vriendin gehad. Bij een feestje met mijn vrienden negeerden ze mij en daarom ben ik maar weggegaan. Ik heb nooit iets meee gehoord van ze. Ik weet niet waarom. Ik heb nu niemand meer. Zit nu thuis met de gordijnen dicht. Heb niemand meer. Ik doe ook niets meer. Wachten op de dood.

Jan
> 2 jaar geleden

8
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Niet doen !!!! Word gewoon een vriend van mij. Mijn hart huilt als ik dit lees, niet dood willen hoor ! Ieder mens heeft recht op geluk

Patricia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wie is MIJ ???

Jo
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik woon in Amsterdam en ben ook echt alleen. Snak naar een lieve vriebd of vriendin. Wie wil het proberen?

Patricia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben 48, ik heb ook nooit een vriendin gehad, en als volwassene nooit vrienden, maar ik zit er niet mee, want ik hou niet van mensen, wel van vogels en sommige andere dieren

Reinier
23-08-2020
Reactie:
Beste Jan, wanhoop niet!

Bid God om hulp en bijstand.
Bid Hem om vergeving van je zonden om Zijn Zoon Jezus Christus ' wil. Amen
Ga ne kerk, ga bij een club, vereniging, zang, cursus, sport (team) of iets dergelijks.
Lees de Bijbel voor troost en antwoorden over je leven.
Doe jezelf bewust nooit iets aan, dat is onvergeeflijk.

Probeer er net Gods hulp het beste van te maken, bid en werk.

Anoniem
18-09-2020
Reactie:
Hoi Jan,
je bent niet de enige, ik heb ook helemaal niemand. Geen familie en geen vrienden. Vraag me vaak af waar ik nog voor leef. Het voelt als 1 grote eindeloze leegte waar geen einde aan komt.


Nina
28-08-2021
Reactie:
Hier exact t zelfde ….

John
06-09-2021
Reactie:
Herkenbaar Jan, ik heb ook niemand, zitten op een stoel wachten tot de dag voorbijgaat.

K
05-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Nooit gedacht dat eenzaamheid zo'n impact kon hebben

Sedert begin 2013 ben ik gescheiden. Ik had nooit gedacht dat de eenzaamheid zo'n impact kon hebben op een mens. Ondanks een huidige lat-relatie waar ik elke dag het beste van probeer te maken, lukt het me niet om heel wat minder eenzaam te zijn. Van samenwonen is er totnutoe geen sprake, dat is m'n grootste wens. Ik wil de weekends meer samen doorbrengen, maar m'n vriend houdt niet van zo'n regeling. Ik hoop dat ik dus ooit nog eens een vaste relatie kan hebben, daar verlang ik enorm naar. Ik zal er stilaan naar op zoek moeten gaan, denk ik soms, maar zeker niet via dating-sites.Door die veel eenzame momenten, heb ik ook meer tijd om te piekeren... Door de scheiding heb ik heel wat vrienden en familie verloren.... en MIS ik dat nog altijd enorm. Dan denk ik vaak hoe zou het zijn met ..... en met de kinderen van.... Al die sterke banden die in de tijd zo heel mooi waren en waarbij ik me ook gelukkig voelde, zijn op een dag doorgeknipt en dat kan nooit meer terugkomen. M'n ex-man heeft bij de scheiding heel weinig vriendschaps- en familiebanden verloren.Ik heb hem jaren vertrouwd bij alles wat hij deed, op werkvlak, op financiële regelingen thuis,onze 2 kinderen, maar achteraf bekeken, heeft hij me heel erg bedrogen. Ik deed op het einde niets meer goed.... Ook de vrienden waar we jarenlang mee op reis geweest zijn, gaan eten , veel leuke dingen samen gedaan, zie ik nooit meer. Dat blijft een mens achtervolgen na al die jaren, dat laat je niet los en kan je niet zomaar wegwissen. Dan denk ik soms "wat heb ik dan al die jaren voor hen allemaal betekend? Was ik dan misschien maar een "aanhangsel, een bijlage" bij alles wat m'n ex-man deed en zei? Z'n moeder stond altijd op de eerste plaats en dan ik... Ik heb een slechte kindertijd (meer dan 2 jaar ziek geweest tijdens de lagere schooltijd wegens een zeldzame kinderziekte)en een slechte jeugd gehad (heel weinig mogen ondernemen en braafjes altijd knikken voor m'n ouders). Toen ik via een heel goeie vriendin m'n ex-man had leren kennen op 24-jarige leeftijd, klikte dat meteen maar gedurende m'n 23 jaar durend huwelijksleven had ik vaak het gevoel dat ik constant moest veranderen van m'n ex-man....Vooral de laatste jaren voor de scheiding werd ik bestempeld als autistisch, apatisch, asociaal, zuur, verbitterd, vijandig.... Je zou voor minder als je in die eenzaamheid noodgedwongen wordt geduwd en niet meer jezelf kan zijn.... Ook met de opvoeding van de kinderen had ik het niet gemakkelijk. Mijn aanpak en mening bij de opvoeding telden nooit mee. Ik was een slechte moeder, heb ik vaak horen zeggen.... We zijn een 9-tal jaren in relatie-therapie geweest en ook daar had ik alleen het gevoel m'n verhaal kwijt te kunnen maar een concrete aanpak (ik dacht aan workshops en opdrachten om thuis te proberen )is er nooit gebeurd via de psycholoog.M'n ex-man was goed bezig, ik moest veranderen, hij niet in die 9 jaar therapie. Was dit dan wel een goeie psycholoog? Het kan toch niet dat een mens constant verkeerd bezig is??? Een karakter (bij mij althans)kan niet zomaar veranderd worden .... vooral met m'n nare kinder- en jeugdjaren die daar zeker in meegespeeld hebben... Ik wil iemand leren kennen die de eenzaamheid bij mij kan doorbreken. Een van m'n hobby's is koken.Ik volg al heel lang kooklessen maar de laatste jaren ondervind ik wel dat ik me niet meer opgenomen voel in de groep. Niemand die eens iets vraagt aan mij of een gesprek aanknoopt met mij.Ik doe heel vaak een inspanning om mensen iets te vragen, maar ik krijg weinig of geen respons terug, daar duikt de eenzaamheid dan weer op. M'n kids zie ik nog heel weinig,door allerlei omstandigheden, daar telkens weer die eenzaamheid. Op m'n werk telt m'n mening heel weinig mee. M'n Initiatieven om bijv. iets anders aan te pakken,worden meestal van de kaart geveegd, daar opnieuw weer die eenzaamheid. Ik denk dat het grootste probleem is dat ik absoluut geen sterke persoonlijkheid heb.....

Els
> 2 jaar geleden

8
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig, waar woon je...misschien als je in de buurt woont een keer terras of koffie doen?

Mariposa
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heftig verhaal!!

Jeroen
19-05-2021

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Ik hunker naar liefdevolle seks

Ik ben 56 jaar en gehuwd. Reeds 13 jaar mag ik mijn vrouw zelfs niet meer aanraken. Dus geen beetje liefde. En met moeite 10 woorden per dag.
Ik heb geen familie, geen gezondheid en geen geld. En dat is juist het probleem, want anders was ik al lang weg. Ik wordt wel behandeld als een huisslaaf. Ik wordt steeds depressiever en ongelukkiger. Het is misschien cru,
maar ik hunker naar liefdevolle seks.

poppe
12-09-2020

8
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ik ken dat ben ook zo behandelt geweest zonder liefde de hond kreeg meer vriendschap dan ik nu ben ik 10 jaar alleen maar wel zeer eenzaam mijn kinderen hebben me in zuid Frankrijk gezet maar voel me zeer eenzaam spijtig ben ik 65 anders kon je op slag naar hier Koomen

elsa g
02-05-2021
Reactie:
Kijk ben 75 jaar al 12 jaar weduwenaar en normaal hou ik van een Dame voor samen nog een beetje te genieten samen praten samen eens even er uit ik knuffel zeergraag en word ook graag geknuffelt en een beetje genieten want ik ben nog gezond van geest en ook van de rest maar word niet zo een voiding iemand zo te genieten van elkander een soort kat relasie maar ik weet niet waar en ben zo stil aan moe van het worden

Armand
18-05-2021
Reactie:
Liefde is zoveel meer dan alleen seks!

LUra
25-07-2021
Reactie:
schrijf je in bij chat nu .nl

Danny
25-01-2022

Jouw reactie:



Verhaal 44 - Ik wil zo graag mensen ontmoeten

Alles glipt weg.... Ik ben steeds meer eenzaam en ongelukkig. Steeds minder vrienden en mijn toekomst plannen lijken op niks uit te draaien en ik weet niet meer wat ik moet doen.
Ik wil zo graag mensen ontmoeten, leuke dingen doen en me gelukkig voelen..

Een arm om me heen....

Annie
> 2 jaar geleden

7
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe oud ben je ?

Stof
> 2 jaar geleden
Reactie:
welke provincie?

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Annie, een trap begint altijd met de eerste trede. En jij zelf kan die stap zetten. Gebruik je eigen gevoel en eigen gezond verstand erbij, dus tesamen je eigen intuiti en je bent langzaam aan vertrokken.
Groetjes, Jan

Jan
> 2 jaar geleden
Reactie:
Welke regio ?

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Mijn dochter die woont aleen en heeft het zelfde gevoel ze weent dikwijls ze woont in lier

Anoniem
13-09-2021
Reactie:
Ik ben 27, en ben ook alle dagen van het jaar eenzaam en alleen. Ik werk ook zoveel, en ook daar ben ik alleen . Zelfs met de kerst ben ik alleen. Ik voel me gebroken

Thomas
06-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 45 - Heb niemand anders in mijn leven

Ik kan er maar weinig tot niks over vinden op internet.. Ben ik de enige die eigenlijk helemaal niemand anders heeft in zijn of haar leven? Geen familie, geen vrienden, geen kennissen? Het is allemaal zo gelopen maar had nooit verwacht er op een bepaald moment zo alleen voor te staan. En nee zo'n vervelend mens ben ik helemaal niet volgens mij. Kan er goed mee leven over 't algemeen dat 't nou eenmaal zo is, maar af en toe vind ik het wel even slikken. Benieuwd hoe anderen hier mee om gaan? En ik weet hoe ik kennissen kan vinden, dus die tips zijn niet nodig..

Ikke
> 2 jaar geleden

7
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou zeggen : kom een keer naar Amsterdam.. Heffen we samen die rot eenzaamheid op. Het knaagt aan je, vreet je op, alleen zijn is niets

Patricia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, je bent niet de enige, ik heb ook niemand, deze wintermaanden ervaar ik als verschrikkelijk.

c
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi hoi, hier Inge met hetzelfde als jij.. als je het leuk vindt kunnen we met elkaar mailen en wie weet een gezellige vriendschap opbouwen.

Je bent niet alleen...
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hai, ik ben een vrouw van 55 jaar uit Zwolle, en heb ook behoefte aan pure echte mensen om mijn heen. Voor een luisterend oor of om een luisterend oor te zijn met een traan en een lach. Een kopje koffie een glad wijn, een heerlijke wandeling noem maar op en we maken er gepaste gezelligheid van.

Vlin02der
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik zie allemaal fijne reacties maar als iemand met een voorstel komt
"want, waar is 'kom een keer naar Amsterdam en heffen we het glas'?

Jo
> 2 jaar geleden
Reactie:
Weet iemand of ik mijn email hier mag plaatsen? Dat zou een mooie opening kunnen zijn voor een begin.

Groetjes,
Vlin02der

Vlin02der
> 2 jaar geleden
Reactie:
Same here..enige wat ik heb zn mn dochters..
Ik hoor ook vaak maar jij bent zo gezellig en spontaan etc...denk ja maar deze heeft geen mensen die mij is uitnodigen oid..ik ben wel zon trut die andere vraagt..maar "we houden contact " dat ken ik nu wel..
Ja idd hoe kom je hier in contact ??

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.

Redactie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Is het dan niet mogelijk om eventueel achter de schermen e-mailadressen uit te wisselen voor mensen die dat wel graag willen? Nadat beide partijen akkoord hebben gegeven natuurlijk.
Dat zal wel teveel tijd kosten neem ik aan. Overigens zag ik ergens nog wel een e-mailadres staan toen ik enkele verhalen aan het lezen was. Ik weet helaas niet meer precies waar het stond.

Anoniem
24-06-2021
Reactie:
Hoi, ik heb ook niemand meer, ben alleen op de wereld en dat doet vreselijk pijn en maakt me angstig in deze tijd😥

Sonja
05-01-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Wat doe ik verkeerd?

Vaak ben ik alleen, niet alleen vanwege corona. Niemand belt mij. Ik kom anders over dan ik me voel. Als mensen me nodig hadden, wisten ze me te vinden, maar als ik hun nodig heb zijn ze er niet. Wat doe ik verkeerd?


Jodie
08-11-2020

7
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je doet niks verkeerd. we leven nu alleen in heel drukke tijden, de meeste tenminste. Ik snap wel wat je bedoeld omdat anderen heel makkelijk naar je toe komen voor hulp, maar ik heb in de loop der jaren begrepen dat ze naar iemand toekomen voor hulp omdat het hun zelf al te veel wordt en daarom kunnen ze jou niet terug helpen, het is niet persoonlijk maar ze hebben zelf al geen ruimte meer in hun hoofd en hoe hard het ook klinkt je kunt niet verwachten dat ze boven hun eigen zware pakket dat van jou erbij nemen maar als je er behoefte aan hebt zou ik je graag willen helpen.

Anoniem
28-12-2020
Reactie:
Héél herkenbaar.....
Denk dat er grofweg twee soorten mensen bestaan.
Gevers en Nemers.
Denk dat dáár het probleem ligt, niet zozeer bij jou



Fanny
16-08-2021
Reactie:
dat is niet best

Roos van B.
11-10-2021
Reactie:
Herken dat ook. Misschien helo je teveel.zelf wil ik zo graag aardig gevonden worden

Biedt mijn hulp.altijd aan.

Heb ook echte compassie.


Toch alkes komt van 1 kant of alkes verwaterd

Irene
23-11-2021
Reactie:
Jodie ik herken je verhaal wel: je bent goed voor
anderen omdat dat in je aard ligt of omdat mensen je
iets vragen en dan doe je dat.
Dat kan heel eenzaam voelen omdat het allemaal
van een kant komt
Het is een cliche, maar houd ook van jezelf

Tacita
04-07-2022
Reactie:
Jodie ik herken je verhaal wel: je bent goed voor
anderen omdat dat in je aard ligt of omdat mensen je
iets vragen en dan doe je dat.
Dat kan heel eenzaam voelen omdat het allemaal
van een kant komt
Het is een cliche, maar houd ook van jezelf

Tacita
04-07-2022
Reactie:
Ja die gedachte heb ik vaak( wat doe ik verkeerd)
Ben altijd even vriendelijk,en hoop daarmee contacten op te bouwen ,probeer zelf contact te leggen ook al vindt ik dat heel moeilijk, en het resultaat niks ,geen kennisen ,geen vrienden geen vriendinnen ,ook geen aanspraak in de buurt,om je heen zie je mensen met elkaar het leven delen ,vriendschapelijk met elkaar omgaan ,praatje maken ,wandelen ,koffie drinken ,en dan denk je waarom hun wel en ik niet ,Wat Doe Ik Fout

Antoine
04-08-2022

Jouw reactie:



Verhaal 47 - gelukkig heb ik GOD

Ik voel mij ook eenzamer.ik heb geen vrienden en fam daar heb ik mee moeten breken.ik voel mij niet geliefd.en niet belangrijk.ze stonden nooit voor mij klaar en steunden mij nooit.ik was het zat,daarom gebroken.met hun.ik wil niet meer gebruikt worden ook.eenzaamheid is erg.je staat er zo ontzettend alleen voor.gelukkig heb ik GOD .GOD STELT JE NOOIT TELEUR.

Anoniempje
04-01-2021

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 48 - Ik heb nooit vriendschappen gekend,

Hoi! Ik ben een jonge meid van 23 jaar, waar vele mensen altijd zeggen: de leeftijd van de bloei van je leven.

Maar dat heb ik nooit zo ervaren. Ik heb nooit vriendschappen gekend, vaak kwam het altijd van 1 kant, of mensen toonde geen interesse in mij.

Om je heen zie je iedereen lachen, vriendschappen sluiten, relaties krijgen, kinderen krijgen, maar ik heb dit niet. Natuurlijk kijk ik naar wat ik wel heb, en dat is dat ik fijn werk heb, graag lees, netflix kijk en voetbal. Maar elke dag zo hetzelfde is best vermoeiend.

Wie wil er even met me praten?

D.
08-03-2021

7
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dat is herkenbaar. Misschien dat het helpt om te zeggen dat de meeste vriendschappen van mensen die je vrolijk om je heen ziet schijn zijn. De meesten praten gewoon achter elkaars rug om over elkaar.

Maar ja dat komt dan uit de mond van iemand die geen echte vrienden heeft... Ik red het met mezelf maar het is best vermoeiend inderdaad. Het zou wel leuk zijn om een keer een echte vriendschap met iemand te hebben waarbij je elkaar begrijpt en van alles kan delen.

Misschien dat dit ooit nog eens komt voor ons. Ik wens je het beste verder en hoop dat je geluk haalt uit de goede dingen in je leven.

Rick
26-02-2022
Reactie:
Hallo ,

Ik wil graag met jou in contact komen.

Belgium boy
12-04-2022
Reactie:
Hoi eva ik snap jou wel hoor ik ben ook veel vrienden verloren en zit ook altijd alleen thuis nu heb ik ook nog reuma in mij handen dus zit elke dag alleen thuis zie verder niemand om eens mee te praten dus ik snap nu heel goed wat eenzaamheid met je doet is zeker niet leuk gr aleid uit zwolle

Aleid
23-05-2022
Reactie:
Maar redactie hoe kom ik met mensen in contact hier ???

Aleid
23-05-2022
Reactie:
Beste Aleid,

Ik begrijp je wens om in contact te komen met elkaar. In dit geval, is het forum vooral bedoeld om anoniem je hart te luchten en steun te vinden in de verhalen van anderen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid (https://www.therapiepsycholoog.com/forum-tips-eenzaamheid) staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen. Ik hoop dat je daar kunt vinden wat je zoekt.

Alle goeds!

De redactie
31-05-2022

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Geen vrienden terwijl ik dat wel heel erg mis

Ben een 41 jarige vrouw uit brabant. En ik heb wel een relatie. Maar dat is ook alles , geen vrienden hebben terwijl ik dat wel heel erg mis. leg best wel moeilijk contact met andere.

Mis gewoon een knuffel af en toe en een vriendin te hebben om leuke dingen mee te doen zoals bios of gewoon koffie te drinken en gewoon te kletsen .

Daardoor voel ik me best wel eenzaam.

Gr

Anoniem
> 2 jaar geleden

6
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,

Ik begrijp je helemaal, ik mis het ook om een vriendin te hebben en iemand waar ik af en toe mijn hart kan luchten... Ik leg ook moeilijk contact en ben nogal introvert, maar als ik me op mijn gemak voel, ben ik heel open.

Als je eens wil babbelen...

Mel
> 2 jaar geleden
Reactie:
Tjee....ik herken dit helemaal. Zou ook graag met jullie eens babbelen hierover...

M
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar ik ben ook op zoek naar nieuwe vriendinnen ben bijna 41 en woon in brabant

Chris
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heftig.. hoe komt het??

Jeroen
19-05-2021
Reactie:
Wil graag een keer winkelen of koffie drinken misschien iets afspreken??

Petra B
03-07-2021
Reactie:
Ik woon alleen ik voel me eenzaam ik zoek een liefe man die alles met mij samen doen ik ben 55 graag udrecht omgeven

Anoniem
09-09-2021
Reactie:
Ik woon ook in Brabant .Sinds 2006 En ik heb ook niemand Alj dikwijls oproep gedaan maar niks Fam heb ik ook niet meer en de jaren gaan foor Ik ben wel gezellig

Anoniem
19-10-2021

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Voel me vaak eenzaam

Ben een vrouw van 40 jr sta op zich positief in het leven maar voel me vaak heel erg eenzaam.
Door mijn traumatische jeugd heb ik geen contact met familie, ook heb ik geen gezin, heb wel een paar vriendinnen maar die zie ik niet zo vaak als ik zou willen en ik ben ook altijd bang mensen kwijt te raken.Heb weinig zelf vertrouwen.Vind het moeilijk mensen te vertrouwen en voel me niet snel echt verbonden met mensen of soms wel en dan weer niet en dat wisseld elkaar soms vaak af.Hier op deze site mijn verhaal doen voelt wel vreemd maar je moet wat toch...Liefs Eva

Eva
> 2 jaar geleden

6
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hoi, hou je van natuur?

c
> 2 jaar geleden
Reactie:
Niets vreemds aan ' vind ik,' Eva.
Ik zou jouw stukje zelf geschreven kunnen hebben.

John
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zooooo herkenbaar!! Woon je toevallig in Friesland?

Geertje
> 2 jaar geleden
Reactie:
Lieve Eva, wat een herkenbaar verhaal heb jij geschreven! Ik ben 32 jaar, heb alleen nog hecht contact met mijn moeder en heb geen vrienden. Door een traumatisch en daardoor tumultueus verleden heb ik nooit langdurige vriendschappen kunnen opbouwen. Vaak kom ik 'fake vrienden' tegen die behoeftig zijn maar verdwenen zodra ik een beroep op hen doe -- iets wat ik overigens niet snel zal doen gezien mijn verleden van verlating. Voor mij is het inmiddels te laat maar ik hoop dat jij met de juiste professionele support en toch ook jouw vrienden (cijfer jezelf niet weg, Eva! Je mag er zijn en je bent ook waardevol voor anderen, zonder daar iets voor te hoeven doen) deze eenzame tijd weer te boven mag kunnen komen. Het is jou gegund! Liefs van Marthe

Marthe
15-11-2020
Reactie:
Ik las net jouw bericht. Ik ben van België en voel mij ook eenzaam en ongelukkig. De corona overmacht. Heeft het nog erger gemaakt. De corona is nu bijna 1jaar lang bezig. Ik ben 45 j. Ik voel dit als. Verdwalen in de eenzaamheid. Nul zero sociale contacten. Non affectie - warmte. Het knaagt aan mijn maag. Vreselijk. Ik word er gek van

John
25-12-2020
Reactie:
Lieve Eva ik begrijp en voel je pijn terwijl ik lees.. Maak het zelfde mee.. Ondanks dat ik wel kids heb maar helaas zie ik ze nooit... Blijf sterk ik sport en wandel veel dat doet me goed.. Liefs Maria

Maria
06-08-2021
Reactie:
Hoi eva ,
Ik herken het helemaal
Zoek ook mensen om leuke dingen mee te dien,maar heel lastig voor mij

Heidi
06-08-2021
Reactie:
Ik ben ook alleen en eenzaam het is niet gemakkelijk ik ben meer als 35 jaar alleen en ja je moet het toch zo door soms geef je de moed wel op dat niet meer zitten Ik hoop dat de auto einde aan komt eerlijk mijn naam is Erik

Vangenechten erik
29-06-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - zou graag iemand vinden

Ik voel me eenzaam ik kan moeilyk contact maken.wordt genegeerd. Vroeger gepest ben nu 60 vrouw woon in zeeuws vlaanderen niet veel te doen hier .ik ga ook niet alleen ergens heen ook niet ergens op een terassje of zo zou graag iemand vinden die zich ook eenzaam voelt bv samen ergens heen

Els
> 2 jaar geleden

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken èn begrijp heel goed wat je hier schrijft.

Ben zelf 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben we totaal geen liefdesrelatie meer. Ik ben weliswaar graag alleen en hou van stilte, maar ik mis het erg dat geen gezellige vriendin heb, om eens even mee te praten of te wandelen of eens samen wat gezelligs te doen.
Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief, maar mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto en werk nog een beetje. Ik zoek vooral een vriendin die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap.
Ook met iemand die eventueel zelf ook Asperger heeft, want gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach gevonden, die mij helpt en bijstuurt om acties te nemen of contacten te zoeken. Ik wil graag maar ik vind dat altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Heb jij interesse in contact of kennismaking?
Afstand is voor mij geen bezwaar.

Ik woon in Oisterwijk (Brabant) groeten van Ton

Ton
01-01-2021
Reactie:
Ik leef met je mee, wou dat je me Overijssel kon laten zien hou erg van de natuur..
Helaas kan ik je via deze weg niks doorsturen zodat we contact konden krijgen.
Heel veel kracht en liefde toegewenst

Yvon
04-12-2021
Reactie:
Je hebt al mijn begrip!

Jos
15-01-2022

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Ik voel mij alleen staan met een man met ADD

31 getrouwd met een man met add, 3 kinderen, vrienden, werk en goede gezondheid allemaal aanwezig. Maar ik voel mij al 10 jaar zo alleen in mijn relatie. Het is niet makkelijk om met iemand te leven met add die geen inzicht heeft in zijn gedrag.
Ik heb het gevoel dat ik alles alleen draag. En ik durf het met niemand te bespreken wat deze eenzaamheid alleen maar groter maakt natuurlijk.

Is er iemand met een vergelijkbare situatie?

Miena
> 2 jaar geleden

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi miena

Hier soort gelijke, ik ben 17 jaar getrouwd met mijn man met add. We hebben inmiddels al zoveel meegemaakt maar begrijp je gevoel van eenzaamheid dat je niet over je man kan praten. Iedereen heeft er zo zijn eigen mening over, en zullen vaak niet begrijpen dat we dit accepteren. Maar hun kunnen er vaak niets aan doen aan af en toe rare gedrag. Heeft jou man ook moeite met het lezen van emoties?


Wies
30-10-2020
Reactie:
Ik heb ADD, dank je.
Misschien voel en ben ik daarom wel eenzaam. ;>/

Johan
30-12-2020
Reactie:
Hoi Wies,

Ja het is lastig dat de omgeving niet altijd begrijpt hoe heftig het kan zijn. Mijn man kan ook moeilijk emoties lezen. Ook van de kinderen niet. En hoe ga jij met dat soort dingen om?

Miena
03-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 53 - In de ziektewet

Ik ben een vrouw van 55 jaar, tot 2 jaar geleden een geweldige baan en prive had ik een gezellige groep mensen om mij heen. We deden terrasjes, gingen naar feestjes, ieder gelegenheid pakten we aan om wat gezelligs met elkaar te doen.

Tot er prive en aaneenschakeling van dingen gebeurde wat ik niet goed kon verwerken en de ziektewet inging en het vriendengroepsgebeuren niet meer aankon i.v.m dat het mij teveel energie kostte, ik nam voor even afstand maar stond wel open voor individuele contact. Ik ben erachter gekomen, dat het een lang leve de lol contact was en dat niemand er voor mij was.

Van een heel druk sociaal en voorlopig niet werken naar bijna helemaal niemand zien. Ik heb een goede band met mijn familie maar die zie ik weinig i.v.m hun werk maar ook omdat ze 2 uur rijden van mij vandaan wonen.

Om te erkennen dat ik eenzaam ben vond ik zeer confronterend. Ik zou zo graag echte pure mensen om mij heen willen, die mijn verhaal herkennen. Voor een luisterend oor met een lach misschien met een traan maar vooral wederzijdse respect, onder het genot een kopje thee of een wijntje. Wandelen, een etentje gezellige dingen ondernemen.

Groetjes,
Vlin02der


Vlin02der
> 2 jaar geleden

6
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Vind zelfliefde en boor je natuurlijke hulpbronnen aan. Sterkte

anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
ik las uw verhaal en vroeg me af in welke plats/regio u zit? wellicht kunnen we nadere informatie uitwisselen en dan verder zien. Ik ben een man van 59. Heb niet veel contacten en zou gewoon eens kopje koffie willen drinken.
groet timo

timo
19-09-2020
Reactie:
Hoi, ik herken èn begrijp heel goed wat je hier schrijft.

Ben zelf 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie meer. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dus dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap. Ook met iemand die zelf ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton
29-12-2020
Reactie:
Hoi vlin
Ik herken het gevoel van eenzaamheid heel goed. Ik ben sinds een jaar vrijgezel en mijn kinderen zijn de deur uit. Het is soms zo stil in huis. Ik kan mijzelf goed vermaken en vind het ook niet erg om soms alleen te zijn. Ik mis soms iemand om een goed gesprek mee te hebben en iemand waar je gewoon even je verhaal aan kwijt kan. Ik houd van dansen en nu met de corona gaat dat ook al niet. Ik heb gelukkig leuk werk, een paar vrienden en leuke kinderen maar die hebben ook hun eigen leven en dat begrijp ik.
Ik kom uit de omgeving noord Holland.
Waar kom jij vandaan?
Wie weet kunnen we een keer iets afspreken.
Ik ga soms ook mee met dagjes weg van Go Out dat is misschien ook wat voor jou en ook voor de anderen hier.

Gr

Nora
17-02-2021
Reactie:
Hai Nora,
Dank voor je bericht en belangstelling. Jammer dat we geen mail hier mogen delen. Ik zal op Go out is kijken.

Ik zit nog steeds in dezelfde situatie.

Groetjes,
Vlin02der

Vlin02der
29-12-2021

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Laten we toch eens wat meer naar elkaar omkijken

Hallo,
ik ben 23 jaar en voel me vaak ontzettend alleen.
Momenteel studeer ik nog en heb ik mijn opleiding bijna afgerond. Ik heb geen vrienden en geef mezelf daardoor vaak de schuld omdat ik dan denk dat het aan mezelf ligt.
Ik ben een introvert en gevoelig persoon met mensenkennis dat maakt dat ik snel in de gaten heb hoe mensen in elkaar zitten. Op meerdere momenten hebben mensen mijn vertrouwen beschadigd.
Naast mijn studie en werk ben ik altijd thuis. Ik heb het gevoel dat ik veel mis van hoe een geweldige tijd met vrienden en uitgaan had kunnen zijn.
Ik geef en doe altijd veel voor anderen en vind het niks dat er steeds meer geleefd wordt naar een individualistische, ik-gerichte maatschappij.
Laten we toch eens wat meer naar elkaar omkijken.

Anoniem
> 2 jaar geleden

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik begrijp je. Heb precies hetzelfde gevoel. Hoe kunnen we met elkaar in contact komen? Geen provincienaam oid. Ben nu 39 jaar. Veel mensen vallen weg als het niet goed met jezelf gaat, ze je niet begrijpen of ze er niet voor je zijn. Je staat er niet alleen voor zegt iemand, terwijl je er wel alleen voor staat, want waar is diegene dan? Reacties als oh wat erg en oh wat vervelend, maar er zijn ho maar. Die mensen die gesetteld zijn die je na elf jaar hulp weer naar een therapeut willen hebben, in plaats van er te zijn. Hulpverleners moeten het maar oplossen want familie, vrienden, kennissen of buren zijn er niet of niet voldoende. Je omgeving kan je maken en er voor je zijn of ze kunnen je kapotmaken en er dan niet voor je zijn. Ik kan er geen mooier verhaal van maken. Heftig...

Hanneke
17-04-2021

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Cotact gevraagd

Hoi,

Ik heb ook heel erg veel last van eenzaamheid. Ik zoek mensen om elkaar te kunnen steunen.

Als je het leuk vindt om in contact te komen mail mij op ******************.

Groetjes Sara

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

Sara
> 2 jaar geleden

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Sara ik zou graag willen weten hoe oud je bent ik zoek leeftijd genoten vandaar

Raya
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ben ook erg eenzaam en altijd wel in voor een praatje

Sean
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ben een jonge vrouw dat 25 jaar jong is, je zou denken jong en eenzaam kan dat wel? helaas is dat bij mij wel het geval.. ik ben erg eenzaam heb alleen mijn partner ook een (vrouw) familie heb ik niet wegens mijn geaardheid ze lieten mij als de baksteen vallen. Vrienden heb ik helaas ook niet, iemand waarmee ik leuke dingen mee kan doen mis dat ontzettend. Had vroeger wel een paar vrienden maar een gegeven moment gaat men trouwen en krijgt wie weet kinder(en), studeert, verhuist of ontmoeten nieuwe mensen enz waardoor helaas vriendschappen kunnen verwateren.

Jong en eenzaam
> 2 jaar geleden
Reactie:
Halo,Sara dat is wat ik ook zoek.
Van waar ben jij en hoe oud ben je?
Ik kom uit Antwerpen en ben 55 wil graag met je in contact komen!

Anoniem
11-08-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - De dagen slepen zich nu voort

Ik voel me vaak erg eenzaam na het overlijden van mijn man, nu anderhalf jaar geleden. Ik ben 67 jaar en kinderloos. Na de crematie van mijn man brak een zware rouwperiode aan. Juist in die fase hebben veel mensen mij in de steek gelaten door niets meer van zich te laten horen, zelfs een aantal van mijn naasten niet. Dat was en is zo zwaar en verdrietig! De dagen slepen zich nu voort en ik ben nog steeds niet een staat om mijn leven geschikte nieuwe invulling te geven. Ik probeer wel een en ander, sporten, fietsen, lezingen, etc., maar er is constant een loodzwaar gevoel van eenzaamheid en verlatenheid van binnen. Ik haat die nimmer ophoudende gedwongen stilte zonder een praatje, aanspraak. De lange zondagen zonder een woord te hebben kunnen wisselen met mensen, de korte praatjes aan de kassa bij de supermarkt, waar je dan al zo blij van wordt.....eindelijk weer eens menselijk contact... Ik vind dit bijna niet te doen!!
.

Rietje
> 2 jaar geleden

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik voel mij ook helemaal zo. Al jaren. Als ik thuiskom stel ik ook nx voor en ben al deciannia depressief. Hierdoor ben ik nu beginnen drinken omdat ik me dan beter voel maar ik wacht ongeduldig op mijn dood.

Ringo
06-09-2020
Reactie:
Het verdriet wat je hebt kan je ook niet delen. Na een paar maanden moet het leven weer doorgaan, dat wordt verwacht. Volgens mij ben je wel goed bezig en blijf jezelf open stellen voor andere mensen. Ik verlang ook heel erg naar liefde en en intimiteit. Zolang dat er niet is, houd van jezelf.

Erik
19-12-2020
Reactie:
Dag Rietje,
Wat een verdrietig verhaal, wat moet dit enorm 'alleen' voelen voor je, ik kan het met zo goed voorstellen!
Ik ben 63 jaar en getrouwd, maar heb net als jij geen kinderen.
Eenzaamheid is een gevoel, dat eigenlijk los staat van of je ook daadwerkelijk echt alleen bent.
Konden we maar met elkaar in contact komen.
Ik wens je heel veel sterkte!
Lieve groet,
Machteld

Machteld
22-02-2021
Reactie:
Heel veel sterkte. Ik weet helaas ook hoe eenzaamheid voelt. Mijn ouders zijn op jonge leeftijd gestorven samen mer mijn zusje ben ik nu wees. Zo eenzaam met feestdagen etc

Rietje
24-05-2021

Jouw reactie:



Verhaal 57 - Dacht altijd dat het mijn fout was

58 jaar maar jong van geest.
Sinds een paar jaar liep ik vast. Ik heb altijd gedacht dat alles wat er fout ging bij anderen en in de familie mijn fout was. Ook al weet ik dat het niet zo is. Het voelt zo. Dit omdat ik als bliksemafleider ( de schuld) diende voor de frustraties van mijn zieke moeder en ook vader was zeer autoritair. Ik heb eens eerder therapie gehad en ben daardoor overspannen geraakt. Want mijn moeder stond woedend aan de andere kant te trekken en alles overspoelde me. Als hooggevoelig persoon. Nu na 30 jaar heb ik na een ruzie met mijn zus en mijn nietsvermoedende goedmaak pogingen begrepen dat zij bewust en zeer stiekem aan het pesten is. Op elk nietsvermoedend feestje gebeurde er wel wat. Mijn eigen verjaardag kon ik door haar al twee jaar niet vieren. Ze sluit mij uit , is niet welwillend en hoewel ze een heilige In onze familie is omdat ze zoveel voor anderen doet ben ik het mij na deze twee jaar bewust. Het was alsof mijn hele leven op losse schroeven stond. Ook mijn moeder heeft tot mijn grote verdriet narcisme. ( tijdens therapie achter gekomen) Ze is al 84. In deze Corona tijd zat ik vaak verstijfd van schrik op de bank. Angsten laaiden door me heen. Ik deed altijd alles voor mijn moeder. Ik ben nu zo moe en stuk dat ik even geen contact meer kan hebben met mijn moeder en familie. Mijn man had dit narcisme trouwens al eerder door. Door te lezen over narcisme: kennis is macht, raakte ik nog meer van slag. Nee ik hoor niet bij de mensen die alleen maar wijzen naar hun ouders. Al zie en heel ik mijzelf. Probeer ook de paar leuke dingen die ik mij herinner op te schrijven als troost. Enfin het is ook nog zo dat ik misbruik heb meegemaakt meerdere keren ( dat verdiende ik dacht ik ook) en ik had vriendinnen die mij liever een kopje kleiner wilden maken. Dus nu ben ik dus alleen. En heb trauma’s. Geen hulp. Maar Ik kom ook tot verwerking en doe nog veel leuke dingen en heb nog plannen. Ik doe nu elke dag affirmaties van Louise Hay. Het enige wat mij momenteel helpt. Waar ik in geloof. Ik heb haar film bekeken en luister naar vele you tube filmpjes. Wat zou het fijn zijn een lotgenoot of lotgenote te kunnen vinden die ook positief probeert verandering in zichzelf aan te brengen. Nu heb ik deze affirmatie: ik heb vrienden en vriendinnen die mij op waarde schatten ( wederzijds) en die zien hoe leuk humorvol en creatief ik ben. We sterken elkaar en inspireren elkaar. Die begrijpen dat ik na al die jaren even de kluts goed kwijt ben. En tijdelijk alleen. Dat het met vallen en opstaan gaat. Af en toe eens huilen. Ik leer van mijzelf te houden. Jij ook? Neem dan contact op.

Caro
> 2 jaar geleden

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hai, je verhaal is zo herkenbaar voor mij. Waar woon je?

Gr Elke

Elke
20-03-2022
Reactie:
Misschien heeft algemeen maatschappelijk werk een geschikte (gratis) cursus die je helpt bij jouw probleem.
Je kunt anderen ( bv. Je zus) niet zomaar verwijten dat jij door haar eenzaam bent.
Kijk eens op de website van algemeen maatschappelijk werk wat ze aan cursussen te bieden hebben. Mogelijk ontmoet je daar iemand.

An
15-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 58 - Ieder jaar opnieuw een rotjaar

Waar kan ik beginnen. Ieder jaar opnieuw een rot jaar. Alsof het alleen maar erger wordt. Ik heb zo lang gedacht dat alles aan mij lag. Schuldig gevoeld over thuis. Aangepast, steeds maar weer. Rekening met iedereen gehouden. Muren om me heen om maar geen pijn te voelen. Stinkend mijn best gedaan die af te breken, te communiceren en te leren omgaan met de onredelijke, agressieve mens. Keihard gewerkt en dan.........uitgekotst....steeds opnieuw. En alles ligt weer aan mij. Een autist wordt gezegd. Iemand die niet kan samenwerken, iemand die alleen het beste functioneert. Is er überhaupt iemand die mij begrijpt?
Ik wil niets liever dan samenwerken, maar dan wel echt. Elkaar helpen waar nodig, overleggen en luisteren naar elkaar. Uitpraten bij een misverstand. Geen achterbakse roddel en maar invullen en weer.....weer uitstoten. Ik zit nu thuis. Slechter kan het niet. Ik heb zogenaamd een burn-out, terwijl ik die niet heb. Ik ga kapot aan alleen het huishouden en mijn hobby’s zonder mensen. HSP, dat ben ik. Psychiatrisch onderzoek is nodig volgens mijn werkgever. Weer een hokje waarin ik absoluut niet pas. 34 jaar gewerkt en dan kan ik niet werken?????

Viv
04-10-2020

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik lees je verhaal , en voel wat kenmerken , ik ben bijna 50 jaar ik ben geboren met een oorprobleem ik hoor maar de helft , daarop heb ik een gezwel gekregen wat ze verwijderd hebben maar ik reageer soms niet goed en kom verdwaald over , ik heb altijd mijn best gedaan maar ben nooit echt begrepen geweest , relaties duurde maar enkele maanden , ik heb altijd geprobeerd , maar niemand ook mijn famillie keek naar me om , ik voel me heel alleen , ik vraag me af wat er zo mis is met me , ik steun u verhaal

Nez
23-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Ik vraag me af hoe jullie hiermee omgaan

Ik ben een dame van 20 jaar. Ben op het moment heel erg eenzaam ik heb nog nooit op forum geschreven maar ik dacht misschien voelen mensen het zelfde . Helaas heb ik geen famillie en ook geen contact met me moeder wel een paar vriendinnen maar die hebben het ook druk met school en vriendjes, dus kan ik nergens echt terecht om hoe ik me voel. Ik vraag me af hoe jullie hier mee omgaan

Anoniempje
03-11-2020

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Ik moest knokken voor haar liefde

6 jaar geleden heb ik een punt gezet achter mijn relatie, maar wat ik niet begrijp is dat de ene vriendschap na de andere vervolgens verwaterde, veranderde of helemaal stopte. Het lijkt alsof ik na teleurstellende ervaringen met een psycholoog, iedereen afstoot. Dat maakt mij eenzaam en onzeker. Ik heb moeite met intimiteit, maar mis de wat diepergaande relaties. Ik heb een dochter, maar haar wil ik er niet mee opzadelen. Zij leidt haar eigen leven en we hebben een goed contact verder.
Ik ben 61 en zit bij een activiteitengroep, maar dat zijn doorgaans vluchtige contacten. De band met mijn familie is niet heel sterk. Ik ben van een tweeling, maar mijn broer was het lievelingetje van mijn moeder. Ik moest knokken voor haar liefde. Tja dit draag ik mee en heeft nog steeds impact op mijn leven. Ik heb nog een broer en twee zussen, nogal rationeel ingesteld. Ik ben nogal gevoelig en dat maakte mij hun mikpunt. Ik wil niet in de slachtofferrol, maar het had anders kunnen zijn.

Dinde
04-11-2020

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - Een zwaar isolement

Ik ben 33 jaar, worstel al jarenlang met een depressie en verslavingsproblematiek die stilaan overwonnen is. Een zwaar isolement heeft dit als gevolg met zich meegebracht, ik duw de mensen ook weg die doch contact zoeken.

 

Vorig jaar men moeder (steun en toeverlaat) verloren en dit heeft er stevig ingehakt. Ik worstel eveneens met suicidale gedachten, maar dan denk ik aan de kinderen van men broer, men petekindje...die ik enorm verwaarloos, zoals mezelf...het zijn donkere dagen momenteel, ik heb de laatste 5 dage in men bed gelegen, zonder voeding enkel water.

 

En heb vndaag eindelijk de moeite gevonden om naar de winkel te gaan en wat inkopen te doen. Ik heb zin om alles en iedereen te ontvluchten


Patrice
> 2 jaar geleden

5
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig!!!

Mimi
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel herkenbaar het wegduwen van mensen
omdat ze me toch niet begrijpen en ik er geen zin in heb om me kwetsbaar te tonen.
Ik wil niet dat ze medelijden hebben zoals ik laatst tegen een bevriend koppel zei ik vind het alleen aan tafel zitten eten heel erg
vanaf toen hebben ze me uitgenodigd om regelmatig bij hun te komen eten maar dan voel ik me nog zieliger.en dat bedoel ik ook niet als ik iets zeg dat andere het dan zouden oplossen of zich verplicht voelen iets te doen.

Rena
> 2 jaar geleden
Reactie:
Inderdaad heel herkenbaar
ik word binnenkort 33 jaar en ik ben ook terecht gekomen in een situatie waar ik mensen weg duw
geen vertrouwen meer heb in anderen en in mezelf
om dat verdriet te verdoven ben ik steeds vaker alcohol beginnen gebruiken waardoor mijn familie het ook stilaan heeft gehad
ik zie allemaal mooie dingen aan mij voorbij gaan en ik krijg er maar geen vat op om ook gelukkig te kunnen zijn
mijn leven is gestopt toen ik mijn partner ben verloren en men hele leven ineens is omgeslaan van puur geluk naar diep verdriet
ik wil wel graag nieuwe mensen leren kennen maar het lukt me niet om goede vriendschappen te vinden
ik trek steeds mensen aan met verkeerde bedoelingen

Julie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Lieve Patrice, wat enorm verdrietig dat jouw moeder én jouw steun en toeverlaat is overleden. Kan me zeer goed voorstellen dat je bent ingestort en het leven het licht is verloren. Ik denk dat het wel op lange termijn fijn is om de deur naar jouw petekindje, broer en zijn kindjes open te houden. Sociaal isolement, helemaal als het gaat om het ontbreken van hecht contact met groot emotioneel, betrokken component, is als een glijdende schaal het diepe in. Het is zo knap van jou wat je al hebt overwonnen aan (tegen)slagen. Je kunt dit, ook al voelt het zwaar en donker. Blijf in contact met jouw broer en de kids, al is het eens per week samen eten, de kinderen van school halen etc., en praat er daarnaast met een professional/derde over. Via de huisarts kun je doorverwezen worden naar een praktijkondersteuner GGZ of bijvoorbeeld naar een psycholoog gespecialiseerd in rouw. Heel veel liefs en sterkte toegewenst!

Marthe
15-11-2020
Reactie:
Hoi ik voel wat jij voelt en zou graag een vriendschap opbouwen waar je een paar dagen per week bij elkaar loggert. Wat vind jij van dat idee. Ik hoor van je groetjes

Jeanette
05-02-2021
Reactie:
Dikke knuf

Anoniem
07-03-2021

Jouw reactie:



Verhaal 62 - Ik mis aanraking

Ik ben al 17 jaar weduwnaar eenzaam en alleen, ben wel 64 jaar maar mis een aanraking, liefwoordje en een babbel. Ik lig af en toe in het ziekenhuis soms als de verpleegsters vriendelijk zijn ben ik de gelukkigste man. Het is zover gekomen als ze bloed nemen en mij pijn doen voel ikhet niet, zo gelukkig ben ik dar er mij iemand aanraakt. Zoveel mis ik het fiziek contact. Onozel he maar waar. Ik onzie mij de feestdagen hoop dat alles vlug voorbij is. 

HAERINCK IVAN
> 2 jaar geleden

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste meneer ik ben sinds Jan 2019 weduwe geen kinderen of fam voel me ook erg eenzaam en verdrietig vooral nu met deze dagen heb veel verdriet zou ook graag met iemand willen delen ook ik zie het ook niet zitten voel me ook alleen mijn ellende wil niemand horen mensen zijn erg egoistis vreselijk u mag van mij best reageren veel sterkte groet trix

Trix
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben 68 jaar net mijn relatie verbroken zou ook wel willen praten

Marga
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 63 - ze negeerd me soms dagen

Ik ben Kristof 42 jaar en ook vaak eenzaam heb een vrouw geen kinderen zij wil er geen ik wel.. Ook hebben we vaak ruzie over alles en nog wat ze praat of 'negeerd me dan soms dagen en dan voel ik me alleen en eenzaam.
Heb weinig goeie vooruitzichten in het leven verder...

Kristof
> 2 jaar geleden

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Patrice, ik mij zo in jouw verhaal vinden.
Angst, depressie en verslaving.
Ben zelf aan de betere hand, maar de eenzaamheid houd wel aan. Als je wil praten hoor ik dat graag.

Groetjes Rob

Rob1985
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 64 - 68 jaar en in echtscheiding

Ik woon in het buitenland, ben 68 jaar en in echtscheiding.
Mijn nog man heeft al twee en een halfjaar een andere.
Voel mij vreselijk eenzaam.!!!

Irna
> 2 jaar geleden

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken mij er volledig in. Ik ben getrouwd met een narcist, hij is verslaafd aan alcohol en heb al jaren geen leven meer. Ik zie de zin van het leven niet meer. Heb geen familie, geen kindere, heel weinig vrienden, en ook mijn gezondheid is soms een struikelblok. Ik voel me gewoon dood eenzaam in mijn leven, en mist ook wel sex in mijn leven. Is dit nu echt het leven, dan mag het stoppen hoor.

Nokske
02-05-2021

Jouw reactie:



Verhaal 65 - Ben eenzaam, denk aan zelfmoord

Eenzaam was ik in mijn huwelijk. Een narcistische man en ik deed alles.
Op een gegeven moment zagen we niemand meer en toch buiten was hij fantastisch carnavalclub op vakanties dan kon hij ineens praten.
6 weken terug kreeg ik het bericht tussen een ochtend en avond dienst dat hij wilde scheosen na 35 jaar huwelijk.
Hier zit ik nu met mijn 2 honden in een ander dorp k en niemand heb al datingsites gedaan ben eenzaam denk aan zelfmoord

Pit
13-09-2020

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Narcisten zijn engerds. Het zal zwaar zijn voor jou om niet meer getrouwd te zijn. Maar je gaat toch geen zelfmoord plegen omdat hij jou tot een eenzaam wrak heeft gemaakt , dat is echt zijn schuld hoor, niet die van jou . Professionele hulp vragen om je eigenwaarde te vinden daar heb je recht op en je bent het waard

zet m op
02-08-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 66 - Veel mensen om me heen, maar toch eenzaam

Hallo,
Veel mensen denken dat eenzaamheid alleen te maken heeft met het niet hebben van mensen rondom je. Maar ik als studente (21j) zit op een kot met 6 anderen en zelf thuis heb ik mijn beide ouders rondom me. Ik heb 2 keer per week rugbytraining en 1 keer tennistraining, daarnaast ga ik graag weg met mijn vrienden, maar toch voel ik me quasi dagelijks eenzaam. Ik heb zo vaak mensen rondom me maar toch heb ik niet echt een beste vriend/vriendin waarmee ik heel diepe gesprekken kan hebben. Soms raak ik gewoon verstikt in mijn eenzame gedachten, want ik kan ze met niemand delen. Ik kan met niemand praten over hoe moeilijk het is om in de schaduw van een perfecte oudere zus te leven die nooit fouten maakt en waar mijn ouders altijd voor staan te springen terwijl ik het moeilijke achterkomertje ben die fout na fout maakt. Ik heb nog nooit over die situatie met mijn zus gepraat met anderen, ten eerste omdat ik anderen niet wil opzadelen met mijn problemen en ten tweede omdat ik echt het gevoel heb dat niemand over die problemen wil horen. En echt ik heb goeie vrienden die zouden klaarstaan voor mij, maar hun effectief contacteren is zo'n grote drempel. En tuurlijk zijn er momenten waarop ik mij niet eenzaam voel, als ik bv. zomerkampen geef voor kinderen. En dan kom ik weer thuis en begint de eenzaamheid gewoon weer opnieuw.

Wat ik echt graag eens zou doen, is dit bericht posten op sociale media en kijken hoeveel vrienden effectief reageren, maar dan moet ik mezelf openstellen en dat wil ik niet doen. Ik kan mezelf niet zover krijgen, want ik heb een reputatie opgebouwd van een happy persoon waar mensen op kunnen rekenen, ik wil mezelf tonen als een perfecte persoon die iedereen wil helpen door vrijwilligerswerk (vooral voor de kinderen in de parochie), maar mezelf openstellen voor iedereen om te zien is zo ver.

En hier is dat geen probleem voor mij, niemand kent mij hier en hopelijk heeft er ooit iemand iets aan deze post. Maar toch soms doet het deugd om gewoon eens te kunnen praten met iemand die je goed kent.
En voor de mensen die tot hier aan het lezen zijn (goed zo! Je bent er bijna!) : ik wilde gewoon even mn hart luchten om mezelf toch een beetje beter te doen voelen.

Groetjes,
Margot

Margot
02-12-2020

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Margot,
Ik herken je verhaal goed. Ook ik heb veel mensen om mij heen en ik heb ook altijd veel gedaan aan activiteiten. Toch heb ik alleen thuis dat lege gevoel en de behoefte aan begrepen worden. Ik denk dat het goed is om je te beseffen dat het gevoel bij jezelf zit en niet in je omgeving. Het is goed om er open over te zijn. Ik denk dat je bang bent afgewezen te worden als anderen zien dat je niet perfect bent. Durf kwetsbaar en jezelf te zijn te zijn en vertel het tegen je ouders en je zus en een paar vrienden. Misschien snappen ze het niet direct, maar het gaat je helpen in echte verbinding te komen. Het is jouw gevoel en dat mag er zijn. Ik denk dat je daardoor ook een andere betere eerlijker relatie gaat krijgen met de mensen om je heen.
Tegelijk lees ik hoe kritisch je bent over jezelf. Zou dat te maken hebben met je gevoel van eigenwaarde? Je wilt perfect zijn, zodat je gezien wordt en er toe doet mensen van jou houden. De weg is jezelf accepteren en opnieuw van jezelf leren houden zoals jij echt bent. Ergens ben je gaan geloven dat jij niet goed genoeg bent. Dat is een leugen Daarmee wijs jij jezelf af.
Zoek hulp bij iemand die jou veilig kan leren dat te voelen en de verbinding herstelt. Je bent nog jong en hebt tijd om daaraan te werken. Je hebt er de rest van je leven profijt van.

Erik
19-12-2020
Reactie:
Wat ik opmerk aan je schrijven is dat je onzeker bent wat hindert stappen te ondernemen die het probleem zouden kunnen oplossen gezien eenzaamheid. Die onzekerheid is duidelijk gekomen door het gedrag van je zus meer te belonen dan jij die nodig gestimuleerd moest worden, maar vooral gelijkheid van je ouders naar beiden. Als je een minderwaardigheidsgevoel ontwikkeld hebt ligt het aan de ouders die een kind meer naar voren trekt dan de andere. Naast minderwaardigheidsgevoel je onzeker bent geworden en streeft naar perfectie om te kunnen voldoen aan alles wat je ouders prijzen aan je zus, maar gaat er psychisch van onder door. Je eenzaamheid die je beschrijft kan ik begrijpen. Je kan iedereen rondom je heen hebben, en ook al zou je praten kunnen met vriendinnen, de oplossing ligt vooral bij de ouders, dus zou je eerst moeten praten met je ouders wat dit met je doet. Met je zus zou ik praten, net zoals met je ouders wat dat met je doet maar moet je wel beseffen geen verwijten te maken naar je zus, want zij kan er ook niets aan doen in veel goed te zijn. Alleen als ze daarmee net als je ouders je een minderwaardigheidsgevoel heeft dat wel te bespreken, als het kwetsend is, vernederend enz.. Vaak is het zo met kinderen als de ouders een kind voor trekt die slim lijkt en een ander kind niet dezelfde slimheid kan bereiken het kind dat opgehemeld word hetzelfde reageert als de ouder, want de ouder is voorbeeld in gedrag! Ik zou kunnen zeggen praat eens met de luisterlijn via internet, of een therapeut of...... maar de enige oplossing is wat doen aan het probleem door met degene te praten die je de gevoelens heeft. Besef hoe je als mens voelt is hoe een mens je doet voelen! Je moet dus wat aan die gevoelens doen. Dan komt er een beslissing, keuze in je leven het accepteren de eenzaamheid en het eeuwige strijden tot perfectie zoals je zus is te worden of er afstand van te nemen en te werken aan je ontwikkelde minderwaardigheid, dwang tot perfectie enz.. tot de eenzaamheid vanzelf verdwijnt het ontstaan is door een tekort aan behoefte van praten willen, beter gezegd begrepen te willen worden, anders behandeld te willen worden, evenveel erkenning willen als je zus ook al heb je minder kwaliteiten. Onderzoek eens je eigen kwaliteiten en zoek een kwaliteit die je zus niet heeft. Een gevoel iets te kunnen wat zij niet kan of jij beter in bent. Belangrijkste is dat je trots word op wat je kan en niet men trots is op wat men verwacht van je!!! Succes

Marcel
11-05-2022

Jouw reactie:



Verhaal 67 - Ondanks alles ben ik gewoon eenzaam en vriend loos

Ondanks alles ben ik gewoon eenzaam en vriend loos. Ik ben een zeer sociale jongeman van 31 ik werk ook in een zeer sociale branche met veel interactie en met leuke collega’s. (Maar deze “collega’s” zijn leuk tijdens werk maar zodra het 18.00 is het ieder voor zich.) Ik ken genoeg mensen en daar zeg ik het gelijk ook mee ik ken ze, maar het zijn geen vrienden. Het lijkt altijd alsof ik van een afstand kijk naar deze mensen en hun vriendschappen en vriendengroepen. Ik ben er ieder geval nooit onderdeel van. ik zweef er altijd tussen. Ik word daarom ook nooit ergens voor iets gevraagd/uitgenodigd ben altijd maar weer op mijzelf aan gewezen. Tegenwoordig is het ook moeilijker dan ooit om contact te leggen met mensen, (laat staan een leuke meid ontmoeten.) Ik las een ander verhaal hier waar ik mij goed in kan vinden: zodra het mooi weer is rollen de tranen over me ogen. Dan word ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik letterlijk niemand heb in mijn leven. Iedereen gaat er op uit, van het mooie weer genieten en ik zit thuis. Ik hoop altijd daarom dat het slecht weer is zodat ik mij minder schuldig voel om binnen te zitten. Verder hoor je iedereen klagen over de covid maat regelen. Deze zijn niet eens voor mij van toepassing. Ik ging al niet meer stappen, of op een terras zitten, ‘s avonds de deur uit, ik heb niet eens een max aantal mensen met wie ik kan afspreken of iemand die met mij op vakantie wil. En dit word alleen maar erger als je iedereen om je heen hoort klagen hierover.
Nooit gedacht dat ik gewoon zo eenzaam zou worden. Ik heb tot me 23e volop geleefd, de wereld over gereisd, gelachen en ineens was het over. Ik ben trouwens ook nog enigskind en geen familie verder. Ik heb gelukkig me ouders nog en daar spendeer ik het grootste gedeelte van mijn tijd mee door daar ben ik ook heel dankbaar voor, voor die lieve ouders. Maar ik voel toch dat zij het zielig voor mij vinden dat ik gewoon niemand heb en zo’n verschrikkelijk saai en eenzaam leven heb. Zeker omdat zij dit allemaal nooit hebben gekend toen ze mijn leeftijd waren. Het is een lang verhaal en ik kan nog meer typen maar ik zal voor nu op houden. Bedankt dat je zover heb mee gelezen

Jay
25-04-2021

5
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het stukje er tussen zweven, ik ben een nergens tussen passer. Zowel familie als collega's, ik ben altijd de net niet, en waarschijnlijk komt dat door mijn bps, (waar ik therapie voor heb gehad) ik heb het niet altijd makkelijk gehad, vrij veel meegemaakt waardoor ik weinig vertrouwen in mensen heb. Ik kan heel sociaal zijn, mensen kunnen om me lachen, vinden het gezellig als ik kom (werk).
En toch pas ik niet tussen de "normale" groep blijkbaar. Ik weet soms niet goed wie ik nou eigenlijk ben, het lijkt alsof ik me continue aanpas, zodat ik een beetje overeen kom met de rest, jammer dat ik denk dat dat zou moeten.

Pinky
20-04-2022
Reactie:
Ik herken mij helaas precies hetzelfde in jouw verhaal. Ik ben overigens 28 jaar nu, ben ook erg depressief. Mijn ouders willen er met mij niet meer erover hebben, omdat het hun ook pijn doet en zij er niets aan kunnen doen. Probeer wel zoveel mogelijk om me heen naar contact te zoeken of via een sport, toch gaat dat lastiger. Gr Anne

Anne
15-05-2022
Reactie:
Het lijkt alsof je het over mij hebt. Ik ben een dame van 30 en ontzettend eenzaam. Mijn ouders vinden mij hierdoor ook zielig, niet dat ze dat zeggen maar ik voel het. Ik ben de afgelopen maanden 2x alleen op vakantie geweest, omdat ik letterlijk NIEMAND heb om mee te vragen. Soms denk ik voor wat heb ik een telefoon die gaat toch nooit af. Ik keek net nog naar recente oproepen en het laatste oproep was 5 dagen geleden en dat was mijn leidinggevende. Ze zeggen dat ik spontane, goeduitziende leuke dame ben maar waarom heb ik dan letterlijk niemand in mn leven ? Ik ben dag in dag uit helemaal eenzaam. Ik vind het verschrikkelijk om dit hier zo te typen , ik wil gewoon echt niet zielig overkomen.

M.
08-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 68 - iedereen druk met zichzelf, druk, druk, druk.

Wat kan het leven hard zijn crisis of geen crisis we leven in een kei harde wereld. Je word niet gezien, verstikt in de eenzaamheid, iedereen druk met zichzelf, druk, druk, druk.

Helemaal niemand die je tussendoor kunt bellen spontaan, even een babbeltje maken, even een uurtje op een terras zitten, een kort wandelingetje. Dat je weet daar is iemand.

Tranen vloeien over mijn wangen, wat is de eenzaamheid killing.moordend. Ik ga dood van binnen, ik ga met tranen naar bed en sta op met tranen. Overdag zet mijn beste make up. Iedereen heeft het druk dus valt niet op dat ik gehuild heb. Jeetje wat is het leven hard


53 jarige
03-05-2021

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,
Waar woon je?
Groetjes

Marijke
11-08-2021
Reactie:
Hallo, lieve eenzame verdrietige vrouw,
Vertel me alsjeblieft waar je woont. Ik zelf ben 63 jaar en herken jouw gevoelens heel erg. Ik begeleid wel wekenlijks mensen op het vlak van levensperikelen en persoinlijke ontwikkeling. Maar heb zelf ook geen partner, kinderen of andere familie. Graag wil ik iets betekenen voor iemand. Ik zelf woon in Den Haag. Als je wilt, mag je me gerust contacten.... Schroom niet, hoor. Ik kan veel hebben. Lieve groet.

Irma
27-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 69 - Mijn vraag: overdreef ik echt?

Ik heb eigenlijk eerder een vraag, acht jaar geleden op mijn basisschool (toen was ik 11 jaar) kreeg ik een nieuwe leraar voor rekenen, deze leraar wilde altijd dat ik naast hem ging zitten in de kring en wreef altijd over mijn binnenbeen. Ik heb hem netjes gevraagd mij niet aan te raken, hij stond op en zei tegen de klas als iemand niet wil dat hij hen een high five gaf ze dat gewoon konden zeggen, vervolgens gaf iedereen hem een high five en wilde de leraar mij ook een high five geven, toen stopte hij en zei hij hardop: “oh ja jij wil niet aangeraakt worden” iedereen vond mij onredelijk en overdreven hiervoor. Later hebben wij een klacht ingediend bij de school en vervolgens ging de leraar toen ik alleen zat naast mij zitten en bleef hij op mijn vingers tikken met een pen terwijl hij de zin: “ ik raak je aan, dien dan een klacht in” herhaalde. Tot vandaag vinden mijn klasgenoten dat ik overdreef en dat hij een leuke leraar was hij had de klas nota bene een voetbaltafel gegeven. Mijn vraag nu aan een volledige buitenstaander is, overdreef ik echt ?

Anoniem
06-05-2021

5
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kom op je weet zelf goed dat je dit niet overdrijft ! Een leraar heeft volwassen verantwoording voor kinderen. Wat hij doet (want inmiddels zal hij nog steeds kids zo benaderen of erger) dat is misbruikt maken van zijn positie, in jouw geval door je op deze manier te intimideren . Zo een onverantwoordelijke en in zijn positie daardoor gevaarlijke zak zou ontslagen moeten worden. Is een respectloos iemand toch leuk omdat hij kadootjes geeft ?
Dacht het niet...... Liefs en laat je niks wijsmaken !

Hannah
02-08-2021
Reactie:
Zeker niet dat je overdrijft die leraar zou ontslagen moeten worden want dit soort gedrag schaadt andere en in dit geval jou want je loopt er nog steeds mee rond hopelijk kan je het een plekje geven en ik hoop dat hij weg is van die basisschool of überhaupt niet meer lesgeeft want anders zullen er waarschijnlijk nog meer leerlingen slachtoffer worden van zijn zieke geest

Anna
02-09-2021
Reactie:
Nee, je hebt goed gereageerd. Deze persoon is manipulatief en mensen horen iemand niet aan te raken die dat niet wil en zeker niet als leraar een leerling. Dat is aanranding en niet onschuldig. Goed dat je voor jezelf op bent gekomen en je niet laat intimideren. Dat is een goede les voor de rest van je leven, kom voor jezelf op. Altijd.

Anoniem
28-09-2021

Jouw reactie:



Verhaal 70 - Sinds afstuderen voel ik mij ontzettend alleen

Sinds ik afgestudeerd ben voel ik mij ontzettend alleen. Nooit echt goede vrienden gehad want alle vriendengroepjes waren al gevormd en de relaties waren zeer oppervlakkig.

Nu werk ik en is er al helemaal geen tijd meer om nog af te spreken. Als gevolg van altijd alleen te zijn ben ik enorm angstig geworden en loop ik ongecontroleerd voortdurend te knarsentanden dat mij volledig in bedwang houdt en nog moeilijker maakt van contact te maken.

Mijn ouders denken dat er niets aan de hand is want dit is al 10 jaar zo maar vanbinnen voel ik mij echt rot.

Toby
> 2 jaar geleden

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
> 2 jaar geleden
Reactie:
hoe oud ben je ?

desiree
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag Toby,

Je verhaal komt me heel bekend voor. Door de eenzaamheid word ik nog angstiger en ga ik spieren opspannen, waaronder mijn kaken. Heb je al iets van meditatie geprobeerd? Of sporten kan ook heel veel doen.


Mel
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 71 - Alles wat ik had opgebouwd ineens verdwenen

Ik ben 25 jaar oud en heb in mijn leven al veel meegemaakt. Ik woonde samen in een zelfgebouwd huis en dacht dat ik goed bezig was met de toekomst. Ik zat lekker in me vel en bouwde langzaam nieuwe contacten op. 

Van de een op de andere dag zei mijn vriend (ex): ik moet je wat afschuwelijks vertellen, ik wist niet wat hij bedoelde en vroeg wat dan? Toen zei hij er meteen achteraan dar hij het uit wilden maken. 

Mijn leven zakte onder me voeten weg. Ik wist niet wat ik hoorde. Alles wat ik had opgebouwd in die jaren is ineens verdwenen. Ik kom thuis te wonen en voel me ellendig en alleen. 

Doordat hij uit mijn leven is gestapt heb ik nog maar 1 goede vriendin overgehouden. Als zei niet kan afspreken en ik zit alleen thuis voel ik me behoorlijk eenzaam. Iedereen heeft wel een vriend of vriendinnengroep waar ze veel leuke dingen mee kunnen gaan doen voor de afleiding. Ik heb dit helaas niet en dar mis ik ook enorm. 

Ik ben het vertrouwen in de medemens weer verloren en moet proberen alles weer op te bouwen. Ik heb daar erg veel moeite mee. Ook ga ik psychische hulp inschakelen zodat het niet nog erger word. 

Zijn er mensen die dit probleem herkennen of tips voor mij hebben om in contact te komen met mensen van mijn leeftijd die zich ook eenzaam voelen?

Groetjes loes

Loes
> 2 jaar geleden

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Loes, ik herken me hier enorm in. Minuten lijken uren te duren, ik zou wel graag met je in contact komen, ik ben 21 trouwens.
Ik zal mijn mail achterlaten.
21cs27919@gmail.com

Daisy
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag Loes,

Wat verschrikkelijk dat je dit hebt moeten meemaken... Ik kan me er iets bij voorstellen want heb een hele lange relatie gehad en daarna ook alleen komen te staan. Mijn vertrouwen is ook niet groot. Mocht je eens willen praten, dan sta ik daar altijd voor open.

Mel
> 2 jaar geleden
Reactie:
Dag Loes,

Ik herken dit ook heel erg. Je bent jammer genoeg niet de enigste. Zou je het leuk vinden om met mij in contact te komen? Ben een 27 jarige jongeman...nogal onzeker maar wel lief en eenzaam. Mijn e-mail **************** als het je leuk lijkt mag je me mailen.

Groetjes Mutti

Mutti
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik voel mij. Ook zon

Anoniem
02-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 72 - Me accepteren zoals ik ben

Weet niet waar ik mee moet beginnen.
Op school dacht ik altijd dat er redelijk veel mensen waren die mij grappig en leuk vonden maar voelde me altijd wel eenzaam. Ik miste een vriendin in mijn leven wel heel erg. Maar vrienden heb ik wel genoeg (DACHT IK DUS). Al gauw bleek dat niet zo te zijn want zodra ik stopte of klaar was met een opleiding waren die zogenaamde vrienden al gauw verdwenen. Ben nu bijna 28 en ik ben de vertrouwen in mensen kwijt. Ze willen alleen mensen met een mooi uiterlijk of die super gezellig zijn. Mensen die dik lelijk of saai zijn wil niemand in zijn/haar leven hebben. Niet als vriend maar ook niet als partner! Ik heb een aantal relaties gehad maar die dumpten mij altijd voor leukere knappere boys met een mooi uiterlijk maar een super lelijke karakter. Maar zolang je uiterlijk maar mooi is wat maakt je karakter toch uit he? Zo heb ik het altijd ervaren. Zijn er mensen die met me in contact willen komen? Dan zet ik hiet mijn email adres op. Want die eenzaamheid ben ik goed zat. Mijn email adres is
gohanssj6642@gmail.com ik wacht op mensen die me kunnen accepteren zoals ik ben. Ik vind mezelf niet lelijk ofzo. Ook geen handicap maar omdat ik nogal fors ben ben ik heel onzeker.

Groetjes Mutti

Mutti
> 2 jaar geleden

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Knoop dit goed in je oren want dit is iets waar ik sinds tienerjaren al in geloofde. Innerlijk is veel belangrijker dan uiterlijk. Helemaal eens met wat je zegt over knappe mensen met lelijk karakter. Heb er zelf ook genoeg gekend en snapte ook nooit dat die populair waren. Zou wel een angst reactie zijn om er bij te willen horen maar als je geen mooi innerlijk had hoorde je niet tot mijn vriendenkring. Blijf aub focussen op je innerlijk en wat je ervan kan maken, heb je veel meer aan want uiterlijke schoonheid vergaat,innerlijke niet.

Millie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ben het eens met Millie,

Ik zal je zeggen al ben je zo knap van buiten als je innerlijk zo verrot is dan is het uiterlijk ook maar een leeg omhulsel dus wees blij voor de mooie eigenschappen die je hebt en laat andere je niet vertellen dat je niet mooi bent want iedereen is mooi op zijn eigen manier diegene die je afbranden hebben zeker een probleem met zichzelf dat heeft totaal niks met jou te maken

Anna
05-09-2021

Jouw reactie:



Verhaal 73 - aaneenschakelijk angsten en depressies

Ik ben 26 jaar en ontzettend eenzaam. Ik heb na mijn tijd op de basisschool maar weinig vriendschappen opgebouwd, doordat mijn leven eigenlijk een aaneenschakeling is geweest van angsten en depressies. Als ik dan wat meer contact had met anderen, dan viel ik al gauw buiten de boot, omdat ik niet zo van het stappen en het feesten ben. Ik geloof dat anderen mij maar saai vinden..

Ik heb wel werk en oppervlakkig contact met buurtgenoten, maar geen vriendschappen. Als mijn collega's op het werk vragen of ik nog wat leuks heb gedaan, dan lieg ik vaak en zeg ik dat ik met vriendinnen af heb gesproken. Ik schaam me.. Ook maak ik geen gebruik van social media, omdat het te confronterend is om te zien dat anderen wel een sociaal leven hebben. Op sommige dagen voel ik me zo eenzaam dat het letterlijk pijn doet. Een gevoel van leegte overheerst dan zo sterk, dat ik het liefst de hele dag zou slapen. Elk weekend en elke vakantie is weer een uitdaging..

Kim
> 2 jaar geleden

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe oud ben je ?

Stof
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hay Kim,

Zou je het leuk vinden om in contact te komen?

Groetjes Chantal

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heej Kim,

We kunnen elkaar mailen als je wat lijkt?

Groetjes, Heleen

Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 74 - Ik mis mijn 2 psychologen en de psychiater

Dag lieve lotgenoten,

Ik voel mij op dit moment, net als jullie, heel eenzaam. Ik zie het niet meer zitten, daarom wil ik even mijn verhaal met jullie delen.

Ik ben 3 jaar lang in therapie geweest voor veel verschillende psychische problemen, waaronder PTSS en de psychotische stoornis NAO.

Voordat ik in therapie ging, was ik niet gewend dat mensen naar mijn verhaal luisteren en mij serieus neemde. Ook was het nieuw voor mij dat er met mij werd meegedacht naar oplossingen.

In die 3 jaar tijd ben ik mij steeds beter gaan voelen. De therapie is enige tijd geleden beëindigd, omdat het weer goed met mij ging.

Sindsdien mis ik de 2 psychologen en de psychiater die mij hebben geholpen. In het begin was het niet zo erg, want ik heb dat gevoel vanaf het begin onderdrukt, omdat ik al dacht dat ik ze zou gaan missen.

Maar nu is het echt veel erger geworden. Ik droom elke nacht over ze. Dat ze mij redden van iets wat er in mijn droom gebeurt. Ik moet ook elke dag om ze huilen.

J
> 2 jaar geleden

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Nu je je alleen voelt, kan je dit gebruiken als rustpunt, een stille ruimte in jezelf, waar je je verdriet kan omarmen en nadien loslaten om iets nieuws te ontdekken binnen jezelf. Een nieuwe ruimte waaruit nieuwe interesses kunnen ontstaan, of zelfs een nieuwe levensvisie. Kleine nieuwe ervaringen, die jezelf kan invullen. Natuur ontdekken, wandelingen, koken, schilderen, toneel, vrijwilligerswerk. Keuze genoeg dus.
Die leegte (eenzaamheid) kan je zelf positief invullen, nadat je afstand neemt van oude ervaringen,groetjes, Jan

Jan
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo Jan,

Bedankt voor de tips. Ik ga ermee aan de slag en laat binnenkort even weten hoe het is gegaan.

Groetjes,

J

J
> 2 jaar geleden
Reactie:
NAO is geen psychotische stoornis.
NAO staat voor een mogelijke persoonlijkheids stoornis maar die
nog nader omschreven moet worden. Feitelijk geeft men aan dat ze nog niet precies weten wat er aan de hand is en of er iets aan de hand is.
Voor PTSS heb je speciale EMDR therapie. Daarnaast kun je speciale ademhalingsoefeningen doen
(Speciale app). Hierdoor word je rustiger net als bij Mindfulness of yoga.

Verder zou je eens kunnen overleggen met de praktijk ondersteuner van je huisarts of acceptatie therapie een oplossing is. Deze vorm van therapie kan zowel individueel als in groepsverband.

Veel succes

An
15-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 75 - Ik voel me zo leeg

Net zoals veel verhalen hier voel ik mij ook ontzettend eenzaam.
Ik ben een vrouw van bijna 30 jaar en heb 0 vrienden.
Van mijn familie hoor ik ook niet zo heel veel. Ik heb wel veel contact met mijn ouders en broer en mijn oma.
Maar ik mis een maatje om mij heen waarmee ik kan lachen en huilen en dat ik kan voelen dat het goed is.
Het maakt het voor mij lastig een contact zoeken want ik heb een vorm van autisme. Hoewel ik geen kees momma figuur ben en het bij mij amper opvalt. Voel ik zeker wel dat ik anders ben.

Vroeger werd ik ook erg veel gepest, vanaf me basisschool tot aan mijn laatste opleiding.
Ook kon ik me op school nooit goed concentreren waardoor ik in een lage opleiding bleef. Qua intelligentie kan ik wel veel hoger. Maar door het gebrek aan concentratie en door het vele gepest kon ik me er niet toe zetten om wat aan school te doen.
Ik kreeg daarom mijn hele jeugd te horen van wat ik allemaal niet goed deed.
En hoewel ik alles qua pesten enzo wel verwerkt heb.
Heeft dit mij erg onzeker gemaakt.

Dit onzekere gevoel is altijd blijven hangen. Ik heb altijd bij een ander het gevoel dat ik niet goed genoeg ben. ik denk dat andere mensen mij dom vinden.
Ik ben niet zo'n prater dus het is voor mij allemaal al wat lastiger.
En dan denk ik van mensen vinden mij toch wel saai.
Ik durf ook niet echt op mensen af te stappen.
En qua relaties die ik vroeger gehad had waren eigenlijk ook de verkeerde mensen. Niet in de zin van drank of drugs. maar meer mannen die claimerig waren en zich niet heel erg konden inleven. en in die zin niks aan ze had.

Maar op dit moment ik voel me zo alleen.
Net kreeg ik een reclame artikel in de bus van een thuisbezorgt restaurant.
Misschien iets heel stoms maar dan denk ik, ik scheur het toch doormidden. want in mijn eentje ga ik zoiets toch niet doen. En ik heb geeen vrienden om zo iets leuks mee te doen.
Ik voel me zo leeg.
Ik heb goed contact met mijn ouders maar ik zou toch zo graag iemand om mij heen willen hebben. Gewoon iemand waar ik samen mee op de bank netflix kan kijken, ik mis gewoon wat liefde van een ander om me heen.
Het is zo stil in huis en elke dag is dat hetzelfde.
En als ik wandel door de straten en iedereen binnen gezellig zie doen. Die momenten zijn het ergst.
Ik hoef niet 10 vrienden te hebben maar 1 iemand is genoeg.
Maar tegelijkertijd vind ik het ook dood eng om iemand te zoeken en me over te geven.
Ook bang dat ik teveel ben, gezien ik wat anders ben dan de meeste mensen. En dat de meeste mensen uit de weg gaan als iets even wat anders is dan het normale.

nobody's know
03-12-2020

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat een lastige situatie. Mensen om je heen is echt belangrijk belangrijker dan jezelf te zitten zeuren op je samengestelde gezin, zoals ik.

Jeroen
29-05-2021
Reactie:
(16-8-2021)
Hoi,

Herkenbaar verhaal, zelf geen autisme, wel concentratieproblemen en met een te hoog iq een te lage opleiding doen en gauw de interesse en focus kwijt zijn.

Het thuisbezorgd gebeuren herken ik zeker, dat soort dingen doe ik zelf ook, als er wat in de bus valt over carnaval of ik zie een aankondiging van een evenement ofzo, dan ligt het zo met mijn gevoel er bij in de prullenbak.
Voorheen ging ik nog wel eens gewoon alleen naar een party ofzo, maar na wat minder goede ervaringen besloten dat ook niet meer te doen.
Mensen waar ik altijd degene ben die daarheen moet, hun moet bellen etc etc, dat is niet wederzijds in mijn ogen en dan heeft dat geen zin, maakt me niet minder eenzaam thuis.

Een flix kijken, samen een bordspel (ze bestaan nog), goed gesprek, wandeling of van mijn part muziek maken. Dat lijkt me leuk, maar zelf heb ik daar niemand voor.
Hoe gaan we daar iemand voor vinden?

Loe
16-08-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 76 - Ik zou graag reakties willen

Ik heb het leven aan mij voorbij laten gaan. Ik wil graag andere mensen leren kennen die ook in de kop van drenthe wonen.
Mijn leeftijd is in de 60 jaar.
Graag zou ik reakties willen.

Heel veel liefs

Aafke
16-01-2021

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 77 - Lig soms hele dagen op de bank

Ook ik voel mij ondanks mijn relatief jonge leeftijd (40 jaar) al mijn hele volwassen leven ontzettend eenzaam. Sinds ik op mijzelf ben aangewezen is eenzaamheid aan de orde van de dag en jaar in jaar uit erger geworden.

Het ergste is dat deze eenzaamheid er eigenlijk niet hoeft te zijn. Ik ben van nature ontzettend sociaal en een allemansvriend. In gezelschap kan ik mij ook best goed voelen zeker als dit samen gaat met het ondernemen van leuke activiteiten. Mijn grote probleem is echter dat ik totaal niet kan plannen en ontzettende moeite heb om mij te ontspannen als ik dit zelf moet regelen. Dit in combinatie met een karakter eigenschap dat ik altijd iedereen van dienst wil zijn (een echte pleaser) maakt mij ontzettend eenzaam. Wordt vaak gevraagd om klusjes te doen of uit te helpen en dat doe ik ook graag maar niet om mezelf te ontspannen of gezellig met diegene door te brengen. Klus moet dan af en als ik klaar ben wil ik naar huis omdat de vermoeidheid toe slaat. Ik heb ook geen relatie (wel 2 relaties gehad maar deze waren van korte duur waarvan de laatste onder invloed van antidepressiva is ontstaan (ik had hier tijdelijk goede steun aan maar dit heeft zich na een paar maanden volledig tegen me gekeerd)

Door bovenstaande eigenschappen dacht ik vroeger voortdurend aan zelfmoord heb zelfs op een punt gezeten dat ik zover was dat ik de juiste methode aan het onderzoeken was. Deze gedachtes zijn inmiddels wel verdwenen maar hebben nu plaats gemaakt voor ontzettende angst om alleen te sterven compleet met paniekaanvallen. En nu ik de 40 gepasseerd ben hebben mijn vrienden van vroeger allemaal een gezin en een eigen leven wat mij natuurlijk nog veel eenzamer maakt. Heel af en wordt ik meegevraagd om weer eens te gaan wandelen en dan heb ik weer een kleine opleving totdat je weer alleen thuis komt en de eenzaamheid en uitzichtloosheid zich weer openbaard.

Ik lig soms hele dagen op de bank zonder iets te ondernemen terwijl ik hier zo'n behoefte aan heb. Ik spreek soms ook hele dagen niemand en dan ben ik blij als de dag er weer opzit.

Het frusterende is dat ik heel goed weet dat met de juiste vrienden en liefst met een juiste partner ik waarschijnlijk een heel goed leven zou kunnen leven maar ja die hoop heb ik langzaamaan wel opgegeven, Ik heb wel eens dating sites geprobeerd maar wordt daar moedeloos van, buiten het feit dat ik mezelf lastig weet te verkopen vind ik maar zelden een profiel waarvan ik vermoed dat het zou kunnen werken....

Het is al met al voor mij behoorlijk uitzichtloos als ik terugkijk en zie hoeveel jaren ik al hiermee moet dealen. Ik heb het ook echt wel geprobeerd op allerlei manieren. Heb 9 keer een meditatieretraite gedaan in volledige stilte van 11 dagen, heb 2 verschillende psychiaters gehad en een psycholoog, ben naar alternatieve therapeuten geweest, heb allerlei soorten medicamenten geprobeerd maar behalve de eerste korte periode met antidepressiva heeft niets gewerkt.

Ik voel me zo ontzettend alleen, eenzaam en rot waardoor ik vaak aan de dood moet denken en dan wordt ik nog verdrietiger bij de gedachte dat ik die zonder iemand aan mijn zijde zal ondergaan.

Wat ook een grote rol speelt in mijn eenzaamheid s dat ik door mijn ADHD nogal impulsief kan zijn. Dit betekend in mijn geval dat ik 17 keer verhuist ben waardoor ik nergens echt heb kunnen settlen en nu heb ik samen met vrienden een huis gekocht in Maaseik België en ben ik nog eenzamer omdat ik hier zo goed als geen sociale contacten heb en mijn "binding" vooral met Maastricht is omdat ik daar het langste heb gewoond en hier ook veel mensen ken. De vrienden waarmee ik gekocht heb hebben andere interesses en bovendien sinds kort een gezinnetje waardoor ik daar eigenlijk ook weinig aansluiting vind, We hebben zelfs periodes gehad dat we mekaar weken of langer niet spraken of zagen (dat is nu gelukkig wel iets beter)

Voel me dus nu nog meer afgesneden vanwege de woonlocatie die ik niet zomaar kan verkopen (we zitten onder een dak) en de afstand die me nog meer uitput (als ik naar Maastricht moet dan kost me dat altijd minimaal 1.5 uur op en neer en dat belemmerd me in mijn hoofd nog veel meer)

Ik weet niet meer zo goed wat ik nu moet doen maar ik hou dit op deze manier niet hee; veel langer vol..... Ik zou heel graag nieuwe mensen ontmoeten en uiteraard een leuke vriendin maar hoe ik dat moet aanpakken vind ik heel lastig en ik hoop stiekem dat er mensen zijn die mij tips willen en kunnen geven..... Liefs van een wanhopige zoeker

Roelof
11-06-2021

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 78 - Ik verfoei het om eenzaam te zijn

Er zijn zoveel mensen op de aarde denk ik dan. En ik ken, op mijn lief na, niemand . Soms appen mijn zussen. Soms zie ik buren die ik groet en waar ik een mooi weer praatje mee heb. Soms ga ik bewust een kleppraatje beginnen met een kassa mevrouw en val daarna, om dat het al zover gekomen is dat ik dat om die reden doe , in de frustratie omdat ik het niet op weet te lossen. Ik vind het niet erg om alleen te zijn, dat is het niet. ik vermaak me wel. Maar eenzaam, geen emotionele verbondenheid met gelijk gestemden terwijl ik een gewoon niks mis mee mens ben ? Nou ja behalve eenzaam dan. Ik kan er niet bij dat het mij ondanks alle pogingen, nog niet gelukt is om het te doorbreken, dat is een raar ding. En tegelijk besef ik dat eenzaamheid nou ook niet de place to be is om contact met anderen opnieuw onder de knie te krijgen. Ook vind ik het lastig geworden om contact te maken omdat je helemaal niets hebt te vertellen zelfs al weet ik dat dit niet klopt. Ik weet alleen niet meer hoe ik dat moet doen. vicieuze cirkel. Ik verfoei het om eenzaam te zijn. Het is net als een week niet slapen dan gaat je geest ook zn eigen ding doen..

hannah
01-08-2021

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zodra je het opgeeft zak je in mijn ogen steeds verder weg. Mensen zijn vaak bezig met hun eigen gewin in welke relatie dan ook. Wees blij dat jij niet zo bent, het maakt je bijzonder en beweeg. Als je iets leuks wil doen dan sta ik daar voor open. Ik tennis zelf en misschien wil je eens proberen. Groetjes André

André
09-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 79 - Geen toekomst meer in deze klote leven

Weet niet of ik het nog lang vol ga houden het enige wat ik kan doen is mezelf overeind proberen te houden want ik zie voor nu geen toekomst meer in deze klote leven ik voel mij nog meer alleen door mensen die mij er niet bij betrekken nooit een bericht van hoe het gaat nooit echt interesse ik weet het niet meer ik kan dit zeker niet alleen maar niet met deze familie die geen vertrouwen in mij tonen die geen moeite voor mij willen doen ik voel mij minderwaardig ik voel mij niet welkom ik doe er niet toe ik weet ook zeker dat ze mij niet zullen missen want contact hebben we al niet dus waarom zouden ze mij dan missen ik wil het gewoon niet meer ik heb te veel pijn en ik vind het eigenlijk wel goed zo het hoeft van mij ook niet meer

Anoniem
24-09-2021

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe is het nu met je? ♥️

Bryan
21-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 80 - Mijn zussen houden afstand

Sins ik voor mijzelf opkom willen mijn zussen niks meer van mij weten ze houden zich weg afstand zeg maar ze hebben mij nooit serieus genomen maar ik had al die jaren daar mijn ogen voor dicht waarschijnlijk ik heb er alles aan gedaan om het goed tehebben maar werkt niet en het voeld heel eenzaam dat ik een nieuw huis had kwamen Ze niet eens kijken of als we koffie dronken kreeg ik steken onderwater en nog veel meer dat ik ziek was was er niemand van mijn zussen die mij hielp en mijn vader verplichte mij dat ik ze met rust moest laten en mij niet moest aanstellen gelukkig kreeg ik hulp en het mooie is mijn vader heeft mij nooit gemoeten en nu moet ik hem verzorgen met tegenzin en nog veel meer


Alie
> 2 jaar geleden

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar ,erg is dat als je door scheiding geïsoleerd word.Woon jij in nl of België? Ik herken wel dingen in jouw verhaal je vraag je af wat heb jij gedaan waardoor men weg blijft van jouw deur.

Saskia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken jou verhaal. Leven met angsten en depressies en daardoor weinig contacten hebben. Heb je behoefte om een keer te mailen? Grtjes een 34 jarige vrouw ☺

Anoniem,
18-01-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 81 - leuk is anders

ik ben sedert 17 jaar weduwnaar mijn vrouw heeft zelfmoord gedaan. ik was er kapot van en heb kanker gekregen ben er doorgekomen na een jaar chemo bestralingen enz. daarna een nieuwe aortaklep hersenbloeding en nu nierdyalise leuk is anders sedert de nierdyalise ben ik wel verbeterd en met nieuwjaar zou ik dolgraag eens gaan eten, maar wat doen ze met mij altijd hetzelfde vanaf 2 personen ja daar zit ik dan heb alles maar niets ben 64 . dat is het leven zeker

ivan
> 2 jaar geleden

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ook al zie je het allemaal niet meer....
Je moet nu aan jezelf denken...
Ik weet niet hou oud je post is....misschien gaat het nu beter met je....
Maar wat deze vrouw doet is beneden alle peil...
Dit mag je niet meer toelaten....

Christel
07-12-2020

Jouw reactie:



Verhaal 82 - soms zie ik het allemaal niet meer zitten

Ik ben 39 jaar en woon nu twee en half jaar samen maar voel me ontzettend eenzaam ook al ze thuis , we wonen letterlijk precies appart in mijn woning met haar zöontje van 6 die mij constant uitdaagt elke dag op nieuw ,, ik zou moeten gaan luisteren terwijl het mijn eigen eigendom is , alles wat ik had opgebouwd word stilaan af gebroken en dit kwetst mij want heb er twintig jaar voor gevochten voor wat ik nu heb , ben op mijn 18 j ziek geworden en niks dan zwarte sneeuw gezein en van liefde is er niet veel sprake meer , k HEB HAAR letterlijk uit de goot geholpen en nu duuwd zij en haar zoontje me de afgrond in ,
Ik heb op mijn 18j reuma gekregen en hoe moeilijk het ook is me er niet bij neerleggen dat ik dit mijn ganse leven moet volhouden
Terwijl haar er geen bal van aantrekt nooit is de vraag gaat het nooit nooit ik voel me opgesloten in het gevang maar das dan ook weer niet waar want daar heb je sociale kontakten en hier ist allemaal maar van 1 kant huishouden eten maken kleine van school halen en doen en als dan dank mag ik de was en de plas ook doen , soms zou ik echt liever in de gevangenis zitten daar praten ze tegen elkaar , en over haar verleden mag ik ook al niks weten dus weet ik bijna niks van haar dat ze haar zoontje door mij terug heeft en dit word ook niet echt mrt dank en nu heb ik er een lening bij genomen om extra kamer te maken voor de kleine ,ik moest nog 8 j afbetalen en nu terug twintig jaar , k moet naar de slaapkliniek en terug naar Leuven is want ga er onder door, als ze me gewoon eens knuffeltje en lief is tegen mij maar zelf dat is te veel na alles wat ik voor haar en voor haar zoontje want ze was nen alcoholieker en nen speedsnuiver allemaal mee geholpen om haar eraf te krijgen om haar zoontje terug bij haar en nu komen de feestdagen in de beurt en ik heb angsten ,weet er iemand raad wat ik moet doen want ik weet het niet , ik zit gonsgaande dagen hierbinnen met verschrekelijke pijn
Soms zie het allemaal niet meer zitten
Mvg filip

Filip
> 2 jaar geleden

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is toch jouw huis?
Bijt van je af. Zoals je verhaal nu klinkt laat je jezelf gebruiken.
Het lijkt dat je liever hier mee doorgaat, banb dat de eenzaamheid nog harde toeslaat als jij die knoop doorhakt. De bekende afstoot-nabijheid circel.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het zal wel bonje worden, maar je moet ze eruit gooien. Verman jezelf neem een besluit en wijk er niet vanaf. Het is toch jouw huis, wie zich niet gedraagt gooi je eruit. Heel simpel, maar mensen houden van heel moeilijk doen over heel simpel.

anoniem
25-11-2020
Reactie:
Ik lees jouw versie van het verhaal.Maar mocht deze de waarheid zijn, schop dat mens inclusief dat kind met zijn irritante gedrag JOUW huis uit en zoek een lieve vrouw.

Beste Filip.
30-04-2021

Jouw reactie:



Verhaal 83 - Klotegevoel

Hallo,

Ik heb zolang als mijn relatie duur(de) steeds meer afstand genomen van mij oude vrienden. Ik realiseer me steeds meer dat ik hier veel spijt van heb nu mijn relatie niet goed gaat. Dit zal ook wel niet goed meer komen, maar hier heb ik vrede mee. Ik realiseer me nu dat ik meerdere jaren geleden de keuze heb gemaakt voor mijn gezin te kiezen ipv vriendschap. Ik moest min of meer al mijn vrije tijd met haar doorbrengen. Nu het alles behalve goed gaat, realiseer ik me dat ik uiteindelijk niemand heb om mee te praten of iets leuks mee te doen, gewoon praten, een biertje te doen, of iets te ondernemen. Ik heb mijzelf hierin te kort gedaan om al mijn aandacht bij mijn gezin neer te leggen.

Het erge is dat mijn aanstaande ex het ook nog eens aandikt, je hebt niemand, geen familie, geen vrienden, en die paar mensen die je wel hebt, heb je niks aan. En ja, daar heeft ze als ik nadenk ook wel gelijk aan...

Klotegevoel

Anoniem
> 2 jaar geleden

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Toen ik 19 was ben ik in therapie gegaan. Best lang. En toen ik 27 was weer.
Ik koos voor gezin of relatietherapie omdat zij met mij nadachten over relaties met anderen.
Nu zoveel jaar verder is het contact met mijn ouders bijna normaal te noemen en heb ik een partner. Ik ben net vlagen gelukkig. Mij hielp dat goed.

Voor een dame van 20 van een dame van 40
31-01-2021
Reactie:
Hey hallo...

Wat vreselijk dat je je zo voelt en zeker als je ex dat aandikt... mr je hebt het met een goed hart gedaan door voor je gezin te gaan mr helaas jezelf in de vergetenheid gebracht... je had het ook kunnen combineren.

Je bent een zeer mooi persoon!!
Heel veel liefs yvon Noord holland

Yvon
05-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 84 - ontzettend eenzaam

Hoi ik ben 22 en ontzettend eenzaam , ik lig vaak huilend in bed heb geen vrienden en af en toe weet ik het echt niet meer
Herkent iemand zich hierin

Raya
> 2 jaar geleden

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hoi, ik heb precies hetzelfde. steeds als ik probeer vrienden te maken, dan is het altijd oppervlakkig en moeilijk? ik snap niet hoe andere mensen dat zo gemakkelijk laten lijken. toen ik jonger was lukte mij dat wel, maar sinds de uni lijkt het allemaal weg te vallen. in ieder geval, je bent echt niet de enige. als je een vriendin nog hebt, laat maar weten, dan kunnen we samen eenzaam zijn 😭

same
12-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 85 - de eenzaamheid begint zijn tol te eisen

Zijn er nog mensen die in contact willen komen? De eenzaamheid begint toch een beetje zijn tol te eisen. Ben 26. Stuur gerust een mailtje ***************.

(Redatie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.

Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrepelige tips voor het contact leggen met andere mensen.)

R
> 2 jaar geleden

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit komt me heel bekend voor. Alleen ben ik al sinds mijn pubertijd alleen eerst nog alleen in een relatie en nu helemaal alleen.
Ik wil wel, maar blijf steken in oppervlakkige contacten...

B
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 86 - Ik begon me te isoleren

Ik ben haast 62, nooit getrouwd, een zoon van 25, die niet meer thuis woond, maar kerstmis- en zomervakanties thzis doorbrengt.

Vroeger was ik er gezellig, had geregeld liefhebbers, goede mannelijke vrienden. Als alleenstaande moeder werd ik solide. Geen relaties meer, maar des te meer vriendschappen met families en hun kinderen. Een mooie tijd. Er was ook een korte periode rond mijn 45ste met veele singles-events, die ik ook af en toe zelf organiseerde. Met success, twee keer ook voor mij, maar het duurde niet, mijn kind was heel jaloers.
En dan volgden enkele verschrikkelijke jaren. Mijn zoon veranderde heel erg, ik wist niet dat hij aan de joints toe was, ik was blind ervoor, ik was zo zeker, altijd alles voor hem te doen.
We vochten veel of praatten amper met elkaar, want hij was zo hard, zo onredelijk, zonder respekt, zo voortdurend kritisch voor mij. Op school ging het van heel goed naar kwaad en altijd erger.

Vanaf die tijd begon ik, me te isoleeren. Ik wilde de ramp thuis niet aan vrienden tonen. Mijn familie was ver weg, daar was ik blij om.

Intussen is alles weer goed. Niet perfekt, maar we hebben een liefdevolle relatie. Hij doet het heel goed op unif, is erg ambiteus.

In tegenstelling tot mijn zoon met zijn vele vrienden word ik van jaar tot jaar eenzamer. Mijn beste vriendinnen zijn op werk en met die excuus bring ik hele vrije dagen alleen thuis door en houd me met mijn hobbies bezig.

Drie keer per week ga ik buiten naar vertrouwde aktiviteiten, maar ik laat die mensen nooit heel nast bij mij komen. Ze doen het gewoon ook niet, neemen deel en gaan wwer weg.

Ik krijg geregeld uitnodigingen voor eventementen en wanneer ik deelneem, praat ik wel een beetje, maar blijf innerlijk op afstand.
Ik voel me anders, zoals of alle, behalve mij, een gewoon sociaal leven lijden en alledagse vrienden hebben.
Ik telefoneer bij voorbeeld haast nooit, krijg haast nooit telefont9jes.
In tegenstelling tot mijn alledagse eenzaamheid, kan ik af en toe heel groote festen bij mij thuis vieren of dagenlang een of ander mens, die op bezoek in Brussel is, opvangen. En dan ben ik ook de perfekte, toegewijde hostess.

Voelt er iemand zo als ik? Ik mis de tijden, wanneer mijn thuis een soort bijenkorf was en mensen zonder te arzelen met hun kinderen bij mij binnenvielen en wisten, dat ik gelukkig was, hen te zien.

Ik kan heel sociaal binnen een vaste setting zijn (werk, unif, groupsvakantie), ik trek wel mensen aan, want ik grappig en goed geluimd uit de hoek kom en dit in merdere talen.

Maar door mijn innerlijke ontvremding houd ik haast geen kontakt, vele potentiële vriendschappen versijpelen. Ze blijven alleen bestaan indien de anderen de kontakt houden en ik darop reageer.

Graag alleen, maar ok heel eenzam
> 2 jaar geleden

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zou je contact willen om te praten

Marga
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 87 - Iemand en niemand - hoe ambiugiteit onstaat

Hoe gek kan het leven lopen. Het is bijna surrealistisch, groot huis met zwembad, mooi auto, maar de werkelijkheid daaronder is helemaal niemand om mee te praten, helemaal niemand om mee te delen. En dan bedoel ik ook echt niemand. Het laat me opnieuw beseffen dat materialisme echt tot stof doet wederkeren. Maar wat bedoel ik met niemand hebben.

Komende maandag bijvoorbeeld word ik geopereerd, een hele serieuze en complexe operatie in een Universitair Ziekenhuis, maar niemand weet ervan (er is ook niemand om het tegen te vertellen). Dat maakt het ook wat eenvoudiger. Ik werd weer op de feiten gedrukt in het ziekenhuis toen werd gevraagd om een contactpersoon, wellicht twee is handig om na de operatie een update te geven vertelde ze, maar ik ken niemand? Wat nu? Ik ben 38 jaar, succesvol in werk, maar volledig geïsoleerd. In het weekend ben ik alleen thuis, lees een boek, ga hardlopen, maar er is niemand om tegen te praten. Door de aankomende operatie ben ik vanaf vandaag tot medio April niet in de gelegenheid om te werken. Niemand die erna vraagt, al vertel ik mijzelf dat het me niets doet, het doet wel zeer. Volledig stilte. Maar ik ken ook echt niemand, vraag me nu een contact wie ik kan bellen en ik verzin wel een naam. Maar mensen die ik ken, met wie ik spreek, nee. Ik heb al dagen tegen niemand gesproken, wel dat is niet waar, twee telefoongesprekken met DHL over waarom een pakket niet is opgehaald.

Ik lees jullie verhalen en het spijt me echt. Ieder verhaal is op zichzelf heftig hier.

Ik had een soort van vriendin (die alleen lang kwam als iets nodig was) en zelfs die laat niets horen. En dan lees ik bovenstaande verhalen en raakt het me enorm. Ik begrijp nu eigenlijk pas wat eenzaamheid echt betekend.

Anoniem
> 2 jaar geleden

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi je verhaal is zo herkenbaar voor mij. Wat een rare situatie is het eigenlijk. Alles voor elkaar maar niemand waar je het oprecht mee kan delen. Vindt je het fijn om eens te mailen?

Sarah
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik vraag me af hoe gaat het nu eigenlijk met ?je? Operatie goed gegaan hoe voel je je nu en hoe staat het leven er nu voor?ben je al ondertussen wat meer gehoord en gezien door de mensen om je heen of ben je nog steeds alleen eenzaam? Liefs Corina lahr

Corina lahr
22-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 88 - kan mijn gevoel niet goed uiten

Hallo, Ik ben vierendertig jaar oud en heb autisme of ASS. Voor mij is het heel moeilijk om contacten te leggen en die te onderhouden. Nu heeft de overheid beslist om mijn zorgbudget in te perken vanaf 1 januari 2020, waardoor ik minder beroep kan doen op individuele hulp. Dit heeft natuurlijk geen goede invloed op de contacten die ik heb met collega's. Ik heb wel vrienden, maar kan mijn gevoelens niet bij hen uiten, omdat het ook mensen met autisme zijn. Mijn gevoelens kunnen erg negatief zijn, waardoor ik deze mensen ga afschrikken. Omdat ik niet bij hen terechtkan, moet ik me richten tot professionele hulp, die, door de beslissing van hogerhand, ook niet altijd beschikbaar is. En het gekke is dat ik nu, door het uitbreken van dat coronavirus, nog eens verplicht ben om drie weken alleen thuis te blijven zonder enig nuttig werk te kunnen doen.
Maar hier wringt het schoentje misschien nog het meest: door het autisme herken ik niet altijd gevoelens van verliefdheid en omgekeerd zie ik het vaak ook niet in anderen ten aanzien van mij. Ik heb dus nog nooit een
vaste relatie met een meisje of vrouw gehad. Als vierendertigjarige man met autisme (of zonder, maakt niet veel uit wat je hebt), vind je het toch wel een recht om eens te kunnen proeven van een liefdesleven. Maar zelfs dat kan ik ogenschijnlijk onmogelijk bereiken. Dat doet wat met mij. Het geeft me het gevoel dat ik een mislukkeling ben. Niet iedereen weet dit, maar ik hou enorm veel van vrouwen, en wil hun gezelschap leren waarderen, maar dat vereist natuurlijk dat ik enkele mensen meer leer kennen en zo mijn leefwereld uitbreid. En net dat is dus het probleem. Eerlijk gezegd heb ik de moed wat opgegeven.
Ik zie mensen opgroeien, trouwen en kinderen krijgen, maar het lijkt niet aan mij besteed, ook al tikt mijn biologische klok maar verder. Ik voel me vaak eenzaam, niet alleen door het ontbreken van een liefdesleven, maar door vaak niet begrepen te worden of nergens mijn gevoel kwijt te kunnen. Hulp betaal je, en net daarvoor krijg ik niet genoeg subsidies. Het stomme is dat ik die ooit wel had, al moest er door besparingen wat geknipt worden in mijn budget.
Hopelijk is dit wat herkenbaar voor sommigen onder jullie. Ik zou heel graag in contact met soortgenoten willen komen die ook een mate van eenzaamheid ervaren. Mijn adres is ***************

Via deze weg probeer ik met jullie in contact te komen, mocht je dit lezen.

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)



Frederiek
> 2 jaar geleden

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 89 - Alle contacten kwijt

De jaren dat ik getrouwd was (bijna 23 jaar), was ik helemaal niet eenzaam, door de grote steun van en relaties met een grote familie en vriendenkring gegroeid uit m'n jeugdjaren en uitgebreid met de vriendenkring van m'n ex-man.Nu ben ik die contacten allemaal kwijt sedert de echtscheiding bijna 8 jaar geleden. Het voelt precies aan of er van al die mensen die mij zo goed gekend hebben, zich niemand meer om mij bekommert, om me geeft en interesse heeft in m'n doen en laten.Dan concludeer ik daaruit dat ik eigenlijk niets of heel weinig voor al die mensen betekend heb en daar heb ik nog altijd veel verdriet van, vooral als ik alleen ben in m'n huis en ik ben dat heel vaak.Misschien denken en praten ze wel eens over mij, maar helaas weet ik dat niet. Ik heb een lat-relatie, die vooral heel weinig sociale contacten teweegbrengt. We komen goed overeen, gaan op reis (zonder vrienden) vaak gaan eten (zonder vrienden) en de weekends zijn soms oersaai door dat gemis aan toffe vrienden. Ik mis heel hard al die sociale contacten, steeds meer en meer, m'n vriend heeft daar geen behoefte aan..... echt heel jammer. Ik weet niet hoelang ik dit nog kan volhouden.... Ik probeer hem dat af en toe duidelijk te maken, maar hij negeert dat soms. De stap naar samenwonen durf ik niet te zetten, want dan moet ik m'n huis verkopen, m'n vriend wil niet verhuizen..... Kan ik enkele tips krijgen?

Els
> 2 jaar geleden

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar. Ook gescheiden na huwelijk met goede vrienden. Na scheiding beste vrienden kwijt geraakt. Nu vriend maar zijn kinderen leggen geen contact. We hebben geen vrienden. Ik mis een paar goede vrienden en voel me vaak erg eenzaam als mijn vriend er niet is. Dit is nu 5jaar bezig en het lijkt niet te beteren. Het is erg moeilijk om weer goede vrienden te maken. Ik ben nu 60. Had nooit gedacht dat ik me ooit zo zou voelen. Ik heb geen familie wat het natuurlijk moeilijker maakt.

Els
15-03-2021
Reactie:
Heel herkenbaar dit. Ook ik heb een scheiding achter de rug waarna iedereen me liet stikken. Ik heb een relatie gekregen en we deden alles met zijn tweeen. Ik heb daar een punt achter gezet omdat ik me alsnog alleen voelde.
Gelukkig heb ik werk en zie ik mensen maar de avonden, weekenden en straks vakantie… daar zie ik best tegenop. Ik ben 55 en vraag me af of het ooit beter zal worden. Heb wel kinderen maar die hebben hun eigen leven.

S.
05-07-2021
Reactie:
Ga sporten. Ik tennis en daar ontmoet je mensen. Zoek gelijkgestemden met de hobby’s die je hebt. Dat geeft gespreksstof. En misschien is je vriend niet de juiste. Je leeft maar 1 keer, blijf niet hangen Els want je vriend veranderd niet. Groetjes André

André
09-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 90 - Ik ben nog steeds die "sociale" eenzaat

Sinds mijn kindzijn was ik op mezelf aangewezen. Ik vond dat niet raar , deed leuke dingen op mijn eentje.Op school en later op mijn werk en mijn leven deed ik zo mijn best om erbij te horen , om graag gezien te worden....Nu vele jaren later , vele wondes geheeld of niet , ben ik nog die "sociale " eenzaat. Ik doe nog zoveel graag alleen. Maar toch knaagt er iets van....?????

Carine Verstuyf
17-10-2020

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Grappig ik heb dat ook.

André
09-02-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 91 - Eenzaamheid je bent mijn vriend en vijand

Waar ben je, jij die mij voelt, ziet, ruikt en er is voor mij, dit nooit gekend hebbend,gooi ik mijn antennes uit, maar niemand ontvangt.
Eenzaamheid je bent mijn vriend en vijand.

Robin
12-11-2020

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik hoor jou! Liefs

Marthe
15-11-2020

Jouw reactie:



Verhaal 92 - 41 jaren waarin ik me niet ontplooid heb

Dan is het weer zover: mijn verjaardag... 41 dit jaar. 41 jaren waarin ik me niet ontplooid heb. Ik heb geen vrienden, geen sociaal leven, geen werk.. ja, wel een partner en een kind... maar ook dat kan mijn enorme eenzaamheid en haat aan mezelf niet onderdrukken. Vaak hoop ik dat ik niet meer wakker wordt zodat ik niet meer het blok aan het been van mijn partner en zoon ben. Herm kan niets, doet niets... ik kom mijn tijd door door te puzzelen en dat is mijn leven. Ik haat het. Ik heb meerdere ongevallen gehad waardoor er in de hersenen wat beschadigd is. Ik kan niet tegen drukte, geluid, beweging... ik word heel snel boos. Niet agressief maar wel in mijn taalgebruik ronduit onbeschoft. Ik heb mezelf totaal niet in de hand. Bij vlagen valt mij. Spraak weg, kan ik letterlijk amper meer spreken. Er is al zo vaak onderzoek naar gedaan maar diagnoses blijven uit. Dus hier zit ik, door menigeen gezien als de aansteller en waarschijnlijk door mezelf ook. Mijn leven is mislukt, zo voel ik het tot in mijn diepste vezels. Ja, ik heb bijstand bij een psych maar daar kom ik niet vooruit. Het lukt me niet om te leven, zo lijkt het. Ik ben er zo moe van, zo vreselijk moe! Van mij mag morgen uitblijven, want vandaag dec net als gister, teveel pijn. Ik wil dit niet meer zo.

Herm
13-11-2020

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dat klinkt behoorlijk heftig. Je kan maar één ding doen nog !
En dat is : overal om lachen, het is een grote grap het hele leven slaat überhaupt nergens op. Zoveel is bewezen.
Verzet je niet tegen je lijden, want dat is dubbel lijden.

anoniem
20-11-2020
Reactie:
Misschien eens accepteren wie je bent, als er geen diagnose is, wil je dan in die onderzoeks molen blijven hangen? Of zou je misschien er het beste van kunnen maken, en misschien een uitlaatklep zoeken.
Het is heel vervelend dat je er last van hebt, maar je kunt er niets anders mee dan mee leren leven. Elke gek z'n gebrek, we leven allemaal op deze aardbol, dus je hebt net zoveel recht om te zijn zoals je bent, zolang je jezelf en anderen maar niets doet.

Anoniem
20-04-2022
Reactie:
Herm,

Wat een ellende allemaal maar wat anoniem hierboven
zegt wil ik onderschrijven: accepteren wie je bent
Ik wens je veel succes,

Tacita
04-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 93 - Wat mis ik de liefde...

Al 14 jaar weduwe, ik was 53, wat mis ik de liefde van mijn leven, geaccepteerd dat je nooit antwoord krijgt op het waarom, dan kan je verder, en daarna overleden mijn beste vrienden ook op jonge leeftijd, mijn schooltijd, het stappen enz , er is niemand meer om deze tijd mee te delen.
Gelukkig een lieve zus, dochter en kleinkinderen waar ik veel aandacht en liefde aangeef, maar zo moeilijk, voor mijn gevoel krijg ik weinig terug, zij leven hun eigen leven, samen met hun partner, de balans is zoek, ze vreten energie maar er komt weinig terug, wel wat nieuwe vrienden, die zijn in een relatie en afspraken zijn moeilijk, eerst hun vrienden die met zn tweeen zijn, en dan mag ik, ik voel me zo ontzettend eenzaam, was altijd best ondernemend, vakanties, workshops, hobbys, ik deed het alleen, maar ben nu op, leeg, ik wil toch wel nog leuk (heel) oud worden, maar hoe ga ik verder,

Marianne
15-11-2020

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken èn begrijp heel goed wat je hier schrijft.

Ben zelf 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie meer. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dus dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap. Ook met iemand die zelf ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton
29-12-2020

Jouw reactie:



Verhaal 94 - Ook eenzaam als ik onder de mensen ben

Na jullie openhartige verhalen gelezen te hebben wil ik ook mijn verhaal over eenzaam voelen wel kwijt.
Ik ben over de 50 jaar en heb in het verleden veel te kampen gehad met depressies. Er was eigenlijk geen medicijn dat hier een goed effect op had, en heb zeker 5 verschillende anti-depressiva gebruikt. Momenteel niet meer.
Ik voel me al heel lang erg eenzaam, en vreemd genoeg is dat vaak ook zo geweest als ik onder de mensen was. Komt denk ik omdat ik me slecht begrepen voelde of ook op slot zat met mn gevoelens, me niet goed wist te uiten en erg onzeker was.
Ook ben ik al sinds lang afgekeurd door die depressies, en zit zodoende veel thuis.
Ik praat een beetje in de verleden tijd nu omdat het de laatste 2 jaar wat beter gaat met die depressies en dat gevoel van eenzaamheid.
De laatste paar jaar ben ik wel wat vrienden kwijtgeraakt, omdat ik de klik met ze verloren was.
Komt denk ik ook omdat me spiritueel ben gaan ontwikkelen ( mediteren e.d.) en bewuster ben geworden en veel minder ben gaan piekeren daardoor, en erachter kwam dat ik eigenlijk niet zo veel voor hun betekende.
Ik kwam erachter dat er helemaal geen warmte of echte interesse in de relaties meer was.
Als ik ze een keertje nodig had gaven ze toch niet thuis, en om de een of andere reden was ik het beu om voor de 501ste keer hetzelfde verhaal weer aan te moeten horen.
Ik heb ze toen te kennen gegeven dat ik er klaar mee was, ook omdat er wel wat frictie was gekomen. Enkele dronken ook veel teveel. Een ander kon alleen nog maar klagen. Ik was ze een beetje ontgroeid denk ik.
Ik wil mezelf niet vrijpleiten want ook ik dronk teveel, maar ben daar op een gegeven moment mee gestopt gelukkig.
Nu denk ik wel eens; ik wou dat er eens een nieuwe persoon in mn leven verschijnt met wie ik gewoon openhartig kan praten, een wandeling maken, een beetje lachen om grappige dingen die gebeuren enzo. Een openminded persoon die niet in hokjes denkt vooral.
Nou ja, dat dus...




Stef
17-11-2020

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kan je jezelf niet dwingen tot bijvoorbeeld het maken van lange wandelingen. Niet dat je dan je gedachten uit kan zetten ( misschien wel iets rustiger worden) maar het is altijd beter dan thuis met je piekergedachten te zitten.
En probeer je over je angsten heen te zetten. Wat moet gebeuren zal gebeuren, en wat niet mag gebeuren zal nooit gebeuren.
Laat die ex de klere krijgen, hij is het niet waard om bang voor te zijn.

anoniem
20-11-2020
Reactie:
Ik ben een man van 70 jaar en ga graag af en toe eens avontuurlijk wandelen in de ardennen.
Heb je zin om eens mee te gaan ?
Ik hoor het wel van U.
Ik heb geen enkele bijbedoeling voor wat dan ook.

Reno
20-11-2020

Jouw reactie:



Verhaal 95 - De zin valt helemaal weg

ik deel mijn ver haal met juli ik ben johannes ja alleen zijn woord je moedeloos van ook met de kerst alleen alle te eten aan de koffie ja de zin valt dan helemaal weg ik zoek iemand die dat ook ken en van Dieren hout en de Natuur en een wandeling en muziek ik wil deze dingen dellen met iemand mijn ik wens iedereen een goedemidag mischien hoor ik wat van u leef tijd maakt niet uit groet

johannes
18-11-2020

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken hoe de dagen overvloeien in elkaar. Soms vraag ik me af of het telt, een leven, als niemand ik getuigen van is.
Ik denk van wel.
Ik denk dat leven de kunst is.

Anoniem
31-01-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 96 - Zie alles om me heen wegvallen

ook ik voel me erg een zaam ik zie alles om me heen weg vallen dus met de dag ereger wie erkent dat zijn er ook lotgenoten die dit herkennen en die ook elkedag alleen zitten dan eten dan weer naar bed zijn er mensen die dat willen en kunnen dellen groet Johannes

johannes
18-11-2020

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 97 - De eenzaamheid begint aan me te knagen

Ik ben een 37 jarige gescheiden man met een zoon van 6 jaar oud. Getrouwd in 2017 en, totaal onverwachts, gescheiden in 2018. Leven ingestort en na ongeveer een jaar van verdriet en alle emoties die je je na een scheiding kunt bedenken, voelde ik me na een relatie van bijna 12 jaar weer sterk genoeg om heel voorzichtig weer te denken aan een toekomst. En toen was daar COVID...

De eerste maanden was ik hier persoonlijk erg mee geholpen. Het loste praktische problemen op in de vorm van opvang voor mijn kind. Daarnaast bracht het me relatieve rust om dingen op een rijtje te zetten. Inmiddels zitten ‘we’ een klein jaar thuis en begint de eenzaamheid toch aan me te knagen. Ik loop de hele dag rond met een rusteloos gevoel. Ik heb het gevoel dat het leven aan me voorbij gaat. Ik had alles, daar bleef weinig van over en in plaats van nieuwe sociale contacten, worden we getrakteerd op social distancing. Ik ben alleen maar bezig met werk, ben na mijn scheiding sociale contacten verloren en de vrienden die er nog zijn hebben zelf een jong gezin, een drukke baan of whatever. Ik mis een maatje. Ik vind het leuk om iets lekkers te koken, maar niet alleen voor mezelf. Kijk graag films en series, maar alleen is niet hetzelfde. Ben graag nodig voor iemand naast mijn zoon. Ik hoop dat ik het mis heb, maar ik verwacht dat 2021 het ‘oude normaal’ nog niet terug gaat brengen. Mijn werkgever heeft al aangegeven dat we minimaal thuis zijn tot 1 juli 2021. Het is soms echt even doorbijten en voel mee met de mensen die hier veel harder dan ik aan onderdoor gaan. Ik wil daarom langs deze weg, die voor mij bedoeld is om mijn hart te luchten, iedereen alle kracht toewensen om de komende tijd door te komen.

Laurens
23-11-2020

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 98 - Single vader van een tweeling

Beste Lezer,

Ik ben sinds iets meer dan 2 weken een single vader van een tweeling. Ongeveer 2 weken geleden gaf mijn toenmalige vriendin aan dat het op is voor haar. De klik is er niet meer. We zouden aankomende februari 11 jaar samen zijn en hebben op dit moment, de 2 mooiste kids van de hele wereld. Helaas zijn er voor haar in het verleden dingen gezegd en gebeurt waar ze niet overheen kan stappen. Het gaat om dingen van 7 of 8 jaar geleden tot dingen van 3 jaar geleden. Wij hebben een hele moeilijk periode achter de rug. Mocht er iemand zijn die hierover wil praten dan vertel ik het hele verhaal wel.

Michelangelo
24-12-2020

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
He,
Ik wil luisteren.. Vertel..

F
09-02-2022

Jouw reactie:



Verhaal 99 - Ik vind de kerst een vervelende periode

Ik ben 48 en al sinds mijn 12 e eenzaam. Heb geen broers of zussen en geen vrienden of partner.
De kerst vind ik de vervelende periode in het jaar. Iedereen wenst je fijne feest dagen, maar je zit alleen tv te kijken. Ik ben altijd weer blij wanneer de feestdagen weer voorbij zijn

Ml
24-12-2020

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 100 - Mijn vriend is blij maar toch zo eenzaam

hey hey ik ben een meisje van 16 en ik zit al bijna een jaar in een geweldige relatie. Maar mijn vriend voelt zich zo eenzaam. Hij heeft gescheiden ouders en moet dus steeds van huis willen en ook al heeft hij vrienden toch zit hij vaak alleen tijdens de lessen. Ik heb geprobeerd er met hem over te praten en een oplossing te zoeken maar niks blijkt te helpen, sterker nog het lijkt alleen maar slechter te gaan. Momenteel ben ik echt radeloos. Heeft iemand mogelijk een tip die ik kan gebruiken om hem te helpen?

Anoniem
03-01-2021

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hij heeft het zo te horen nogal moeilijk Maar het is zijn leven en jij probeert het op te lossen Dat kan natuurlijk niet Om niet meer radeloos te zijn en om hem te helpen kan je de eigenlijk niet zo geweldige relatie beter een poosje uitstellen Gewoon vrienden zijn en met je eigen dingen bezig zijn Pas als hij zelf hulp heeft gezocht weet je dat hij geholpen wil worden Lief dat je je zorgen maakt, want je het is je vriendje ! Maar ga a u b al op je zestiende niet het leven van een ander op je nemen...

zet m op
03-08-2021

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 101 - Ik denk dat het beste is om uit elkaar te gaan

Hallo!

Ik ben 25 jaar, bijna 11jaar samen met mijn partner, ondertussen wonen wij al 3jaar samen. Maar ik weet het niet meer.. Ik heb mijn twijfels en dit is al vaak voorgekomen. Dit gevoel heb ik zeker al 3jaar. Maar nu de laatste maanden denk ik om ervan weg te gaan. Het is een goede jongen, wij hebben wel plezier samen.. Maar de aantrekkingskracht is er niet meer ik heb nooit zin in seks. Soms erger ik mij ook aan hem en dit voor kleine dingen. Zelf ben ik wel nieuwsgierig hoe het zou zijn met iemand anders. Maar het idee dat hij samen zou zijn met iemand anders vind ik dan niet leuk. Zelf denk ik dat het beste is om uit elkaar te gaan. Ik zit gewoon met angsten en dit houdt mij tegen om van mijn vriend weg te gaan.

Sophie
24-02-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 102 - Vroeger werd ik gepest

Soms heb ik het gevoel dat ik de enigste ben die zich zo eenzaam voelt.
Ik ben 26 jaar oud en ik voel me al jaren heel erg eenzaam.
Ik heb helemaal geen enkele vriend of vriendin. Ik mis jaren al een maatje waar ik gezellige dingen mee kan doen en kletsen. Vertellen dat het goed met mij gaat of minder. Soms heb ik ook de neiging om uit het leven te stappen, maar mijn onzekerheid houd mij dan weer tegen. Van alles al geprobeerd om een maatje te vinden en veel openstellen. Ben te vaak tegen de verkeerde mensen aan gelopen wat heel veel met mij heeft gedaan. Vroeger werd ik gepest. Ik had op de middelbare een beste vriendin tenminste dat dag ik, zei is mij ook gaan pesten omdat ze zelf niet gepest wilde worden, toen werd het pesten steeds erger. Een daar van was volgens hun dat ik te smal was, moest ik dood van hun. Na school stonden ze mij altijd op te wachten. Of werd achter na geroepen als anorexia patiënt. Terwijl dat gewoon mijn bouw was van mijn lichaam…dat heeft mij heel onzeker gemaakt. Mijn nicht en neef willen niet met mij omgaan omdat ik geen vwo heb gedaan, ik ben te dom voor ze. Nu ik mij naar al die jaren heb opgewerkt van basis tot tl veranderd er niks blijf dom volgens hun.. Mijn ouders hebben elke dag ochtends tot avonds ruzie. Als ik dan een huiskamer zie waar het gezellig is of ik zie mensen met elkaar leuke dingen doen, maakt dat mij verdrietig. Nu ik ouder wordt is het voor mij steeds moeilijker nieuwe contacten te maken.

Anoniem
20-05-2021

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het. Hoe ouder je word, hoe lastiger het word om contacten te maken,

Daisy
26-05-2021
Reactie:
Hey maat! Ik zou graag met je in contact komen, al is het alleen maar om je verhaal kwijt te kunnen.

Martijn
06-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 103 - Ik kan nergens bij niemand jezelf zijn

Ik kan gewoon nergens met niemand m'n gevoelens delen, m'n diepe gevoelens. Daardoor kan ik nergens bij niemand jezelf zijn. Heb ook niet het gevoel alsof iemand oprecht zit te wachten om dit allemaal aan te horen. Mensen die ik vroeger had zijn er niet meer. Ben pas 22, daar niet van, echter is niemand bij gebleven. Ik heb sinds ik kan herinneren alleen maar zware en pijnlijke jaren meegemaakt. En nu ben ik ook nog eens helemaal alleen. Dusdanig dat ik nergens dusdanig mezelf kan zijn dat het onderdrukken daarvan zo pijn doet dat ik niet meer kan functioneren. En het gaat onbewust.

Anoniem
28-06-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 104 - Straks word ik honderd, met zo’n stom eenzaam rotleven

Vrijwel alles wat je zou kunnen doen om minder eenzaam te zijn heb ik gedaan. Als kinderloze single vrouw van boven de veertig vorm je een uitzondering. Daardoor sta je er vaker naast dan je wenst. In coronatijd nóg meer dan normaal. Ik vind er geen bal aan. Als ik wat wil doen moet dat alleen of met wildvreemden. Heel af en toe eens met een vriendin, maar meestal doen zij alle leuke dingen met hun gezin, of andere stelletjes, en in de tijd die daarna over is word ik gepropt. En kom ik meestal niet verder dan hun bank ofzo. Niks aan. Ik mis gewoon een potje lol maken met leuke lui. Ik mis knuffels. Ik mis het doen van leuke dingen met leuke mensen. Ik mis troost en samen vieren op relevante momenten. Denk dat single zijn een stuk leuker zou kunnen zijn als je verder wel een wenselijk sociaal leven hebt. Dan denk ik…straks word ik honderd, met zo’n stom eenzaam rotleven…ik hoop niet dat ik honderd word.

Cisky
19-07-2021

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben zelf een bewust alleenstaande moeder van 2 jonge kids, ik ben eenzaam als ze er niet zijn, en vooral 's avonds als ze in bed liggen. Ik dacht dat contacten kon maken bij de kinderopvang, of school...
Maar met name moeders zijn een totaal ander soort mens dan ik dacht. Tis heel complex om daar iemand te vinden, en bovendien is elke moeder de beste en leukste, t lijkt continue strijd of geroddel. Ik wist niet dat dit bij het moederschap hoorde. En omgang met niet moeders,...past dit wel? Ik kan de kids niet zomaar alleen laten, of ik moet ze naar mijn ouders brengen. En zo is het heel lastig om vriendschap te sluiten.

Anoniem
20-04-2022
Reactie:
Heel herkenbaar. De vroegere vriendinnen verdwenen in relatie , familie . Men schermt zich af achter een privé.
Ik heb die verbanden niet. De lol is ver te zoeken, spontaniteit al helemaal .
Op n gegeven moment heb je t wel gehad met vreemden , kennissen, contact makerij . Nergens thuis, een aanplaksel zijn .

Mabel
06-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 105 - Waren we maar gaan scheiden

Ik ben al 43 jaar getrouwd en leven als broer en zus.
We zijn sinds 1978 getrouwd en ik dacht echt, dit is het, maar iets anders "gooit roet in het eten".
De eerste jaren ging het best goed, maar, nu komt het, ik vroeg aan mijn vrouw, is er vroeger iets gebeurd met jou?
Nee hoor, maar ik merkte dat ze steeds afstandelijker werd, ze duwde me weg of draaide haar hoofd weg, als ik haar "probeerde" te benaderen.
Inmiddels hadden we toen al twee kinderen (meisje en een jongen).
Deze afstandelijkheid ging zo meer dan 12 jaar door en op een gegeven moment (ik was op m'n werk) werd ik huilend gebeld door haar en vertelde mij, dat ik gelijk had en dat er dus vroeger wel iets gebeurd was.
Ze bleek, tussen haar 12de en 16de levensjaar seksueel te zijn misbruikt.
Diegene die dat gedaan heeft, was haar eigen zwager.
Je moet je voorstellen, dat ze bij haar thuis met 14 kinderen waren en de oudsten al getrouwd waren en 2 kinderen hebben, waarop mijn vrouw deed oppassen met een ander zusje, die, ook misbruikt werd door hem en zij was diegene die het balletje aan het rollen bracht.
Dus, ik moest naar huis komen en zat het huis vol met én met de huisarts én met de zedenpolitie én nog met een paar politieagenten, die hem van het bed hadden gelicht en zo werd het verhaal helemaal verteld.
Iemand van hen probeerden m'n kinderen de kamer uit te moffelen, maar ik zei, nee, ze blijven hier, anders kan ik het hele verhaal nog een keer uitleggen en bleven de kinderen gewoon in de kamer.
De een zou het kunnen begrijpen, want die was 11 en de andere was 8 en misschien nog te jong, om het te begrijpen.
En, op einde van het verhaal was dan, dat we hulp kunnen krijgen of we moesten maar eens nadenken (volgens de huisarts) over een echtscheiding, maar dat vond ik erg kort door de bocht, we hebben ook nog 2 kinderen en die kon ik dit nog niet aandoen....
Nou, hulp wilde mijn vrouw niet, we lossen het zelf wel op....
Oké, daar kon ik toen nog mee instemmen (waren we maar gaan scheiden) want het liep allemaal anders naar mijn verwachtingen.
En zo ging het leven verder, er werd niets ondernomen en zeker door m'n vrouw niet.
Ik ben nu 67 jaar en gepensioneerd, mijn vrouw iets eerder, want die is een half jaar ouder dan ik en u moest eens weten, wat ik allemaal zelf ben gaan doen, om er misschien nog iets van te maken.
ik heb nu al jarenlang al antidepressiva tot de zwaarste toe, anders krijg ik nog EST (Electric Shock Therapie), maar zover ben ik niet gekomen.
Ik heb ook een jaar op dag therapie gezeten in het ziekenhuis.
Al met al heb ik nog zelfmoord overwogen, want zo kan ik niet verder.
Dus, of ik me eenzaam voel, dat is een ding wat zeker is....
We hebben hier nog vaak ruzie over, maar dan kwam een zusje van haar op visite en was alles koek en ei waardoor ze even later verontschuldigde over de ruzie die we hadden en zo gaat het leven nog steeds door...

Anoniem
20-07-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 106 - Na het overlijden van mijn vriendin

Hoi ik ben Jeroen[45] en ben na het overlijden van mijn vriendin ook erg eenzaam geworden dus ik zou het leuk vinden om met iemand een bak koffie te drinken die misschien ook op moment zo in het leven staat als ik nu.Heb wel steun van familie maar tja die hebben in wezen gewoon hun leventje en dat van mij staat een beetje stil.

En misschien is het juist goed/tof om met een nieuw iemand in contact te komen.

Jeroen
31-08-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 107 - Voor sommige mensen krijgt het leven jammer geen waarde

Ik heb niet echt een verhaal. Enkel één gevoel: dat ik verdriet heb, dat het te veel is voor mijzelf om mee om te kunnen en dat ik geen mensen rondom me ken met wie ik het kan delen. Ik weet niet hoe het komt. Ik heb gewoon niemand bij wie ik me ok voel. Of die ok voor me is en me niet laat vallen of kwaad op me wordt. Of die betrouwbaar is en naar me luistert. Ik kan best wel goed met anderen overweg. Hoewel ik meestal erg verlegen ben .
Ik heb al verschillende keren therapie en ook medicatie geprobeerd. Maar dat helpt me dus niet want al die jaren blijf ik me eenzaam voelen. En ik ben 45 nu. Dus heb het opgegeven via die weg. De meeste verhalen die ik lees gaan over dat je moet buiten komen en mensen moet ontmoeten en tevreden moet zijn met jezelf. En ik denk echt dat ik dat allemaal wel doe en genoeg relativeer. En toch blijf ik me alleen voelen. Nu zeggen sommigen dat dat op zich niet erg is. Maar dat is het dus wel. Zo vaak in je eentje wenen en verdriet hebben om dingen en mensen en toch bij niemand terecht kunnen. Gewoon niet eens kunnen zeggen dat het niet goed gaat. Ja zeggen gaat wel, en zelfs als iemand dan tijd maakt, voelt het gewoon niet alsof de ander er echt is. Het lijkt niet eens oprecht. Ik weet niet eens hoe ik dat gevoel kan krijgen. Oprecht zou zijn dat je welkom blijft, wat er ook gebeurt. Dat je je begrepen voelt. Dat uit wat iemand doet, blijkt dat die persoon het goed met je bedoelt. Dat je bij problemen mag blijven spreken en men de deur niet voor je dicht doet. En vaak zie ik ook in berichten dat je moet praten met vrienden of familie of iemand die je vertrouwt. Maar ik heb geen vrienden. Wanneer zijn mensen vrienden en wanneer kun je iemand vertrouwen? Ik heb dat precies nog nooit meegemaakt. En ik geloof niet eens dat dat bestaat. En soms zeggen mensen dat je moet geloven in god of het universum of zo, iets, maar zelfs dat lukt me niet. En ze zeggen dat je er ‘gewoon’ voor moet open staan, maar wat ik ook probeer, ik voel dat allemaal niet. Dus ik weet zelfs niet wat ik heb aan woorden van anderen die niet bij mij passen. Ik zie het helemaal niet meer. Mijn leven zal waarschijnlijk voor altijd alleen zijn. Ik geef niet op omdat ik kinderen heb. Maar voor mij is er niets meer, alleen pijn. Het zou zo veel leuker zijn als ik vreugde en verdriet zou kunnen delen. Ik weet alleen niet hoe. En dus lijkt mijn leven voor niets geleefd en moet ik nog lang wachten eer ik dood ga en het eindelijk voorbij zal zijn. En dat was het. Ik was niet in staat om er iets aan te hebben. In mijn eentje. Ik durf niet vragen om raad. Het is niet op mijn van toepassing, ik ga me juist meer onbegrepen voelen. Waarom mensen wenen weet ik niet. Maar ik zou liever dat gevoel niet meer hebben. Het is te pijnlijk allemaal. Ik wens iedereen wel een vriend of een goed familielid of iemand waarbij ze terecht kunnen of mensen om plezier mee te maken en grappen te vertellen. Ik wens iedereen een arm om hen heen wanneer ze het nodig hebben. Een arm waarop ze kunnen rekenen en niet a priori weten dat het toch niet gemeend of blijvend is.
Ik denk dat er voor mij geen hoop meer is.

Anoniem
18-09-2021

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe gaat het nu eigenlijk met je?

Corina lahr
22-07-2022

Jouw reactie:



Verhaal 108 - Ben het zat ik wil dit niet meer

Ik zal nooit goed genoeg zijn
Ik wil hier ook niet meer zijn dit doet mij te veel pijn ik ben helemaal alleen en zal altijd alleen zijn wat heeft het nog nut om hier te zijn waarom zou ik nog moeite moeten doen als niemand echt wilt luisteren als mijn familie niet eens naar mij omkijken het kan ze geen ene zak schelen ze hebben mij als een baksteen laten vallen alsof ik niks ben ik ben niks ik ben het zat ik wil dit niet meer

Anoniem
18-11-2021

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 109 - Ik krijg van iedereen de schuld

mijn zussen doen mij veel pijn en mijn familie gelooft mij nooit, ik krijg van iedereen de schuld, dat is niet tof! ik ben 12 jaar en dat is al 5a4 jaar zo. mijn jongere zus krijgt alle positieve aandacht, mijn oudste zus die heeft mij veel wonden en littekens bezorgt en dan steken mijn ouders de schuld op mij! ik wil niet dat juli weten wie ik ben maar ik zou tips willen!

Anoniem
08-12-2021

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je zou iemand in vertrouwen kunnen nemen. De huisarts, een tante, een leerkracht. En je kunt altijd de Kindertelefoon bellen

Caroline
17-12-2021
Reactie:
Op de middelbare school is altijd een vertrouwenspersoon aanwezig.
Bij deze man of vrouw kun je jouw hart luchten en helpen bij het zoeken naar oplossingen.
Een vertrouwenspersoon mag niets van het gesprek doorvertellen aan wie dan ook tenzij jij (schriftelijk) akkoord gaat dat hij/zij bijvoorbeeld de mentor op de hoogte stelt.

An
15-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 110 - Weg met die wurgende stilte

Altijd eenzaam na een ongeluk gebroken wervels ik kan in huis lopen maar verder is er niets. Geen vrienden niemand hoe moet dit aflopen. Is er een vrouw vanaf ong. 50 jaar die zich ook zo verdrietig voelt en best een vast maatje zoekt al is het maar te beginnen via een telefoon regelmatig contact om in elk geval iets met een levend wezen te hebben. Uiteraard niet sexueel. Het breekt die eeuwige tv enz. Ik sta er voor open. Zo vind ik er iks meer aan. Reageer en je krijgt altijd antwoord. Weg met die wurgende stilte. Ik ben een heel sociaal persoon. Hoop gauw op een reactie. Groetjes

Jeanette
01-03-2022

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 111 - Ben nu kennis kring kwijt

Voel me eenzaam. Is ooit anders geweest. Relatie narcist verbroken na 8 jaar. Ben nu kennis kring kwijt . Ben 58 jaar. Ik wou ik een lieve knuffel beer vond. Heb zoveel te geven, vind niemand. Iedereen wil drinken, games,drugs en nee niks voor mij. Heb zoveel leuke dingen om te doen, maar alleen snif....

Inge
14-07-2022

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 112 - meer werken, minder vrienden...

Jaren geleden had ik tal van sociale contacten , elke dag was ik opstap.
Tot ik meer moest werken en de combinatie niet meer aankon.
Ik was graag al eens een avondje thuis.
Mijn vrienden studeren nog of hebben gemakkelijke uren op het werk.
Dan leerde ik mijn vriend kennen , in het begin ging alles goed maar vele vrienden ben ik hierdoor kwijt geraakt.
Mensen die ik vroeger elke dag hoorde , hoor ik nu soms maanden niet meer.
En dit enkel omdat ik soms al iets alleen met mijn vriend wil doen en minder ga feesten
1 ding leer ik hier wel uit vrienden zijn niet altijd de vrienden die je denkt ...
Vaak mis ik deze tijden wel wanneer ik elke avond weg was maar tegenwoordig hoor ik nog weinig mensen en ben ik er steeds te moe voor geworden

Anoniem
> 2 jaar geleden

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 113 - Ik tel de dagen totdat ik mijn kind weer bij mij heb

Ik ben (bijna) 28 jaar, ik ben sinds deze zomer single.
Ik woon in een appartement met mijn zoontje die ik om de week heb. De week dat ik mijn zoontje niet heb voel ik mij enorm eenzaam, geen sociale contacten of mensen die eens langskomen. Ik heb welgeteld 1 goede vriend, maar die heeft ook zijn eigen leven.

Ik ben dan letterlijk de tijd aan het aftellen dat hij terug bij mij is, dan kan ik terug een mama zijn,heb ik terug een doel en gezelschap.

Ik ben nogal sociaal onhandig, heb moeite met nieuwe mensen te leren kennen, door ouder te worden heb ik ontdekt hoe gemeen mensen kunnen zijn, het is moeilijk je open te stellen. Het zou fijn zijn hier iemand te vinden die mijn eenzaamheid kan doorbreken

Lisa
> 2 jaar geleden

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Lisa
ik ben jongeman van net 43j.
ik weet wat het is om de tijd steeds af te tellen :-(
heb zelfs geen vrienden of vriendinnen.
ben zelfs al 25j vrijgezel.
ben nochtans altijd eerlijk,betrouwbaar en lief persoon geweest en zal altijd zo zijn.
ik begrijp ook niet niet dat niemand mij ooit heeft zien staan tot de dag van vandaag.
ben nochtans buschauffeur rond Brussel en heb op die jaren al duizenden mensen vervoerd,maar nog nooit uitnodiging gekregen om is iets te gaan drinken ofzo.
wij zijn niet de enige die eenzaam zijn maar wie durft dat tegen iemand zeggen?
ik niet bij mij weet niemand dat.
ik wens u alvast prettige feestdagen en veel succes toe.
groetjes David

david
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste Lisa,

Ik ben een alleenstaande vader van 2 prachtige kinderen. Ook ik voel mij elke dag alleen ondanks ik mijn 2 kinderen bij mij heb.

Ik zou ook graag iemand in mijn leven hebben om de eenzaamheid te doorbreken. Als het je leuk lijkt om elkaar beter te leren kennen hoor ik het graag van je.

Kai
11-08-2020

Jouw reactie:



Verhaal 114 - Bij mij is in 2015 ptss vastgesteld.

Heb huiselijk geweld meegemaakt bij door zowel mijn ouders als mijn ex.
Ook ik heb veel lichamelijke klachten door de ptss.
Zo had ik een paar vriendinnen waar ik af en toe mee uit ging.
Door de ptss, steeds vlak voor ik had afgesproken zwelde 1 kant van mijn gezicht op en werd vuurrood.
Ik moest dan steeds op laatste moment afzeggen.
In het begin zeiden ze dat ze er begrip voor hadden.
Maar na een tijdje vragen ze je niet meer mee.
Hoor nu nooit meer iets van ze.
Ik spreek daardoor niet snel af met iemd omdat ik niemand wil teleurstellen.

Ook ik krijg vaak opmerkingen, bv dat ik nog te veel bezig ben met mijn ex en daarom niet verder kom.
Dat zijn hele kwetsende opmerkingen.
Het is niet zo dat ik het boek ff sluit en verder kan gaan.
Mijn ex laat mij nog steeds niet met rust en zeker met ptss schakel je je stress rn angst niet zo maar ff uit.

Ik merk zelf ook hoe eenzaam het is.
Mensen ontwijken je liever.
Ik ervaar ook veel eenzaamheid en heb momenteel alleen mijn dochter van 18 waar ik mee praat.
Met haar praat ik niet over mijn problemen.
Heb wel therapie maar ik mis sociale contacten.
Mijn lichaam staat door de ptss nog steeds in de vecht modus dat wil zeggen mijn geest heeft wel behoefte aan warme contacten maar zodra iemand te dichtbij komt geeft mijn lichaam signalen af doormiddel van bv extreme uitslag en zwelling in mijn gezicht.

Het is erg moeilijk omdat je steeds meer in je eigen wereldje kruipt

Resi
> 2 jaar geleden

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Die ex stalkt je? . Ik zou aangifte doen.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Aangifte steld niks voor de straf net zo min.

Anoniem
03-03-2022
Reactie:
PTSS is een nare aandoening.
Maar deze is goed te behandelen met EMDR. Ga opzoek naar een psycholoog die een aantekening heeft om EMDR toe te passen.
Veel mensen hebben hier baat bij.

Probeer toch je eigen weg te gaan.
Reageer NIET op appjes, mails etc. die van hem afkomen.
Hierdoor verliest hij zijn invloed op jouw leven.
Dit is in het lastig maar binnen een relatief korte tijd zal het gedrag van je ex veranderen.
Daarnaast moet je stoppen om met je dochter (negatief) te praten over haar vader. Zij is niet jouw therapeut. Vroeg of laat krijgt zij hier last van
Je kan en mag jouw dochter niet in jouw strijd met haar vader trekken. Dit is niet goed voor haar ontwikkeling.
Je dochter is niet je vriendin. Jij bent haar moeder en hebt een opvoedingstaak.






An
15-06-2022

Jouw reactie:



Verhaal 115 - Ik vecht er nu al heel wat jaren tegen

Hallo

Ik ben 26 jaar en behoorlijk eenzaam. Ik vecht er nu al heel wat jaren tegen. Ik krijg telkens maar weer het gevoel dat ik nergens bij hoor.
Heb ook totaal geen vrienden en een vriendin heb ik nooit gehad. Ik ben dan ook echt alle dagen alleen en ik weet ook niet meer hoe ik de dag moet doorkomen. Behalve op me werk is er totaal niemand om mee te praten. Ik heb helemaal geen motivatie meer om iets te ondernemen of iets te gaan doen want het is altijd ik en mezelf. Ik weet soms helemaal niet meer hoe ik de dag moet doorkomen.
Ik voel me dan ook best mislukt. Ik kom al bijna nooit meer buiten want telkens als ik andere mensen bij elkaar zie en plezier hebben begin ik me meer depressief te voelen. Ik voel me behoorlijk aan de kant gezet door de maatschappij. soms denk ik van het hoeft voor mij ook niet meer.

Romano
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je zult het zelf moeten doen. Ga iets doen om mensen te ontmoeten. Sporten, dansen er is genoeg. Het is ook alleen jezelf waar je mee te dealen hebt. Dat heeft iedereen. Creëer je eigen leven, wacht niet op wat anderen je brengen. De start kan je zelf maken. Kijk niet naar wat anderen hebben en wat ze allemaal doen.

Erik
19-12-2020

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 116 - moet ik een stelling innemen?

Een korte schets een gezin grote volwassen jongens en ruzie met elkaar. Ze wonen zelfstandig. Nu hamert mijn ene zoon erop dat ik een stelling moet innemen alsof het kleine kinderen zijn dat weiger ik. Ondertussen krijg ik een beetje het idee dat het oplossen bij mij ligt. Jij wil het niet zo zegt hij dan dus moet je... Ik wil dat ze normaal doen en het liefst weer als vanouds.. Maar dat is een illusie. Tuurlijk heb ik er verdriet van veel zelfs... Maar moet ik idd een stelling innemen ik ben uiteindelijk niet eens bij de ruzie aanwezig geweest. Of ontloop ik mijn verantwoordelijkheid. De kinderen zijn rond 24 a 26 jaar. Een verdrietig moeder.

Corry
> 2 jaar geleden

2
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Volgens mij hoef jij geen stelling in te nemen en daarmee het risico te lopen dat je een contact verliest. Beiden zonen hebben recht op hun moeder en jij op beiden zonen.
Sterkte

C.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ergens recht op hebben betekent nog niet dat je het krijgt, verder zijnhet volwassen kerels die eindelijk eens echt volwassen moeten worden door op zichzelf te gaan wonen.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Corry, Heftige situatie. Ik kan me het dilemma heel goed voorstellen. Hoe gaat het zelf met je?

F
> 2 jaar geleden
Reactie:
Helemaal mee eens. Ik doorzie mensen ook snel.

Het is een heel moeilijke maatschappij helaas. Erg eenzaam ook.

Mieke
10-09-2020
Reactie:
Het is jammer dat nergens een datum staat.

Het zijn volwassen knullen en hebben moeder niet meer nodig om problemen op te lossen.
Willen zij in onmin met elkaar leven dan is dat hun eigen keuze.
Maar .......... jij hoeft er niet de dupe van te zijn.
Je kunt je grenzen aangeven (heeeeel erg moeilijk) en vragen of ze het op willen lossen omdat het de sfeer verziekt.
Doen ze dat niet dan verwacht je dat ze binnen een half jaar een eigen stekkie hebben gevonden.

Niet terugkrabbelen en zielig gaan vinden, daar heb je alleen jezelf mee.

Karen
09-06-2021
Reactie:
Er is iets fout gegaan met mijn reacties.

In de eerste staat dat ze maar op zichzelf moeten gaan wonen.
Ik las je bericht nog goed door en zag dat ze al zelfstandig wonen.

Excuses voor de verwarring

Karen
09-06-2021

Jouw reactie:



Verhaal 117 - waarom zoveel eenzaamheid

Ik lees al deze verhalen en aan de ene kant voel ik een soort van opluchting, maar aan de andere kant nog meer verdriet. Waarom is er zoveel eenzaamheid waarom missen zoveel mensen die verbondenheid.
Ook ik mis sinds jaren vrienden of familie om mij heen. Ik heb wel werk maar dat is erg solistisch.
Ik kom thuis en ben weer alleen en dat doet soms gewoon echt pijn.
Vaak denk ik hoe lang hou ik dit nog vol...
Ik zit wel bij een vrijwilligers groep ,maar buiten die bijeenkomsten heb ik geen contact. Ik merk dat ik ook steeds minder in contact durf te gaan, zo bang om wederom afgewezen te worden...het klinkt vaak gemakkelijk en ook ik weet wel wat ik kan ondernemen om in contact te komen met mensen, maar in praktijk is dat toch anders merk ik, ik zit nu echt in een cirkel..erg vermoeiend dit.

Janita
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb hetzelfde gevoel. Als ik de verhalen lees denk ik waarom bestaat dit zo sterk en waarom vinden wij elkaar niet?
Ik denk dat de verbinding begint in jezelf. Ik lees ook steeds heel veel verwachtingen van anderen en teleurstellingen. Ik vraag mij af of het ook niet daar in zit. Misschien zijn er kansen om het anders te doen, maar moet je er zelf mee beginnen. Niet afwachten wat anderen komen brengen. Ik weet het ook niet.

Erik
19-12-2020

Jouw reactie:



Verhaal 118 - Ben als kind gepest

Ik ben een man van 52. Ik voel mij van kinds af aan als alleen. Ben erg gepest in die tijd en denk dat het deels daardoor komt. Ben ook heel beschermd opgevoed. Toen ik zelf uit huis ging ben had ik naast het werk, geen sociale contacten. Ik zag geen mogelijkheden vrienden te maken en was heel bang voor afwijzing. Het was toen heel moeilijk voor mij een club of vereniging te vinden om bij aan te sluiten. Ik zat hele dagen binnen. Door te gaan sporten (ik was erg mager) en toch mijn angst te overwinnen ben ik lid geworden van een sportclub en heb ik het geluk gehad vrienden te krijgen. In die periode ben ik ook verhuisd dicht in een stad. Hier ben ik heel intensief contacten aangegaan en lid geworden van verenigingen. Door mijn geslotenheid had ik nog nooit een vriendin gehad. Omdat ik meer zelfvertrouwen kreeg heb ik ook de stap aangedurfd om hier een stap te maken. Ik was toen 33 en had nog nooit sex gehad. Deze vriendin was heel lief voor mij. Helaas is ze binnen 2 jaar overleden aan kanker. Hierna heb ik nog een relatie gehad van vijf jaar. In die periode was ik wel gelukkig. Ik heb nooit samengewoond. Heb ik door veel activiteiten en hobby’s mijn leven vorm gegeven, maar diep van binnen wilde ik graag een relatie. Ik woon in een leuk, maar klein flatje waar ik mij als ik alleen ben niet zo goed weet te vermaken. Thuis in mijn eentje voelde ik mij erg alleen. Door te verbouwen en klussen kon ik dat wel onderdrukken. Intussen overleed mijn moeder en heb ik een probleem gekregen aan mijn gehoor wat mij erg onzeker heeft gemaakt. Een paar vrienden heb ik steeds gehad. Terwijl ik nog veel sport en dans wilde ik ook graag thuis gezelligheid, maar dat lukte mij niet. Dit heeft 5 jaar geduurd. Ondanks paar goede vrienden en kennissen een gevoel van het willen vinden van een vriendin om samen mee te zijn. Ik voel mij geïsoleerd en eenzaam. Vorig jaar ben ik iemand op mijn werk tegengekomen en dat bleek niet goed voor mij. Ik wilde het te graag, maar zij had zelf problemen. Ik ben heel erg ongelukkig geworden daarvan en het heeft mij heel erg bezig gehouden. In een stomme actie heb ik mijn flat verkocht en nu ga ik in een dichtbijgelegen dorp wonen. Ik wilde graag een huisje met een tuin. Het was een goed idee iets te veranderen, maar doordat ik niet goed in mijn vel zat heb ik een huis op een stille plek gekocht waar ik nu al veel spijt van heb. Ik voelde vanaf het begin aan dat dit geen goede keuze was, maar door mijn gebrek aan zelfvertrouwen heb ik anderen voor mij laten besluiten. Ik ben heel erg bang dat ik straks weer eenzaam ga worden omdat mijn activiteiten niet meer zo dichtbij zijn. Ik had gedacht dat een huis met meer ruimte juist positief zouden zijn. Ik ben heel erg bang om weer af te zakken en eenzaam te worden. Ik zie nu in dat het alleen en gesloten zijn in mij zit en dat juist activiteiten en contacten goed voor mij zijn. Met mijzelf kan ik het niet goed vinden, ik houd niet echt van mijzelf denk ik. Ik moet nu verder en heb vrienden gevraagd voor de verhuizing. Ik ben zo bang dat ik weer terug ga vallen.

Erik
> 2 jaar geleden

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 119 - Mijn ouders zijn mijn alles, ik ben ingestort

Ik ben een vrouw van net geen 39 jaar. En bijna helemaal alleen op de wereld. Geen kinderen, geen partner,ook nooit getrouwd geweest, enig kind ook en 'vrienden' kan ik op mijn 1 hand tellen.

Het begon op een woensdagmiddag. Eind februari 2016. Ik had een halve dag gewerkt. Ik werkte toen deeltijds als poetsvrouw en elke woensdagnamiddag en vrijdagnamiddag was ik vrij. Thuisgekomen in mijn appartement dat ik nu al meer dan 8 jaar huur, nam ik een tas koffie en smeerde ik een paar boterhammen. Toen ging mijn gsm. Het was mama, compleet over haar toeren. Pappa was op zolder gekropen en hij kwam er maar niet af. Ze haakte in. Dat was niet haar gewoonte. Mama breekt nooit een telefoongesprek zomaar af. Mijn hart begon te bonken en ik voelde me misselijk worden. In paniek pakte ik mijn autosleutels en reed naar mijn ouderlijk woning. Pappa zat idd op zolder. Met een touw rond zijn nek... (nu moet je weten dat papa Alzheimer had, vasculaire dementie en achtervolgingswaanzin) hij was razend omdat 'ze ' zijn portemonnee hadden gestolen. Ik praatte 20 minuten op hem in, zonder resultaat. Hij vroeg naar zijn huisarts, enkel met hem wou hij praten. Ik belde die op. Maar die wou nog niet komen. Toen hij aankwam zei hij: ik kan hier niets komen doen. Die huisarts belde politie en ambulance en beende weg, naar buiten. Ondertussen zat ik buiten, compleet ingestort. Hij keek niet naar mij om. Pappa heeft toen verschillende weken op de gesloten afdeling psygiatrische gezeten. Achteraf kwam hij in het rusthuis terecht want mama en ik konden de zorg niet aan. Hij was toen ook al 80 en viel geregeld.

Anno 2020,met het gekende corona virus, zie ik mijn leven niet meer zitten. Pappa is op 6 april overleden aan het corona virus in het rusthuis. Wij zitten met erg veel vragen omdat we geen afscheid hebben kunnen nemen.

Mama is al 20 jaar nierpatiënt en bijna blind. Het laatste jaar ligt ze meer int ziekenhuis dan ze thuis is. Zwak hart, continue longontsteking, bloedarmoede, continue bacterie op haar 19 jaar oude donornier.... En noem maar op. De medische rekeningen swingen de pan uit. Ik heb haar ook jaren geleden bij mij genomen int appartement en sindsdien zorg ik voor haar.

Ikzelf zit in de ziekenkas sinds de zelfmoord van papa. Ik heb depressie, cvs, hartproblemen en door mijn overgewicht heb ik pre-diabetes.

Een nieuwe relatie interesseert me absoluut niet. Ik ben dan ook al 5 jaar single. Mijn ouders zijn mijn alles. Mijn god en mijn godin. Ik had/heb een uitzonderlijke sterke band met mijn ouders.Ik dreig mama te verliezen. Het gaat echt niet goed. Wie zal er dan om me geven? Ik heb dan helemaal niemand meer. Ik moet ook alles alleen doen van papierwerk waar ik dus absoluut niks van ken. Ik heb zelfs papa zijn crematie helemaal alleen moeten doen en door