Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Eenzaamheid - forum lotgenoten


 

Lotgenoten eenzaamheid

Voel je je wel eens eenzaam?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.


Ontdek hier de verhalen van andere mensen met gevoelens van eenzaamheid en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik voel me steeds eenzamer worden

Ik voel me best eenzaam. Ik ben enig kind en heb geen ouders meer om op terug te vallen.

Toen ik er uiteindelijk alleen voor kwam te staan, had ik steun van mensen verwacht. Dat is me helaas tegengevallen. Ook mensen die ik eerst regelmatig zag, zie of hoor ik nu al maanden niet.

Ik doe wel leuke dingen met vrienden, maar ik kan er niet echt mijn verhaal kwijt. Echte vriendinnen heb ik niet. Ik heb wel leuke contacten met collega's gehad, maar die zijn inmiddels weer verwaterd. Die hebben ook een druk leven.

Ik vind dat heel jammer en heb er verdriet door. Ik voel mij steeds eenzamer worden. Ik sta er nu alleen voor en dat is niet zo makkelijk.


Anoniem

32
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken mezelf in jou verhaal. Maak op dit moment precies t zelfde mee...


Anoniem
Reactie:
atam at outlook unt com

r32
Reactie:
Ja voor mij is t precies zo. Vriendinnen bieden een luisterend oor, maar hebben zo hun eigen leven ook. Mijn jeugd was moeilijk en familieleden zijn te jong overleden, dat heeft altijd als een rode draad door mijn leven gelopen. Ik werk fulltime. In een best wel leuke job maar met rotcollega’s. Het is moeilijk om daar niet aan ten onder te gaan en t kost al mijn energie. Wat is er nog leuk eigenlijk vandaag, vraag ik me ‘s ochtends af. Niet veel meer. En hoe krijg ik de negatieve spiraal weer de goede kant op. Geen idee. Dit klinkt allemaal behoorlijk deprimerend. En dat is t ook voor mij. Een quasi oplossing van ‘ga er op uit’ werkt niet in de praktijk.

Anoniem
Reactie:
Hallo,

Ik zou het wel leuk vinden om in contact te komen! Zou iemand interesse hebben?

Groetjes

Anoniem
Reactie:
Ik wil graag met leeftijd genoten in contact komen ik ben 22

Raya
Reactie:
Reactie

giellaumme graag contact bv Email.
Reactie:
Idem hier

Line
Reactie:
Idem hier

Line
Reactie:
Idem hier

Lin
Reactie:
Ik voel mij ook heel eenzaam ...doordat ik gescheiden ben ...mag ik bij mijn ouders niet meer binnen...heb weinig vriendinnen ...en mijn kinderen willen geen contact meer ...

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Eenzaamheid en moeilijk om nieuwe contacten te maken

Hallo ..
Eenzaamheid elke dag vecht ik daar tegen Regelmatig denk ik, het hoef voor mij niet meer . op deze aardbol moet je aan zoveel eisen voldoen om ergens bij te horen .. WAAROM??................................ FF STIL de tranen lopen weer over me wangen zo gaat bijna elke dag ... Gezelligheid missen met mensen die oprecht om je geven je vriendin / vriend zijn mis ik in mijn leven.


ik merk ook dat voor mij steeds moeilijker woord om naar buiten te gaan.... nieuwe contacten te maken ... ben te vaak tegen de verkeerde mensen aan gelopen wat heel veel met mij gedaan heb .... lieve groetjes blijven hopen op goede zegen ze dat doen we met lach en traan ..


.......

28
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Dit verhaal is, als zovelen, zo herkenbaar. Geen kinderen, familie, maar zonder contact. en ik mis de verbondenheid met mensen. avonden in eenzaamheid en me afvragen, waarvoor het allemaal dient.

 

Dagen, dat het minder eenzaam voelt. Ik denk, dat het voor velen, moeilijk is, om contacten te krijgen, waar je, je op je gemak voelt en je geborgen voelt. Het alleen is ook zwaar.


martinet
Reactie:

Nou ik snap je heel goed mensen eisen steeds meer je moet altijd maar vrolijk zijn en positief maar terwijl dat onmogelijk is met alle rot dingen die je door maakt met fam of buren of wie dan ook


Anoniem
Reactie:
Hoi anoniem,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
Reactie:
Klopt wel wat jij zegt over de vertrouwen in de mens word wel minder daardoor,er zullen vast wel goede m en een zijn ,maar de eisen wat men legt op mensen is zo hoog!.Probeer via sport in contact met te komen,ga een hobby zoeken je bent te jong om jouw leven zo te leiden.Sterkte

Saskia
Reactie:
Hey! dit probleem is voor mij zo herkenbaar dat ik even een berichtje wilde plaatsen! Ik mis ook de ECHTE connectie met mensen al ben ik daar niet zo verdrietig over dat ik er regelmatig van moet huilen.

De eenzaamheid wordt mij ook wel eens te veel en ik kom ook het huis niet uit (ben 21).

Zou je het leuk vinden om eens via social media contact te maken??

Michelle
Reactie:
Ben erg eenzaam heb geen fam heb hart falen en wil graag een vriendin om mee te praten

Trix
Reactie:
Hallo,

Ik zou het wel leuk vinden om met iemand van jullie in contact te komen! Iemand daar interesse in? Om gezellig te kletsen, wandelen of noem maar op!

Anoniem
Reactie:
Hoi ik herken me in verhalen van jullie ik heb het zelfde geen familie weinig mensen die echt om je geven!!! Als iemand mij wilt appen graag ik heb 2 hinden en ga vaak wandelen alles draait om mijn honden mensen hebben me echt teleurgesteld app me als je contact wilt lekker uit eten strand wandeling app me 06******** hoor graag iemand groetjes Lala is niet te me echte naam als je apped krijg je me naam natuurlijk ik woon in Westland

(redactie: Helaas doen we ivm de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen.)

Lala
Reactie:
Ik herken in al jullie verhalen wel wat.
Het is zo jammer dat zoveel mensen dit zelfde probleem hebben, maar dat het toch zo moeilijk is om met deze lotgenoten in contact te komen. Misschien speelt schaamte een rol, of afstand, of vertrouwen in andere mensen, eigenwaarde? Ik heb vaak gedacht om een site te maken voor mensen die eenzaam zijn en op deze manier mensen met elkaar in contact te brengen. Ik wens iedereen veel sterkte toe en hoop dat we elkaar gaan vinden!!!

Anoniem
Reactie:
Ik heb precies hetzelfde als u had graag een vriendin of vriend ,,woon in Maastricht

Marcelle Vossen

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik ben 75 en voel me steeds meer alleen

Ik ben nu al 75 en ik vind dat ik erg alleen ben. Ik heb gelukkig goed contact met mijn zus en broer maar ja........iedere ochtend als ik wakker wordt denk ik: en wat nu? Waarom zou ik mijn bed uitkomen?

 

Soms spreek ik dagenlang niemand. De dingen die ik leuk vond kan ik niet meer doen. Immers; mijn gezondheid laat het afweten; ik heb geen energie meer. Rondom mij heen is het stil geworden.

 

Mijn vrienden zijn zo langzamerhand allemaal overleden. Ik heb ze bijgestaan maar wie is er nu voor mij? Ik voel me steeds meer alleen.


Anoniem

18
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Goede morgen,

met belangstelling heb ik Uw bericht gelezen.

U schrijft, dat U soms dagenlang niemand spreekt.
Misschien hebt U zin, om af en toe te schrijven/te mailen?

Ik schrijf in ieder geval graag en hoop op een bericht van U!

Een fijne dag toegewenst!
Met vriendelijke groet, Rosemarie


Rosemarie
Reactie:

U mag mij altijd bellen , ik zou graag met u in contact willen komen en met u de dingen dien die u lleuk vind.

Gr B


B
Reactie:

Ik Ben 78 en Eenzaam. Als we eens beginnen met samen koffie of iets anders te gaan drinken? Bel me op ****** als er iets voor voelt. Ik woon in Zwolle of is dat te ver weg?

 

 

(redactie: Helaas doen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen). 

 

Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met andere mensen zoals:

 

  • vrijwilligerswerk in de buurt
  • leuke hobby / vereniging in de buurt

 

  • wordt zelf bejaardenbezoeker bij leeftijdsgenoten (veel mensen in bejaardentehuizen krijgen geen bezoek terwijl ze dit wel graag zouden willen)

 

  • sites als nieuwemensenlerenkennen.nl
  • single-vakanties

 

... einde redactie)


Rudy
Reactie:
Redactie,
Aan de ene kant begrijpelijk vanwege privacy redenen.
De tips ? dank daarvoor maar denk dat velen van ons dit ook wel weten, maar dit forum juist het veiligst voelt om contact te leggen.
Wel jammer, want nu is het een verkapte 'uithuil'forum waar je jou verhaal kunt doen maar waar je verder niets mee kunt.
Zonder gelijkgestemden eventueel te kunnen ontmoeten blijft het bij welgemeende reacties en daarna gaan 'we' verder met zoiets als leven.



John
Reactie:
Hoi,

"Leuk" redactie om zo'n site te noemen als iemand van 73 zoiets schrijft. Ik ben zelf 60, voel me ook steeds eenzamer worden. Volgens mij heb je op deze leeftijd niets aan events en spellen etc. zoals op de site "nieuwemensenlerenkennen" wordt genoemd. Dat is iets voor jonge mensen van max 45 zag ik voorbijkomen......jammer al die regeltjes van "privacy"....

Ingrid

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Mijn leven gaat aan me voorbij

Soms als ik naar buiten kijk, vooral bij mooi weer, dan kan ik wel huilen, omdat mijn 34-jarige leven gewoon aan me voorbijgaat en er nooit iets bijzonders gebeurt (zonder partner) en ik denk dat dit zo zal blijven tot ik 40 ben en dan zijn in ieder geval de mooiste jaren voor een vrouw voorbij.

 

En deze jaren heb ik zo zinloos doorgebracht. Anderen hebben een partner en in hun leven zit vooruitgang (kinderen worden groot) en bij mij blijft alles bij het oude. Ik blijf altijd in dezelfde fase. Ik vraag me vervolgens af wat voor zin dit leven nog heeft als je als toeschouwer leeft...


Anoniem

18
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Wat naar om je zo alleen te voelen.
Tip: kijk 'ns op www.nmlk.nl , een site waar je nieuwe mensen kan leren kennen dmv samen actiteiten doen. Echt een a aanrader! Succes!


Angélique
Reactie:

Hoi,heel herkenbaar ik ben 10 jaar vriendenloos en bij mij is echt bijna de grens bereikt niemand snapt de pijn. Ben 32 maar nooit niks leuks om te doen heb wel een vriend en een kind maar voel me leeg.

Wat vind je leuk om te doen qua activiteiten? ik vind dit moeilijk ik wet zelf niet eens meer wat ik leuk vind alles lijkt inhoudloos. Misschien dat je het fijn vind hier over te praten. Ik ben een luisterend oor ;)


Nathalie
Reactie:
Hoi ik snap dat je jouw leven anders wil hebben.ik ben ook alleen en kom uit een andere land waardoor ik ook moeite heb om contacten te leggen. Ik zit nu bij een cursus van MDF om verder te komen.. is er iets wat jou blij kan maken? Interesse of hobbies die jou in contact brengt met anderen? Je mag ook mij mailen als je wil. Ik ben ook op zoek naar en man maar eerst dan vriendschap en als het klikt meer... Ik woon wel in een kleinere dorp bij Dronten. Madeleine madeleinemellgard@hotmail.com

Madeleine Mellgård
Reactie:
Ik ben ook heel erg eenzaam, heb nu al een paar jaar een partner gezocht, heb verder niemand meer en ben inmiddels bijna 60 al geven ze me dat niet. Niemand ziet hoeveel verdriet ik hierom heb. Ik ben een mensenmens en zie alleen maar mijn twee dierbare katten. Woon in het kille en koude Amsterdam, geen leuke stad in je eentje. Die sites zials NMLK werken niet..

Patricia
Reactie:
ik snack naar een vrouw als jij

sandocan

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Ik zou graag een luisterend oor willen

Het is raar om te schrijven over eenzaamheid. Ik denk dat niet veel mensen in mijn omgeving denken dat ik eenzaam ben, of mij eenzaam voel. Ik heb werk, vrienden, familie, en als ik zou willen zou ik best vaak met mensen op kunnen trekken..

 

En toch, onlangs zat ik in bed en bedacht me maakt het uit of ik gedachten heb als ik mijn gedachten met niemand kan delen? Dat maakte me verdrietig. En ik besef dat ik mij eenzaam voel. Ik heb geen relatie. Ik ga elke dag alleen naar bed en sta alleen op.

 

De dag helemaal alleen afsluiten vind ik steeds moeilijker worden. Toch is de drempel om voor het slapen gaan contact te maken ook heel groot. Ik bel wel eens met Sensoor. Dat is een telefoonnummer voor een praatje. Dat zijn fijne praatjes, maar het voelt ook gek. Hoezo doe ik dat als twintiger?! Ik veroordeel mezelf daar over. Ook dit kan ik met niemand delen. Dat is pijnlijk. Ik zou graag een luisterend oor willen in mijn omgeving.


Anoniem

17
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey. Ik wil wel eens met je praten over eenzaamheid. Heb er zelf ook last van en ben 24 jaar. Ik zit vaak achter de pc, dus als je eens wilt skypen ofzo laat je het dan weten? Al lijkt het me niet zo slim om hier je skypenaam te plaatsen... maar anders weet ik het ook niet.


Hendrik
Reactie:

Ik zou ook wel contact willen?


Anoniem
Reactie:
DIt is zo herkenbaar! Ik ben 21 en ik heb geen ecte vrienden om me heen wara ik echt een goed gesprek mee kan houden! zou je het leuk vinden om via social media eens contact te leggen?

Michelle
Reactie:
Hallo,

Ik zou ook wel contact willen hebben met iemand van jullie? Gezellig te kletsen!

Groetjes

Anoniem
Reactie:
Troost je ik ga er van kapot

Sabine
Reactie:
Sterkte, ik begrijp je gevoel. Het lijkt me een lastige en visuele cirkel. Het is makkelijker om te zeggen de moed niet op te geven dan te doen. Maar heb vertrouwen, het wordt beter. Je bent niet alleen.

F
Reactie:
Ik voel precies het zelfde als u heb geen levens moed meer woon in Maastricht

marcelle Vossen

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Gehuwd, maar ik voel me eenzaam

Ben een man van 41, gehuwd, geen familie (d.w.z. geen contacten meer, is ook geen optie meer), geen vrienden (niet 1), paar leuke collega's die me dierbaar zijn maar die hebben een eigen leven en dat was het.

 

Ben gehuwd, maar voel me alleen, eenzaam, anders, een sukkel, een rare...ik weet niet wat ik moet doen om iets te veranderen. Alleen iemand om een goed gesprek mee te hebben lijkt onhaalbaar, ik weet niet eens waarom ik hier nu typ, wat heb ik eraan...


eenzaam gevoel

14
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat vervelend dat je je zo eenzaam voelt.

Als ik je verhaal lees, dan komen er een paar dingen in me op.

1) Je schrijft dat je gehuwd bent. Hoe is het contact met je vrouw? Kunnen jullie open en eerlijk tegen elkaar zijn? Bespreken jullie wat jullie bezig houdt?

Zo nee, dan zou het al heel veel kunnen opleveren op dat wel te gaan doen. Je zou je dan ook minder eenzaam voelen, maar meer verbonden met je vrouw.

2) Heb je hobby's waar je mensen zou kunnen ontmoeten? Misschien kun je op een sport gaan? Een groepsreis maken om mensen te ontmoeten? Of kijk eens op een site als nieuwemensenlerenkennen.nl


E.
Reactie:

Maar. Als. We. Het. Zamen. Delen. En op een. Lijn. Zitten. Gr Joop. U. Kunt. Reageren


Heb. Het. Zelfde. Ben. Ook. Eenzaam
Reactie:

hallo ik ben ook gehuwd en heb hetzelfde gevoel als u 


Anoniem
Reactie:

Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, hoewel het bij mij over een ander soort eenzaamheid gaat eigenlijk, ik schrijf het niet graag en voel me echt slecht als ik dit verwoord maar 3 jaar geleden heb ik een man leren kennen die me op sexueel gebied rot verwend.

 

Je moet wel weten dat ik al meer dan 20 jaar geen sex meer had. Ben nochthans getrouwd en mijn man ziet mij graag en ik wil hem ook nooit kwijt,maar hij kan niet meer vrijen en ik heb daar wel veel behhoefte aan.

 

Nu ben ik wel smooorverliefd geworden op die man, maar hij heeft me nu gedumpt voor een ander omdat hij het niet méér ziet zitten om 45 min te rijden om bij mij te zijn.Nu doet hij alles met haar wat ik zo graag had gedaan, etentje, cinema, toneel enz.

 

Toch beweert hij dat hij me wil blijven zien,maar dat geeft me een wrang gevoel, kan iemand me raad geven? Hij beweert zelfs dat hij haar bijna verteld heeft dat hij verliefd is op mij en me niet kan laten, wat moet ik daarvan geloven? Gekwetst, eenzaam hart.


Roos
Reactie:
Hallo. Ik begrijp je volkomen. Ben zelf ook 23 jaar gehuwd maar voel me zo alleen. Heb ook niet echt iemand waar ik mijn gevoelens mee kan delen, valt soms heel zwaar.

Ik

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik voel me al jaren heel erg eenzaam

Ik voel me al jaren heel erg eenzaam. Heb familie waar ik geen contact mee heb en de laatste jaren geen behulpzame mensen tegengekomen.

Ik zou zo graag in contact komen met mensen die een soort gelijk leven als mij hebben zodat we elkaar kunnen steunen


anoniem

14
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

waar woon je? Ben zelf van Belgie. hoe oud ben je? Ben zelf in de veertig.Mag altijd reactie sturen.


ikkeltje
Reactie:
Ik woon in Amsterdam maar geloof niet in elkaar alleen schriftelijk steunen. Kille koude stad hier, ben hier geboren maar iedereen lom me heen verloren..

Patricia
Reactie:
Hoe oud ben je? Mnl of vr, misschien een leuke vriendschap

Anoniem
Reactie:
BEN VAN DEZELFDE MENING MAAR WAT DOE JE ERAAN BEN JE VAN VER? IK BEN VAN WAREGEM WEST VL ZOEK IEMAND OM TE BERICHTEN

HAERINCK IVAN
Reactie:
Hoi, welke provincie woon je dan?

c
Reactie:
Ik heb nu zo'n leven.

John
Reactie:
Zou graag met je in contact komen ik ben wel 40 + maar jong van geest en kom nog jong over als het goed is daarbij herken ik je verhaal dat heb ik dus ook graag zou ik met je in contact komen om iets leuks te doen of gewoon even te babbelen!! Mail me graag *************@hotmail.com

(redactie: helaas doen we ivm de nieuwe privacy wetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen.)

Lilly Pi
Reactie:
Lief mens, je bent heel gevoelig en ik heb spijt dat ik je hondje nooit heb gezien. Ik voel me ook soms heel angstig en vrees voor de toekomst. Heb alleen nog mijn hondje en mijn man. Ik hou ontzettend veel van beiden, moest ik echter mijn man verliezen, ik stap er ook uit. Die angst zorgt dat ik niet genoeg van het heden kan genieten. Jij bent dus alleen.....moet erg zijn, verre knuffel van mij en mijn hondje

Anneke
Reactie:
waarom staan hier geen datums bij? Is dit een recent bericht of 5 jaar oud???

Wilfred
Reactie:
Helaba ...ik heb uw verhaal gelezen...ik zoek ook iemand om mee in contact te komen...om eventueel samen uitstapjes,te doen...zodat mijn dagen gevuld zijn...en minder eenzaam

Hilde

Anoniem
Reactie:
Ik ben ook eenzaaam 84 jaar ,mijn hele famile en kenissen zijn dement of dood had graag wat contact woon in Maastricht

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Mijn leven voelt steeds beperkter

Hoi,

Ik ben nu 52 en heb het gevoel dat mijn leven steeds beperkter wordt. Ik kan mijzelf prima redden, maar heb behoefte aan wat liefde en aandacht. Gewoon eens iemand die er is voor mij. Weet niet goed hoe ik daar mee moet omgaan.

Online dating geprobeerd, maar dat levert ook niet veel op.

Ik weet niet goed hoe ik weer wat plezier in mijn leven kan brengen.


Inge

13
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik ben 52 jarige vrouw met MS uitwonende tweelingzoons (20)

ben sociaal en ondernemend en langzaam word ook mijn wereld steeds kleiner......vriendinnen hebben het druk met partner, kinderen, werk en hebben vaak alleen tijd door de weeks als ze op een vrije dag met mij iets ondernemen......

maar die avonden en weekenden zijn moeilijk ...... ik maak wat schoon en pak andere klusjes aan om me te verzetten maar zou dit graag doen met een vriendin,

via datingssites vervelende ervaringen opgedaan met mannen dus ik ga nu alleen voor vriendschappelijk contac met andere vrouwen


dus puur voor gezelligheid en delen van levenservaringen...


Wie o wie kan zich hierin vinden?? Ik wil graag weer leuke dingen doen met een vriendin , misschien kan ik een luisterend oor zijn ?? De arm om je heen slaan en gewoo luisteren??


Ik zit namelijk in hetzelfde schuitje...... lieve groet!


ELSA12
Reactie:
Hoi, ik ook 52, voel me ook beperkter worden, ik wil wel meer, maar ik kom niet in contact met mensen, ik zoek ook wat zielsniveau, ik kan niet meekomen in deze hectische nare maatschappij, hou je van wandelen? Welke provincie woon je?

c
Reactie:
Hai,

Ik ben een vrouw van 55 jaar en woon in Zwolle en lees herkenbare punten, in de zin de behoefte om pure echte mensen te ontmoeten met wederzijdse respect voor elkaar. Mijn persoonlijk verhaal gisteren hier gepost.

Hoop iets te vernemen.
Groetjes,

Vlin02der
Reactie:
Hallo, precies in die situatie verkeer ik ook.
Ben graag alleen, maar voel geregeld eenzaam. Ook ik habe veele potentiële vrienden, maar voel een innerlijk afstand. Ik telefoneer niet graag...intussen is 80% van mijn leven online.

Lissie
Reactie:
Ik weet niet of ik hier mijn mailadres mag plaatsen anders sta ik wel open voor eerst wat mailcontact en vandaar uit kijken hoe het loopt.

Groetjes,
Vlin02der

Vlin02der

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Ik voel me af en toe eenzaam

Ik voel me af en toe eenzaam. Ik heb een paar goede vrienden, maar voor de rest niet zo veel sociale contacten. Van de ene kant vind ik dat prima, want ik vind het ook fijn om alleen met zelf te zijn.

 

Van de andere kant zou ik het ook fijn vinden om wat meer goede vrienden te hebben. Ik merk echter dat ik daar niet in investeer. Ik kom namelijk wel genoeg mensen tegen die potentiële vrienden zouden kunnen worden, maar heb meestal geen zin om er veel tijd in te investeren. Blijkbaar voel ik me nog niet eenzaam genoeg. :-)


Anoniem

12
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben graag alleen, maar voel geregeld eenzaam. Ook ik habe veele potentiële vrienden, maar voel een innerlijk afstand. Ik telefoneer niet graag...intussen is 80% van mijn leven online. ]

Lissie

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik voel me eenzaam

Ik denk wel eens als ik naar facebook kijk iedereen heeft zoveel vrienden. Ik heb er maar een paar. Ik zou ook wel meer vrienden willen hebben. Ik zie ook dat ze zoveel likes hebben bij elk ding wat ze erop zetten.

 

Laats had ik een hele mooie foto van mijn hondje erop gezet. Niemand vond het leuk. Ik heb een openbaar profiel. Ik voel me eenzaam.


Anoniem

10
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zo herkenbaar. Maar op fb staan geen echte vrienden, iedereen heeft slechts 1 tot 3 echte vrienden.

Eenzaamheid is rot. Ik heb gereageerd omdat ik het vervelend zou vinden als niemand reageert. En om je sterkte te wensen natuurlijk.


Annelien
Reactie:

Heel herkenbaar hoor. Je bent niet de enige. Sterkte!


Anoniem
Reactie:

Ik weet natuurlijk niet hoe je persoonlijke situatie is. Maar is Facebook wel de juiste manier mm vriendschappen op te bouwen en te onderhouden? Mensen klikken alleen maar op wat ze zelf leuk vinden. Ik weet zeker dat je een prachtige foto van je grote vriend(in) erop hebt gezet, en als dierenvriend weet ik zeker dat ik op Like geklikt zou hebben.


Maar als je meer Facebook vrienden wilt hebben, stuur dan enkele vriendschapsverzoeken de wereld in. Zelf heb ik geen Facebook account om precies de redenen (en meer) die jij aangeeft.. Misschien kun je beter een andere manier zoeken om vrienden te maken.

 

En account met veel vrienden, hoeveel van die mensen zijn echte vrienden? Ik vind het echt heel jammer dat je eenzaam bent, helaas weet ik niet wat je daar het beste aan kunt doen. In de eerste instantie zou ik zeggen, zoek meer vrienden ga bij een vereniging, een sportschool er is een legio aan dingen die je kunt ondernemen.

 

Maar als zoveel dingen in het leven zul je er zelf je schouders onder moten zetten, dat is de beste tip die ik je kan geven.


Marc
Reactie:

Jij krijgt wel een like van mij


Hans
Reactie:
Héél herkenbaar.
Ik heb ook heel weinig fbvrienden . Maar ik heb géén openbaar profiel . Ik zit wél in verschillende fb groepen. Dan deel je elkanders hobby en interesse en krijg je véél meer reacties dan van je eigen FB vrienden. Soms doen mensen je een vriendschapsverzoek en dáár heb je meer aan dan wildvreemden waarvan je niet weet wat ze leuk vinden of hen interesseert. Ik zit o.a in verschillende hondengroepen. Iedereen leeft met elkaar mee.

Lijdia
Reactie:
Ik weet zeker dat dat een hele leuke foto was van je hondje!!!
Op sociale media is zo veel nep ik doe daar niet aan.
Eenzaam zijn doet veel pijn, zelfs als je een relatie hebt (bij mij dus). Groetjes.

Mimi
Reactie:
Wees maar blij dat je een leuk hondje hebt!! dan heb je in ieder geval een fijne vriend!!

c
Reactie:
Facebook is een 'schijn'wereld.

John
Reactie:
Je moet Facebook lekker niet meer raadplegen en op zoek gaan naar echte contacten. Facebook is leuk maar niet voor eenzame mensen . Die willen echt contact en geen valse verwachtingen.
Ik sta open voor mooie ontmoetingen.

Theo Tolhuizen

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Ik kan me intens eenzaam voelen

Ondanks dat ik een geweldig gezin heb en vele vrienden en familie kan ik me intens eenzaam voelen.

 

Ik heb geen tekort aan contacten, maar weet gewoon niet goed hoe ik mezelf kan delen binnen deze contacten.

 

Ik ben het zo gewend de sterke vrouw, vriendin en moeder te zijn en mensen zijn dat van mij gewend. Ze praten dus veel over zichzelf en ik laat dat toe.

 

Ik zou niet weten wat ik over mezelf moet vertellen. Alles wat ik ervaar zit zo diep, de meesten zouden het niet eens begrijpen.

 

Hoe krijg ik toch mijn binnen -en buiten wereld bij elkaar? Hoe zorg ik ervoor dat ik mij binnen de contacten die ik heb niet meer eenzaam voel..?


L.P.

9
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Dat klinkt niet goed. Spreek er eens over met de huisarts, en vraag om een verwijzing naar een goede psycholoog.
Sterkte!


Angélique
Reactie:

Hallo ,

Ik snap volledig wat je wil zeggen . Ik heb 2 super leuke dochters van 5 die ik doodgraag zie . Leuk werk toffe collega's ... maar ik voel me soms zo leeg ..


Ik was altijd de sterke "kim" die altijd haar plan trekt . Anderen helpt en mezelf op de laatste plaats zet . .

 

Soms ..zo heel soms zou ik graag iemand bij me hebben die oprecht begaan is met mij . Me vraagt hoe het gaat . Bij wie ik eens goed zou kunnen uithuilen . Jaren krop ik al alles op . Omdat ik altijd sterk moest zijn voor anderen .

 

Mijn leven gaat aan me voorbij zonder dat ik het besef . Zelden doe ik iets die ik echt leuk vind . Nuja ... wat vind ik leuk .. daar kan ik zelfs geen antwoord op geven .. mijn hoofd zit vol dingen die ik wil doen .. maar daar blijft het bij .

Ik hoop van harte dat jij je ondertussen al wat beter voelt !!

Groetjes


Kim
Reactie:
Ik ken het gevoel dat je beschrijft. Een gezin, kinderen, kleinkinderen, vriendinnen etc. Het ontbreekt me aan niets maar kan me heel erg eenzaam voelen.
Altijd de kar getrokken en eigenlijk nog steeds. Altijd naar een ander luisteren en zelf niet vertellen wat ik voel. Ik weet geen oplossing maar misschien een keer mailen of appen?
JB

Anoniem
Reactie:
Ik heb het tegenovergestelde van wat jij hebt...ben heel erg eenzaam maar heb dan ook niemand meer.. Wat zou ik graag met je ruilen... Ik woon in het zogenaamd geweldige Amqterdam, maar het is hier kil.en koud, de stad is heel erg achteruit gegaan. Mensen via een site ontmoeten werkt ook teleurstellend : willen eerst afspreken en dan laten ze niets meer horen..Fan denk ik : wat doe ik toch verkeerd ?

Patricia
Reactie:
Ik zou graag een bakkie met je willen drinken maar hoe kom je in contact met elkaar??? Je mag hier je hart uitstorten en verder gaan.....
Ik woon ook in Amsterdam, maar afijn : > (.

Jo

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Ik woon in het buitenland en voel me eenzaam

Ben een 57 jarige vrouw, lesbisch en alleenstaand. Woon in het buitenland , ben sedert dit jaar op pensioen.

Ik voel mij eenzaam.

Ik zou graag iemand ontmoeten, die ook eenzaam is en ook naar gezelschap verlangt. Zijn er groepen of speciale forums waar men met andere eenzamen contacten kan maken? Groetjes


Kaatje

8
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het. Ook ik woon in het buitenland, en merk dat ik geen aansluiting krijg met m'n buren of andere dorpsgenoten. M'n buren zijn bejaard, ik woon met m'n 2 dochters. M'n man woont en werkt nog in Nederland en heeft geen idee hoe eenzaam ik me voel hier. Het liefste zou ik m'n koffers pakken en terug gaan naar Nederland, maar dat kan ik m'n dochters niet aandoen. Zij hebben destijds ook alles achtergelaten en zijn hier nu een studie en bestaan aan het opbouwen.
En ik zit met een eenzaam gevoel.

Marien
Reactie:
IK ZIT MET HET ZELFDE PROBLEEM ZOEKEN EN NOG EENS ZOEKEN, ALTIJD KOMT HET OP HET ZELFDE TERUG DATING SITES
WAAR ZE MIJ NAARTOE STUREN DAT WIL IK NIET GROETEN

HAERINCK IVAN

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Eenzaam tijdens de kerstdagen

Zouden anderen beseffen hoe eenzaam de Kerstdagen kunnen zijn? Ik heb geen relatie/gezin, wel leuk werk en vrienden, maar met de kerst is de confrontatie met het single zijn, ieder jaar weer enorm groot.

 

Het doet mij beseffen dat het het toch zo fijn zou zijn om beslissingen samen te kunnen nemen of in ieder geval te kunnen overleggen. In mijn hoofd speelt zich vaak een eenzame zichzelf herhalende dialoog af met voors en tegens met als resultaat dat ik geen beslissingen neem.

 

Voor degenen met een relatie/gezin: wees gezegend en koester dit samenzijn!


Anoniem

7
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi!

Ik kan je NMLK aanraden. Daar worden allerlei leuke dingen met elkaar georganiseerd, gewoon spontaan door elkaar. Dus ook last minute. Bijvoorbeeld wie komt er vanavond bij mij eten, wie heeft zin in een strandwandeling etc. En je kan natuurlijk zelf ook met iets komen. Ook met kerst zijn er spontane voorstellen. Ikzelf zorg altijd dat ik werk met kerst. Dat voorkomt
een hoop!
Veel succes en probeer het gewoon. Niks te verliezen!

Catherina
Reactie:
De kerstdagen zijn eigenlijk ' een geforceerd aardig voor elkaar zijn' met daarbij de nodige stress en vooral erg goed voor de middenstand ; > )

Jo

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Al meer dan 10 jaar moerziel alleen

Al meer dan 10 jaar moerziel alleen, zit bijna altijd binnen. Wat het is om een dagje weg te gaan of vakantie weet ik niet meer, dat is zo lang geleden. Er lijkt ook wel een taboe te rusten op het woord eenzaamheid.

 

In het verleden wel eens wat oproepjes geplaatst maar reacties krijgt men niet meer. En dan te bedenken dat in dit land meer dan 17 miljoen mensen wonen. Niet te geloven.


Hans

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo dat is wat eenzaamheid met je doet,jhet laat jou je isoleren van mensen.Vecht er tegen, laat de vijand niet van uw winnen.

Saskia
Reactie:
Hoi Hans

Waar woon jij?
Ik voel me ook best eenzaam omdat ik uit een andere land komt( vanwege een relatie) en ik zou het leuk vinden om in contact met jou te komen.
Mailadres: madeleinemellgard@hotmail.com

Madeleine
Reactie:
Het is er bij mij de afgelopen zes jaar heel geleidelijk en geniepig ingeslopen.

Jo

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Getrouwd, dochters, maar nog steeds eenzaam

Altijd al anders geweest. Toen ik jong was bleek al dat ik erg intelligentie was en daar kwam bij dat ik sneller groeide dan gemiddeld.

 

Gepest worden was een dagelijks ding. Dit gebeurde al vanaf groep 1 niet alleen door mijn leeftijdsgenoten maar ook leraren pesten mij, ik was immers anders. Dit maakte mij ook sterk en leerde overleven, de muur bouwde ik om mij heen, maar dit maakte mij ook extreem eenzaam.

 

Pesten stopte pas rond mijn 20ste. Op mijn 30ste leerde ik mijn vrouw kennen, woonde toen al 7 jaar alleen. Nu ik bijna 40 ben en ik vrouw heb met drie prachte dochters en alles wat je maar wenst, ben nog steeds eenzaam.

 

Mijn vrouw werkt in de zorg en draait onregelmatig diensten. Ik zie en spreek haar maar erg kort en ze is altijd moe. De zorg thuis komt veel al op mij neer, maar ook ik zelf werk 40 uur.

 

Ik slaap zelf erg weinig, en als ik eerder naar bed ga betekend uren woelen en gebroken waker worden, dus ga ik maar als ik echt moe ben 1 of 2 uur. Vrij wekende zitten altijd vol met verplichtingen (aangezien het andere weekend mijn vrouw altijd werkt).

 

Wij hebben het goed niks te klagen, maar dat gevoel wanneer je alleen bent is akelig, voelt als een brok in je maag ( het tegenovergestelde van vlinders in je buik).


Veel verborgen verdriet

7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Ondanks mijn kinderen ben ik behoorlijk eenzaam

Hallo ik ben een alleenstaande moeder 39 jaar ,3 kinderen. Waarvan de oudste al volwassen ,de middelste 8 jaar en de jongste 18 mnd.
Ondanks mijn kinderen ben ik behoorlijk eenzaam en dat eigenlijk al jaren.
Ik heb helemaal geen vrienden.
Geen sociaal leven ,ik doe wel dingen met de kinderen of voor de kinderen ,maar zou ook zo graag een vriend of vriendin willen hebben om leuke dingen te ondernemen of leuke gesprekken mee te hebben .
Aansluiting met andere ouders van school van mijn kind heb ik ook niet .Sta vaak "alleen" op schoolplein.
Heb gesport maar helaas daar ook geen mensen leren kennen .
Het enige contact dat ik heb zijn mijn ouders.
Heb wel leuk bel contact met mijn zusje maar die woont ver weg .
Heb ook geen rijbewijs ,dus buiten mijn eigen stadje kom ik ook niet zo gauw.
De dagen zijn lang omdat ik niet meer weet hoe die in te vullen .Opstaan elke ochtend is dan ook een strijdt .Maar ik moet wel voor de kindjes.
Ik werk wekelijks als vrijwilliger je bent paar uurtjes je huis uit maar kwa contact is bijna geen sprake .
Doordeweeks kom ik de week nog wel door,huishouding en de kinderen
Maar weekends val ik echt in een gat .
En vaak denk ik ook het hoeft voor mij niet meer .
Er is toch niemand die mij mist.,(op mijn kinderen na)

Ik heb een maatje via een instantie ,die komt 1 x in de week op visite .koffie drinken even wandelen kan mijn verhaal kwijt.maar dat is het . Het is geen vriend(in) waarmee je lekker op terrasje zit of op stap mee gaat .
Ik ben een "klant" het is niet spontaan.

Het mooie weer komt er weer aan
De dagen zijn langer en terwijl je nog kindjes en groepen mensen lol hoort maken buiten
Lig ik jankend op bed en spreek mezelf moed in morgen weer een nieuwe dag ..........





Anoniem

7
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel erg om dit te lezen ,wat maken wij als vrouwen toch veel mee he.Welke provincie zit uw..We kunnen beiden wel een luisterend oor gebruiken zie ik.Sterkte hoor

Saskia
Reactie:
Hoi Eva wat vervelend voor je.
Ik herken het helaas wel
Als je een keer wilt praten dan hoor ik het graag

Martijn
Reactie:
Hi!

Ik herken mezelf in jou verhaal.
Al jaaaren alleenstaande moeder van 2 kids en niemand om mee te praten. Weekenden zijn inmiddels verschrikkelijk...
Als je het leuk vind mag je me wel opzoeken op Facebook.
Melanie Kasteel.

Groetjes Melanie

Melanie
Reactie:
Hi!

Ik herken mezelf in jou verhaal.
Al jaaaren alleenstaande moeder van 2 kids en niemand om mee te praten. Weekenden zijn inmiddels verschrikkelijk...
Als je het leuk vind mag je me wel opzoeken op Facebook.
Melanie Kasteel.

Groetjes Melanie

Melanie
Reactie:
Hi!

Ik herken mezelf in jou verhaal.
Al jaaaren alleenstaande moeder van 2 kids en niemand om mee te praten. Weekenden zijn inmiddels verschrikkelijk...
Als je het leuk vind mag je me wel opzoeken op Facebook.
Melanie Kasteel.

Groetjes Melanie

Melanie
Reactie:
Hi!

Ik herken mezelf in jou verhaal.
Al jaaaren alleenstaande moeder van 2 kids en niemand om mee te praten. Weekenden zijn inmiddels verschrikkelijk...
Als je het leuk vind mag je me wel opzoeken op Facebook.
Melanie Kasteel.

Groetjes Melanie

Melanie
Reactie:
Hi!

Ik herken mezelf in jou verhaal.
Al jaaaren alleenstaande moeder van 2 kids en niemand om mee te praten. Weekenden zijn inmiddels verschrikkelijk...
Als je het leuk vind mag je me wel opzoeken op Facebook.
Melanie Kasteel.

Groetjes Melanie

Melanie
Reactie:
Hi!

Ik herken mezelf in jou verhaal.
Al jaaaren alleenstaande moeder van 2 kids en niemand om mee te praten. Weekenden zijn inmiddels verschrikkelijk...
Als je het leuk vind mag je me wel opzoeken op Facebook.
Melanie Kasteel.

Groetjes Melanie

Melanie
Reactie:
Hallo,

Het leek net of ik mijn verhaal las.Letterlijk alles.


Wondertje
Reactie:
Herken me ook in je verhaal

Wondertje

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Wat kunnen we doen met mijn eenzame dochter (30j)?

Hey hier papa van dochter die zich helemaal eenzaam en alleen is ze is 30j
Ook wil ze geen hulp aanvaarden .Ze werkt ook niet zit alle dagen thuis.
Hangt altijd rond mijn vrouw .ik en mijn vrouw kunnen voorlopig niet samen meer iets doen ze houdt ons gegijzeld wat moeten we doen om haar te helpen weet het allemaal meer zo goed wie zit nog in zo situatie wat kunnen we doen?

Paul

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Paul, dat lijkt me niet gemakkelijk.
Het lijkt me ook heel belangrijk dat jullie jezelf niet helemaal verliezen. Vooral omdat jullie dochter geen hulp wil. Is het belangrijk dat jullie toch ook jullie eigen leven weer gaan leiden. Dat Is ook voor jullie dochter het beste.
Verder zou ik het boek van Louise Hay aanraden. Het heet: Je kunt je leven helen.
Veel sterkte gewenst.
Thirza

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Ik bang dat ik ga vereenzamen

Enkele maanden geleden is mijn relatie op de klippen gelopen. We deden veel samen.
Nu ben ik bang dat ik ga vereenzamen, want ik ga niet graag ergens alleen heen.


Voorlopig stort ik me op mijn werk, maar ik realiseer me dat ik iets moet gaan ondernemen.


Wie heeft tips?


Anoniem

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Er is een fb groep van de margriet. Als je abonnee bent kun je je daar aanmelden en dan zoeken naar een groep uit jou buurt. Je kunt dan samen met andere leuke aktiviteiten doen..film..wandeling etc..

Zo heb ik met mijn eerste kerst alleen een oproep geplaatst voor wie ook alleen was...ze konden bij mij komen eten...4 vreemde vrouwen in huis maar een heel bijzondere kerst gehad...suc6!


Lotgenootje
Reactie:

Hoi! Kijk 'ns op www.nmlk.nl , daar leer je dmv activiteiten nieuwe mensen kennen. Echt een aanrader! Succes!


Angélique
Reactie:
Ik begrijp uit uw verhaal niet wat is precies uw vangst voor eenzaamheid niet? Uw bent uit een relatie,heeft uw kinderen? Kennissen waar uw terecht kan voor een luisterend oor?.

Saskia

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Ik voel me heel erg eenzaam

Ik voel me heel erg eenzaam. Ik had leuke vriendinnen dacht ik.. gezellig stappen en drankje doen en toen overleed mijn moeder en raakte ik in de put.

Ik ben 36 en heb geen gezin dus voor mij viel alles in een klap weg.. en dus ook mijn vriendinnen die inneens geen zin meer hadden in een verdrietig persoon als vriendin...

Ik leg moeilijk contact over t algemeen ben best onzeker en ook verlegen. Durf er niet goed alleen op uit te trekken.. heb therapie maar niet t gevoel dat ik daar wat aan heb...

Hopelijk komt aan deze periode ook een einde maar makkelijk is het niet...


Anoniem

6
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Wat naar! Geen echte vriendinnen dus.
Tip 1) Wordt lid van www.nmlk.nl
, daar leer je nieuwe mensen kennen dmv activiteiten.
Tip 2) Zoek een andere psychotherapeut die jou wel kan helpen. Belangrijk is dat het klikt en je serieus genomen voelt.
Succes!


Angélique
Reactie:
Hoi anoniem,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
Reactie:
Net je verhaal gelezen.
Wat naar voor je!
Ik herken me wel in je verhaal.
Voel me zelf ook heel erg vaak eenzaam en heb verder ook geen gezin of familie.
Het gevoel grijpt me vaak naar mijn strot ik krijg dan angstige en neerslachtige gevoelens.
Dat ik hier nu op deze site zit te typen is omdat ik ook niet meer weet wat te doen en hoop zo toch nog verbinding te kunnen voelen met mensen en minder alleen.

Bij deze een knuffel en de woorden je bent niet alleen

Eva
Reactie:


Jouw reactie:



Verhaal 20 - Ik voel me zo vreselijk alleen

ik voel me zo vreselijk alleen, mijn moeder ligt in een verpleeghuis ik zit in haar huis en ik zie geen uitweg meer,

 

heb wel een keer in de week koor en een keer in de maand een knutselclub waar ik woon heb ik geen goeie hulp

 

ja ze zeggen maak een schema nou dat bestaat uit de gewone dingen dat heet ibt en dan bevoorbeeld gaan schilderen in je eentje,en als ik ergens een kop thee ga nemen vaker dan is dat financieel op een gegeven moment te duur,

 

ik zoek mensen die gezellige dingen willen doen zoals spelletje maar het lukt me niet dat te vinden ook via tijdschriften gekeken vrijwillegerswerk ga ik nog wel doen, maar je blijft daarna toch eenzaam ben zo vreselijk verdrietig en heel vaak in paniek.

 

ik kan me niet gelukkig voelen niet thuis van iets genieten, het enige is dan van mijn videolandabbonnement, mijn moeder deed ik alles samen mee mijn vriendin die nu niet meer bij me kan zijn zo kan ik nog wel even doorgaan.


wil liever anoniem blijven

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

klopt knoop praatje aan met bewoners direct uit je buurt en een beetje van je leeftijd of ouder en begin erover dit uit ervaring haalt nog niet alle eenzaamheide weg

 

maar spreek dan ook af of je ze kunt appen of bellen als je nood hebt aan een praatje en vraag of ze bereikbaar zijn voor jou dan zal de nood op sommige momenten minder worden want je weet dan immers dat je ze kan bellen of appen

 

vaak heb je niet voldoende uit je vriendenkring om je minder eenzaam te voelen daarom moet er aan dit probleem een oploissing komen bv idee aanschuiftafel in een restaurant of r terras bar


en seizoensgebonden plekken waar je naar toe kunt gaan in de directe omgeving bv verschil tussen winter en zomer


aansluiten bij een korte wandelig of terras of openbaar sportgebeuren in de winter weer wat anders
idee in je eigen buur groepje voor telefoonnummers als je nood hebt aan een praatje want je echte vrienden spreek je niet altijd de mensen uit je direchte omgevin zie en sprrek je soms meer omdat je ze vaker tegenkom

 

dus ga verder als alleen gedag zeggen wel denk ik leeftijdgebonden want iedere leeftijd jkent een spec fase met dezelfde interresses


anoniem
Reactie:
Hoe oud bent uw als ik vragen mag

Saskia

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Ik ben 68 jaar en sinds 2 jaar weduwe

Ik ben 68 jaar en sinds 2 jaar weduwe. Jammer genoeg heb ik geen broers of zussen. Mijn man en ik deden alles samen, na zijn dood ben ik in een behoorlijk gat gevallen.

 

Ik zoek `n leuk maatje waar ik leuke dingen mee kan ondernemen, vakantie, weekendje weg terrasje pakken of gezellig etentje, gewoon de gezellige dingen. Mochten er mensen in Maastricht of omgeving zijn die dat ook zoeken, laat het me horen.


Alda

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik Ben 78 en Zoek een maatje


Rudy
Reactie:
Heb je facebook??? Daar zijn groepen "alleenstaande/ single 50 +...." . Zoek daar eens naar. Ik was lid van zo'n besloten groep, die géén datingsite is, maar wél leuke dingen organiseren voor mensen die alleen zijn. Met kerst bv organiseerde iemand een diner thuis in Maastricht. Voor mij vanuit de Eifel helaas te ver weg.

Lijdia
Reactie:
Hoi
Waar woon jij ? Ik woon in de gemeente Dronten en voel me ook best eenzaam,helemaal nu wanneer ik werkzoekend ben na een opleiding te hebben gevolgd.
Indien jij het zou willen kan ik ook met jou een kopje koffie komen drinken. Mijn mailadres is; madeleinemellgard@hotmail.com
Groetjes Madeleine

Madeleine

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Ik ben 21 jaar oud en voel me ontzettend alleen

Mijn naam is Desiree, ik ben 21 jaar oud en voel me ontzettend alleen. Ik heb niemand meer, deels ook m'n eigen schuld.

Waar leef ik voor? Elke dag is opstaan en maar werken en series kijken.
Voor de rest doe ik niks...

Ik heb al zoveel geprobeerd. Via internet nieuwe vrienden maken maar 't helpt niet... Dit gaat al jaren zo... waar stopt dit

Desiree

6
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Helaba,
Ooit komt er een dag dat je deze situatie achter je kan laten...Wanneer die dag komt weet niemand.
Ik zit nu ook in een fase waar ik niemand meer zie of hoor en enkel contact heb met collega’s van mijn werk, maar ondanks dit probeer ik de overvloedige tijd die ik met mezelf nu heb te gebruiken om voor mezelf uit te maken wat ik wil in dit leven en dat heeft zijn tijd nodig. Hopelijk vind jij jouw plaats in dit leven😀

Dave
Reactie:
Heey ik snap hoe je je voelt , mensen komen andere mensen tegen en jij bent ineens niet goed genoeg meer precies
Geloof mij de mooiste vriendschappen ontstaan plotseling zonder dat je het zou verwachten.
Komt allemaal wel weer goed

Anoniem
Reactie:
Hallo desiree,

Ik herken je probleem meteen. Ik ben 25 en voel me ook ontzettend alleen.

Zin om een praatje te maken?

Groetjes loes

Loes
Reactie:
Dag Loes,

Ik herken het heel goed. Lijkt het je leuk om met mij in contact te komen?
Ik ben een 27 jarige jongeman. Verlegen en nogal onzeker maar als ik me op mn gemak voel bij iemand kan ik heel grappig en gezellig zijn. Mijn email adres is gohanssj6642@gmail.com

Groetjes Mutti

Mutti
Reactie:
Ik wil best vrienden met je zijn:)

Tim
Reactie:
Hoi ik ben 22 en ontzettend eenzaam , ik lig vaak huilend in bed heb geen vrienden en af en toe weet ik het echt niet meer
Herkent iemand zich hierin

Raya
Reactie:
Ik begrijp je reactie. Het is niet eenvoudig, je lijkt me moedig om toch door te gaan met werken, en blijven proberen. Niet eenvoudig maar is heel dapper. Weet dat je niet alleen bent, in gedachte hoop ik op het beste voor je.

F.
Reactie:
Ben 22 jaar voel t zelfde als jou gwn iemand die je kan spreken een luisterend oor dat mis ik ook!

Faswan

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Ik haat mensen maar ik wil niet alleen zijn

Ik ben hier op gekomen omdat ik op het punt ben gekomen dat ik radeloos ben.
Ben een man van 29
Ik ben zelf iemand die niet graag in de spotlights sta.
Gesprekken kan ik niet meepraten want ik krijg van binnen een soort van blackout. Er komt niks uit.
En als er wat uitkomt is het een probleem dit of dat.
Alles is negatief en kan het niet meer ombuigen.
Verleden tijd is verleden tijd maar als je een slechte basis qua opvoeding heb gehad. Ouders zijn gescheiden. Mijn gezin moest rondkomen in de armoede. Ik kon als kind niet eens naar de tandarts (kon alleen vullen) want er stonden teveel rekeningen open. Dus mijn gebit is ook niet 100% gezond.
Al de kinderen woonden bij de moeder
We waren bijna 3x uit huis gezet. Paar keer zonder gas water en licht zitten.
Ik ben de jongste van de 3kinderen
Maar de 1e kind was in me moeders ogen het belangrijkste. Een groot voorbeeld daarvan is dat me moeder het paardrijlessen van me zus belangrijker vond dan me diplomering van middelbare school (waar ik dus totaal 40km moest fietsen)
En ze pleegde fraude maar toch was ik toch te lief voor om aangifte te doen.
Der was alleen maar ruzie thuis en nooit echt liefde gevoeld. ( me moeder wou me niet als zoon)
En die woede uitte ik dus uit op school waar ik heel vaak werd uitgestuurd en ging dan blowen.
Ben geëmotioneerd verwaarloosd vanaf me pubertijd(1e klas). Waardoor ik dus naar drugs en drank griep vanaf me 12/13e .
En mijn eigen mechanisme is dat ik automatisch tot mezelf trek.
Ik ben boos en teleurgesteld in mezelf, omdat ik weet wat ik kan en dat is alles maar toch doe ik niks.
Er is iets mentaal wat me tegenhoud.
Me gedachten zijn ook van als ik werken wil moet ik tussen de mensen komen. Waar ik dus me heel ongemakkelijk voel. 1op1 kan soms net maar daar ook weet ik nooit een gesprek vol te houden en antwoord alleen standaard antwoorden.
Ik ben slim maar ik gedraag me als een domme idioot die maar dezelfde fouten maakt
Mensen van buitenaf hebben altijd een mening en oordeel klaar en zeggen dat ze me kennen maar hoe kan dat als ik gevoel heb dat ik mezelf al jaren heb verloren en nu zit ik te wachten tot ik doodga.
Want ik weet waar dit op uitloopt.
Dit loopt uit naar een dakloze leven.
Ik weet het echt niet meer.
Ik haat mensen maar ik wil niet alleen zijn.
Ik wil uit de schulden maar van werken word ik mentaal gek,omdat me gedachten zeggen waarom werk je zo hard voor schulden die door anderen komen.
En nieuwe contacten zoeken is voor mij te moeilijk.
Wil niet overkomen als een 28 jarige kind die alleen maar huilt en negatieve dingen uit.
Het voelt heel frusterend om overal maar tussen wal en schip te vallen.

Arii

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig man!

Anoniem
Reactie:
Weet niet of het nog relevant is. Maar kan me behalve in het gedeelte "in armoede leven" wel erg in jou leven. Ik denk en voel bijna hetzelfde. Ook zeer ongemakkelijk gevoel bij mensen. Ook emotioneel verwaarloosd. Trek ook tot mezelf. Etc. Als je wilt praten kan het altijd.

Sean

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Voel me vaak eenzaam

Ben een vrouw van 40 jr sta op zich positief in het leven maar voel me vaak heel erg eenzaam.
Door mijn traumatische jeugd heb ik geen contact met familie, ook heb ik geen gezin, heb wel een paar vriendinnen maar die zie ik niet zo vaak als ik zou willen en ik ben ook altijd bang mensen kwijt te raken.Heb weinig zelf vertrouwen.Vind het moeilijk mensen te vertrouwen en voel me niet snel echt verbonden met mensen of soms wel en dan weer niet en dat wisseld elkaar soms vaak af.Hier op deze site mijn verhaal doen voelt wel vreemd maar je moet wat toch...Liefs Eva

Eva

5
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hoi, hou je van natuur?

c
Reactie:
Niets vreemds aan ' vind ik,' Eva.
Ik zou jouw stukje zelf geschreven kunnen hebben.

John
Reactie:
Zooooo herkenbaar!! Woon je toevallig in Friesland?

Geertje

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Geen reden, maar toch eenzaam

Eigenlijk heb ik geen enkele reden om eenzaam te zijn. Ik ben getrouwd, heb lieve kinderen, mijn ouders wonen in de buurt, ik heb vriendinnen, alles is goed. En toch... wat voel ik me vaak eenzaam. Ik heb soms depressieve periodes en die kan ik met niemand delen, niet met mn vriendinnen of ouders en maar summier met mijn man. Dat maakt het zo moeilijk.

Zolang alles goed gaat en de zon schijnt in mijn hoofd, is het ok. Maar op het moment dat het donkerder wordt, sluit ik me af en komt de eenzaamheid opzetten. Ik heb het wel geprobeerd erover te praten, maar dat gaf altijd een negatieve uitwerking helaas. Dus dat doe ik maar niet meer. Gewoon blijven ademhalen... maar dat valt niet altijd mee....

Lana

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Geen baan, geen vrienden, geen vriendin

Eenzaam.

Ik ben 24 jaar en al sinds de middelbare school eenzaam. Ben altijd bang geweest voor sociaal contact, maar was er niet perse slecht in. Sinds ongeveer mijn 20ste ben ik helemaal alleen.

 

Heb geen baan, geen school, geen vrienden en geen vriendin. Over al deze jaren is mijn angst voor de buitenwereld alleen maar toegenomen, en mijn eigenwaarde alleen maar afgenomen.

Toevallig ontmoette ik ongeveer anderhalve maand een meisje online. Dit ging zeer goed, en ik had echt het idee dat ik verliefd was. Zij ook. We zouden al snel ontmoetten.

 

Maar er gebeurde iets. Blijkbaar wist ik dit ook te verpesten en kwam daardoor in de friendzone terecht. Ik kon dat niet. Dus heb haar twee dagen geleden gezegd dat ik niet meer met haar kan praten, omdat het teveel pijn doet.

 

Ik heb er nu al ontzettend veel spijt van, want nu ben ik weer alleen... en weet niet meer wat ik moet doen. Het voelt alsof ik nu wacht op de dood.


Hendrik

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hee. Ik ben Desiree, en ik ben 20 jaar oud. Ik voel me ook ontzettend alleen. Ik werk en kijk series, voor de rest doe ik niks. Hoe gaat het op dit moment met je ?
Ik hoop van je te horen.

Groetjes.

Anoniem
Reactie:
Hey hendrik,

Ik ken dit probeem erg goed! ik heb voor mezefgeleerd dat ik deze gedachten en di tgedrag aan de dag leg omdat negatieve erkenning als een persoon ook erkenning is. Erkenning van jouw zijn is vaak het grootste probleem!

Als je wilt kunnen we eens contact leggen?

Michelle

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Geen van de vrienden meer gezien of gesproken

Pfff wat een verhalen allemaal.
Ik lucht mijn hart hier ook maar even, misschien heeft iemand een tip.


Ik ben 3 jaar geleden gescheiden. Op dat moment veel over mij heen gekregen van ex,ex schoonouders en vrienden. Alles viel opeens weg. Een tijd bij mijn ouders gewoond met de kinderen.


Steeds als ik mijn ex sprak was er wel weer wat,niemand wou mij meer zien of spreken.
Aangezien ik op dat moment niet mijn eigen plekje had was het lastig ook om mensen te ontvangen.
Na een jaar samen met de kids ons eigen huisje gekregen.
Geen van de vrienden meer gezien of gesproken.


Heb mijzelf ook eigenlijk onbewust teruggetrokken,ook na aanleiding van de gesprekken met mijn ex.
Begon er zelfs in te geloven dat het zo was aangezien ook niemand contact met mij opnam.
Nu 2 jaar later zit ik alleen in mijn huisje met 2 kinderen.
Ik zie en er komt niemand.


Ga op vakanties en leer genoeg mensen kennen,maar de mensen die ik ontmoet en waar de klik mee is wonen dan weer zo ver weg.


Nu op dit moment word eigenlijk mijn hobby ook nog afgepakt. Door te weinig mensen en geen nieuwe leden, word dit ook binnenkort geindigd.
Echt het enige wat ik nog had,is ook dan weg.


Dan is mijn taak alleen nog maar werken en er voor de kinderen zijn.
S'avonds en in de weekenden zit ik altijd alleen.


Af en toe denk ik weleens ging maar eens de voordeur bel.Maar helaas.
Heb heel veel steun van mijn ouders maar dat is toch anders.


Volgens mijn zijn er wel 20 mensen die steeds zeggen we komen wel een keer. En tijdje later we komen snel een keer. Ik heb de hoop opgegeven.


Ga er zelf niet achteraan,het is graag of helemaal niet,hoeveel pijn dit ook doet.
Het huilen staat mij nader dan lachen. Maar wil sterk zijn vooral voor de kids.


Steeds krijg je dan ook weer te horen er komen straks ook andere tijden.pfff die zijn nog ver te zoeken.
Als de kids er niet waren geweest was ik allang weg geweest. Verhuisd en had ik een nieuwe start gemaakt.


Maar dat zit er niet in,en wil de kinderen dit ook niet aandoen.


Anoniem

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi. Hoe gaat het momenteel met je?

Arno niem

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Een zwaar isolement

Ik ben 33 jaar, worstel al jarenlang met een depressie en verslavingsproblematiek die stilaan overwonnen is. Een zwaar isolement heeft dit als gevolg met zich meegebracht, ik duw de mensen ook weg die doch contact zoeken.

 

Vorig jaar men moeder (steun en toeverlaat) verloren en dit heeft er stevig ingehakt. Ik worstel eveneens met suicidale gedachten, maar dan denk ik aan de kinderen van men broer, men petekindje...die ik enorm verwaarloos, zoals mezelf...het zijn donkere dagen momenteel, ik heb de laatste 5 dage in men bed gelegen, zonder voeding enkel water.

 

En heb vndaag eindelijk de moeite gevonden om naar de winkel te gaan en wat inkopen te doen. Ik heb zin om alles en iedereen te ontvluchten


Patrice

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig!!!

Mimi
Reactie:
Heel herkenbaar het wegduwen van mensen
omdat ze me toch niet begrijpen en ik er geen zin in heb om me kwetsbaar te tonen.
Ik wil niet dat ze medelijden hebben zoals ik laatst tegen een bevriend koppel zei ik vind het alleen aan tafel zitten eten heel erg
vanaf toen hebben ze me uitgenodigd om regelmatig bij hun te komen eten maar dan voel ik me nog zieliger.en dat bedoel ik ook niet als ik iets zeg dat andere het dan zouden oplossen of zich verplicht voelen iets te doen.

Rena
Reactie:
Inderdaad heel herkenbaar
ik word binnenkort 33 jaar en ik ben ook terecht gekomen in een situatie waar ik mensen weg duw
geen vertrouwen meer heb in anderen en in mezelf
om dat verdriet te verdoven ben ik steeds vaker alcohol beginnen gebruiken waardoor mijn familie het ook stilaan heeft gehad
ik zie allemaal mooie dingen aan mij voorbij gaan en ik krijg er maar geen vat op om ook gelukkig te kunnen zijn
mijn leven is gestopt toen ik mijn partner ben verloren en men hele leven ineens is omgeslaan van puur geluk naar diep verdriet
ik wil wel graag nieuwe mensen leren kennen maar het lukt me niet om goede vriendschappen te vinden
ik trek steeds mensen aan met verkeerde bedoelingen

Julie

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Mijn leven lang kamp ik reeds met angsten

Mijn leven lang kamp ik reeds met angsten. Ik ben een piekeraar. Ik kan angstig worden van een ziekenwagen of brandweerwagen. Ik ben enig kind en de relatie met mijn ouders is niet super.

 

Ik ben getrouwd en 3 kinderen en wil over alles de controle hebben. Ik voel mij maar redelijk als ik alles kan regelen, als ik zelf de touwtjes in handen heb. Ik heb eigenlijk weinig vrienden en voel mij heel eenzaam.

 

Heel vaak rollen de tranen over mijn wangen zonder echte aanwijsbare reden. Ik pieker en denk constant en zou geld geven om even echt gelukkig te kunnen zijn zonder te piekeren. Het lukt mij ook niet om diepgaande vriendschappen te vinden.

 

Ik ben iemand die alles wil doen voor iedereen en geef mij dan ook volledig. Spijtig genoeg is er al veel misbruik van gemaakt. Ik probeer het positieve in het leven te zien maar meestal zit ik heel down weg te kwijnen met tranen in de ogen.


Pascal

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Pascal! Ik ken het. Heb mijn hele leven ben nu 60 jaar vreselijke angsten gehad. Alle therapieeen gevolgd die er maar zijn. Reguliere en alternatieve. Niets heeft mij echt van de angst afgeholpen. De "controle houden"betekend emoties niet durven toelaten. En daar zit ieder mens vol mee. Dat doen we allemaal.

Wat mij geholpen heeft is een reconnection healing van Eric Pearl Ik heb 3 reconnection healings gedaan en de reconnection. Dit werkt heel wonderlijk. Ik ben nu van mijn kwellende gedachte af.Sterker nog ze kunnen me niet meer overnemen.

Door de reconnection healing laat je de controle los, en worden je emoties vanbinnen uit opgeruimd. je voelt je ongelooflijk veilig in dit proces. Het is nu 2 jaar geleden dat ik de healings gedaan heb, Ik was ook zo,n mensen pleaser. Nu ben ik dicht mij mezelf, en rust in mijn hoofd. Dat is nooit meerweggegaan. Vriendelijke groet Monique

monique
Reactie:
Hoi Monique , wat is het adres van reconnection healing?
Ik ben ook zo'n pleaser (geworden) na veel tegenslag.

John

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Ik ben zo bang dat dit het is

Ik ben zo bang dat dit het is....Ik zoek al zo lang naar de zin van mijn leven..Door zware vermoeidheid, klachten zoals duizeligheid, lage bloeddruk,enz...en soms geen prikkels aankunnen, het gevoel dat je hebt voor/na griep, durf ik zelf bijna niet meer naar buiten om alleen activiteiten te ondernemen.

 

Soms kan ik ook niet. Het voelt zo onveilig; met z'n 2 zou ik het wel aandurven; dan weet ik dat iemand bij me is, mocht er iets gebeuren. Daarnaast heb ik zware faalangst en een extreem laag zelfbeeld, wat maakt dat ik nog minder ga ondernemen of doen.

 

Ik heb ook met niemand echt verbinding, niet echt vrienden of een steunend netwerk. Soms loop ik bijna letterlijk de muren op en zie ik voor mezelf geen uitweg meer, geen toekomstperspectief, geen oplossingen...


Zoe

4
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken veel, wil je contact met mij?


S
Reactie:
Hoi ik weet er alles van.

Wat mij geholpen heeft is een reconnection healing van eric pearl.
Rust in je hoofd, Veilig voelen van binnen. Na jaren lang binnen zitten naar buiten gaan. Veel minder druk maken over hoe je uitziet. Ga maar googlen dit helpt echt!!! Succes verzekerd.
Heel veel succes

monique
Reactie:
Ik zie dat er reacties kwamen op mijn bericht; sorry, hier lang niet teruggekeken.

Persoon 1: heb je een mailadres?
Persoon 2: bedankt voor jouw tip. Ik ken het niet maar zal het eens opzoeken idd; bedankt alvast.

Zoe
Reactie:
Hoi,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
Reactie:
ik herken mij zeer goed in jou.Ik heb geen enkele vriend of vriendin. Ik kan nooit samen met iemand iets leuks doen. Ik kan nooit mijn verhaal kwijt. Hoe oud ben je?Niet dat dat voor mij een rol speelt, als het maar leuk is. Ik ben vooraan in de veertig. Maar iedereen schat mij achteraan in de 20. Wil je contact met me dan mag je hier reageren

nan
Reactie:
Hoi, dat is heel naar ''geen verbinding'' voelen.
dat ken ik heel goed, voel niets meer bij mensen

c

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Geen vrienden terwijl ik dat wel heel erg mis

Ben een 41 jarige vrouw uit brabant. En ik heb wel een relatie. Maar dat is ook alles , geen vrienden hebben terwijl ik dat wel heel erg mis. leg best wel moeilijk contact met andere.

Mis gewoon een knuffel af en toe en een vriendin te hebben om leuke dingen mee te doen zoals bios of gewoon koffie te drinken en gewoon te kletsen .

Daardoor voel ik me best wel eenzaam.

Gr

Anoniem

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,

Ik begrijp je helemaal, ik mis het ook om een vriendin te hebben en iemand waar ik af en toe mijn hart kan luchten... Ik leg ook moeilijk contact en ben nogal introvert, maar als ik me op mijn gemak voel, ben ik heel open.

Als je eens wil babbelen...

Mel
Reactie:
Tjee....ik herken dit helemaal. Zou ook graag met jullie eens babbelen hierover...

M
Reactie:
Herkenbaar ik ben ook op zoek naar nieuwe vriendinnen ben bijna 41 en woon in brabant

Chris
Reactie:
Herkenbaar ik ben ook op zoek naar nieuwe vriendinnen ben bijna 41 en woon in brabant

Chris

Jouw reactie:



Verhaal 32 - Dat alleen zijn dat is verschrikkelijk

Ben 61 jaar en gescheiden maar dat alleen zijn dat is verschrikkelijk en ben zo eenzaam.
Wist niet dat dit zo erg is heb bijna geen vriendinnen omdat ik alles deed met mijn man.

En probeer nu weer een nieuw leven op te bouwen maar valt niet mee in je eentje.
Ik zoek een leuk maatje/vriendinnen om leuke dingen te doen zoals terrasje pakken shoppen naar de markt lekker langs het strand lopen.

Mochten er mensen in Amsterdam of omgeving wonen en het leuk vinden reageer dan en wie weet zijn we dan niet/hopelijk niet meer zo eenzaam
Dus ik begrijp iedereen hier wel.

Iedereen heel veel sterkte en kracht💪🌹🍀


Anoniem

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo ! Wij hebben ongeveer dezelfse leeftijd en ik ben ook zo eenzaam. Zou graag leuke dingen met iemand ondernemen.. Ben jaren geleden gescheiden en heb twee katten.. Hoe fijn zou het zijn als we vriendinnen zouden kunnen worden ? Tot gauw. Ik hoop het, laten we die rot eenzaamheid een schop geven.. Alleen iets ondernemen ? Ik word er zo verdrietig van... Schrijf me maar gerust hoor : elkmensisuniek@hotmail.com

Patricia

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Hopelijk kan ik daar mijn verhaal kwijt

Hallo! Ik ben 53 jaar, getrouwd en erg eenzaam. Ik zou een moord doen voor een goed gesprek en iemand die eens naar mij luistert. Altijd sta ik voor iedereen klaar maar nooit vraagt iemand mij iets. Nee, ik heb geen vrienden en mijn familie vind zichzelf belangrijker. Mijn relatie is niet leuk, hij vind zijn werk interessanter. Nu is er een vorm van epilepsie bij mij geconstateerd en moet ik wat onderzoeken ondergaan. Ik ben best bang. Ik heb nu een afspraak bij een praktijkondersteuner gemaakt, hopelijk kan ik daar mijn verhaal kwijt. Ik mis een maatje!!!

Mimi

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik wil wel naar je luisteren hoor, maar hoe leg je hier contact?

c
Reactie:
Hoe gaat het met je Mimi?

Arno niem

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Ik wil zo graag mensen ontmoeten

Alles glipt weg.... Ik ben steeds meer eenzaam en ongelukkig. Steeds minder vrienden en mijn toekomst plannen lijken op niks uit te draaien en ik weet niet meer wat ik moet doen.
Ik wil zo graag mensen ontmoeten, leuke dingen doen en me gelukkig voelen..

Een arm om me heen....

Annie

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe oud ben je ?

Stof
Reactie:
welke provincie?

Anoniem
Reactie:
Annie, een trap begint altijd met de eerste trede. En jij zelf kan die stap zetten. Gebruik je eigen gevoel en eigen gezond verstand erbij, dus tesamen je eigen intuiti en je bent langzaam aan vertrokken.
Groetjes, Jan

Jan
Reactie:
Welke regio ?

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 35 - Misschien geeft mij verhaal hoop

Ik heb mij als tiener heel eenzaam gevoeld. Ik kwam van een moeilijke thuissituatie, was gepest geweest als jong kind en had het thuis niet breed. Ik studeerde economie-moderne talen en zat dus tussen midden- en hoge klasse kinderen. Ik had weinig zelfvertrouwen en zag er anders uit dan hen. Zo zat ik tijdens weekends en na de examens dikwijls alleen. Gelukkig heb ik meestal wel vrienden gehad, ook al waren het er niet veel. Maar ik had toch altijd het gevoel dat ik alleen was, en wellicht was dat omdat ik geen warm nest had thuis. Altijd waren er problemen, of ruzies thuis. Ook hadden mijn ouders nauwelijks contact met vrienden of familie, waardoor ik ook niet echt het goede voorbeeld kreeg. Mijn vader was weinig thuis, en mijn moeder was vaak verdrietig of boos. Vrienden wilden wel eens afspreken, maar met mijn problemen kon ik nergens terecht. Ook toen ik mijn eerste liefje had, bleef ik met hetzelfde knagende gevoel zitten. Ook bij haar kon ik niet écht terecht. Het is voor mij pas beginnen veranderen toen ik ging studeren aan de universiteit. Ik ben toen op therapie gegaan, en mede daardoor heb ik mijn ouders kunnen overtuigen om op kot te gaan. Dat was niet evident gezien de financiële situatie thuis, maar wellicht had het ermee te maken dat ik de jongste van vier was, en er dus wat ruimte vrij kwam nadat mijn oudere broer en zussen op hun eigen benen gingen staan. Als student ben ik open gebloeid, maar ook tijdens die periode bleef ik mij dikwijls alleen voelen, vooral tijdens het weekend en de vakantie wanneer de meeste van mijn vrienden terug gingen naar hun warme nest. Het is voor mij pas echt veranderd doordat ik mijn toekomstige vrouw heb ontmoet. Bij haar kon/kan ik echt terecht met mijn gevoelens. Mede daardoor heb ik mij over een aantal dingen kunnen zetten. Ik heb nu meer contact dan vroeger met mijn ouders, broer en zussen, en probeer er voor hen te zijn. Ik heb ook ingezien dat ik sociale contacten veel vragen van mij (terwijl ik vroeger dacht dat ik daar energie kon uithalen), en heb daarin beter leren doseren. Ook heb ik ingezien dat problemen er altijd zijn, maar dat de kunst is om er iets aan te doen of anders ze gewoon een plaats te geven. Ook belangrijk in mijn ontwikkeling, is dat ik mezelf beter heb leren kennen. Zo heb ik ontdekt dat ik het leven van andere idealiseerde, en mijn leven te somber inzag. Het was allemaal te zwart-wit, terwijl het er altijd op aan komt om je wensen zo goed als mogelijk na te streven, zonder ze volledig te kunnen invullen.Verder heb ik mijn zelfwaarde heb gevonden: ik heb ontdekt waar ik goed in ben, en investeer daarin nu meer dan in relaties, waar ik eigenlijk niet zo goed in ben. en tot slot zijn we ouders geworden, van een fantastische zoon. Als vader wil ik hem een vruchtbare bodem bieden, om zijn talenten te ontwikkelen en veerkrachtig te zijn bij problemen. Het rare is dat vriendschap nu makkelijker lijkt te komen. En eigenlijk is dat niet zo raar. Mensen houden niet van (zelf)beklag, maar des te meer van iemand die positief in het leven staat. Soms voel ik mij nog eenzaam, maar naar mijn gevoel niet te veel. Ik hoop met mijn getuigenis andere, eenzame mensen hoop te geven en te inspireren om hun eenzaamheid aan te pakken. Je kan het!

Johan

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - ze negeerd me soms dagen

Ik ben Kristof 42 jaar en ook vaak eenzaam heb een vrouw geen kinderen zij wil er geen ik wel.. Ook hebben we vaak ruzie over alles en nog wat ze praat of 'negeerd me dan soms dagen en dan voel ik me alleen en eenzaam.
Heb weinig goeie vooruitzichten in het leven verder...

Kristof

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Patrice, ik mij zo in jouw verhaal vinden.
Angst, depressie en verslaving.
Ben zelf aan de betere hand, maar de eenzaamheid houd wel aan. Als je wil praten hoor ik dat graag.

Groetjes Rob

Rob1985

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Ik kan deze eenzaamheid moeilijk verdragen

Alles zit tegen in mijn leven.
Als ik met iemand wil praten, beginnen ze gelijk over een ander onderwerp. Op familie hoef ik niet te rekenen, overal om me heen hoor ik, ik had een verjaardag of een feestje. Ik word nooit ergens uitgenodigd, zelfs niet door familie. Op mijn verjaardag heb ik geen eens mensen om uit te nodigen.
De weekenden duren een eeuwigheid .
Ik kan deze eenzaamheid moeilijk verdragen.

Shila

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben jij op zoek naar een luisterend oor waar woon jij ,je verhaal klinkt goed herkenbaar .Lastig je heb familie maar ze geven niet g er niet om jou om te vragen hoe het met jou gaat?.

Saskia
Reactie:
Hallo shila,

Ik zou wel een luisterend oor willen zijn! Zou je daar interesse in hebben?
Ik vind het namelijk gezellig, kletsen!

Groetjes Chantal

Anoniem
Reactie:
Ja ik weet wat je voelt . Ik ben al jaren alleen . En voel mij ook eenzaam . Het is ook zo dat ik er de ene keer beter tegen kan dan de andere keer . Het is tegenwoordig heel moeilijk om iemand te vinden . De mannen op die datings site , denken alleen maar 1 ding . Er is geen man meer die een relatie wil .

Marjan

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Me accepteren zoals ik ben

Weet niet waar ik mee moet beginnen.
Op school dacht ik altijd dat er redelijk veel mensen waren die mij grappig en leuk vonden maar voelde me altijd wel eenzaam. Ik miste een vriendin in mijn leven wel heel erg. Maar vrienden heb ik wel genoeg (DACHT IK DUS). Al gauw bleek dat niet zo te zijn want zodra ik stopte of klaar was met een opleiding waren die zogenaamde vrienden al gauw verdwenen. Ben nu bijna 28 en ik ben de vertrouwen in mensen kwijt. Ze willen alleen mensen met een mooi uiterlijk of die super gezellig zijn. Mensen die dik lelijk of saai zijn wil niemand in zijn/haar leven hebben. Niet als vriend maar ook niet als partner! Ik heb een aantal relaties gehad maar die dumpten mij altijd voor leukere knappere boys met een mooi uiterlijk maar een super lelijke karakter. Maar zolang je uiterlijk maar mooi is wat maakt je karakter toch uit he? Zo heb ik het altijd ervaren. Zijn er mensen die met me in contact willen komen? Dan zet ik hiet mijn email adres op. Want die eenzaamheid ben ik goed zat. Mijn email adres is
gohanssj6642@gmail.com ik wacht op mensen die me kunnen accepteren zoals ik ben. Ik vind mezelf niet lelijk ofzo. Ook geen handicap maar omdat ik nogal fors ben ben ik heel onzeker.

Groetjes Mutti

Mutti

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Knoop dit goed in je oren want dit is iets waar ik sinds tienerjaren al in geloofde. Innerlijk is veel belangrijker dan uiterlijk. Helemaal eens met wat je zegt over knappe mensen met lelijk karakter. Heb er zelf ook genoeg gekend en snapte ook nooit dat die populair waren. Zou wel een angst reactie zijn om er bij te willen horen maar als je geen mooi innerlijk had hoorde je niet tot mijn vriendenkring. Blijf aub focussen op je innerlijk en wat je ervan kan maken, heb je veel meer aan want uiterlijke schoonheid vergaat,innerlijke niet.

Millie

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Heb niemand anders in mijn leven

Ik kan er maar weinig tot niks over vinden op internet.. Ben ik de enige die eigenlijk helemaal niemand anders heeft in zijn of haar leven? Geen familie, geen vrienden, geen kennissen? Het is allemaal zo gelopen maar had nooit verwacht er op een bepaald moment zo alleen voor te staan. En nee zo'n vervelend mens ben ik helemaal niet volgens mij. Kan er goed mee leven over 't algemeen dat 't nou eenmaal zo is, maar af en toe vind ik het wel even slikken. Benieuwd hoe anderen hier mee om gaan? En ik weet hoe ik kennissen kan vinden, dus die tips zijn niet nodig..

Ikke

3
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou zeggen : kom een keer naar Amsterdam.. Heffen we samen die rot eenzaamheid op. Het knaagt aan je, vreet je op, alleen zijn is niets

Patricia
Reactie:
Hoi, je bent niet de enige, ik heb ook niemand, deze wintermaanden ervaar ik als verschrikkelijk.

c
Reactie:
Hoi hoi, hier Inge met hetzelfde als jij.. als je het leuk vindt kunnen we met elkaar mailen en wie weet een gezellige vriendschap opbouwen.

Je bent niet alleen...
Reactie:
Hai, ik ben een vrouw van 55 jaar uit Zwolle, en heb ook behoefte aan pure echte mensen om mijn heen. Voor een luisterend oor of om een luisterend oor te zijn met een traan en een lach. Een kopje koffie een glad wijn, een heerlijke wandeling noem maar op en we maken er gepaste gezelligheid van.

Vlin02der
Reactie:
Ik zie allemaal fijne reacties maar als iemand met een voorstel komt
"want, waar is 'kom een keer naar Amsterdam en heffen we het glas'?

Jo
Reactie:
Weet iemand of ik mijn email hier mag plaatsen? Dat zou een mooie opening kunnen zijn voor een begin.

Groetjes,
Vlin02der

Vlin02der

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Nooit gedacht dat eenzaamheid zo'n impact kon hebben

Sedert begin 2013 ben ik gescheiden. Ik had nooit gedacht dat de eenzaamheid zo'n impact kon hebben op een mens. Ondanks een huidige lat-relatie waar ik elke dag het beste van probeer te maken, lukt het me niet om heel wat minder eenzaam te zijn. Van samenwonen is er totnutoe geen sprake, dat is m'n grootste wens. Ik wil de weekends meer samen doorbrengen, maar m'n vriend houdt niet van zo'n regeling. Ik hoop dat ik dus ooit nog eens een vaste relatie kan hebben, daar verlang ik enorm naar. Ik zal er stilaan naar op zoek moeten gaan, denk ik soms, maar zeker niet via dating-sites.Door die veel eenzame momenten, heb ik ook meer tijd om te piekeren... Door de scheiding heb ik heel wat vrienden en familie verloren.... en MIS ik dat nog altijd enorm. Dan denk ik vaak hoe zou het zijn met ..... en met de kinderen van.... Al die sterke banden die in de tijd zo heel mooi waren en waarbij ik me ook gelukkig voelde, zijn op een dag doorgeknipt en dat kan nooit meer terugkomen. M'n ex-man heeft bij de scheiding heel weinig vriendschaps- en familiebanden verloren.Ik heb hem jaren vertrouwd bij alles wat hij deed, op werkvlak, op financiële regelingen thuis,onze 2 kinderen, maar achteraf bekeken, heeft hij me heel erg bedrogen. Ik deed op het einde niets meer goed.... Ook de vrienden waar we jarenlang mee op reis geweest zijn, gaan eten , veel leuke dingen samen gedaan, zie ik nooit meer. Dat blijft een mens achtervolgen na al die jaren, dat laat je niet los en kan je niet zomaar wegwissen. Dan denk ik soms "wat heb ik dan al die jaren voor hen allemaal betekend? Was ik dan misschien maar een "aanhangsel, een bijlage" bij alles wat m'n ex-man deed en zei? Z'n moeder stond altijd op de eerste plaats en dan ik... Ik heb een slechte kindertijd (meer dan 2 jaar ziek geweest tijdens de lagere schooltijd wegens een zeldzame kinderziekte)en een slechte jeugd gehad (heel weinig mogen ondernemen en braafjes altijd knikken voor m'n ouders). Toen ik via een heel goeie vriendin m'n ex-man had leren kennen op 24-jarige leeftijd, klikte dat meteen maar gedurende m'n 23 jaar durend huwelijksleven had ik vaak het gevoel dat ik constant moest veranderen van m'n ex-man....Vooral de laatste jaren voor de scheiding werd ik bestempeld als autistisch, apatisch, asociaal, zuur, verbitterd, vijandig.... Je zou voor minder als je in die eenzaamheid noodgedwongen wordt geduwd en niet meer jezelf kan zijn.... Ook met de opvoeding van de kinderen had ik het niet gemakkelijk. Mijn aanpak en mening bij de opvoeding telden nooit mee. Ik was een slechte moeder, heb ik vaak horen zeggen.... We zijn een 9-tal jaren in relatie-therapie geweest en ook daar had ik alleen het gevoel m'n verhaal kwijt te kunnen maar een concrete aanpak (ik dacht aan workshops en opdrachten om thuis te proberen )is er nooit gebeurd via de psycholoog.M'n ex-man was goed bezig, ik moest veranderen, hij niet in die 9 jaar therapie. Was dit dan wel een goeie psycholoog? Het kan toch niet dat een mens constant verkeerd bezig is??? Een karakter (bij mij althans)kan niet zomaar veranderd worden .... vooral met m'n nare kinder- en jeugdjaren die daar zeker in meegespeeld hebben... Ik wil iemand leren kennen die de eenzaamheid bij mij kan doorbreken. Een van m'n hobby's is koken.Ik volg al heel lang kooklessen maar de laatste jaren ondervind ik wel dat ik me niet meer opgenomen voel in de groep. Niemand die eens iets vraagt aan mij of een gesprek aanknoopt met mij.Ik doe heel vaak een inspanning om mensen iets te vragen, maar ik krijg weinig of geen respons terug, daar duikt de eenzaamheid dan weer op. M'n kids zie ik nog heel weinig,door allerlei omstandigheden, daar telkens weer die eenzaamheid. Op m'n werk telt m'n mening heel weinig mee. M'n Initiatieven om bijv. iets anders aan te pakken,worden meestal van de kaart geveegd, daar opnieuw weer die eenzaamheid. Ik denk dat het grootste probleem is dat ik absoluut geen sterke persoonlijkheid heb.....

Els

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Mijn zussen houden afstand

Sins ik voor mijzelf opkom willen mijn zussen niks meer van mij weten ze houden zich weg afstand zeg maar ze hebben mij nooit serieus genomen maar ik had al die jaren daar mijn ogen voor dicht waarschijnlijk ik heb er alles aan gedaan om het goed tehebben maar werkt niet en het voeld heel eenzaam dat ik een nieuw huis had kwamen Ze niet eens kijken of als we koffie dronken kreeg ik steken onderwater en nog veel meer dat ik ziek was was er niemand van mijn zussen die mij hielp en mijn vader verplichte mij dat ik ze met rust moest laten en mij niet moest aanstellen gelukkig kreeg ik hulp en het mooie is mijn vader heeft mij nooit gemoeten en nu moet ik hem verzorgen met tegenzin en nog veel meer


Alie

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar ,erg is dat als je door scheiding geïsoleerd word.Woon jij in nl of België? Ik herken wel dingen in jouw verhaal je vraag je af wat heb jij gedaan waardoor men weg blijft van jouw deur.

Saskia

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Sinds afstuderen voel ik mij ontzettend alleen

Sinds ik afgestudeerd ben voel ik mij ontzettend alleen. Nooit echt goede vrienden gehad want alle vriendengroepjes waren al gevormd en de relaties waren zeer oppervlakkig.

Nu werk ik en is er al helemaal geen tijd meer om nog af te spreken. Als gevolg van altijd alleen te zijn ben ik enorm angstig geworden en loop ik ongecontroleerd voortdurend te knarsentanden dat mij volledig in bedwang houdt en nog moeilijker maakt van contact te maken.

Mijn ouders denken dat er niets aan de hand is want dit is al 10 jaar zo maar vanbinnen voel ik mij echt rot.

Toby

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
Reactie:
hoe oud ben je ?

desiree
Reactie:
Dag Toby,

Je verhaal komt me heel bekend voor. Door de eenzaamheid word ik nog angstiger en ga ik spieren opspannen, waaronder mijn kaken. Heb je al iets van meditatie geprobeerd? Of sporten kan ook heel veel doen.


Mel

Jouw reactie:



Verhaal 43 - aaneenschakelijk angsten en depressies

Ik ben 26 jaar en ontzettend eenzaam. Ik heb na mijn tijd op de basisschool maar weinig vriendschappen opgebouwd, doordat mijn leven eigenlijk een aaneenschakeling is geweest van angsten en depressies. Als ik dan wat meer contact had met anderen, dan viel ik al gauw buiten de boot, omdat ik niet zo van het stappen en het feesten ben. Ik geloof dat anderen mij maar saai vinden..

Ik heb wel werk en oppervlakkig contact met buurtgenoten, maar geen vriendschappen. Als mijn collega's op het werk vragen of ik nog wat leuks heb gedaan, dan lieg ik vaak en zeg ik dat ik met vriendinnen af heb gesproken. Ik schaam me.. Ook maak ik geen gebruik van social media, omdat het te confronterend is om te zien dat anderen wel een sociaal leven hebben. Op sommige dagen voel ik me zo eenzaam dat het letterlijk pijn doet. Een gevoel van leegte overheerst dan zo sterk, dat ik het liefst de hele dag zou slapen. Elk weekend en elke vakantie is weer een uitdaging..

Kim

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe oud ben je ?

Stof
Reactie:
Hay Kim,

Zou je het leuk vinden om in contact te komen?

Groetjes Chantal

Anoniem
Reactie:
Heej Kim,

We kunnen elkaar mailen als je wat lijkt?

Groetjes, Heleen

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 44 - ik heb werk, maar ook daar ben ik eenzaam

Hoi, ik ben een man van begin 50, en ik ben al meer dan 25 jaar eenzaam.
Ik heb werk, maar ook daar ben ik eenzaam.
Bezoek krijg ik nooit, ik doe alles alleen, maar het wordt steeds lastiger om me er toe aan te zetten.
Zijn er mensen hier (Overijssel) die misschien de natuur in willen om wat zinnigs te zien en te ervaren samen?

c

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 45 - onzeker - lastig om contact te leggen

Ik weet niet waar ik moet beginnen.

Ik voel mij eenzaam en vind lastig om contact te leggen. Ik heb geen vrienden of kennissen waar mijn verhaal kan kwijt raken zonder te (voor)oordelen.
Ik voel mij verschrikkelijk, zo onzeker dat het soms te veel wordt en dat het wel genoeg is om afscheid te nemen. Maar ik vecht er tegen aan.

*zucht*

Ik zou graag in contact willen komen met mensen die ook eenzaam voelen. Wellicht kunnen wij elkaar ondersteunen en helpen om vooruit te komen.

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,

Zou je het leuk vinden om in contact te komen?

Groetjes Chantal

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - Ik begon me te isoleren

Ik ben haast 62, nooit getrouwd, een zoon van 25, die niet meer thuis woond, maar kerstmis- en zomervakanties thzis doorbrengt.

Vroeger was ik er gezellig, had geregeld liefhebbers, goede mannelijke vrienden. Als alleenstaande moeder werd ik solide. Geen relaties meer, maar des te meer vriendschappen met families en hun kinderen. Een mooie tijd. Er was ook een korte periode rond mijn 45ste met veele singles-events, die ik ook af en toe zelf organiseerde. Met success, twee keer ook voor mij, maar het duurde niet, mijn kind was heel jaloers.
En dan volgden enkele verschrikkelijke jaren. Mijn zoon veranderde heel erg, ik wist niet dat hij aan de joints toe was, ik was blind ervoor, ik was zo zeker, altijd alles voor hem te doen.
We vochten veel of praatten amper met elkaar, want hij was zo hard, zo onredelijk, zonder respekt, zo voortdurend kritisch voor mij. Op school ging het van heel goed naar kwaad en altijd erger.

Vanaf die tijd begon ik, me te isoleeren. Ik wilde de ramp thuis niet aan vrienden tonen. Mijn familie was ver weg, daar was ik blij om.

Intussen is alles weer goed. Niet perfekt, maar we hebben een liefdevolle relatie. Hij doet het heel goed op unif, is erg ambiteus.

In tegenstelling tot mijn zoon met zijn vele vrienden word ik van jaar tot jaar eenzamer. Mijn beste vriendinnen zijn op werk en met die excuus bring ik hele vrije dagen alleen thuis door en houd me met mijn hobbies bezig.

Drie keer per week ga ik buiten naar vertrouwde aktiviteiten, maar ik laat die mensen nooit heel nast bij mij komen. Ze doen het gewoon ook niet, neemen deel en gaan wwer weg.

Ik krijg geregeld uitnodigingen voor eventementen en wanneer ik deelneem, praat ik wel een beetje, maar blijf innerlijk op afstand.
Ik voel me anders, zoals of alle, behalve mij, een gewoon sociaal leven lijden en alledagse vrienden hebben.
Ik telefoneer bij voorbeeld haast nooit, krijg haast nooit telefont9jes.
In tegenstelling tot mijn alledagse eenzaamheid, kan ik af en toe heel groote festen bij mij thuis vieren of dagenlang een of ander mens, die op bezoek in Brussel is, opvangen. En dan ben ik ook de perfekte, toegewijde hostess.

Voelt er iemand zo als ik? Ik mis de tijden, wanneer mijn thuis een soort bijenkorf was en mensen zonder te arzelen met hun kinderen bij mij binnenvielen en wisten, dat ik gelukkig was, hen te zien.

Ik kan heel sociaal binnen een vaste setting zijn (werk, unif, groupsvakantie), ik trek wel mensen aan, want ik grappig en goed geluimd uit de hoek kom en dit in merdere talen.

Maar door mijn innerlijke ontvremding houd ik haast geen kontakt, vele potentiële vriendschappen versijpelen. Ze blijven alleen bestaan indien de anderen de kontakt houden en ik darop reageer.

Graag alleen, maar ok heel eenzam

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zou je contact willen om te praten

Marga

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Ik heb geen enkele vriend of vriendin

Hoi, Ik ben eenzaam, maar dan ook echt.
Ik heb helemaal geen enkele vriend of vriendin.
Ik ben in de vijftig, mijn man stierf jaren geleden
en de leukste tijd heb ik wel gehad lijkt mij.
Kinderen heb ik niet.
Hoe kan ik nieuwe vrienden , vriendinnen maken?
Onmogelijk.
Gezien ik erg in mezelf gekeerd ben en behoorlijk verlegen.
En als ik eens ergens naartoe ga,
kent iedereen , iedereen al,
en de meesten zijn getrouwd.
Hopeloos dus ..

Josiane,

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 48 - meer werken, minder vrienden...

Jaren geleden had ik tal van sociale contacten , elke dag was ik opstap.
Tot ik meer moest werken en de combinatie niet meer aankon.
Ik was graag al eens een avondje thuis.
Mijn vrienden studeren nog of hebben gemakkelijke uren op het werk.
Dan leerde ik mijn vriend kennen , in het begin ging alles goed maar vele vrienden ben ik hierdoor kwijt geraakt.
Mensen die ik vroeger elke dag hoorde , hoor ik nu soms maanden niet meer.
En dit enkel omdat ik soms al iets alleen met mijn vriend wil doen en minder ga feesten
1 ding leer ik hier wel uit vrienden zijn niet altijd de vrienden die je denkt ...
Vaak mis ik deze tijden wel wanneer ik elke avond weg was maar tegenwoordig hoor ik nog weinig mensen en ben ik er steeds te moe voor geworden

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 49 - Alles wat ik had opgebouwd ineens verdwenen

Ik ben 25 jaar oud en heb in mijn leven al veel meegemaakt. Ik woonde samen in een zelfgebouwd huis en dacht dat ik goed bezig was met de toekomst. Ik zat lekker in me vel en bouwde langzaam nieuwe contacten op. 

Van de een op de andere dag zei mijn vriend (ex): ik moet je wat afschuwelijks vertellen, ik wist niet wat hij bedoelde en vroeg wat dan? Toen zei hij er meteen achteraan dar hij het uit wilden maken. 

Mijn leven zakte onder me voeten weg. Ik wist niet wat ik hoorde. Alles wat ik had opgebouwd in die jaren is ineens verdwenen. Ik kom thuis te wonen en voel me ellendig en alleen. 

Doordat hij uit mijn leven is gestapt heb ik nog maar 1 goede vriendin overgehouden. Als zei niet kan afspreken en ik zit alleen thuis voel ik me behoorlijk eenzaam. Iedereen heeft wel een vriend of vriendinnengroep waar ze veel leuke dingen mee kunnen gaan doen voor de afleiding. Ik heb dit helaas niet en dar mis ik ook enorm. 

Ik ben het vertrouwen in de medemens weer verloren en moet proberen alles weer op te bouwen. Ik heb daar erg veel moeite mee. Ook ga ik psychische hulp inschakelen zodat het niet nog erger word. 

Zijn er mensen die dit probleem herkennen of tips voor mij hebben om in contact te komen met mensen van mijn leeftijd die zich ook eenzaam voelen?

Groetjes loes

Loes

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Loes, ik herken me hier enorm in. Minuten lijken uren te duren, ik zou wel graag met je in contact komen, ik ben 21 trouwens.
Ik zal mijn mail achterlaten.
21cs27919@gmail.com

Daisy
Reactie:
Dag Loes,

Wat verschrikkelijk dat je dit hebt moeten meemaken... Ik kan me er iets bij voorstellen want heb een hele lange relatie gehad en daarna ook alleen komen te staan. Mijn vertrouwen is ook niet groot. Mocht je eens willen praten, dan sta ik daar altijd voor open.

Mel
Reactie:
Dag Loes,

Ik herken dit ook heel erg. Je bent jammer genoeg niet de enigste. Zou je het leuk vinden om met mij in contact te komen? Ben een 27 jarige jongeman...nogal onzeker maar wel lief en eenzaam. Mijn e-mail **************** als het je leuk lijkt mag je me mailen.

Groetjes Mutti

Mutti

Jouw reactie:



Verhaal 50 - gevangen

Altijd alleen zijn wordt met de dag moeilijker. Dit is nu al 12 jaar zo en ik verwacht ook geen verandering meer. Vind het lastig om buiten de deur te komen, dit door schaamte en ook een beetje angst. Schaamte om mezelf, ik vind me vreselijk uit zien. En de angst is om weer verkeerde personen tegen te komen. Zoveel geprobeerd om een vriendschap te vinden, een echt maatje om lief en leed mee te delen. Het is nooit gelukt, zal waarschijnlijk ook niet meer gebeuren. Ik mis een beetje aandacht en genegenheid. Zit gewoon gevangen in dit huis, en mijn eigen ik.

Huub

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
dag Huub, goed dat je nog in je eigen ik zit.
Omarm het maar, met al z,n verdriet. In je zelf is er een rustige, stille, heldere, maar ook warme ruimte waar je dit een plaats kan geven. Bezie je eigen gecreeerde minpuntjes als wolkjes aan de hemel, waartussen heel veel licht en ruimte tussen is om nieuwe ontdekkingen over jezelf en het leven te ontdekken. Succes, Jan




Jan

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - Zit thuis met de gordijnen dicht

Ik ben nu 46 jaar en heb nog nooit een vriendin gehad. Bij een feestje met mijn vrienden negeerden ze mij en daarom ben ik maar weggegaan. Ik heb nooit iets meee gehoord van ze. Ik weet niet waarom. Ik heb nu niemand meer. Zit nu thuis met de gordijnen dicht. Heb niemand meer. Ik doe ook niets meer. Wachten op de dood.

Jan

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Niet doen !!!! Word gewoon een vriend van mij. Mijn hart huilt als ik dit lees, niet dood willen hoor ! Ieder mens heeft recht op geluk

Patricia
Reactie:
Wie is MIJ ???

Jo

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Ik mis mijn 2 psychologen en de psychiater

Dag lieve lotgenoten,

Ik voel mij op dit moment, net als jullie, heel eenzaam. Ik zie het niet meer zitten, daarom wil ik even mijn verhaal met jullie delen.

Ik ben 3 jaar lang in therapie geweest voor veel verschillende psychische problemen, waaronder PTSS en de psychotische stoornis NAO.

Voordat ik in therapie ging, was ik niet gewend dat mensen naar mijn verhaal luisteren en mij serieus neemde. Ook was het nieuw voor mij dat er met mij werd meegedacht naar oplossingen.

In die 3 jaar tijd ben ik mij steeds beter gaan voelen. De therapie is enige tijd geleden beëindigd, omdat het weer goed met mij ging.

Sindsdien mis ik de 2 psychologen en de psychiater die mij hebben geholpen. In het begin was het niet zo erg, want ik heb dat gevoel vanaf het begin onderdrukt, omdat ik al dacht dat ik ze zou gaan missen.

Maar nu is het echt veel erger geworden. Ik droom elke nacht over ze. Dat ze mij redden van iets wat er in mijn droom gebeurt. Ik moet ook elke dag om ze huilen.

J

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Nu je je alleen voelt, kan je dit gebruiken als rustpunt, een stille ruimte in jezelf, waar je je verdriet kan omarmen en nadien loslaten om iets nieuws te ontdekken binnen jezelf. Een nieuwe ruimte waaruit nieuwe interesses kunnen ontstaan, of zelfs een nieuwe levensvisie. Kleine nieuwe ervaringen, die jezelf kan invullen. Natuur ontdekken, wandelingen, koken, schilderen, toneel, vrijwilligerswerk. Keuze genoeg dus.
Die leegte (eenzaamheid) kan je zelf positief invullen, nadat je afstand neemt van oude ervaringen,groetjes, Jan

Jan
Reactie:
Hallo Jan,

Bedankt voor de tips. Ik ga ermee aan de slag en laat binnenkort even weten hoe het is gegaan.

Groetjes,

J

J

Jouw reactie:



Verhaal 53 - zou graag iemand vinden

Ik voel me eenzaam ik kan moeilyk contact maken.wordt genegeerd. Vroeger gepest ben nu 60 vrouw woon in zeeuws vlaanderen niet veel te doen hier .ik ga ook niet alleen ergens heen ook niet ergens op een terassje of zo zou graag iemand vinden die zich ook eenzaam voelt bv samen ergens heen

Els

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Ik mis aanraking

Ik ben al 17 jaar weduwnaar eenzaam en alleen, ben wel 64 jaar maar mis een aanraking, liefwoordje en een babbel. Ik lig af en toe in het ziekenhuis soms als de verpleegsters vriendelijk zijn ben ik de gelukkigste man. Het is zover gekomen als ze bloed nemen en mij pijn doen voel ikhet niet, zo gelukkig ben ik dar er mij iemand aanraakt. Zoveel mis ik het fiziek contact. Onozel he maar waar. Ik onzie mij de feestdagen hoop dat alles vlug voorbij is. 

HAERINCK IVAN

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste meneer ik ben sinds Jan 2019 weduwe geen kinderen of fam voel me ook erg eenzaam en verdrietig vooral nu met deze dagen heb veel verdriet zou ook graag met iemand willen delen ook ik zie het ook niet zitten voel me ook alleen mijn ellende wil niemand horen mensen zijn erg egoistis vreselijk u mag van mij best reageren veel sterkte groet trix

Trix
Reactie:
Ik ben 68 jaar net mijn relatie verbroken zou ook wel willen praten

Marga

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Ik tel de dagen totdat ik mijn kind weer bij mij heb

Ik ben (bijna) 28 jaar, ik ben sinds deze zomer single.
Ik woon in een appartement met mijn zoontje die ik om de week heb. De week dat ik mijn zoontje niet heb voel ik mij enorm eenzaam, geen sociale contacten of mensen die eens langskomen. Ik heb welgeteld 1 goede vriend, maar die heeft ook zijn eigen leven.

Ik ben dan letterlijk de tijd aan het aftellen dat hij terug bij mij is, dan kan ik terug een mama zijn,heb ik terug een doel en gezelschap.

Ik ben nogal sociaal onhandig, heb moeite met nieuwe mensen te leren kennen, door ouder te worden heb ik ontdekt hoe gemeen mensen kunnen zijn, het is moeilijk je open te stellen. Het zou fijn zijn hier iemand te vinden die mijn eenzaamheid kan doorbreken

Lisa

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Lisa
ik ben jongeman van net 43j.
ik weet wat het is om de tijd steeds af te tellen :-(
heb zelfs geen vrienden of vriendinnen.
ben zelfs al 25j vrijgezel.
ben nochtans altijd eerlijk,betrouwbaar en lief persoon geweest en zal altijd zo zijn.
ik begrijp ook niet niet dat niemand mij ooit heeft zien staan tot de dag van vandaag.
ben nochtans buschauffeur rond Brussel en heb op die jaren al duizenden mensen vervoerd,maar nog nooit uitnodiging gekregen om is iets te gaan drinken ofzo.
wij zijn niet de enige die eenzaam zijn maar wie durft dat tegen iemand zeggen?
ik niet bij mij weet niemand dat.
ik wens u alvast prettige feestdagen en veel succes toe.
groetjes David

david
Reactie:
Beste Lisa
al je wil sturen/praten
mijn emal: sloeberke35@hotmail.com
groetjes David

david

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - leuk is anders

ik ben sedert 17 jaar weduwnaar mijn vrouw heeft zelfmoord gedaan. ik was er kapot van en heb kanker gekregen ben er doorgekomen na een jaar chemo bestralingen enz. daarna een nieuwe aortaklep hersenbloeding en nu nierdyalise leuk is anders sedert de nierdyalise ben ik wel verbeterd en met nieuwjaar zou ik dolgraag eens gaan eten, maar wat doen ze met mij altijd hetzelfde vanaf 2 personen ja daar zit ik dan heb alles maar niets ben 64 . dat is het leven zeker

ivan

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 57 - het is nooit gelukt een goede vriendin te vinden

Ik voel mij al sinds mijn 10de jaar heel erg eenzaam. Het is nooit gelukt om een goede vriendin te vinden.

Ik voel mij vaak depressief en heb veel stress klachten door eenzaamheid.

Ik ben meestal verkeerde mensen tegen gekomen en daardoor angstig om mensen te vertrouwen.

Ik zou graag vriendinnen willen om samen te wandelen, koffie te drinken, eten en natuurlijk hart kunnen luchten bij elkaar.

Ik woon in Den Haag en ben vaak alleen. Ik heb een vriend, maar toch voel ik mij verschrikkelijk eenzaam.

Vrouw 43

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 58 - soms zie ik het allemaal niet meer zitten

Ik ben 39 jaar en woon nu twee en half jaar samen maar voel me ontzettend eenzaam ook al ze thuis , we wonen letterlijk precies appart in mijn woning met haar zöontje van 6 die mij constant uitdaagt elke dag op nieuw ,, ik zou moeten gaan luisteren terwijl het mijn eigen eigendom is , alles wat ik had opgebouwd word stilaan af gebroken en dit kwetst mij want heb er twintig jaar voor gevochten voor wat ik nu heb , ben op mijn 18 j ziek geworden en niks dan zwarte sneeuw gezein en van liefde is er niet veel sprake meer , k HEB HAAR letterlijk uit de goot geholpen en nu duuwd zij en haar zoontje me de afgrond in ,
Ik heb op mijn 18j reuma gekregen en hoe moeilijk het ook is me er niet bij neerleggen dat ik dit mijn ganse leven moet volhouden
Terwijl haar er geen bal van aantrekt nooit is de vraag gaat het nooit nooit ik voel me opgesloten in het gevang maar das dan ook weer niet waar want daar heb je sociale kontakten en hier ist allemaal maar van 1 kant huishouden eten maken kleine van school halen en doen en als dan dank mag ik de was en de plas ook doen , soms zou ik echt liever in de gevangenis zitten daar praten ze tegen elkaar , en over haar verleden mag ik ook al niks weten dus weet ik bijna niks van haar dat ze haar zoontje door mij terug heeft en dit word ook niet echt mrt dank en nu heb ik er een lening bij genomen om extra kamer te maken voor de kleine ,ik moest nog 8 j afbetalen en nu terug twintig jaar , k moet naar de slaapkliniek en terug naar Leuven is want ga er onder door, als ze me gewoon eens knuffeltje en lief is tegen mij maar zelf dat is te veel na alles wat ik voor haar en voor haar zoontje want ze was nen alcoholieker en nen speedsnuiver allemaal mee geholpen om haar eraf te krijgen om haar zoontje terug bij haar en nu komen de feestdagen in de beurt en ik heb angsten ,weet er iemand raad wat ik moet doen want ik weet het niet , ik zit gonsgaande dagen hierbinnen met verschrekelijke pijn
Soms zie het allemaal niet meer zitten
Mvg filip

Filip

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is toch jouw huis?
Bijt van je af. Zoals je verhaal nu klinkt laat je jezelf gebruiken.
Het lijkt dat je liever hier mee doorgaat, banb dat de eenzaamheid nog harde toeslaat als jij die knoop doorhakt. De bekende afstoot-nabijheid circel.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Ik voel mij alleen staan met een man met ADD

31 getrouwd met een man met add, 3 kinderen, vrienden, werk en goede gezondheid allemaal aanwezig. Maar ik voel mij al 10 jaar zo alleen in mijn relatie. Het is niet makkelijk om met iemand te leven met add die geen inzicht heeft in zijn gedrag.
Ik heb het gevoel dat ik alles alleen draag. En ik durf het met niemand te bespreken wat deze eenzaamheid alleen maar groter maakt natuurlijk.

Is er iemand met een vergelijkbare situatie?

Miena

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Ik vecht er nu al heel wat jaren tegen

Hallo

Ik ben 26 jaar en behoorlijk eenzaam. Ik vecht er nu al heel wat jaren tegen. Ik krijg telkens maar weer het gevoel dat ik nergens bij hoor.
Heb ook totaal geen vrienden en een vriendin heb ik nooit gehad. Ik ben dan ook echt alle dagen alleen en ik weet ook niet meer hoe ik de dag moet doorkomen. Behalve op me werk is er totaal niemand om mee te praten. Ik heb helemaal geen motivatie meer om iets te ondernemen of iets te gaan doen want het is altijd ik en mezelf. Ik weet soms helemaal niet meer hoe ik de dag moet doorkomen.
Ik voel me dan ook best mislukt. Ik kom al bijna nooit meer buiten want telkens als ik andere mensen bij elkaar zie en plezier hebben begin ik me meer depressief te voelen. Ik voel me behoorlijk aan de kant gezet door de maatschappij. soms denk ik van het hoeft voor mij ook niet meer.

Romano

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - Klotegevoel

Hallo,

Ik heb zolang als mijn relatie duur(de) steeds meer afstand genomen van mij oude vrienden. Ik realiseer me steeds meer dat ik hier veel spijt van heb nu mijn relatie niet goed gaat. Dit zal ook wel niet goed meer komen, maar hier heb ik vrede mee. Ik realiseer me nu dat ik meerdere jaren geleden de keuze heb gemaakt voor mijn gezin te kiezen ipv vriendschap. Ik moest min of meer al mijn vrije tijd met haar doorbrengen. Nu het alles behalve goed gaat, realiseer ik me dat ik uiteindelijk niemand heb om mee te praten of iets leuks mee te doen, gewoon praten, een biertje te doen, of iets te ondernemen. Ik heb mijzelf hierin te kort gedaan om al mijn aandacht bij mijn gezin neer te leggen.

Het erge is dat mijn aanstaande ex het ook nog eens aandikt, je hebt niemand, geen familie, geen vrienden, en die paar mensen die je wel hebt, heb je niks aan. En ja, daar heeft ze als ik nadenk ook wel gelijk aan...

Klotegevoel

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 62 - In de ziektewet

Ik ben een vrouw van 55 jaar, tot 2 jaar geleden een geweldige baan en prive had ik een gezellige groep mensen om mij heen. We deden terrasjes, gingen naar feestjes, ieder gelegenheid pakten we aan om wat gezelligs met elkaar te doen.

Tot er prive en aaneenschakeling van dingen gebeurde wat ik niet goed kon verwerken en de ziektewet inging en het vriendengroepsgebeuren niet meer aankon i.v.m dat het mij teveel energie kostte, ik nam voor even afstand maar stond wel open voor individuele contact. Ik ben erachter gekomen, dat het een lang leve de lol contact was en dat niemand er voor mij was.

Van een heel druk sociaal en voorlopig niet werken naar bijna helemaal niemand zien. Ik heb een goede band met mijn familie maar die zie ik weinig i.v.m hun werk maar ook omdat ze 2 uur rijden van mij vandaan wonen.

Om te erkennen dat ik eenzaam ben vond ik zeer confronterend. Ik zou zo graag echte pure mensen om mij heen willen, die mijn verhaal herkennen. Voor een luisterend oor met een lach misschien met een traan maar vooral wederzijdse respect, onder het genot een kopje thee of een wijntje. Wandelen, een etentje gezellige dingen ondernemen.

Groetjes,
Vlin02der


Vlin02der

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Vind zelfliefde en boor je natuurlijke hulpbronnen aan. Sterkte

anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 63 - moet ik een stelling innemen?

Een korte schets een gezin grote volwassen jongens en ruzie met elkaar. Ze wonen zelfstandig. Nu hamert mijn ene zoon erop dat ik een stelling moet innemen alsof het kleine kinderen zijn dat weiger ik. Ondertussen krijg ik een beetje het idee dat het oplossen bij mij ligt. Jij wil het niet zo zegt hij dan dus moet je... Ik wil dat ze normaal doen en het liefst weer als vanouds.. Maar dat is een illusie. Tuurlijk heb ik er verdriet van veel zelfs... Maar moet ik idd een stelling innemen ik ben uiteindelijk niet eens bij de ruzie aanwezig geweest. Of ontloop ik mijn verantwoordelijkheid. De kinderen zijn rond 24 a 26 jaar. Een verdrietig moeder.

Corry

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Volgens mij hoef jij geen stelling in te nemen en daarmee het risico te lopen dat je een contact verliest. Beiden zonen hebben recht op hun moeder en jij op beiden zonen.
Sterkte

C.
Reactie:
Ergens recht op hebben betekent nog niet dat je het krijgt, verder zijnhet volwassen kerels die eindelijk eens echt volwassen moeten worden door op zichzelf te gaan wonen.

Anoniem
Reactie:
Hoi Corry, Heftige situatie. Ik kan me het dilemma heel goed voorstellen. Hoe gaat het zelf met je?

F
Reactie:
Hoi Corry, Heftige situatie. Ik kan me het dilemma heel goed voorstellen. Hoe gaat het zelf met je?

F

Jouw reactie:



Verhaal 64 - Laten we toch eens wat meer naar elkaar omkijken

Hallo,
ik ben 23 jaar en voel me vaak ontzettend alleen.
Momenteel studeer ik nog en heb ik mijn opleiding bijna afgerond. Ik heb geen vrienden en geef mezelf daardoor vaak de schuld omdat ik dan denk dat het aan mezelf ligt.
Ik ben een introvert en gevoelig persoon met mensenkennis dat maakt dat ik snel in de gaten heb hoe mensen in elkaar zitten. Op meerdere momenten hebben mensen mijn vertrouwen beschadigd.
Naast mijn studie en werk ben ik altijd thuis. Ik heb het gevoel dat ik veel mis van hoe een geweldige tijd met vrienden en uitgaan had kunnen zijn.
Ik geef en doe altijd veel voor anderen en vind het niks dat er steeds meer geleefd wordt naar een individualistische, ik-gerichte maatschappij.
Laten we toch eens wat meer naar elkaar omkijken.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 65 - Kan je ziek worden van een kluizenaarsleven?

Ik ben ook eenzaam. Al erg lang. Tientallen jaren.
Geen vrienden, familie, gezin. Wel drie honden.
Soms bevliegt het me en duurt de dag zo lang. Vooral de feestdagen zijn vreselijk. Ik ben afgekeurd en mis het werken erg.
Een paar jaar geleden kwam er een soort omslag, als ik dan toch alleen ben ga ik het zo indelen dat het prettig wordt. Dat heeft er voor gezorgd dat ik het naar mn zin heb in mn eentje. Ik leef als een kluizenaar. Trek me steeds verder terug en dus mensen van me weg. Kom wel mensen tegen als ik mn hondjes uitlaat, een snelle vriendelijke oppervlakkige babbel is dan meer dan genoeg. Ik irriteer me nu zelfs aan mensen terwijl ik vroeger altijd heel sociaal was. Eén keer in de week geef ik dansles aan dames die ook allemaal een druk eigen leven hebben met familie, werk en kinderen.
De weekenden en de feestdagen zijn erg lastig, soms om wanhopig van te worden. Gewone dagen red ik het wel.
Ik zou graag in contact komen met lotgenoten. Hoe doen jullie dat nou?
Hoe vind je een balans? Een fijne structuur in de dag die lang kan duren als je alleen bent. Is het ongezond? Kan je ziek worden van een kluizenaarsleven?
Ik ben niet depressief of somber.

Nocturne

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 66 - Cotact gevraagd

Hoi,

Ik heb ook heel erg veel last van eenzaamheid. Ik zoek mensen om elkaar te kunnen steunen.

Als je het leuk vindt om in contact te komen mail mij op ******************.

Groetjes Sara

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

Sara

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Sara ik zou graag willen weten hoe oud je bent ik zoek leeftijd genoten vandaar

Raya
Reactie:
Ben ook erg eenzaam en altijd wel in voor een praatje

Sean

Jouw reactie:



Verhaal 67 - Ik ben het zo zat om alleen te zijn

Ik ben het zo zat om alleen te zijn
Elke ochtend wakker te worden en niemand vraagt of je lekker heb geslapen of wat je gaat doen, over de dag vraagt hoe het met je gaat, en savonds samen eet en word gevraagd hoe je dag was, sinds kleins afaan wilde ik al een gezinnetje voor me zelf omdat ik die zelf niet echt had en familie heb ik ook al niet, ik helemaal geen zin meer heb in het leven, want ik heb nogsteeds geen kinderen familie een baan die ik leuk vind. Ik voel me weer het meisje van toen, en nu ben ik 25 jaar .. Amper goed contact met me moeder het lijkt alsof ik altijd nogsteeds stil moet zijn en het maar doen alsof alles goed gaat, net als toen ik dat kleine meisje weer was, ik denk dat ik daardoor ook van de een naar de andere relatie ga (een vader had ik niet, ja alcoholist die er nooit voor mij was en inmiddels al 10 jaar niet zie) , zograag van binnen geliefd worden en uiteindelijk altijd fysiek en psychisch pijn gedaan worden , ik doe wel alsof het me niks doe, maar hier zit ik weer 3 dagen niet gedoucht 4 dagen amper/niks gegeten, huilend in bed met me knuffel, dat kleine meisje net als toen, wie is er wel dan echt met me?, wat moet ik nu met werk.. Overal begin ik vol enthousiasme aan en na een maand denk ik er het tegenovergestelde over, wat vind ik nou egt leuk en wat is daadwerkelijk voor mij reëel en vol te houden, me moeder die gaat binnekort met der nieuwe alcoholist vriend op vakantie even eruit (ik ben nog nooit met haar op vakantie gegaan) , & elke keer als ik daar ben ruik ik zijn alcohol lucht en word ik herrinert aan mijn vader, me broer waarmee ik de ene dag goed kan praten en de andere dag dat ik hem weken niet spreek en niet mee kan praten, vrienden die gewoon geld hebben en leuke dingen willen doen, en ik altijd maar nee moet zeggen puur omdat ik geen geld heb, ook als ik geen geld en boods happen heb kan ik zo boos worden dat ik dat als sinds kleins afaan heb, amper geld om normaal te kunnen leven of eten altijd op elke cent moet letten en berekenen en dan zie je je vrienden opgeven moment ook niet meer.. vaak vraag ik me gewoon af wat ik moet met me leven, ik heb geen moeder of vader of familie of vrienden of vriendje, kwilde zo graag alleen maar een vriend en een kindje samen een eigen familie, en een leuke baan die ik kan uitvoeren zonder problemen met mensen, en daarnaast dus ook niet met mensen kunnen omgaan, ik probeer het elke keer weer een nieuwe relatie de kans geven, een nieuwe hobby of beroep uitproberen of ik dat leuk vind en de relatie met mij familie op te bouwen.. En elke keer weer ben ik op dit punt, dat het leven van mij niet hoeft meer, de leegte, eenzaamheid en verdriet 25 jaar lang, en elke keer weer proberen en elke keer weer worden laten vallen, ik probeer het egt met me volle 100 procent en vind dit dan ook zo moeilijk om over te praten en met wie kan ik erover praten want ja iedereen heb wel wat maar waarom voelt het voor mij dat ik alles heb, de een heb wel een vader of wel een baan of wel een kind of een vriend of een leuke hobby, gewoon wel 1ding maar waarom ik niet vraag ik me altijd af.. En dan voel ik me gewoon weer dat meisje van toen en als ik daar aan denk voel ik me soms verdrietig en denk ik had ik het nu wel maar 11 jaar geleden gedaan, afscheid nemen van het leven en de rust vinden want ik sta weer waar ik toen ook stond en hoeveel langer moet ik nog leiden voordat ook ik geluk mag kennen?

Waarom?

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 68 - ontzettend eenzaam

Hoi ik ben 22 en ontzettend eenzaam , ik lig vaak huilend in bed heb geen vrienden en af en toe weet ik het echt niet meer
Herkent iemand zich hierin

Raya

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 69 - de eenzaamheid begint zijn tol te eisen

Zijn er nog mensen die in contact willen komen? De eenzaamheid begint toch een beetje zijn tol te eisen. Ben 26. Stuur gerust een mailtje ***************.

(Redatie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.

Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrepelige tips voor het contact leggen met andere mensen.)

R

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit komt me heel bekend voor. Alleen ben ik al sinds mijn pubertijd alleen eerst nog alleen in een relatie en nu helemaal alleen.
Ik wil wel, maar blijf steken in oppervlakkige contacten...

B

Jouw reactie:



Verhaal 70 - Iemand en niemand - hoe ambiugiteit onstaat

Hoe gek kan het leven lopen. Het is bijna surrealistisch, groot huis met zwembad, mooi auto, maar de werkelijkheid daaronder is helemaal niemand om mee te praten, helemaal niemand om mee te delen. En dan bedoel ik ook echt niemand. Het laat me opnieuw beseffen dat materialisme echt tot stof doet wederkeren. Maar wat bedoel ik met niemand hebben.

Komende maandag bijvoorbeeld word ik geopereerd, een hele serieuze en complexe operatie in een Universitair Ziekenhuis, maar niemand weet ervan (er is ook niemand om het tegen te vertellen). Dat maakt het ook wat eenvoudiger. Ik werd weer op de feiten gedrukt in het ziekenhuis toen werd gevraagd om een contactpersoon, wellicht twee is handig om na de operatie een update te geven vertelde ze, maar ik ken niemand? Wat nu? Ik ben 38 jaar, succesvol in werk, maar volledig geïsoleerd. In het weekend ben ik alleen thuis, lees een boek, ga hardlopen, maar er is niemand om tegen te praten. Door de aankomende operatie ben ik vanaf vandaag tot medio April niet in de gelegenheid om te werken. Niemand die erna vraagt, al vertel ik mijzelf dat het me niets doet, het doet wel zeer. Volledig stilte. Maar ik ken ook echt niemand, vraag me nu een contact wie ik kan bellen en ik verzin wel een naam. Maar mensen die ik ken, met wie ik spreek, nee. Ik heb al dagen tegen niemand gesproken, wel dat is niet waar, twee telefoongesprekken met DHL over waarom een pakket niet is opgehaald.

Ik lees jullie verhalen en het spijt me echt. Ieder verhaal is op zichzelf heftig hier.

Ik had een soort van vriendin (die alleen lang kwam als iets nodig was) en zelfs die laat niets horen. En dan lees ik bovenstaande verhalen en raakt het me enorm. Ik begrijp nu eigenlijk pas wat eenzaamheid echt betekend.

Anoniem

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi je verhaal is zo herkenbaar voor mij. Wat een rare situatie is het eigenlijk. Alles voor elkaar maar niemand waar je het oprecht mee kan delen. Vindt je het fijn om eens te mailen?

Sarah
Reactie:
Hoi je verhaal is zo herkenbaar voor mij. Wat een rare situatie is het eigenlijk. Alles voor elkaar maar niemand waar je het oprecht mee kan delen. Vindt je het fijn om eens te mailen?

Sarah

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 71 - kan mijn gevoel niet goed uiten

Hallo, Ik ben vierendertig jaar oud en heb autisme of ASS. Voor mij is het heel moeilijk om contacten te leggen en die te onderhouden. Nu heeft de overheid beslist om mijn zorgbudget in te perken vanaf 1 januari 2020, waardoor ik minder beroep kan doen op individuele hulp. Dit heeft natuurlijk geen goede invloed op de contacten die ik heb met collega's. Ik heb wel vrienden, maar kan mijn gevoelens niet bij hen uiten, omdat het ook mensen met autisme zijn. Mijn gevoelens kunnen erg negatief zijn, waardoor ik deze mensen ga afschrikken. Omdat ik niet bij hen terechtkan, moet ik me richten tot professionele hulp, die, door de beslissing van hogerhand, ook niet altijd beschikbaar is. En het gekke is dat ik nu, door het uitbreken van dat coronavirus, nog eens verplicht ben om drie weken alleen thuis te blijven zonder enig nuttig werk te kunnen doen.
Maar hier wringt het schoentje misschien nog het meest: door het autisme herken ik niet altijd gevoelens van verliefdheid en omgekeerd zie ik het vaak ook niet in anderen ten aanzien van mij. Ik heb dus nog nooit een
vaste relatie met een meisje of vrouw gehad. Als vierendertigjarige man met autisme (of zonder, maakt niet veel uit wat je hebt), vind je het toch wel een recht om eens te kunnen proeven van een liefdesleven. Maar zelfs dat kan ik ogenschijnlijk onmogelijk bereiken. Dat doet wat met mij. Het geeft me het gevoel dat ik een mislukkeling ben. Niet iedereen weet dit, maar ik hou enorm veel van vrouwen, en wil hun gezelschap leren waarderen, maar dat vereist natuurlijk dat ik enkele mensen meer leer kennen en zo mijn leefwereld uitbreid. En net dat is dus het probleem. Eerlijk gezegd heb ik de moed wat opgegeven.
Ik zie mensen opgroeien, trouwen en kinderen krijgen, maar het lijkt niet aan mij besteed, ook al tikt mijn biologische klok maar verder. Ik voel me vaak eenzaam, niet alleen door het ontbreken van een liefdesleven, maar door vaak niet begrepen te worden of nergens mijn gevoel kwijt te kunnen. Hulp betaal je, en net daarvoor krijg ik niet genoeg subsidies. Het stomme is dat ik die ooit wel had, al moest er door besparingen wat geknipt worden in mijn budget.
Hopelijk is dit wat herkenbaar voor sommigen onder jullie. Ik zou heel graag in contact met soortgenoten willen komen die ook een mate van eenzaamheid ervaren. Mijn adres is ***************

Via deze weg probeer ik met jullie in contact te komen, mocht je dit lezen.

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)



Frederiek

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 72 - waarom zoveel eenzaamheid

Ik lees al deze verhalen en aan de ene kant voel ik een soort van opluchting, maar aan de andere kant nog meer verdriet. Waarom is er zoveel eenzaamheid waarom missen zoveel mensen die verbondenheid.
Ook ik mis sinds jaren vrienden of familie om mij heen. Ik heb wel werk maar dat is erg solistisch.
Ik kom thuis en ben weer alleen en dat doet soms gewoon echt pijn.
Vaak denk ik hoe lang hou ik dit nog vol...
Ik zit wel bij een vrijwilligers groep ,maar buiten die bijeenkomsten heb ik geen contact. Ik merk dat ik ook steeds minder in contact durf te gaan, zo bang om wederom afgewezen te worden...het klinkt vaak gemakkelijk en ook ik weet wel wat ik kan ondernemen om in contact te komen met mensen, maar in praktijk is dat toch anders merk ik, ik zit nu echt in een cirkel..erg vermoeiend dit.

Janita

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 73

Ik zou hier graag mijn verhaal willen plaatsen.
Echter, het lijkt een commerciele echo-put vol trieste verhalen zonder de kans een medeforumlid te kunnen ontmoeten.
Triest eigenlijk dit soort sites!

Zolangal

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 74 - Bij mij is in 2015 ptss vastgesteld.

Heb huiselijk geweld meegemaakt bij door zowel mijn ouders als mijn ex.
Ook ik heb veel lichamelijke klachten door de ptss.
Zo had ik een paar vriendinnen waar ik af en toe mee uit ging.
Door de ptss, steeds vlak voor ik had afgesproken zwelde 1 kant van mijn gezicht op en werd vuurrood.
Ik moest dan steeds op laatste moment afzeggen.
In het begin zeiden ze dat ze er begrip voor hadden.
Maar na een tijdje vragen ze je niet meer mee.
Hoor nu nooit meer iets van ze.
Ik spreek daardoor niet snel af met iemd omdat ik niemand wil teleurstellen.

Ook ik krijg vaak opmerkingen, bv dat ik nog te veel bezig ben met mijn ex en daarom niet verder kom.
Dat zijn hele kwetsende opmerkingen.
Het is niet zo dat ik het boek ff sluit en verder kan gaan.
Mijn ex laat mij nog steeds niet met rust en zeker met ptss schakel je je stress rn angst niet zo maar ff uit.

Ik merk zelf ook hoe eenzaam het is.
Mensen ontwijken je liever.
Ik ervaar ook veel eenzaamheid en heb momenteel alleen mijn dochter van 18 waar ik mee praat.
Met haar praat ik niet over mijn problemen.
Heb wel therapie maar ik mis sociale contacten.
Mijn lichaam staat door de ptss nog steeds in de vecht modus dat wil zeggen mijn geest heeft wel behoefte aan warme contacten maar zodra iemand te dichtbij komt geeft mijn lichaam signalen af doormiddel van bv extreme uitslag en zwelling in mijn gezicht.

Het is erg moeilijk omdat je steeds meer in je eigen wereldje kruipt

Resi

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Die ex stalkt je? . Ik zou aangifte doen.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 75

Ik ben een man van 52. Ik voel mij van kinds af aan als alleen. Ben erg gepest in die tijd en denk dat het deels daardoor komt. Ben ook heel beschermd opgevoed. Toen ik zelf uit huis ging ben had ik naast het werk, geen sociale contacten. Ik zag geen mogelijkheden vrienden te maken en was heel bang voor afwijzing. Het was toen heel moeilijk voor mij een club of vereniging te vinden om bij aan te sluiten. Ik zat hele dagen binnen. Door te gaan sporten (ik was erg mager) en toch mijn angst te overwinnen ben ik lid geworden van een sportclub en heb ik het geluk gehad vrienden te krijgen. In die periode ben ik ook verhuisd dicht in een stad. Hier ben ik heel intensief contacten aangegaan en lid geworden van verenigingen. Door mijn geslotenheid had ik nog nooit een vriendin gehad. Omdat ik meer zelfvertrouwen kreeg heb ik ook de stap aangedurfd om hier een stap te maken. Ik was toen 33 en had nog nooit sex gehad. Deze vriendin was heel lief voor mij. Helaas is ze binnen 2 jaar overleden aan kanker. Hierna heb ik nog een relatie gehad van vijf jaar. In die periode was ik wel gelukkig. Ik heb nooit samengewoond. Heb ik door veel activiteiten en hobby’s mijn leven vorm gegeven, maar diep van binnen wilde ik graag een relatie. Ik woon in een leuk, maar klein flatje waar ik mij als ik alleen ben niet zo goed weet te vermaken. Thuis in mijn eentje voelde ik mij erg alleen. Door te verbouwen en klussen kon ik dat wel onderdrukken. Intussen overleed mijn moeder en heb ik een probleem gekregen aan mijn gehoor wat mij erg onzeker heeft gemaakt. Een paar vrienden heb ik steeds gehad. Terwijl ik nog veel sport en dans wilde ik ook graag thuis gezelligheid, maar dat lukte mij niet. Dit heeft 5 jaar geduurd. Ondanks paar goede vrienden en kennissen een gevoel van het willen vinden van een vriendin om samen mee te zijn. Ik voel mij geïsoleerd en eenzaam. Vorig jaar ben ik iemand op mijn werk tegengekomen en dat bleek niet goed voor mij. Ik wilde het te graag, maar zij had zelf problemen. Ik ben heel erg ongelukkig geworden daarvan en het heeft mij heel erg bezig gehouden. In een stomme actie heb ik mijn flat verkocht en nu ga ik in een dichtbijgelegen dorp wonen. Ik wilde graag een huisje met een tuin. Het was een goed idee iets te veranderen, maar doordat ik niet goed in mijn vel zat heb ik een huis op een stille plek gekocht waar ik nu al veel spijt van heb. Ik voelde vanaf het begin aan dat dit geen goede keuze was, maar door mijn gebrek aan zelfvertrouwen heb ik anderen voor mij laten besluiten. Ik ben heel erg bang dat ik straks weer eenzaam ga worden omdat mijn activiteiten niet meer zo dichtbij zijn. Ik had gedacht dat een huis met meer ruimte juist positief zouden zijn. Ik ben heel erg bang om weer af te zakken en eenzaam te worden. Ik zie nu in dat het alleen en gesloten zijn in mij zit en dat juist activiteiten en contacten goed voor mij zijn. Met mijzelf kan ik het niet goed vinden, ik houd niet echt van mijzelf denk ik. Ik moet nu verder en heb vrienden gevraagd voor de verhuizing. Ik ben zo bang dat ik weer terug ga vallen.

Erik

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 76

Ik ben een vrouw van net geen 39 jaar. En bijna helemaal alleen op de wereld. Geen kinderen, geen partner,ook nooit getrouwd geweest, enig kind ook en 'vrienden' kan ik op mijn 1 hand tellen.

Het begon op een woensdagmiddag. Eind februari 2016. Ik had een halve dag gewerkt. Ik werkte toen deeltijds als poetsvrouw en elke woensdagnamiddag en vrijdagnamiddag was ik vrij. Thuisgekomen in mijn appartement dat ik nu al meer dan 8 jaar huur, nam ik een tas koffie en smeerde ik een paar boterhammen. Toen ging mijn gsm. Het was mama, compleet over haar toeren. Pappa was op zolder gekropen en hij kwam er maar niet af. Ze haakte in. Dat was niet haar gewoonte. Mama breekt nooit een telefoongesprek zomaar af. Mijn hart begon te bonken en ik voelde me misselijk worden. In paniek pakte ik mijn autosleutels en reed naar mijn ouderlijk woning. Pappa zat idd op zolder. Met een touw rond zijn nek... (nu moet je weten dat papa Alzheimer had, vasculaire dementie en achtervolgingswaanzin) hij was razend omdat 'ze ' zijn portemonnee hadden gestolen. Ik praatte 20 minuten op hem in, zonder resultaat. Hij vroeg naar zijn huisarts, enkel met hem wou hij praten. Ik belde die op. Maar die wou nog niet komen. Toen hij aankwam zei hij: ik kan hier niets komen doen. Die huisarts belde politie en ambulance en beende weg, naar buiten. Ondertussen zat ik buiten, compleet ingestort. Hij keek niet naar mij om. Pappa heeft toen verschillende weken op de gesloten afdeling psygiatrische gezeten. Achteraf kwam hij in het rusthuis terecht want mama en ik konden de zorg niet aan. Hij was toen ook al 80 en viel geregeld.

Anno 2020,met het gekende corona virus, zie ik mijn leven niet meer zitten. Pappa is op 6 april overleden aan het corona virus in het rusthuis. Wij zitten met erg veel vragen omdat we geen afscheid hebben kunnen nemen.

Mama is al 20 jaar nierpatiënt en bijna blind. Het laatste jaar ligt ze meer int ziekenhuis dan ze thuis is. Zwak hart, continue longontsteking, bloedarmoede, continue bacterie op haar 19 jaar oude donornier.... En noem maar op. De medische rekeningen swingen de pan uit. Ik heb haar ook jaren geleden bij mij genomen int appartement en sindsdien zorg ik voor haar.

Ikzelf zit in de ziekenkas sinds de zelfmoord van papa. Ik heb depressie, cvs, hartproblemen en door mijn overgewicht heb ik pre-diabetes.

Een nieuwe relatie interesseert me absoluut niet. Ik ben dan ook al 5 jaar single. Mijn ouders zijn mijn alles. Mijn god en mijn godin. Ik had/heb een uitzonderlijke sterke band met mijn ouders.Ik dreig mama te verliezen. Het gaat echt niet goed. Wie zal er dan om me geven? Ik heb dan helemaal niemand meer. Ik moet ook alles alleen doen van papierwerk waar ik dus absoluut niks van ken. Ik heb zelfs papa zijn crematie helemaal alleen moeten doen en door de corona zelfs nog geen uitvaart.

Vroeger snapte ik niet dat een mens zich alleen kan voelen ondanks dat we met miljoenen zijn op de planeet. Nu snap ik dat des te meer...

Vera

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 77

Ben 22 jaar.

Hooggevoelig. Nooit me gevoel leren uiten.

Me ouders zijn emotioneel niet erg ontwikkeld
Is niet hun fout. Maar nu zit ik wel met de gebakken peren.

Door hun opvoeding en eigenlijk dus door de opvoeding van hun ouders weer. Bekent verhaaltje.

Maar mijn opas en omas en mn ouders hebben ondanks hun "gebrek" helemaal nergens last van zeggen ze.

En ik heb al jaren paniek aanvallen. Geen contact meer met de buitenwereld. Een psycholoog. En continue hartpijn omdat ik alles binnenhoud, want oh wee als ik het uit dan gaat me ma janken en me pa schreeuwen. En dan zeggen ze dat ik ze het gevoel geef alsof ze de slechtste ouders ter wereld zijn.

En dan weet ik het niet meer want dat is niet zo maar elke keer als ik me emoties uit word ik op me vingers getikt of wordt me een schuldgevoel aangepraat.

Men heeft welleens gezegd ga een baan zoeken en ga uit huis.

Maar dat gaat dus niet omdat ik niet onder de mensen kan komen. Ik krijg haast een hartaanval omdat ik nooit normaal me emoties heb leren verwerken.

Dus zit gevangen thuis. Depressief. Bang. Eenzaam. Alleen. En ouders die me niet begrijpen en me een schuldgevoel geven voor het hebben van gevoelens. Oja en enorme hartpijn van alles opkroppen omdat ik t niet meer kan uiten.

Sean

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 78

Ik ben 38 jaar oud en heb kinderen
Ik zit in een relatie maar we wonen niet samen
Omdat het nu even niet kan door omstandigheden maar ook een angst omdat ik mij vaak niet begrepen voel door mijn partner. Er gebeuren steeds wel weer dingen wat ik niet oké vind. De eerste half jaar heb ik veel geduld met hem moeten hebben en veel hem accepteert omtrent hem en zijn twee exen .
Laatste half jaar gaat het wel wat beter maar niet altijd soepel omdat ik zelf niet begrijpen kan hoe hij nou vergeten kan als hij een van zijn exen heeft gesproken of bericht heeft dat mij te vertellen. En waarom ik dat graag wil is omdat hij me de eerste half jaar er veel dingen mee pijn heeft gedaan ach wel Maar waar ik nu tegen aan loop is zoals van de week dat hij een vrouw vraagt buurvrouw of zij een kopje koffie wilt drinken en dan doet hij later die avond als of er niks is terwijl ik later van die vrouw hoor dat zij bij mijn vriend thuis is geweest en hem heeft geholpen met bedden opmaken , en hij die zelfde avond doet alsof hij kapot is van het het bedden opmaken . Is het een mooie vrouw nee het gaat mij erom dat hij dat soort dingen van mij verzwijgt en ik verzwijg helemaal niets en niks voor hem.
Ik probeer hem telkens te blijven geloven dat als hij mij weer beloofd het niet te doen trap ik er weer in. En als ik volgend dag erover wil hebben wat mij nog dwars zit word hij boos omdat het voor hem uitgesproken is maar voor mij nog niet en dat durf ik dan vaak niet meteen te zeggen om ruzie te voorkomen
Ondertussen zit ik met vervelende emoties en gevoelens en krop ik alles op wat me dwars zit . Ik wil hem graag geloven op zijn woorden en als ik dat doe gebeurd en weer wat en weet ik eigenlijk al de volgend keer dat hij weer beloofd het mis zal gaan
Ik zit er erg mee in de knoei want mijn liefde voor hem is erg veel maar ben elke keer bang dat hij het verpruts en dat doet hij ook. Al geloof ik hem werkelijk en zet ik alle nare gevoelens aan de kant dan gebeurd en weer wat dat hij me breekt ermee . Ik word er erg verdrietig van en kan er niet meer van slapen en overdag belemmerd het me leven om normaal te functioneren

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 79

Ik voel me vaak erg eenzaam na het overlijden van mijn man, nu anderhalf jaar geleden. Ik ben 67 jaar en kinderloos. Na de crematie van mijn man brak een zware rouwperiode aan. Juist in die fase hebben veel mensen mij in de steek gelaten door niets meer van zich te laten horen, zelfs een aantal van mijn naasten niet. Dat was en is zo zwaar en verdrietig! De dagen slepen zich nu voort en ik ben nog steeds niet een staat om mijn leven geschikte nieuwe invulling te geven. Ik probeer wel een en ander, sporten, fietsen, lezingen, etc., maar er is constant een loodzwaar gevoel van eenzaamheid en verlatenheid van binnen. Ik haat die nimmer ophoudende gedwongen stilte zonder een praatje, aanspraak. De lange zondagen zonder een woord te hebben kunnen wisselen met mensen, de korte praatjes aan de kassa bij de supermarkt, waar je dan al zo blij van wordt.....eindelijk weer eens menselijk contact... Ik vind dit bijna niet te doen!!
.

Rietje

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 80

Ik ben een dertiger en ben supergelukkig met me werk.Als ik moet werken dan voel ik blijdschap.Maar buiten me werk om ben ik eenzaam.mensen zoeken mij nooit op en ik ben super spontaan en enthousiast altijd wil altijd mensen helpen etc.maar mensen zoeken me nooit op.Ik voel me altijd buiten de boot vallen

wondertje

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 81

Ik heb een form van alzheimer en voel mij eenzaam ik zit iedere dag maar te wachten tot het weer morgen is kan geen boeken meer lezen geen tv kijken alle gaat aan mij voorbij hoe graag ik ook wil maar snap weinig meer van het leven en nog minder van de mensen die mij moeten helpen daardoor ben ik met stomheid geslagen ze noemen zich casemaner maar ach wie ben ik dan als mens niemand vroeger had ik een fotografich geheugen waarvan ik dacht dat iedereen dat had en nu snap ik winkeltje niet eens meer ik heb hulp nodig maar hoeveel ezels heb je nodig in Drenthe om een dierentuin te beginnen het spijt me lieve mensen dat ik dit schrijf

Willem heeft verdriet en kan wel huilen

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 82

Ik heb een form van alzheimer en voel mij eenzaam ik zit iedere dag maar te wachten tot het weer morgen is kan geen boeken meer lezen geen tv kijken alle gaat aan mij voorbij hoe graag ik ook wil maar snap weinig meer van het leven en nog minder van de mensen die mij moeten helpen daardoor ben ik met stomheid geslagen ze noemen zich casemaner maar ach wie ben ik dan als mens niemand vroeger had ik een fotografich geheugen waarvan ik dacht dat iedereen dat had en nu snap ik winkeltje niet eens meer ik heb hulp nodig maar hoeveel ezels heb je nodig in Drenthe om een dierentuin te beginnen het spijt me lieve mensen dat ik dit schrijf

Willem heeft verdriet en kan wel huilen

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 83

Ik voel me verdrietig en eenzaam. Heb wel een relatie maar beiden geen vrienden en nauwelijks contact met familie. Vooral wanneer ik buren om mij heen het gezellig zie hebben met anderen dan doet dat pijn.

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 84

Ik voel me verdrietig en eenzaam. Heb wel een relatie maar beiden geen vrienden en nauwelijks contact met familie. Vooral wanneer ik buren om mij heen het gezellig zie hebben met anderen dan doet dat pijn.

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 85

Ik voel me verdrietig en eenzaam. Heb wel een relatie maar beiden geen vrienden en nauwelijks contact met familie. Vooral wanneer ik buren om mij heen het gezellig zie hebben met anderen dan doet dat pijn.

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 86

Ik voel me verdrietig en eenzaam. Heb wel een relatie maar beiden geen vrienden en nauwelijks contact met familie. Vooral wanneer ik buren om mij heen het gezellig zie hebben met anderen dan doet dat pijn.

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 87

Ik voel me eenzaam. Ik ben een jongen van 27 en ben de laatste 10 jaar single. Ik heb echt het gevoel dat er wat mis met mij is. Ik probeer het echt maar niemand ziet me gewoon staan. Ik ben altijd al wel wat anders geweest maar dit is toch gewoon zielig? Maar ook vrienden zijn ver te zoeken. Ik ga op het moment echt met niemand om. De eenzaamheid begint er ondertussen wel vrij hard in te hakken. Ik voel me lusteloos en doelloos. Iedereen vind me altijd maar raar en maf. Kan wel blijven proberen maar wat is het punt als ik toch altijd maar weer faal. Ik denk serieus waar dat ik bestemt ben voor een eenzaam bestaan. En dat doet me erg zeer. Dat terwijl ik (vind ik zelf dan) toch best aardig ben. Ben geen nietsnut, heb altijd hard voor me geld gewerkt ik probeer altijd om mensen te denken maar ik wordt altijd maar weer afgestoten.
Is er iemand met ongv de zelfde ervaring? Ik ben erg toe aan sociaal contact als er iemand is mag me mailen. HGZ_RB@hotmail

R

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 88

Ik ben een meisje van 20 jaar . Heb nooit eigenlijk echte vrienden gehad op school, werk. Als ik foto”s op social media zie wordt ik vaak depressief , omdat ik vaak alleen maar thuis ben. Ik wil graag een keer met een vriendin of vrienden op vakantie wordt er echt jaloers van als ik andere mensen zie. Ik spreek max. Met 2 “ vriendinnen “ af maar dan moet ik altijd de eerste stap zetten qua contact zoeken omdat zij het dan nooit doen. Ik voel me eeg verdrietig ik heb deze probleem al sinds me 15e . Soms moet ik gwn huilen in me bed en dan denk ik waarom heb ik zo een zielig leventje.

Elisssa

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 89

Ik ben een meisje van 20 jaar . Heb nooit eigenlijk echte vrienden gehad op school, werk. Als ik foto”s op social media zie wordt ik vaak depressief , omdat ik vaak alleen maar thuis ben. Ik wil graag een keer met een vriendin of vrienden op vakantie wordt er echt jaloers van als ik andere mensen zie. Ik spreek max. Met 2 “ vriendinnen “ af maar dan moet ik altijd de eerste stap zetten qua contact zoeken omdat zij het dan nooit doen. Ik voel me eeg verdrietig ik heb deze probleem al sinds me 15e . Soms moet ik gwn huilen in me bed en dan denk ik waarom heb ik zo een zielig leventje.

Rl

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 90

De jaren dat ik getrouwd was (bijna 23 jaar), was ik helemaal niet eenzaam, door de grote steun van en relaties met een grote familie en vriendenkring gegroeid uit m'n jeugdjaren en uitgebreid met de vriendenkring van m'n ex-man.Nu ben ik die contacten allemaal kwijt sedert de echtscheiding bijna 8 jaar geleden. Het voelt precies aan of er van al die mensen die mij zo goed gekend hebben, zich niemand meer om mij bekommert, om me geeft en interesse heeft in m'n doen en laten.Dan concludeer ik daaruit dat ik eigenlijk niets of heel weinig voor al die mensen betekend heb en daar heb ik nog altijd veel verdriet van, vooral als ik alleen ben in m'n huis en ik ben dat heel vaak.Misschien denken en praten ze wel eens over mij, maar helaas weet ik dat niet. Ik heb een lat-relatie, die vooral heel weinig sociale contacten teweegbrengt. We komen goed overeen, gaan op reis (zonder vrienden) vaak gaan eten (zonder vrienden) en de weekends zijn soms oersaai door dat gemis aan toffe vrienden. Ik mis heel hard al die sociale contacten, steeds meer en meer, m'n vriend heeft daar geen behoefte aan..... echt heel jammer. Ik weet niet hoelang ik dit nog kan volhouden.... Ik probeer hem dat af en toe duidelijk te maken, maar hij negeert dat soms. De stap naar samenwonen durf ik niet te zetten, want dan moet ik m'n huis verkopen, m'n vriend wil niet verhuizen..... Kan ik enkele tips krijgen?

Els

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten