Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Eenzaamheid - forum lotgenoten


 

Lotgenoten eenzaamheid

Voel je je wel eens eenzaam?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.


Ontdek hier de verhalen van andere mensen met gevoelens van eenzaamheid en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik voel me steeds eenzamer worden

Ik voel me best eenzaam. Ik ben enig kind en heb geen ouders meer om op terug te vallen.

Toen ik er uiteindelijk alleen voor kwam te staan, had ik steun van mensen verwacht. Dat is me helaas tegengevallen. Ook mensen die ik eerst regelmatig zag, zie of hoor ik nu al maanden niet.

Ik doe wel leuke dingen met vrienden, maar ik kan er niet echt mijn verhaal kwijt. Echte vriendinnen heb ik niet. Ik heb wel leuke contacten met collega's gehad, maar die zijn inmiddels weer verwaterd. Die hebben ook een druk leven.

Ik vind dat heel jammer en heb er verdriet door. Ik voel mij steeds eenzamer worden. Ik sta er nu alleen voor en dat is niet zo makkelijk.


Anoniem

51
20
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken mezelf in jou verhaal. Maak op dit moment precies t zelfde mee...


Anoniem
Reactie:
********** at outlook unt com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

r32
Reactie:
Ja voor mij is t precies zo. Vriendinnen bieden een luisterend oor, maar hebben zo hun eigen leven ook. Mijn jeugd was moeilijk en familieleden zijn te jong overleden, dat heeft altijd als een rode draad door mijn leven gelopen. Ik werk fulltime. In een best wel leuke job maar met rotcollega’s. Het is moeilijk om daar niet aan ten onder te gaan en t kost al mijn energie. Wat is er nog leuk eigenlijk vandaag, vraag ik me ‘s ochtends af. Niet veel meer. En hoe krijg ik de negatieve spiraal weer de goede kant op. Geen idee. Dit klinkt allemaal behoorlijk deprimerend. En dat is t ook voor mij. Een quasi oplossing van ‘ga er op uit’ werkt niet in de praktijk.

Anoniem
Reactie:
Hallo,

Ik zou het wel leuk vinden om in contact te komen! Zou iemand interesse hebben?

Groetjes

Anoniem
Reactie:
Ik wil graag met leeftijd genoten in contact komen ik ben 22

Raya
Reactie:
Graag contact bijv via email

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

giellaumme
Reactie:
Idem hier

Lin
Reactie:
Ik voel mij ook heel eenzaam ...doordat ik gescheiden ben ...mag ik bij mijn ouders niet meer binnen...heb weinig vriendinnen ...en mijn kinderen willen geen contact meer ...

Anoniem
Reactie:
Ben 31 en ook erg eenzaam... heb geen vriendinnen en een slechte band met mijn ouders... geen broer of zusjes of nichtjes of neefjes.
Zeker met hem mooie weet altijd maar opgesloten in huis niets kunnen doen omdat ik niemand heb.
Vaak nieuwe contracten geprobeerd op te bouwen maar blijven altijd oppervlakkig.

Anoniem89
Reactie:
Hallo,

Ik herken je verhaal, ik heb ook geen familie meer, wel vrienden maar je kan er niet blijven over zeuren.
Ze kunnen dat moeilijk begrijpen wat ze hebben een leuke familie en die verhalen dat kwetst me dan onbewust omdat ik dat ook zou willen...

Vanwaar bent u en man of vrouw? ik vrouw van 47.
Regio leuven- Mvg

sg
Reactie:
Hallo mensen,

Hier precies hetzelfde verhaal. Ik ben 34 en voel mij vaak erg eenzaam. Aangezien ik hoog gevoelig ben loop ik ook vaak tegen nare ervaringen aan. De wereld is helaas erg koud en kil. Zijn er hier misschien mensen die het leuk vinden om met een groepje mensen ervaringen uit te delen? Hoe meer zielen hoe meer vreugde :)

Liefs,

Anoniem86
Reactie:
Ff kort gezegt: Ik heb al jaren geen contant meer met familie al zeekr 10jaar, en vrienden heb ik ook niet. Denk nie ik ooit vrienden heb gehad want ze lieten me vallen alsof er niets was. Eum hoe krijgen we contact als de mailadressen enzo drek verwijderd worre? Ik ben trouwens 28 jarige vrouw/meisje.

Anoniempje 92
Reactie:
Ff kort gezegt: Ik heb al jaren geen contant meer met familie al zeekr 10jaar, en vrienden heb ik ook niet. Denk nie ik ooit vrienden heb gehad want ze lieten me vallen alsof er niets was. Eum hoe krijgen we contact als de mailadressen enzo drek verwijderd worre? Ik ben trouwens 28 jarige vrouw/meisje.

Anoniempje 92
Reactie:
Hallo
Ik ben overdag ook eenzaam .pdfffffff

Janneke
Reactie:
Ik voel deze zo hard hetzelfde

Klopt zo hard
Reactie:
Tja. gigantisch herkenbaar.
In mijn geval heb ik geen sociale contacten meer ,
en ook amper contact met familie.
Juist omdat ik HSP ben, heb ik een diepe(re) band met iemand nodig.
Echter waar ik ook zoek....ik vind het nergens...

Ook al gezocht naar mensen met dezelfde hobby's als ik,
maar door Corona nu is dat onmogelijk vrees ik, daar de meesten allemaal aan de andere kant van het land wonen.

Voel daardoor ook echt letterlijk dat ik steeds verder weg zak in de eenzaamheid.
Een contact "iets" zou dan ook zeker welkom zijn hier, maar ik zou niet weten waar ?
Al zoveel dingen en sites bezocht en geprobeerd....maar zonder enig resultaat helaas.

L
Reactie:
Hallo hoe oud ben je. Klinkt wel heel vervelend. Hoop dat ik wat voor je kan doen.

Anoniem
Reactie:
hetzelfde hier, voel me vaak dood alleen en voel me machteloos inmiddels. Weet iemand iets waar je lotgenoten kan vinden en contacten kan leggen?

Anoniem
Reactie:
Het lijkt misschien of je in de steek gelaten bent. Mensen vinden het ongemakkelijk als je problemen hebt.
Blijf geloven in het goede in mensen. We gaan vaak bijna oppertunistisch met elkaar om. Als je leven veranderd zal je ook mensen tegenkomen die daarin passen. Omarm hen en vervolg je weg.

Doeterniettoe
Reactie:
Het lijkt misschien of je in de steek gelaten bent. Mensen vinden het ongemakkelijk als je problemen hebt.
Blijf geloven in het goede in mensen. We gaan vaak bijna oppertunistisch met elkaar om. Als je leven veranderd zal je ook mensen tegenkomen die daarin passen. Omarm hen en vervolg je weg.

Doeterniettoe

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Eenzaamheid en moeilijk om nieuwe contacten te maken

Hallo ..
Eenzaamheid elke dag vecht ik daar tegen Regelmatig denk ik, het hoef voor mij niet meer . op deze aardbol moet je aan zoveel eisen voldoen om ergens bij te horen .. WAAROM??................................ FF STIL de tranen lopen weer over me wangen zo gaat bijna elke dag ... Gezelligheid missen met mensen die oprecht om je geven je vriendin / vriend zijn mis ik in mijn leven.


ik merk ook dat voor mij steeds moeilijker woord om naar buiten te gaan.... nieuwe contacten te maken ... ben te vaak tegen de verkeerde mensen aan gelopen wat heel veel met mij gedaan heb .... lieve groetjes blijven hopen op goede zegen ze dat doen we met lach en traan ..


.......

49
21
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Dit verhaal is, als zovelen, zo herkenbaar. Geen kinderen, familie, maar zonder contact. en ik mis de verbondenheid met mensen. avonden in eenzaamheid en me afvragen, waarvoor het allemaal dient.

 

Dagen, dat het minder eenzaam voelt. Ik denk, dat het voor velen, moeilijk is, om contacten te krijgen, waar je, je op je gemak voelt en je geborgen voelt. Het alleen is ook zwaar.


martinet
Reactie:

Nou ik snap je heel goed mensen eisen steeds meer je moet altijd maar vrolijk zijn en positief maar terwijl dat onmogelijk is met alle rot dingen die je door maakt met fam of buren of wie dan ook


Anoniem
Reactie:
Hoi anoniem,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
Reactie:
Klopt wel wat jij zegt over de vertrouwen in de mens word wel minder daardoor,er zullen vast wel goede m en een zijn ,maar de eisen wat men legt op mensen is zo hoog!.Probeer via sport in contact met te komen,ga een hobby zoeken je bent te jong om jouw leven zo te leiden.Sterkte

Saskia
Reactie:
Hey! dit probleem is voor mij zo herkenbaar dat ik even een berichtje wilde plaatsen! Ik mis ook de ECHTE connectie met mensen al ben ik daar niet zo verdrietig over dat ik er regelmatig van moet huilen.

De eenzaamheid wordt mij ook wel eens te veel en ik kom ook het huis niet uit (ben 21).

Zou je het leuk vinden om eens via social media contact te maken??

Michelle
Reactie:
Ben erg eenzaam heb geen fam heb hart falen en wil graag een vriendin om mee te praten

Trix
Reactie:
Hallo,

Ik zou het wel leuk vinden om met iemand van jullie in contact te komen! Iemand daar interesse in? Om gezellig te kletsen, wandelen of noem maar op!

Anoniem
Reactie:
Hoi ik herken me in verhalen van jullie ik heb het zelfde geen familie weinig mensen die echt om je geven!!! Als iemand mij wilt appen graag ik heb 2 hinden en ga vaak wandelen alles draait om mijn honden mensen hebben me echt teleurgesteld app me als je contact wilt lekker uit eten strand wandeling app me 06******** hoor graag iemand groetjes Lala is niet te me echte naam als je apped krijg je me naam natuurlijk ik woon in Westland

(redactie: Helaas doen we ivm de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen.)

Lala
Reactie:
Ik herken in al jullie verhalen wel wat.
Het is zo jammer dat zoveel mensen dit zelfde probleem hebben, maar dat het toch zo moeilijk is om met deze lotgenoten in contact te komen. Misschien speelt schaamte een rol, of afstand, of vertrouwen in andere mensen, eigenwaarde? Ik heb vaak gedacht om een site te maken voor mensen die eenzaam zijn en op deze manier mensen met elkaar in contact te brengen. Ik wens iedereen veel sterkte toe en hoop dat we elkaar gaan vinden!!!

Anoniem
Reactie:
Ik heb precies hetzelfde als u had graag een vriendin of vriend ,,woon in Maastricht

Marcelle V
Reactie:
Ik ben ook alleen en zoek ook een maatje waar je mee kan pr a ten
Ben 78 jaar en weduwe geen kinderen of fam zeereenzaam
Groet b ea

Anoniem
Reactie:
het al zolang dat ik ziek ben voel me heel éenzaam en achtergelaten vertrouw niemand meer

karin van H
Reactie:
Ik heb een dochter en kleinkinderen maar ben door omstandigheden in een dorp terecht gekomen waar ik niemand ken.
Gelukkig heb ik mijn honden bij me maar ben eenzaam zelfmoord komt steeds vaker voor mailen appen lijkt me leuk wandelen met de honden woon in brabant

Pitje
Reactie:
Voel me na mijn scheiding erg eenzaam. Wil graag in contact komen met mensen, maar hoe.....

Nadja
Reactie:
💜💜💜💜 mooi geschreven

Anoniem
Reactie:
Hoiii, dat klinkt vreselijk zeg. Werk je ook niet? En ben je man /vrouw
Wat is je leeftijd

Alida
Reactie:
Hallo .ik ben een vrouw van 64 en vreselijk eenzaam.ik woon sinds 1 jaar in andere woonplaats en heb geen contact.ik heb ook vaak idee her hoeft niet meer van mij.niemand begrijp het en bagatelliseert het.vreselijk.en vroeger ook vaak tegen verkeerde mensen aangelopen.hoe moet het verder??

Mirian
Reactie:
Hallo,hier ook zo...4 maanden geleden gescheiden geen kinderen en ik werk thuis als zelfstandige,kort om de hele dag thuis!
en (vreselijk) eenzaam.nooit gedacht mij zo te voelen.
ik ben een man van 42 jaar

IJpe
Reactie:
Ben 8 jaar geleden gescheiden, in de loop van de jaren heb ik nagenoeg geen vrienden, familie die ik nog zie.
Ook mijn kinderen zie of hoor ik bijna niet.
Gelukkig heb ik mn werk nog, al ga ik daar tegenwoordig met tegenzin naartoe.
Horeca, weinig te doen, verplicht mondmasker dragen.
Hoe ontmoet je in deze tijd nieuwe mensen.
Voel me al zolang alleen en eenzaam.
Ben nu 59 jaar. Van mij hoeft het allemaal niet meer.

José
Reactie:
Geniet ervan.

Als je met mensen bent moet je gaan letten op profileren.

Als je echt vrienden wilt, moet je er even op uit, en je borst vooruit.

M
Reactie:
Is het raar om je eenzaam te voelen en je dat in theorie waarschijnlijk niet bent?
Ja, ik had liever een partner gehad waarmee ik samen zou kunnen lachen en beleven. Nu val ik steeds op mannen die mij graag vernederen, nee liefdesverdriet is het niet.
Ik heb wel angst om geen potentiële partners tegen te komen. Ik schreef mij in op een betalende datingsite (een grote). Een even grote ontgoocheling, als ik de wanhoop niet kan aflezen op de gezichten van de mannen dan komt dit naar boven in een chat. En als ik dan een zeldzame match tegenkom dan krijg ik natuurlijk geen antwoord. Ze zeggen dat een mens hard is, maar soms voel ik mij niet zo mens.
Het leven is meer dan partners en kinderen maken, nu moet ik toegeven dat ik dat een leuke aanvulling zou vinden.
Ik probeer te genieten van de dagjes, ook al zijn ze niet altijd even boeiend. En ik verzorg mijzelf met mij mooi te maken, te studeren, mijn talenten te gebruiken, mijn huis op orde te hebben en van vrienden en familie te genieten.
Maar op een dag als gisteren, als je nood hebt aan een babbel en niemand antwoordt dan gaat die sterke mens in mij weg. Dan voel ik mij verdrietig. Het is zoals wachten op Godot, je wacht en kijkt uit naar een antwoord dat niet komt...nooit zal komen.
Gekke wereld, dat mij soms een beetje minder sterk maakt. Maar nee gek laat ik mij er niet van maken. Ik durf alvast wel geloven dat ik nog veel ga kunnen lachen :-), want lachen is aanstekelijk...

R

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Mijn leven gaat aan me voorbij

Soms als ik naar buiten kijk, vooral bij mooi weer, dan kan ik wel huilen, omdat mijn 34-jarige leven gewoon aan me voorbijgaat en er nooit iets bijzonders gebeurt (zonder partner) en ik denk dat dit zo zal blijven tot ik 40 ben en dan zijn in ieder geval de mooiste jaren voor een vrouw voorbij.

 

En deze jaren heb ik zo zinloos doorgebracht. Anderen hebben een partner en in hun leven zit vooruitgang (kinderen worden groot) en bij mij blijft alles bij het oude. Ik blijf altijd in dezelfde fase. Ik vraag me vervolgens af wat voor zin dit leven nog heeft als je als toeschouwer leeft...


Anoniem

33
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Wat naar om je zo alleen te voelen.
Tip: kijk 'ns op www.nmlk.nl , een site waar je nieuwe mensen kan leren kennen dmv samen actiteiten doen. Echt een a aanrader! Succes!


Angélique
Reactie:

Hoi,heel herkenbaar ik ben 10 jaar vriendenloos en bij mij is echt bijna de grens bereikt niemand snapt de pijn. Ben 32 maar nooit niks leuks om te doen heb wel een vriend en een kind maar voel me leeg.

Wat vind je leuk om te doen qua activiteiten? ik vind dit moeilijk ik wet zelf niet eens meer wat ik leuk vind alles lijkt inhoudloos. Misschien dat je het fijn vind hier over te praten. Ik ben een luisterend oor ;)


Nathalie
Reactie:
Hoi ik snap dat je jouw leven anders wil hebben.ik ben ook alleen en kom uit een andere land waardoor ik ook moeite heb om contacten te leggen. Ik zit nu bij een cursus van MDF om verder te komen.. is er iets wat jou blij kan maken? Interesse of hobbies die jou in contact brengt met anderen? Je mag ook mij mailen als je wil. Ik ben ook op zoek naar en man maar eerst dan vriendschap en als het klikt meer... Ik woon wel in een kleinere dorp bij Dronten. Madeleine m***********@***********.com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

Madeleine M.
Reactie:
Ik ben ook heel erg eenzaam, heb nu al een paar jaar een partner gezocht, heb verder niemand meer en ben inmiddels bijna 60 al geven ze me dat niet. Niemand ziet hoeveel verdriet ik hierom heb. Ik ben een mensenmens en zie alleen maar mijn twee dierbare katten. Woon in het kille en koude Amsterdam, geen leuke stad in je eentje. Die sites zials NMLK werken niet..

Patricia
Reactie:
Ik ben 36 jaar en voel ook dat mijn leven aan mij voorbijgaat.
Niet echt contact ook met familie beide ouders overleden.
Voor de rest heb ik ook geen vrienden en geen baan.
Een relatie waar ik mij ook niet in thuis voel.
Dus ja weet het eigenlijk ook niet meer bij mij is het ook echt elke dag hetzelfde weet ook niet wat ik met dit leven aan moet.

Anoniem

Anoniem
Reactie:
Hoi .

Ik weet niet hoe lang geleden dat je dit geschreven hebt ,maar ik ervaar precies hetzelfde. Ik ben een man van 42 en erg eenzaam geworden nadat mijn relatie afgelopen zomer stuk is gegaan.

Verschrikkelijk voelt dat , ze heeft alle contacten verbroken ik mag en kan haar niet bereiken terwijl ik haar zo nodig heb.

Weet dat je niet alleen sta , misschien vind je het leuk om terug te reageren?

Groetjes van Jan

Anoniem
Reactie:
Hoi hoi van waar kom je

T
Reactie:
Wat een eenzaamheid. Oh zo herkenbaar.
Ik ben 59, langzamerhand weet ik jet ook niet meer
Konden we elkaar maar eens ontmoeten, lotgenoten.
Lekker samen een wandeling maken, bij elkaar eten, koffie drinken oid.
Hoe kunnen we elkaar helpen/steunen....?

J
Reactie:
Het is aan jou of dit scenario zich voltrekt. Neem de regie in handen. Stel je open voor liefde. Leg de lat niet te hoog. Geniet van het liefhebben. Het houden van jou voel jij niet. Dat is voor de ander. Als dat lukt kan het dat je op je 35e zwanger bent. Een mooie leeftijd. En zie je op je 40e je kind 6 worden. Je kunt dan nog steeds heel mooi zijn.

Doeterniettoe

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik ben 75 en voel me steeds meer alleen

Ik ben nu al 75 en ik vind dat ik erg alleen ben. Ik heb gelukkig goed contact met mijn zus en broer maar ja........iedere ochtend als ik wakker wordt denk ik: en wat nu? Waarom zou ik mijn bed uitkomen?

 

Soms spreek ik dagenlang niemand. De dingen die ik leuk vond kan ik niet meer doen. Immers; mijn gezondheid laat het afweten; ik heb geen energie meer. Rondom mij heen is het stil geworden.

 

Mijn vrienden zijn zo langzamerhand allemaal overleden. Ik heb ze bijgestaan maar wie is er nu voor mij? Ik voel me steeds meer alleen.


Anoniem

30
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Goede morgen,

met belangstelling heb ik Uw bericht gelezen.

U schrijft, dat U soms dagenlang niemand spreekt.
Misschien hebt U zin, om af en toe te schrijven/te mailen?

Ik schrijf in ieder geval graag en hoop op een bericht van U!

Een fijne dag toegewenst!
Met vriendelijke groet, Rosemarie


Rosemarie
Reactie:

U mag mij altijd bellen , ik zou graag met u in contact willen komen en met u de dingen dien die u lleuk vind.

Gr B


B
Reactie:

Ik Ben 78 en Eenzaam. Als we eens beginnen met samen koffie of iets anders te gaan drinken? Bel me op ****** als er iets voor voelt. Ik woon in Zwolle of is dat te ver weg?

 

 

(redactie: Helaas doen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen na een bepaalde tijd verwijderen). 

 

Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met andere mensen zoals:

 

  • vrijwilligerswerk in de buurt
  • leuke hobby / vereniging in de buurt

 

  • wordt zelf bejaardenbezoeker bij leeftijdsgenoten (veel mensen in bejaardentehuizen krijgen geen bezoek terwijl ze dit wel graag zouden willen)

 

  • sites als nieuwemensenlerenkennen.nl
  • single-vakanties

 

... einde redactie)


Rudy
Reactie:
Redactie,
Aan de ene kant begrijpelijk vanwege privacy redenen.
De tips ? dank daarvoor maar denk dat velen van ons dit ook wel weten, maar dit forum juist het veiligst voelt om contact te leggen.
Wel jammer, want nu is het een verkapte 'uithuil'forum waar je jou verhaal kunt doen maar waar je verder niets mee kunt.
Zonder gelijkgestemden eventueel te kunnen ontmoeten blijft het bij welgemeende reacties en daarna gaan 'we' verder met zoiets als leven.



John
Reactie:
Hoi,

"Leuk" redactie om zo'n site te noemen als iemand van 73 zoiets schrijft. Ik ben zelf 60, voel me ook steeds eenzamer worden. Volgens mij heb je op deze leeftijd niets aan events en spellen etc. zoals op de site "nieuwemensenlerenkennen" wordt genoemd. Dat is iets voor jonge mensen van max 45 zag ik voorbijkomen......jammer al die regeltjes van "privacy"....

Ingrid
Reactie:
Ingrid, Inderdaad.


John
Reactie:
Ik herken alles zo. Ook de ouders kwijt. Met broer geen contact. Geen vrienden. Ook geen baan. Ik wordt ouder en ouder.

Mieke
Reactie:
Lieve Anoniem,

Weet dat wat je nu schrijf er mensen zijn die dit leest en met je meeleven.
Koester de contact momenten met je zus en broer.
Ik begrijp je wel maar wil wel even zeggen,
Trek jezelf omhoog. Het zal niet altijd lukken, maar houd wel de momenten vast wanneer het je wel lukt lieve Anoniem
Niks is sterker dan de kracht van een mens

❤️🙏


Noortje
Reactie:
Neem kontakt met me op.Ik zit met heTZELFDE PROBLEEM

Jhon
Reactie:
Veronica grroen

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Gehuwd, maar ik voel me eenzaam

Ben een man van 41, gehuwd, geen familie (d.w.z. geen contacten meer, is ook geen optie meer), geen vrienden (niet 1), paar leuke collega's die me dierbaar zijn maar die hebben een eigen leven en dat was het.

 

Ben gehuwd, maar voel me alleen, eenzaam, anders, een sukkel, een rare...ik weet niet wat ik moet doen om iets te veranderen. Alleen iemand om een goed gesprek mee te hebben lijkt onhaalbaar, ik weet niet eens waarom ik hier nu typ, wat heb ik eraan...


eenzaam gevoel

23
13
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat vervelend dat je je zo eenzaam voelt.

Als ik je verhaal lees, dan komen er een paar dingen in me op.

1) Je schrijft dat je gehuwd bent. Hoe is het contact met je vrouw? Kunnen jullie open en eerlijk tegen elkaar zijn? Bespreken jullie wat jullie bezig houdt?

Zo nee, dan zou het al heel veel kunnen opleveren op dat wel te gaan doen. Je zou je dan ook minder eenzaam voelen, maar meer verbonden met je vrouw.

2) Heb je hobby's waar je mensen zou kunnen ontmoeten? Misschien kun je op een sport gaan? Een groepsreis maken om mensen te ontmoeten? Of kijk eens op een site als nieuwemensenlerenkennen.nl


E.
Reactie:

Maar. Als. We. Het. Zamen. Delen. En op een. Lijn. Zitten. Gr Joop. U. Kunt. Reageren


Heb. Het. Zelfde. Ben. Ook. Eenzaam
Reactie:

hallo ik ben ook gehuwd en heb hetzelfde gevoel als u 


Anoniem
Reactie:

Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, hoewel het bij mij over een ander soort eenzaamheid gaat eigenlijk, ik schrijf het niet graag en voel me echt slecht als ik dit verwoord maar 3 jaar geleden heb ik een man leren kennen die me op sexueel gebied rot verwend.

 

Je moet wel weten dat ik al meer dan 20 jaar geen sex meer had. Ben nochthans getrouwd en mijn man ziet mij graag en ik wil hem ook nooit kwijt,maar hij kan niet meer vrijen en ik heb daar wel veel behhoefte aan.

 

Nu ben ik wel smooorverliefd geworden op die man, maar hij heeft me nu gedumpt voor een ander omdat hij het niet méér ziet zitten om 45 min te rijden om bij mij te zijn.Nu doet hij alles met haar wat ik zo graag had gedaan, etentje, cinema, toneel enz.

 

Toch beweert hij dat hij me wil blijven zien,maar dat geeft me een wrang gevoel, kan iemand me raad geven? Hij beweert zelfs dat hij haar bijna verteld heeft dat hij verliefd is op mij en me niet kan laten, wat moet ik daarvan geloven? Gekwetst, eenzaam hart.


Roos
Reactie:
Hallo. Ik begrijp je volkomen. Ben zelf ook 23 jaar gehuwd maar voel me zo alleen. Heb ook niet echt iemand waar ik mijn gevoelens mee kan delen, valt soms heel zwaar.

Ik
Reactie:
ik ben 45, ongehuwd. 1 vriendin. Geen familie . Geen werk.
Voel me alleen, een uitzondering, niet aanvaard.Wil gewoon goede gesprekken met iemand en desnoods eens afspreken. Van waar ben jij. Ik van Leuven.

ils minnen
Reactie:
Zo herkenbaar...
Ik ook gehuwd, 2 prachtige kinderen en een man. Mijn man haalt heel veel voldoening uit zijn werk, ik voel me alleen. We hebben hele andere interesses. Oppervlakkige contacten met anderen genoeg, maar echte vriendschappen niet.
Ik wens je een mooie vriendschap toe!

Anomiem
Reactie:
Hallo,
Ik weet maar al te goed wat je doormaakt, maar jij bent tenminste gezond en hebt een job. Zelfs die dingen heb ik niet. Dus...

poppe
Reactie:
Ik was gehuwd en was ook eenzaam.hoewel we alkes samen deden luisterde hij nooit
Nu ben ik alleen sinds 2mnd en woon in een ander dorp ken niemand en wordt steeds eenzamer.
Praten met je partner is de juiste oplisdong

Pit
Reactie:
wat voor werk doe je? waar woon je? lijkt het je leuk om met kinderen om te gaan

Anoniem
Reactie:
Ik ben een man van 70 en ga af en toe eens een avontuurlijke wandeling maken in de ardennen. Zin om eens mee te gaan ?
Ik hoor het wel van U.

Reno
Reactie:
Ik zit in het zrlfde schuitje

Neeltjr
Reactie:
Je bent zeker niet alleen die zich zo voelt. Ik ben 39 jaar gehuwd heb 2 kinderen. Toch voel ik mij vaak eenzaam en ongelukkig Waarom weet ik niet. Ik heb een lieve man 2 prachtige kinderen. Wat scheelt er met mij dat Ik mij zo voel? Is er iets waar we nog op zoek zijn maar niet vinden? Ik heb het antwoord nog niet gevonden en weet niet of ik het ooit zal vinden.

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Ik zou graag een luisterend oor willen

Het is raar om te schrijven over eenzaamheid. Ik denk dat niet veel mensen in mijn omgeving denken dat ik eenzaam ben, of mij eenzaam voel. Ik heb werk, vrienden, familie, en als ik zou willen zou ik best vaak met mensen op kunnen trekken..

 

En toch, onlangs zat ik in bed en bedacht me maakt het uit of ik gedachten heb als ik mijn gedachten met niemand kan delen? Dat maakte me verdrietig. En ik besef dat ik mij eenzaam voel. Ik heb geen relatie. Ik ga elke dag alleen naar bed en sta alleen op.

 

De dag helemaal alleen afsluiten vind ik steeds moeilijker worden. Toch is de drempel om voor het slapen gaan contact te maken ook heel groot. Ik bel wel eens met Sensoor. Dat is een telefoonnummer voor een praatje. Dat zijn fijne praatjes, maar het voelt ook gek. Hoezo doe ik dat als twintiger?! Ik veroordeel mezelf daar over. Ook dit kan ik met niemand delen. Dat is pijnlijk. Ik zou graag een luisterend oor willen in mijn omgeving.


Anoniem

21
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey. Ik wil wel eens met je praten over eenzaamheid. Heb er zelf ook last van en ben 24 jaar. Ik zit vaak achter de pc, dus als je eens wilt skypen ofzo laat je het dan weten? Al lijkt het me niet zo slim om hier je skypenaam te plaatsen... maar anders weet ik het ook niet.


Hendrik
Reactie:

Ik zou ook wel contact willen?


Anoniem
Reactie:
DIt is zo herkenbaar! Ik ben 21 en ik heb geen ecte vrienden om me heen wara ik echt een goed gesprek mee kan houden! zou je het leuk vinden om via social media eens contact te leggen?

Michelle
Reactie:
Hallo,

Ik zou ook wel contact willen hebben met iemand van jullie? Gezellig te kletsen!

Groetjes

Anoniem
Reactie:
Troost je ik ga er van kapot

Sabine
Reactie:
Sterkte, ik begrijp je gevoel. Het lijkt me een lastige en visuele cirkel. Het is makkelijker om te zeggen de moed niet op te geven dan te doen. Maar heb vertrouwen, het wordt beter. Je bent niet alleen.

F
Reactie:
Ik voel precies het zelfde als u heb geen levens moed meer woon in Maastricht

marcelle V

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik voel me al jaren heel erg eenzaam

Ik voel me al jaren heel erg eenzaam. Heb familie waar ik geen contact mee heb en de laatste jaren geen behulpzame mensen tegengekomen.

Ik zou zo graag in contact komen met mensen die een soort gelijk leven als mij hebben zodat we elkaar kunnen steunen


anoniem

21
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

waar woon je? Ben zelf van Belgie. hoe oud ben je? Ben zelf in de veertig.Mag altijd reactie sturen.


ikkeltje
Reactie:
Ik woon in Amsterdam maar geloof niet in elkaar alleen schriftelijk steunen. Kille koude stad hier, ben hier geboren maar iedereen lom me heen verloren..

Patricia
Reactie:
Hoe oud ben je? Mnl of vr, misschien een leuke vriendschap

Anoniem
Reactie:
BEN VAN DEZELFDE MENING MAAR WAT DOE JE ERAAN BEN JE VAN VER? IK BEN VAN WAREGEM WEST VL ZOEK IEMAND OM TE BERICHTEN

HAERINCK IVAN
Reactie:
Hoi, welke provincie woon je dan?

c
Reactie:
Ik heb nu zo'n leven.

John
Reactie:
Zou graag met je in contact komen ik ben wel 40 + maar jong van geest en kom nog jong over als het goed is daarbij herken ik je verhaal dat heb ik dus ook graag zou ik met je in contact komen om iets leuks te doen of gewoon even te babbelen!! Mail me graag *************@hotmail.com

(redactie: helaas doen we ivm de nieuwe privacy wetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen.)

Lilly Pi
Reactie:
Lief mens, je bent heel gevoelig en ik heb spijt dat ik je hondje nooit heb gezien. Ik voel me ook soms heel angstig en vrees voor de toekomst. Heb alleen nog mijn hondje en mijn man. Ik hou ontzettend veel van beiden, moest ik echter mijn man verliezen, ik stap er ook uit. Die angst zorgt dat ik niet genoeg van het heden kan genieten. Jij bent dus alleen.....moet erg zijn, verre knuffel van mij en mijn hondje

Anneke
Reactie:
waarom staan hier geen datums bij? Is dit een recent bericht of 5 jaar oud???

Wilfred
Reactie:
Helaba ...ik heb uw verhaal gelezen...ik zoek ook iemand om mee in contact te komen...om eventueel samen uitstapjes,te doen...zodat mijn dagen gevuld zijn...en minder eenzaam

Hilde

Anoniem
Reactie:
Ik ben ook eenzaaam 84 jaar ,mijn hele famile en kenissen zijn dement of dood had graag wat contact woon in Maastricht

Anoniem
Reactie:
oke vertel groet Willem

Johannes Willem

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Ik voel me af en toe eenzaam

Ik voel me af en toe eenzaam. Ik heb een paar goede vrienden, maar voor de rest niet zo veel sociale contacten. Van de ene kant vind ik dat prima, want ik vind het ook fijn om alleen met zelf te zijn.

 

Van de andere kant zou ik het ook fijn vinden om wat meer goede vrienden te hebben. Ik merk echter dat ik daar niet in investeer. Ik kom namelijk wel genoeg mensen tegen die potentiële vrienden zouden kunnen worden, maar heb meestal geen zin om er veel tijd in te investeren. Blijkbaar voel ik me nog niet eenzaam genoeg. :-)


Anoniem

18
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben graag alleen, maar voel geregeld eenzaam. Ook ik habe veele potentiële vrienden, maar voel een innerlijk afstand. Ik telefoneer niet graag...intussen is 80% van mijn leven online. ]

Lissie
Reactie:
Ik ben ook graag alleen en geniet daar ook van maar niet altijd alles alleen. Dan heb ik na een aantal dagen toch weer behoefte aan mensen om mij heen.
Soms besteed ik een tijdje veel aandacht aan vrienden en kennissen en na een tijdje kost het weer zoveel moeite en energie om steeds de eerste te zijn met afspreken. Ik zou het dan ook wel fijn vinden om een keer gevraagd te worden maar iedereen heeft het druk met eigen dingen wat ik ook wel begrijp. Als ik vrienden vraag vinden ze het meestal leuk.
Als ik mij zo voel vind ik dat nog steeds moeilijk om dan iemand te bellen want iedereen heeft het druk en de meeste kunnen ook niet echt luisteren. Ik ga dan een potje huilen en ga fietsen of maak een strand of boswandeling en daarna gaat het wel weer.
In heb ook leuk werk waar ik veel energie uit haal.
2 schatten van kinderen waar ik altijd terecht kan.

Ik ben nu 9 maanden single en voel mij de meeste tijd sinds 2 maanden goed maar heb wel behoefte aan intimiteit maar nog niet aan een vaste relatie.
Ik ga ook vaak weer op datingsites en als ik dan weer veel aandacht krijg voelt dat ook fijn maar als het weer minder word voel in mij ook soms weer eenzaam.

Liefs

Nora

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Mijn leven voelt steeds beperkter

Hoi,

Ik ben nu 52 en heb het gevoel dat mijn leven steeds beperkter wordt. Ik kan mijzelf prima redden, maar heb behoefte aan wat liefde en aandacht. Gewoon eens iemand die er is voor mij. Weet niet goed hoe ik daar mee moet omgaan.

Online dating geprobeerd, maar dat levert ook niet veel op.

Ik weet niet goed hoe ik weer wat plezier in mijn leven kan brengen.


Inge

18
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik ben 52 jarige vrouw met MS uitwonende tweelingzoons (20)

ben sociaal en ondernemend en langzaam word ook mijn wereld steeds kleiner......vriendinnen hebben het druk met partner, kinderen, werk en hebben vaak alleen tijd door de weeks als ze op een vrije dag met mij iets ondernemen......

maar die avonden en weekenden zijn moeilijk ...... ik maak wat schoon en pak andere klusjes aan om me te verzetten maar zou dit graag doen met een vriendin,

via datingssites vervelende ervaringen opgedaan met mannen dus ik ga nu alleen voor vriendschappelijk contac met andere vrouwen


dus puur voor gezelligheid en delen van levenservaringen...


Wie o wie kan zich hierin vinden?? Ik wil graag weer leuke dingen doen met een vriendin , misschien kan ik een luisterend oor zijn ?? De arm om je heen slaan en gewoo luisteren??


Ik zit namelijk in hetzelfde schuitje...... lieve groet!


ELSA12
Reactie:
Hoi, ik ook 52, voel me ook beperkter worden, ik wil wel meer, maar ik kom niet in contact met mensen, ik zoek ook wat zielsniveau, ik kan niet meekomen in deze hectische nare maatschappij, hou je van wandelen? Welke provincie woon je?

c
Reactie:
Hai,

Ik ben een vrouw van 55 jaar en woon in Zwolle en lees herkenbare punten, in de zin de behoefte om pure echte mensen te ontmoeten met wederzijdse respect voor elkaar. Mijn persoonlijk verhaal gisteren hier gepost.

Hoop iets te vernemen.
Groetjes,

Vlin02der
Reactie:
Hallo, precies in die situatie verkeer ik ook.
Ben graag alleen, maar voel geregeld eenzaam. Ook ik habe veele potentiële vrienden, maar voel een innerlijk afstand. Ik telefoneer niet graag...intussen is 80% van mijn leven online.

Lissie
Reactie:
Ik weet niet of ik hier mijn mailadres mag plaatsen anders sta ik wel open voor eerst wat mailcontact en vandaar uit kijken hoe het loopt.

Groetjes,
Vlin02der

Vlin02der
Reactie:
Ook eenzaam de laatste tijd doet pijn

Anoniem
Reactie:
Ook eenzaam de laatste tijd doet pijn

Jose
Reactie:
Beste lezer.
Ik zit met het zelfde propleem.
Als je er samen met mijn over wilt praten graag alleen is ook maar alleen.
Laat wat van je horen ik geef antwoord.
Terug .Groetjes Anja.

AE de Koning
Reactie:
Dag inge, waar kom je vandaan. Misschien een keer in de week een wandeling if zo. En wat leuks eens doen. Bijv. Gewoon als startende kennisen. Ben zelf een vrouw, van 54.
En zoek al paar jaar een vent maar die zijn niet voor 't oprapen. Pfff
Wat doe jij verder in het leven

Alida

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Wat kunnen we doen met mijn eenzame dochter (30j)?

Hey hier papa van dochter die zich helemaal eenzaam en alleen is ze is 30j
Ook wil ze geen hulp aanvaarden .Ze werkt ook niet zit alle dagen thuis.
Hangt altijd rond mijn vrouw .ik en mijn vrouw kunnen voorlopig niet samen meer iets doen ze houdt ons gegijzeld wat moeten we doen om haar te helpen weet het allemaal meer zo goed wie zit nog in zo situatie wat kunnen we doen?

Paul

18
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo

Ik neem dr wel mee uit. Ben 34jr

Ramon
Reactie:
Kerst is totaal niet leuk......echt pijnlijk

Mieke
Reactie:
Ik heb een dochter van 28 en ze voelt zich ook al jaren eenzaam. Ik ben er ook altijd voor haar maar natuurlijk wil ze iemand van haar eigen leeftijd wat ik begrijp...Ze ziet het leven op deze manier niet meer zitten....En ik weet niet meer hoe ik haar kan helpen, ben voort zo moe..

Henriette
Reactie:
Ouders zijn veilig, maar ze zal toch haar eigen weg moeten vinden en vrienden leren maken. Dat lukt niet door thuis te blijven hangen. Zoek samen met haar dingen die ze kan gaan doen, sporten, theater of iets dergelijks en vertel haar ook dat ze niet de hele dag bij jullie kan blijven hangen omdat je ook recht hebt op een eigen leven. Laat haar ook hulp zoeken om aan zichzelf te werken.
Trek grenzen, dat doet de buitenwereld namelijk ook. Als je van iemand houd betekent dat ook dat je soms duidelijk moet zijn.

Erik
Reactie:
Hoi Paul, eigenlijk is het andersom en houden jullie haar vast. Hup, het nest uit. Als ze e kan vliegen en dat kan ze, kan ze terugkomen, maar niet om te wonen. Er kunnen natuurlijk medische psychische redenen zijn waardoor ze daartoe niet in staat is. Dan is er hulp nodig voor haar lijkt mij.

sterkte voor jullie allemaal!

marieke
Reactie:
Ik heb een zoon van 30 die zich eenzaam voelt
Mss een idee om hen samen wat leuks laten te doen ?
In deze tijd niet veel opties , wandelen , fietsen, samen koken, ...

Sabine
Reactie:
Hey Pa ...

Blijf hoedanook in gesprek met haar. Niet per sé met woorden maar ook met vertrouwen. Stuur niet te veel, daarmee creëer je mogelijk meer afstand. Laat haar zeggen wat ze nodig heeft. Dan kan ze daar zelf aan werken.

Doeterniettoe

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Ik heb geen enkele vriend of vriendin

Hoi, Ik ben eenzaam, maar dan ook echt.
Ik heb helemaal geen enkele vriend of vriendin.
Ik ben in de vijftig, mijn man stierf jaren geleden
en de leukste tijd heb ik wel gehad lijkt mij.
Kinderen heb ik niet.
Hoe kan ik nieuwe vrienden , vriendinnen maken?
Onmogelijk.
Gezien ik erg in mezelf gekeerd ben en behoorlijk verlegen.
En als ik eens ergens naartoe ga,
kent iedereen , iedereen al,
en de meesten zijn getrouwd.
Hopeloos dus ..

Josiane,

15
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je bent niet hopeloos...deze 50 plusser heeft het ook wel
Ik heb 2 kids maar die gaan redelijk hun eigen gang.
Meestal ga ik er wel erop uit maar sta je toch vaak alleen ( in een hoekje) dan denk ik waarom..en ga ik maar naar huis..mn eigen omgeving....

Sonja
Reactie:
Zo herkenbaar

Mieke
Reactie:
beste waar woon je? ik zelf ben van lommel 64 jaar

groetjes

liliane
Reactie:
ik herken dit zo. ben achter in de 50. woon je zuid holland?
je bent niet alleen! grtz thea

Hai
Reactie:
Hoi, ik herken heel goed wat je schrijft. Ben 61 en getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie mee. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden en heb vooral behoefte aan iemand die ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie

Ton
Reactie:
Hoi hoi dit is zo herkenbaar, waar woon jij ?? Zelf woon ik in de kop van drenthe. Als jij niet te ver weg woont zouden wij elkaar eens kunnen ontmoeten ??

Aafke
Reactie:
Hoi Josiane, Liliane, Thea, Ton en Aafke,
Dit forum is vooral bedoeld om je hart te luchten en steun te vinden in de verhalen van anderen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid (https://www.therapiepsycholoog.com/forum-tips-eenzaamheid) staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen. Ik hoop dat je daar kunt vinden wat je zoekt. Alle goeds!

De redactie
Reactie:
Ik ben ook eenzaam , ben 55 jaar , en sinds 2 jaar alleen komen te staan ,, het is moeilijk om eens een keertje iemand te ontmoeten ,, maar het zou mooi zijn om iemand te leren kennen ,, een goed gesprek , of gaan wandelen samen , of een andere hobby samen doen ,, om terug met 2 , iets samen te kunnen doen !! Groetjes hugo

Hugo

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Ik voel me eenzaam

Ik denk wel eens als ik naar facebook kijk iedereen heeft zoveel vrienden. Ik heb er maar een paar. Ik zou ook wel meer vrienden willen hebben. Ik zie ook dat ze zoveel likes hebben bij elk ding wat ze erop zetten.

 

Laats had ik een hele mooie foto van mijn hondje erop gezet. Niemand vond het leuk. Ik heb een openbaar profiel. Ik voel me eenzaam.


Anoniem

14
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zo herkenbaar. Maar op fb staan geen echte vrienden, iedereen heeft slechts 1 tot 3 echte vrienden.

Eenzaamheid is rot. Ik heb gereageerd omdat ik het vervelend zou vinden als niemand reageert. En om je sterkte te wensen natuurlijk.


Annelien
Reactie:

Heel herkenbaar hoor. Je bent niet de enige. Sterkte!


Anoniem
Reactie:

Ik weet natuurlijk niet hoe je persoonlijke situatie is. Maar is Facebook wel de juiste manier mm vriendschappen op te bouwen en te onderhouden? Mensen klikken alleen maar op wat ze zelf leuk vinden. Ik weet zeker dat je een prachtige foto van je grote vriend(in) erop hebt gezet, en als dierenvriend weet ik zeker dat ik op Like geklikt zou hebben.


Maar als je meer Facebook vrienden wilt hebben, stuur dan enkele vriendschapsverzoeken de wereld in. Zelf heb ik geen Facebook account om precies de redenen (en meer) die jij aangeeft.. Misschien kun je beter een andere manier zoeken om vrienden te maken.

 

En account met veel vrienden, hoeveel van die mensen zijn echte vrienden? Ik vind het echt heel jammer dat je eenzaam bent, helaas weet ik niet wat je daar het beste aan kunt doen. In de eerste instantie zou ik zeggen, zoek meer vrienden ga bij een vereniging, een sportschool er is een legio aan dingen die je kunt ondernemen.

 

Maar als zoveel dingen in het leven zul je er zelf je schouders onder moten zetten, dat is de beste tip die ik je kan geven.


Marc
Reactie:

Jij krijgt wel een like van mij


Hans
Reactie:
Héél herkenbaar.
Ik heb ook heel weinig fbvrienden . Maar ik heb géén openbaar profiel . Ik zit wél in verschillende fb groepen. Dan deel je elkanders hobby en interesse en krijg je véél meer reacties dan van je eigen FB vrienden. Soms doen mensen je een vriendschapsverzoek en dáár heb je meer aan dan wildvreemden waarvan je niet weet wat ze leuk vinden of hen interesseert. Ik zit o.a in verschillende hondengroepen. Iedereen leeft met elkaar mee.

Lijdia
Reactie:
Ik weet zeker dat dat een hele leuke foto was van je hondje!!!
Op sociale media is zo veel nep ik doe daar niet aan.
Eenzaam zijn doet veel pijn, zelfs als je een relatie hebt (bij mij dus). Groetjes.

Mimi
Reactie:
Wees maar blij dat je een leuk hondje hebt!! dan heb je in ieder geval een fijne vriend!!

c
Reactie:
Facebook is een 'schijn'wereld.

John
Reactie:
Je moet Facebook lekker niet meer raadplegen en op zoek gaan naar echte contacten. Facebook is leuk maar niet voor eenzame mensen . Die willen echt contact en geen valse verwachtingen.
Ik sta open voor mooie ontmoetingen.

Theo Tolhuizen
Reactie:
Facebook is zo nep vind ik. Ik heb veel meer aan echte contacten dan via FB.

Chris
Reactie:
Ik ken het heb dagen last er van je begint op den duur te denken, ben ik normaal

Sabine
Reactie:
Lieverd luister goed, likes schijn je ook te kunnen kopen of zoiets heb ik wel eens gelezen. FB is trouwens één neppe zooi! Een pootje voor je lieve hondje.

Gina

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Eenzaam tijdens de kerstdagen

Zouden anderen beseffen hoe eenzaam de Kerstdagen kunnen zijn? Ik heb geen relatie/gezin, wel leuk werk en vrienden, maar met de kerst is de confrontatie met het single zijn, ieder jaar weer enorm groot.

 

Het doet mij beseffen dat het het toch zo fijn zou zijn om beslissingen samen te kunnen nemen of in ieder geval te kunnen overleggen. In mijn hoofd speelt zich vaak een eenzame zichzelf herhalende dialoog af met voors en tegens met als resultaat dat ik geen beslissingen neem.

 

Voor degenen met een relatie/gezin: wees gezegend en koester dit samenzijn!


Anoniem

13
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi!

Ik kan je NMLK aanraden. Daar worden allerlei leuke dingen met elkaar georganiseerd, gewoon spontaan door elkaar. Dus ook last minute. Bijvoorbeeld wie komt er vanavond bij mij eten, wie heeft zin in een strandwandeling etc. En je kan natuurlijk zelf ook met iets komen. Ook met kerst zijn er spontane voorstellen. Ikzelf zorg altijd dat ik werk met kerst. Dat voorkomt
een hoop!
Veel succes en probeer het gewoon. Niks te verliezen!

Catherina
Reactie:
De kerstdagen zijn eigenlijk ' een geforceerd aardig voor elkaar zijn' met daarbij de nodige stress en vooral erg goed voor de middenstand ; > )

Jo

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Ik haat mensen maar ik wil niet alleen zijn

Ik ben hier op gekomen omdat ik op het punt ben gekomen dat ik radeloos ben.
Ben een man van 29
Ik ben zelf iemand die niet graag in de spotlights sta.
Gesprekken kan ik niet meepraten want ik krijg van binnen een soort van blackout. Er komt niks uit.
En als er wat uitkomt is het een probleem dit of dat.
Alles is negatief en kan het niet meer ombuigen.
Verleden tijd is verleden tijd maar als je een slechte basis qua opvoeding heb gehad. Ouders zijn gescheiden. Mijn gezin moest rondkomen in de armoede. Ik kon als kind niet eens naar de tandarts (kon alleen vullen) want er stonden teveel rekeningen open. Dus mijn gebit is ook niet 100% gezond.
Al de kinderen woonden bij de moeder
We waren bijna 3x uit huis gezet. Paar keer zonder gas water en licht zitten.
Ik ben de jongste van de 3kinderen
Maar de 1e kind was in me moeders ogen het belangrijkste. Een groot voorbeeld daarvan is dat me moeder het paardrijlessen van me zus belangrijker vond dan me diplomering van middelbare school (waar ik dus totaal 40km moest fietsen)
En ze pleegde fraude maar toch was ik toch te lief voor om aangifte te doen.
Der was alleen maar ruzie thuis en nooit echt liefde gevoeld. ( me moeder wou me niet als zoon)
En die woede uitte ik dus uit op school waar ik heel vaak werd uitgestuurd en ging dan blowen.
Ben geëmotioneerd verwaarloosd vanaf me pubertijd(1e klas). Waardoor ik dus naar drugs en drank griep vanaf me 12/13e .
En mijn eigen mechanisme is dat ik automatisch tot mezelf trek.
Ik ben boos en teleurgesteld in mezelf, omdat ik weet wat ik kan en dat is alles maar toch doe ik niks.
Er is iets mentaal wat me tegenhoud.
Me gedachten zijn ook van als ik werken wil moet ik tussen de mensen komen. Waar ik dus me heel ongemakkelijk voel. 1op1 kan soms net maar daar ook weet ik nooit een gesprek vol te houden en antwoord alleen standaard antwoorden.
Ik ben slim maar ik gedraag me als een domme idioot die maar dezelfde fouten maakt
Mensen van buitenaf hebben altijd een mening en oordeel klaar en zeggen dat ze me kennen maar hoe kan dat als ik gevoel heb dat ik mezelf al jaren heb verloren en nu zit ik te wachten tot ik doodga.
Want ik weet waar dit op uitloopt.
Dit loopt uit naar een dakloze leven.
Ik weet het echt niet meer.
Ik haat mensen maar ik wil niet alleen zijn.
Ik wil uit de schulden maar van werken word ik mentaal gek,omdat me gedachten zeggen waarom werk je zo hard voor schulden die door anderen komen.
En nieuwe contacten zoeken is voor mij te moeilijk.
Wil niet overkomen als een 28 jarige kind die alleen maar huilt en negatieve dingen uit.
Het voelt heel frusterend om overal maar tussen wal en schip te vallen.

Arii

12
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig man!

Anoniem
Reactie:
Weet niet of het nog relevant is. Maar kan me behalve in het gedeelte "in armoede leven" wel erg in jou leven. Ik denk en voel bijna hetzelfde. Ook zeer ongemakkelijk gevoel bij mensen. Ook emotioneel verwaarloosd. Trek ook tot mezelf. Etc. Als je wilt praten kan het altijd.

Sean
Reactie:
Hallo, ik snap je ietskes. Je hebt geen goed rugzakje om mee te sleuren. En contact met mensen confronteert u nog meer dat jij niet de " standaard"man bent. Maar thuis zitten kniezen en uw wentelen in uw misérie, dat mag eens. Maar niet te lang, je moet uzelf dan 'n schop onder uw kont geven . En zeggen, komaan, morgen, andere dag , betere dag

Carine V.
Reactie:
Wat erg voor je. Je hebt een moeilijke jeugd gehad en daardoor leid je nu een moeilijk bestaan. Jammer dat sommige ouders het leven van hen kinderen onbewust verwoesten.
Zoek hulp voor jezelf en geef nooit op. Je komt zeker mensen tegen die je kunnen helpen en ondersteunen.

Bella
Reactie:
Beste Arii, Misschien dat je dit leest.
Je bent streng en hard voor jezelf. Ik denk dat je ergens van binnen ook weet dat je niet boos bent op mensen, maar verdriet hebt en geraakt bent door dingen waar jij niets aan kon doen. Ik ben ouder dan jij, maar ook ik heb deze gevoelens. Toen ik achter in de 20 was heb ik de keuze gemaakt niet meer bang te zijn voor contact met anderen. Misschien is het een veilige optie om bv te gaan hardlopen met anderen of een sport te proberen waar je niet perse in een team zit. Tijdens het sporten hoef je ook niet steeds te praten. Ik ben daardoor echt uit mijn schulp gekropen en ik heb gemerkt dat er ook veel goede mensen bestaan. Probeer klein te beginnen. Weet je, mensen hebben oordelen naar iedereen, alleen jij trekt het je meer aan omdat je jezelf klein maakt. Heb maling aan anderen, het zegt alleen iets over wie zij zijn, niet wat jij bent. Je bent niet alleen met jouw gevoelens, van veel mensen zie je alleen de buitenkant. Ik wens je toe dat je milder naar je zelf wordt en wat stappen durft te zetten, want je hebt niets te verliezen.

Erik

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ik woon in het buitenland en voel me eenzaam

Ben een 57 jarige vrouw, lesbisch en alleenstaand. Woon in het buitenland , ben sedert dit jaar op pensioen.

Ik voel mij eenzaam.

Ik zou graag iemand ontmoeten, die ook eenzaam is en ook naar gezelschap verlangt. Zijn er groepen of speciale forums waar men met andere eenzamen contacten kan maken? Groetjes


Kaatje

11
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het. Ook ik woon in het buitenland, en merk dat ik geen aansluiting krijg met m'n buren of andere dorpsgenoten. M'n buren zijn bejaard, ik woon met m'n 2 dochters. M'n man woont en werkt nog in Nederland en heeft geen idee hoe eenzaam ik me voel hier. Het liefste zou ik m'n koffers pakken en terug gaan naar Nederland, maar dat kan ik m'n dochters niet aandoen. Zij hebben destijds ook alles achtergelaten en zijn hier nu een studie en bestaan aan het opbouwen.
En ik zit met een eenzaam gevoel.

Marien
Reactie:
IK ZIT MET HET ZELFDE PROBLEEM ZOEKEN EN NOG EENS ZOEKEN, ALTIJD KOMT HET OP HET ZELFDE TERUG DATING SITES
WAAR ZE MIJ NAARTOE STUREN DAT WIL IK NIET GROETEN

HAERINCK IVAN
Reactie:
Ik weet wat je bedoeld ik ben ook erg eenzaam.

Debby

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Ik kan me intens eenzaam voelen

Ondanks dat ik een geweldig gezin heb en vele vrienden en familie kan ik me intens eenzaam voelen.

 

Ik heb geen tekort aan contacten, maar weet gewoon niet goed hoe ik mezelf kan delen binnen deze contacten.

 

Ik ben het zo gewend de sterke vrouw, vriendin en moeder te zijn en mensen zijn dat van mij gewend. Ze praten dus veel over zichzelf en ik laat dat toe.

 

Ik zou niet weten wat ik over mezelf moet vertellen. Alles wat ik ervaar zit zo diep, de meesten zouden het niet eens begrijpen.

 

Hoe krijg ik toch mijn binnen -en buiten wereld bij elkaar? Hoe zorg ik ervoor dat ik mij binnen de contacten die ik heb niet meer eenzaam voel..?


L.P.

10
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Dat klinkt niet goed. Spreek er eens over met de huisarts, en vraag om een verwijzing naar een goede psycholoog.
Sterkte!


Angélique
Reactie:

Hallo ,

Ik snap volledig wat je wil zeggen . Ik heb 2 super leuke dochters van 5 die ik doodgraag zie . Leuk werk toffe collega's ... maar ik voel me soms zo leeg ..


Ik was altijd de sterke "kim" die altijd haar plan trekt . Anderen helpt en mezelf op de laatste plaats zet . .

 

Soms ..zo heel soms zou ik graag iemand bij me hebben die oprecht begaan is met mij . Me vraagt hoe het gaat . Bij wie ik eens goed zou kunnen uithuilen . Jaren krop ik al alles op . Omdat ik altijd sterk moest zijn voor anderen .

 

Mijn leven gaat aan me voorbij zonder dat ik het besef . Zelden doe ik iets die ik echt leuk vind . Nuja ... wat vind ik leuk .. daar kan ik zelfs geen antwoord op geven .. mijn hoofd zit vol dingen die ik wil doen .. maar daar blijft het bij .

Ik hoop van harte dat jij je ondertussen al wat beter voelt !!

Groetjes


Kim
Reactie:
Ik ken het gevoel dat je beschrijft. Een gezin, kinderen, kleinkinderen, vriendinnen etc. Het ontbreekt me aan niets maar kan me heel erg eenzaam voelen.
Altijd de kar getrokken en eigenlijk nog steeds. Altijd naar een ander luisteren en zelf niet vertellen wat ik voel. Ik weet geen oplossing maar misschien een keer mailen of appen?
JB

Anoniem
Reactie:
Ik heb het tegenovergestelde van wat jij hebt...ben heel erg eenzaam maar heb dan ook niemand meer.. Wat zou ik graag met je ruilen... Ik woon in het zogenaamd geweldige Amqterdam, maar het is hier kil.en koud, de stad is heel erg achteruit gegaan. Mensen via een site ontmoeten werkt ook teleurstellend : willen eerst afspreken en dan laten ze niets meer horen..Fan denk ik : wat doe ik toch verkeerd ?

Patricia
Reactie:
Ik zou graag een bakkie met je willen drinken maar hoe kom je in contact met elkaar??? Je mag hier je hart uitstorten en verder gaan.....
Ik woon ook in Amsterdam, maar afijn : > (.

Jo
Reactie:
Ik senk dat alle sterke vrouwen dit probleem hebben. Ken veel mensen maar hoe kan ik ze ala vrienden beschouwen als ik mijn gevoelens niet kan delen? Of nog erger dat het na 1 minuut weer over de ander gaat. Ik ben erachter dat het te maken heeft dat je geen gelijkwaardige vrienden bent. Meer de hulpverlener en dat maakt dat je je ontzettend eenzaam voelt. Je kunt niet ventileren dus dat frustreert en neem je afstand. Ik denk dat als dit rijtje elkaar ontmoet .. we een leuke tijd hebben. Hou vol en geef niet op.... leer alleen af om in je rol van hulpverlener te zitten want mensen zuigen je leeg... en wat rest? Moe en eenzaam

Anoniem
Reactie:
Kim dat heb ik ook......niet echt kunnen leven. Het lijkt een roes.
Heb ook de behoefte mijn hart te luchten en keer uithuilen. Maar niemand ziet mij staan.

Mieke
Reactie:
Volgens mij werkt het twee kanten op. Wie ben je als je niet de kar trekt en niet steeds iedereen helpt?
Misschien is het zo ingesleten om jezelf weg te cijferen dat anderen jou ook niet meer anders kennen. Trek grenzen voor jezelf en spreek het ook uit. Neem je plek in. Misschien gaan er mensen schrikken en afhaken, maar er zijn ook vrienden waar het kwartje wel valt. Die het nodig hebben om te zien dat jij hier mee worstelt en twijfelt over de vriendschap en dat helpt hen ook. Als jij niet eerlijk zegt wat je voelt dan heb je ook geen eerlijke relatie.
Plan tijd in om dingen te doen die je zelf wilt doen. Dat doen anderen namelijk ook.

Erik

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Ik voel me heel erg eenzaam

Ik voel me heel erg eenzaam. Ik had leuke vriendinnen dacht ik.. gezellig stappen en drankje doen en toen overleed mijn moeder en raakte ik in de put.

Ik ben 36 en heb geen gezin dus voor mij viel alles in een klap weg.. en dus ook mijn vriendinnen die inneens geen zin meer hadden in een verdrietig persoon als vriendin...

Ik leg moeilijk contact over t algemeen ben best onzeker en ook verlegen. Durf er niet goed alleen op uit te trekken.. heb therapie maar niet t gevoel dat ik daar wat aan heb...

Hopelijk komt aan deze periode ook een einde maar makkelijk is het niet...


Anoniem

10
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Wat naar! Geen echte vriendinnen dus.
Tip 1) Wordt lid van www.nmlk.nl
, daar leer je nieuwe mensen kennen dmv activiteiten.
Tip 2) Zoek een andere psychotherapeut die jou wel kan helpen. Belangrijk is dat het klikt en je serieus genomen voelt.
Succes!


Angélique
Reactie:
Hoi anoniem,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
Reactie:
Net je verhaal gelezen.
Wat naar voor je!
Ik herken me wel in je verhaal.
Voel me zelf ook heel erg vaak eenzaam en heb verder ook geen gezin of familie.
Het gevoel grijpt me vaak naar mijn strot ik krijg dan angstige en neerslachtige gevoelens.
Dat ik hier nu op deze site zit te typen is omdat ik ook niet meer weet wat te doen en hoop zo toch nog verbinding te kunnen voelen met mensen en minder alleen.

Bij deze een knuffel en de woorden je bent niet alleen

Eva
Reactie:
Heb ook geen vrienden en sinds kort ook geen ouders meer

Mieke

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Ik voel me zo vreselijk alleen

ik voel me zo vreselijk alleen, mijn moeder ligt in een verpleeghuis ik zit in haar huis en ik zie geen uitweg meer,

 

heb wel een keer in de week koor en een keer in de maand een knutselclub waar ik woon heb ik geen goeie hulp

 

ja ze zeggen maak een schema nou dat bestaat uit de gewone dingen dat heet ibt en dan bevoorbeeld gaan schilderen in je eentje,en als ik ergens een kop thee ga nemen vaker dan is dat financieel op een gegeven moment te duur,

 

ik zoek mensen die gezellige dingen willen doen zoals spelletje maar het lukt me niet dat te vinden ook via tijdschriften gekeken vrijwillegerswerk ga ik nog wel doen, maar je blijft daarna toch eenzaam ben zo vreselijk verdrietig en heel vaak in paniek.

 

ik kan me niet gelukkig voelen niet thuis van iets genieten, het enige is dan van mijn videolandabbonnement, mijn moeder deed ik alles samen mee mijn vriendin die nu niet meer bij me kan zijn zo kan ik nog wel even doorgaan.


wil liever anoniem blijven

10
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

klopt knoop praatje aan met bewoners direct uit je buurt en een beetje van je leeftijd of ouder en begin erover dit uit ervaring haalt nog niet alle eenzaamheide weg

 

maar spreek dan ook af of je ze kunt appen of bellen als je nood hebt aan een praatje en vraag of ze bereikbaar zijn voor jou dan zal de nood op sommige momenten minder worden want je weet dan immers dat je ze kan bellen of appen

 

vaak heb je niet voldoende uit je vriendenkring om je minder eenzaam te voelen daarom moet er aan dit probleem een oploissing komen bv idee aanschuiftafel in een restaurant of r terras bar


en seizoensgebonden plekken waar je naar toe kunt gaan in de directe omgeving bv verschil tussen winter en zomer


aansluiten bij een korte wandelig of terras of openbaar sportgebeuren in de winter weer wat anders
idee in je eigen buur groepje voor telefoonnummers als je nood hebt aan een praatje want je echte vrienden spreek je niet altijd de mensen uit je direchte omgevin zie en sprrek je soms meer omdat je ze vaker tegenkom

 

dus ga verder als alleen gedag zeggen wel denk ik leeftijdgebonden want iedere leeftijd jkent een spec fase met dezelfde interresses


anoniem
Reactie:
Hoe oud bent uw als ik vragen mag

Saskia

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Ik ben 68 jaar en sinds 2 jaar weduwe

Ik ben 68 jaar en sinds 2 jaar weduwe. Jammer genoeg heb ik geen broers of zussen. Mijn man en ik deden alles samen, na zijn dood ben ik in een behoorlijk gat gevallen.

 

Ik zoek `n leuk maatje waar ik leuke dingen mee kan ondernemen, vakantie, weekendje weg terrasje pakken of gezellig etentje, gewoon de gezellige dingen. Mochten er mensen in Maastricht of omgeving zijn die dat ook zoeken, laat het me horen.


Alda

10
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik Ben 78 en Zoek een maatje


Rudy
Reactie:
Heb je facebook??? Daar zijn groepen "alleenstaande/ single 50 +...." . Zoek daar eens naar. Ik was lid van zo'n besloten groep, die géén datingsite is, maar wél leuke dingen organiseren voor mensen die alleen zijn. Met kerst bv organiseerde iemand een diner thuis in Maastricht. Voor mij vanuit de Eifel helaas te ver weg.

Lijdia
Reactie:
Hoi
Waar woon jij ? Ik woon in de gemeente Dronten en voel me ook best eenzaam,helemaal nu wanneer ik werkzoekend ben na een opleiding te hebben gevolgd.
Indien jij het zou willen kan ik ook met jou een kopje koffie komen drinken. Mijn mailadres is; ****************@hotmail.com
Groetjes Madeleine

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

Madeleine
Reactie:
bij mij viel mijn vrouw weg maar ben er mee eens kan je verhaal volgen bij mij het zelfde

eddy b.

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Getrouwd, dochters, maar nog steeds eenzaam

Altijd al anders geweest. Toen ik jong was bleek al dat ik erg intelligentie was en daar kwam bij dat ik sneller groeide dan gemiddeld.

 

Gepest worden was een dagelijks ding. Dit gebeurde al vanaf groep 1 niet alleen door mijn leeftijdsgenoten maar ook leraren pesten mij, ik was immers anders. Dit maakte mij ook sterk en leerde overleven, de muur bouwde ik om mij heen, maar dit maakte mij ook extreem eenzaam.

 

Pesten stopte pas rond mijn 20ste. Op mijn 30ste leerde ik mijn vrouw kennen, woonde toen al 7 jaar alleen. Nu ik bijna 40 ben en ik vrouw heb met drie prachte dochters en alles wat je maar wenst, ben nog steeds eenzaam.

 

Mijn vrouw werkt in de zorg en draait onregelmatig diensten. Ik zie en spreek haar maar erg kort en ze is altijd moe. De zorg thuis komt veel al op mij neer, maar ook ik zelf werk 40 uur.

 

Ik slaap zelf erg weinig, en als ik eerder naar bed ga betekend uren woelen en gebroken waker worden, dus ga ik maar als ik echt moe ben 1 of 2 uur. Vrij wekende zitten altijd vol met verplichtingen (aangezien het andere weekend mijn vrouw altijd werkt).

 

Wij hebben het goed niks te klagen, maar dat gevoel wanneer je alleen bent is akelig, voelt als een brok in je maag ( het tegenovergestelde van vlinders in je buik).


Veel verborgen verdriet

10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Ik ben 21 jaar oud en voel me ontzettend alleen

Mijn naam is Desiree, ik ben 21 jaar oud en voel me ontzettend alleen. Ik heb niemand meer, deels ook m'n eigen schuld.

Waar leef ik voor? Elke dag is opstaan en maar werken en series kijken.
Voor de rest doe ik niks...

Ik heb al zoveel geprobeerd. Via internet nieuwe vrienden maken maar 't helpt niet... Dit gaat al jaren zo... waar stopt dit

Desiree

10
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Helaba,
Ooit komt er een dag dat je deze situatie achter je kan laten...Wanneer die dag komt weet niemand.
Ik zit nu ook in een fase waar ik niemand meer zie of hoor en enkel contact heb met collega’s van mijn werk, maar ondanks dit probeer ik de overvloedige tijd die ik met mezelf nu heb te gebruiken om voor mezelf uit te maken wat ik wil in dit leven en dat heeft zijn tijd nodig. Hopelijk vind jij jouw plaats in dit leven😀

Dave
Reactie:
Heey ik snap hoe je je voelt , mensen komen andere mensen tegen en jij bent ineens niet goed genoeg meer precies
Geloof mij de mooiste vriendschappen ontstaan plotseling zonder dat je het zou verwachten.
Komt allemaal wel weer goed

Anoniem
Reactie:
Hallo desiree,

Ik herken je probleem meteen. Ik ben 25 en voel me ook ontzettend alleen.

Zin om een praatje te maken?

Groetjes loes

Loes
Reactie:
Dag Loes,

Ik herken het heel goed. Lijkt het je leuk om met mij in contact te komen?
Ik ben een 27 jarige jongeman. Verlegen en nogal onzeker maar als ik me op mn gemak voel bij iemand kan ik heel grappig en gezellig zijn. Mijn email adres is gohanssj6642@gmail.com

Groetjes Mutti

Mutti
Reactie:
Ik wil best vrienden met je zijn:)

Tim
Reactie:
Hoi ik ben 22 en ontzettend eenzaam , ik lig vaak huilend in bed heb geen vrienden en af en toe weet ik het echt niet meer
Herkent iemand zich hierin

Raya
Reactie:
Ik begrijp je reactie. Het is niet eenvoudig, je lijkt me moedig om toch door te gaan met werken, en blijven proberen. Niet eenvoudig maar is heel dapper. Weet dat je niet alleen bent, in gedachte hoop ik op het beste voor je.

F.
Reactie:
Ben 22 jaar voel t zelfde als jou gwn iemand die je kan spreken een luisterend oor dat mis ik ook!

Faswan
Reactie:
Hier ook een lotgenootje. 20 jaar oud en normaal gezien in de fleur van mijn leven, maar dit voelt nu eerder aan als een dieptepunt. Ben blij dat ik dit forum ontdekt heb want ik dacht dat ik alleen was. Op een dag komt het wel goed :)

Anke
Reactie:
Snap het !

Lars
Reactie:
Hoi Desiré. Ik herken jou verhaal erg goed. Het uitzichtloze en pijnlijke. Ik ben 32 en heb geen vrienden en alleen nog hecht contact met mijn moeder. Jij bent nog een stuk jonger gelukkig! Heb jij wel contact met jouw familie, broers/zussen, nichtjes/neefjes? Soms kun je met behulp van hen (meegaan naar sociale gelegenheden, via via, sport, samen tijd doorbroken e.d.) ook al een groot stuk van de (sociale en/of emotionele) eenzaamheid oplossen. Liefs en take care!

Marthe
Reactie:
Hallo,
Bij het lezen van deze reacties, krijg je dan toch het gevoel van niet alleen te zijn op deze wereld.helaas is realiteit toch anders.ben nu reeds 14 j gescheiden, heb 2 volwassen dochters die hun eigen gezinnetje hebben.maar je wil hen ook niet steeds opzadelen met u eenzaamheid. Heb al enkele malen opnieuw geprobeerd om vriendschapsbanden op te bouwen maar steeds merk je dan dat het steeds uitdraait dat anderen je maar gebruiken omdat ze iets nodig hebben van je of merken dat ze kunnen profiteren.
Als je dan probeer via sociale media word je met steeds hetzelfde geconfronteerd of ze proberen je geld af te troggelen. Omdat ze je op je gevoelige snaar weten te trappen...

Danny

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Ondanks mijn kinderen ben ik behoorlijk eenzaam

Hallo ik ben een alleenstaande moeder 39 jaar ,3 kinderen. Waarvan de oudste al volwassen ,de middelste 8 jaar en de jongste 18 mnd.
Ondanks mijn kinderen ben ik behoorlijk eenzaam en dat eigenlijk al jaren.
Ik heb helemaal geen vrienden.
Geen sociaal leven ,ik doe wel dingen met de kinderen of voor de kinderen ,maar zou ook zo graag een vriend of vriendin willen hebben om leuke dingen te ondernemen of leuke gesprekken mee te hebben .
Aansluiting met andere ouders van school van mijn kind heb ik ook niet .Sta vaak "alleen" op schoolplein.
Heb gesport maar helaas daar ook geen mensen leren kennen .
Het enige contact dat ik heb zijn mijn ouders.
Heb wel leuk bel contact met mijn zusje maar die woont ver weg .
Heb ook geen rijbewijs ,dus buiten mijn eigen stadje kom ik ook niet zo gauw.
De dagen zijn lang omdat ik niet meer weet hoe die in te vullen .Opstaan elke ochtend is dan ook een strijdt .Maar ik moet wel voor de kindjes.
Ik werk wekelijks als vrijwilliger je bent paar uurtjes je huis uit maar kwa contact is bijna geen sprake .
Doordeweeks kom ik de week nog wel door,huishouding en de kinderen
Maar weekends val ik echt in een gat .
En vaak denk ik ook het hoeft voor mij niet meer .
Er is toch niemand die mij mist.,(op mijn kinderen na)

Ik heb een maatje via een instantie ,die komt 1 x in de week op visite .koffie drinken even wandelen kan mijn verhaal kwijt.maar dat is het . Het is geen vriend(in) waarmee je lekker op terrasje zit of op stap mee gaat .
Ik ben een "klant" het is niet spontaan.

Het mooie weer komt er weer aan
De dagen zijn langer en terwijl je nog kindjes en groepen mensen lol hoort maken buiten
Lig ik jankend op bed en spreek mezelf moed in morgen weer een nieuwe dag ..........





Anoniem

10
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel erg om dit te lezen ,wat maken wij als vrouwen toch veel mee he.Welke provincie zit uw..We kunnen beiden wel een luisterend oor gebruiken zie ik.Sterkte hoor

Saskia
Reactie:
Hoi Eva wat vervelend voor je.
Ik herken het helaas wel
Als je een keer wilt praten dan hoor ik het graag

Martijn
Reactie:
Hi!

Ik herken mezelf in jou verhaal.
Al jaaaren alleenstaande moeder van 2 kids en niemand om mee te praten. Weekenden zijn inmiddels verschrikkelijk...
Als je het leuk vind mag je me wel opzoeken op Facebook.

Groetjes Melanie

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Melanie
Reactie:
Hallo,

Het leek net of ik mijn verhaal las.Letterlijk alles.


Wondertje
Reactie:
Herken me ook in je verhaal

Wondertje
Reactie:
Herken dit helaas. Leven voor de kinderen . Is dat leven
?

Mikki

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Ik bang dat ik ga vereenzamen

Enkele maanden geleden is mijn relatie op de klippen gelopen. We deden veel samen.
Nu ben ik bang dat ik ga vereenzamen, want ik ga niet graag ergens alleen heen.


Voorlopig stort ik me op mijn werk, maar ik realiseer me dat ik iets moet gaan ondernemen.


Wie heeft tips?


Anoniem

9
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Er is een fb groep van de margriet. Als je abonnee bent kun je je daar aanmelden en dan zoeken naar een groep uit jou buurt. Je kunt dan samen met andere leuke aktiviteiten doen..film..wandeling etc..

Zo heb ik met mijn eerste kerst alleen een oproep geplaatst voor wie ook alleen was...ze konden bij mij komen eten...4 vreemde vrouwen in huis maar een heel bijzondere kerst gehad...suc6!


Lotgenootje
Reactie:

Hoi! Kijk 'ns op www.nmlk.nl , daar leer je dmv activiteiten nieuwe mensen kennen. Echt een aanrader! Succes!


Angélique
Reactie:
Ik begrijp uit uw verhaal niet wat is precies uw vangst voor eenzaamheid niet? Uw bent uit een relatie,heeft uw kinderen? Kennissen waar uw terecht kan voor een luisterend oor?.

Saskia

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Al meer dan 10 jaar moerziel alleen

Al meer dan 10 jaar moerziel alleen, zit bijna altijd binnen. Wat het is om een dagje weg te gaan of vakantie weet ik niet meer, dat is zo lang geleden. Er lijkt ook wel een taboe te rusten op het woord eenzaamheid.

 

In het verleden wel eens wat oproepjes geplaatst maar reacties krijgt men niet meer. En dan te bedenken dat in dit land meer dan 17 miljoen mensen wonen. Niet te geloven.


Hans

9
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo dat is wat eenzaamheid met je doet,jhet laat jou je isoleren van mensen.Vecht er tegen, laat de vijand niet van uw winnen.

Saskia
Reactie:
Hoi Hans

Waar woon jij?
Ik voel me ook best eenzaam omdat ik uit een andere land komt( vanwege een relatie) en ik zou het leuk vinden om in contact met jou te komen.
Mailadres: ****************@hotmail.com

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

Madeleine
Reactie:
Het is er bij mij de afgelopen zes jaar heel geleidelijk en geniepig ingeslopen.

Jo
Reactie:
Hallo Hans,
Het is idd ongelofelijk met zoveel mensen in dit kikkerlandje en dan zo eenzaam , ik voel mij ook vaak eenzaam , en ik ben in n het recente verleden dagje weggeweest en dat is zo belangrijk en dat hoefdieren ha n den Mengele te kosten ,maar vooral als je dat samen met iemand of een groep mensen kunt doen dan krijg je wereld weer kleur..
Voor dit ( best grote probleem) moet toch een oplossing zijn!
Zeker als je dit aanpakt met meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten.
Groetjes Astrid

Astrid
Reactie:
ik wil graag positief reageren, ik ben 83 voel mij 75 en zo ben ik
ook in mijn doen en laten.ik ben weduwnaar, ik wil graag met je koffie drinken om te zien ,wie is wie.
uitstekende gezondheid rij auto (samen gezelliger)
ik wil je graag verwennen en wie weet wordt het beminnen!!
je mag mij bellen 06 *** *** ** De Bilt

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)

Henk
Reactie:
Zo herkenbaar. Zoveel eenzame mensen maar. Op een bepaalde leeftijd vind ik het ook niet zo gemakkelijk meer om nieuwe mensen te leren kennen. In mijn ogen hebben de meeste een relatie, gezin....

Anja
Reactie:
Hoi, ik herken heel goed wat je hier schrijft.

Ben 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie mee. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dus dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap. Ook met iemand die zelf ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton
Reactie:
Ik weet wat jij doormaakt, ik ben ook niet meer de jongste maar ben net als jij erg eenzaam. Ik zou ook graag mijn verhaal aan iemand willen vertellen. Maar weet niet aan wie. Veel mensen begrijpen niet wat eenzaam zijn betekend. En als je iets verteld luisteren ze gewoonweg niet'.

Debby
Reactie:
Hallo Hans,
Las je berichtje en dat lijkt mij verhaal
Ik kan niet geloven dat dit mij overkomt
Eerst gescheiden kinderen alleen groot gebracht gewerkt vrijwilligers werk gedaan
En nu niet meer zo actief ivm reuma
Zou heel graag een partner willen vinden maar dat lukt niet samen is zoveel leuker
Het leven gaat aan mij voorbij
Zou graag nog een paar fijne jaren willen beleven
Liever niet zoals nu
Sterkte

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 25 - Ik ben zo bang dat dit het is

Ik ben zo bang dat dit het is....Ik zoek al zo lang naar de zin van mijn leven..Door zware vermoeidheid, klachten zoals duizeligheid, lage bloeddruk,enz...en soms geen prikkels aankunnen, het gevoel dat je hebt voor/na griep, durf ik zelf bijna niet meer naar buiten om alleen activiteiten te ondernemen.

 

Soms kan ik ook niet. Het voelt zo onveilig; met z'n 2 zou ik het wel aandurven; dan weet ik dat iemand bij me is, mocht er iets gebeuren. Daarnaast heb ik zware faalangst en een extreem laag zelfbeeld, wat maakt dat ik nog minder ga ondernemen of doen.

 

Ik heb ook met niemand echt verbinding, niet echt vrienden of een steunend netwerk. Soms loop ik bijna letterlijk de muren op en zie ik voor mezelf geen uitweg meer, geen toekomstperspectief, geen oplossingen...


Zoe

9
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken veel, wil je contact met mij?


S
Reactie:
Hoi ik weet er alles van.

Wat mij geholpen heeft is een reconnection healing van eric pearl.
Rust in je hoofd, Veilig voelen van binnen. Na jaren lang binnen zitten naar buiten gaan. Veel minder druk maken over hoe je uitziet. Ga maar googlen dit helpt echt!!! Succes verzekerd.
Heel veel succes

monique
Reactie:
Ik zie dat er reacties kwamen op mijn bericht; sorry, hier lang niet teruggekeken.

Persoon 1: heb je een mailadres?
Persoon 2: bedankt voor jouw tip. Ik ken het niet maar zal het eens opzoeken idd; bedankt alvast.

Zoe
Reactie:
Hoi,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
Reactie:
ik herken mij zeer goed in jou.Ik heb geen enkele vriend of vriendin. Ik kan nooit samen met iemand iets leuks doen. Ik kan nooit mijn verhaal kwijt. Hoe oud ben je?Niet dat dat voor mij een rol speelt, als het maar leuk is. Ik ben vooraan in de veertig. Maar iedereen schat mij achteraan in de 20. Wil je contact met me dan mag je hier reageren

nan
Reactie:
Hoi, dat is heel naar ''geen verbinding'' voelen.
dat ken ik heel goed, voel niets meer bij mensen

c
Reactie:
Ik kan me zo vinden in hoe jij je voelt

Sonja

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ik kan deze eenzaamheid moeilijk verdragen

Alles zit tegen in mijn leven.
Als ik met iemand wil praten, beginnen ze gelijk over een ander onderwerp. Op familie hoef ik niet te rekenen, overal om me heen hoor ik, ik had een verjaardag of een feestje. Ik word nooit ergens uitgenodigd, zelfs niet door familie. Op mijn verjaardag heb ik geen eens mensen om uit te nodigen.
De weekenden duren een eeuwigheid .
Ik kan deze eenzaamheid moeilijk verdragen.

Shila

8
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ben jij op zoek naar een luisterend oor waar woon jij ,je verhaal klinkt goed herkenbaar .Lastig je heb familie maar ze geven niet g er niet om jou om te vragen hoe het met jou gaat?.

Saskia
Reactie:
Hallo shila,

Ik zou wel een luisterend oor willen zijn! Zou je daar interesse in hebben?
Ik vind het namelijk gezellig, kletsen!

Groetjes Chantal

Anoniem
Reactie:
Ja ik weet wat je voelt . Ik ben al jaren alleen . En voel mij ook eenzaam . Het is ook zo dat ik er de ene keer beter tegen kan dan de andere keer . Het is tegenwoordig heel moeilijk om iemand te vinden . De mannen op die datings site , denken alleen maar 1 ding . Er is geen man meer die een relatie wil .

Marjan
Reactie:
Ik ken het gevoel..vier al jaren mn verjaardag niet..komt toch niemand en ik wordt ook nooit uitgenodigd ook omdat ik gewoon weinig tot geen contacten heb..en dan die gezellige fotos voorbij zien komen ..doet mij soms best pijn..dan denk ik waarom,zit daardoor ook niet meer op Facebook ..ik hoor vaak jij bent spontaan en gezellig..dan denk ik ja nodig mij dan uit???
Denk wel aan andere maar andersom.....dus mijn muur wordt steeds hoger

Sonja
Reactie:
Waarom vinden "wij" elkaar niet? ongeacht leeftijd?

Hai
Reactie:
Herken alles ik zoek een maarje en af en toe bij elkaar blijven overnachten lijkt me leuk. Zo zou je een vertrouwde minder eenzame band op kunnen bouwen en leuke dingen doen al is get in huis. Wat vind jij van zoiets

Jeanette

Jouw reactie:



Verhaal 27 - Geen reden, maar toch eenzaam

Eigenlijk heb ik geen enkele reden om eenzaam te zijn. Ik ben getrouwd, heb lieve kinderen, mijn ouders wonen in de buurt, ik heb vriendinnen, alles is goed. En toch... wat voel ik me vaak eenzaam. Ik heb soms depressieve periodes en die kan ik met niemand delen, niet met mn vriendinnen of ouders en maar summier met mijn man. Dat maakt het zo moeilijk.

Zolang alles goed gaat en de zon schijnt in mijn hoofd, is het ok. Maar op het moment dat het donkerder wordt, sluit ik me af en komt de eenzaamheid opzetten. Ik heb het wel geprobeerd erover te praten, maar dat gaf altijd een negatieve uitwerking helaas. Dus dat doe ik maar niet meer. Gewoon blijven ademhalen... maar dat valt niet altijd mee....

Lana

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hi!
Hebben jullie ook last van koudzweet? Ik zweet me dan ook echt helemaal rot overal op mijn lijf maar heb het tegelijkertijd mega ijskoud! Dan weet ik, dit is foute boel!
En slapen jullie benen ook na een uur op t toilet? Wat kan ik hiertegen doen??
Liefs voor iedereen

Sabine

Sabine

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Geen van de vrienden meer gezien of gesproken

Pfff wat een verhalen allemaal.
Ik lucht mijn hart hier ook maar even, misschien heeft iemand een tip.


Ik ben 3 jaar geleden gescheiden. Op dat moment veel over mij heen gekregen van ex,ex schoonouders en vrienden. Alles viel opeens weg. Een tijd bij mijn ouders gewoond met de kinderen.


Steeds als ik mijn ex sprak was er wel weer wat,niemand wou mij meer zien of spreken.
Aangezien ik op dat moment niet mijn eigen plekje had was het lastig ook om mensen te ontvangen.
Na een jaar samen met de kids ons eigen huisje gekregen.
Geen van de vrienden meer gezien of gesproken.


Heb mijzelf ook eigenlijk onbewust teruggetrokken,ook na aanleiding van de gesprekken met mijn ex.
Begon er zelfs in te geloven dat het zo was aangezien ook niemand contact met mij opnam.
Nu 2 jaar later zit ik alleen in mijn huisje met 2 kinderen.
Ik zie en er komt niemand.


Ga op vakanties en leer genoeg mensen kennen,maar de mensen die ik ontmoet en waar de klik mee is wonen dan weer zo ver weg.


Nu op dit moment word eigenlijk mijn hobby ook nog afgepakt. Door te weinig mensen en geen nieuwe leden, word dit ook binnenkort geindigd.
Echt het enige wat ik nog had,is ook dan weg.


Dan is mijn taak alleen nog maar werken en er voor de kinderen zijn.
S'avonds en in de weekenden zit ik altijd alleen.


Af en toe denk ik weleens ging maar eens de voordeur bel.Maar helaas.
Heb heel veel steun van mijn ouders maar dat is toch anders.


Volgens mijn zijn er wel 20 mensen die steeds zeggen we komen wel een keer. En tijdje later we komen snel een keer. Ik heb de hoop opgegeven.


Ga er zelf niet achteraan,het is graag of helemaal niet,hoeveel pijn dit ook doet.
Het huilen staat mij nader dan lachen. Maar wil sterk zijn vooral voor de kids.


Steeds krijg je dan ook weer te horen er komen straks ook andere tijden.pfff die zijn nog ver te zoeken.
Als de kids er niet waren geweest was ik allang weg geweest. Verhuisd en had ik een nieuwe start gemaakt.


Maar dat zit er niet in,en wil de kinderen dit ook niet aandoen.


Anoniem

7
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi. Hoe gaat het momenteel met je?

Arno niem
Reactie:
Precies dat. En iedereen gaat verder. Ga je nog weg in de vakantie? Pff. Ja. Met wie ? Zie niemand Hoor niemand.

Inge
Reactie:
Hey hallo,

Hoe gaat het? Ik las je verhaal en ben benieuwd van wanneer je bericht is. Klinkt als een rot situatie!
Vind je het leuk om misschien in contact te komen? Ik ben 35jr en woonachtig in Eindhoven.

Groeten!

Rosanna
Reactie:
Rosanna,
Je schrijft 'vind je het leuk om misschien in contact te komen?"
Deze lieve reacties lees ik hier vaker op dit forum.
Mijn vraag is :´´"Hoe dan?"
Je mag hier namelijk geen persoonlijke info achterlaten.
Ben benieuwd.

Johan.

Johan
Reactie:
Hoi Johan,

Dat wist ik niet..
Jammer eigenlijk. Mooi platform voor lotgenoten.
Fijn dat je me erop attendeert.

Groeten,
Rosanna

Rosanna

Jouw reactie:



Verhaal 29 - Hopelijk kan ik daar mijn verhaal kwijt

Hallo! Ik ben 53 jaar, getrouwd en erg eenzaam. Ik zou een moord doen voor een goed gesprek en iemand die eens naar mij luistert. Altijd sta ik voor iedereen klaar maar nooit vraagt iemand mij iets. Nee, ik heb geen vrienden en mijn familie vind zichzelf belangrijker. Mijn relatie is niet leuk, hij vind zijn werk interessanter. Nu is er een vorm van epilepsie bij mij geconstateerd en moet ik wat onderzoeken ondergaan. Ik ben best bang. Ik heb nu een afspraak bij een praktijkondersteuner gemaakt, hopelijk kan ik daar mijn verhaal kwijt. Ik mis een maatje!!!

Mimi

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik wil wel naar je luisteren hoor, maar hoe leg je hier contact?

c
Reactie:
Hoe gaat het met je Mimi?

Arno niem
Reactie:
Hoi, ik herken èn begrijp heel goed wat je hier schrijft.

Ben zelf 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie meer. Ik heb 5 jaar lang een lieve vriendin gehad met Epilepsie (myoclonide epilepsie) Heb haar jarenlang geholpen met aanvallen opvangen, verzorgen en neurologische onderzoeken tot ze plotseling overleed aan alvleesklier kanker. Veel mensen om ons heen bagatelliseerde deze epilepsie absances en ik werd daar explosief kwaad van. Dit had vooral met onmacht, frustratie en mijn ASS stoornis te maken. Kennissen en anderen lieten ons dan vallen. Om weer tot rust te komen moet ik mezelf even terugtrekken om het te verwerken. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar na haar overlijden waren alle mensen weg. Ik had plotseling geen vrienden meer om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb (ASS) Asperger en veel mensen vinden mij te snel boos, tè direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief., maar ook heel zorgzaam. Ik mis vooral de gezelligheid van een leuke vriendin/maatje en dat we samen over [ook ziekte of stress, etc.] eerlijk en openlijk kunnen praten. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik zelf al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto, dus een vriendin op afstand maakt niet uit. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed of vinden het vreemd dat ik vrienden zoek die eenzaam zijn, of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap en gezelligheid. Ook met iemand die zelf ook Asperger of andere gezondheidsproblemen heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed want deze ervaring heb ik opgedaan bij een lotgenoten groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en bij-stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe ik dat precies? Ik probeer nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke of vriendelijke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton

Jouw reactie:



Verhaal 30 - Nooit gedacht dat eenzaamheid zo'n impact kon hebben

Sedert begin 2013 ben ik gescheiden. Ik had nooit gedacht dat de eenzaamheid zo'n impact kon hebben op een mens. Ondanks een huidige lat-relatie waar ik elke dag het beste van probeer te maken, lukt het me niet om heel wat minder eenzaam te zijn. Van samenwonen is er totnutoe geen sprake, dat is m'n grootste wens. Ik wil de weekends meer samen doorbrengen, maar m'n vriend houdt niet van zo'n regeling. Ik hoop dat ik dus ooit nog eens een vaste relatie kan hebben, daar verlang ik enorm naar. Ik zal er stilaan naar op zoek moeten gaan, denk ik soms, maar zeker niet via dating-sites.Door die veel eenzame momenten, heb ik ook meer tijd om te piekeren... Door de scheiding heb ik heel wat vrienden en familie verloren.... en MIS ik dat nog altijd enorm. Dan denk ik vaak hoe zou het zijn met ..... en met de kinderen van.... Al die sterke banden die in de tijd zo heel mooi waren en waarbij ik me ook gelukkig voelde, zijn op een dag doorgeknipt en dat kan nooit meer terugkomen. M'n ex-man heeft bij de scheiding heel weinig vriendschaps- en familiebanden verloren.Ik heb hem jaren vertrouwd bij alles wat hij deed, op werkvlak, op financiële regelingen thuis,onze 2 kinderen, maar achteraf bekeken, heeft hij me heel erg bedrogen. Ik deed op het einde niets meer goed.... Ook de vrienden waar we jarenlang mee op reis geweest zijn, gaan eten , veel leuke dingen samen gedaan, zie ik nooit meer. Dat blijft een mens achtervolgen na al die jaren, dat laat je niet los en kan je niet zomaar wegwissen. Dan denk ik soms "wat heb ik dan al die jaren voor hen allemaal betekend? Was ik dan misschien maar een "aanhangsel, een bijlage" bij alles wat m'n ex-man deed en zei? Z'n moeder stond altijd op de eerste plaats en dan ik... Ik heb een slechte kindertijd (meer dan 2 jaar ziek geweest tijdens de lagere schooltijd wegens een zeldzame kinderziekte)en een slechte jeugd gehad (heel weinig mogen ondernemen en braafjes altijd knikken voor m'n ouders). Toen ik via een heel goeie vriendin m'n ex-man had leren kennen op 24-jarige leeftijd, klikte dat meteen maar gedurende m'n 23 jaar durend huwelijksleven had ik vaak het gevoel dat ik constant moest veranderen van m'n ex-man....Vooral de laatste jaren voor de scheiding werd ik bestempeld als autistisch, apatisch, asociaal, zuur, verbitterd, vijandig.... Je zou voor minder als je in die eenzaamheid noodgedwongen wordt geduwd en niet meer jezelf kan zijn.... Ook met de opvoeding van de kinderen had ik het niet gemakkelijk. Mijn aanpak en mening bij de opvoeding telden nooit mee. Ik was een slechte moeder, heb ik vaak horen zeggen.... We zijn een 9-tal jaren in relatie-therapie geweest en ook daar had ik alleen het gevoel m'n verhaal kwijt te kunnen maar een concrete aanpak (ik dacht aan workshops en opdrachten om thuis te proberen )is er nooit gebeurd via de psycholoog.M'n ex-man was goed bezig, ik moest veranderen, hij niet in die 9 jaar therapie. Was dit dan wel een goeie psycholoog? Het kan toch niet dat een mens constant verkeerd bezig is??? Een karakter (bij mij althans)kan niet zomaar veranderd worden .... vooral met m'n nare kinder- en jeugdjaren die daar zeker in meegespeeld hebben... Ik wil iemand leren kennen die de eenzaamheid bij mij kan doorbreken. Een van m'n hobby's is koken.Ik volg al heel lang kooklessen maar de laatste jaren ondervind ik wel dat ik me niet meer opgenomen voel in de groep. Niemand die eens iets vraagt aan mij of een gesprek aanknoopt met mij.Ik doe heel vaak een inspanning om mensen iets te vragen, maar ik krijg weinig of geen respons terug, daar duikt de eenzaamheid dan weer op. M'n kids zie ik nog heel weinig,door allerlei omstandigheden, daar telkens weer die eenzaamheid. Op m'n werk telt m'n mening heel weinig mee. M'n Initiatieven om bijv. iets anders aan te pakken,worden meestal van de kaart geveegd, daar opnieuw weer die eenzaamheid. Ik denk dat het grootste probleem is dat ik absoluut geen sterke persoonlijkheid heb.....

Els

7
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig, waar woon je...misschien als je in de buurt woont een keer terras of koffie doen?

Mariposa

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31 - Geen baan, geen vrienden, geen vriendin

Eenzaam.

Ik ben 24 jaar en al sinds de middelbare school eenzaam. Ben altijd bang geweest voor sociaal contact, maar was er niet perse slecht in. Sinds ongeveer mijn 20ste ben ik helemaal alleen.

 

Heb geen baan, geen school, geen vrienden en geen vriendin. Over al deze jaren is mijn angst voor de buitenwereld alleen maar toegenomen, en mijn eigenwaarde alleen maar afgenomen.

Toevallig ontmoette ik ongeveer anderhalve maand een meisje online. Dit ging zeer goed, en ik had echt het idee dat ik verliefd was. Zij ook. We zouden al snel ontmoetten.

 

Maar er gebeurde iets. Blijkbaar wist ik dit ook te verpesten en kwam daardoor in de friendzone terecht. Ik kon dat niet. Dus heb haar twee dagen geleden gezegd dat ik niet meer met haar kan praten, omdat het teveel pijn doet.

 

Ik heb er nu al ontzettend veel spijt van, want nu ben ik weer alleen... en weet niet meer wat ik moet doen. Het voelt alsof ik nu wacht op de dood.


Hendrik

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hee. Ik ben Desiree, en ik ben 20 jaar oud. Ik voel me ook ontzettend alleen. Ik werk en kijk series, voor de rest doe ik niks. Hoe gaat het op dit moment met je ?
Ik hoop van je te horen.

Groetjes.

Anoniem
Reactie:
Hey hendrik,

Ik ken dit probeem erg goed! ik heb voor mezefgeleerd dat ik deze gedachten en di tgedrag aan de dag leg omdat negatieve erkenning als een persoon ook erkenning is. Erkenning van jouw zijn is vaak het grootste probleem!

Als je wilt kunnen we eens contact leggen?

Michelle
Reactie:
Precies dat. En iedereen gaat verder. Ga je nog weg in de vakantie? Pff. Ja. Met wie ? Zie niemand Hoor niemand.

Inge

Jouw reactie:



Verhaal 32 - Mijn leven lang kamp ik reeds met angsten

Mijn leven lang kamp ik reeds met angsten. Ik ben een piekeraar. Ik kan angstig worden van een ziekenwagen of brandweerwagen. Ik ben enig kind en de relatie met mijn ouders is niet super.

 

Ik ben getrouwd en 3 kinderen en wil over alles de controle hebben. Ik voel mij maar redelijk als ik alles kan regelen, als ik zelf de touwtjes in handen heb. Ik heb eigenlijk weinig vrienden en voel mij heel eenzaam.

 

Heel vaak rollen de tranen over mijn wangen zonder echte aanwijsbare reden. Ik pieker en denk constant en zou geld geven om even echt gelukkig te kunnen zijn zonder te piekeren. Het lukt mij ook niet om diepgaande vriendschappen te vinden.

 

Ik ben iemand die alles wil doen voor iedereen en geef mij dan ook volledig. Spijtig genoeg is er al veel misbruik van gemaakt. Ik probeer het positieve in het leven te zien maar meestal zit ik heel down weg te kwijnen met tranen in de ogen.


Pascal

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Pascal! Ik ken het. Heb mijn hele leven ben nu 60 jaar vreselijke angsten gehad. Alle therapieeen gevolgd die er maar zijn. Reguliere en alternatieve. Niets heeft mij echt van de angst afgeholpen. De "controle houden"betekend emoties niet durven toelaten. En daar zit ieder mens vol mee. Dat doen we allemaal.

Wat mij geholpen heeft is een reconnection healing van Eric Pearl Ik heb 3 reconnection healings gedaan en de reconnection. Dit werkt heel wonderlijk. Ik ben nu van mijn kwellende gedachte af.Sterker nog ze kunnen me niet meer overnemen.

Door de reconnection healing laat je de controle los, en worden je emoties vanbinnen uit opgeruimd. je voelt je ongelooflijk veilig in dit proces. Het is nu 2 jaar geleden dat ik de healings gedaan heb, Ik was ook zo,n mensen pleaser. Nu ben ik dicht mij mezelf, en rust in mijn hoofd. Dat is nooit meerweggegaan. Vriendelijke groet Monique

monique
Reactie:
Hoi Monique , wat is het adres van reconnection healing?
Ik ben ook zo'n pleaser (geworden) na veel tegenslag.

John

Jouw reactie:



Verhaal 33 - Dat alleen zijn dat is verschrikkelijk

Ben 61 jaar en gescheiden maar dat alleen zijn dat is verschrikkelijk en ben zo eenzaam.
Wist niet dat dit zo erg is heb bijna geen vriendinnen omdat ik alles deed met mijn man.

En probeer nu weer een nieuw leven op te bouwen maar valt niet mee in je eentje.
Ik zoek een leuk maatje/vriendinnen om leuke dingen te doen zoals terrasje pakken shoppen naar de markt lekker langs het strand lopen.

Mochten er mensen in Amsterdam of omgeving wonen en het leuk vinden reageer dan en wie weet zijn we dan niet/hopelijk niet meer zo eenzaam
Dus ik begrijp iedereen hier wel.

Iedereen heel veel sterkte en kracht💪🌹🍀


Anoniem

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo ! Wij hebben ongeveer dezelfse leeftijd en ik ben ook zo eenzaam. Zou graag leuke dingen met iemand ondernemen.. Ben jaren geleden gescheiden en heb twee katten.. Hoe fijn zou het zijn als we vriendinnen zouden kunnen worden ? Tot gauw. Ik hoop het, laten we die rot eenzaamheid een schop geven.. Alleen iets ondernemen ? Ik word er zo verdrietig van... Schrijf me maar gerust hoor : elkmensisuniek@hotmail.com

Patricia
Reactie:
Lieve Anoniem,

Ik woon in die omgeving.
Maar met die info, daar schieten WE hier helaas niets mee op.
We mogen hier geen persoonlijke info plaatsen dus zou niet weten, hoe, wat,of waar.

Erg jammer want bij een aantal mensen had ik graag kennis willen maken.

Johan

Jouw reactie:



Verhaal 34 - Misschien geeft mij verhaal hoop

Ik heb mij als tiener heel eenzaam gevoeld. Ik kwam van een moeilijke thuissituatie, was gepest geweest als jong kind en had het thuis niet breed. Ik studeerde economie-moderne talen en zat dus tussen midden- en hoge klasse kinderen. Ik had weinig zelfvertrouwen en zag er anders uit dan hen. Zo zat ik tijdens weekends en na de examens dikwijls alleen. Gelukkig heb ik meestal wel vrienden gehad, ook al waren het er niet veel. Maar ik had toch altijd het gevoel dat ik alleen was, en wellicht was dat omdat ik geen warm nest had thuis. Altijd waren er problemen, of ruzies thuis. Ook hadden mijn ouders nauwelijks contact met vrienden of familie, waardoor ik ook niet echt het goede voorbeeld kreeg. Mijn vader was weinig thuis, en mijn moeder was vaak verdrietig of boos. Vrienden wilden wel eens afspreken, maar met mijn problemen kon ik nergens terecht. Ook toen ik mijn eerste liefje had, bleef ik met hetzelfde knagende gevoel zitten. Ook bij haar kon ik niet écht terecht. Het is voor mij pas beginnen veranderen toen ik ging studeren aan de universiteit. Ik ben toen op therapie gegaan, en mede daardoor heb ik mijn ouders kunnen overtuigen om op kot te gaan. Dat was niet evident gezien de financiële situatie thuis, maar wellicht had het ermee te maken dat ik de jongste van vier was, en er dus wat ruimte vrij kwam nadat mijn oudere broer en zussen op hun eigen benen gingen staan. Als student ben ik open gebloeid, maar ook tijdens die periode bleef ik mij dikwijls alleen voelen, vooral tijdens het weekend en de vakantie wanneer de meeste van mijn vrienden terug gingen naar hun warme nest. Het is voor mij pas echt veranderd doordat ik mijn toekomstige vrouw heb ontmoet. Bij haar kon/kan ik echt terecht met mijn gevoelens. Mede daardoor heb ik mij over een aantal dingen kunnen zetten. Ik heb nu meer contact dan vroeger met mijn ouders, broer en zussen, en probeer er voor hen te zijn. Ik heb ook ingezien dat ik sociale contacten veel vragen van mij (terwijl ik vroeger dacht dat ik daar energie kon uithalen), en heb daarin beter leren doseren. Ook heb ik ingezien dat problemen er altijd zijn, maar dat de kunst is om er iets aan te doen of anders ze gewoon een plaats te geven. Ook belangrijk in mijn ontwikkeling, is dat ik mezelf beter heb leren kennen. Zo heb ik ontdekt dat ik het leven van andere idealiseerde, en mijn leven te somber inzag. Het was allemaal te zwart-wit, terwijl het er altijd op aan komt om je wensen zo goed als mogelijk na te streven, zonder ze volledig te kunnen invullen.Verder heb ik mijn zelfwaarde heb gevonden: ik heb ontdekt waar ik goed in ben, en investeer daarin nu meer dan in relaties, waar ik eigenlijk niet zo goed in ben. en tot slot zijn we ouders geworden, van een fantastische zoon. Als vader wil ik hem een vruchtbare bodem bieden, om zijn talenten te ontwikkelen en veerkrachtig te zijn bij problemen. Het rare is dat vriendschap nu makkelijker lijkt te komen. En eigenlijk is dat niet zo raar. Mensen houden niet van (zelf)beklag, maar des te meer van iemand die positief in het leven staat. Soms voel ik mij nog eenzaam, maar naar mijn gevoel niet te veel. Ik hoop met mijn getuigenis andere, eenzame mensen hoop te geven en te inspireren om hun eenzaamheid aan te pakken. Je kan het!

Johan

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 35 - het is nooit gelukt een goede vriendin te vinden

Ik voel mij al sinds mijn 10de jaar heel erg eenzaam. Het is nooit gelukt om een goede vriendin te vinden.

Ik voel mij vaak depressief en heb veel stress klachten door eenzaamheid.

Ik ben meestal verkeerde mensen tegen gekomen en daardoor angstig om mensen te vertrouwen.

Ik zou graag vriendinnen willen om samen te wandelen, koffie te drinken, eten en natuurlijk hart kunnen luchten bij elkaar.

Ik woon in Den Haag en ben vaak alleen. Ik heb een vriend, maar toch voel ik mij verschrikkelijk eenzaam.

Vrouw 43

6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 36 - onzeker - lastig om contact te leggen

Ik weet niet waar ik moet beginnen.

Ik voel mij eenzaam en vind lastig om contact te leggen. Ik heb geen vrienden of kennissen waar mijn verhaal kan kwijt raken zonder te (voor)oordelen.
Ik voel mij verschrikkelijk, zo onzeker dat het soms te veel wordt en dat het wel genoeg is om afscheid te nemen. Maar ik vecht er tegen aan.

*zucht*

Ik zou graag in contact willen komen met mensen die ook eenzaam voelen. Wellicht kunnen wij elkaar ondersteunen en helpen om vooruit te komen.

Anoniem

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,

Zou je het leuk vinden om in contact te komen?

Groetjes Chantal

Anoniem
Reactie:
Ik voel mij idem dito het is jaaa.. Hopeloos alvast sterkte

John

Jouw reactie:



Verhaal 37 - Hoe kan dit toch?

Ik ben een alleenstaande vader van 34. Ik weet niet hoe het zo ver is gekomen dat ik letterlijk niemand om mij heen heb behalve mijn 2 prachtige kinderen.
Vaak denk ik van.... hoe kan dit toch? Ik ben een hele liefdevolle, vriendelijke en zorgzame vader met een leuk karakter. En toch ben ik alleen...

Ik heb geen familie of vrienden waar ik terecht kan om iets leuks te doen, of gewoon even te praten. Ik ben meer iemand die naar iemand luistert, dan zelf spreekt. Misschien dat dat er iets mee te maken heeft...

Ik had graag een liefdevolle partner gehad, en vrienden om leuke dingen mee te doen.
Maar ik zie het alleen maar erger worden...

SD

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hey alles goed

steef

Jouw reactie:



Verhaal 38 - Geen vrienden terwijl ik dat wel heel erg mis

Ben een 41 jarige vrouw uit brabant. En ik heb wel een relatie. Maar dat is ook alles , geen vrienden hebben terwijl ik dat wel heel erg mis. leg best wel moeilijk contact met andere.

Mis gewoon een knuffel af en toe en een vriendin te hebben om leuke dingen mee te doen zoals bios of gewoon koffie te drinken en gewoon te kletsen .

Daardoor voel ik me best wel eenzaam.

Gr

Anoniem

5
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,

Ik begrijp je helemaal, ik mis het ook om een vriendin te hebben en iemand waar ik af en toe mijn hart kan luchten... Ik leg ook moeilijk contact en ben nogal introvert, maar als ik me op mijn gemak voel, ben ik heel open.

Als je eens wil babbelen...

Mel
Reactie:
Tjee....ik herken dit helemaal. Zou ook graag met jullie eens babbelen hierover...

M
Reactie:
Herkenbaar ik ben ook op zoek naar nieuwe vriendinnen ben bijna 41 en woon in brabant

Chris
Reactie:
Herkenbaar ik ben ook op zoek naar nieuwe vriendinnen ben bijna 41 en woon in brabant

Chris

Jouw reactie:



Verhaal 39 - Voel me vaak eenzaam

Ben een vrouw van 40 jr sta op zich positief in het leven maar voel me vaak heel erg eenzaam.
Door mijn traumatische jeugd heb ik geen contact met familie, ook heb ik geen gezin, heb wel een paar vriendinnen maar die zie ik niet zo vaak als ik zou willen en ik ben ook altijd bang mensen kwijt te raken.Heb weinig zelf vertrouwen.Vind het moeilijk mensen te vertrouwen en voel me niet snel echt verbonden met mensen of soms wel en dan weer niet en dat wisseld elkaar soms vaak af.Hier op deze site mijn verhaal doen voelt wel vreemd maar je moet wat toch...Liefs Eva

Eva

5
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hoi, hou je van natuur?

c
Reactie:
Niets vreemds aan ' vind ik,' Eva.
Ik zou jouw stukje zelf geschreven kunnen hebben.

John
Reactie:
Zooooo herkenbaar!! Woon je toevallig in Friesland?

Geertje
Reactie:
Lieve Eva, wat een herkenbaar verhaal heb jij geschreven! Ik ben 32 jaar, heb alleen nog hecht contact met mijn moeder en heb geen vrienden. Door een traumatisch en daardoor tumultueus verleden heb ik nooit langdurige vriendschappen kunnen opbouwen. Vaak kom ik 'fake vrienden' tegen die behoeftig zijn maar verdwenen zodra ik een beroep op hen doe -- iets wat ik overigens niet snel zal doen gezien mijn verleden van verlating. Voor mij is het inmiddels te laat maar ik hoop dat jij met de juiste professionele support en toch ook jouw vrienden (cijfer jezelf niet weg, Eva! Je mag er zijn en je bent ook waardevol voor anderen, zonder daar iets voor te hoeven doen) deze eenzame tijd weer te boven mag kunnen komen. Het is jou gegund! Liefs van Marthe

Marthe
Reactie:
Ik las net jouw bericht. Ik ben van België en voel mij ook eenzaam en ongelukkig. De corona overmacht. Heeft het nog erger gemaakt. De corona is nu bijna 1jaar lang bezig. Ik ben 45 j. Ik voel dit als. Verdwalen in de eenzaamheid. Nul zero sociale contacten. Non affectie - warmte. Het knaagt aan mijn maag. Vreselijk. Ik word er gek van

John

Jouw reactie:



Verhaal 40 - Zit thuis met de gordijnen dicht

Ik ben nu 46 jaar en heb nog nooit een vriendin gehad. Bij een feestje met mijn vrienden negeerden ze mij en daarom ben ik maar weggegaan. Ik heb nooit iets meee gehoord van ze. Ik weet niet waarom. Ik heb nu niemand meer. Zit nu thuis met de gordijnen dicht. Heb niemand meer. Ik doe ook niets meer. Wachten op de dood.

Jan

5
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Niet doen !!!! Word gewoon een vriend van mij. Mijn hart huilt als ik dit lees, niet dood willen hoor ! Ieder mens heeft recht op geluk

Patricia
Reactie:
Wie is MIJ ???

Jo
Reactie:
Ik woon in Amsterdam en ben ook echt alleen. Snak naar een lieve vriebd of vriendin. Wie wil het proberen?

Patricia
Reactie:
Ik ben 48, ik heb ook nooit een vriendin gehad, en als volwassene nooit vrienden, maar ik zit er niet mee, want ik hou niet van mensen, wel van vogels en sommige andere dieren

Reinier
Reactie:
Beste Jan, wanhoop niet!

Bid God om hulp en bijstand.
Bid Hem om vergeving van je zonden om Zijn Zoon Jezus Christus ' wil. Amen
Ga ne kerk, ga bij een club, vereniging, zang, cursus, sport (team) of iets dergelijks.
Lees de Bijbel voor troost en antwoorden over je leven.
Doe jezelf bewust nooit iets aan, dat is onvergeeflijk.

Probeer er net Gods hulp het beste van te maken, bid en werk.

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 41 - Heb niemand anders in mijn leven

Ik kan er maar weinig tot niks over vinden op internet.. Ben ik de enige die eigenlijk helemaal niemand anders heeft in zijn of haar leven? Geen familie, geen vrienden, geen kennissen? Het is allemaal zo gelopen maar had nooit verwacht er op een bepaald moment zo alleen voor te staan. En nee zo'n vervelend mens ben ik helemaal niet volgens mij. Kan er goed mee leven over 't algemeen dat 't nou eenmaal zo is, maar af en toe vind ik het wel even slikken. Benieuwd hoe anderen hier mee om gaan? En ik weet hoe ik kennissen kan vinden, dus die tips zijn niet nodig..

Ikke

5
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou zeggen : kom een keer naar Amsterdam.. Heffen we samen die rot eenzaamheid op. Het knaagt aan je, vreet je op, alleen zijn is niets

Patricia
Reactie:
Hoi, je bent niet de enige, ik heb ook niemand, deze wintermaanden ervaar ik als verschrikkelijk.

c
Reactie:
Hoi hoi, hier Inge met hetzelfde als jij.. als je het leuk vindt kunnen we met elkaar mailen en wie weet een gezellige vriendschap opbouwen.

Je bent niet alleen...
Reactie:
Hai, ik ben een vrouw van 55 jaar uit Zwolle, en heb ook behoefte aan pure echte mensen om mijn heen. Voor een luisterend oor of om een luisterend oor te zijn met een traan en een lach. Een kopje koffie een glad wijn, een heerlijke wandeling noem maar op en we maken er gepaste gezelligheid van.

Vlin02der
Reactie:
Ik zie allemaal fijne reacties maar als iemand met een voorstel komt
"want, waar is 'kom een keer naar Amsterdam en heffen we het glas'?

Jo
Reactie:
Weet iemand of ik mijn email hier mag plaatsen? Dat zou een mooie opening kunnen zijn voor een begin.

Groetjes,
Vlin02der

Vlin02der
Reactie:
Same here..enige wat ik heb zn mn dochters..
Ik hoor ook vaak maar jij bent zo gezellig en spontaan etc...denk ja maar deze heeft geen mensen die mij is uitnodigen oid..ik ben wel zon trut die andere vraagt..maar "we houden contact " dat ken ik nu wel..
Ja idd hoe kom je hier in contact ??

Anoniem
Reactie:
Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.

Redactie

Jouw reactie:



Verhaal 42 - Kan je ziek worden van een kluizenaarsleven?

Ik ben ook eenzaam. Al erg lang. Tientallen jaren.
Geen vrienden, familie, gezin. Wel drie honden.
Soms bevliegt het me en duurt de dag zo lang. Vooral de feestdagen zijn vreselijk. Ik ben afgekeurd en mis het werken erg.
Een paar jaar geleden kwam er een soort omslag, als ik dan toch alleen ben ga ik het zo indelen dat het prettig wordt. Dat heeft er voor gezorgd dat ik het naar mn zin heb in mn eentje. Ik leef als een kluizenaar. Trek me steeds verder terug en dus mensen van me weg. Kom wel mensen tegen als ik mn hondjes uitlaat, een snelle vriendelijke oppervlakkige babbel is dan meer dan genoeg. Ik irriteer me nu zelfs aan mensen terwijl ik vroeger altijd heel sociaal was. Eén keer in de week geef ik dansles aan dames die ook allemaal een druk eigen leven hebben met familie, werk en kinderen.
De weekenden en de feestdagen zijn erg lastig, soms om wanhopig van te worden. Gewone dagen red ik het wel.
Ik zou graag in contact komen met lotgenoten. Hoe doen jullie dat nou?
Hoe vind je een balans? Een fijne structuur in de dag die lang kan duren als je alleen bent. Is het ongezond? Kan je ziek worden van een kluizenaarsleven?
Ik ben niet depressief of somber.

Nocturne

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 43 - Ieder jaar opnieuw een rotjaar

Waar kan ik beginnen. Ieder jaar opnieuw een rot jaar. Alsof het alleen maar erger wordt. Ik heb zo lang gedacht dat alles aan mij lag. Schuldig gevoeld over thuis. Aangepast, steeds maar weer. Rekening met iedereen gehouden. Muren om me heen om maar geen pijn te voelen. Stinkend mijn best gedaan die af te breken, te communiceren en te leren omgaan met de onredelijke, agressieve mens. Keihard gewerkt en dan.........uitgekotst....steeds opnieuw. En alles ligt weer aan mij. Een autist wordt gezegd. Iemand die niet kan samenwerken, iemand die alleen het beste functioneert. Is er überhaupt iemand die mij begrijpt?
Ik wil niets liever dan samenwerken, maar dan wel echt. Elkaar helpen waar nodig, overleggen en luisteren naar elkaar. Uitpraten bij een misverstand. Geen achterbakse roddel en maar invullen en weer.....weer uitstoten. Ik zit nu thuis. Slechter kan het niet. Ik heb zogenaamd een burn-out, terwijl ik die niet heb. Ik ga kapot aan alleen het huishouden en mijn hobby’s zonder mensen. HSP, dat ben ik. Psychiatrisch onderzoek is nodig volgens mijn werkgever. Weer een hokje waarin ik absoluut niet pas. 34 jaar gewerkt en dan kan ik niet werken?????

Viv

5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 44 - Een zwaar isolement

Ik ben 33 jaar, worstel al jarenlang met een depressie en verslavingsproblematiek die stilaan overwonnen is. Een zwaar isolement heeft dit als gevolg met zich meegebracht, ik duw de mensen ook weg die doch contact zoeken.

 

Vorig jaar men moeder (steun en toeverlaat) verloren en dit heeft er stevig ingehakt. Ik worstel eveneens met suicidale gedachten, maar dan denk ik aan de kinderen van men broer, men petekindje...die ik enorm verwaarloos, zoals mezelf...het zijn donkere dagen momenteel, ik heb de laatste 5 dage in men bed gelegen, zonder voeding enkel water.

 

En heb vndaag eindelijk de moeite gevonden om naar de winkel te gaan en wat inkopen te doen. Ik heb zin om alles en iedereen te ontvluchten


Patrice

4
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig!!!

Mimi
Reactie:
Heel herkenbaar het wegduwen van mensen
omdat ze me toch niet begrijpen en ik er geen zin in heb om me kwetsbaar te tonen.
Ik wil niet dat ze medelijden hebben zoals ik laatst tegen een bevriend koppel zei ik vind het alleen aan tafel zitten eten heel erg
vanaf toen hebben ze me uitgenodigd om regelmatig bij hun te komen eten maar dan voel ik me nog zieliger.en dat bedoel ik ook niet als ik iets zeg dat andere het dan zouden oplossen of zich verplicht voelen iets te doen.

Rena
Reactie:
Inderdaad heel herkenbaar
ik word binnenkort 33 jaar en ik ben ook terecht gekomen in een situatie waar ik mensen weg duw
geen vertrouwen meer heb in anderen en in mezelf
om dat verdriet te verdoven ben ik steeds vaker alcohol beginnen gebruiken waardoor mijn familie het ook stilaan heeft gehad
ik zie allemaal mooie dingen aan mij voorbij gaan en ik krijg er maar geen vat op om ook gelukkig te kunnen zijn
mijn leven is gestopt toen ik mijn partner ben verloren en men hele leven ineens is omgeslaan van puur geluk naar diep verdriet
ik wil wel graag nieuwe mensen leren kennen maar het lukt me niet om goede vriendschappen te vinden
ik trek steeds mensen aan met verkeerde bedoelingen

Julie
Reactie:
Lieve Patrice, wat enorm verdrietig dat jouw moeder én jouw steun en toeverlaat is overleden. Kan me zeer goed voorstellen dat je bent ingestort en het leven het licht is verloren. Ik denk dat het wel op lange termijn fijn is om de deur naar jouw petekindje, broer en zijn kindjes open te houden. Sociaal isolement, helemaal als het gaat om het ontbreken van hecht contact met groot emotioneel, betrokken component, is als een glijdende schaal het diepe in. Het is zo knap van jou wat je al hebt overwonnen aan (tegen)slagen. Je kunt dit, ook al voelt het zwaar en donker. Blijf in contact met jouw broer en de kids, al is het eens per week samen eten, de kinderen van school halen etc., en praat er daarnaast met een professional/derde over. Via de huisarts kun je doorverwezen worden naar een praktijkondersteuner GGZ of bijvoorbeeld naar een psycholoog gespecialiseerd in rouw. Heel veel liefs en sterkte toegewenst!

Marthe
Reactie:
Hoi ik voel wat jij voelt en zou graag een vriendschap opbouwen waar je een paar dagen per week bij elkaar loggert. Wat vind jij van dat idee. Ik hoor van je groetjes

Jeanette
Reactie:
Dikke knuf

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 45 - Me accepteren zoals ik ben

Weet niet waar ik mee moet beginnen.
Op school dacht ik altijd dat er redelijk veel mensen waren die mij grappig en leuk vonden maar voelde me altijd wel eenzaam. Ik miste een vriendin in mijn leven wel heel erg. Maar vrienden heb ik wel genoeg (DACHT IK DUS). Al gauw bleek dat niet zo te zijn want zodra ik stopte of klaar was met een opleiding waren die zogenaamde vrienden al gauw verdwenen. Ben nu bijna 28 en ik ben de vertrouwen in mensen kwijt. Ze willen alleen mensen met een mooi uiterlijk of die super gezellig zijn. Mensen die dik lelijk of saai zijn wil niemand in zijn/haar leven hebben. Niet als vriend maar ook niet als partner! Ik heb een aantal relaties gehad maar die dumpten mij altijd voor leukere knappere boys met een mooi uiterlijk maar een super lelijke karakter. Maar zolang je uiterlijk maar mooi is wat maakt je karakter toch uit he? Zo heb ik het altijd ervaren. Zijn er mensen die met me in contact willen komen? Dan zet ik hiet mijn email adres op. Want die eenzaamheid ben ik goed zat. Mijn email adres is
gohanssj6642@gmail.com ik wacht op mensen die me kunnen accepteren zoals ik ben. Ik vind mezelf niet lelijk ofzo. Ook geen handicap maar omdat ik nogal fors ben ben ik heel onzeker.

Groetjes Mutti

Mutti

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Knoop dit goed in je oren want dit is iets waar ik sinds tienerjaren al in geloofde. Innerlijk is veel belangrijker dan uiterlijk. Helemaal eens met wat je zegt over knappe mensen met lelijk karakter. Heb er zelf ook genoeg gekend en snapte ook nooit dat die populair waren. Zou wel een angst reactie zijn om er bij te willen horen maar als je geen mooi innerlijk had hoorde je niet tot mijn vriendenkring. Blijf aub focussen op je innerlijk en wat je ervan kan maken, heb je veel meer aan want uiterlijke schoonheid vergaat,innerlijke niet.

Millie

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 46 - aaneenschakelijk angsten en depressies

Ik ben 26 jaar en ontzettend eenzaam. Ik heb na mijn tijd op de basisschool maar weinig vriendschappen opgebouwd, doordat mijn leven eigenlijk een aaneenschakeling is geweest van angsten en depressies. Als ik dan wat meer contact had met anderen, dan viel ik al gauw buiten de boot, omdat ik niet zo van het stappen en het feesten ben. Ik geloof dat anderen mij maar saai vinden..

Ik heb wel werk en oppervlakkig contact met buurtgenoten, maar geen vriendschappen. Als mijn collega's op het werk vragen of ik nog wat leuks heb gedaan, dan lieg ik vaak en zeg ik dat ik met vriendinnen af heb gesproken. Ik schaam me.. Ook maak ik geen gebruik van social media, omdat het te confronterend is om te zien dat anderen wel een sociaal leven hebben. Op sommige dagen voel ik me zo eenzaam dat het letterlijk pijn doet. Een gevoel van leegte overheerst dan zo sterk, dat ik het liefst de hele dag zou slapen. Elk weekend en elke vakantie is weer een uitdaging..

Kim

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe oud ben je ?

Stof
Reactie:
Hay Kim,

Zou je het leuk vinden om in contact te komen?

Groetjes Chantal

Anoniem
Reactie:
Heej Kim,

We kunnen elkaar mailen als je wat lijkt?

Groetjes, Heleen

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 47 - Ik wil zo graag mensen ontmoeten

Alles glipt weg.... Ik ben steeds meer eenzaam en ongelukkig. Steeds minder vrienden en mijn toekomst plannen lijken op niks uit te draaien en ik weet niet meer wat ik moet doen.
Ik wil zo graag mensen ontmoeten, leuke dingen doen en me gelukkig voelen..

Een arm om me heen....

Annie

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe oud ben je ?

Stof
Reactie:
welke provincie?

Anoniem
Reactie:
Annie, een trap begint altijd met de eerste trede. En jij zelf kan die stap zetten. Gebruik je eigen gevoel en eigen gezond verstand erbij, dus tesamen je eigen intuiti en je bent langzaam aan vertrokken.
Groetjes, Jan

Jan
Reactie:
Welke regio ?

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 48 - ik heb werk, maar ook daar ben ik eenzaam

Hoi, ik ben een man van begin 50, en ik ben al meer dan 25 jaar eenzaam.
Ik heb werk, maar ook daar ben ik eenzaam.
Bezoek krijg ik nooit, ik doe alles alleen, maar het wordt steeds lastiger om me er toe aan te zetten.
Zijn er mensen hier (Overijssel) die misschien de natuur in willen om wat zinnigs te zien en te ervaren samen?

c

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 49 - ze negeerd me soms dagen

Ik ben Kristof 42 jaar en ook vaak eenzaam heb een vrouw geen kinderen zij wil er geen ik wel.. Ook hebben we vaak ruzie over alles en nog wat ze praat of 'negeerd me dan soms dagen en dan voel ik me alleen en eenzaam.
Heb weinig goeie vooruitzichten in het leven verder...

Kristof

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Patrice, ik mij zo in jouw verhaal vinden.
Angst, depressie en verslaving.
Ben zelf aan de betere hand, maar de eenzaamheid houd wel aan. Als je wil praten hoor ik dat graag.

Groetjes Rob

Rob1985

Jouw reactie:



Verhaal 50 - Ik voel mij alleen staan met een man met ADD

31 getrouwd met een man met add, 3 kinderen, vrienden, werk en goede gezondheid allemaal aanwezig. Maar ik voel mij al 10 jaar zo alleen in mijn relatie. Het is niet makkelijk om met iemand te leven met add die geen inzicht heeft in zijn gedrag.
Ik heb het gevoel dat ik alles alleen draag. En ik durf het met niemand te bespreken wat deze eenzaamheid alleen maar groter maakt natuurlijk.

Is er iemand met een vergelijkbare situatie?

Miena

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi miena

Hier soort gelijke, ik ben 17 jaar getrouwd met mijn man met add. We hebben inmiddels al zoveel meegemaakt maar begrijp je gevoel van eenzaamheid dat je niet over je man kan praten. Iedereen heeft er zo zijn eigen mening over, en zullen vaak niet begrijpen dat we dit accepteren. Maar hun kunnen er vaak niets aan doen aan af en toe rare gedrag. Heeft jou man ook moeite met het lezen van emoties?


Wies
Reactie:
Ik heb ADD, dank je.
Misschien voel en ben ik daarom wel eenzaam. ;>/

Johan

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 51 - In de ziektewet

Ik ben een vrouw van 55 jaar, tot 2 jaar geleden een geweldige baan en prive had ik een gezellige groep mensen om mij heen. We deden terrasjes, gingen naar feestjes, ieder gelegenheid pakten we aan om wat gezelligs met elkaar te doen.

Tot er prive en aaneenschakeling van dingen gebeurde wat ik niet goed kon verwerken en de ziektewet inging en het vriendengroepsgebeuren niet meer aankon i.v.m dat het mij teveel energie kostte, ik nam voor even afstand maar stond wel open voor individuele contact. Ik ben erachter gekomen, dat het een lang leve de lol contact was en dat niemand er voor mij was.

Van een heel druk sociaal en voorlopig niet werken naar bijna helemaal niemand zien. Ik heb een goede band met mijn familie maar die zie ik weinig i.v.m hun werk maar ook omdat ze 2 uur rijden van mij vandaan wonen.

Om te erkennen dat ik eenzaam ben vond ik zeer confronterend. Ik zou zo graag echte pure mensen om mij heen willen, die mijn verhaal herkennen. Voor een luisterend oor met een lach misschien met een traan maar vooral wederzijdse respect, onder het genot een kopje thee of een wijntje. Wandelen, een etentje gezellige dingen ondernemen.

Groetjes,
Vlin02der


Vlin02der

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Vind zelfliefde en boor je natuurlijke hulpbronnen aan. Sterkte

anoniem
Reactie:
ik las uw verhaal en vroeg me af in welke plats/regio u zit? wellicht kunnen we nadere informatie uitwisselen en dan verder zien. Ik ben een man van 59. Heb niet veel contacten en zou gewoon eens kopje koffie willen drinken.
groet timo

timo
Reactie:
Hoi, ik herken èn begrijp heel goed wat je hier schrijft.

Ben zelf 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie meer. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dus dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap. Ook met iemand die zelf ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton
Reactie:
Hoi vlin
Ik herken het gevoel van eenzaamheid heel goed. Ik ben sinds een jaar vrijgezel en mijn kinderen zijn de deur uit. Het is soms zo stil in huis. Ik kan mijzelf goed vermaken en vind het ook niet erg om soms alleen te zijn. Ik mis soms iemand om een goed gesprek mee te hebben en iemand waar je gewoon even je verhaal aan kwijt kan. Ik houd van dansen en nu met de corona gaat dat ook al niet. Ik heb gelukkig leuk werk, een paar vrienden en leuke kinderen maar die hebben ook hun eigen leven en dat begrijp ik.
Ik kom uit de omgeving noord Holland.
Waar kom jij vandaan?
Wie weet kunnen we een keer iets afspreken.
Ik ga soms ook mee met dagjes weg van Go Out dat is misschien ook wat voor jou en ook voor de anderen hier.

Gr

Nora

Jouw reactie:



Verhaal 52 - Laten we toch eens wat meer naar elkaar omkijken

Hallo,
ik ben 23 jaar en voel me vaak ontzettend alleen.
Momenteel studeer ik nog en heb ik mijn opleiding bijna afgerond. Ik heb geen vrienden en geef mezelf daardoor vaak de schuld omdat ik dan denk dat het aan mezelf ligt.
Ik ben een introvert en gevoelig persoon met mensenkennis dat maakt dat ik snel in de gaten heb hoe mensen in elkaar zitten. Op meerdere momenten hebben mensen mijn vertrouwen beschadigd.
Naast mijn studie en werk ben ik altijd thuis. Ik heb het gevoel dat ik veel mis van hoe een geweldige tijd met vrienden en uitgaan had kunnen zijn.
Ik geef en doe altijd veel voor anderen en vind het niks dat er steeds meer geleefd wordt naar een individualistische, ik-gerichte maatschappij.
Laten we toch eens wat meer naar elkaar omkijken.

Anoniem

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik begrijp je. Heb precies hetzelfde gevoel. Hoe kunnen we met elkaar in contact komen? Geen provincienaam oid. Ben nu 39 jaar. Veel mensen vallen weg als het niet goed met jezelf gaat, ze je niet begrijpen of ze er niet voor je zijn. Je staat er niet alleen voor zegt iemand, terwijl je er wel alleen voor staat, want waar is diegene dan? Reacties als oh wat erg en oh wat vervelend, maar er zijn ho maar. Die mensen die gesetteld zijn die je na elf jaar hulp weer naar een therapeut willen hebben, in plaats van er te zijn. Hulpverleners moeten het maar oplossen want familie, vrienden, kennissen of buren zijn er niet of niet voldoende. Je omgeving kan je maken en er voor je zijn of ze kunnen je kapotmaken en er dan niet voor je zijn. Ik kan er geen mooier verhaal van maken. Heftig...

Hanneke

Jouw reactie:



Verhaal 53 - Cotact gevraagd

Hoi,

Ik heb ook heel erg veel last van eenzaamheid. Ik zoek mensen om elkaar te kunnen steunen.

Als je het leuk vindt om in contact te komen mail mij op ******************.

Groetjes Sara

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

Sara

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Sara ik zou graag willen weten hoe oud je bent ik zoek leeftijd genoten vandaar

Raya
Reactie:
Ben ook erg eenzaam en altijd wel in voor een praatje

Sean
Reactie:
Ben een jonge vrouw dat 25 jaar jong is, je zou denken jong en eenzaam kan dat wel? helaas is dat bij mij wel het geval.. ik ben erg eenzaam heb alleen mijn partner ook een (vrouw) familie heb ik niet wegens mijn geaardheid ze lieten mij als de baksteen vallen. Vrienden heb ik helaas ook niet, iemand waarmee ik leuke dingen mee kan doen mis dat ontzettend. Had vroeger wel een paar vrienden maar een gegeven moment gaat men trouwen en krijgt wie weet kinder(en), studeert, verhuist of ontmoeten nieuwe mensen enz waardoor helaas vriendschappen kunnen verwateren.

Jong en eenzaam

Jouw reactie:



Verhaal 54 - Ik ben het zo zat om alleen te zijn

Ik ben het zo zat om alleen te zijn
Elke ochtend wakker te worden en niemand vraagt of je lekker heb geslapen of wat je gaat doen, over de dag vraagt hoe het met je gaat, en savonds samen eet en word gevraagd hoe je dag was, sinds kleins afaan wilde ik al een gezinnetje voor me zelf omdat ik die zelf niet echt had en familie heb ik ook al niet, ik helemaal geen zin meer heb in het leven, want ik heb nogsteeds geen kinderen familie een baan die ik leuk vind. Ik voel me weer het meisje van toen, en nu ben ik 25 jaar .. Amper goed contact met me moeder het lijkt alsof ik altijd nogsteeds stil moet zijn en het maar doen alsof alles goed gaat, net als toen ik dat kleine meisje weer was, ik denk dat ik daardoor ook van de een naar de andere relatie ga (een vader had ik niet, ja alcoholist die er nooit voor mij was en inmiddels al 10 jaar niet zie) , zograag van binnen geliefd worden en uiteindelijk altijd fysiek en psychisch pijn gedaan worden , ik doe wel alsof het me niks doe, maar hier zit ik weer 3 dagen niet gedoucht 4 dagen amper/niks gegeten, huilend in bed met me knuffel, dat kleine meisje net als toen, wie is er wel dan echt met me?, wat moet ik nu met werk.. Overal begin ik vol enthousiasme aan en na een maand denk ik er het tegenovergestelde over, wat vind ik nou egt leuk en wat is daadwerkelijk voor mij reëel en vol te houden, me moeder die gaat binnekort met der nieuwe alcoholist vriend op vakantie even eruit (ik ben nog nooit met haar op vakantie gegaan) , & elke keer als ik daar ben ruik ik zijn alcohol lucht en word ik herrinert aan mijn vader, me broer waarmee ik de ene dag goed kan praten en de andere dag dat ik hem weken niet spreek en niet mee kan praten, vrienden die gewoon geld hebben en leuke dingen willen doen, en ik altijd maar nee moet zeggen puur omdat ik geen geld heb, ook als ik geen geld en boods happen heb kan ik zo boos worden dat ik dat als sinds kleins afaan heb, amper geld om normaal te kunnen leven of eten altijd op elke cent moet letten en berekenen en dan zie je je vrienden opgeven moment ook niet meer.. vaak vraag ik me gewoon af wat ik moet met me leven, ik heb geen moeder of vader of familie of vrienden of vriendje, kwilde zo graag alleen maar een vriend en een kindje samen een eigen familie, en een leuke baan die ik kan uitvoeren zonder problemen met mensen, en daarnaast dus ook niet met mensen kunnen omgaan, ik probeer het elke keer weer een nieuwe relatie de kans geven, een nieuwe hobby of beroep uitproberen of ik dat leuk vind en de relatie met mij familie op te bouwen.. En elke keer weer ben ik op dit punt, dat het leven van mij niet hoeft meer, de leegte, eenzaamheid en verdriet 25 jaar lang, en elke keer weer proberen en elke keer weer worden laten vallen, ik probeer het egt met me volle 100 procent en vind dit dan ook zo moeilijk om over te praten en met wie kan ik erover praten want ja iedereen heb wel wat maar waarom voelt het voor mij dat ik alles heb, de een heb wel een vader of wel een baan of wel een kind of een vriend of een leuke hobby, gewoon wel 1ding maar waarom ik niet vraag ik me altijd af.. En dan voel ik me gewoon weer dat meisje van toen en als ik daar aan denk voel ik me soms verdrietig en denk ik had ik het nu wel maar 11 jaar geleden gedaan, afscheid nemen van het leven en de rust vinden want ik sta weer waar ik toen ook stond en hoeveel langer moet ik nog leiden voordat ook ik geluk mag kennen?

Waarom?

4
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey, misschien klinkt het wat gek, maar ik herken me werkelijk 100% in jouw situatie. Ik maak eigenlijk iets heel gelijkaardig mee. Ik ben ook 25 jaar en ga al van kinds af aan eenzaam, verdrietig en doodongelukkig door het leven. Ik werd steeds gepest en buitengesloten (in kleuterschool tot in het middelbaar) en lag dan ook steeds als kind in mijn bed te huilen en had niets anders dan m'n knuffel. Mijn gezinssituatie is altijd al volledig ongezond voor me geweest en maakt me tot op de dag van vandaag totaal kapot (vader die me emotioneel en psychologisch misbruikt en veel drinkt, en een moeder met psychische problemen) Ik heb dan ook geen echte vrienden, vriendinnen of lief; de zaken waar ik zo enorm naar verlang. Rond de leeftijd van 16 jaar begon ik met druggebruik, omdat ik mijn leven totaal niet meer aankon. Gedurende deze periode van druggebruik (laatste jaren middelbare school) maakte ik nooit echte vrienden en slaagde ik er nooit in een relatie aan te gaan met een vrouw. Mijn omgeving merkte natuurlijk dat het niet goed met me ging en dus viel ik steeds uit de boot en werd ik steeds afgewezen. Ik ben dan ook zodanig beginnen te gebruiken dat ik uiteindelijk voor 9 maanden in een psychiatrisch ziekenhuis werd opgenomen voor een psychose. Dan volgen dus 9 maanden van isolement in het psychiatrisch ziekenhuis. Daarna volgen nog eens verschillende jaren waarin ik de grootste moeite ervaar om het leven terug aan te pakken en vooruit te geraken (zware medicatie maakte dat ik als een plant/zombie leefde en niet vooruit geraakte voor verschillende jaren). Hierdoor maakte ik ook al die tijd geen vrienden. Ondanks ik nu al 4 maanden medicatie EN psychose-vrij ben, voel ik me nog steeds zielsalleen. Ik bevind me nog steeds in dezelfde ongezonde gezinssituatie (ouders zijn wel al verschillende jaren gescheiden ondertussen). Ik probeer dan ook al sinds jaar en dag van vooruit te geraken in het leven, maar iedere keer als het even goed gaat en ik hoop heb dat het goed komt, worden mijn benen gewoon onder mij uit gestampt en loopt alles weer fataal af. Nu heb ik dus weer totaal geen hoop meer dat ik ooit uit deze situatie zal geraken. Nu heb ik weer -zoals al heel mijn leven- geregeld zelfmoord-gedachten, ik ben gewoon totaal op... Ik denk dan ook dat ik jouw situatie erg goed kan aanvoelen en voel dan ook met je mee. Moest er een mogelijkheid zijn om met elkaar te praten, dan wil ik gerust een luisterend oor voor je zijn!

Nico
Reactie:
Hoi, ik heb je verhaal gelezen.
Het deed me wat, maar er is hoop!
Je bent nog jong, er zijn ook leuke mannen op de wereld.
Een gezinnetje is voor jou ook mogelijk.
Mijn beste advies is geef het in Gods hand over en geef niet op!
Jezelf iets aandoen is zonde, het mag niet van God en lost niets op.
Je loopt een leven vol kansen mis en doet een zware zonde waardoor verzoend worden met God in dit leven afgesneden is.
Zoek God en leef!
Misschien zeg je ik geloof niet, dus dat geldt niet voor mij.
Zo werkt het niet, ieder mens zal eens God ontmoeten en daarna het oordeel.
Of je nu gelooft of niet.
Bid Hem om vergeving van je zonden om Zijn Zoon Jezus Christus ' wil. Amen
Lees de Bijbel voor troost en antwoorden.
Beluister (online) predikaties, ga naar de kerk.
Bij Hem is alles te vinden, voor tijd en eeuwigheid beide.
Het beste met alles hoor, dag!

Wim
Reactie:
Hoi
Je laten bekeren lijkt mij geen goed idee of jij moet dat wel vinden.
Ik denk wel dat je hulp nodig hebt. Misschien kun je naar een goeie psychotherapeut om alles eerst op een rijtje te krijgen.

Sterkte

Nora

Jouw reactie:



Verhaal 55 - Dacht altijd dat het mijn fout was

58 jaar maar jong van geest.
Sinds een paar jaar liep ik vast. Ik heb altijd gedacht dat alles wat er fout ging bij anderen en in de familie mijn fout was. Ook al weet ik dat het niet zo is. Het voelt zo. Dit omdat ik als bliksemafleider ( de schuld) diende voor de frustraties van mijn zieke moeder en ook vader was zeer autoritair. Ik heb eens eerder therapie gehad en ben daardoor overspannen geraakt. Want mijn moeder stond woedend aan de andere kant te trekken en alles overspoelde me. Als hooggevoelig persoon. Nu na 30 jaar heb ik na een ruzie met mijn zus en mijn nietsvermoedende goedmaak pogingen begrepen dat zij bewust en zeer stiekem aan het pesten is. Op elk nietsvermoedend feestje gebeurde er wel wat. Mijn eigen verjaardag kon ik door haar al twee jaar niet vieren. Ze sluit mij uit , is niet welwillend en hoewel ze een heilige In onze familie is omdat ze zoveel voor anderen doet ben ik het mij na deze twee jaar bewust. Het was alsof mijn hele leven op losse schroeven stond. Ook mijn moeder heeft tot mijn grote verdriet narcisme. ( tijdens therapie achter gekomen) Ze is al 84. In deze Corona tijd zat ik vaak verstijfd van schrik op de bank. Angsten laaiden door me heen. Ik deed altijd alles voor mijn moeder. Ik ben nu zo moe en stuk dat ik even geen contact meer kan hebben met mijn moeder en familie. Mijn man had dit narcisme trouwens al eerder door. Door te lezen over narcisme: kennis is macht, raakte ik nog meer van slag. Nee ik hoor niet bij de mensen die alleen maar wijzen naar hun ouders. Al zie en heel ik mijzelf. Probeer ook de paar leuke dingen die ik mij herinner op te schrijven als troost. Enfin het is ook nog zo dat ik misbruik heb meegemaakt meerdere keren ( dat verdiende ik dacht ik ook) en ik had vriendinnen die mij liever een kopje kleiner wilden maken. Dus nu ben ik dus alleen. En heb trauma’s. Geen hulp. Maar Ik kom ook tot verwerking en doe nog veel leuke dingen en heb nog plannen. Ik doe nu elke dag affirmaties van Louise Hay. Het enige wat mij momenteel helpt. Waar ik in geloof. Ik heb haar film bekeken en luister naar vele you tube filmpjes. Wat zou het fijn zijn een lotgenoot of lotgenote te kunnen vinden die ook positief probeert verandering in zichzelf aan te brengen. Nu heb ik deze affirmatie: ik heb vrienden en vriendinnen die mij op waarde schatten ( wederzijds) en die zien hoe leuk humorvol en creatief ik ben. We sterken elkaar en inspireren elkaar. Die begrijpen dat ik na al die jaren even de kluts goed kwijt ben. En tijdelijk alleen. Dat het met vallen en opstaan gaat. Af en toe eens huilen. Ik leer van mijzelf te houden. Jij ook? Neem dan contact op.

Caro

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 56 - 68 jaar en in echtscheiding

Ik woon in het buitenland, ben 68 jaar en in echtscheiding.
Mijn nog man heeft al twee en een halfjaar een andere.
Voel mij vreselijk eenzaam.!!!

Irna

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 57 - Ik vraag me af hoe jullie hiermee omgaan

Ik ben een dame van 20 jaar. Ben op het moment heel erg eenzaam ik heb nog nooit op forum geschreven maar ik dacht misschien voelen mensen het zelfde . Helaas heb ik geen famillie en ook geen contact met me moeder wel een paar vriendinnen maar die hebben het ook druk met school en vriendjes, dus kan ik nergens echt terecht om hoe ik me voel. Ik vraag me af hoe jullie hier mee omgaan

Anoniempje

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 58 - Ik moest knokken voor haar liefde

6 jaar geleden heb ik een punt gezet achter mijn relatie, maar wat ik niet begrijp is dat de ene vriendschap na de andere vervolgens verwaterde, veranderde of helemaal stopte. Het lijkt alsof ik na teleurstellende ervaringen met een psycholoog, iedereen afstoot. Dat maakt mij eenzaam en onzeker. Ik heb moeite met intimiteit, maar mis de wat diepergaande relaties. Ik heb een dochter, maar haar wil ik er niet mee opzadelen. Zij leidt haar eigen leven en we hebben een goed contact verder.
Ik ben 61 en zit bij een activiteitengroep, maar dat zijn doorgaans vluchtige contacten. De band met mijn familie is niet heel sterk. Ik ben van een tweeling, maar mijn broer was het lievelingetje van mijn moeder. Ik moest knokken voor haar liefde. Tja dit draag ik mee en heeft nog steeds impact op mijn leven. Ik heb nog een broer en twee zussen, nogal rationeel ingesteld. Ik ben nogal gevoelig en dat maakte mij hun mikpunt. Ik wil niet in de slachtofferrol, maar het had anders kunnen zijn.

Dinde

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 59 - Wat doe ik verkeerd?

Vaak ben ik alleen, niet alleen vanwege corona. Niemand belt mij. Ik kom anders over dan ik me voel. Als mensen me nodig hadden, wisten ze me te vinden, maar als ik hun nodig heb zijn ze er niet. Wat doe ik verkeerd?


Jodie

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je doet niks verkeerd. we leven nu alleen in heel drukke tijden, de meeste tenminste. Ik snap wel wat je bedoeld omdat anderen heel makkelijk naar je toe komen voor hulp, maar ik heb in de loop der jaren begrepen dat ze naar iemand toekomen voor hulp omdat het hun zelf al te veel wordt en daarom kunnen ze jou niet terug helpen, het is niet persoonlijk maar ze hebben zelf al geen ruimte meer in hun hoofd en hoe hard het ook klinkt je kunt niet verwachten dat ze boven hun eigen zware pakket dat van jou erbij nemen maar als je er behoefte aan hebt zou ik je graag willen helpen.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 60 - Ik voel me zo leeg

Net zoals veel verhalen hier voel ik mij ook ontzettend eenzaam.
Ik ben een vrouw van bijna 30 jaar en heb 0 vrienden.
Van mijn familie hoor ik ook niet zo heel veel. Ik heb wel veel contact met mijn ouders en broer en mijn oma.
Maar ik mis een maatje om mij heen waarmee ik kan lachen en huilen en dat ik kan voelen dat het goed is.
Het maakt het voor mij lastig een contact zoeken want ik heb een vorm van autisme. Hoewel ik geen kees momma figuur ben en het bij mij amper opvalt. Voel ik zeker wel dat ik anders ben.

Vroeger werd ik ook erg veel gepest, vanaf me basisschool tot aan mijn laatste opleiding.
Ook kon ik me op school nooit goed concentreren waardoor ik in een lage opleiding bleef. Qua intelligentie kan ik wel veel hoger. Maar door het gebrek aan concentratie en door het vele gepest kon ik me er niet toe zetten om wat aan school te doen.
Ik kreeg daarom mijn hele jeugd te horen van wat ik allemaal niet goed deed.
En hoewel ik alles qua pesten enzo wel verwerkt heb.
Heeft dit mij erg onzeker gemaakt.

Dit onzekere gevoel is altijd blijven hangen. Ik heb altijd bij een ander het gevoel dat ik niet goed genoeg ben. ik denk dat andere mensen mij dom vinden.
Ik ben niet zo'n prater dus het is voor mij allemaal al wat lastiger.
En dan denk ik van mensen vinden mij toch wel saai.
Ik durf ook niet echt op mensen af te stappen.
En qua relaties die ik vroeger gehad had waren eigenlijk ook de verkeerde mensen. Niet in de zin van drank of drugs. maar meer mannen die claimerig waren en zich niet heel erg konden inleven. en in die zin niks aan ze had.

Maar op dit moment ik voel me zo alleen.
Net kreeg ik een reclame artikel in de bus van een thuisbezorgt restaurant.
Misschien iets heel stoms maar dan denk ik, ik scheur het toch doormidden. want in mijn eentje ga ik zoiets toch niet doen. En ik heb geeen vrienden om zo iets leuks mee te doen.
Ik voel me zo leeg.
Ik heb goed contact met mijn ouders maar ik zou toch zo graag iemand om mij heen willen hebben. Gewoon iemand waar ik samen mee op de bank netflix kan kijken, ik mis gewoon wat liefde van een ander om me heen.
Het is zo stil in huis en elke dag is dat hetzelfde.
En als ik wandel door de straten en iedereen binnen gezellig zie doen. Die momenten zijn het ergst.
Ik hoef niet 10 vrienden te hebben maar 1 iemand is genoeg.
Maar tegelijkertijd vind ik het ook dood eng om iemand te zoeken en me over te geven.
Ook bang dat ik teveel ben, gezien ik wat anders ben dan de meeste mensen. En dat de meeste mensen uit de weg gaan als iets even wat anders is dan het normale.

nobody's know

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 61 - Mijn zussen houden afstand

Sins ik voor mijzelf opkom willen mijn zussen niks meer van mij weten ze houden zich weg afstand zeg maar ze hebben mij nooit serieus genomen maar ik had al die jaren daar mijn ogen voor dicht waarschijnlijk ik heb er alles aan gedaan om het goed tehebben maar werkt niet en het voeld heel eenzaam dat ik een nieuw huis had kwamen Ze niet eens kijken of als we koffie dronken kreeg ik steken onderwater en nog veel meer dat ik ziek was was er niemand van mijn zussen die mij hielp en mijn vader verplichte mij dat ik ze met rust moest laten en mij niet moest aanstellen gelukkig kreeg ik hulp en het mooie is mijn vader heeft mij nooit gemoeten en nu moet ik hem verzorgen met tegenzin en nog veel meer


Alie

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar ,erg is dat als je door scheiding geïsoleerd word.Woon jij in nl of België? Ik herken wel dingen in jouw verhaal je vraag je af wat heb jij gedaan waardoor men weg blijft van jouw deur.

Saskia
Reactie:
Ik herken jou verhaal. Leven met angsten en depressies en daardoor weinig contacten hebben. Heb je behoefte om een keer te mailen? Grtjes een 34 jarige vrouw ☺

Anoniem,

Jouw reactie:



Verhaal 62 - Sinds afstuderen voel ik mij ontzettend alleen

Sinds ik afgestudeerd ben voel ik mij ontzettend alleen. Nooit echt goede vrienden gehad want alle vriendengroepjes waren al gevormd en de relaties waren zeer oppervlakkig.

Nu werk ik en is er al helemaal geen tijd meer om nog af te spreken. Als gevolg van altijd alleen te zijn ben ik enorm angstig geworden en loop ik ongecontroleerd voortdurend te knarsentanden dat mij volledig in bedwang houdt en nog moeilijker maakt van contact te maken.

Mijn ouders denken dat er niets aan de hand is want dit is al 10 jaar zo maar vanbinnen voel ik mij echt rot.

Toby

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
Reactie:
hoe oud ben je ?

desiree
Reactie:
Dag Toby,

Je verhaal komt me heel bekend voor. Door de eenzaamheid word ik nog angstiger en ga ik spieren opspannen, waaronder mijn kaken. Heb je al iets van meditatie geprobeerd? Of sporten kan ook heel veel doen.


Mel

Jouw reactie:



Verhaal 63 - Alles wat ik had opgebouwd ineens verdwenen

Ik ben 25 jaar oud en heb in mijn leven al veel meegemaakt. Ik woonde samen in een zelfgebouwd huis en dacht dat ik goed bezig was met de toekomst. Ik zat lekker in me vel en bouwde langzaam nieuwe contacten op. 

Van de een op de andere dag zei mijn vriend (ex): ik moet je wat afschuwelijks vertellen, ik wist niet wat hij bedoelde en vroeg wat dan? Toen zei hij er meteen achteraan dar hij het uit wilden maken. 

Mijn leven zakte onder me voeten weg. Ik wist niet wat ik hoorde. Alles wat ik had opgebouwd in die jaren is ineens verdwenen. Ik kom thuis te wonen en voel me ellendig en alleen. 

Doordat hij uit mijn leven is gestapt heb ik nog maar 1 goede vriendin overgehouden. Als zei niet kan afspreken en ik zit alleen thuis voel ik me behoorlijk eenzaam. Iedereen heeft wel een vriend of vriendinnengroep waar ze veel leuke dingen mee kunnen gaan doen voor de afleiding. Ik heb dit helaas niet en dar mis ik ook enorm. 

Ik ben het vertrouwen in de medemens weer verloren en moet proberen alles weer op te bouwen. Ik heb daar erg veel moeite mee. Ook ga ik psychische hulp inschakelen zodat het niet nog erger word. 

Zijn er mensen die dit probleem herkennen of tips voor mij hebben om in contact te komen met mensen van mijn leeftijd die zich ook eenzaam voelen?

Groetjes loes

Loes

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Loes, ik herken me hier enorm in. Minuten lijken uren te duren, ik zou wel graag met je in contact komen, ik ben 21 trouwens.
Ik zal mijn mail achterlaten.
21cs27919@gmail.com

Daisy
Reactie:
Dag Loes,

Wat verschrikkelijk dat je dit hebt moeten meemaken... Ik kan me er iets bij voorstellen want heb een hele lange relatie gehad en daarna ook alleen komen te staan. Mijn vertrouwen is ook niet groot. Mocht je eens willen praten, dan sta ik daar altijd voor open.

Mel
Reactie:
Dag Loes,

Ik herken dit ook heel erg. Je bent jammer genoeg niet de enigste. Zou je het leuk vinden om met mij in contact te komen? Ben een 27 jarige jongeman...nogal onzeker maar wel lief en eenzaam. Mijn e-mail **************** als het je leuk lijkt mag je me mailen.

Groetjes Mutti

Mutti

Jouw reactie:



Verhaal 64 - Ik mis mijn 2 psychologen en de psychiater

Dag lieve lotgenoten,

Ik voel mij op dit moment, net als jullie, heel eenzaam. Ik zie het niet meer zitten, daarom wil ik even mijn verhaal met jullie delen.

Ik ben 3 jaar lang in therapie geweest voor veel verschillende psychische problemen, waaronder PTSS en de psychotische stoornis NAO.

Voordat ik in therapie ging, was ik niet gewend dat mensen naar mijn verhaal luisteren en mij serieus neemde. Ook was het nieuw voor mij dat er met mij werd meegedacht naar oplossingen.

In die 3 jaar tijd ben ik mij steeds beter gaan voelen. De therapie is enige tijd geleden beëindigd, omdat het weer goed met mij ging.

Sindsdien mis ik de 2 psychologen en de psychiater die mij hebben geholpen. In het begin was het niet zo erg, want ik heb dat gevoel vanaf het begin onderdrukt, omdat ik al dacht dat ik ze zou gaan missen.

Maar nu is het echt veel erger geworden. Ik droom elke nacht over ze. Dat ze mij redden van iets wat er in mijn droom gebeurt. Ik moet ook elke dag om ze huilen.

J

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Nu je je alleen voelt, kan je dit gebruiken als rustpunt, een stille ruimte in jezelf, waar je je verdriet kan omarmen en nadien loslaten om iets nieuws te ontdekken binnen jezelf. Een nieuwe ruimte waaruit nieuwe interesses kunnen ontstaan, of zelfs een nieuwe levensvisie. Kleine nieuwe ervaringen, die jezelf kan invullen. Natuur ontdekken, wandelingen, koken, schilderen, toneel, vrijwilligerswerk. Keuze genoeg dus.
Die leegte (eenzaamheid) kan je zelf positief invullen, nadat je afstand neemt van oude ervaringen,groetjes, Jan

Jan
Reactie:
Hallo Jan,

Bedankt voor de tips. Ik ga ermee aan de slag en laat binnenkort even weten hoe het is gegaan.

Groetjes,

J

J

Jouw reactie:



Verhaal 65 - zou graag iemand vinden

Ik voel me eenzaam ik kan moeilyk contact maken.wordt genegeerd. Vroeger gepest ben nu 60 vrouw woon in zeeuws vlaanderen niet veel te doen hier .ik ga ook niet alleen ergens heen ook niet ergens op een terassje of zo zou graag iemand vinden die zich ook eenzaam voelt bv samen ergens heen

Els

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken èn begrijp heel goed wat je hier schrijft.

Ben zelf 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben we totaal geen liefdesrelatie meer. Ik ben weliswaar graag alleen en hou van stilte, maar ik mis het erg dat geen gezellige vriendin heb, om eens even mee te praten of te wandelen of eens samen wat gezelligs te doen.
Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief, maar mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto en werk nog een beetje. Ik zoek vooral een vriendin die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap.
Ook met iemand die eventueel zelf ook Asperger heeft, want gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach gevonden, die mij helpt en bijstuurt om acties te nemen of contacten te zoeken. Ik wil graag maar ik vind dat altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Heb jij interesse in contact of kennismaking?
Afstand is voor mij geen bezwaar.

Ik woon in Oisterwijk (Brabant) groeten van Ton

Ton

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 66 - Ik mis aanraking

Ik ben al 17 jaar weduwnaar eenzaam en alleen, ben wel 64 jaar maar mis een aanraking, liefwoordje en een babbel. Ik lig af en toe in het ziekenhuis soms als de verpleegsters vriendelijk zijn ben ik de gelukkigste man. Het is zover gekomen als ze bloed nemen en mij pijn doen voel ikhet niet, zo gelukkig ben ik dar er mij iemand aanraakt. Zoveel mis ik het fiziek contact. Onozel he maar waar. Ik onzie mij de feestdagen hoop dat alles vlug voorbij is. 

HAERINCK IVAN

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste meneer ik ben sinds Jan 2019 weduwe geen kinderen of fam voel me ook erg eenzaam en verdrietig vooral nu met deze dagen heb veel verdriet zou ook graag met iemand willen delen ook ik zie het ook niet zitten voel me ook alleen mijn ellende wil niemand horen mensen zijn erg egoistis vreselijk u mag van mij best reageren veel sterkte groet trix

Trix
Reactie:
Ik ben 68 jaar net mijn relatie verbroken zou ook wel willen praten

Marga

Jouw reactie:



Verhaal 67 - leuk is anders

ik ben sedert 17 jaar weduwnaar mijn vrouw heeft zelfmoord gedaan. ik was er kapot van en heb kanker gekregen ben er doorgekomen na een jaar chemo bestralingen enz. daarna een nieuwe aortaklep hersenbloeding en nu nierdyalise leuk is anders sedert de nierdyalise ben ik wel verbeterd en met nieuwjaar zou ik dolgraag eens gaan eten, maar wat doen ze met mij altijd hetzelfde vanaf 2 personen ja daar zit ik dan heb alles maar niets ben 64 . dat is het leven zeker

ivan

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ook al zie je het allemaal niet meer....
Je moet nu aan jezelf denken...
Ik weet niet hou oud je post is....misschien gaat het nu beter met je....
Maar wat deze vrouw doet is beneden alle peil...
Dit mag je niet meer toelaten....

Christel

Jouw reactie:



Verhaal 68 - soms zie ik het allemaal niet meer zitten

Ik ben 39 jaar en woon nu twee en half jaar samen maar voel me ontzettend eenzaam ook al ze thuis , we wonen letterlijk precies appart in mijn woning met haar zöontje van 6 die mij constant uitdaagt elke dag op nieuw ,, ik zou moeten gaan luisteren terwijl het mijn eigen eigendom is , alles wat ik had opgebouwd word stilaan af gebroken en dit kwetst mij want heb er twintig jaar voor gevochten voor wat ik nu heb , ben op mijn 18 j ziek geworden en niks dan zwarte sneeuw gezein en van liefde is er niet veel sprake meer , k HEB HAAR letterlijk uit de goot geholpen en nu duuwd zij en haar zoontje me de afgrond in ,
Ik heb op mijn 18j reuma gekregen en hoe moeilijk het ook is me er niet bij neerleggen dat ik dit mijn ganse leven moet volhouden
Terwijl haar er geen bal van aantrekt nooit is de vraag gaat het nooit nooit ik voel me opgesloten in het gevang maar das dan ook weer niet waar want daar heb je sociale kontakten en hier ist allemaal maar van 1 kant huishouden eten maken kleine van school halen en doen en als dan dank mag ik de was en de plas ook doen , soms zou ik echt liever in de gevangenis zitten daar praten ze tegen elkaar , en over haar verleden mag ik ook al niks weten dus weet ik bijna niks van haar dat ze haar zoontje door mij terug heeft en dit word ook niet echt mrt dank en nu heb ik er een lening bij genomen om extra kamer te maken voor de kleine ,ik moest nog 8 j afbetalen en nu terug twintig jaar , k moet naar de slaapkliniek en terug naar Leuven is want ga er onder door, als ze me gewoon eens knuffeltje en lief is tegen mij maar zelf dat is te veel na alles wat ik voor haar en voor haar zoontje want ze was nen alcoholieker en nen speedsnuiver allemaal mee geholpen om haar eraf te krijgen om haar zoontje terug bij haar en nu komen de feestdagen in de beurt en ik heb angsten ,weet er iemand raad wat ik moet doen want ik weet het niet , ik zit gonsgaande dagen hierbinnen met verschrekelijke pijn
Soms zie het allemaal niet meer zitten
Mvg filip

Filip

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is toch jouw huis?
Bijt van je af. Zoals je verhaal nu klinkt laat je jezelf gebruiken.
Het lijkt dat je liever hier mee doorgaat, banb dat de eenzaamheid nog harde toeslaat als jij die knoop doorhakt. De bekende afstoot-nabijheid circel.

Anoniem
Reactie:
Het zal wel bonje worden, maar je moet ze eruit gooien. Verman jezelf neem een besluit en wijk er niet vanaf. Het is toch jouw huis, wie zich niet gedraagt gooi je eruit. Heel simpel, maar mensen houden van heel moeilijk doen over heel simpel.

anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 69 - ontzettend eenzaam

Hoi ik ben 22 en ontzettend eenzaam , ik lig vaak huilend in bed heb geen vrienden en af en toe weet ik het echt niet meer
Herkent iemand zich hierin

Raya

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 70 - de eenzaamheid begint zijn tol te eisen

Zijn er nog mensen die in contact willen komen? De eenzaamheid begint toch een beetje zijn tol te eisen. Ben 26. Stuur gerust een mailtje ***************.

(Redatie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.

Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrepelige tips voor het contact leggen met andere mensen.)

R

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dit komt me heel bekend voor. Alleen ben ik al sinds mijn pubertijd alleen eerst nog alleen in een relatie en nu helemaal alleen.
Ik wil wel, maar blijf steken in oppervlakkige contacten...

B

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 71 - Alle contacten kwijt

De jaren dat ik getrouwd was (bijna 23 jaar), was ik helemaal niet eenzaam, door de grote steun van en relaties met een grote familie en vriendenkring gegroeid uit m'n jeugdjaren en uitgebreid met de vriendenkring van m'n ex-man.Nu ben ik die contacten allemaal kwijt sedert de echtscheiding bijna 8 jaar geleden. Het voelt precies aan of er van al die mensen die mij zo goed gekend hebben, zich niemand meer om mij bekommert, om me geeft en interesse heeft in m'n doen en laten.Dan concludeer ik daaruit dat ik eigenlijk niets of heel weinig voor al die mensen betekend heb en daar heb ik nog altijd veel verdriet van, vooral als ik alleen ben in m'n huis en ik ben dat heel vaak.Misschien denken en praten ze wel eens over mij, maar helaas weet ik dat niet. Ik heb een lat-relatie, die vooral heel weinig sociale contacten teweegbrengt. We komen goed overeen, gaan op reis (zonder vrienden) vaak gaan eten (zonder vrienden) en de weekends zijn soms oersaai door dat gemis aan toffe vrienden. Ik mis heel hard al die sociale contacten, steeds meer en meer, m'n vriend heeft daar geen behoefte aan..... echt heel jammer. Ik weet niet hoelang ik dit nog kan volhouden.... Ik probeer hem dat af en toe duidelijk te maken, maar hij negeert dat soms. De stap naar samenwonen durf ik niet te zetten, want dan moet ik m'n huis verkopen, m'n vriend wil niet verhuizen..... Kan ik enkele tips krijgen?

Els

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar. Ook gescheiden na huwelijk met goede vrienden. Na scheiding beste vrienden kwijt geraakt. Nu vriend maar zijn kinderen leggen geen contact. We hebben geen vrienden. Ik mis een paar goede vrienden en voel me vaak erg eenzaam als mijn vriend er niet is. Dit is nu 5jaar bezig en het lijkt niet te beteren. Het is erg moeilijk om weer goede vrienden te maken. Ik ben nu 60. Had nooit gedacht dat ik me ooit zo zou voelen. Ik heb geen familie wat het natuurlijk moeilijker maakt.

Els

Jouw reactie:



Verhaal 72 - Ik hunker naar liefdevolle seks

Ik ben 56 jaar en gehuwd. Reeds 13 jaar mag ik mijn vrouw zelfs niet meer aanraken. Dus geen beetje liefde. En met moeite 10 woorden per dag.
Ik heb geen familie, geen gezondheid en geen geld. En dat is juist het probleem, want anders was ik al lang weg. Ik wordt wel behandeld als een huisslaaf. Ik wordt steeds depressiever en ongelukkiger. Het is misschien cru,
maar ik hunker naar liefdevolle seks.

poppe

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 73 - Eenzaamheid je bent mijn vriend en vijand

Waar ben je, jij die mij voelt, ziet, ruikt en er is voor mij, dit nooit gekend hebbend,gooi ik mijn antennes uit, maar niemand ontvangt.
Eenzaamheid je bent mijn vriend en vijand.

Robin

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik hoor jou! Liefs

Marthe

Jouw reactie:



Verhaal 74 - 41 jaren waarin ik me niet ontplooid heb

Dan is het weer zover: mijn verjaardag... 41 dit jaar. 41 jaren waarin ik me niet ontplooid heb. Ik heb geen vrienden, geen sociaal leven, geen werk.. ja, wel een partner en een kind... maar ook dat kan mijn enorme eenzaamheid en haat aan mezelf niet onderdrukken. Vaak hoop ik dat ik niet meer wakker wordt zodat ik niet meer het blok aan het been van mijn partner en zoon ben. Herm kan niets, doet niets... ik kom mijn tijd door door te puzzelen en dat is mijn leven. Ik haat het. Ik heb meerdere ongevallen gehad waardoor er in de hersenen wat beschadigd is. Ik kan niet tegen drukte, geluid, beweging... ik word heel snel boos. Niet agressief maar wel in mijn taalgebruik ronduit onbeschoft. Ik heb mezelf totaal niet in de hand. Bij vlagen valt mij. Spraak weg, kan ik letterlijk amper meer spreken. Er is al zo vaak onderzoek naar gedaan maar diagnoses blijven uit. Dus hier zit ik, door menigeen gezien als de aansteller en waarschijnlijk door mezelf ook. Mijn leven is mislukt, zo voel ik het tot in mijn diepste vezels. Ja, ik heb bijstand bij een psych maar daar kom ik niet vooruit. Het lukt me niet om te leven, zo lijkt het. Ik ben er zo moe van, zo vreselijk moe! Van mij mag morgen uitblijven, want vandaag dec net als gister, teveel pijn. Ik wil dit niet meer zo.

Herm

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dat klinkt behoorlijk heftig. Je kan maar één ding doen nog !
En dat is : overal om lachen, het is een grote grap het hele leven slaat überhaupt nergens op. Zoveel is bewezen.
Verzet je niet tegen je lijden, want dat is dubbel lijden.

anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 75 - De zin valt helemaal weg

ik deel mijn ver haal met juli ik ben johannes ja alleen zijn woord je moedeloos van ook met de kerst alleen alle te eten aan de koffie ja de zin valt dan helemaal weg ik zoek iemand die dat ook ken en van Dieren hout en de Natuur en een wandeling en muziek ik wil deze dingen dellen met iemand mijn ik wens iedereen een goedemidag mischien hoor ik wat van u leef tijd maakt niet uit groet

johannes

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken hoe de dagen overvloeien in elkaar. Soms vraag ik me af of het telt, een leven, als niemand ik getuigen van is.
Ik denk van wel.
Ik denk dat leven de kunst is.

Anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 76 - Ik denk dat het beste is om uit elkaar te gaan

Hallo!

Ik ben 25 jaar, bijna 11jaar samen met mijn partner, ondertussen wonen wij al 3jaar samen. Maar ik weet het niet meer.. Ik heb mijn twijfels en dit is al vaak voorgekomen. Dit gevoel heb ik zeker al 3jaar. Maar nu de laatste maanden denk ik om ervan weg te gaan. Het is een goede jongen, wij hebben wel plezier samen.. Maar de aantrekkingskracht is er niet meer ik heb nooit zin in seks. Soms erger ik mij ook aan hem en dit voor kleine dingen. Zelf ben ik wel nieuwsgierig hoe het zou zijn met iemand anders. Maar het idee dat hij samen zou zijn met iemand anders vind ik dan niet leuk. Zelf denk ik dat het beste is om uit elkaar te gaan. Ik zit gewoon met angsten en dit houdt mij tegen om van mijn vriend weg te gaan.

Sophie

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 77 - meer werken, minder vrienden...

Jaren geleden had ik tal van sociale contacten , elke dag was ik opstap.
Tot ik meer moest werken en de combinatie niet meer aankon.
Ik was graag al eens een avondje thuis.
Mijn vrienden studeren nog of hebben gemakkelijke uren op het werk.
Dan leerde ik mijn vriend kennen , in het begin ging alles goed maar vele vrienden ben ik hierdoor kwijt geraakt.
Mensen die ik vroeger elke dag hoorde , hoor ik nu soms maanden niet meer.
En dit enkel omdat ik soms al iets alleen met mijn vriend wil doen en minder ga feesten
1 ding leer ik hier wel uit vrienden zijn niet altijd de vrienden die je denkt ...
Vaak mis ik deze tijden wel wanneer ik elke avond weg was maar tegenwoordig hoor ik nog weinig mensen en ben ik er steeds te moe voor geworden

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 78 - Ik tel de dagen totdat ik mijn kind weer bij mij heb

Ik ben (bijna) 28 jaar, ik ben sinds deze zomer single.
Ik woon in een appartement met mijn zoontje die ik om de week heb. De week dat ik mijn zoontje niet heb voel ik mij enorm eenzaam, geen sociale contacten of mensen die eens langskomen. Ik heb welgeteld 1 goede vriend, maar die heeft ook zijn eigen leven.

Ik ben dan letterlijk de tijd aan het aftellen dat hij terug bij mij is, dan kan ik terug een mama zijn,heb ik terug een doel en gezelschap.

Ik ben nogal sociaal onhandig, heb moeite met nieuwe mensen te leren kennen, door ouder te worden heb ik ontdekt hoe gemeen mensen kunnen zijn, het is moeilijk je open te stellen. Het zou fijn zijn hier iemand te vinden die mijn eenzaamheid kan doorbreken

Lisa

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Lisa
ik ben jongeman van net 43j.
ik weet wat het is om de tijd steeds af te tellen :-(
heb zelfs geen vrienden of vriendinnen.
ben zelfs al 25j vrijgezel.
ben nochtans altijd eerlijk,betrouwbaar en lief persoon geweest en zal altijd zo zijn.
ik begrijp ook niet niet dat niemand mij ooit heeft zien staan tot de dag van vandaag.
ben nochtans buschauffeur rond Brussel en heb op die jaren al duizenden mensen vervoerd,maar nog nooit uitnodiging gekregen om is iets te gaan drinken ofzo.
wij zijn niet de enige die eenzaam zijn maar wie durft dat tegen iemand zeggen?
ik niet bij mij weet niemand dat.
ik wens u alvast prettige feestdagen en veel succes toe.
groetjes David

david
Reactie:
Beste Lisa
al je wil sturen/praten
mijn emal: sloeberke35@hotmail.com
groetjes David

david
Reactie:
Beste Lisa,

Ik ben een alleenstaande vader van 2 prachtige kinderen. Ook ik voel mij elke dag alleen ondanks ik mijn 2 kinderen bij mij heb.

Ik zou ook graag iemand in mijn leven hebben om de eenzaamheid te doorbreken. Als het je leuk lijkt om elkaar beter te leren kennen hoor ik het graag van je.

Kai

Jouw reactie:



Verhaal 79 - Bij mij is in 2015 ptss vastgesteld.

Heb huiselijk geweld meegemaakt bij door zowel mijn ouders als mijn ex.
Ook ik heb veel lichamelijke klachten door de ptss.
Zo had ik een paar vriendinnen waar ik af en toe mee uit ging.
Door de ptss, steeds vlak voor ik had afgesproken zwelde 1 kant van mijn gezicht op en werd vuurrood.
Ik moest dan steeds op laatste moment afzeggen.
In het begin zeiden ze dat ze er begrip voor hadden.
Maar na een tijdje vragen ze je niet meer mee.
Hoor nu nooit meer iets van ze.
Ik spreek daardoor niet snel af met iemd omdat ik niemand wil teleurstellen.

Ook ik krijg vaak opmerkingen, bv dat ik nog te veel bezig ben met mijn ex en daarom niet verder kom.
Dat zijn hele kwetsende opmerkingen.
Het is niet zo dat ik het boek ff sluit en verder kan gaan.
Mijn ex laat mij nog steeds niet met rust en zeker met ptss schakel je je stress rn angst niet zo maar ff uit.

Ik merk zelf ook hoe eenzaam het is.
Mensen ontwijken je liever.
Ik ervaar ook veel eenzaamheid en heb momenteel alleen mijn dochter van 18 waar ik mee praat.
Met haar praat ik niet over mijn problemen.
Heb wel therapie maar ik mis sociale contacten.
Mijn lichaam staat door de ptss nog steeds in de vecht modus dat wil zeggen mijn geest heeft wel behoefte aan warme contacten maar zodra iemand te dichtbij komt geeft mijn lichaam signalen af doormiddel van bv extreme uitslag en zwelling in mijn gezicht.

Het is erg moeilijk omdat je steeds meer in je eigen wereldje kruipt

Resi

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Die ex stalkt je? . Ik zou aangifte doen.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 80 - Ik vecht er nu al heel wat jaren tegen

Hallo

Ik ben 26 jaar en behoorlijk eenzaam. Ik vecht er nu al heel wat jaren tegen. Ik krijg telkens maar weer het gevoel dat ik nergens bij hoor.
Heb ook totaal geen vrienden en een vriendin heb ik nooit gehad. Ik ben dan ook echt alle dagen alleen en ik weet ook niet meer hoe ik de dag moet doorkomen. Behalve op me werk is er totaal niemand om mee te praten. Ik heb helemaal geen motivatie meer om iets te ondernemen of iets te gaan doen want het is altijd ik en mezelf. Ik weet soms helemaal niet meer hoe ik de dag moet doorkomen.
Ik voel me dan ook best mislukt. Ik kom al bijna nooit meer buiten want telkens als ik andere mensen bij elkaar zie en plezier hebben begin ik me meer depressief te voelen. Ik voel me behoorlijk aan de kant gezet door de maatschappij. soms denk ik van het hoeft voor mij ook niet meer.

Romano

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je zult het zelf moeten doen. Ga iets doen om mensen te ontmoeten. Sporten, dansen er is genoeg. Het is ook alleen jezelf waar je mee te dealen hebt. Dat heeft iedereen. Creëer je eigen leven, wacht niet op wat anderen je brengen. De start kan je zelf maken. Kijk niet naar wat anderen hebben en wat ze allemaal doen.

Erik

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 81 - Klotegevoel

Hallo,

Ik heb zolang als mijn relatie duur(de) steeds meer afstand genomen van mij oude vrienden. Ik realiseer me steeds meer dat ik hier veel spijt van heb nu mijn relatie niet goed gaat. Dit zal ook wel niet goed meer komen, maar hier heb ik vrede mee. Ik realiseer me nu dat ik meerdere jaren geleden de keuze heb gemaakt voor mijn gezin te kiezen ipv vriendschap. Ik moest min of meer al mijn vrije tijd met haar doorbrengen. Nu het alles behalve goed gaat, realiseer ik me dat ik uiteindelijk niemand heb om mee te praten of iets leuks mee te doen, gewoon praten, een biertje te doen, of iets te ondernemen. Ik heb mijzelf hierin te kort gedaan om al mijn aandacht bij mijn gezin neer te leggen.

Het erge is dat mijn aanstaande ex het ook nog eens aandikt, je hebt niemand, geen familie, geen vrienden, en die paar mensen die je wel hebt, heb je niks aan. En ja, daar heeft ze als ik nadenk ook wel gelijk aan...

Klotegevoel

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Toen ik 19 was ben ik in therapie gegaan. Best lang. En toen ik 27 was weer.
Ik koos voor gezin of relatietherapie omdat zij met mij nadachten over relaties met anderen.
Nu zoveel jaar verder is het contact met mijn ouders bijna normaal te noemen en heb ik een partner. Ik ben net vlagen gelukkig. Mij hielp dat goed.

Voor een dame van 20 van een dame van 40

Jouw reactie:



Verhaal 82 - moet ik een stelling innemen?

Een korte schets een gezin grote volwassen jongens en ruzie met elkaar. Ze wonen zelfstandig. Nu hamert mijn ene zoon erop dat ik een stelling moet innemen alsof het kleine kinderen zijn dat weiger ik. Ondertussen krijg ik een beetje het idee dat het oplossen bij mij ligt. Jij wil het niet zo zegt hij dan dus moet je... Ik wil dat ze normaal doen en het liefst weer als vanouds.. Maar dat is een illusie. Tuurlijk heb ik er verdriet van veel zelfs... Maar moet ik idd een stelling innemen ik ben uiteindelijk niet eens bij de ruzie aanwezig geweest. Of ontloop ik mijn verantwoordelijkheid. De kinderen zijn rond 24 a 26 jaar. Een verdrietig moeder.

Corry

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Volgens mij hoef jij geen stelling in te nemen en daarmee het risico te lopen dat je een contact verliest. Beiden zonen hebben recht op hun moeder en jij op beiden zonen.
Sterkte

C.
Reactie:
Ergens recht op hebben betekent nog niet dat je het krijgt, verder zijnhet volwassen kerels die eindelijk eens echt volwassen moeten worden door op zichzelf te gaan wonen.

Anoniem
Reactie:
Hoi Corry, Heftige situatie. Ik kan me het dilemma heel goed voorstellen. Hoe gaat het zelf met je?

F
Reactie:
Hoi Corry, Heftige situatie. Ik kan me het dilemma heel goed voorstellen. Hoe gaat het zelf met je?

F
Reactie:
Helemaal mee eens. Ik doorzie mensen ook snel.

Het is een heel moeilijke maatschappij helaas. Erg eenzaam ook.

Mieke

Jouw reactie:



Verhaal 83 - Ik begon me te isoleren

Ik ben haast 62, nooit getrouwd, een zoon van 25, die niet meer thuis woond, maar kerstmis- en zomervakanties thzis doorbrengt.

Vroeger was ik er gezellig, had geregeld liefhebbers, goede mannelijke vrienden. Als alleenstaande moeder werd ik solide. Geen relaties meer, maar des te meer vriendschappen met families en hun kinderen. Een mooie tijd. Er was ook een korte periode rond mijn 45ste met veele singles-events, die ik ook af en toe zelf organiseerde. Met success, twee keer ook voor mij, maar het duurde niet, mijn kind was heel jaloers.
En dan volgden enkele verschrikkelijke jaren. Mijn zoon veranderde heel erg, ik wist niet dat hij aan de joints toe was, ik was blind ervoor, ik was zo zeker, altijd alles voor hem te doen.
We vochten veel of praatten amper met elkaar, want hij was zo hard, zo onredelijk, zonder respekt, zo voortdurend kritisch voor mij. Op school ging het van heel goed naar kwaad en altijd erger.

Vanaf die tijd begon ik, me te isoleeren. Ik wilde de ramp thuis niet aan vrienden tonen. Mijn familie was ver weg, daar was ik blij om.

Intussen is alles weer goed. Niet perfekt, maar we hebben een liefdevolle relatie. Hij doet het heel goed op unif, is erg ambiteus.

In tegenstelling tot mijn zoon met zijn vele vrienden word ik van jaar tot jaar eenzamer. Mijn beste vriendinnen zijn op werk en met die excuus bring ik hele vrije dagen alleen thuis door en houd me met mijn hobbies bezig.

Drie keer per week ga ik buiten naar vertrouwde aktiviteiten, maar ik laat die mensen nooit heel nast bij mij komen. Ze doen het gewoon ook niet, neemen deel en gaan wwer weg.

Ik krijg geregeld uitnodigingen voor eventementen en wanneer ik deelneem, praat ik wel een beetje, maar blijf innerlijk op afstand.
Ik voel me anders, zoals of alle, behalve mij, een gewoon sociaal leven lijden en alledagse vrienden hebben.
Ik telefoneer bij voorbeeld haast nooit, krijg haast nooit telefont9jes.
In tegenstelling tot mijn alledagse eenzaamheid, kan ik af en toe heel groote festen bij mij thuis vieren of dagenlang een of ander mens, die op bezoek in Brussel is, opvangen. En dan ben ik ook de perfekte, toegewijde hostess.

Voelt er iemand zo als ik? Ik mis de tijden, wanneer mijn thuis een soort bijenkorf was en mensen zonder te arzelen met hun kinderen bij mij binnenvielen en wisten, dat ik gelukkig was, hen te zien.

Ik kan heel sociaal binnen een vaste setting zijn (werk, unif, groupsvakantie), ik trek wel mensen aan, want ik grappig en goed geluimd uit de hoek kom en dit in merdere talen.

Maar door mijn innerlijke ontvremding houd ik haast geen kontakt, vele potentiële vriendschappen versijpelen. Ze blijven alleen bestaan indien de anderen de kontakt houden en ik darop reageer.

Graag alleen, maar ok heel eenzam

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zou je contact willen om te praten

Marga

Jouw reactie:



Verhaal 84 - Iemand en niemand - hoe ambiugiteit onstaat

Hoe gek kan het leven lopen. Het is bijna surrealistisch, groot huis met zwembad, mooi auto, maar de werkelijkheid daaronder is helemaal niemand om mee te praten, helemaal niemand om mee te delen. En dan bedoel ik ook echt niemand. Het laat me opnieuw beseffen dat materialisme echt tot stof doet wederkeren. Maar wat bedoel ik met niemand hebben.

Komende maandag bijvoorbeeld word ik geopereerd, een hele serieuze en complexe operatie in een Universitair Ziekenhuis, maar niemand weet ervan (er is ook niemand om het tegen te vertellen). Dat maakt het ook wat eenvoudiger. Ik werd weer op de feiten gedrukt in het ziekenhuis toen werd gevraagd om een contactpersoon, wellicht twee is handig om na de operatie een update te geven vertelde ze, maar ik ken niemand? Wat nu? Ik ben 38 jaar, succesvol in werk, maar volledig geïsoleerd. In het weekend ben ik alleen thuis, lees een boek, ga hardlopen, maar er is niemand om tegen te praten. Door de aankomende operatie ben ik vanaf vandaag tot medio April niet in de gelegenheid om te werken. Niemand die erna vraagt, al vertel ik mijzelf dat het me niets doet, het doet wel zeer. Volledig stilte. Maar ik ken ook echt niemand, vraag me nu een contact wie ik kan bellen en ik verzin wel een naam. Maar mensen die ik ken, met wie ik spreek, nee. Ik heb al dagen tegen niemand gesproken, wel dat is niet waar, twee telefoongesprekken met DHL over waarom een pakket niet is opgehaald.

Ik lees jullie verhalen en het spijt me echt. Ieder verhaal is op zichzelf heftig hier.

Ik had een soort van vriendin (die alleen lang kwam als iets nodig was) en zelfs die laat niets horen. En dan lees ik bovenstaande verhalen en raakt het me enorm. Ik begrijp nu eigenlijk pas wat eenzaamheid echt betekend.

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi je verhaal is zo herkenbaar voor mij. Wat een rare situatie is het eigenlijk. Alles voor elkaar maar niemand waar je het oprecht mee kan delen. Vindt je het fijn om eens te mailen?

Sarah

Jouw reactie:



Verhaal 85 - kan mijn gevoel niet goed uiten

Hallo, Ik ben vierendertig jaar oud en heb autisme of ASS. Voor mij is het heel moeilijk om contacten te leggen en die te onderhouden. Nu heeft de overheid beslist om mijn zorgbudget in te perken vanaf 1 januari 2020, waardoor ik minder beroep kan doen op individuele hulp. Dit heeft natuurlijk geen goede invloed op de contacten die ik heb met collega's. Ik heb wel vrienden, maar kan mijn gevoelens niet bij hen uiten, omdat het ook mensen met autisme zijn. Mijn gevoelens kunnen erg negatief zijn, waardoor ik deze mensen ga afschrikken. Omdat ik niet bij hen terechtkan, moet ik me richten tot professionele hulp, die, door de beslissing van hogerhand, ook niet altijd beschikbaar is. En het gekke is dat ik nu, door het uitbreken van dat coronavirus, nog eens verplicht ben om drie weken alleen thuis te blijven zonder enig nuttig werk te kunnen doen.
Maar hier wringt het schoentje misschien nog het meest: door het autisme herken ik niet altijd gevoelens van verliefdheid en omgekeerd zie ik het vaak ook niet in anderen ten aanzien van mij. Ik heb dus nog nooit een
vaste relatie met een meisje of vrouw gehad. Als vierendertigjarige man met autisme (of zonder, maakt niet veel uit wat je hebt), vind je het toch wel een recht om eens te kunnen proeven van een liefdesleven. Maar zelfs dat kan ik ogenschijnlijk onmogelijk bereiken. Dat doet wat met mij. Het geeft me het gevoel dat ik een mislukkeling ben. Niet iedereen weet dit, maar ik hou enorm veel van vrouwen, en wil hun gezelschap leren waarderen, maar dat vereist natuurlijk dat ik enkele mensen meer leer kennen en zo mijn leefwereld uitbreid. En net dat is dus het probleem. Eerlijk gezegd heb ik de moed wat opgegeven.
Ik zie mensen opgroeien, trouwen en kinderen krijgen, maar het lijkt niet aan mij besteed, ook al tikt mijn biologische klok maar verder. Ik voel me vaak eenzaam, niet alleen door het ontbreken van een liefdesleven, maar door vaak niet begrepen te worden of nergens mijn gevoel kwijt te kunnen. Hulp betaal je, en net daarvoor krijg ik niet genoeg subsidies. Het stomme is dat ik die ooit wel had, al moest er door besparingen wat geknipt worden in mijn budget.
Hopelijk is dit wat herkenbaar voor sommigen onder jullie. Ik zou heel graag in contact met soortgenoten willen komen die ook een mate van eenzaamheid ervaren. Mijn adres is ***************

Via deze weg probeer ik met jullie in contact te komen, mocht je dit lezen.

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen.)



Frederiek

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 86 - waarom zoveel eenzaamheid

Ik lees al deze verhalen en aan de ene kant voel ik een soort van opluchting, maar aan de andere kant nog meer verdriet. Waarom is er zoveel eenzaamheid waarom missen zoveel mensen die verbondenheid.
Ook ik mis sinds jaren vrienden of familie om mij heen. Ik heb wel werk maar dat is erg solistisch.
Ik kom thuis en ben weer alleen en dat doet soms gewoon echt pijn.
Vaak denk ik hoe lang hou ik dit nog vol...
Ik zit wel bij een vrijwilligers groep ,maar buiten die bijeenkomsten heb ik geen contact. Ik merk dat ik ook steeds minder in contact durf te gaan, zo bang om wederom afgewezen te worden...het klinkt vaak gemakkelijk en ook ik weet wel wat ik kan ondernemen om in contact te komen met mensen, maar in praktijk is dat toch anders merk ik, ik zit nu echt in een cirkel..erg vermoeiend dit.

Janita

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb hetzelfde gevoel. Als ik de verhalen lees denk ik waarom bestaat dit zo sterk en waarom vinden wij elkaar niet?
Ik denk dat de verbinding begint in jezelf. Ik lees ook steeds heel veel verwachtingen van anderen en teleurstellingen. Ik vraag mij af of het ook niet daar in zit. Misschien zijn er kansen om het anders te doen, maar moet je er zelf mee beginnen. Niet afwachten wat anderen komen brengen. Ik weet het ook niet.

Erik

Jouw reactie:



Verhaal 87 - Ben als kind gepest

Ik ben een man van 52. Ik voel mij van kinds af aan als alleen. Ben erg gepest in die tijd en denk dat het deels daardoor komt. Ben ook heel beschermd opgevoed. Toen ik zelf uit huis ging ben had ik naast het werk, geen sociale contacten. Ik zag geen mogelijkheden vrienden te maken en was heel bang voor afwijzing. Het was toen heel moeilijk voor mij een club of vereniging te vinden om bij aan te sluiten. Ik zat hele dagen binnen. Door te gaan sporten (ik was erg mager) en toch mijn angst te overwinnen ben ik lid geworden van een sportclub en heb ik het geluk gehad vrienden te krijgen. In die periode ben ik ook verhuisd dicht in een stad. Hier ben ik heel intensief contacten aangegaan en lid geworden van verenigingen. Door mijn geslotenheid had ik nog nooit een vriendin gehad. Omdat ik meer zelfvertrouwen kreeg heb ik ook de stap aangedurfd om hier een stap te maken. Ik was toen 33 en had nog nooit sex gehad. Deze vriendin was heel lief voor mij. Helaas is ze binnen 2 jaar overleden aan kanker. Hierna heb ik nog een relatie gehad van vijf jaar. In die periode was ik wel gelukkig. Ik heb nooit samengewoond. Heb ik door veel activiteiten en hobby’s mijn leven vorm gegeven, maar diep van binnen wilde ik graag een relatie. Ik woon in een leuk, maar klein flatje waar ik mij als ik alleen ben niet zo goed weet te vermaken. Thuis in mijn eentje voelde ik mij erg alleen. Door te verbouwen en klussen kon ik dat wel onderdrukken. Intussen overleed mijn moeder en heb ik een probleem gekregen aan mijn gehoor wat mij erg onzeker heeft gemaakt. Een paar vrienden heb ik steeds gehad. Terwijl ik nog veel sport en dans wilde ik ook graag thuis gezelligheid, maar dat lukte mij niet. Dit heeft 5 jaar geduurd. Ondanks paar goede vrienden en kennissen een gevoel van het willen vinden van een vriendin om samen mee te zijn. Ik voel mij geïsoleerd en eenzaam. Vorig jaar ben ik iemand op mijn werk tegengekomen en dat bleek niet goed voor mij. Ik wilde het te graag, maar zij had zelf problemen. Ik ben heel erg ongelukkig geworden daarvan en het heeft mij heel erg bezig gehouden. In een stomme actie heb ik mijn flat verkocht en nu ga ik in een dichtbijgelegen dorp wonen. Ik wilde graag een huisje met een tuin. Het was een goed idee iets te veranderen, maar doordat ik niet goed in mijn vel zat heb ik een huis op een stille plek gekocht waar ik nu al veel spijt van heb. Ik voelde vanaf het begin aan dat dit geen goede keuze was, maar door mijn gebrek aan zelfvertrouwen heb ik anderen voor mij laten besluiten. Ik ben heel erg bang dat ik straks weer eenzaam ga worden omdat mijn activiteiten niet meer zo dichtbij zijn. Ik had gedacht dat een huis met meer ruimte juist positief zouden zijn. Ik ben heel erg bang om weer af te zakken en eenzaam te worden. Ik zie nu in dat het alleen en gesloten zijn in mij zit en dat juist activiteiten en contacten goed voor mij zijn. Met mijzelf kan ik het niet goed vinden, ik houd niet echt van mijzelf denk ik. Ik moet nu verder en heb vrienden gevraagd voor de verhuizing. Ik ben zo bang dat ik weer terug ga vallen.

Erik

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 88 - Mijn ouders zijn mijn alles, ik ben ingestort

Ik ben een vrouw van net geen 39 jaar. En bijna helemaal alleen op de wereld. Geen kinderen, geen partner,ook nooit getrouwd geweest, enig kind ook en 'vrienden' kan ik op mijn 1 hand tellen.

Het begon op een woensdagmiddag. Eind februari 2016. Ik had een halve dag gewerkt. Ik werkte toen deeltijds als poetsvrouw en elke woensdagnamiddag en vrijdagnamiddag was ik vrij. Thuisgekomen in mijn appartement dat ik nu al meer dan 8 jaar huur, nam ik een tas koffie en smeerde ik een paar boterhammen. Toen ging mijn gsm. Het was mama, compleet over haar toeren. Pappa was op zolder gekropen en hij kwam er maar niet af. Ze haakte in. Dat was niet haar gewoonte. Mama breekt nooit een telefoongesprek zomaar af. Mijn hart begon te bonken en ik voelde me misselijk worden. In paniek pakte ik mijn autosleutels en reed naar mijn ouderlijk woning. Pappa zat idd op zolder. Met een touw rond zijn nek... (nu moet je weten dat papa Alzheimer had, vasculaire dementie en achtervolgingswaanzin) hij was razend omdat 'ze ' zijn portemonnee hadden gestolen. Ik praatte 20 minuten op hem in, zonder resultaat. Hij vroeg naar zijn huisarts, enkel met hem wou hij praten. Ik belde die op. Maar die wou nog niet komen. Toen hij aankwam zei hij: ik kan hier niets komen doen. Die huisarts belde politie en ambulance en beende weg, naar buiten. Ondertussen zat ik buiten, compleet ingestort. Hij keek niet naar mij om. Pappa heeft toen verschillende weken op de gesloten afdeling psygiatrische gezeten. Achteraf kwam hij in het rusthuis terecht want mama en ik konden de zorg niet aan. Hij was toen ook al 80 en viel geregeld.

Anno 2020,met het gekende corona virus, zie ik mijn leven niet meer zitten. Pappa is op 6 april overleden aan het corona virus in het rusthuis. Wij zitten met erg veel vragen omdat we geen afscheid hebben kunnen nemen.

Mama is al 20 jaar nierpatiënt en bijna blind. Het laatste jaar ligt ze meer int ziekenhuis dan ze thuis is. Zwak hart, continue longontsteking, bloedarmoede, continue bacterie op haar 19 jaar oude donornier.... En noem maar op. De medische rekeningen swingen de pan uit. Ik heb haar ook jaren geleden bij mij genomen int appartement en sindsdien zorg ik voor haar.

Ikzelf zit in de ziekenkas sinds de zelfmoord van papa. Ik heb depressie, cvs, hartproblemen en door mijn overgewicht heb ik pre-diabetes.

Een nieuwe relatie interesseert me absoluut niet. Ik ben dan ook al 5 jaar single. Mijn ouders zijn mijn alles. Mijn god en mijn godin. Ik had/heb een uitzonderlijke sterke band met mijn ouders.Ik dreig mama te verliezen. Het gaat echt niet goed. Wie zal er dan om me geven? Ik heb dan helemaal niemand meer. Ik moet ook alles alleen doen van papierwerk waar ik dus absoluut niks van ken. Ik heb zelfs papa zijn crematie helemaal alleen moeten doen en door de corona zelfs nog geen uitvaart.

Vroeger snapte ik niet dat een mens zich alleen kan voelen ondanks dat we met miljoenen zijn op de planeet. Nu snap ik dat des te meer...

Vera

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zoek God en leef.
Bid Hem om hulp in je leven, lees de Bijbel voor troost en antwoorden.
Beluister predikaties (online) ga nd kerk, ikzelf ben protestants en denk dat dit de oorspronkelijke waarheid mbt God onze Schepper is.
Hij kan jou het beste helpen, Hij kan je een man toeschikken.
Vraag Hem om vergeving van je zonden om Zijn Zoon Jezus Christus' wil. Amen
Het beste met alles.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 89 - Hooggevoelig. Nooit me gevoel leren uiten.

Ben 22 jaar.

Hooggevoelig. Nooit me gevoel leren uiten.

Me ouders zijn emotioneel niet erg ontwikkeld
Is niet hun fout. Maar nu zit ik wel met de gebakken peren.

Door hun opvoeding en eigenlijk dus door de opvoeding van hun ouders weer. Bekent verhaaltje.

Maar mijn opas en omas en mn ouders hebben ondanks hun "gebrek" helemaal nergens last van zeggen ze.

En ik heb al jaren paniek aanvallen. Geen contact meer met de buitenwereld. Een psycholoog. En continue hartpijn omdat ik alles binnenhoud, want oh wee als ik het uit dan gaat me ma janken en me pa schreeuwen. En dan zeggen ze dat ik ze het gevoel geef alsof ze de slechtste ouders ter wereld zijn.

En dan weet ik het niet meer want dat is niet zo maar elke keer als ik me emoties uit word ik op me vingers getikt of wordt me een schuldgevoel aangepraat.

Men heeft welleens gezegd ga een baan zoeken en ga uit huis.

Maar dat gaat dus niet omdat ik niet onder de mensen kan komen. Ik krijg haast een hartaanval omdat ik nooit normaal me emoties heb leren verwerken.

Dus zit gevangen thuis. Depressief. Bang. Eenzaam. Alleen. En ouders die me niet begrijpen en me een schuldgevoel geven voor het hebben van gevoelens. Oja en enorme hartpijn van alles opkroppen omdat ik t niet meer kan uiten.

Sean

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het zou handig zijn om te stoppen met iets zoeken bij je ouders ( begrip enzo) wat er niet is bij hun. Ze doen dat niet uit kwade opzet maar ze hebben gewoon niet het vermogen zich in een ander in te leven. Misschien zijn ze wel een beetje autistisch, zou zomaar kunnen.Zij kunnen jou nooit dat geven wat jij nodig hebt, dus zoek iets anders om op te leunen.
Doe zoveel als mogelijk in de buitenlucht. Stap savonds de deur uit en ga gewoon 2 uur wandelen Doe ik ook en het is echt lekker.
Zoek je geluk niet in anderen maar eerst bij jezelf want geluk zit niet in anderen, misschien verschijnt er dan zomaar onverwacht een ander in je leven als je ervoor zorgt het geluk eerst in jezelf te vinden.
Ik zocht geluk ook altijd in anderen, daar is ook wel wat afleiding maar ook altijd wel wat aan te merken op elkaar. Daar moet je ook tegen kunnen. Mensen zijn namelijk best complex, en iedereen heeft zn eigen rugzak, waar die vaak nzelf niet eens iets van begrijpt... Succes en neem het niet zo serieus het hele leven, het is maar een idiote grap allemaal, zo lijkt het (-;

anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 90 - Hij verprutst het telkens

Ik ben 38 jaar oud en heb kinderen
Ik zit in een relatie maar we wonen niet samen
Omdat het nu even niet kan door omstandigheden maar ook een angst omdat ik mij vaak niet begrepen voel door mijn partner. Er gebeuren steeds wel weer dingen wat ik niet oké vind. De eerste half jaar heb ik veel geduld met hem moeten hebben en veel hem accepteert omtrent hem en zijn twee exen .
Laatste half jaar gaat het wel wat beter maar niet altijd soepel omdat ik zelf niet begrijpen kan hoe hij nou vergeten kan als hij een van zijn exen heeft gesproken of bericht heeft dat mij te vertellen. En waarom ik dat graag wil is omdat hij me de eerste half jaar er veel dingen mee pijn heeft gedaan ach wel Maar waar ik nu tegen aan loop is zoals van de week dat hij een vrouw vraagt buurvrouw of zij een kopje koffie wilt drinken en dan doet hij later die avond als of er niks is terwijl ik later van die vrouw hoor dat zij bij mijn vriend thuis is geweest en hem heeft geholpen met bedden opmaken , en hij die zelfde avond doet alsof hij kapot is van het het bedden opmaken . Is het een mooie vrouw nee het gaat mij erom dat hij dat soort dingen van mij verzwijgt en ik verzwijg helemaal niets en niks voor hem.
Ik probeer hem telkens te blijven geloven dat als hij mij weer beloofd het niet te doen trap ik er weer in. En als ik volgend dag erover wil hebben wat mij nog dwars zit word hij boos omdat het voor hem uitgesproken is maar voor mij nog niet en dat durf ik dan vaak niet meteen te zeggen om ruzie te voorkomen
Ondertussen zit ik met vervelende emoties en gevoelens en krop ik alles op wat me dwars zit . Ik wil hem graag geloven op zijn woorden en als ik dat doe gebeurd en weer wat en weet ik eigenlijk al de volgend keer dat hij weer beloofd het mis zal gaan
Ik zit er erg mee in de knoei want mijn liefde voor hem is erg veel maar ben elke keer bang dat hij het verpruts en dat doet hij ook. Al geloof ik hem werkelijk en zet ik alle nare gevoelens aan de kant dan gebeurd en weer wat dat hij me breekt ermee . Ik word er erg verdrietig van en kan er niet meer van slapen en overdag belemmerd het me leven om normaal te functioneren

Anoniem

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik denk dat je es verder moet kijken.
Deze man gaat je niet gelukkig maken.
Het zal even pijn doen, maar is uiteindelijk het beste.

Wim
Reactie:
Dit is zooooooo herkenbaar. Volgens mij heeft hij net als mijn partner last van narcistisch gedrag. Ga dat woord maar es googlen bij mij vielen er daar door zoveel puzzel stukjes op zijn plaats. En een gelukkig nieuwjaar heb ik niet want wij gaan nu definitief uit elkaar. Met heeeeel veeel pijn in mn hart.

Martha

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 91 - De dagen slepen zich nu voort

Ik voel me vaak erg eenzaam na het overlijden van mijn man, nu anderhalf jaar geleden. Ik ben 67 jaar en kinderloos. Na de crematie van mijn man brak een zware rouwperiode aan. Juist in die fase hebben veel mensen mij in de steek gelaten door niets meer van zich te laten horen, zelfs een aantal van mijn naasten niet. Dat was en is zo zwaar en verdrietig! De dagen slepen zich nu voort en ik ben nog steeds niet een staat om mijn leven geschikte nieuwe invulling te geven. Ik probeer wel een en ander, sporten, fietsen, lezingen, etc., maar er is constant een loodzwaar gevoel van eenzaamheid en verlatenheid van binnen. Ik haat die nimmer ophoudende gedwongen stilte zonder een praatje, aanspraak. De lange zondagen zonder een woord te hebben kunnen wisselen met mensen, de korte praatjes aan de kassa bij de supermarkt, waar je dan al zo blij van wordt.....eindelijk weer eens menselijk contact... Ik vind dit bijna niet te doen!!
.

Rietje

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik voel mij ook helemaal zo. Al jaren. Als ik thuiskom stel ik ook nx voor en ben al deciannia depressief. Hierdoor ben ik nu beginnen drinken omdat ik me dan beter voel maar ik wacht ongeduldig op mijn dood.

Ringo
Reactie:
Het verdriet wat je hebt kan je ook niet delen. Na een paar maanden moet het leven weer doorgaan, dat wordt verwacht. Volgens mij ben je wel goed bezig en blijf jezelf open stellen voor andere mensen. Ik verlang ook heel erg naar liefde en en intimiteit. Zolang dat er niet is, houd van jezelf.

Erik
Reactie:
Dag Rietje,
Wat een verdrietig verhaal, wat moet dit enorm 'alleen' voelen voor je, ik kan het met zo goed voorstellen!
Ik ben 63 jaar en getrouwd, maar heb net als jij geen kinderen.
Eenzaamheid is een gevoel, dat eigenlijk los staat van of je ook daadwerkelijk echt alleen bent.
Konden we maar met elkaar in contact komen.
Ik wens je heel veel sterkte!
Lieve groet,
Machteld

Machteld

Jouw reactie:



Verhaal 92 - Op mijn werk blij, maar daarbuiten ben ik eenzaam

Ik ben een dertiger en ben supergelukkig met me werk.Als ik moet werken dan voel ik blijdschap.Maar buiten me werk om ben ik eenzaam.mensen zoeken mij nooit op en ik ben super spontaan en enthousiast altijd wil altijd mensen helpen etc.maar mensen zoeken me nooit op.Ik voel me altijd buiten de boot vallen

wondertje

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 93 - Willem heeft verdriet en kan wel huilen

Ik heb een form van alzheimer en voel mij eenzaam ik zit iedere dag maar te wachten tot het weer morgen is kan geen boeken meer lezen geen tv kijken alle gaat aan mij voorbij hoe graag ik ook wil maar snap weinig meer van het leven en nog minder van de mensen die mij moeten helpen daardoor ben ik met stomheid geslagen ze noemen zich casemaner maar ach wie ben ik dan als mens niemand vroeger had ik een fotografich geheugen waarvan ik dacht dat iedereen dat had en nu snap ik winkeltje niet eens meer ik heb hulp nodig maar hoeveel ezels heb je nodig in Drenthe om een dierentuin te beginnen het spijt me lieve mensen dat ik dit schrijf

Willem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 94 - Verdrietig en eenzaam

Ik voel me verdrietig en eenzaam. Heb wel een relatie maar beiden geen vrienden en nauwelijks contact met familie. Vooral wanneer ik buren om mij heen het gezellig zie hebben met anderen dan doet dat pijn.

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken heel goed wat je hier schrijft.

Ben 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie mee. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dus dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap. Ook met iemand die zelf ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton

Jouw reactie:



Verhaal 95 - Bestemt voor een eenzaam bestaan

Ik voel me eenzaam. Ik ben een jongen van 27 en ben de laatste 10 jaar single. Ik heb echt het gevoel dat er wat mis met mij is. Ik probeer het echt maar niemand ziet me gewoon staan. Ik ben altijd al wel wat anders geweest maar dit is toch gewoon zielig? Maar ook vrienden zijn ver te zoeken. Ik ga op het moment echt met niemand om. De eenzaamheid begint er ondertussen wel vrij hard in te hakken. Ik voel me lusteloos en doelloos. Iedereen vind me altijd maar raar en maf. Kan wel blijven proberen maar wat is het punt als ik toch altijd maar weer faal. Ik denk serieus waar dat ik bestemt ben voor een eenzaam bestaan. En dat doet me erg zeer. Dat terwijl ik (vind ik zelf dan) toch best aardig ben. Ben geen nietsnut, heb altijd hard voor me geld gewerkt ik probeer altijd om mensen te denken maar ik wordt altijd maar weer afgestoten.
Is er iemand met ongv de zelfde ervaring? Ik ben erg toe aan sociaal contact als er iemand is mag me mailen. ************@hotmail

(Redactie: Helaas verwijderen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen. Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met mensen.)

R

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
ik voel met je mee

S
Reactie:
Hallo, onderschat jezelf niet!
Jij mag er ook zijn, er zijn best mensen die je aardig vinden, je moet ze nog ontmoeten.
Ga bij een sportclub, vereniging ve kerk, cursus en je komt in een kring waar je elkaar langzaamaan wat leert kennen.
Stel jezelf open op en vd belangstellend op.
Verzorg jezelf, kom fris vd dag.
Bid God om hulp, lees de Bijbel voor troost en antwoorden.
Don't give up buddy. 🙂

X
Reactie:
Ik ben een 29 jarige jongen en ik voel precies hetzelfde. Alsof je elke dag in de duisternis loopt. Opstaan, werken terug naar huis en slapen. Elke dag maar weer denken aan de eenzaamheid. Waarom ziet niemand me staan? Ik zou graag in contact met je willen komen. Hopelijk zie je mijn bericht.

DP
Reactie:
Zo herkenbaar dit..

D

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 96 - Ik heb een aandoening waardoor ik bijna geen kant op kan

Ik ben melissa 33 jaar
Woon samen met me vriend al bijna 6 jaar ik voel me erg eenzaam omdat ik bijna nooit geen kant op kan geen vrienden heb en maar effe buiten kan 300meter lopen ik heb een aandoening waardoor ik uitval heb en rolstoel krijg en met rolator loop en hele dag giga pijn heb en aan morfine zit heb geen vrienden omdat ik huis bijna niet uit kan en me partner snapt de situatie soms vooral nu hij nu ook geopereerd is en ik voor 26ste keer 6 weken geleden nu weet ie hoe het is als je bijna alleen in bed kan liggen en pijn maar bij hem vertrekt het weer bij mij niet ik heb alleen schoonfamilie hier mijn familie woont niet hier in de buurt is 3 uur rijden mis vrienden iemand die leuk gezellig bij je thuis komt en iemand die het leuk vind samen dingen tedoen en zijn verhuist naar een aangepaste woning en er staat spul in maaar niets gedaan maar heb geen vrienden die me kunnen helpen enz voel me alleen en niemand begrijpt het hoe dit leven is en geworden is 33 en zo kapot is me lichaam

Melissa

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 97 - Niks van familie meer, geen 1, alle contacten moeten verbreken

Hallo,

Ik kom uit de regio leuven en zoek een praatgroep waar mensen te maken hebben eenzaamheid maar in dezelfde lijn als van dit verhaal.
Ik heb een partner maar geen familie meer, ik kwam al uit een kleine familie maar omwille van overlijden, geldzaken, hypocrisie, allemaal rotte appels heb ik er afscheid van moeten nemen, ik ben enig kind en ongewenst, dat het aan beide kanten van de familie geldwolven en schijnheiligen zijn is extra pech. Dan liever weg van al die mensen want de confrontatie gaat niet meer, ook alcoholgebruik, verbale agressie enz.
Ik werk en heb een normaal leven met vrienden en uitstapjes en etentjes enz ver weg van dit scenario maar zou daar graag over praten met lotgenoten.Mijn verdere vrienden-collegas weten het niet echt , sommige wel en bij hen ben ik een warm persoon, die luistert en steun geeft. Ik ben er vooral voor anderen ( vorig j twee goede vriendinnen met kanker ondersteund)maar heb een soort zesde zintuig voor profiteurs en schijnheiligen wat maakt dat ik heel goed oplet en als niet aanvoelt dat ook laat merken.Dus als er groepen zijn aub laat me gerust iets weten of facebookgroepen maar graag serieuze groepen zonder verwijten of marginale reacties want zo zijn er al genoeg op de griepforums op FB wat heel jammer is en niet nodig.. we willen toch allemaal graag genegenheid..Bedankt dat ik dit hiet mocht delen.

Anoniem

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken èn begrijp heel goed wat je hier schrijft.

Ben zelf 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie meer. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dus dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap. Ook met iemand die zelf ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton

Jouw reactie:



Verhaal 98 - Ik heb dispraxy

Ik ben geboren met autisme, ik heb dispraxy, ik heb een mannelijk tenu maar voel me en ben heeel vrouwelijk, ik ben heel mijn leven gepest geweest zowel op school als op het werk, ik moet gelukkig niet meer gaan werken, dat zou per definitie zelfmoord zijn. ik heb enkel familie op papier, ik heb een paar vrienden maar die zie ik één keer op een jaar. Ik had ondersteuning van psychiater verpleegkundige Sandra, die heeft me gekwestst, steeds opnieuw, omwille van mijn autisme, het is een handicap , en was heel harteloos over mijn vrouwelijkheid, ik wist dit toen al wanneer ik ongeveer negen jaar was!
Ik ben getrouwd met een schat van een vrouw maar zij heeft OCS en ook autisme. Ik heb Sandra aan de deur gezet, definitief.
Ik had ook een ander Lies een vriendin, maar hare vent Stijn is stik jaloers, ze werkt fulltime en enkel bij me deed ze thuisbegeleiding wat snel groeide tot een mooie correcte vriendschap, ze deed dikwlijls beroep op me om har te steunen als zij het moeilijk had. Maar sommige venten zijn echte stomme klotige kortzichtige mannen die eens moeten leren voelen waar een vrouwenhart mee bezig is. Ze vertelde me steeds, ja jij begrijpt dat, maar mijne Stijn niet, ik zegde daarop, ja Stijn is wel ne echte vent hé!
Dus ik heb geen Familie omdat ze zover de wet het toelaat me onterfd hebben, vrienden heb ik niet, en dat wat ik had is er ook niet meer. Ah ja ik had nog zo een stomme vriendin Katrien, maar zij was jaloers en bemoeide zich met waar we ons geld in investeerde, en was bezig om met haar een relatie aan te gaan, terwijl hare vent binnen zat en ik buiten met haar en mijn vrouw aan het werken was ...
ik zoek een vrouw die me aanvaard zoals ik ben, een vrouw waar ik open gesprekken kan mee hebben over emoties, gevoelens, relaties, dat wat ons dagelijks bezig houd, waar we bezorgd over zijn, humor, en liefst ik ben Sommelier Conseil iemand die houd van lekker eten met een degelijk glas wijn.

Francis

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 99 - Ben eenzaam, denk aan zelfmoord

Eenzaam was ik in mijn huwelijk. Een narcistische man en ik deed alles.
Op een gegeven moment zagen we niemand meer en toch buiten was hij fantastisch carnavalclub op vakanties dan kon hij ineens praten.
6 weken terug kreeg ik het bericht tussen een ochtend en avond dienst dat hij wilde scheosen na 35 jaar huwelijk.
Hier zit ik nu met mijn 2 honden in een ander dorp k en niemand heb al datingsites gedaan ben eenzaam denk aan zelfmoord

Pit

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 100 - Ik ben nog steeds die "sociale" eenzaat

Sinds mijn kindzijn was ik op mezelf aangewezen. Ik vond dat niet raar , deed leuke dingen op mijn eentje.Op school en later op mijn werk en mijn leven deed ik zo mijn best om erbij te horen , om graag gezien te worden....Nu vele jaren later , vele wondes geheeld of niet , ben ik nog die "sociale " eenzaat. Ik doe nog zoveel graag alleen. Maar toch knaagt er iets van....?????

Carine Verstuyf

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 101 - Ik probeer alles beter te doen, maar.....

Hallo,
Ik ben mark ik ben nu 30 jaar oud.
Ik heb het mijn hele leven al op een bepaalde manier moeilijk maar heb er nooit iets aan gedaan ( te trots , beschaamd , ik hou het wel vol , focus op anderen leggen en niet op mezelf)
Als kind uitte ik mijn innerlijke kwaadheid voor al op school door het op te nemen voor de zogezegd fysiek zwakkere en in de confrontatie te gaan met de zogezegd fysiek sterkere . Waarom dat ik dit altijd deed was voor mij toen niet duidelijk omdat ik nog niet veel besef had van wat er zich allemaal afspeelde in mijn leven.
Ik steek het op een groot deel op de scheiding van mijn ouders, op mijn broer die drugsverslaafd is en die ik door de scheiding ook meer dan 15 jaar niet in mijn leven heb gehad , mijn vader heb ik van mijn 3 tot mijn 21 nooit gezien of gehoord ook al woonde hij op een tweetal kilometer van mij.
Mijn stiefvader die me mishandelde op jongere leeftijd heeft er ook geen goed aan gedaan op mijn gevoel vandaag daarbij komend dat mijn moeder nu ook alcoholiste is en de twee halfzussen opvallend hard voortrekt omdat zij jonger zijn en de situatie allemaal nog niet goed beseffen , ik ga in de clinch omdat ik mijn ouders liever anders had gezien en de halfzussen gaan volledig mee in het manipulatie spel van mijn moeder.
Ik neem het hun niet kwalijk en probeer een goede broer te zijn maar het lukt me steeds minder.
Zou liefst van al , alle contact breken met de moeder en de stiefpa.
Ik voel me het 5de wiel aan de wagen als zoon van een andere relatie van de moeder en voel me echt niet thuis en word altijd geconfronteerd met de realiteit en dat is dat de twee halfzussen de moeder en de stiefvader het " perfecte gezinnetje " vormen en ik alleen maar de herinnering ben van een mislukte relatie vroeger.
Ik ga gewoon door en denk aan mijn vrouw en mijn kind en probeer alles beter te doen , maar een babbel met iemand die ongeveer hetzelfde doormaakt zou ik wel kunnen appreciëren al is het maar dat ik er iets kan uit leren .
Grts

Mark

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 102 - Wat mis ik de liefde...

Al 14 jaar weduwe, ik was 53, wat mis ik de liefde van mijn leven, geaccepteerd dat je nooit antwoord krijgt op het waarom, dan kan je verder, en daarna overleden mijn beste vrienden ook op jonge leeftijd, mijn schooltijd, het stappen enz , er is niemand meer om deze tijd mee te delen.
Gelukkig een lieve zus, dochter en kleinkinderen waar ik veel aandacht en liefde aangeef, maar zo moeilijk, voor mijn gevoel krijg ik weinig terug, zij leven hun eigen leven, samen met hun partner, de balans is zoek, ze vreten energie maar er komt weinig terug, wel wat nieuwe vrienden, die zijn in een relatie en afspraken zijn moeilijk, eerst hun vrienden die met zn tweeen zijn, en dan mag ik, ik voel me zo ontzettend eenzaam, was altijd best ondernemend, vakanties, workshops, hobbys, ik deed het alleen, maar ben nu op, leeg, ik wil toch wel nog leuk (heel) oud worden, maar hoe ga ik verder,

Marianne

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik herken èn begrijp heel goed wat je hier schrijft.

Ben zelf 61 (M) en [nog] getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie meer. Ik ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb geen vrienden om een mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Facebook etc. vind ik helemaal niks. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief. Ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Ik ga graag met kinderen en dieren om, dus dat is geen enkel bezwaar. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. Ik rijdt nog wel graag auto. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed. Ik zoek vrienden die eenzaam zijn of net als ik vooral behoefte hebben aan vriendschap. Ook met iemand die zelf ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed. Deze ervaring heb ik opgedaan bij een autisme groep, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach, die mij helpt en stuurt om acties te nemen of contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe je dat precies? Ik probeer het nu of dit misschien wel lukt via lotgenoten....
Wie weet krijg ik nog een leuke reactie.

Ik woon in Oisterwijk, groeten van Ton

Ton

Jouw reactie:



Verhaal 103 - Ook eenzaam als ik onder de mensen ben

Na jullie openhartige verhalen gelezen te hebben wil ik ook mijn verhaal over eenzaam voelen wel kwijt.
Ik ben over de 50 jaar en heb in het verleden veel te kampen gehad met depressies. Er was eigenlijk geen medicijn dat hier een goed effect op had, en heb zeker 5 verschillende anti-depressiva gebruikt. Momenteel niet meer.
Ik voel me al heel lang erg eenzaam, en vreemd genoeg is dat vaak ook zo geweest als ik onder de mensen was. Komt denk ik omdat ik me slecht begrepen voelde of ook op slot zat met mn gevoelens, me niet goed wist te uiten en erg onzeker was.
Ook ben ik al sinds lang afgekeurd door die depressies, en zit zodoende veel thuis.
Ik praat een beetje in de verleden tijd nu omdat het de laatste 2 jaar wat beter gaat met die depressies en dat gevoel van eenzaamheid.
De laatste paar jaar ben ik wel wat vrienden kwijtgeraakt, omdat ik de klik met ze verloren was.
Komt denk ik ook omdat me spiritueel ben gaan ontwikkelen ( mediteren e.d.) en bewuster ben geworden en veel minder ben gaan piekeren daardoor, en erachter kwam dat ik eigenlijk niet zo veel voor hun betekende.
Ik kwam erachter dat er helemaal geen warmte of echte interesse in de relaties meer was.
Als ik ze een keertje nodig had gaven ze toch niet thuis, en om de een of andere reden was ik het beu om voor de 501ste keer hetzelfde verhaal weer aan te moeten horen.
Ik heb ze toen te kennen gegeven dat ik er klaar mee was, ook omdat er wel wat frictie was gekomen. Enkele dronken ook veel teveel. Een ander kon alleen nog maar klagen. Ik was ze een beetje ontgroeid denk ik.
Ik wil mezelf niet vrijpleiten want ook ik dronk teveel, maar ben daar op een gegeven moment mee gestopt gelukkig.
Nu denk ik wel eens; ik wou dat er eens een nieuwe persoon in mn leven verschijnt met wie ik gewoon openhartig kan praten, een wandeling maken, een beetje lachen om grappige dingen die gebeuren enzo. Een openminded persoon die niet in hokjes denkt vooral.
Nou ja, dat dus...




Stef

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Kan je jezelf niet dwingen tot bijvoorbeeld het maken van lange wandelingen. Niet dat je dan je gedachten uit kan zetten ( misschien wel iets rustiger worden) maar het is altijd beter dan thuis met je piekergedachten te zitten.
En probeer je over je angsten heen te zetten. Wat moet gebeuren zal gebeuren, en wat niet mag gebeuren zal nooit gebeuren.
Laat die ex de klere krijgen, hij is het niet waard om bang voor te zijn.

anoniem
Reactie:
Ik ben een man van 70 jaar en ga graag af en toe eens avontuurlijk wandelen in de ardennen.
Heb je zin om eens mee te gaan ?
Ik hoor het wel van U.
Ik heb geen enkele bijbedoeling voor wat dan ook.

Reno

Jouw reactie:



Verhaal 104 - Zie alles om me heen wegvallen

ook ik voel me erg een zaam ik zie alles om me heen weg vallen dus met de dag ereger wie erkent dat zijn er ook lotgenoten die dit herkennen en die ook elkedag alleen zitten dan eten dan weer naar bed zijn er mensen die dat willen en kunnen dellen groet Johannes

johannes

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 105 - De eenzaamheid begint aan me te knagen

Ik ben een 37 jarige gescheiden man met een zoon van 6 jaar oud. Getrouwd in 2017 en, totaal onverwachts, gescheiden in 2018. Leven ingestort en na ongeveer een jaar van verdriet en alle emoties die je je na een scheiding kunt bedenken, voelde ik me na een relatie van bijna 12 jaar weer sterk genoeg om heel voorzichtig weer te denken aan een toekomst. En toen was daar COVID...

De eerste maanden was ik hier persoonlijk erg mee geholpen. Het loste praktische problemen op in de vorm van opvang voor mijn kind. Daarnaast bracht het me relatieve rust om dingen op een rijtje te zetten. Inmiddels zitten ‘we’ een klein jaar thuis en begint de eenzaamheid toch aan me te knagen. Ik loop de hele dag rond met een rusteloos gevoel. Ik heb het gevoel dat het leven aan me voorbij gaat. Ik had alles, daar bleef weinig van over en in plaats van nieuwe sociale contacten, worden we getrakteerd op social distancing. Ik ben alleen maar bezig met werk, ben na mijn scheiding sociale contacten verloren en de vrienden die er nog zijn hebben zelf een jong gezin, een drukke baan of whatever. Ik mis een maatje. Ik vind het leuk om iets lekkers te koken, maar niet alleen voor mezelf. Kijk graag films en series, maar alleen is niet hetzelfde. Ben graag nodig voor iemand naast mijn zoon. Ik hoop dat ik het mis heb, maar ik verwacht dat 2021 het ‘oude normaal’ nog niet terug gaat brengen. Mijn werkgever heeft al aangegeven dat we minimaal thuis zijn tot 1 juli 2021. Het is soms echt even doorbijten en voel mee met de mensen die hier veel harder dan ik aan onderdoor gaan. Ik wil daarom langs deze weg, die voor mij bedoeld is om mijn hart te luchten, iedereen alle kracht toewensen om de komende tijd door te komen.

Laurens

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 106 - Veel mensen om me heen, maar toch eenzaam

Hallo,
Veel mensen denken dat eenzaamheid alleen te maken heeft met het niet hebben van mensen rondom je. Maar ik als studente (21j) zit op een kot met 6 anderen en zelf thuis heb ik mijn beide ouders rondom me. Ik heb 2 keer per week rugbytraining en 1 keer tennistraining, daarnaast ga ik graag weg met mijn vrienden, maar toch voel ik me quasi dagelijks eenzaam. Ik heb zo vaak mensen rondom me maar toch heb ik niet echt een beste vriend/vriendin waarmee ik heel diepe gesprekken kan hebben. Soms raak ik gewoon verstikt in mijn eenzame gedachten, want ik kan ze met niemand delen. Ik kan met niemand praten over hoe moeilijk het is om in de schaduw van een perfecte oudere zus te leven die nooit fouten maakt en waar mijn ouders altijd voor staan te springen terwijl ik het moeilijke achterkomertje ben die fout na fout maakt. Ik heb nog nooit over die situatie met mijn zus gepraat met anderen, ten eerste omdat ik anderen niet wil opzadelen met mijn problemen en ten tweede omdat ik echt het gevoel heb dat niemand over die problemen wil horen. En echt ik heb goeie vrienden die zouden klaarstaan voor mij, maar hun effectief contacteren is zo'n grote drempel. En tuurlijk zijn er momenten waarop ik mij niet eenzaam voel, als ik bv. zomerkampen geef voor kinderen. En dan kom ik weer thuis en begint de eenzaamheid gewoon weer opnieuw.

Wat ik echt graag eens zou doen, is dit bericht posten op sociale media en kijken hoeveel vrienden effectief reageren, maar dan moet ik mezelf openstellen en dat wil ik niet doen. Ik kan mezelf niet zover krijgen, want ik heb een reputatie opgebouwd van een happy persoon waar mensen op kunnen rekenen, ik wil mezelf tonen als een perfecte persoon die iedereen wil helpen door vrijwilligerswerk (vooral voor de kinderen in de parochie), maar mezelf openstellen voor iedereen om te zien is zo ver.

En hier is dat geen probleem voor mij, niemand kent mij hier en hopelijk heeft er ooit iemand iets aan deze post. Maar toch soms doet het deugd om gewoon eens te kunnen praten met iemand die je goed kent.
En voor de mensen die tot hier aan het lezen zijn (goed zo! Je bent er bijna!) : ik wilde gewoon even mn hart luchten om mezelf toch een beetje beter te doen voelen.

Groetjes,
Margot

Margot

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Margot,
Ik herken je verhaal goed. Ook ik heb veel mensen om mij heen en ik heb ook altijd veel gedaan aan activiteiten. Toch heb ik alleen thuis dat lege gevoel en de behoefte aan begrepen worden. Ik denk dat het goed is om je te beseffen dat het gevoel bij jezelf zit en niet in je omgeving. Het is goed om er open over te zijn. Ik denk dat je bang bent afgewezen te worden als anderen zien dat je niet perfect bent. Durf kwetsbaar en jezelf te zijn te zijn en vertel het tegen je ouders en je zus en een paar vrienden. Misschien snappen ze het niet direct, maar het gaat je helpen in echte verbinding te komen. Het is jouw gevoel en dat mag er zijn. Ik denk dat je daardoor ook een andere betere eerlijker relatie gaat krijgen met de mensen om je heen.
Tegelijk lees ik hoe kritisch je bent over jezelf. Zou dat te maken hebben met je gevoel van eigenwaarde? Je wilt perfect zijn, zodat je gezien wordt en er toe doet mensen van jou houden. De weg is jezelf accepteren en opnieuw van jezelf leren houden zoals jij echt bent. Ergens ben je gaan geloven dat jij niet goed genoeg bent. Dat is een leugen Daarmee wijs jij jezelf af.
Zoek hulp bij iemand die jou veilig kan leren dat te voelen en de verbinding herstelt. Je bent nog jong en hebt tijd om daaraan te werken. Je hebt er de rest van je leven profijt van.

Erik

Jouw reactie:



Verhaal 107 - Toen ik hem leerde kennen was hij lief

Lieve Mensen , ik ben 10 jaar samen met mijn vriend , we leven wettelijk samen . Toen ik hem leerde kennen was hij zo anders lief we deelden alles .ik had mijn inkomen hij had zijn inkomen legden dat samen en konden alles betalen .ik deed de betalingen want hij zat heel erg in de penarie zijn huis stond te koop , heb dat dan allemaal opgelost met zijn woning en dan de kers op de taart ook meegetekend voor de lening te herschrijven , toen na een 3 tal jaar was er nog een schuld van 4.500 euro te betalen ik was trots op mezelf want er waren heel veel schulden ! Op een gegeven moment zei hij ik ga terug mijn geld beheren en jij het uwe ...ik stond verbluft en dacht oh nee dat loopt verkeerd af want hij kan niet omgaan met geld ! Lang verhaal kort maken ..na 1 jaar dat hij weer zijn zaken deed weer deurwaarders bij de fleet !! Ik heb 6 jaar tot nu nog geweend met hem gepraat niets hielp enkel tal van ruzies
Heb ondertussen heel wat schulden opgebouwd door hem de belastingen staan op beider naam 60.000 euro waar ik nooit iets van heb gezien ! Ik ben ziek geworden zijn kinderen moesten mij niet enzo verder ...ik weet niet meer wat te doen hij vindt dit allemaal zo normaal . Ik zeg nu niets meer laat hem doen zijn huis word binnenkort openbaar verkocht schulden bij de vleet ...ik heb een inkomen van 1000 euro hij wil dat ik daar elektriciteit , eten, telefoon van betaal en hij de huur , ik werk ook nog bij omdat ik het anders niet kan ...ik voel mij eenzaam slecht in mijn vel , ik kan ook niet zelf gaan huren te weinig inkomen hij op jaar basis 65.000 euro zelfstandig..en enkel schulden ...ik weet het niet meer als ik dit aan iemand vertel zeggen ze ga er van weg ..maar het is voor mij moeilijk ..ik weet het niet meer ❤️

Charlotte

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ook al lijkt u vast te zitten in de situatie, dit is niet goed zo. Zoek hulp, desnoods via uw huisarts, misschien dat u daar uw verhaal kunt doen en dat hij/zij kan vertellen waar u met uw problemen terecht kan. U moet de financiele schade zien te beperken en daarna uw weg banen naar een eigen leven. Blijven omdat u het niet weet is geen oplossing, want dit veranderd nooit en u gaat hieraan onderdoor. Later als u los bent en vrij zult u gelukkig zijn en u afvragen waarom u dit niet eerder heeft gedaan.

anoniem
Reactie:
Ik hoop dat je jouw verhaal deelt. Of iemand er naar luistert of niet. Het gaat erom dat jij deelt en naar je eigen hart luistert.

Voor een kunstenaar
Reactie:
Ik ben ook blij als de kerst weer voorbij zijn.
Gelukkig duurt het nog even voordat de volgende voor de deur staat.

M.I.

Jouw reactie:



Verhaal 108 - 2 jaar geleden werd ik weduwe

Weet niet goed waar te beginnen. Ben 52, heb een goed huwelijk gehad. Helaas werd ik 2 jaar geleden weduwe. Mijn man was mijn alles, mijn maatje, mijn beste vriend, onze relatie was super, we deden alles samen. Na zijn overlijden kwam ik plots alleen te staan, geen ouders meer (helaas overleden), geen kinderen, nog 1 broer waar ik niet over klaag, we hebben een goede band maar hij heeft zijn leven, zijn gezin. Hier zat ik dan helemaal alleen met mijn verdriet. Ik heb goede buren waar ik wel eens mee kan praten, op mijn werk lieve collega's... maar toch. Eens ik mijn voordeur opendoe ben ik alleen. Eenzaamheid doet pijn, maakt je ziek. Wat ik het meeste mis ? Een spontane babbel, eens op stap gaan, een optechte knuffel, ... Als ik ga wandelen, steeds alleen, zie ik mensen op een bankje zitten, het doet pijn, .... momenteel zit ik 3 maanden thuis wegens mijn gezondheid en kan je verzekeren er gaat vanalles door mijn hoofd. Tijd genoeg om na te denken. Hoop in januari weer te kunnen gaan werken, het breekt mijn dagen. Op het werk ben ik de sterke, vrolijke, sociale collega. Maar niemand ziet je stil verdriet. Maak nieuwe vrienden zeggen ze dan, wel ik stel me de vraag hoe ? Ik kan moeilijk op straat tegen iedereen een praatje beginnen doen. Mensen zouden maar raar opkijken denk ik. Heb al veel gezicht op sites om nieuwe mensen te leren kennen maar kom steeds terrecht op datingsites waar ik helemaal geen behoefte aan heb.

Anja

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Inderdaad gemakkelijk gezegd. Dat van wat je om je heen ziet is niet altijd wat er is. Er zijn veel mensen alleen. Nu is het een rottijd om mensen te leren kennen. Als dingen straks weer mogen, wordt dan lid van een vereniging of clubje. Veel mensen zoeken en vinden elkaar zo. Ook al zie je ertegen op, dat is wel de manier.
Die knuffels missen is moeilijk. Ik heb dat ook. Ik ben gaan dansen om meer fysiek in contact te komen en dat heeft mij erg geholpen. Ook hier vind je mensen die die behoefte ook hebben. Wees lief voor jezelf, je bent een mens. Vertel het ook dat je het fijn vind om een praatje te maken of koffie te doen.

Erik

Jouw reactie:



Verhaal 109 - Ik ben aan de kant gezet door mijn partner

Ik ben net eind november aan de kant gezet door mn partner. We hebben samen 2 kinderen. Het ging op zich al een tijd niet helemaal lekker. Maar nu heeft ie opeens achter mijn rug om alles al geregeld heeft een huis gekocht (wat opeens nu wel kan) en praat ook veel achter mijn rug om .heeft opeens wachtwoord veranderd op zijn laptop doet heel achterdochtig zijn telefoon houd ie constant in gaten. Heb verder niet echt vriendinnen om mee te praten. Gelukkig wel mijn vader en broer en zussen. Ik heb ook het ook nooit echt makkelijk gehad in mijn leven. Ik heb ook het gevoel na al die jaren dat hij af en toe narcistisch is ,heel vaak als we ruzie hadden of ik ging er tegen in werd ie heel erg boos .en ik heb zo erg onderbuik gevoel dat ie vreemd gaat met mn enige vriendin. Maar hij zegt van niet. Het rare is dat zei afgesloten zomer in scheiding ligt met haar man. Nu woont ze voor nood bij haar broer in en het contact tussen ons is opeens veeel minder ze reageert heel kort af. Voel me voor de zoveelste keer gekwetst. Vraag me stééds af wat ik fout doe. Het enige wat me steeds wat staande houd zijn de kids. Heb ook geprobeerd relatie te redden maar hij was achter af met hele andere dingen al bezig. Maar ondanks alles ligt mijn hart nog wel bij hem. Ik mis mensen die mij begrijpen . Op mijn familie na dan. Ik ben het zo zat dat ie opeens zich zo achterdochtig gedraagt en het wel met andere mensen over kan hebben maar niet met mij. En nu ook nog rond deze feestdagen moet ik alles zie voor elkaar te krijgen. Zoals extra werk om zelf rond te kunnen komen. En ik hoop toch wat van deze feestdagen te kunnen maken maar zal niet makkelijk zijn. En dat de herinneringen niet elk jaar blijven.

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 110 - Single vader van een tweeling

Beste Lezer,

Ik ben sinds iets meer dan 2 weken een single vader van een tweeling. Ongeveer 2 weken geleden gaf mijn toenmalige vriendin aan dat het op is voor haar. De klik is er niet meer. We zouden aankomende februari 11 jaar samen zijn en hebben op dit moment, de 2 mooiste kids van de hele wereld. Helaas zijn er voor haar in het verleden dingen gezegd en gebeurt waar ze niet overheen kan stappen. Het gaat om dingen van 7 of 8 jaar geleden tot dingen van 3 jaar geleden. Wij hebben een hele moeilijk periode achter de rug. Mocht er iemand zijn die hierover wil praten dan vertel ik het hele verhaal wel.

Michelangelo

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 111 - Ik vind de kerst een vervelende periode

Ik ben 48 en al sinds mijn 12 e eenzaam. Heb geen broers of zussen en geen vrienden of partner.
De kerst vind ik de vervelende periode in het jaar. Iedereen wenst je fijne feest dagen, maar je zit alleen tv te kijken. Ik ben altijd weer blij wanneer de feestdagen weer voorbij zijn

Ml

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 112 - mijn relatie met m’n vrouw is compleet over

Hoi, ik ben Ton en ben net 61 en (nog) getrouwd, maar mijn relatie met m’n vrouw is compleet over. Omdat we al ruim 20 jaar een familiebedrijf hebben met onze kinderen kunnen we niet zomaar scheiden, maar in werkelijkheid hebben geen liefdesrelatie meer. Mijn vrouw woont ook alleen in een ander dorp en heeft sinds we uit elkaar zijn juist veel vrienden. Ik heb geen contacten meer met m’n familie, alleen m’n kinderen en moeder. Ik woon in een chalet, ben graag alleen en hou van stilte, maar ik heb ook geen vrienden om even mee te praten of te wandelen of eens samen te zijn. Hier heb ik gelukkig minder last van overprikkelend, maar m’n gevoelens kan ik nauwelijks delen en als het probeer, wordt ik vaak niet begrepen. Ik heb Asperger en veel mensen vinden mij in taal te direct of vreemd. Heb een hoge IQ en ben zeer creatief, maar ik mis de gezelligheid van een leuke vriendin. Daarnaast heb ik al enkele jaren een spier- en zenuwzieke en ik ben daardoor in veel activiteiten beperkt geworden. De meeste mensen begrijpen mijn manier van communiceren niet goed, zeker als ik uitleg dat praten met lotgenoten juist wel goed gaat. Ik zoek vrienden en heb vooral behoefte aan een gezellige vriendin, liefst iemand die ook Asperger heeft. Gek genoeg klikt dat vaak heel goed, nadat deze ervaring heb opgedaan bij een autisme groepstraining, maar helaas is er geen contact gebleven. Alle mensen waren een stuk jonger en hadden totaal andere interesses.
Ik heb na jaren nu eindelijk een autisme coach gevonden die mij heel goed begrijpt. Ook zij kijkt momenteel naar lotgenoten contacten en zij helpt en stuurt mij om acties te nemen of ook zelf contacten te zoeken, dit vind ik altijd heel lastig. Ik zoek contact, maar hoe doe ik dat precies? Ik probeer het nu wel, maar of dit lukt via lotgenoten.... In feite ben ik dus op zoek naar mensen voor een vriendschappelijke relatie of iemand die zich eenzaam voelt.

Wie weet krijg ik nog een leuke reactie. Ik neem dan zelf contact met je op.

Ton (Oisterwijk)

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste Anoniem
Wat fijn dat jij er bent. Wat fijn dat jij er bent voor jouw vriend.
Dat zal hem vast deugd doen. Meer dan oplossingen.

Jouw vriend is een bofkont

Jouw reactie:



Verhaal 113 - Mijn vriend is blij maar toch zo eenzaam

hey hey ik ben een meisje van 16 en ik zit al bijna een jaar in een geweldige relatie. Maar mijn vriend voelt zich zo eenzaam. Hij heeft gescheiden ouders en moet dus steeds van huis willen en ook al heeft hij vrienden toch zit hij vaak alleen tijdens de lessen. Ik heb geprobeerd er met hem over te praten en een oplossing te zoeken maar niks blijkt te helpen, sterker nog het lijkt alleen maar slechter te gaan. Momenteel ben ik echt radeloos. Heeft iemand mogelijk een tip die ik kan gebruiken om hem te helpen?

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 114 - gelukkig heb ik GOD

Ik voel mij ook eenzamer.ik heb geen vrienden en fam daar heb ik mee moeten breken.ik voel mij niet geliefd.en niet belangrijk.ze stonden nooit voor mij klaar en steunden mij nooit.ik was het zat,daarom gebroken.met hun.ik wil niet meer gebruikt worden ook.eenzaamheid is erg.je staat er zo ontzettend alleen voor.gelukkig heb ik GOD .GOD STELT JE NOOIT TELEUR.

Anoniempje

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 115 - Door depressie en Corona heb ik me eind 2019 teruggetrokken in mijn huisje samen met de poezen

32 jaar (bijna 33 jaar) en geen vrienden en/of geliefde. Ik woon in een provinciestad maar heb er helemaal niemand meer. De laatste 1,5jaar had ik vooral veel steun aan mijn poezen, waardoor ik nog wel dingen buitenshuis deed (dansles, daten, een talencursus e.d., sporten). Alhoewel het me geen vriendschappen heeft opgeleverd, gaf het contact met anderen me wel hoop en steun. Door depressie en Corona heb ik me eind 2019 teruggetrokken in mijn huisje samen met de poezen. Toentertijd had ik al veel verdriet en angst, maar sinds poes Luz in augustus plots euthanasie heeft gekregen vanwege ondraaglijk lichamelijk lijden, is er bij mij een 'beerput' opengetrokken. Waar iemand normaal opgevangen wordt door een steunsysteem in de buurt, daar ben ik zo hard op de grond geknald. Ik heb wel geprobeerd om oude contacten te herstellen, maar dat is niet gelukt: een extra klap in het gezicht, helemaal in deze situatie.
Dit is heel anders hoe ik 'later' had voorgesteld. Ik weet niet of ik nog vertrouwen heb in een toekomst waarin ik wel vrienden en eventueel een liefdespartner heb aan wie ik wel steun heb in moeilijke tijden. Vroeger was ik niet bang om in de steek gelaten te worden omdat ik vertrouwde op de mensen om me heen. Maar de laatste maanden ben ik er dus pijnlijk achter gekomen dat, als er iets ergs gebeurt en je hulp nodig hebt, niemand thuis geeft. Ik ben geen koud persoon en vind het zelf wel fijn om mensen te helpen bij moeilijke gevoelens en verlieservaringen. Maar ik weet niet of het me nog lukt weer op te krabbelen zonder steunnet.

Marthe

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe is het verder met je gegaan Marthe?

Marit
Reactie:
Lief dat je het vraagt, Marit. Mijn andere poes heb ik moeten afstaan ter adoptie omdat ik me diep schuldig en ongelukkig voel over de dood van Luz en niet wist/weet of ik wel het juiste voor mijn poezen heb gekozen en gedaan. Nu ben ik bezig met mijn route richting een eigen (gepland) levenseinde.

Marit

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 116 - Ik heb verder niemnd om erover te praten

Ik weet niet meer wat ik moet doen wordt ook helemaal gek. Mijn partner en ik gaan naar 25 jaar uit elkaar maar probleem is dat de vriendin van zijn zoon er mee bemoeit ze praat hem nou allerlei dingen in om mij zwart te maken. Ik ben er gelukkig nu óók achter dat hij narsictisch is dat is juist het probleem het doet zoveel pijn dat ook zei mij zwart maakt terwijl ze niet alles weet wat er tussen ons heeft gespeeld . En ik heb in mijn hele 40 jaar al genoeg meegemaakt. Gelukkig kan ik me een beetje focussen op de kinderen die geven tenminste kracht om door te gaan. Ik weet ook wel dat het beter is om los te laten maar als je het steeds nog hóórt en ziet dichtbij dan is dat zeer lastig en pijnlijk.ik heb verder helemaal niemand om er over te praten. Hij wil het ook niet toegeven dat het zo is maar ik weet wel beter.ik moet even dat iemand met iets laat inzien dat het niet de moeite waard is wat ze doet .had op internet ook gezocht maar daar valt niks over zulke personages te vinden. Dan kan ik het misschien met andere ogen bekijken en me er overheen zetten. GRAAG TIPS ZIJN WELKOM . En hoop hierna op eindelijk een beter en gelukkig leven. Met vriendelijke groeten Martha

Martha

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dag Martha tips kan ik je niet geven, wat ik best leuk zou vinden om eens een keer contact met elkaar te hebben.
Want ik zoek ook mensen omdat ik veel alleen ben.
Ik woon in de kop van drenthe. Waar woon jij ??

Aafke
Reactie:
Ik woon vlakbij drenthe maar nog net in provincie Groningen, westen. Lijkt me ook wel leuk om in contact te komen .

Beste aafke

Jouw reactie:



Verhaal 117 - ik ben veel alleen

Ik ben heel veel alleen, ik woon in de kop van drenthe en ik ben heel veel alleen en dat breekt mij op. Voel mij alleen en eenzaam en ik zou graag in deze omgeving mensen willen leren kenen die ook hiermee te maken hebben

Aafke

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 118 - Ik zou graag reakties willen

Ik heb het leven aan mij voorbij laten gaan. Ik wil graag andere mensen leren kennen die ook in de kop van drenthe wonen.
Mijn leeftijd is in de 60 jaar.
Graag zou ik reakties willen.

Heel veel liefs

Aafke

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 119 - Zoveel familie en toch alleen

Ik ben 62 jaar ,heb een lat relatie en 2 volwassen dochters uit een vorig huwelijk, en 5 kleinkinderen, je zou zeggen een druk leuk leven, maar dat is schijn, ik ben heel eenzaam, want ik heb weinig contact met mijn dochters en de kleinkinderen.
Er wordt weinig contact opgenomen , nu in de corona tijd kan ik zelf weinig omdat ik in de risicovolle groep zit, daarom valt het me nu extra op, vroeger was onze band heel sterk, dus snap niet waar onze verwijdering door ontstaan is.
Ik heb wel een lat relatie, maar we zien elkaar alleen in het weekend, dus in de week voel ik me heel eenzaam, zoveel fam. en toch alleen, het kan

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 120 - Kom alleen nog bij mijn ouders die al ver in de 70 zijn

Ik ben erg alleen en dit is de eerste keer dat ik dat uitspreek. Mensen weten het niet omdat ik er mee zit en niet over praat. Ik kom alleen nog bij mn ouders die al ver in de 70 zijn. Verder geen vrienden meer. Vroeger had ik misschien wel 30 vrienden maar in de loop der jaren werden het er steeds minder. Mensen krijgen relaties of kinderen en hebben geen interesse meer. Heb bij sommige echt 5 a 6 jaar moeite gedaan om het in stand te houden maar als je nooit iets terug hoort ga je zelf minder contact zoeken,steeds een beetje minder totdat het over is. Voel me dan niet meer gewenst. Heb andere vrienden gehad die een vriendin kregen en die ik nog 2 keer heb gezien. Komt wel hard aan zulke dingen. Niemand is verplicht om met me om te gaan maar na 15 a 20 jaar vriendschap voel je je toch wel aan de kant geschoven. Ga wel sporten,een vechtsport en daar heb ik wel kennissen maar daar spreek ik niet mee af buiten de gym.hebben toch hun eigen leven en zitten daar niet echt op te wachten heb ik de indruk.
Helaas bleef ik bij vrouwen altijd in de vriendschapzone want dat zou wel fijn zijn. Ben een tijdje terug op mn werk weggeroepen en werd verteld dat mn 2 jarige contract niet werd omgezet naar vast. Ze vonden me te stil hoewel ik mn werk goed deed en altijd af was. Heb er echt weken niet van geslapen en erg verdrietig geweest. Nu werk ik voor een uitzendbureau en gaat het weer wat beter gelukkig. Weet ook niet waarom ik dit typ allemaal maar opzich voelt het wel fijn om het eens te vertellen. Ben 42 en woon al 14 jaar alleen,vrienden laten je gewoon echt vallen helaas. Maar soms is het ook fijn om thuis wat te gamen of lezen film te kijken. Denk dat ik wat introvert ben en meer zelfvertrouwen moet krijgen.

Roy

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 121 - ik zoek een beetje overeenstemming/soortgelijke ervaringen

Ik ben een 26 jarige man en ik weet eigenlijk niet zo goed waar te beginnen.

Vanaf jongs af aan voel ik me eigenlijk al eenzaam, altijd verhuizen en steeds andere scholen, dit vanwege een slechte start in het leven op thuis front.

Anyway, ik heb een goede baan en super collega's die ik in mijn hart draag maar daar is het contact nu ook minder mee sinds corona, ik zit thuis sinds mrt-2020 te werken zonder vooruitzicht op vriendschap/liefde/aanspraak.

Vriendschappen heb ik niet weten te vinden tijdens deze periode maar wel 2x liefde en ik ben iemand die als er hoop is of een leuk contact is dat ik er helemaal voor ga, uiteindelijk voelden beide lotgenoten niet meer wat zij eerst voelden voor mij en daarom zijn die contacten verbroken naar zeggen contacten.

Ik ben radeloos en weet eigenlijk niet zo goed wat ik met mezelf aan moet en weet me geen houding aan te spelden.

Ik probeer en probeer maar in the end it's al for naught as they say.

Tips zijn welkom en deel het liefst soortgelijke ervaringen zodat ik nog iets van hoop kan vinden.

Anoniem

2
18
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey. Ik ben een meid van 23 jaar en herken delen van je verhaal, zelf heb ik gelukkig wel een goeie thuisbasis. Waar ik nog steeds woon.

Maar ik voel me ook al lang eenzaam. Ik heb een sociaal contact, en dat nekt me enorm. Ik probeer het natuurlijk wel, om nieuwe contacten te maken, maar dat is enorm lastig.

Ik hoop dat je dit berichtje leest, en we misschien eens kunnen praten.

Daisy
Reactie:
Heey, dank je wel voor je berichtje!

Ik ben benieuwd waar jij tegen aan loopt mbt jouw probleem in het vinden van een vriendschapsrelatie en wat heb jij al geprobeerd?

op
Reactie:
Hey.

Nou vaak komt het maar van 1 kant, of mensen vinden je te aanhankelijk of te opdringerig zeg maar. Ze vinden jou interesse meer een verhoor.

En steeds als ik denk dat ik een sociaal contact hebt gevonden, hoor ik op een gegeven moment niks meer. En dat gaat al jaren zo bij mij. Vandaar dat ik me heel eenzaam voel.

En jij?

Anoniem
Reactie:
Ik herken dat wel, alsof je op een gegeven moment niet meer bestaat ofzo super vervelend.

But what do i know, ik heb immers ook issues haha.

Maar dit gaat best aardig dus zal wel niet aan jouw liggen ;).

Het zou fijn zijn gewoon het gevoel terug te krijgen dat je er toe doet en de warmte van iemand voelen die er voor je is, dat heb ik een beetje.


op
Reactie:
Ja precies. Denk dat het ook met de leeftijd te maken heeft. Ik ben nog jong, 23.

Heb jij vrienden op dit moment of sociale contacten als ik mag vragen?

Anoniem
Reactie:
Niet heel veel en bezoek of omgang is weinig, Ik heb nu al meer contact met jouw als met hun haha.

Ik zou willen dat dit wat meer was maar helaas, een jaar in isolatie wie ad dat gedacht...

Je kunt er eigenlijk alleen maar een grap over maken dat is zo frustrerend.

op
Reactie:
Doe je werken of volg je een opleiding?

Anoniem
Reactie:
Persoonlijk werk ik voor een tech gigant met veel plezier en dat houd me ook wel een beetje bezig en zorgt ook voor afleiding dus dat is een mee pakker.

Jij?

op
Reactie:
Oh dat ken ik niet. Wat is dat?

Ik werk zelf in een bloemenwinkel.
Jammer dat we geen contactgegevens uit kunnen wisselen..

Anoniem
Reactie:
(op cijfers van op basis van het alphabet gecodeerd)
18-15-12-1-23-(21)-at-8-15-20-13-1-9-12-.com

op
Reactie:
Moeten die streepjes ertussen?
En wat betekend de 21 tussen haakjes?

Anoniem
Reactie:
tussen haakjes is gewoon 21 en per cijfer is het een letter haha

Anoniem
Reactie:
tussen haakjes is gewoon 21 en per cijfer is het een letter haha at is apenstaartje

Anoniem
Reactie:
tussen haakjes is gewoon 21 en per cijfer is het een letter haha at is apenstaartje

Anoniem
Reactie:
Heb het gevonden alleen geeft hij foutmelding aan bij het versturen.

Anoniem
Reactie:
Dus wss klopt je adres niet.

Anoniem
Reactie:
jammer helaas, ben dan toch wel benieuwd welke fout je krijgt
(rolaw21(at)hotmail.com) last try haha

op
Reactie:
at=(apenstaartje)

op

Jouw reactie:



Verhaal 122 - Ik heb nooit vriendschappen gekend,

Hoi! Ik ben een jonge meid van 23 jaar, waar vele mensen altijd zeggen: de leeftijd van de bloei van je leven.

Maar dat heb ik nooit zo ervaren. Ik heb nooit vriendschappen gekend, vaak kwam het altijd van 1 kant, of mensen toonde geen interesse in mij.

Om je heen zie je iedereen lachen, vriendschappen sluiten, relaties krijgen, kinderen krijgen, maar ik heb dit niet. Natuurlijk kijk ik naar wat ik wel heb, en dat is dat ik fijn werk heb, graag lees, netflix kijk en voetbal. Maar elke dag zo hetzelfde is best vermoeiend.

Wie wil er even met me praten?

D.

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 123 - gevangen

Altijd alleen zijn wordt met de dag moeilijker. Dit is nu al 12 jaar zo en ik verwacht ook geen verandering meer. Vind het lastig om buiten de deur te komen, dit door schaamte en ook een beetje angst. Schaamte om mezelf, ik vind me vreselijk uit zien. En de angst is om weer verkeerde personen tegen te komen. Zoveel geprobeerd om een vriendschap te vinden, een echt maatje om lief en leed mee te delen. Het is nooit gelukt, zal waarschijnlijk ook niet meer gebeuren. Ik mis een beetje aandacht en genegenheid. Zit gewoon gevangen in dit huis, en mijn eigen ik.

Huub

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
dag Huub, goed dat je nog in je eigen ik zit.
Omarm het maar, met al z,n verdriet. In je zelf is er een rustige, stille, heldere, maar ook warme ruimte waar je dit een plaats kan geven. Bezie je eigen gecreeerde minpuntjes als wolkjes aan de hemel, waartussen heel veel licht en ruimte tussen is om nieuwe ontdekkingen over jezelf en het leven te ontdekken. Succes, Jan




Jan
Reactie:
Wat jammer Jan, je verdient een mooi leven. Triest niemand kijkt meer naar elkaar om.

Mieke

Jouw reactie:



Verhaal 124 - Ik voel me erg verdrietig

Ik ben een meisje van 20 jaar . Heb nooit eigenlijk echte vrienden gehad op school, werk. Als ik foto”s op social media zie wordt ik vaak depressief , omdat ik vaak alleen maar thuis ben. Ik wil graag een keer met een vriendin of vrienden op vakantie wordt er echt jaloers van als ik andere mensen zie. Ik spreek max. Met 2 “ vriendinnen “ af maar dan moet ik altijd de eerste stap zetten qua contact zoeken omdat zij het dan nooit doen. Ik voel me eeg verdrietig ik heb deze probleem al sinds me 15e . Soms moet ik gwn huilen in me bed en dan denk ik waarom heb ik zo een zielig leventje.

Rl

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Ri,

Dat ken ik zo goed. Op school dacht ik ook altijd vrienden te hebben maar ik kijk nu en niemand met wie ik nog contact heb. Lijkt het je leuk om met mij in contact te komen? Ben ook nogal eenzaam en zo blijven we maar depressief :( als je de kik app gebruikt kan je me daar toevoegen onder de naam Mutti030 heel veel liefs Mutti

Mutti

Jouw reactie:



Verhaal 125 - Ik schaam me dood

Hoi, eigenlijk schaam ik me dood, omdat ik deze gevoel van eenzaam heb.

Ben een jonge man van 36
Heb een lichte leerachterstand maar kan alles door het te zijn en vervolgens te doen. (praktijkgericht)

Vanaf mijn 19de zit ik al op het internet te zoeken naar liefde een maatje of contact met iemand om mee te praten.

Maar van de 100 keren dat je probeer contact te leggen mag ik blij wezen 1 a 2 korte reacties terug te mogen ontvangen.
Dit doet me werkelijk zoveel pijn, zoveel pijn dat ik het nu gewoon niet meer kan opbrengen om door te gaan.

5 jaar geleden zat het me zo hoog dat het me werk begon te beïnvloeden en heb nu eens per week begeleiding om te kunnen fentileren.

Ik heb echt het gevoel dat op internet alleen naar je uiterlijk wordt gekeken en niet naar het persoon erachter.

Sorry dat mijn tekst een beetje rommelig is qwa opmaak, komt door mijn emotie

Mike M

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het wel, ik vind het ook niet makkelijk om met mensen in contact te komen. Ik. begin me ook steeds meer terug te trekken. Ook merk ik dat vrijwel iedereen alleen maar met zichzelf bezig is in deze ik-maatschappij. Iedereen is met zn eigen sorres en overleven bezig lijkt het wel. Als jer eenmaal uit ligt is het moeilijk om er weer bij te komen of je moet lid worden van een vereniging of wandelclubje ofzo.
Je hoeft je niet te schamen voor je eenzaamheid, vrijwel alle mensen hebben er meer of minder last van. Veel mensen voelen zich niet begrepen of niet gewaardeerd in deze samenleving.
Alles lijkt fake en alles is prestatie gericht hier.
nou ja, ik hoop dat je alsnog een gezelliger tijd tegemoet gaat !


Steven
Reactie:
Je hoeft je niet te schamen. En denk vooral niet dat het aan jou ligt.
Uit onderzoek is gebleken dat Nederland en België dé landen zijn waar nieuwe vrienden maken het aller aller moeilijkst is.
Iedereen is druk druk druk en alleen maar bezig met het eigen gezin en geld verdienen voor de volgende vakantie.
Nogmaals het ligt niet aan jou maar aan de mallemolen van het leven waar de meeste mensen nou eenmaal in vastgeroest zitten.
Ik hoop dat ik hiermee niet alleen jou een hart onder de riem kan steken maar ook iedereen op dit forum die tegen eenzaamheid aanhikt!

anoniem

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 126 - Gelukkig wel nieuwe vriend

Hallo

Laatste tijd zit ik niet lekker in mijn vel, ik heb geen vriendinnen behalve een iemand die ik weleens zie zo twee keer per maand. Momenteel zoek ik werk en heb nu binnen woonorganisatie werk gevonden met appeltaarten bakken voor woonvoorzieningen in opdracht, heel leuk en houdt mij van de straat. Maar ik mag niets omdat ik onder bewindvoering sta dat had te maken met schulden in verleden met een opleiding samen met ex vriend. Nu kan ik moeilijk iets nieuws ondernemen vind ik, want sommige zaken gaan online geregeld. Ook maak ik moeilijk contact met mensen want ik heb niets te zeggen of vertellen ik maak niets mee... dat is het. Ik heb alleen een aquarium thuis en moestuintje. Ook heb ik Autisme en klachten over hoofdpijn. Ik zou graag willen bloggen. Niemand luistert naar mijn behoeftes geen begeleidster doet het. Ik probeer wel te zwemmen maar ook dat doe ik alleen. Alleen baantjes trekken en soms met mijn vriend. Ik heb gelukkig wel nieuwe vriend.

Ismay

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 127 - Hoop dat mijn batterij wordt opgeladen zoals die was

Ik ben in een burnout beland en bezig met het herstel en hoop dat mijn batterij word opgeladen zoals die was.

Ik ben 28 jaar vanaf mijn dertiende gewerkt in de keuken en mijzelf toegewerkt naar chef de parti, souschef en chefkok. Altijd 6 a 7 dagen gewerkt na dat mijn studie completed was. Rodn 70 uurtjes waren dat wel en het huishouden erbij. Ik woonde en nu nog bij mij moeder.

Toen alles wegviel door mijn burnout merkte ik dat ik weinig of eigelijk tot geen vrienden of mensen om mij heen had. Ook familie, ouders, broer, ik heb op niemand kunnen rekenen. ze begrijpen het niet. En geloof mij, ik heb genoeg pogingen geprobeerd. Ik kreeg alleen commentaar of geschreeuw naar mijn hoofd.

Ik heb altijd meestal voor iedereen bijgesprongen, al was het taken of financieel.

Nu: Mentaal naar zn klote, Fysiek naar zn klote, Financieel naar zn klote.

Ik probeer mij best ,maar god wat is het verdomd moelijk!

Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, probeer rustig te zijn.
Accepteer je situatie en probeer er het beste van te maken.
Neem je rust, maak een plan.
Bid God om hulp daarbij, om leiding.
Lees de Bijbel voor troost en antwoorden mbt je leven.
Het best ermee.

Anoniem

Jouw reactie:



Verhaal 128 - Veroordeeld om hoe ik in het leven stond


Sinds mijn man en ik na 23 jaar, anderhalf jaar geleden uit een milieu van seks, drugs, clubs en swingers feestjes zijn gestapt, voel ik mij erg eenzaam.

De vele ‘vrienden’ die wij in die 23 jaar hebben gemaakt, daar hebben wij geen contact meer mee. Dat was een bewuste keuze. Redenen te over. Sindsdien voel ik mij lichamelijk én geestelijk veel beter, gezonder.

Het contrast is echter erg groot. Van 23 jaar élk (ÉLK!) weekend feestjes met de vele, véle ‘vrienden’, ineens naar totale eenzaamheid. Ik zie niemand meer, al anderhalf jaar.

‘Niemand’ is een groot woord. Ik heb een geweldig lieve man, 2 dochters en 6 kleinkinderen. De kinderen zijn er gemiddeld 2, 3x per week en blijven regelmatig slapen. Kinderen wonen vlak bij dus we zijn nog steeds one big happy family.

Ik besef echt wel dat ik rijk ben, met zoveel kinderen en liefde om mij heen maar toch, ik voel me eenzaam. Behalve de kinderen zie ik niemand meer. Ja, ik heb, 3 trouwe vriendinnen van vroeger maar die hebben ook hun banen, gezinnen enz. dus die zie ik hoogstens 2, 3x per jaar.

Mijn leven is eentonig, geestdodend. Meer dan huishouden, internetten, tv kijken en schilderen (gelúkkig heb ik een heerlijk hobby) doe ik niet. Elke dag hetzelfde. Internetten, spelletjes, series kijken en schilderen, in willekeurige volgorde. Dag in, dag uit, week in, week uit, maand in, maand uit..... Enige afleiding is de bezoekjes van de kinderen.

Ergens heb ik mij erin berust dat dit mijn leven nu is maar een stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik dat ik uit die visuele cirkel moet breken. Dat ik nog veel te jong ben (56) om nu al achter de spreekwoordelijke geraniums te zitten. Ik kom, behalve om naar de supermarkt te gaan, het huis niet eens meer uit.

Toen we nog maar net afscheid hadden genomen van dat milieu probeerde ik te socializen via FB waar ik veel vrienden van vroeger terug had gevonden. Afspraken maken, lunchen, koffiedrinken, bijkletsen en herinneringen ophalen van vroeger. Het was altijd wel gezellig. Na enkele maanden besefte ik dat socializen altijd van één kant kwam. Mijn kant. Toen ik na een jaar besloot om af te wachten of iemand míj eens benaderd viel het kwartje. Niemand. Niemand die mij het afgelopen half jaar uit haarzelf heeft gebeld of initiatief nam om met mij iets leuks te ondernemen.

Mijn leven was een open boek. Iedereen mocht altijd alles van mij weten. Als iemand nieuwsgierig was naar onze ‘open huwelijk’ was ik daar gewoon eerlijk over. Via, via kreeg ik de roddel te horen die er rond gaat. Ik ben een viespeuk, ik ben een bedreiging voor alle vriendinnen die een man hebben. Ik ga flink over de tong. Mensen hebben heel snel hun oordeel klaar. Ik ben veroordeeld en verdien geen vriendschappen omdat ik een ‘hoer’ ben.

Ik probeer het mij niet meer aan te trekken want liever geen vrienden dat schijnheilige vrienden die leuk doen in mijn gezicht maar mij veroordelen achter mijn rug. Nou, okee, dan maar proberen nieuwe vrienden te maken. En daar wringt ‘m de schoen. Ik durf niet meer, ik weet niet meer hoe het moet en ben bang om weer afgewezen te worden. Zit gevangen in mijn lijf en huis.

Is dit nu mijn leven voor de komende 20, 30 jaar? Het beangstig mij! Ik voel me eenzaam. Heel erg eenzaam.

Barbara

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hai Barbara,
Een groot gedeelte van je verhaal is zo herkenbaar. Ik had ook een geweldige vriendenkring, elke gelegenheid pakten we aan om er een feestje van te maken, een terras hier en daar, bioscoop, borrelen en socializen. Tot ik 2 jaar terug diep zat zowel privé als werkgerelateerde. Ik heb nagenoeg op 1 hand app berichten kunnen tellen en daarna verdwenen ze uit mijn leven. Heel confronterend om erachter te komen dat vriendschap voor hun een andere betekenis had.

Mijn leven is zo drachtisch veranderd van een dynamische baan tot geen baan meer. Van een leuk gezellig sociaal leven tot bijna niets meer. Ik heb een lieve partner maar soms wil ik gewoonweg mijn Phone kunnen pakken en iemand bellen en zeggen " wandeling doen en daarna iets drinken of lunchen doen?".

Jammer dat we hier geen email mogen vermelden.

Laat je de kop niet gek maken wat anderen over jullie relatie zeggen, of hoe ze er over denken, dat is hun tekortkoming en niet van jou!

Groetjes,

Vlin02der

Jouw reactie:



Verhaal 129 - leven zonder zin om te leven

Hi,

Tjah waar zal ik beginnen..
Ik leef al jaren zonder zin om te leven. Zonder streven. Ik probeer maar wat ervan te maken, zoals wij allen doen, maar ik zie het licht aan het eind al een tijd niet meer. Ik ben hier niet voor asnmoediging of om te horen dat het wel goed komt. Ik zit op een punt dat ik elke dag een paar keer mijn fanasie los laat op hoe fasinerend heg zou zijn als ik op een bepaalde maniet dood ging. Bus die verongelukt, trein die hevig ontspoort of iemand die middernacht uit het niets mijn kamer inloopt en mij door het hoofd schiet. Hmm.. ik schiet er niet veel mee op, maar er zijn niet veel andere dingen waar ik mijn gedachtes mee laat vullen.
Vanaf jongs af aan heb ik moeite gehad met het vertrouwen van anderen. Ik ben vaker teleurgesteld dan niet en heb op een gegeven moment de hoop opgegeven om dat ooit nog eens te kunnen doen. Zo ben ik zelf mensen als vervangbaar gaan zien, netzoals ik dat met elk voorwerp uit mijn verleden deed. Ik gooide het in de prullenbak en wilde nooit aan iets vast zitten van vroeger.
Nu ben ik op een punt dat ik 99% van mijn relaties met mensen zo verkloot heb of er zo nalatig mee ben opgegaan dat ik het niet aan durf om wat nieuws te beginnen. Ook al weet ik dat het voor zo'n 98% van die mensen niet eens wat uitmaakt. Ik ben maar een vlek in het spectrum van hun levens. Dat is ook eigenlijk hoe ik me ten alle tijden voel.
Ik vroeg me af of er anderen waren met een soort gelijke ervaring en ik was benieuwd hoe die er mee zijn om gegaan.
Soms weet ik niet of ik het mis, omdat ik gewoon geen stap wil ondernemen om er verandering in te krijgen.
Ik weet dat het niet makkelijk zou zijn, maar ik heb niet het gevoel dat het me weerhoud. Ik ben gewoon niet sociaal ingesteld en het zou gewoon fijn zijn om iemand in mijn omgeving te hebben die dat accepteerd en dezelfde rust als ik waardeer. Zo iemand ontmoet je niet in een bar of een ander uitgaans gelegenheid lijkt mij..
Nouja ik hoop dat iemand wat licht kan schijnen op de situatie waar ik me nu bevind.

Overigens ben ik 25 jaar en vrij uitgeput
Welterusten

Alex

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 130 - gepest en geen echte vrienden

Ik herken hier vele verhalen. Ook gepest en geen echte vrienden. Van kindsaf me anders gevoeld en altijd willen goeddoen voor anderen. Ik wacht ongeduldig op de dood want zie het echt niet meer zitten. Denk elke dag aan zelfdoding. Opname kan ik niet permitteren want heb dan teveel inkomsten verlies. Wie zou er me missen? In deze wereld is iedereen blijkbaar vervangbaar.

Ringo.

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het Ringo. Je wil het bij iedereen goed doen maar krijgt niets terug of mensen begrijpen je verkeerd en krijg je een snauw. Ik ben ook erg eenzaam. Geen ouders meer. Niet even ergens over kletsen. Liefs

Mieke
Reactie:
Ik worstel er ook mee, ben ook gepest. Je moet het in dit leven zelf doen, daar kan niemand je echt mee helpen. Het goed doen voor anderen kan je beter eens op jezelf richten. Je moet zelf je beste vriend zijn en dat is soms moeilijk met een verleden.

Erik
Reactie:
Oei. Wat kan een mens toch veel pijn tegenkomen in het leven.
Zoveel dat het leven niet meer waardevol lijkt.
Dat is verdrietig wellicht dat De Luisterlijn of 113 je weer wat op weg kunnen helpen.

Heel veel sterkte.

Voor Pit

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 131 - Ik mis hem als maatje

Een jaar geleden zijn ik en mijn vriend op een goede manier uit elkaar gegaan omdat we meer maatjes dan geliefden waren. Ik vond het niet meer dan logisch dat ik daar erg veel verdriet van had en moest wennen om weer alleen te wonen. Ik ben in maart verhuisd, vlak voordat de Corona maatregelen in gingen. Ik heb een vitaal beroep dus ik moest (gelukkig) nog wel gewoon naar werk. Verder hield ik mensen zo veel mogelijk buiten de deur, op mijn ex en beste vriendin na. Door de rest van mijn familie en vriendinnen voelde ik me niet goed begrepen. Die vonden dat ik vooral leuke dingen moest gaan doen en dat er vanzelf wel weer een keer een leuke man voorbij zou komen. Maar zo simpel is dat niet. Mijn ex heeft inmiddels een nieuwe vriendin en dat gun ik hem ook, maar ik mis hem als mijn maatje waar ik altijd leuke dingen mee deed en alles van me weet. Mijn beste vriendin heeft een hele grote vriendenkring dus die heeft ook niet altijd tijd. Dus ik voel echt een enorme leegte en eenzaamheid die ik niet zomaar even op kan vullen. Naar de buitenwereld doe ik alsof alles een stuk beter gaat. Ze begrijpen gewoon niet hoe het is om een 'scheiding' mee te maken, er in alle opzichten weer alleen voor te komen staan, wat dat met je doet en dat dat ook voor iedereen anders is. Ze begrijpen niet dat ik me alleen of eenzaam voel want ik heb hun toch? Om gezellig mee te doen ja. En dat doe ik soms dus ook. Maar dat voelt als een toneelstukje omdat ze dus niet begrijpen hoe ik me echt voel. Ik zou graag voor langere tijd op reis willen, even weg van alles en iedereen. Maar vanwege Corona is dat nu ook geen optie. Ik ben 38 en heb geen idee waar het heen gaat met mijn leven. Wel blij om te lezen dat ik niet de enige ben.

Louise

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Helemaal mee eens na 40 jaar nog steeds zoveel pijn en niemand die je begrijpt. Wat je ook probeert .zelfs hulpinstanties niet!! Leven is gewoon .............!!!!

Martha

Jouw reactie:



Verhaal 132 - Ik zie niks meer zitten

Ik zie niks meer zitten.. De pijn is zo heftig moeilijk te dragen...

Linda

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo linda,

Kan je misschien vertellen wat er gebeurt is ?
Geloof mij ik heb dat ook ervaren en nu soms noch...daar zijn wij mens voor...

IJpe

Jouw reactie:



Verhaal 133 - Hoe zie je of mensen goede bedoelingen hebben?

Ik hoor soms van kennissen dat ze leuke activiteiten ondernemen met hun vrienden, bijvoorbeeld samen dansen, feesten, uitstappen maken, wandelen of reizen.
Helaas kan ik daar niet mee over praten want ik heb helemaal geen vrienden, ik heb nog nooit vrienden gehad, om samen leuke activiteiten te doen.
Het lijkt of iedereen een grote vriendenkring heeft met veel vrienden en ik heb, op een paar familieleden na, niemand. De familieleden waarmee ik een goede band heb worden ouder en als ze ooit wegvallen sta ik er helemaal alleen voor.
Ik kijk bij mensen ook 'de kat uit de boom', wil niet bij de verkeerde mensen terechtkomen of met slechte bedoelingen (drugs, criminaliteit, moord, verkrachtingen).
En toch zie ik het ontbreken van vrienden als een gemis. Maar hoe zie je of mensen goede bedoelingen hebben?


Anoniem

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hallo anoniem,

Ja dat kan idd soms lasig zijn zelf heb ik daar ook wel wat problemen mee...toch zegt een eerste ontmoeting vaak wel veel over een persoon teminste dat heb ik ervaren,nare karakter trekjes komen meestal snel aan het licht zo mheb ik het ervaren.

IJpe

Jouw reactie:



Verhaal 134 - Te weinig slaap maakt me gek

Sinds ik tinnitus en hyperacusus kreeg is mijn leven 100% omgekeerd. Van vol in het leven tot zien de dag door te komen zonder al teveel prikkels. Ik ontwikkelde een slaapstoornis en ben uitgeput van alle acties de afgelopen 2 jaar. Naarstig opzoek naar oplossing en verlichting heb ik mijzelf uitgeput weet ik nu nadat ik een suïcidale gedachten kreeg. Te weinig slaap maakt mij gek, nu 2 jaar slik ik slaapmedicate. Ik kan mij niet meer ontspannen en ben hypergevoelig geworden door mijn hele lichaam heen
De muren komen op mijn af....

Maria

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb 5 jaar geleden dezelfde problemen met mijn gehoor gekregen. Ik weet niet hoe erg het bij jou is. Bij mij begon het met slechter gaan horen. Gelukkig in het lage tonen bereik waardoor ik nog wel redelijk kan verstaan. Ik kreeg last van gonzen en ook gevoelig voor geluiden. Vooral achtergrond lawaai prikkelt heel erg. Ik ben een poos radeloos geweest, ik hield erg van muziek en van leuke dingen doen. Van de hoorspecialist en kno werd ik niets wijzer.
Wat mij hielp was een sessie in Rotterdam waar ik eindelijk begreep dat het in mijn hoofd zit en hoe het werkt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik de rust en regelmaat niet echt gevolgd heb, maar mijn focus is er wel vanaf. Ik ben de laatste om jou tips te geven. Ook ik was radeloos en heb serieus nagedacht om er een einde aan te maken.
Probeer het te accepteren hoe moeilijk soms ook. Ga leuke dingen niet uit de weg. Gebruik oordopjes bij concerten. Hoe meer je dingen uit de weg gaat, hoe groter het probleem wordt.
Prikkels zullen er altijd zijn, maar ze worden ook minder. Ik heb een tijdje met meditatie muziek aan geslapen. Gewoon om maar niet steeds te luisteren. Ik heb het ook opgegeven het uit te leggen of nog verder hulp te zoeken in de vorm van medicijnen ed. Te confronterend en helpt niet. Enige wat imo echt helpt is stoppen met nadenken erover en aandacht geven aan je probleem en wat je hoort of voelt in je oren. Laat los hoe je leven was, en het vergelijken en piekeren. Dit is niet gemakkelijk, maar wel de enige weg om er voor een deel vanaf te komen.
Ik wilde wel dat ik destijds een psycholoog had gevonden die mij begreep. Dat was dus niet zo. Misschien kan jij ergens wel die hulp vinden. Er zijn mensen die jou begrijpen.

Erik

Jouw reactie:



Verhaal 135 - Eigenlijk zit er een diep verlangen om een relatie te hebben

Hoi,

Wat fijn dat deze website er is. Ik ben een 30 jarige vrouw en heb net een tijd van therapie achter de rug en dat heeft me erg goed gedaan. En ook ondanks dat ik werk, lieve vrienden en familie heb voel ik me steeds eenzamer worden. Nu de dagen weer donker worden is dat iets dat erger wordt. Ik voel mij het derde wiel aan de wagen, mensen om mij heen hebben hun eigen gezin en ik voel mij als een last dat telkens maar aansluit. Daten doe ik ook, maar ik voel tot op heden met niemand een intense klik.

Eigenlijk zit er een diep verlangen om een relatie te hebben, iemand die er is en om alles mee op te bouwen. Ondanks dat ik het niet erg vindt om alleen te zijn lijkt mij dit fantastisch. Door Corona is er ook weinig afleiding en kom je ook niemand tegen. Het voelt als wachten tot m’n leven weer begint. Ik doe nu goede dingen voor mezelf, sporten, meditatie en ook een studie. Maar toch mis ik de liefde...

Herkent iemand dit en hebben jullie tips?

Marie

1
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja ik herken dat wel. Ik denk wel dat je goed bezig bent met sport, meditatie en studie, dat lijkt me helemaal op orde !
Wel weet ik dat mensen vaak een relatie zoeken zodat ze gelukkig kunnen worden ofzo. Zo werkt een relatie niet, alleen misschien tijdens het verliefd zijn en een periode. Ieder speelt zn rol zoals de ander hem/haar graag wil zien. Op een gegeven moment lukt dat niet meer en krijgt de ander de schuld dat die hem/haar niet gelukkig meer maakt.
Ik wil zeggen; geluk zit in jezelf, vind dat eerst. Dan heb je geen irreele verwachtingen van een ander en gaat het allemaal veel natuurlijker (-; Succes

Stefanie
Reactie:
Beste Mark

Ik hoop dat je die babbel tegenkomt, gewoon spontaan of tijdelijk in een lieve hulpverlener. Voor vanavond i.i.g. veel sterkte.
Je doet veel goeds.

Babbelaar
Reactie:
Prachtig Robin om je attente uit te zetten.
Uiteindelijk zal je vast meer dan eenzaamheid ontvangen.

Voor Robin
Reactie:
Lieve Marie,

Jouw gevoel herken ik goed. Een aantal jaren geleden zat ik ook in een soortgelijk parket: familie en collega's, maar uiteindelijk heeft ieder toch een eigen gezinnetje; een klein universum waarin men beweegt. Ik had dan uiteindelijk mijn eigen gezinnetje met (thuis)dieren. Maar ja, die hebben meestal niet zo een lang leven als mensen(kinderen)... En dan doet het me toch ook wel weer pijn dat ik niet bij een knus, warm gezin hoor maar ook nog steeds single én eenzaam ben:( Hoop dat als de corona weer wat op z'n retour is, jouw eenzame gevoel weer wat gaat verdwijnen. Wie weet waarderen singles nu des te meer een vaste, fijne relatie en...kom jij een leuke partner tegen om het leven samen mee te delen!

M.

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 136 - op mijn katje na, ben ik alles kwijtgeraakt

Hoi, ik ben Alex. Ik ben 40 jaar en op mijn katje na, ben ik alles kwijtgeraakt. Vroeger als tiener was ik altijd vrij populair. Ik was een graag geziene persoon en werd altijd voor alles uitgenodigd. Ik kreeg zelfs een relatie met een meisje waar ik jarenlang verliefd op was. Ik was altijd graag bezig met allerlei dingen. Ik was keeper in een voetbal team, ik deed aan Wing Chen, ik speelde basgitaar in een band en ik ging ook graag naar voetbalwedstrijden kijken. Het meisje waar ik een relatie mee had, daar trouwde ik later ook mee. Je zou denken mooi: huisje, boompje, beestje. Maar het zat helemaal niet goed tussen ons, dat was aan ons allebei te wijten. Aan haar omdat ze helemaal niet met geld om kon gaan, niet tegen een gezonde discussie kon en aan mij omdat ik me naar verloop van tijd begon te verzetten wanneer ik voelde dat het niet goed zat maar ook omdat ik ongenuanceerd en fel uit de hoek kon komen. Ik vind het persoonlijk heel erg dat als je samen een netto inkomen hebt van +- €4500 en vaste lasten hebt van om de nabij €1100 na 2,5 weken bij jouw ouders aan moet kloppen om geld te lenen. Ik was altijd heel zuinig met mijn geld maar moest elke maand mijn geld inleveren omdat zij elke week met geld smeet in het centrum. Ik ben me daar tegen gaan verzetten en had er wat van gezegd, eerlijk is eerlijk dat had ik veel beter moeten doen. Het is aan de andere kant ook weer zo dat als ik het netter zei, er totaal niet naar geluisterd werd. Ik moest van haar stoppen met mijn hobby's omdat ze mij verdacht van vreemdgaan. Ik zou zoiets in heel mijn leven nooit doen, ik heb het niet in me om andere mensen opzettelijk pijn te doen. Daar ben ik een te emotioneel persoon voor. Ik heb haar toen meerdere malen uitgenodigd om bij alles wat ik deed te komen kijken, maar dat vond ze niet boeiend genoeg. Ik ben me door heel de situatie gaan afsluiten voor zowel haar als onze vriendengroep. Ik ben mijn eigen plan gaan trekken en verstopte geld in mijn versterker. Na de zoveelste valse beschuldiging had ik genoeg, ik vertelde dat ik wilde scheiden. Ik heb mijn spullen gepakt en ik ben tijdelijk bij een collega gaan wonen. Ik heb een paar maanden op een matrasje op pallets geslapen totdat ik uiteindelijk een meisje leerde kennen en bij haar in trok. Wij hebben kortstondig een relatie gehad en dat is mis gegaan door mij. Ik ben te hard van stapel gelopen en daardoor maakte ik grove fouten en heb ik haar van mij weg geduwd in plaats van haar naar mij toe getrokken. In al die tijd ben ik me alleen maar verder af gaan sluiten van de wereld. Ik woon nog wel met mijn inmiddels ex vriendinnetje samen, maar dat is puur omdat het momenteel onmogelijk is om aan een woning te komen zonder daarvoor de hoofdprijs voor te betalen en om ons allebei kosten te besparen. Wat mij heel erg veel pijn doet is dat ze echt alles doet om mij te ontlopen. Toen het uit ging tussen ons hadden we afgesproken om vrienden te blijven. Ik heb mezelf helemaal opengesteld door tegen haar te vertellen dat ik haar liever als een goede vriendin als helemaal niets omdat zij wel heel belangrijk voor mij is. Daarom voelt het ook als een dolksteek in mijn hart om te zien dat ze dit nu doet. Ik probeer heel erg mijn best te doen om het voor ons allebei makkelijk te maken, maar het is niet goed genoeg voor haar. Ze weet dat ik op haar na, niemand heb en dat ik door de eenzaamheid een depressie heb opgelopen en soms met suïcidale gedachten zit. Ik wil helemaal geen depressie en die gedachten wil ik ook helemaal niet. Het enige wat ik graag zou willen is met nieuwe mensen (Man of vrouw maakt me niet eens uit) in contact komen en een nieuwe frisse start met mijn leven willen maken. Maar door mijn depressie en mijn eenzaamheid weet ik niet hoe of waar te beginnen. Ik ben het helemaal kwijt. Is hier toevallig iemand die mij kan helpen?

Alex

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb het idee dat je jezelf al goed aan het doorgronden bent, je schuift iig niet alle schuld op de ander. Dat betekent dat je wel bewust bent van wat er gebeurt en daar begint het mee. Je schrijft ook een goed stukje. Punt is dus alleen dat je met je gevoelens in de clinch ligt. Je zal moeten leren dat je emotie een reflectie van je gedachten op het lichaam is. Dus je zal je denken, en de denkpatronen die schadelijk zijn voor je, onder de loep moeten nemen. Probeer negatief denken zo vroeg als mogelijk te signaleren. Wees gewaar van je denken, niet van de inhoud ervan (aangezien dit toch meestal negatief is, en wat je enkel de afgrond in werkt). Zoek afleiding en som ook eens op wat er wel goed gaat en waar je tevreden over bent.
Wees niet afhankelijk van anderen wat je geluk betreft. Anderen kunnen er zijn, maar je geluk is niet van hun afhankelijk.
Zo ga ik er nu mee om en dat schijnt goed te werken (-; Succes en gewoon lekker gaan man..

Steven

Jouw reactie:



Verhaal 137 - De eenzaamheid nekt me

Hallo na mijn relatie woon ik nu veel te lang alleen en de eenzaamheid nekt me. Ik ben een gezelliheids mens en zou het liefst een vrouwelijk maatje vinden om een paar dagen per week gezellig mee samen te delen. Een relatie met een man trekt me niet meer het sexuele wil ik niet echt meer. Vrouwen zitten vaak op dezelfde golflengte en dat kan heel gezellig maken waardoor er weer wat vreugdegevoel terug komt. Ook heb ik een geblesserde rug dus wil er thuis wat van maken. Welke lieve vrouw zoekt ook zo een soort vriendchap?! De eenzaamheid voorbij! Ik merk dat ik het alleen nog moeilijk trek. Hoop op een leuke reactie! Ik ben 60 maar jong van binnen en woon in almere. Je krijgt altijd antwoord . wie weet tot gauw horens. 5 februarie 2021

Jeanette

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 138 - Chantage

Mijn Ex chanteert mij , vroeger hebben wij wel eens trio gedaan met een vriend die mij in eens begon te pijpen en later deed ik het bij hem. Je zit in zo geile roes. Maar goed sinds we uit elkaar zijn houd ze mij in haar macht door dingen te vragen, geld, spullen, sex en laat het toe. Ze drijgt met foto's op Facebook te droppen dat ik een butplug in mijn reet had. Dan doe je gewoon wat ze wil. Tot ik zo zat was en tegen mij vrouw verteld dat ik gechanteer word omdat ik vroeger wel eens sex had met met een man.
Zij had gewoon begrip en dacht dit had ik eerder moeten doen.

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 139 - 17 en zeer eenzaam

Hallo iedereen, ik ben 17 en voel mij zoals velen hier zeer eenzaam. Uiteraard speelt corona hier ook een grote factor in. Voor corona was ik best wel gelukkig, ik had niet de massa vrienden en buiten school sprak ik bijna nooit af. Maar sinds deze pandemie merk ik echt wel dat ik nood heb aan een kring vrienden die mij op de eerste plaats zetten. Ik zie mensen ondanks corona toch nog afspreken in grote groepen en plezier hebben. Bijna niemand stuurt mij iets. Ik wordt hier soms zo moedeloos van en beeld me dan in dat ik heel mijn leven gedoemd ben alleen te zijn. Ik kan best wel sociaal zijn en een toffe vlotte persoon in de omgang. Maar toch stuur ik precies iets naar anderen dat ze van me gebruik maken of zich verveeld voelen bij mij. Ik wil hier echt iets aan doen. Heeft iemand tips? Ik zou het heel erg tof vinden moest iemand met mij contact willen hebben en gewoon wat kunnen praten.

G

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hey. ik herken het verhaal van je. ik kom graag met je in contact.

Daisy
Reactie:
Herkenbaar, neem het niet persoonlijk.

Ik ben nu 33 jaar en had er zonder corona ook wel al eens last van op mijn 17.
Op mijn 33 heb ik er nog steeds last van. Je stuurt berichtjes, en krijgt geen antwoord. Je wil samen iets beleven, maar anderen lijken minder enthousiast.

Ik denk dat heel wat mensen zich opsluiten voor hun persoonlijke redenen. Een mens is fier en daarom niet altijd even moedig op sociaal vlak.
Misschien hebben je vrienden minder behoefte aan sociaal contact, of hebben ze het geluk al een goede vriendschap te hebben waarop ze steeds kunnen terugvallen. Er zijn veel redenen waarom mensen je niet sturen. Blijf er rustig bij. Neem het niet persoonlijk. Je bent wel sociaal, trek je daar aan op.
Ga naar buiten en lach naar de mensen op straat, vaak krijg je een glimlach terug. Het is geen vervanging voor vriendschap maar het helpt wel om positief te blijven.

Als het mooi weer is, dan zoek ik een parkje en lees ik buiten een boek... Dat doet ook goed. En van zodra die corona achter de rug is kan je er voor zorgen dat je weer veel activiteiten doet, dan vermindert dat eenzaam gevoel vanzelf. Een minder leuke ervaring, dat jammer genoeg bij het leven hoort. Pin je er niet op vast.

Je hebt een mooie tekst geschreven voor een 17 jarige, ik ben onder de indruk.

Dat je snel terug goed omringd mag zijn, want dat verdient een sympathieke 17 jarige!

Liefs r

R

Jouw reactie:



Verhaal 140 - Klets met me

Hoi jij,

Ik ben 21 en zit nu al ongeveer een jaar in de bijstand. Op een gemiddelde dag rook ik wat wiet en speel ik PS4. Ik had een zware jeugd dus toen ik 18 was ben ik meteen op mezelf gaan wonen en daardoor ben ik gestopt met school. Als gevolg hiervan ontmoet ik nog maar zelden nieuwe mensen van mijn leeftijd.

Ik heb het geluk dat ik een beste vriend heb maar die woont al zeker n jaar ver weg. Al mijn anderen vriendschappen zijn stukje bij beetje verwaterd en nu is mn leven saai. Voel je vrij om me een bericht te sturen op snapchat. Of je nu denkt dat ik me aanstel, dat ik het zwaar heb of als je gewoon met iemand wil praten over whatever. Ik luister graag naar je verhaal!

Groetjes L

L

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,
Bij het lezen van deze reacties, krijg je dan toch het gevoel van niet alleen te zijn op deze wereld.helaas is realiteit toch anders.ben nu reeds 14 j gescheiden, heb 2 volwassen dochters die hun eigen gezinnetje hebben.maar je wil hen ook niet steeds opzadelen met u eenzaamheid. Heb al enkele malen opnieuw geprobeerd om vriendschapsbanden op te bouwen maar steeds merk je dan dat het steeds uitdraait dat anderen je maar gebruiken omdat ze iets nodig hebben van je of merken dat ze kunnen profiteren.
Als je dan probeer via sociale media word je met steeds hetzelfde geconfronteerd of ze proberen je geld af te troggelen. Omdat ze je op je gevoelige snaar weten te trappen...

Danny

Jouw reactie:



Verhaal 141 - Partner verzeild geraakt in fraude

Ben 67 heb 28 jaar zelfde partner gehad heb 2 kinderen maar mijn partner is verzeild geraakt in een fraude waar zij veel geloof aan hecht zij beloven haar gouden bergen, zelf ben ik invalide en heb nood aan gezelschap en een beetje liefde sex hoeft voor mij niet meer

Anoniem

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 142

elke dag hetzelfde . ik heb epilepsie en mag daarom niet meer werken . ik ben de hele dag / week alleen met mijn hond . en corona maakt alles nog moeilijker . soms heb ik het gevoel dat ik hier gewoon zit te wachten op het einde . als er niets meer is is het einde nog niet zo een slecht vooruitzicht . alleen duurt het wat lang .

marc

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey vervelend voor je. Ik ervaar ook eenzaamheid en ben veel alleen. Maar het probleem is hier dat ik mezelf niet goed aan kan zetten om stappen te maken en toch al moeite had om contacten in te schakelen, dat ligt nu helemaal stil.
Veel sterkte

Joost

Jouw reactie:



Verhaal 143

elke dag hetzelfde . ik heb epilepsie en mag daarom niet meer werken . ik ben de hele dag / week alleen met mijn hond . en corona maakt alles nog moeilijker . soms heb ik het gevoel dat ik hier gewoon zit te wachten op het einde . als er niets meer is is het einde nog niet zo een slecht vooruitzicht . alleen duurt het wat lang .

marc

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 144

ik heb een psychische erfelijke aandoening. Ze weten niet precies wat het is maar hierdoor kan ik soms een een situatie raken die je kan vergelijken met een bad trip. Ik moet dan zo hard huilen tot overstuur aan toe. Op zo'n moment kan ik alleen huilen en dood willen. zodra ik mijn eentje ben is de kans hier ook voor aanwezig. Dit kan ik aan niemand vertellen behalve mijn ouders. Dan maak ik mijn vrienden en familie angstig dit wil ik ze niet aan doen.

Noortje

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten