Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Eenzaamheid - forum lotgenoten


 

Lotgenoten eenzaamheid

Voel je je wel eens eenzaam?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.


Ontdek hier de verhalen van andere mensen met gevoelens van eenzaamheid en deel jouw eigen verhaal.

 


+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik voel me steeds eenzamer worden

Ik voel me best eenzaam. Ik ben enig kind en heb geen ouders meer om op terug te vallen.

Toen ik er uiteindelijk alleen voor kwam te staan, had ik steun van mensen verwacht. Dat is me helaas tegengevallen. Ook mensen die ik eerst regelmatig zag, zie of hoor ik nu al maanden niet.

Ik doe wel leuke dingen met vrienden, maar ik kan er niet echt mijn verhaal kwijt. Echte vriendinnen heb ik niet. Ik heb wel leuke contacten met collega's gehad, maar die zijn inmiddels weer verwaterd. Die hebben ook een druk leven.

Ik vind dat heel jammer en heb er verdriet door. Ik voel mij steeds eenzamer worden. Ik sta er nu alleen voor en dat is niet zo makkelijk.


Anoniem

21
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken mezelf in jou verhaal. Maak op dit moment precies t zelfde mee...


Reactie:
atam at outlook unt com


Jouw reactie:



Verhaal 2 - Eenzaamheid en moeilijk om nieuwe contacten te maken

Hallo ..
Eenzaamheid elke dag vecht ik daar tegen Regelmatig denk ik, het hoef voor mij niet meer . op deze aardbol moet je aan zoveel eisen voldoen om ergens bij te horen .. WAAROM??................................ FF STIL de tranen lopen weer over me wangen zo gaat bijna elke dag ... Gezelligheid missen met mensen die oprecht om je geven je vriendin / vriend zijn mis ik in mijn leven.


ik merk ook dat voor mij steeds moeilijker woord om naar buiten te gaan.... nieuwe contacten te maken ... ben te vaak tegen de verkeerde mensen aan gelopen wat heel veel met mij gedaan heb .... lieve groetjes blijven hopen op goede zegen ze dat doen we met lach en traan ..


.......

19
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Dit verhaal is, als zovelen, zo herkenbaar. Geen kinderen, familie, maar zonder contact. en ik mis de verbondenheid met mensen. avonden in eenzaamheid en me afvragen, waarvoor het allemaal dient.

 

Dagen, dat het minder eenzaam voelt. Ik denk, dat het voor velen, moeilijk is, om contacten te krijgen, waar je, je op je gemak voelt en je geborgen voelt. Het alleen is ook zwaar.


Reactie:

Nou ik snap je heel goed mensen eisen steeds meer je moet altijd maar vrolijk zijn en positief maar terwijl dat onmogelijk is met alle rot dingen die je door maakt met fam of buren of wie dan ook


Reactie:
Hoi anoniem,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.


Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik ben 75 en voel me steeds meer alleen

Ik ben nu al 75 en ik vind dat ik erg alleen ben. Ik heb gelukkig goed contact met mijn zus en broer maar ja........iedere ochtend als ik wakker wordt denk ik: en wat nu? Waarom zou ik mijn bed uitkomen?

 

Soms spreek ik dagenlang niemand. De dingen die ik leuk vond kan ik niet meer doen. Immers; mijn gezondheid laat het afweten; ik heb geen energie meer. Rondom mij heen is het stil geworden.

 

Mijn vrienden zijn zo langzamerhand allemaal overleden. Ik heb ze bijgestaan maar wie is er nu voor mij? Ik voel me steeds meer alleen.


Anoniem

15
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Goede morgen,

met belangstelling heb ik Uw bericht gelezen.

U schrijft, dat U soms dagenlang niemand spreekt.
Misschien hebt U zin, om af en toe te schrijven/te mailen?

Ik schrijf in ieder geval graag en hoop op een bericht van U!

Een fijne dag toegewenst!
Met vriendelijke groet, Rosemarie


Reactie:

U mag mij altijd bellen , ik zou graag met u in contact willen komen en met u de dingen dien die u lleuk vind.

Gr B


Reactie:

Ik Ben 78 en Eenzaam. Als we eens beginnen met samen koffie of iets anders te gaan drinken? Bel me op ****** als er iets voor voelt. Ik woon in Zwolle of is dat te ver weg?

 

 

(redactie: Helaas doen we i.v.m. de nieuwe privacywetgeving avg identificeerbare persoonsgegevens zoals telefoonnummers en mailadressen verwijderen). 

 

Op onze pagina tips bij eenzaamheid staan laagdrempelige tips voor het contact leggen met andere mensen zoals:

 

  • vrijwilligerswerk in de buurt
  • leuke hobby / vereniging in de buurt

 

  • wordt zelf bejaardenbezoeker bij leeftijdsgenoten (veel mensen in bejaardentehuizen krijgen geen bezoek terwijl ze dit wel graag zouden willen)

 

  • sites als nieuwemensenlerenkennen.nl
  • single-vakanties

 

... einde redactie)



Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik zou graag een luisterend oor willen

Het is raar om te schrijven over eenzaamheid. Ik denk dat niet veel mensen in mijn omgeving denken dat ik eenzaam ben, of mij eenzaam voel. Ik heb werk, vrienden, familie, en als ik zou willen zou ik best vaak met mensen op kunnen trekken..

 

En toch, onlangs zat ik in bed en bedacht me maakt het uit of ik gedachten heb als ik mijn gedachten met niemand kan delen? Dat maakte me verdrietig. En ik besef dat ik mij eenzaam voel. Ik heb geen relatie. Ik ga elke dag alleen naar bed en sta alleen op.

 

De dag helemaal alleen afsluiten vind ik steeds moeilijker worden. Toch is de drempel om voor het slapen gaan contact te maken ook heel groot. Ik bel wel eens met Sensoor. Dat is een telefoonnummer voor een praatje. Dat zijn fijne praatjes, maar het voelt ook gek. Hoezo doe ik dat als twintiger?! Ik veroordeel mezelf daar over. Ook dit kan ik met niemand delen. Dat is pijnlijk. Ik zou graag een luisterend oor willen in mijn omgeving.


Anoniem

14
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hey. Ik wil wel eens met je praten over eenzaamheid. Heb er zelf ook last van en ben 24 jaar. Ik zit vaak achter de pc, dus als je eens wilt skypen ofzo laat je het dan weten? Al lijkt het me niet zo slim om hier je skypenaam te plaatsen... maar anders weet ik het ook niet.


Reactie:

Ik zou ook wel contact willen?


Reactie:
atam at outlook punt com


Jouw reactie:



Verhaal 5 - Mijn leven gaat aan me voorbij

Soms als ik naar buiten kijk, vooral bij mooi weer, dan kan ik wel huilen, omdat mijn 34-jarige leven gewoon aan me voorbijgaat en er nooit iets bijzonders gebeurt (zonder partner) en ik denk dat dit zo zal blijven tot ik 40 ben en dan zijn in ieder geval de mooiste jaren voor een vrouw voorbij.

 

En deze jaren heb ik zo zinloos doorgebracht. Anderen hebben een partner en in hun leven zit vooruitgang (kinderen worden groot) en bij mij blijft alles bij het oude. Ik blijf altijd in dezelfde fase. Ik vraag me vervolgens af wat voor zin dit leven nog heeft als je als toeschouwer leeft...


Anoniem

12
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Wat naar om je zo alleen te voelen.
Tip: kijk 'ns op www.nmlk.nl , een site waar je nieuwe mensen kan leren kennen dmv samen actiteiten doen. Echt een a aanrader! Succes!


Reactie:

Hoi,heel herkenbaar ik ben 10 jaar vriendenloos en bij mij is echt bijna de grens bereikt niemand snapt de pijn. Ben 32 maar nooit niks leuks om te doen heb wel een vriend en een kind maar voel me leeg.

Wat vind je leuk om te doen qua activiteiten? ik vind dit moeilijk ik wet zelf niet eens meer wat ik leuk vind alles lijkt inhoudloos. Misschien dat je het fijn vind hier over te praten. Ik ben een luisterend oor ;)


Reactie:
wat een algemene fluttips staan hier soms ik raad aan wacht het rustig af alles veranderd dingen die er niet zijn komen als het zo moet zijn voor de rest kun je niets doen en aan de anders houd eens op met jullie fluttips deze werken voor sommigen maar de meeste niet.


Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Gehuwd, maar ik voel me eenzaam

Ben een man van 41, gehuwd, geen familie (d.w.z. geen contacten meer, is ook geen optie meer), geen vrienden (niet 1), paar leuke collega's die me dierbaar zijn maar die hebben een eigen leven en dat was het.

 

Ben gehuwd, maar voel me alleen, eenzaam, anders, een sukkel, een rare...ik weet niet wat ik moet doen om iets te veranderen. Alleen iemand om een goed gesprek mee te hebben lijkt onhaalbaar, ik weet niet eens waarom ik hier nu typ, wat heb ik eraan...


eenzaam gevoel

10
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Wat vervelend dat je je zo eenzaam voelt.

Als ik je verhaal lees, dan komen er een paar dingen in me op.

1) Je schrijft dat je gehuwd bent. Hoe is het contact met je vrouw? Kunnen jullie open en eerlijk tegen elkaar zijn? Bespreken jullie wat jullie bezig houdt?

Zo nee, dan zou het al heel veel kunnen opleveren op dat wel te gaan doen. Je zou je dan ook minder eenzaam voelen, maar meer verbonden met je vrouw.

2) Heb je hobby's waar je mensen zou kunnen ontmoeten? Misschien kun je op een sport gaan? Een groepsreis maken om mensen te ontmoeten? Of kijk eens op een site als nieuwemensenlerenkennen.nl


Reactie:

Maar. Als. We. Het. Zamen. Delen. En op een. Lijn. Zitten. Gr Joop. U. Kunt. Reageren


Reactie:

hallo ik ben ook gehuwd en heb hetzelfde gevoel als u 


Reactie:

Ik begrijp heel goed wat je bedoelt, hoewel het bij mij over een ander soort eenzaamheid gaat eigenlijk, ik schrijf het niet graag en voel me echt slecht als ik dit verwoord maar 3 jaar geleden heb ik een man leren kennen die me op sexueel gebied rot verwend.

 

Je moet wel weten dat ik al meer dan 20 jaar geen sex meer had. Ben nochthans getrouwd en mijn man ziet mij graag en ik wil hem ook nooit kwijt,maar hij kan niet meer vrijen en ik heb daar wel veel behhoefte aan.

 

Nu ben ik wel smooorverliefd geworden op die man, maar hij heeft me nu gedumpt voor een ander omdat hij het niet méér ziet zitten om 45 min te rijden om bij mij te zijn.Nu doet hij alles met haar wat ik zo graag had gedaan, etentje, cinema, toneel enz.

 

Toch beweert hij dat hij me wil blijven zien,maar dat geeft me een wrang gevoel, kan iemand me raad geven? Hij beweert zelfs dat hij haar bijna verteld heeft dat hij verliefd is op mij en me niet kan laten, wat moet ik daarvan geloven? Gekwetst, eenzaam hart.



Jouw reactie:



Verhaal 7 - Mijn leven voelt steeds beperkter

Hoi,

Ik ben nu 52 en heb het gevoel dat mijn leven steeds beperkter wordt. Ik kan mijzelf prima redden, maar heb behoefte aan wat liefde en aandacht. Gewoon eens iemand die er is voor mij. Weet niet goed hoe ik daar mee moet omgaan.

Online dating geprobeerd, maar dat levert ook niet veel op.

Ik weet niet goed hoe ik weer wat plezier in mijn leven kan brengen.


Inge

9
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik ben 52 jarige vrouw met MS uitwonende tweelingzoons (20)

ben sociaal en ondernemend en langzaam word ook mijn wereld steeds kleiner......vriendinnen hebben het druk met partner, kinderen, werk en hebben vaak alleen tijd door de weeks als ze op een vrije dag met mij iets ondernemen......

maar die avonden en weekenden zijn moeilijk ...... ik maak wat schoon en pak andere klusjes aan om me te verzetten maar zou dit graag doen met een vriendin,

via datingssites vervelende ervaringen opgedaan met mannen dus ik ga nu alleen voor vriendschappelijk contac met andere vrouwen


dus puur voor gezelligheid en delen van levenservaringen...


Wie o wie kan zich hierin vinden?? Ik wil graag weer leuke dingen doen met een vriendin , misschien kan ik een luisterend oor zijn ?? De arm om je heen slaan en gewoo luisteren??


Ik zit namelijk in hetzelfde schuitje...... lieve groet!



Jouw reactie:



Verhaal 8 - Ik voel me af en toe eenzaam

Ik voel me af en toe eenzaam. Ik heb een paar goede vrienden, maar voor de rest niet zo veel sociale contacten. Van de ene kant vind ik dat prima, want ik vind het ook fijn om alleen met zelf te zijn.

 

Van de andere kant zou ik het ook fijn vinden om wat meer goede vrienden te hebben. Ik merk echter dat ik daar niet in investeer. Ik kom namelijk wel genoeg mensen tegen die potentiële vrienden zouden kunnen worden, maar heb meestal geen zin om er veel tijd in te investeren. Blijkbaar voel ik me nog niet eenzaam genoeg. :-)


Anoniem

8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Ik kan me intens eenzaam voelen

Ondanks dat ik een geweldig gezin heb en vele vrienden en familie kan ik me intens eenzaam voelen.

 

Ik heb geen tekort aan contacten, maar weet gewoon niet goed hoe ik mezelf kan delen binnen deze contacten.

 

Ik ben het zo gewend de sterke vrouw, vriendin en moeder te zijn en mensen zijn dat van mij gewend. Ze praten dus veel over zichzelf en ik laat dat toe.

 

Ik zou niet weten wat ik over mezelf moet vertellen. Alles wat ik ervaar zit zo diep, de meesten zouden het niet eens begrijpen.

 

Hoe krijg ik toch mijn binnen -en buiten wereld bij elkaar? Hoe zorg ik ervoor dat ik mij binnen de contacten die ik heb niet meer eenzaam voel..?


L.P.

7
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Dat klinkt niet goed. Spreek er eens over met de huisarts, en vraag om een verwijzing naar een goede psycholoog.
Sterkte!


Reactie:

Hallo ,

Ik snap volledig wat je wil zeggen . Ik heb 2 super leuke dochters van 5 die ik doodgraag zie . Leuk werk toffe collega's ... maar ik voel me soms zo leeg ..


Ik was altijd de sterke "kim" die altijd haar plan trekt . Anderen helpt en mezelf op de laatste plaats zet . .

 

Soms ..zo heel soms zou ik graag iemand bij me hebben die oprecht begaan is met mij . Me vraagt hoe het gaat . Bij wie ik eens goed zou kunnen uithuilen . Jaren krop ik al alles op . Omdat ik altijd sterk moest zijn voor anderen .

 

Mijn leven gaat aan me voorbij zonder dat ik het besef . Zelden doe ik iets die ik echt leuk vind . Nuja ... wat vind ik leuk .. daar kan ik zelfs geen antwoord op geven .. mijn hoofd zit vol dingen die ik wil doen .. maar daar blijft het bij .

Ik hoop van harte dat jij je ondertussen al wat beter voelt !!

Groetjes


Reactie:
Ik ken het gevoel dat je beschrijft. Een gezin, kinderen, kleinkinderen, vriendinnen etc. Het ontbreekt me aan niets maar kan me heel erg eenzaam voelen.
Altijd de kar getrokken en eigenlijk nog steeds. Altijd naar een ander luisteren en zelf niet vertellen wat ik voel. Ik weet geen oplossing maar misschien een keer mailen of appen?
JB


Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik voel me eenzaam

Ik denk wel eens als ik naar facebook kijk iedereen heeft zoveel vrienden. Ik heb er maar een paar. Ik zou ook wel meer vrienden willen hebben. Ik zie ook dat ze zoveel likes hebben bij elk ding wat ze erop zetten.

 

Laats had ik een hele mooie foto van mijn hondje erop gezet. Niemand vond het leuk. Ik heb een openbaar profiel. Ik voel me eenzaam.


Anoniem

7
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Zo herkenbaar. Maar op fb staan geen echte vrienden, iedereen heeft slechts 1 tot 3 echte vrienden.

Eenzaamheid is rot. Ik heb gereageerd omdat ik het vervelend zou vinden als niemand reageert. En om je sterkte te wensen natuurlijk.


Reactie:

Heel herkenbaar hoor. Je bent niet de enige. Sterkte!


Reactie:

Ik weet natuurlijk niet hoe je persoonlijke situatie is. Maar is Facebook wel de juiste manier mm vriendschappen op te bouwen en te onderhouden? Mensen klikken alleen maar op wat ze zelf leuk vinden. Ik weet zeker dat je een prachtige foto van je grote vriend(in) erop hebt gezet, en als dierenvriend weet ik zeker dat ik op Like geklikt zou hebben.


Maar als je meer Facebook vrienden wilt hebben, stuur dan enkele vriendschapsverzoeken de wereld in. Zelf heb ik geen Facebook account om precies de redenen (en meer) die jij aangeeft.. Misschien kun je beter een andere manier zoeken om vrienden te maken.

 

En account met veel vrienden, hoeveel van die mensen zijn echte vrienden? Ik vind het echt heel jammer dat je eenzaam bent, helaas weet ik niet wat je daar het beste aan kunt doen. In de eerste instantie zou ik zeggen, zoek meer vrienden ga bij een vereniging, een sportschool er is een legio aan dingen die je kunt ondernemen.

 

Maar als zoveel dingen in het leven zul je er zelf je schouders onder moten zetten, dat is de beste tip die ik je kan geven.


Reactie:

Jij krijgt wel een like van mij



Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Eenzaam tijdens de kerstdagen

Zouden anderen beseffen hoe eenzaam de Kerstdagen kunnen zijn? Ik heb geen relatie/gezin, wel leuk werk en vrienden, maar met de kerst is de confrontatie met het single zijn, ieder jaar weer enorm groot.

 

Het doet mij beseffen dat het het toch zo fijn zou zijn om beslissingen samen te kunnen nemen of in ieder geval te kunnen overleggen. In mijn hoofd speelt zich vaak een eenzame zichzelf herhalende dialoog af met voors en tegens met als resultaat dat ik geen beslissingen neem.

 

Voor degenen met een relatie/gezin: wees gezegend en koester dit samenzijn!


Anoniem

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi!

Ik kan je NMLK aanraden. Daar worden allerlei leuke dingen met elkaar georganiseerd, gewoon spontaan door elkaar. Dus ook last minute. Bijvoorbeeld wie komt er vanavond bij mij eten, wie heeft zin in een strandwandeling etc. En je kan natuurlijk zelf ook met iets komen. Ook met kerst zijn er spontane voorstellen. Ikzelf zorg altijd dat ik werk met kerst. Dat voorkomt
een hoop!
Veel succes en probeer het gewoon. Niks te verliezen!


Jouw reactie:



Verhaal 12 - Ik voel me al jaren heel erg eenzaam

Ik voel me al jaren heel erg eenzaam. Heb familie waar ik geen contact mee heb en de laatste jaren geen behulpzame mensen tegengekomen.

Ik zou zo graag in contact komen met mensen die een soort gelijk leven als mij hebben zodat we elkaar kunnen steunen


anoniem

6
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

waar woon je? Ben zelf van Belgie. hoe oud ben je? Ben zelf in de veertig.Mag altijd reactie sturen.



Jouw reactie:



Verhaal 13 - Ik voel me zo vreselijk alleen

ik voel me zo vreselijk alleen, mijn moeder ligt in een verpleeghuis ik zit in haar huis en ik zie geen uitweg meer,

 

heb wel een keer in de week koor en een keer in de maand een knutselclub waar ik woon heb ik geen goeie hulp

 

ja ze zeggen maak een schema nou dat bestaat uit de gewone dingen dat heet ibt en dan bevoorbeeld gaan schilderen in je eentje,en als ik ergens een kop thee ga nemen vaker dan is dat financieel op een gegeven moment te duur,

 

ik zoek mensen die gezellige dingen willen doen zoals spelletje maar het lukt me niet dat te vinden ook via tijdschriften gekeken vrijwillegerswerk ga ik nog wel doen, maar je blijft daarna toch eenzaam ben zo vreselijk verdrietig en heel vaak in paniek.

 

ik kan me niet gelukkig voelen niet thuis van iets genieten, het enige is dan van mijn videolandabbonnement, mijn moeder deed ik alles samen mee mijn vriendin die nu niet meer bij me kan zijn zo kan ik nog wel even doorgaan.


wil liever anoniem blijven

5
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

klopt knoop praatje aan met bewoners direct uit je buurt en een beetje van je leeftijd of ouder en begin erover dit uit ervaring haalt nog niet alle eenzaamheide weg

 

maar spreek dan ook af of je ze kunt appen of bellen als je nood hebt aan een praatje en vraag of ze bereikbaar zijn voor jou dan zal de nood op sommige momenten minder worden want je weet dan immers dat je ze kan bellen of appen

 

vaak heb je niet voldoende uit je vriendenkring om je minder eenzaam te voelen daarom moet er aan dit probleem een oploissing komen bv idee aanschuiftafel in een restaurant of r terras bar


en seizoensgebonden plekken waar je naar toe kunt gaan in de directe omgeving bv verschil tussen winter en zomer


aansluiten bij een korte wandelig of terras of openbaar sportgebeuren in de winter weer wat anders
idee in je eigen buur groepje voor telefoonnummers als je nood hebt aan een praatje want je echte vrienden spreek je niet altijd de mensen uit je direchte omgevin zie en sprrek je soms meer omdat je ze vaker tegenkom

 

dus ga verder als alleen gedag zeggen wel denk ik leeftijdgebonden want iedere leeftijd jkent een spec fase met dezelfde interresses


Reactie:
wat een flutreactie

Reactie:
Diegene die telkens zegt “flutreactie “geeft zelf een fantastische reactie zeg! Toppertje!


Jouw reactie:



Verhaal 14 - Ik bang dat ik ga vereenzamen

Enkele maanden geleden is mijn relatie op de klippen gelopen. We deden veel samen.
Nu ben ik bang dat ik ga vereenzamen, want ik ga niet graag ergens alleen heen.


Voorlopig stort ik me op mijn werk, maar ik realiseer me dat ik iets moet gaan ondernemen.


Wie heeft tips?


Anoniem

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Er is een fb groep van de margriet. Als je abonnee bent kun je je daar aanmelden en dan zoeken naar een groep uit jou buurt. Je kunt dan samen met andere leuke aktiviteiten doen..film..wandeling etc..

Zo heb ik met mijn eerste kerst alleen een oproep geplaatst voor wie ook alleen was...ze konden bij mij komen eten...4 vreemde vrouwen in huis maar een heel bijzondere kerst gehad...suc6!


Reactie:

Hoi! Kijk 'ns op www.nmlk.nl , daar leer je dmv activiteiten nieuwe mensen kennen. Echt een aanrader! Succes!



Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ik voel me heel erg eenzaam

Ik voel me heel erg eenzaam. Ik had leuke vriendinnen dacht ik.. gezellig stappen en drankje doen en toen overleed mijn moeder en raakte ik in de put.

Ik ben 36 en heb geen gezin dus voor mij viel alles in een klap weg.. en dus ook mijn vriendinnen die inneens geen zin meer hadden in een verdrietig persoon als vriendin...

Ik leg moeilijk contact over t algemeen ben best onzeker en ook verlegen. Durf er niet goed alleen op uit te trekken.. heb therapie maar niet t gevoel dat ik daar wat aan heb...

Hopelijk komt aan deze periode ook een einde maar makkelijk is het niet...


Anoniem

4
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Wat naar! Geen echte vriendinnen dus.
Tip 1) Wordt lid van www.nmlk.nl
, daar leer je nieuwe mensen kennen dmv activiteiten.
Tip 2) Zoek een andere psychotherapeut die jou wel kan helpen. Belangrijk is dat het klikt en je serieus genomen voelt.
Succes!


Reactie:
Hoi anoniem,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

Reactie:
Net je verhaal gelezen.
Wat naar voor je!
Ik herken me wel in je verhaal.
Voel me zelf ook heel erg vaak eenzaam en heb verder ook geen gezin of familie.
Het gevoel grijpt me vaak naar mijn strot ik krijg dan angstige en neerslachtige gevoelens.
Dat ik hier nu op deze site zit te typen is omdat ik ook niet meer weet wat te doen en hoop zo toch nog verbinding te kunnen voelen met mensen en minder alleen.

Bij deze een knuffel en de woorden je bent niet alleen

Reactie:
Net je verhaal gelezen.
Wat naar voor je!
Ik herken me wel in je verhaal.
Voel me zelf ook heel erg vaak eenzaam en heb verder ook geen gezin of familie.
Het gevoel grijpt me vaak naar mijn strot ik krijg dan angstige en neerslachtige gevoelens.
Dat ik hier nu op deze site zit te typen is omdat ik ook niet meer weet wat te doen en hoop zo toch nog verbinding te kunnen voelen met mensen en minder alleen.

Bij deze een knuffel en de woorden je bent niet alleen

Reactie:
Net je verhaal gelezen.
Wat naar voor je!
Ik herken me wel in je verhaal.
Voel me zelf ook heel erg vaak eenzaam en heb verder ook geen gezin of familie.
Het gevoel grijpt me vaak naar mijn strot ik krijg dan angstige en neerslachtige gevoelens.
Dat ik hier nu op deze site zit te typen is omdat ik ook niet meer weet wat te doen en hoop zo toch nog verbinding te kunnen voelen met mensen en minder alleen.

Bij deze een knuffel en de woorden je bent niet alleen


Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Ik woon in het buitenland en voel me eenzaam

Ben een 57 jarige vrouw, lesbisch en alleenstaand. Woon in het buitenland , ben sedert dit jaar op pensioen.

Ik voel mij eenzaam.

Ik zou graag iemand ontmoeten, die ook eenzaam is en ook naar gezelschap verlangt. Zijn er groepen of speciale forums waar men met andere eenzamen contacten kan maken? Groetjes


Kaatje

4
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het. Ook ik woon in het buitenland, en merk dat ik geen aansluiting krijg met m'n buren of andere dorpsgenoten. M'n buren zijn bejaard, ik woon met m'n 2 dochters. M'n man woont en werkt nog in Nederland en heeft geen idee hoe eenzaam ik me voel hier. Het liefste zou ik m'n koffers pakken en terug gaan naar Nederland, maar dat kan ik m'n dochters niet aandoen. Zij hebben destijds ook alles achtergelaten en zijn hier nu een studie en bestaan aan het opbouwen.
En ik zit met een eenzaam gevoel.


Jouw reactie:



Verhaal 17 - Ik ben 68 jaar en sinds 2 jaar weduwe

Ik ben 68 jaar en sinds 2 jaar weduwe. Jammer genoeg heb ik geen broers of zussen. Mijn man en ik deden alles samen, na zijn dood ben ik in een behoorlijk gat gevallen.

 

Ik zoek `n leuk maatje waar ik leuke dingen mee kan ondernemen, vakantie, weekendje weg terrasje pakken of gezellig etentje, gewoon de gezellige dingen. Mochten er mensen in Maastricht of omgeving zijn die dat ook zoeken, laat het me horen.


Alda

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik Ben 78 en Zoek een maatje



Jouw reactie:



Verhaal 18 - Geen baan, geen vrienden, geen vriendin

Eenzaam.

Ik ben 24 jaar en al sinds de middelbare school eenzaam. Ben altijd bang geweest voor sociaal contact, maar was er niet perse slecht in. Sinds ongeveer mijn 20ste ben ik helemaal alleen.

 

Heb geen baan, geen school, geen vrienden en geen vriendin. Over al deze jaren is mijn angst voor de buitenwereld alleen maar toegenomen, en mijn eigenwaarde alleen maar afgenomen.

Toevallig ontmoette ik ongeveer anderhalve maand een meisje online. Dit ging zeer goed, en ik had echt het idee dat ik verliefd was. Zij ook. We zouden al snel ontmoetten.

 

Maar er gebeurde iets. Blijkbaar wist ik dit ook te verpesten en kwam daardoor in de friendzone terecht. Ik kon dat niet. Dus heb haar twee dagen geleden gezegd dat ik niet meer met haar kan praten, omdat het teveel pijn doet.

 

Ik heb er nu al ontzettend veel spijt van, want nu ben ik weer alleen... en weet niet meer wat ik moet doen. Het voelt alsof ik nu wacht op de dood.


Hendrik

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hee. Ik ben Desiree, en ik ben 20 jaar oud. Ik voel me ook ontzettend alleen. Ik werk en kijk series, voor de rest doe ik niks. Hoe gaat het op dit moment met je ?
Ik hoop van je te horen.

Groetjes.


Jouw reactie:



Verhaal 19 - Een zwaar isolement

Ik ben 33 jaar, worstel al jarenlang met een depressie en verslavingsproblematiek die stilaan overwonnen is. Een zwaar isolement heeft dit als gevolg met zich meegebracht, ik duw de mensen ook weg die doch contact zoeken.

 

Vorig jaar men moeder (steun en toeverlaat) verloren en dit heeft er stevig ingehakt. Ik worstel eveneens met suicidale gedachten, maar dan denk ik aan de kinderen van men broer, men petekindje...die ik enorm verwaarloos, zoals mezelf...het zijn donkere dagen momenteel, ik heb de laatste 5 dage in men bed gelegen, zonder voeding enkel water.

 

En heb vndaag eindelijk de moeite gevonden om naar de winkel te gaan en wat inkopen te doen. Ik heb zin om alles en iedereen te ontvluchten


Patrice

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Mijn leven lang kamp ik reeds met angsten

Mijn leven lang kamp ik reeds met angsten. Ik ben een piekeraar. Ik kan angstig worden van een ziekenwagen of brandweerwagen. Ik ben enig kind en de relatie met mijn ouders is niet super.

 

Ik ben getrouwd en 3 kinderen en wil over alles de controle hebben. Ik voel mij maar redelijk als ik alles kan regelen, als ik zelf de touwtjes in handen heb. Ik heb eigenlijk weinig vrienden en voel mij heel eenzaam.

 

Heel vaak rollen de tranen over mijn wangen zonder echte aanwijsbare reden. Ik pieker en denk constant en zou geld geven om even echt gelukkig te kunnen zijn zonder te piekeren. Het lukt mij ook niet om diepgaande vriendschappen te vinden.

 

Ik ben iemand die alles wil doen voor iedereen en geef mij dan ook volledig. Spijtig genoeg is er al veel misbruik van gemaakt. Ik probeer het positieve in het leven te zien maar meestal zit ik heel down weg te kwijnen met tranen in de ogen.


Pascal

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Pascal! Ik ken het. Heb mijn hele leven ben nu 60 jaar vreselijke angsten gehad. Alle therapieeen gevolgd die er maar zijn. Reguliere en alternatieve. Niets heeft mij echt van de angst afgeholpen. De "controle houden"betekend emoties niet durven toelaten. En daar zit ieder mens vol mee. Dat doen we allemaal.

Wat mij geholpen heeft is een reconnection healing van Eric Pearl Ik heb 3 reconnection healings gedaan en de reconnection. Dit werkt heel wonderlijk. Ik ben nu van mijn kwellende gedachte af.Sterker nog ze kunnen me niet meer overnemen.

Door de reconnection healing laat je de controle los, en worden je emoties vanbinnen uit opgeruimd. je voelt je ongelooflijk veilig in dit proces. Het is nu 2 jaar geleden dat ik de healings gedaan heb, Ik was ook zo,n mensen pleaser. Nu ben ik dicht mij mezelf, en rust in mijn hoofd. Dat is nooit meerweggegaan. Vriendelijke groet Monique


Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 21 - Al meer dan 10 jaar moerziel alleen

Al meer dan 10 jaar moerziel alleen, zit bijna altijd binnen. Wat het is om een dagje weg te gaan of vakantie weet ik niet meer, dat is zo lang geleden. Er lijkt ook wel een taboe te rusten op het woord eenzaamheid.

 

In het verleden wel eens wat oproepjes geplaatst maar reacties krijgt men niet meer. En dan te bedenken dat in dit land meer dan 17 miljoen mensen wonen. Niet te geloven.


Hans

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Geen van de vrienden meer gezien of gesproken

Pfff wat een verhalen allemaal.
Ik lucht mijn hart hier ook maar even, misschien heeft iemand een tip.


Ik ben 3 jaar geleden gescheiden. Op dat moment veel over mij heen gekregen van ex,ex schoonouders en vrienden. Alles viel opeens weg. Een tijd bij mijn ouders gewoond met de kinderen.


Steeds als ik mijn ex sprak was er wel weer wat,niemand wou mij meer zien of spreken.
Aangezien ik op dat moment niet mijn eigen plekje had was het lastig ook om mensen te ontvangen.
Na een jaar samen met de kids ons eigen huisje gekregen.
Geen van de vrienden meer gezien of gesproken.


Heb mijzelf ook eigenlijk onbewust teruggetrokken,ook na aanleiding van de gesprekken met mijn ex.
Begon er zelfs in te geloven dat het zo was aangezien ook niemand contact met mij opnam.
Nu 2 jaar later zit ik alleen in mijn huisje met 2 kinderen.
Ik zie en er komt niemand.


Ga op vakanties en leer genoeg mensen kennen,maar de mensen die ik ontmoet en waar de klik mee is wonen dan weer zo ver weg.


Nu op dit moment word eigenlijk mijn hobby ook nog afgepakt. Door te weinig mensen en geen nieuwe leden, word dit ook binnenkort geindigd.
Echt het enige wat ik nog had,is ook dan weg.


Dan is mijn taak alleen nog maar werken en er voor de kinderen zijn.
S'avonds en in de weekenden zit ik altijd alleen.


Af en toe denk ik weleens ging maar eens de voordeur bel.Maar helaas.
Heb heel veel steun van mijn ouders maar dat is toch anders.


Volgens mijn zijn er wel 20 mensen die steeds zeggen we komen wel een keer. En tijdje later we komen snel een keer. Ik heb de hoop opgegeven.


Ga er zelf niet achteraan,het is graag of helemaal niet,hoeveel pijn dit ook doet.
Het huilen staat mij nader dan lachen. Maar wil sterk zijn vooral voor de kids.


Steeds krijg je dan ook weer te horen er komen straks ook andere tijden.pfff die zijn nog ver te zoeken.
Als de kids er niet waren geweest was ik allang weg geweest. Verhuisd en had ik een nieuwe start gemaakt.


Maar dat zit er niet in,en wil de kinderen dit ook niet aandoen.


Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Mijn zussen houden afstand

Sins ik voor mijzelf opkom willen mijn zussen niks meer van mij weten ze houden zich weg afstand zeg maar ze hebben mij nooit serieus genomen maar ik had al die jaren daar mijn ogen voor dicht waarschijnlijk ik heb er alles aan gedaan om het goed tehebben maar werkt niet en het voeld heel eenzaam dat ik een nieuw huis had kwamen Ze niet eens kijken of als we koffie dronken kreeg ik steken onderwater en nog veel meer dat ik ziek was was er niemand van mijn zussen die mij hielp en mijn vader verplichte mij dat ik ze met rust moest laten en mij niet moest aanstellen gelukkig kreeg ik hulp en het mooie is mijn vader heeft mij nooit gemoeten en nu moet ik hem verzorgen met tegenzin en nog veel meer


Alie

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 24 - Ik ben zo bang dat dit het is

Ik ben zo bang dat dit het is....Ik zoek al zo lang naar de zin van mijn leven..Door zware vermoeidheid, klachten zoals duizeligheid, lage bloeddruk,enz...en soms geen prikkels aankunnen, het gevoel dat je hebt voor/na griep, durf ik zelf bijna niet meer naar buiten om alleen activiteiten te ondernemen.

 

Soms kan ik ook niet. Het voelt zo onveilig; met z'n 2 zou ik het wel aandurven; dan weet ik dat iemand bij me is, mocht er iets gebeuren. Daarnaast heb ik zware faalangst en een extreem laag zelfbeeld, wat maakt dat ik nog minder ga ondernemen of doen.

 

Ik heb ook met niemand echt verbinding, niet echt vrienden of een steunend netwerk. Soms loop ik bijna letterlijk de muren op en zie ik voor mezelf geen uitweg meer, geen toekomstperspectief, geen oplossingen...


Zoe

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken veel, wil je contact met mij?


Reactie:
Hoi ik weet er alles van.

Wat mij geholpen heeft is een reconnection healing van eric pearl.
Rust in je hoofd, Veilig voelen van binnen. Na jaren lang binnen zitten naar buiten gaan. Veel minder druk maken over hoe je uitziet. Ga maar googlen dit helpt echt!!! Succes verzekerd.
Heel veel succes

Reactie:
Ik zie dat er reacties kwamen op mijn bericht; sorry, hier lang niet teruggekeken.

Persoon 1: heb je een mailadres?
Persoon 2: bedankt voor jouw tip. Ik ken het niet maar zal het eens opzoeken idd; bedankt alvast.

Reactie:
Hoi,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.


Jouw reactie:



Verhaal 25 - Getrouwd, dochters, maar nog steeds eenzaam

Altijd al anders geweest. Toen ik jong was bleek al dat ik erg intelligentie was en daar kwam bij dat ik sneller groeide dan gemiddeld.

 

Gepest worden was een dagelijks ding. Dit gebeurde al vanaf groep 1 niet alleen door mijn leeftijdsgenoten maar ook leraren pesten mij, ik was immers anders. Dit maakte mij ook sterk en leerde overleven, de muur bouwde ik om mij heen, maar dit maakte mij ook extreem eenzaam.

 

Pesten stopte pas rond mijn 20ste. Op mijn 30ste leerde ik mijn vrouw kennen, woonde toen al 7 jaar alleen. Nu ik bijna 40 ben en ik vrouw heb met drie prachte dochters en alles wat je maar wenst, ben nog steeds eenzaam.

 

Mijn vrouw werkt in de zorg en draait onregelmatig diensten. Ik zie en spreek haar maar erg kort en ze is altijd moe. De zorg thuis komt veel al op mij neer, maar ook ik zelf werk 40 uur.

 

Ik slaap zelf erg weinig, en als ik eerder naar bed ga betekend uren woelen en gebroken waker worden, dus ga ik maar als ik echt moe ben 1 of 2 uur. Vrij wekende zitten altijd vol met verplichtingen (aangezien het andere weekend mijn vrouw altijd werkt).

 

Wij hebben het goed niks te klagen, maar dat gevoel wanneer je alleen bent is akelig, voelt als een brok in je maag ( het tegenovergestelde van vlinders in je buik).


Veel verborgen verdriet

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 26 - Ik ben 21 jaar oud en voel me ontzettend alleen

Mijn naam is Desiree, ik ben 21 jaar oud en voel me ontzettend alleen. Ik heb niemand meer, deels ook m'n eigen schuld.

Waar leef ik voor? Elke dag is opstaan en maar werken en series kijken.
Voor de rest doe ik niks...

Ik heb al zoveel geprobeerd. Via internet nieuwe vrienden maken maar 't helpt niet... Dit gaat al jaren zo... waar stopt dit

Desiree

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Helaba,
Ooit komt er een dag dat je deze situatie achter je kan laten...Wanneer die dag komt weet niemand.
Ik zit nu ook in een fase waar ik niemand meer zie of hoor en enkel contact heb met collega’s van mijn werk, maar ondanks dit probeer ik de overvloedige tijd die ik met mezelf nu heb te gebruiken om voor mezelf uit te maken wat ik wil in dit leven en dat heeft zijn tijd nodig. Hopelijk vind jij jouw plaats in dit leven😀

Reactie:
Heey ik snap hoe je je voelt , mensen komen andere mensen tegen en jij bent ineens niet goed genoeg meer precies
Geloof mij de mooiste vriendschappen ontstaan plotseling zonder dat je het zou verwachten.
Komt allemaal wel weer goed


Jouw reactie:



Verhaal 27 - Geen vrienden terwijl ik dat wel heel erg mis

Ben een 41 jarige vrouw uit brabant. En ik heb wel een relatie. Maar dat is ook alles , geen vrienden hebben terwijl ik dat wel heel erg mis. leg best wel moeilijk contact met andere.

Mis gewoon een knuffel af en toe en een vriendin te hebben om leuke dingen mee te doen zoals bios of gewoon koffie te drinken en gewoon te kletsen .

Daardoor voel ik me best wel eenzaam.

Gr

Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 28 - Sinds afstuderen voel ik mij ontzettend alleen

Sinds ik afgestudeerd ben voel ik mij ontzettend alleen. Nooit echt goede vrienden gehad want alle vriendengroepjes waren al gevormd en de relaties waren zeer oppervlakkig.

Nu werk ik en is er al helemaal geen tijd meer om nog af te spreken. Als gevolg van altijd alleen te zijn ben ik enorm angstig geworden en loop ik ongecontroleerd voortdurend te knarsentanden dat mij volledig in bedwang houdt en nog moeilijker maakt van contact te maken.

Mijn ouders denken dat er niets aan de hand is want dit is al 10 jaar zo maar vanbinnen voel ik mij echt rot.

Toby

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

Reactie:
hoe oud ben je ?


Jouw reactie:



Verhaal 29

Ben 61 jaar en gescheiden maar dat alleen zijn dat is verschrikkelijk en ben zo eenzaam.
Wist niet dat dit zo erg is heb bijna geen vriendinnen omdat ik alles deed met mijn man.
En probeer nu weer een nieuw leven op te bouwen maar valt niet mee in je eentje.
Ik zoek een leuk maatje/vriendinnen om leuke dingen te doen zoals terrasje pakken shoppen naar de markt lekker langs het strand lopen.
Mochten er mensen in Amsterdam of omgeving wonen en het leuk vinden reageer dan en wie weet zijn we dan niet/hopelijk niet meer zo eenzaam
Dus ik begrijp iedereen hier wel.
Iedereen heel veel sterkte en kracht💪🌹🍀


Anoniem

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 30

Hey hier papa van dochter die zich helemaal eenzaam en alleen is ze is 30j
Ook wil ze geen hulp aanvaarden .Ze werkt ook niet zit alle dagen thuis.
Hangt altijd rond mijn vrouw .ik en mijn vrouw kunnen voorlopig niet samen meer iets doen ze houdt ons gegijzeld wat moeten we doen om haar te helpen weet het allemaal meer zo goed wie zit nog in zo situatie wat kunnen we doen?

Paul

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 31

Ben een vrouw van 40 jr sta op zich positief in het leven maar voel me vaak heel erg eenzaam.
Door mijn traumatische jeugd heb ik geen contact met familie, ook heb ik geen gezin, heb wel een paar vriendinnen maar die zie ik niet zo vaak als ik zou willen en ik ben ook altijd bang mensen kwijt te raken.Heb weinig zelf vertrouwen.Vind het moeilijk mensen te vertrouwen en voel me niet snel echt verbonden met mensen of soms wel en dan weer niet en dat wisseld elkaar soms vaak af.Hier op deze site mijn verhaal doen voelt wel vreemd maar je moet wat toch...Liefs Eva

Eva

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 32

Hallo ik ben een alleenstaande moeder 39 jaar ,3 kinderen. Waarvan de oudste al volwassen ,de middelste 8 jaar en de jongste 18 mnd.
Ondanks mijn kinderen ben ik behoorlijk eenzaam en dat eigenlijk al jaren.
Ik heb helemaal geen vrienden.
Geen sociaal leven ,ik doe wel dingen met de kinderen of voor de kinderen ,maar zou ook zo graag een vriend of vriendin willen hebben om leuke dingen te ondernemen of leuke gesprekken mee te hebben .
Aansluiting met andere ouders van school van mijn kind heb ik ook niet .Sta vaak "alleen" op schoolplein.
Heb gesport maar helaas daar ook geen mensen leren kennen .
Het enige contact dat ik heb zijn mijn ouders.
Heb wel leuk bel contact met mijn zusje maar die woont ver weg .
Heb ook geen rijbewijs ,dus buiten mijn eigen stadje kom ik ook niet zo gauw.
De dagen zijn lang omdat ik niet meer weet hoe die in te vullen .Opstaan elke ochtend is dan ook een strijdt .Maar ik moet wel voor de kindjes.
Ik werk wekelijks als vrijwilliger je bent paar uurtjes je huis uit maar kwa contact is bijna geen sprake .
Doordeweeks kom ik de week nog wel door,huishouding en de kinderen
Maar weekends val ik echt in een gat .
En vaak denk ik ook het hoeft voor mij niet meer .
Er is toch niemand die mij mist.,(op mijn kinderen na)

Ik heb een maatje via een instantie ,die komt 1 x in de week op visite .koffie drinken even wandelen kan mijn verhaal kwijt.maar dat is het . Het is geen vriend(in) waarmee je lekker op terrasje zit of op stap mee gaat .
Ik ben een "klant" het is niet spontaan.

Het mooie weer komt er weer aan
De dagen zijn langer en terwijl je nog kindjes en groepen mensen lol hoort maken buiten
Lig ik jankend op bed en spreek mezelf moed in morgen weer een nieuwe dag ..........





Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 33

Jaren geleden had ik tal van sociale contacten , elke dag was ik opstap.
Tot ik meer moest werken en de combinatie niet meer aankon.
Ik was graag al eens een avondje thuis.
Mijn vrienden studeren nog of hebben gemakkelijke uren op het werk.
Dan leerde ik mijn vriend kennen , in het begin ging alles goed maar vele vrienden ben ik hierdoor kwijt geraakt.
Mensen die ik vroeger elke dag hoorde , hoor ik nu soms maanden niet meer.
En dit enkel omdat ik soms al iets alleen met mijn vriend wil doen en minder ga feesten
1 ding leer ik hier wel uit vrienden zijn niet altijd de vrienden die je denkt ...
Vaak mis ik deze tijden wel wanneer ik elke avond weg was maar tegenwoordig hoor ik nog weinig mensen en ben ik er steeds te moe voor geworden

Anoniem

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 34

Hey hier papa van dochter die zich helemaal eenzaam en alleen is ze is 30j
Ook wil ze geen hulp aanvaarden .Ze werkt ook niet zit alle dagen thuis.
Hangt altijd rond mijn vrouw .ik en mijn vrouw kunnen voorlopig niet samen meer iets doen ze houdt ons gegijzeld wat moeten we doen om haar te helpen weet het allemaal meer zo goed wie zit nog in zo situatie wat kunnen we doen?

Paul

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 35

Moet ook veel alleen doen en van de vele standaart tips is gewoon ook helemaal bagger alles veranderd voor iedereen dus wacht gewoon af als het komt komt het ga geen dingen doen die anderen je allemaal adviseren tenzij je er echt zin in hebt vind het zelf ook erg moeilijk anderen irriteren mij hard aanpakken irritante figuren en gezeur heb ik geen zin in

Jan

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 36

Alles zit tegen in mijn leven.
Als ik met iemand wil praten, beginnen ze gelijk over een ander onderwerp. Op familie hoef ik niet te rekenen, overal om me heen hoor ik, ik had een verjaardag of een feestje. Ik word nooit ergens uitgenodigd, zelfs niet door familie. Op mijn verjaardag heb ik geen eens mensen om uit te nodigen.
De weekenden duren een eeuwigheid .
Ik kan deze eenzaamheid moeilijk verdragen.

Shila

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 37

Ben een vrouw van 40 jr sta op zich positief in het leven maar voel me vaak heel erg eenzaam.
Door mijn traumatische jeugd heb ik geen contact met familie, ook heb ik geen gezin, heb wel een paar vriendinnen maar die zie ik niet zo vaak als ik zou willen en ik ben ook altijd bang mensen kwijt te raken.Heb weinig zelf vertrouwen.Vind het moeilijk mensen te vertrouwen en voel me niet snel echt verbonden met mensen of soms wel en dan weer niet en dat wisseld elkaar soms vaak af.Hier op deze site mijn verhaal doen voelt wel vreemd maar je moet wat toch...Liefs Eva

Eva

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacyverklaring | Reviews | Login | Aansluiten