Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Eenzaamheid - forum lotgenoten

 

Lotgenoten eenzaamheid

Voel je je wel eens eenzaam?

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

Meer ondersteuning nodig?
Zoek een therapeut voor hulp bij eenzaamheid >>

Ontdek hier de verhalen van andere mensen met gevoelens van eenzaamheid en deel jouw eigen verhaal.

 

Overzicht verhalen



+ Mijn verhaal delen





Alle verhalen


Mijn vriend is opeens vertrokken (Verhaal 458)

Hoi; ik ben op zoek gegaan naar mensen om mee te praten. 8 weken geleden is mijn vriend opeens vertrokken, ineens zonder waarschuwing , zo’n ontzettende klap. Na 18.jaar zit ik ineens alleen met de hond (gelukkig is die er nog) ik heb veel vrienden/kennissen die me willen steunen maar heb t idee dat niemand echt begrijpt hoe ik me voel. Ik voel me zo alleen, eenzaam, depressief. En dan komen die rotdagen eraan de kerst en nieuwjaar… al die happy mensen die je ziet, die klote films , reclames, al die lichtjes in de huizen, terwijl mijn huis zo donker voelt. Ik kan me voorstellen dat mensen vooral rond deze dagen een einde aan hun leven willen maken…

Anouk
23-12-2023
laatste reactie: 12-06-2024

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, alsof ik mijn eigen verhaal lees. Mijn vriend is ook opeens vertrokken, in november vorig jaar. Na 20 jaar relatie. Hij had het uitgemaakt 6 weken nadat mijn vader was overleden. Twee enorme klappen. Gelukkig heb ik nog een hond net als jij en moest ik wel naar buiten. Sinds januari heb ik hulp van een psycholoog, ik was zwaar depressief. En gelukkig heb ik ook aardige vrienden. Maar de enorme dubbele rouw moet je zelf doorheen. Met mij gaat het inmiddels iets beter, ik hoop met jou ook.

suus
10-06-2024
Reactie:
Ook mij is dit overkomen, plotseling stond ik er alleen voor. Het is voor mij nog steeds onbegrijpelijk hoe iemand waar je jarenlang mee hebt samen gewoond plotseling kan ' verdwijnen.

Marina
11-06-2024
Reactie:

Wat een klote streek van hun.
Het toont ook dat jullie beter verdienen.
Hoe gaat het met jullie?

Ik hoop dat tijd de wonden een beetje zullen genezen

Vinny
12-06-2024

Jouw reactie:



Enigskind, weinig familieleden, beperkt sociaal netwerk (Verhaal 461)

Ik zou echt ontzettend graag in contact willen komen met mensen die net als mij enigskind zijn, verder geen of weinig familieleden hebben, en een beperkt sociaal netwerk hebben.

Ik vind het heel erg jammer dat er op deze website geen mogelijkheid bestaat om echt met elkaar in contact te komen.

Natuurlijk is het fijn om andermans verhalen te lezen en herkenning te zoeken, maar het zou
zo ontzettend helpen om echt met elkaar in contact te kunnen komen en elkaar te kunnen steunen !

Charlotte
28-12-2023
laatste reactie: 12-06-2024

9
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heey Charlotte,

Ik heb een email account aangemaakt:

oursoulisconnected@hotmail.com

mocht je het leuk lijken om contacten te maken, en je staat ervoor open om een berichtje sturen, dan ben je van harte welkom

Groetjes,

Mirjam

Mirjam
29-12-2023
Reactie:
Dag Charlotte, ik ben juist per toeval op deze website terecht gekomen. Ik herkende me direct in je verhaal. Ik ben ook enigskind en door allerlei omstandigheden is mijn sociaal netwerk steeds een beetje minder geworden. Voordat ik verder ga wil ik net zoals jij er eerst achter komen of je daadwerkelijk met elkaar in contact kunt komen. Wacht eerst je reactie af. Groet Lynn

Lynn
07-01-2024
Reactie:
Net een mail gestuurd. Herken mij in het stuk van Charlotte. Voel me vaak eenzaam en onbegrepen.

Odette
08-04-2024
Reactie:
Gosh....wat herken ik mezelf in je verhaal Charlotte. Zou graag met je in contact komen maar weet niet hoe. Overigens ik lees dat 'Odette' ook op je 'verhaal' heeft gereageerd.......en wat een toeval mijn naam is ook Odette......

Nog een Odette
30-04-2024
Reactie:
Gosh....wat herken ik mezelf in je verhaal Charlotte. Zou graag met je in contact komen maar weet niet hoe. Overigens ik lees dat 'Odette' ook op je 'verhaal' heeft gereageerd.......en wat een toeval mijn naam is ook Odette......

Nog een Odette
30-04-2024
Reactie:
Ik sprak eens twee vrienden die beide enigskind waren. Ik vroeg of ze het niet jammer vonden geen broers en zussen te hebben. Ze begrepen niet dat je dan ook positieve kritiek krijgt en soms ook een beetje elkaar probeert te evenaren of zelfs beter te worden dan de ander. Dit begrepen ze niet.
Ze waren het heel erg met elkaar eens dat het voor hun nooit nadelig was. Dit verschilt natuurlijk per individu maar ik persoonlijk zou daarom niet alleen contact zoeken met andere eenlingen.

Anoniem
03-05-2024
Reactie:
Hoi Lynn, Odette en Odette (en andere enigkinderen die mijn verhaal herkennen),

Er is een tijdje overheen gegaan, maar ik hoop dat jullie mijn berichtje lezen. Ik zou echt heel erg graag met jullie in contact komen. Eindelijk mensen die mijn gevoel herkennen. Ik heb daarom een emailadres aangemaakt en hoop dat jullie hierop reageren. Het zou echt heel erg veel voor mij betekenen, want het gemis wordt bij mij met de jaren groter.

Mijn emailadres is enigkindzijnisnietleuk@hotmail.com

Ik hoop iets van jullie (of andere lotgenoten te horen) !

Groetjes, Charlotte

Charlotte
09-06-2024
Reactie:
Ik heb een mail gestuurd Charlotte

D
09-06-2024
Reactie:
Email gestuurd.

Odette (2de)
11-06-2024
Reactie:
Hoi Odette en Odette,

Ik weet niet helemaal zeker of jullie beiden een mail naar mij hebben gestuurd. Ik heb er namelijk maar 1 ontvangen en heb daar ook al op gereageerd. Ik hoop met jullie beiden in contact te komen.

Groetjes, Charlotte.

Charlotte
12-06-2024
Reactie:
Hoi hoi ,

Ik ben misschien niet enig kind maar voel soms wel dat ik dat ben.
Alles wordt aan mij gevraagd, ik moet alles regelen. Als ik iets vraag aan m’n broertje dan is er altijd iets!
Mijn vrienden doen nog meer voor mij dan m’n eigen broertje

Vinny
12-06-2024

Jouw reactie:



Geen emotionele verbondenheid met mensen (Verhaal 483)

Ik ben een leuke uitziende vrouw van 41 die altijd zichzelf goed verzorgd. Vaak word ik ook veel jonger ingeschat dan ik ben. Als ik buiten op straat loop, wordt er vaak naar me gekeken. Mensen die me niet kennen, die zal denken wat een zelf verzekerd vrouw loop daar. Maar helaas, er is niks waar van dit alleen uiterlijk vertoning. Van binnen ben ik ontzettend onzeker. Onzeker over mijn kunnen, voel me dom naast andere mensen/collegas, onzeker dat andere mensen me niet leuk vinden als ze me beter kennen. Ik vind ontzettend lastig om een goed gesprek te voeren. Het lijkt erop alsof ik niet weet wat ik moet zeggen. Vaak eindig de gesprek dan ook heel snel. Waardoor een diepgaand gesprek onmogelijk is met mij. Het heeft mij het gevoel dat ik dom ben, dat er gewoon niks valt te praten met mij. Ik probeer dan zo’n geval snel iets te verzinnen om de gesprek op gang te houden waardoor het alleen maar aukward wordt. Daardoor ben ik ontzettend bang in 1 op 1 situaties. Dan probeer ik te vluchten of zorg ik ervoor dat er meerder mensen bij zijn. Ondertussen heb ik zo’n angst ontwikkeld dat ik nooit alleen met zijn tweetje willen afspreken . Ben zo’n bang voor de stiltes. Doordat ik de diep gesprek niet kan voeren, voel ik geen verbondenheid met mensen. Het lijkt erop dat ik gewoon geen klik heb met niemand. Vaak wordt ik zo jaloers als ik 2 mensen zien die mooie diepgaande gesprekken hebben. Waarom lukt het mij niet. Hierdoor mis ik echte vriendschappen, en lijk alsof ik alleen maar een oppervlakkig persoon ben. Hierdoor heb ik ook angst ontwikkeld om naar mijn werk te gaan . Het idee dat ik alleen met 1 collega met werken, benauwd me. Vaak zit ik dagen van te voren al te piekeren wat ik moet zeggen/vertellen. Collega’s kunnen zo van alles leuk en interessant vertellen. En van alle kanten is er interactie. Maar waarom is dit verdomd zo moeilijk voor mij? Zijn er ook mensen die zich zo voelen? Ik zal graag in contact willen komen.

Lieke
18-2-2024


Lieke
17-02-2024
laatste reactie: 12-06-2024

3
26
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hé Lieke,

Wat vervelend om dit te lezen,…
ik ken het gevoel om op iemand af te stappen.
Heb je een idee hoe je dit hebt ontwikkeld??,.. dat je zo onzeker bent

Ik voel me ook regelmatig alleen ( terwijl ik van mensen hou )
Ben wat moeilijker te verstaan waardoor ik ook niet zo gauw met nieuwe mensen in contact kom,.
de mensen die me kennen (zeggen welnee jij onzeker, ik versta je gewoon prima 😐

Wil graag wat meer van je weten Lieke

Bilal
17-02-2024
Reactie:
Hoi Bilal,

Voor zover ik het kan herinneren, hadden mijn ouders verbaal agressieve relatie. Ze konden niet met elkaar maar ook niet zonder elkaar leven. Ik werd dan vaak door beide gebruikt als uitlaatklep van hun frustraties en ongenoegen. Ze maken elkaar zwart bij me en vertellen lelijk dingen over elkaar wat een kind eigelijk niet hoort te weten. Ik zit dan middenin en durf niks te zeggen. Als kind zijnde ben je loyaal aan jouw ouders en ik wilde ook geen partij trekken. Maar daardoor heb ik wel een muur om mijn gevoelens opgebouwd waardoor ik nu dus moeilijk een goed gesprek kan voeren. Ik kan heleboel vertellen als ik een persoon net ken. Gewoon de oppervlakkig dingen. Vaak denken ze, o wat een leuke vrouw. Maar zodra het serieuzer wordt, wordt ik angstig. Omdat het gesprek dan dieper wordt en dat is iets wat ik niet kan.. ik heb zeker wel vrienden en familie naast me. Maar het verbondenheid gevoel voel ik niet. Ik kom opgegeven moment gewoon over als een oppervlakkige persoon. Een Persoon waar je wel even gezellig mee kan hebben, maar niet als er echt serieus gepraat moet worden. Dit alles zorg ervoor dat ik me dom voel. Ik vraag me ook vaak af, ben ik misschien gewoon niet intelligent genoeg. Waarom kan ik niet meepraten? Waarom komt er niks in me bovenop? Waarom voel ik me zo leeg ? Moet ik misschien meer gaan verdiepen in onderwerpen waar zij het overhebben zodat ik meer met ze mee kunt praten. Maar waarom gaat het bij hun zo makkelijk? Waarom heb ik een blanco gedachte? Ik loop tegen deze probleem al zolang. Professionele hulp gezocht, maar heb zelf niet het idee dat het me heeft geholpen. Ik durf ook met niemand erover te hebben? Want ik schaam me ervoor. Ik heb ook niet iemand waarvan ik denk, met die wil ik over mijn probleem praten. Soms wil ik zo graag een communicatieve sterk persoon die me wilt leren hoe het moet. Mijn gedachte en gevoelens uit me trekken. En door gaat vragen tot dat ik wat zegt.

Vind erg fijn dat je naar mijn verhaal wil luisteren.

Hoe is het ontstaan bij jou dat je je alleen voelt?
Je zegt dat je moeilijker te verstaan ben. Hoe is dat ontstaan? Als je dat niet wilt vertellen is ook prima hoor .

Lieke
18-2-2024






Lieke
18-02-2024
Reactie:
Hé Lieke

Ik vindt het ook prettig om jou kant te lezen,..

het is ook lastig om over gevoelens en problemen te praten ( dat heeft ieder mens ) waarschijnlijk draaien de meeste mensen er gewoonom heen.!
waarschijnlijk ben jij , ik en de rest van onze lotgenoten weer beter in wat anders!!!

Jaa toch,..
ik ben ook niet altijd blij,.. maar dan bedenk ik me (wacht eens effe )
Het leven is veels te kort om bij de pakken neer te gaan zitten )
Er zijn overal en in alles kleine geluks momenten is genoeg voor mij !!
Ik wordt !! en wil niet meer die ene belangrijke man zijn ( ratrace )

Probeer meer positief te zijn, jezelf nooit en nimer meer neerhalen !!
Als jij al over jezelf denkt ga je dat ook geloven ,..
In je bericht zei je dat je een leuk uitziende vrouw bent ( hou dat vast )

Waarschijnlijk ben ik zo geboren om iets minder verstaan te zijn ..
Geboren bij een alleenstaande moeder die de taal en cultuur niet kent ,..
Dus je gaat niet effe uitzoeken wat er nou aan de hand is ( ik kan het me lieve moeder ook niet kwalijk nemen )
Heb eigenlijk ook geen behoeften meer om stil te staan ( dat sommige mensen me niet leuk vinden )
Tegenwoordig heeft toch iedereen op alles een mening

Gr

Bilal
18-02-2024
Reactie:
Voor de meeste mensen lijken het allemaal zo voor de hand liggend. Zoiets simpels, wat automatisch moet gaan, maar bij mij wilt het gewoon niet. Ja, ik wou dat ik ergens goed in was. Maar kan eigelijk niks bedenken waar ik hard kan opzeggen , daar ben ik trots op.
Ja, ik doe mij best om goed te blijven uitzien. Zodat ik een beetje waardig blik krijg. Voor bekende voel ik me zo minderwaardig.
Positief blijven lukt bij vlaggen. Ik kan heel positief naar andere kijken.. maar bij mezelf.. nee… vind mezelf op een of andere manier mislukt..

Maar wel fijn om te horen dat je een lieve moeder heb. En ja, ik ken dat.. ouders die de taal en de cultuur niet begrijpen. Waardoor dingen anders lopen dan het had moet zijn.
Vind knap hoe jij het doet. Dat je het kan loslaten..

Lieke
19-2-2024




Lieke
19-02-2024
Reactie:
He Lieke

Nee welnee,.. als we elkaar en onszelf mislukking gaan noemen.! Zijn er een heleboel mislukkingen op de wereld 😅!!
( iedereen noemt zichzelf wel eens zo )
Ik,jij de buurman, de leerling op school,..Ook een professor die 100 jaar heeft gestudeerd)
Alleen waarschijnlijk kan hij het wat beter vanzich zelf af schudden.

Ik kan wel zo praten,… ik heb ook nog eens kutdagen ( ik wil me ook bewijzen als jonge man,.. met alle cliché die er bij horen )
Doet pijn van binnen,😞 … jaaa, maar helaas ik moet het accepteren om nog een leuk leven te hebben!!!
Terwijl hoe gek het ook klinkt ( de meeste mensen zeggen Huh je bent een prima gast die ik gewoon makkelijk kan verstaan)

Nou ik heb al iets waar jij goed in bent
Positief naar mensen kijken,
jezelf opmaken neem ik aan
En je bent goed met woorden meid ik meen het echt.

Gr

Anoniem
20-02-2024
Reactie:
Wou vragen,… wat doe je in het dagelijks leven?
Waar/wat vindt je leuk om te doen in je vrije tijd
Meer gesprek stof 😉

Bilal
20-02-2024
Reactie:
Klopt. Je heb gelijk. Er zijn vast ook andere mensen die zichzelf ook een mislukkeling vinden.
Maar het gevoel dat ik niet mee kan doen , het gevoel dat ik niet echt bijhoort, het gevoel van oppervlakkigheid , het sociaal handicap waarin ik zit, maak me iedere keer weer duidelijk dat er iets mis is met mij. Ik weet het, ik klink echt heel negatief. Ik voel me ook zo.
Ik vind het heel knap hoe jij het doet. Jezelf accepteren hoe je bent en proberen iets positiefs van te maken. Hoe moeilijk het ook is.
Als ik zo je verhaal lees, kan ik bijna niet voorstellen dat jij moeilijk nieuwe contacten kan maken.
Mensen die jou kennen, zal jou vast een heel leuk persoon vinden. Alleen de mensen die mij kent, vind mij waarschijnlijk minder leuk.

Lieke 20-2-204

Lieke
20-02-2024
Reactie:
Ik voel me ook vaak rot van binnen,… ( jaa er is wat anders met mij/jou en de rest die op dit forum zit )
Anders waren we nooit hier gekomen !!!
het geeft ook niet dat we iets anders zijn/voelen😅 .
Het is een gevoel.. gevoel dat je niet bij hoort!!! Maar is ( wil niet lelijk gaan doen ) dat wel zo tuurlijk hoor jij en wij allemaal erbij ) misschien niet bij de snelle hippe jongens en meiden ) so 🙂

Ieder heeft ze eigen demonen,…ik kan/wou belanden ergens in het top van het bedrijfsleven,… maar door het praten krijg ik de baan niet ,…. Punt uit! Doet pijn want als man is dat jou visitekaartje!!
Maar niet getreurd 🤣🤣 in het leven is overal magie en sluiproutes
Nu ben ik eigenlijk meer blij dan de hele dag maar lopen racen
jawel nieuwe mensen leren kennen is wat moeilijker voor me ( als ik praat kost het wat meer energie dan normaal waardoor ik wat boos kijk met het praten ) veel mensen lopen dan weg 🥶 ( ze begrijpen in eerste instantie niet wat er is ) omdat ze gelijk vooroordelen hebben !!! En het niet ( normaal )
Als ze me kennen zeggen ze ooo 😅😅
Je bent best gezellig en oké 🤣🤣🤣🤣

Het is beetje eng om die ene eerste stap te nemen denk ik iedereen is leuk
Ik je wel leuk ( nou die heb je alvast Hahahah )



Bilal
22-02-2024
Reactie:
Ja, het gevoel dat je er niet bij hoort. Het gaat voor mij niet om, om bij de snelle hippe jongens of meiden te willen horen. Bij z’o’n Groepje wil ik helemaal niet horen. Voel ik me ook niet op mijn gemak bij. Het gaat erom dat ik me ergens bij voelt horen. De connectie voelen met een kleine groepje.
Ja, je formuleert het heel mooi. Iedereen heeft zijn eigen demonen. Ik begrijp het ook heel goed dat jij je belemmerd voelt. Dat je heel graag anders had gewild. Maar jij staat daartegenover heel positief in. Dat is mooi om te zien. Ik zie zelf de positiviteit van mijn zelf niet in. Zo ben ik min of meer van mijn baan gewisseld omdat ik denk dat mijn collega’s me niet meer leuk vinden omdat ik nu in een fase zit met het idee dat ze me beter kent. Want de echte Lieke valt tegen. Ik vlucht naar een andere werkplek met nieuwe collega’s omdat ze me nog niet kent. Maar hoe vaak kan ik vluchten?
Mensen vinden jou een leuke persoon naarmate ze jou beter kennen. Mensen vinden mij op de eerste ogenblik heel erg leuk, maar daarna valt het tegen.
Dan heb ik liever de eerste ..

Lieke
25-2-2024

Lieke
25-02-2024
Reactie:
Daar hep ik ook last van zou jij met mijn in gesprek willen dan

Frits
08-03-2024
Reactie:
Fijn om te horen dat ik niet de enige ben. Hoe is het bij jou ontstaan?

Lieke
9-3-2024


Lieke
09-03-2024
Reactie:
Ik zie mezelf vrijwel hetzelfde tijdens gesprekken met andere mensen.

En mn opvoeding komt ook overeen.
80% van de tijd was het ruzie en dan moest ik een soort van kant kiezen tussen 2 kwade en dan achteraf 1 van mn ouders die dan manipulatief mij aan hun kant probeerde te halen.
Dit heeft gezorgd dat ik gigantische muren om me heen heb gebouwd en het vrijwel onmogelijk is om connectie met mensen te zoeken. of mee te doen in de maatschappij aangezien het vooral veel praten is.

Ik ben begin 30 en de afgelopen 10 jaar heb ik mij alleen maar afgezonderd en afgesloten van mensen.
Mijn uitweg is eigenlijk films/series/gaming.

Dus mijn zogenaamd beste jaren afgezonder geleefd.
School verlaten en geen carriere nagestreeft.
En nu een bijzonder eenzaam bestaan.

Ik zie ook geen weg omhoog.
Want een positief persoon ben ik ook niet.

Ram
03-04-2024
Reactie:
Hoi Ram,

Zo herkenbaar wat jij schrijft. Ik heb net als jij gigantisch muren opgebouwd. Wil heel graag mooie, diepe gesprekken voeren. Alleen er komt niks uit, omdat de muren zo aanwezig zijn. Ik heb dan zo’n zware opgekropte gevoel in mijn buik. Verder lijkt ook of ik een blanco gedachte heb. Er is gewoon geen gesprek met mij aan te knopen.
Ik heb gelukkig wel wat vrienden
om me heen waar ik eigelijk alleen maar wat oppervlakkig contact heb.
Ik probeer wat leuks van me leven te maken maar merk dat ik het heel lastig vind omdat ik de connectie niet kan vinden.
Ik lees dat je erg afgezonderd leef , school heb verlaten en geen carrière nastreeft en geen positief persoon ben. Grappig daarvan is, is dat ik ook vroegtijdig ben gestopt mijn school en ook geen bijzondere carrière nastreeft.
Ik zie ook geen positiviteit in me. Ik vergroot de kritiek altijd en verklein de compliment.
Ik volg nu wel een werk-leer traject bij een bedrijf. Het zorg ervoor dat ik contact blijft met mensen ipv van afzonderen.
Ik probeer een weg naar boven te zoeken. We zijn nog zo jong om het nu al te laten zitten. We hebben namelijk nog heel veel jaren te gaan.
Ik weet dat het heel lastig is. We komen er wel.. al is de vooruitgang een heel kleine stap..

Lieke
5-4-2024




Lieke
05-04-2024
Reactie:
Hey Lieke,

Goed van je om in contact met mensen te blijven.
Afzonderen valt zwaar dus mooi dat je wel wat van het leven probeert te maken.

Weg naar boven zie ik voor mezelf echt niet.
ben maar gaan wandelen maar dat is ook een eenzame bedoening
dus connectie met mensen wat voor dan ook is vrijwel uitgesloten.
Sociale familie gelegenheden ben en blijf ik maar de stille muis dus vermijd ik die maar.

(Ik vergroot de kritiek altijd en verklein de compliment).
Deze vindt ik wel mooi.

Ik ken je niet maar op basis van wat je schrijft zie ik toch een hoop positiviteit.
De weg omhoog gaat jou ook absoluut lukken.

Vraag me wel af wat jij als mooie en diepgaande gesprekken ziet want ik realiseer me dat
over je gevoelens praten best diepgaand en dat maakt het mooi.
Ondanks dat het anoniem is heb je het wel in je.

Dat opgekropte gevoel en blanco gedachte herken ik mij wel in,
het unieke moment wanneer ik dan wel iets bedenk hou ik dan maar voor me.

Ram
8-4-2024

Ram
08-04-2024
Reactie:
Ik lees jouw tekst én denk echt letterlijk hetzelfde. Had het evengoed zelf kunnen schrijven. Zo ontzettend slopend, maar wel leuk om te weten dat je je exact hetzelfde voelt als ik eigenlijk., zijn we helemaal alleen in ons gevoel.

Groetjes,

Michael

Michael
08-04-2024
Reactie:
Hoi Ram,

Ik vind het zo jammer dat we gewoon niet normaal mee kunnen doen. Het feit dat ouders niet in de gaten hebben hoeveel negatieve effecten zij hebben gecreëerd in onze leven.
Ik ben heel lang boos op ze geweest , maar weer het het geen zin heeft om daarin boos te blijven. Uiteindelijk heb ik ze vergeven en we hebben nu redelijk goed contact. Maar de connectie en band met ze heb ik echt niet. Ik ben benieuwd hoe de band is tussen jij en jouw ouders.
Net als jij zonder ik me vroeger ook altijd af bij sociale familie gelegenheden door te zeggen dat ik moe ben, eerder naar bed wilt etc..
Nu blijf ik wel gewoon, al heb ik niet heel veel te zeggen.. maar als ik zie hoe gezellig zij het hebben, voel ik me dan zo verdrietig..

Praten over je gevoelens is zeker een diepgaand gesprek, ik kan best met iemand over mijn gevoelens praten. Alleen ik ben zo snel uitgepraat.. wat ik ontzettend mis is eigelijk grwoon over koetjes en kalfjes praten zonder dat ik bang wordt dat er stiltes komt. Dat de gesprekken automatisch en vloeiend gaan zonder te beseffen dat tijd voorbij is gegaan. Ik hoor vaak mensen zeggen, we hebben zo leuk en lang gepraat, over niks eigelijk.. dat kan ik dus niet. Ik ben snel over gespreksonderwerp heen. Moet echt bedenken wat ik daarna wil zeggen.
De meeste mensen hebben wel iemand waar ze gelijk wil bellen of iets gelijk wilt vertellen als er wat is gebeurd. een persoon die ze belangrijk vind. Het lijk of niemand dat bij mij heb. Met zo’n persoon heb je meestal de beste connectie. Die connectie heb ik dus met niemand.

Die unieke momenten wat jij bedoelt wil ik juist heel graag met iemand delen. Dat opgekropte gevoel wil ik niet meer.. zal je uiteindelijk ook niet willen om jouw unieke moment met iemand willen delen?

Lieke
10-4-2024



Lieke
10-04-2024
Reactie:
Hoi Michael,

Ja precies, helemaal alleen in onze gevoel.. het gek daarvan is dat ik soms van alles hebben willen zeggen in mijn gedachte. Maar gewoon niks uit mijn mond komt.
Ik voel me echt vaak zo minderwaardig tegen over anderen terwijl ik weet dat het helemaal niet zo is.. :(

Lieke
10-04-2024
Reactie:
Lieke,

Op je vraag hoe de relatie is, ik denk gespannen vanaf mijn kant maar ook soort van doen alsof het niet bestaat.
Want mijn ouders hebben er totaal geen weet van en tot kort eigenlijk ik ook niet want ik ging terug denken het was gewoon het normaal beeld voor mij nu pas realiseer ik me wat het met me gedaan heeft.
Maarja er is nog niks opgelost.

Mag ik je dan toch nog sterker aanraden dan het vorige bericht om die groep te joinen.

Ik kan je dan een bericht sturen van ongeveer mijn jeugd dat ik op papier heb gezet.

Groetjes
Rm

Rm
10-04-2024
Reactie:
Hoi Ram,

Ik weet van de bestaan van de whattapp groepje.. maar kom je gelijk in contact met iedereen die zich daar heb aangemeld?
Dus dat je gelijk in een groepje komt met bv 30 mensen ofzo?
Vaak doen we ook met heel veel situaties of het niet bestaat. Gewoon negeren, niet belangrijk.. terwijl het zoveel met ons doet… soms denk ik ook, ik moet mezelf maar gewoon accepteren hoe ik ben.. maar ik weet dat ik meer kan en ik weet dat ik niet zo ben.. het is gecreëerd door een verkeerde omgeving waarin ik was opgegroeid.. want van binnen voel ik me totaal een andere persoon die gevangen zit en niet naar buiten kan..

13-04-2024



Lieke
13-04-2024
Reactie:
He Lieke,

Gelukkig geen 30 man hoor stuk minder, dus het is ook niet zo dat je gek wordt van alle berichtjes die je dan binnen krijgt.
Iedereen heeft zo zijn/haar verhaal die hij/zij dan kan delen met de groep en er zijn dan andere mensen die je dan eventueel kunnen helpen
of gewoon even met je praten en dat kan dan in de groep of prive.
Het kan dan helpen om iets vanuit een ander perspectief te zien.
Ik zit er kort in maar heb wel iets geleerd over mezelf wat ik voorheen echt niet kon inbeelden.


Eventueel kan je ook naar discord gaan met deze uitnodiging: https://discord.gg/VZeWjBRM
Het is een andere vergelijkbare app alleen dan nog iets meer prive, altans daar kan je voor kiezen.
Er zijn dan kanalen waar jij je verhaal in kwijt kan en mensen kunnen dan specifieker reageren.
Ik zit hier ook in en er zijn wat meer mensen.

Je zegt dat er vaak wordt gedaan alsof de situatie niet bestaat,
dat is zeer afhankelijk van met welke mensen je praat. Dat zijn deze groepen absoluut niet.
Maar niet iedereen heeft direct een oplossing daar gaat zoiezo tijd in zitten maar ik denk
dat deze groepen zijn iedergeval een goeie stap en het geeft misschien een beetje connectie.

Het is goed dat je jezelf ziet in een beter daglicht dan eruit komt
dat is toch meer positief dan negatief en dat moet je vasthouden.

Ikzelf heb me zo afgezonderd en daardoor ook een waslijst aan issues ontwikkeld
die mij in een Vicieuze cirkel hebben geduwt die alleen maar naar beneden gaat.
Die cirkel is bij mij zo aanwezig dat ik eigenlijk totaal geen connectie heb met mensen buiten
een paar om. Vergelijkbaar met het gevoel van gevangen zitten en geen uitweg ziet.

Dus als jij zegt je kan meer en ziet waar het vandaan dan is er al een grote stap gezet
en kunnen we er wel aan werken.
Ik denk dat discord misschien een betere optie is als ik het zo lees.
Gezien je berichten en mn eigen ervaring is het zoals het nu is ook geen pretje en
op den duur wordt je er ook niet gelukkiger van.

Succes met je werk-leer traject, hopelijk bevalt het een beetje.

Groetjes,
Rm





Rm
15-04-2024
Reactie:
Hallo Lieke,
Ik herken me in jouw beschrijving, ook mij is het nooit gelukt om diepgaande vriendschappen aan te gaan met mensen, gelukkig wel een lieve echtgenote, dat dan wel weer. Maar met andere mensen lukt dat op de een of andere manier niet. Ik heb me daar maar bij neergelegd. Ook omdat ik niet altijd verplichtingen wil hebben en mezelf prima kan vermaken zonder mensen om me heen. Maak het niet te groot, geniet van de dingen die je leuk vindt etc. Als je keer wilt sparren kan dat, daar ben ik namelijk wel goed in :-)

Bert
20-04-2024
Reactie:
Hi Lieke

Gaat het inmiddels beter? Groet, Auke

Auke
19-05-2024
Reactie:
Hoi Lieke,

Ik vind het wel knap van jou om dingen te schrijven.
Het toont wel aan dat je toch meer durft dan je zelf denk.
Ik moet zeggen dat ik het ook niet fijn vind als er stiltes ontstaan, maar ik heb in de jaren geleerd dat het soms niet uit maakt en zelf ben ik ook steeds creatiever geworden in het zoeken en vinden van leuke onderwerpen.
Het lijkt me wel leuk om samen te kijken of ik je een beetje kan helpen met wat ik aan ervaring heb opgedaan en misschien kan ik je wel wat tips geven?

Vinny
27-05-2024
Reactie:
Hoi Lieke,

Ik vind het wel knap van jou om dingen te schrijven.
Het toont wel aan dat je toch meer durft dan je zelf denk.
Ik moet zeggen dat ik het ook niet fijn vind als er stiltes ontstaan, maar ik heb in de jaren geleerd dat het soms niet uit maakt en zelf ben ik ook steeds creatiever geworden in het zoeken en vinden van leuke onderwerpen.
Het lijkt me wel leuk om samen te kijken of ik je een beetje kan helpen met wat ik aan ervaring heb opgedaan en misschien kan ik je wel wat tips geven?

Vinny
28-05-2024
Reactie:
hoi Lieke,

ik heb precies hetzelfde maar ik heb helaas geen sociale omgeving met wie ik echt kan praten en hulp eigenlijk ook niet wel woon ik op mezelf ben een vrouw van 40 jaar niets bereikt eigenlijk in mijn leven en opleiding en diplomas geen baan geen vrienden helemaal niks wel een vriend maar daar kan ik niet mee praten dus dat is ook echt heel super moeilijk.
weet gewoonweg geen uitweg waar ik verder moet kijken en zoeken want gesprekken met mensen kan ik ook niet voeren omdat ik ook niet weet waar ik het over moet hebben.
gewoonweg een hele moeilijke situatie en daardoor voel ik mij ook heel eenzaam.
ik kan heel goed op mezelf zijn maar af en toe mis ik wel gewoon hele goeie gesprekken.

star8

star8
05-06-2024
Reactie:
Hoi Star8,

Wat jammer dat jij je zo voelt.

Ik weet zeker dat jij ook talenten zal hebben al denk je zelf van niet.

Diploma’s en opleidingen hoeven niet altijd iets te zeggen.
Ik heb collega’s die het ook niet hebben maar die zijn ook zo goed in hun werk!!

Als je ooit wilt praten of sparren dan wil ik jouw gesprek/sparringpartner wel zijn hoor

Vinny
12-06-2024

Jouw reactie:



Kan de verjaardag van mijn kind niet met visite vieren (Verhaal 367)

het vervelendste van geen vrienden hebben en een mini familie is dat ik de verjaardag van mijn kind niet kan vieren met visite . In het verleden nodigde ik mensen uit en kwam ik op ongeveer een totaal van 8 mensen en dan presteerden ze nog om op het laatste moment af te bellen of zaten ze op het puntje van hun stoel omdat ze eigenlijk andere dingen te doen hadden. En daar zit je dan met een koelkast vol spullen en een teleurgesteld kind omdat er zo weinig mensen zijn. Ik vier het nu zonder visite om teleurstellingen te voorkomen we gaan er maar op uit en het kado wat hij krijg van mij is dubbel duur

Micha
01-07-2023
laatste reactie: 11-06-2024

5
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel begrijpbaar, zo doen wij het nu ook. Beter zo, dan een teleurgesteld kind! ♡

Ikke
05-05-2024
Reactie:
Heel begrijpbaar, zo doen wij het nu ook. Beter zo, dan een teleurgesteld kind! ♡

Ikke
05-05-2024
Reactie:
Zo herkenbaar..het leed dat enig kind zijn heet.

Alleen
09-06-2024
Reactie:
Zo herkenbaar, hier precies hetzelfde.

Charlotte
11-06-2024

Jouw reactie:



Voor sommige mensen krijgt het leven jammer geen waarde (Verhaal 172)

Ik heb niet echt een verhaal. Enkel één gevoel: dat ik verdriet heb, dat het te veel is voor mijzelf om mee om te kunnen en dat ik geen mensen rondom me ken met wie ik het kan delen. Ik weet niet hoe het komt. Ik heb gewoon niemand bij wie ik me ok voel. Of die ok voor me is en me niet laat vallen of kwaad op me wordt. Of die betrouwbaar is en naar me luistert. Ik kan best wel goed met anderen overweg. Hoewel ik meestal erg verlegen ben .
Ik heb al verschillende keren therapie en ook medicatie geprobeerd. Maar dat helpt me dus niet want al die jaren blijf ik me eenzaam voelen. En ik ben 45 nu. Dus heb het opgegeven via die weg. De meeste verhalen die ik lees gaan over dat je moet buiten komen en mensen moet ontmoeten en tevreden moet zijn met jezelf. En ik denk echt dat ik dat allemaal wel doe en genoeg relativeer. En toch blijf ik me alleen voelen. Nu zeggen sommigen dat dat op zich niet erg is. Maar dat is het dus wel. Zo vaak in je eentje wenen en verdriet hebben om dingen en mensen en toch bij niemand terecht kunnen. Gewoon niet eens kunnen zeggen dat het niet goed gaat. Ja zeggen gaat wel, en zelfs als iemand dan tijd maakt, voelt het gewoon niet alsof de ander er echt is. Het lijkt niet eens oprecht. Ik weet niet eens hoe ik dat gevoel kan krijgen. Oprecht zou zijn dat je welkom blijft, wat er ook gebeurt. Dat je je begrepen voelt. Dat uit wat iemand doet, blijkt dat die persoon het goed met je bedoelt. Dat je bij problemen mag blijven spreken en men de deur niet voor je dicht doet. En vaak zie ik ook in berichten dat je moet praten met vrienden of familie of iemand die je vertrouwt. Maar ik heb geen vrienden. Wanneer zijn mensen vrienden en wanneer kun je iemand vertrouwen? Ik heb dat precies nog nooit meegemaakt. En ik geloof niet eens dat dat bestaat. En soms zeggen mensen dat je moet geloven in god of het universum of zo, iets, maar zelfs dat lukt me niet. En ze zeggen dat je er ‘gewoon’ voor moet open staan, maar wat ik ook probeer, ik voel dat allemaal niet. Dus ik weet zelfs niet wat ik heb aan woorden van anderen die niet bij mij passen. Ik zie het helemaal niet meer. Mijn leven zal waarschijnlijk voor altijd alleen zijn. Ik geef niet op omdat ik kinderen heb. Maar voor mij is er niets meer, alleen pijn. Het zou zo veel leuker zijn als ik vreugde en verdriet zou kunnen delen. Ik weet alleen niet hoe. En dus lijkt mijn leven voor niets geleefd en moet ik nog lang wachten eer ik dood ga en het eindelijk voorbij zal zijn. En dat was het. Ik was niet in staat om er iets aan te hebben. In mijn eentje. Ik durf niet vragen om raad. Het is niet op mijn van toepassing, ik ga me juist meer onbegrepen voelen. Waarom mensen wenen weet ik niet. Maar ik zou liever dat gevoel niet meer hebben. Het is te pijnlijk allemaal. Ik wens iedereen wel een vriend of een goed familielid of iemand waarbij ze terecht kunnen of mensen om plezier mee te maken en grappen te vertellen. Ik wens iedereen een arm om hen heen wanneer ze het nodig hebben. Een arm waarop ze kunnen rekenen en niet a priori weten dat het toch niet gemeend of blijvend is.
Ik denk dat er voor mij geen hoop meer is.

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 05-06-2024

11
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe gaat het nu eigenlijk met je?

Corina
22-07-2022
Reactie:
Zoo herkenbaar , vooral het gevoel voor altijd alleen te zijn ......

Raf
21-10-2022
Reactie:
Herkenbaar

D
23-04-2023
Reactie:
Idd het gevoel altijd alleen te zijn.zo herkenbaar en daardoor kan men ook niet meer op mij rekenen

Amy
18-02-2024
Reactie:
Kan alleen zeggen dat je niet alleen bent wat dit gevoel betreft . Heel herkenbaar ook voor mij !

Anna
18-02-2024
Reactie:
Wat je beschrijft is echt precies hetzelfde van hoe ik me voel. Ik dacht altijd dat er niemand anders ditzelfde gevoel kende. Want wanneer ik er met anderen over praat geven ze me ook raad zoals buiten komen en mensen ontmoeten. En dat helpt niet omdat ik ook niemand kan vertrouwen. Ik hoop dat het intussen beter met je gaat. Ik ben nu 48 en het gaat een klein beetje beter op dit vlak voor me. Vooral omdat ik nu eindelijk een therapeut gevonden heb die echt naar me wil luisteren en me wil helpen.

Marten Maas
02-03-2024
Reactie:
Ik heb ook gevoel dat ik met niemand echt kan praten.
Wil je praten ik ben 38 en kan wel op Discord.

Groetjes

verdayne
28-03-2024
Reactie:
Omg...dit is nou precies hoe ik me voel.
Kweet echt niet welke betekenis mijn leven heeft. Zelfs mijn eigen man zegt dat ik geen leven heb en niets beteken en dat ik jaloers ben op zijn leven.en dat is ook zo.
Hij heeft hobby's en vrienden . Ik heb niets, zelfs geen kinderen.
Ik zou tevreden zijn met mijn rustig saaie leven maar blijkbaar ben ik niets waard omdat ik geen hobby heb volgens mijn man.

(N)Iemand
03-04-2024
Reactie:
Ik ben 32 en het gevoel is er bij mij nu al, lekker vooruitzicht is dat voor mij

(N)Iemand,
wel zorgelijk dat je man dat zegt die er eigenlijk altijd voor je moet zijn.

Almeerder
04-04-2024
Reactie:
Hallo Anoniem
Wat dapper en goed dat je dit zo deelt. Ik snap je helemaal. Ik worstel.ook met vergelijkbare gevoelens,van innerlijke leegte en het gevoel gevangen te zitten in mij. En het leven niet voelen. Ja wat zou het mooi zijn als mensen er voor je zijn. Ongeacht hoe lang je met deze gevoelens loopt. Of je zo altijd voelt. Je hoort altijd je moet het zelf doen.de sleutel zit in je zelf. Vind het best nogalwat. Gevolgen van emotionele verwaarlozing de lege bodemsydroom door onveiligw hechting vindt ik best een kluif. Zo makkelijk als vrienden je in de steek laten. Alleen dus vrienden blijkbaar als je een makkelijk leven hebt.
Voor iedereen een warme arm en altijd een luisterend oor toegewenst dn geen eenzaamheid

Anoniem
04-06-2024
Reactie:
En heeft iemand een idee hoe je dit doorbreekt?
Geef nooit op mensen.

Casper
05-06-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Spontaan en positief, maar niemand zoekt ons op (Verhaal 457)

Hey allemaal!

Ik ben een spontaan positief persoon maar op dit moment ben ik eenzaam, al heel lang eenzaam. Ik heb een leuke vriend en een schattige hond, we hebben een mooi leven en alles op orde maar helaas geen sociale contacten. Mijn vriend en ik hebben vaak ruzie omdat we geen vrienden hebben. We begrijpen niet waarom omdat we spontane positieve en goedlachse mensen zijn maar toch zoekt niemand ons op en dat vind ik jammer. Het zou zo fijn zijn als we andere koppels of mensen leren kennen die hetzelfde willen en dat is leuke vrienden waar je een babbeltje tegen kan doen en gewoon niks van elkaar verwachten maar er gewoon voor elkaar zijn samen reizen, iets drinken, gezelligheid en dat is echt iets wat belangrijk is maar dat hebben we niet en daar willen we echt verandering in. Ik hoop echt dat er nog personen zijn die dit zo aanvoelen want niemand verdient het om geen vrienden te hebben! Iedereen moet recht kunnen hebben op vriendschap, het leven is te kort om zo alleen te zijn en je slecht te voelen.

Ik hoop tot snel en ik popel om jullie te leren kennen!

Warme groetjes

Jes
21-12-2023
laatste reactie: 26-05-2024

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Jes, Je verhaal is echt zo ontzettend herkenbaar. Met wel een heel groot verschil! Mijn man staat hier namelijk echt totaal anders in dan mij. En hier hebben we dan ook vaak ruzie over. Dat maakt mij enorm eenzaam.

Ook wij hebben geen vriendenkoppels (meer) om samen leuke dingen te beleven. We zijn nu beiden 54 jaar. Mijn man zegt dat hij genoeg heeft aan de sociale contacten op zijn werk, en dat hij blij is dat hij na alle drukte op de bank kan neerploffen. Hij doet zich dan ook totaal geen moeite om samen (nieuwe) sociale contacten aan te gaan.

Helaas ben ik zelf al jong afgekeurd, dus heb verder ook geen collega's. Mijn man zegt "als je zou werken dan zou je er anders over denken, dan ben je moe en heb je daar geen zin meer in " Maar dat betwijfel ik oprecht. Om mij heen zie ik toch allemaal mensen met gezellige vriendenkoppels, die tochna het werk, weekend of vakantie samen leuke dingen ondernemen.

Vroeger hebben we deze vriendenkoppels wel gehad, en dat was een leuke tijd! Maar ze zijn of bv gescheiden, of naar het buitenland verhuisd , overleden etc.

Ik mis die gezelligheid enorm, mede ook omdat ik enigskind ben en behalve mijn moeder, verder geen familie heb om op te bouwen. Nooit eens iemand die vraagt hoe het met ons gezin gaat.

Ook voor onze kinderen (nu 10 jaar en 12 jaar) vind ik het een groot gemis en geen goed voorbeeld. Ik merk dat ze het moeilijk vinden om hechte vriendschappen aan te gaan, omdat ze dit voorbeeld van ons niet hebben gekregen (vriendenkoppels waren er namelijk voor hun geboorte). Ook vind ik het heel erg dat ze buiten ons gezin bij niemand echt terecht kunnen, behalve bij mijn moeder die op leeftijd is, en dat er niemand is waarbij ze een speciaal plekje innemen en die naar hun informeert.

Mijn man ziet dit helaas dus echt totaal anders. Zegt dat ik niet zo moet zeuren. Maar ja, die trekt de deur achter zich dicht en gaat gewoon naar zijn werk en collega's.

Ik zou echt heel graag met jullie in contact willen komen, maar helaas gaat dat niet via deze website. Zo ontzettend jammer om verhalen vol herkenning te lezen, maar verder met niemand in contact te kunnen komen.

Ik hoop oprecht dat jullie samen leuke vriendenkoppels gaan vinden. Gelukkig staan jullie hier beiden hetzelfde in, dus gaat het zeker een keertje lukken.

Charlotte
28-12-2023
Reactie:
Dag Charlotte, je schrijft dat je afgekeurd bent en daarom niet werkt.

Heb je weleens overwogen om op zoek te gaan naar vrijwilligerswerk of activiteiten in je omgeving (bijvoorbeeld een buurthuis of op de school van je jongste kind) waar je andere mensen kunt ontmoeten en je ook bijvoorbeeld 2 dagen per week andere mensen om je heen hebt. Wie weet wat daar uit kan komen? En je kunt er ook nog eens plezier en voldoening uit halen.

Anja
10-01-2024
Reactie:
Goedemiddag ik ben 58 en ook jaren al eenzaam.
Ik doe vrijwilligers werk en nog ander betaald werk.
Het is heel moeilijk kennissen op te bouwen als je wat ouder bent en geen kinderen hebt.
Jammer idd dat hier geen gelegenheid is elkaar nader te leren kennen. Er zijn idd veel verhalen hier waarin ik mezelf herken.
Lieve groet allemaal.
Vio

Vio
13-01-2024
Reactie:
Wil gezelligheid

Ceyda
26-05-2024
Reactie:
Hallo Vio, het is inderdaad ontzettend moeilijk om een kennissen kring/vriendschappen op te bouwen als je (wat) ouder bent en geen kinderen hebt. Veel van de verhalen die ik hier lees spreken me aan....omdat ik in hetzelfde schuitje zit. Het is echt jammer dat er geen gelegenheid is/bestaat om 'lotgenoten' beter te leren kennen. Ik ben totaal niet 'technisch' ingesteld wat internet betreft dus kan ook niet echt helpen wat dat betreft. Maar misschien is er iemand die 'ons' met elkaar in contact kan brengen buiten deze 'site' om. Groetjes.

Mary
26-05-2024

Jouw reactie:



Een gedachte. (Verhaal 495)

Eigenlijk was ik altijd al erg alleen. Niet zozeer eenzaam. De laatste jaren ook eenzaam. Maar ik verdraag dit wel en zal je de details besparen. Maar soms bekruipt mij een vreemd gevoel. Aangezien ik nu niemand meer heb, wie rouwt er straks om mij als ik mijn laatste adem uitgeblazen heb? Raar toch dat dit mij het hardste raakt.

Casper
21-04-2024
laatste reactie: 24-05-2024

2
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Casper.......je verhaal grijpt me aan, had er zelf nog niet zo overgedacht.......maar nu ik jouw berichtje lees........ik zit in dezelfde situatie. Ben ook vaak 'alleen' geweest soms wat vrienden maar die verdwenen later weer. Ik wens je het allerbeste en hoop dat je situatie spoedig zal verbeteren.....

Mary
05-05-2024
Reactie:
Casper.......je verhaal grijpt me aan, had er zelf nog niet zo overgedacht.......maar nu ik jouw berichtje lees........ik zit in dezelfde situatie. Ben ook vaak 'alleen' geweest soms wat vrienden maar die verdwenen later weer. Ik wens je het allerbeste en hoop dat je situatie spoedig zal verbeteren.....

Mary
05-05-2024
Reactie:
Mary, Ik had dit niet moeten schrijven. Ik realiseerde mij dat er waarschijnlijk niemand iets zinnigs op kan antwoorden. Dat mensen zich erin kunnen herkennen stond ik even niet bij stil. Wat maakt het ook uit ná de dood. Ik ben er dan toch niet bij. Mary, we leven tenminste met elkaar mee. Beter dan niks niet waar? Ik hoop dat jij ook wat verbetering krijgt in je situatie. De toekomst is nog niet geschreven. Ik ga denk ik maar iets leuks doen binnenkort. Een huisdier nemen ofzo. Of iets anders. Hou de moed erin. En nogmaals bedankt Mary. 🙋‍♂️

Casper
06-05-2024
Reactie:
Casper.....hoe gaat het? Heb je een huisdier genomen....en ook voor jouw.....hou de moed erin. Mag ik je vragen of je met me wilt corresponderen......zou ik heel fijn vinden. Groeten...Mary

Anoniem
24-05-2024

Jouw reactie:



Ik mis aanraking (Verhaal 43)

Ik ben al 17 jaar weduwnaar eenzaam en alleen, ben wel 64 jaar maar mis een aanraking, liefwoordje en een babbel. Ik lig af en toe in het ziekenhuis soms als de verpleegsters vriendelijk zijn ben ik de gelukkigste man. Het is zover gekomen als ze bloed nemen en mij pijn doen voel ikhet niet, zo gelukkig ben ik dar er mij iemand aanraakt. Zoveel mis ik het fiziek contact. Onozel he maar waar. Ik onzie mij de feestdagen hoop dat alles vlug voorbij is.

IVAN
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 24-05-2024

6
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben 68 jaar net mijn relatie verbroken zou ook wel willen praten

Marga
> 2 jaar geleden
Reactie:
Jeetje wat een eenzame mensen in nederland . Waar woon je. Ik ben 57 kom uit drenthe.
Hoop dat we wat kunnen betekenen voor elkaar

Alida
11-11-2022
Reactie:
Misschien kan haptotherapie helpen om met deze gevoelens om te kunnen gaan.

Gr. Anoniem

Anoniem
19-12-2022
Reactie:
Een hond wordt in Vlaanderen meer gestreeld dan een ( oudere) vrouw/man. Toch ben ik terughoudend t.o.v. mannen die alleen en vooral op sex lijken uit te zijn.

Daniëlle
18-05-2024
Reactie:
Ik begrijp U volledig Ivan . Mijn liefste vrouwtje is 3,5 jaar overleden. Ik mis aanraking, knuffel

Marcbraet1@gmail.com
24-05-2024

Jouw reactie:



Wil gewoon slapen (Verhaal 479)

Het enige wat ik gewoon wil is gewoon slapen en niet meer denken aan de realiteit waar ik nu in zit, en op dit moment weet ik dat mijnaandelijkse tijd er weer aan komt toch voel ik mij versrietig, want ik ben helemaal alleen en moet het helemaal alleen zelf rooien geen steun van niemand ik voel mijzelf als een paria als ik in een groep ben, want het lijkt soms alsof ik de verkeerde dingen zeg of doe, want het maakt niet uit ze kijken mij soms raar aan en daar voel ik mij dan weer ongemakkelijk bij, en ik wil nu ook het lirfst verstoppen geen zin meer om eruit te gaan, maar helaas waarschijnlijk moet ik nog wel de deur uit terwijl ik weet dat ik voor mijzelf kan kiezen, maar als ik dat dan weer door thuis te blijven krijg ik schuldgevoelens en het idee dat ik de hoe noemen ze dat ik de slechterik ben, en dat gevoel heb ik met veel situatieaz en ook al weet ik dat niet alles mijn schuld is toch voelt het alsof allea mijn schuld is, en hoe mijn leven nu loopt gewoon niet goed en ik weet niet hoelang ik dit nog ga volhouden, maarja dat rowp ik al jaren en het is heel moeilijk om vooruit te gaan als je niemand om je heen hebt die steun aan je wilt bieden of geen hou vast geen relatie, en wat fijn zou dat eigenlijk zijn een relatie waar je je verbonden voelt met elkaar een oprechte relatie waarin beide respect voor elkaar hebben, maar ook liefde voorzichzelfz maarja hoe kan ik ooit een relatie aangaan als ikn geen liefde voor mijzelf voel? Het voelt op dit momemt hopeloos en ik val voor de 100000ste keer in een donkere gat ik zie geen periodes meer met lichtpuntjes ik blijf wel hoop houden af en toe nog vertrouwen, maar vandaag was het ook weer een drukke dag en ik kan al gauw merken dat het dan qeer te veel word, maar op dit moment kan ik niet stil zitten want als ik dat doe dan sta ik binnen de kortste keer op straat en dat lijkt mij geen pretje om te leven en vooral niet met deze kou ik hoop dan ook dat ik zo snel mogelijl een baan ergens kan krijgen ik zal dan ook superblij zijn, maar ik ben slecht in het solliciteren en ik vind het nogal spannend om jezelf te laten zien.

En ik heb ook het idee dat ik onrustig over kom op iedereen, en ik ben ook snel geireiteerd, maar ik weet voor de 100ste procent dat wanneer ik lekker in mijn vel kom te zitten dat ik weer de rust kan uitstralen voor mezelf, maar ool voor anderen, maar het is waarschijnlijk mijn hele leven lang daarvoor werken, en het leven kost mij eigenlijl best veel energie en het is echt verdomd lastig da als ook nog eens mensen gaan vragen waar ik blij van word als ik alleen maar kan denken waarom het mij niet lukt om mij blij te voelen en gelukkig ben rustig, maar wat is rustig? Ik denk eerder terug getrokken met een hele lage zelfbeeld van zichzelf en wat ik ook probeer om mijzelf meer vertrouwen te geven en voor mijzelf te zorgen ik draai ik rond in een cirkel terug naar waar ik begon

Anoniem
01-02-2024
laatste reactie: 21-05-2024

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb je verhaal niet geheel kunnen lezen , maar dat komt als ik rustiger ben. Voor nu wens ik jouw veel sterkte en weet je bent niet alleen. Echt !!

Vio
02-02-2024
Reactie:
Ik voel me net zoals jou. Ik verloor tijdens de feestdagen 2023 mijn vrouw/ partner.kan ik iets voor jou betekenen? Lieve groet, Carine

Carine
04-02-2024
Reactie:
Ik ben er voor je. Ken je gevoelens.
Kletsen op Discord? Ik ben man van 38 en eenzaam

verdayne
28-03-2024
Reactie:
Je bericht is even geleden hoe gaat het nu met je?
Eenzaamheid is een veel grotere aanslag op mensen dat wordt erkend.

Er zijn mogelijkheden, laat maar weten als je iets zoekt en misschien kan ik je daarbij helpen.

Groetjes
Rm

Rm
09-04-2024
Reactie:
Ik kan me ook zeker en vast in je verhaal vinden , ben op een korte tijd ook zeer onzeker geworden terwijl ik dat vroeger nooit had. Nu ik al zo lang thuis zit heb ik een soort angst gekregen waarbij er dan sommige momenten zijn dat ik mezelf niet meer kan zijn als ik dan buiten loop en dit vind ik dan spijtig want ik ben hierdoor ook veel vrienden verloren omdat ze het niet willen begrijpen

Liam
21-05-2024

Jouw reactie:



Mijn man is een narcist (Verhaal 469)

Mijn man is een narcist. Hele dagen denegreerd hij me, maakt me belachelijk bij anderen.ik kan mn job niet, ( hij is mn baas- en iedereen moet het weten, hij is thuis de baas), ik ben een slechte moeder, mn eten is verschrikkelijk, iedereen haat mij en ik heb inderdaad geen vrienden, mijn familie haat me, ik zet kinderen tegen hem op, ( ze hebben ogen en oren) ik ben dom, ik ben lozer net als mijn broer, heb niets bereikt in mn leven , hij wel , hij denkt dat hij on top of the world zit , omdat hij zelfstandige is.. echt elk dingdat er gebeurd of gezegd word draait hij negatief om naar mij. Hij besluit een zaak met woonst te kopen..ik mag niet kijken , maar da de zaak wel moeten uitbaten, ik mag geen mening hebben of hij staat met zn neus tege mijnne. Hoe kan ik zo iemand zover krijgen om naar een terapeut te gaan, want zijn perfecte zelfe gaat dit nooit willen , ik beging hem te haten , met als onze kids doen .dit is de laaatste jaren zo gekomen,, maar was in beging niet , de laatste 15jaar is zo geworden, nu van kwaad naar erger.hij heeft een soort stoorniss met hoogheidswaanzin ofzo

Dorien
07-01-2024
laatste reactie: 18-05-2024

2
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo herkenbaar, ik leef al 20 jaar met een narcist , ben alleen , ben leeg , kan nooit iets goed doen in zijn ogen, mijn leven is een hel

Sophie
18-01-2024
Reactie:
Heey Dorien en Sophie,

Wat verdrietig dat jullie dit mee moeten maken! mochten jullie steun willen hebben kunnen jullie altijd een mailtje sturen naar:

oursoulisconnected@hotmail.com

Ook heb ik sinds paar weken een groeps app gemaakt en iedereen is van harte welkom! En ik hoop dat het met jullie allebei goed gaat.

Groetjes,

Mirjam

oursoulisconnected@hotmail.com
21-01-2024
Reactie:
Hallo Dorien, ga je echt zitten wachten tot je man veranderd of naar een therapeut gaat? Hij zal nooit veranderen. Pak je bij elkaar, kom in je kracht en laat nooit meer gebeuren dat een man je kleineert. Dat verdient niemand, geen enkele vrouw. Ik ben nu 70, vruchteloos geprobeerd om mannen te veranderen in mijn relaties, is nooit gelukt. Op een zeker moment opgestaan alles achter mij gelaten en een nieuw leven begonnen met mijn dochter. Ja, ik ben single, maar vind het heerlijk. 2 kleindochters, veel afgezien in mijn relaties, ik heb dit onderwerp afgesloten, al jaren, niemand zal mijn hart nog breken. Gelukkig zijn met jezelf en een goede relatie met jezelf opbouwen, dan heb je al veel bereikt in dit leven. Ik heb een paar goede vriendinnen en heb ook lang vrijwilligerswerk gedaan. Ik ben alles wat ik nodig heb en van daaruit ga ik relaties aan die gebaseerd zijn op gelijkwaardigheid en wederzijds respect, dat is mijn motto, al jaren. We hebben niemand nodig om gelukkig te zijn. Gelukkig zijn is een keuze, onze eigen keuze. Zet em op meid, veel sterkte. Groetjes Elissabet

Elissabet
13-02-2024
Reactie:
He Dorien,

Wat spijtig om dit te lezen,..(ik ken het gevoel van onmacht)
Wat vreselijk allemaal..al wat langere tijd 😔
Misschien moet je jezelf afvragen ( is dit wat het leven jou wilt geven of hoe moeilijk het ook is )
Het leven vastpakken bij zijn hoorns ( door gaan zonder al die ellende )
Je red jezelf wel zonder zo Persoon naast je!!

Mim
15-02-2024
Reactie:
Dag Dorien, zo erg om te lezen maar zo herkenbaar. Ik zou je zo graag tips willen geven om er mee om te gaan maar helaas hebben deze niet en ben ik er zelf naar op zoek.
Misschien kunnen we elkaar bijstaan met raad. Groetjes

Els
17-03-2024
Reactie:
Weggaan. Van jezelf houden.

Anoniem
05-04-2024
Reactie:
Ga lekker scheiden dan krijg je je eigen leven weer terug zeker weten die man van je is en blijft het zelfde doen wat nooit veranderd

mart
08-04-2024
Reactie:
Wat een zeer moeilijk leven heb jij. Je bent waarschijnlijk een top vrouw maar doordat elke dag te moeten horen ga je het ook geloven. De twijfel bij jezelf wordt zodanig groot dat je u zelf ook zo gaat zien.
Ik ben zelf 16jaar samen geweest met zo een man en ben nu 9jaar gescheiden. Volg nog regelmatig therapie omdat ik nog steeds de woorden van mijn ex in mijn hoofd heb. Ik kan niet meer in spiegel kijken omdat ik mezelf haat. De woorden van hem,blijven heel lang nazinderen. Ik ben zeer blij dat ik gescheiden ben en leef nu gelukkig niet meer in angst. Maar mezelf ben ik wel verloren. Hoop heel erg dat je sterk blijft en doe vooral u verhaal tegen de mensen want anders geraak je u zelf kwijt.

Patricia
18-05-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Relatie delen (Verhaal 501)

Hallo beste lezer,

Dit verhaal deel ik met je om vooral mijn hart te luchten zoals in de titel van de website staat.

Zomer 2022 ontmoette ik een leuke vrouw. Door toeval ontmoette ik haar in september 2022 nogmaals, dat was zeer energiek sportief en enthousiast. We wisselden contactgegevens uit. Na een tijdje maakten we een afspraak eind 2022. Dit duurde ons beiden “te lang” en vervroegden de afspraak naar oktober 2022.
Ik had me niet verdiept in haar status als single of niet. Direct na onze afspraak met Elianne (zo noem ik haar even) was ik helemaal “verkocht en verknocht aan haar”. Ik was er al snel achter dat ze getrouwd was. Ik
besloot wel door te gaan met haar. En op één gegeven moment begreep ik dat ze van mij hield en ook van haar partner.
Na 1,5 jaar is de relatie over. We hebben veel gedeeld en enorme verbinding gekend. In feite heeft zij het beëindigd en desalniettemin was het ook niet helemaal goed te doen eerlijk gezegd van mijn kant. Ik moest haar delen….dat werkte niet voor mij. Ja wel even in het begin omdat ik de status niet goed doorhad ook….
Nu 18 mei 2024 is het al 2 maanden “voorbij” echter we sturen elkaar nog dagelijks liefdevolle berichtjes. We zien elkaar nog zelden, de laatste keer was 25 april en dat was twee uur gezellig samen zijn in het winkelcentrum.
Wat ik soms wat “lastig” vindt is de stroom aan lieve berichtjes die vervolgens niet uitkomen op een (regelmatig) fysiek contact. De echte diepte komt af en toe voorbij in de berichten als iets al gebeurd is zeg maar, dus naderhand delen. Het “in het moment” van de grote uitdagingen van het leven is er niet (meer) bij. Nu weet ik niet precies wat te doen eerlijk gezegd. Natuurlijk is het fijn om elke dag lieve berichtjes en hartjes etc te ontvangen. Moet ik dit stoppen en me openstellen voor iemand anders?
Ik blijf er een beetje in vast zitten. Hopen op meer terwijl dat er niet in zit. Ik weet dat ze de nodige uitdagingen (vooral gezondheid) op haar pad heeft. Ik steun haar absoluut daarin. Hetgeen waar ik moeite mee heb is het “achteraf” delen en het lieve gecombineerd met “geen toekomst”
Nou tot zover….
Kijk ik accepteer zoals het nu is en zoals het was. Ik ga me openstellen voor een nieuwe liefde.

Bedankt voor het lezen 💕

Auke


Auke
18-05-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Niemand geeft om mij (Verhaal 408)

Ik voel mij elke dag eenzaam en niemand geeft om mij, ik heb ook nog nooit in mijn leven een vriendin gehad, ik ben 153 cm en niet knap vrouwen vinden mijn niet leuk of te klein of lelijk, ik ben verlegen maar ik probeer wel contact te maken, vandaag toen ik aan het sporten was maar ze wilde niks met mij, ik heb ook weinig vrienden, ik voel mij vaak of ik alleen op de wereld ben. ik ben ook ongelukkig in het leven ! etc. etc.

Dennis
24-09-2023
laatste reactie: 18-05-2024

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Precies hetzelfde.. ben 20 jarige dame. Ik durf buiten eens nie te lopen.. Heb sociale angsten. Durf m'n emoties nie te tonen. Heb niemand. Wil ook dood.. kan mezelf niet accepteren. Vind mezelf zo lelijk.. Zo pijnlijk dit...

Gizem
13-11-2023
Reactie:
Begrijp ik Dennis. Ik ben zelf ook klein ( 1,50cm en 70 j) ik had er vroeger niet zo’n last van, maar merk vooral de laatste jaren dat mensen er negatief over oordelen, terwijl je er niets aan kan doen. Voor mannen is het nog erger.Ik weet niet hoe oud je bent. Verhuizen naar een land waar mensen kleiner zijn is een optie.
Er is ook een vereniging voor kleine mensen. Hoop dat ik je daar mee help.
Groetjes
Daniëlle

Danielle
18-05-2024

Jouw reactie:



Mijn leven gaat aan me voorbij (Verhaal 8)

Soms als ik naar buiten kijk, vooral bij mooi weer, dan kan ik wel huilen, omdat mijn 34-jarige leven gewoon aan me voorbijgaat en er nooit iets bijzonders gebeurt (zonder partner) en ik denk dat dit zo zal blijven tot ik 40 ben en dan zijn in ieder geval de mooiste jaren voor een vrouw voorbij.

 

En deze jaren heb ik zo zinloos doorgebracht. Anderen hebben een partner en in hun leven zit vooruitgang (kinderen worden groot) en bij mij blijft alles bij het oude. Ik blijf altijd in dezelfde fase. Ik vraag me vervolgens af wat voor zin dit leven nog heeft als je als toeschouwer leeft...


Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 16-05-2024

77
36
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Hoi! Wat naar om je zo alleen te voelen.
Tip: kijk 'ns op www.nmlk.nl , een site waar je nieuwe mensen kan leren kennen dmv samen actiteiten doen. Echt een a aanrader! Succes!


Angélique
> 2 jaar geleden
Reactie:

Hoi,heel herkenbaar ik ben 10 jaar vriendenloos en bij mij is echt bijna de grens bereikt niemand snapt de pijn. Ben 32 maar nooit niks leuks om te doen heb wel een vriend en een kind maar voel me leeg.

Wat vind je leuk om te doen qua activiteiten? ik vind dit moeilijk ik wet zelf niet eens meer wat ik leuk vind alles lijkt inhoudloos. Misschien dat je het fijn vind hier over te praten. Ik ben een luisterend oor ;)


Nathalie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi ik snap dat je jouw leven anders wil hebben.ik ben ook alleen en kom uit een andere land waardoor ik ook moeite heb om contacten te leggen. Ik zit nu bij een cursus van MDF om verder te komen.. is er iets wat jou blij kan maken? Interesse of hobbies die jou in contact brengt met anderen? Je mag ook mij mailen als je wil. Ik ben ook op zoek naar en man maar eerst dan vriendschap en als het klikt meer... Ik woon wel in een kleinere dorp bij Dronten. 

Madeleine M.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben ook heel erg eenzaam, heb nu al een paar jaar een partner gezocht, heb verder niemand meer en ben inmiddels bijna 60 al geven ze me dat niet. Niemand ziet hoeveel verdriet ik hierom heb. Ik ben een mensenmens en zie alleen maar mijn twee dierbare katten. Woon in het kille en koude Amsterdam, geen leuke stad in je eentje. Die sites zials NMLK werken niet..

Patricia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben 36 jaar en voel ook dat mijn leven aan mij voorbijgaat.
Niet echt contact ook met familie beide ouders overleden.
Voor de rest heb ik ook geen vrienden en geen baan.
Een relatie waar ik mij ook niet in thuis voel.
Dus ja weet het eigenlijk ook niet meer bij mij is het ook echt elke dag hetzelfde weet ook niet wat ik met dit leven aan moet.

Anoniem

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi .

Ik weet niet hoe lang geleden dat je dit geschreven hebt ,maar ik ervaar precies hetzelfde. Ik ben een man van 42 en erg eenzaam geworden nadat mijn relatie afgelopen zomer stuk is gegaan.

Verschrikkelijk voelt dat , ze heeft alle contacten verbroken ik mag en kan haar niet bereiken terwijl ik haar zo nodig heb.

Weet dat je niet alleen sta , misschien vind je het leuk om terug te reageren?

Groetjes van Jan

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi hoi van waar kom je

T
> 2 jaar geleden
Reactie:
Wat een eenzaamheid. Oh zo herkenbaar.
Ik ben 59, langzamerhand weet ik jet ook niet meer
Konden we elkaar maar eens ontmoeten, lotgenoten.
Lekker samen een wandeling maken, bij elkaar eten, koffie drinken oid.
Hoe kunnen we elkaar helpen/steunen....?

J
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het is aan jou of dit scenario zich voltrekt. Neem de regie in handen. Stel je open voor liefde. Leg de lat niet te hoog. Geniet van het liefhebben. Het houden van jou voel jij niet. Dat is voor de ander. Als dat lukt kan het dat je op je 35e zwanger bent. Een mooie leeftijd. En zie je op je 40e je kind 6 worden. Je kunt dan nog steeds heel mooi zijn.

Doeterniettoe
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Even van me afschrijven, ik een allenstaande man van 52 progressief ziek geen ouders of Kids. Ben vaak alleen maar voel me niet eenzaam. Ik ga vaak fietsen en dat werkt goed voor mij buiten lucht. De mega tip voor mij blijf in beweging en doe de dingen die je voldoening geven. (in the end it doesnt even matter) dat houd me gaande. En 1x per dag lachen. Sterkte en niet te veel naar andere kijken. Tis jou leventje XXX

Vlaflip
> 2 jaar geleden
Reactie:
Bij 40 houdt het leven echt niet op hoor! Probeer eens een (goede) datingsite. Moet lukken op jouw leeftijd. Veel succes lieverd

Patricia
> 2 jaar geleden
Reactie:
Welkom in de groep. Ik ben 31, heb überhaupt geen relatie gehad. Ik was nooit zo geïnteresseerd in andere mensen, ik kon mijn eigen boontjes wel doppen. Dat sloeg om toen ik 18 was en ineens in de gaten kreeg dat ik als enige nog niet gezoend had en de mensen om me heen allemaal al een of meerdere relaties achter de rug hadden. Ik wilde dit altijd wel, maar ik dacht dat het vanzelf kwam. Niet dus. Sindsdien alles geprobeerd. Nul effect. inmiddels dus 13 jaar verder en ik voel me knijter alleen.

Iemand
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben ook eenzaam. Heb een relatie en vaste job. Kan altijd nog bij mijn ouders en paar vrienden terecht maar toch voel ik me eenzaam. Anders dan de meesten. Ik durf bijna niets doen in m'n privéleven en haat de samenleving. Ik weet ook niet hoelang ik dit volhou

Ringo
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hey ik begrijp wat hoe he u hier voelt. Na mijn scheiding zit ik ook met dit gevoel en hoop ik maar om samen iets te kunnen opbouwen maar het komt er niet van. 😅 ik hoop dat het jouw snel beter gaat groetjes uit Limburg

Alex
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken mij zelf daar een beetje in eigenlijk.en toch maar mij een breuk denken van hoe gaan we die ellende hier oplossen.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hey ik begrijp wat hoe he u hier voelt. Na mijn scheiding zit ik ook met dit gevoel en hoop ik maar om samen iets te kunnen opbouwen maar het komt er niet van. 😅 ik hoop dat het jouw snel beter gaat groetjes uit Limburg

Alex
> 2 jaar geleden
Reactie:
Kon je maar een streepjescode op je jas plakken die mede-eenzamen automatisch zouden scannen als ze langs je liepen. Ik zie het al helemaal voor me. Een streepjescode in kleuren. Blauw=ik zoek een man. Groen=ik hoop op kinderen. Geel=ik ben toch ook wel eenling. Paars=ik hou van afwijkend uiterlijk. En zo nog wat kleuren voor dingen die jij van belang vindt. Piep-piep-piep zouden de twee scannertje afgaan als het een goede match was met degene die langs je liep. Bestond het maar!

Marie-Antoinette
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Anoniem, wat erg dat je het gevoel hebt dat je leven aan je voorbij gaat. Je bent pas 34. Al heb ik geen idee welk jaar je je reactie geplaatst hebt. Soms schiet er ook door mn hoofd dat mn leven aan me voorbij gaat. De boot gemist. Dan kijk ik naar mn leuke kleding en schoenen. Die staan weg te rotten in mn kast. Echt treurig en ik heb medelijden met mezelf. Het liefst zou ik op die fuchsia Marilyn Monroe peeptoes elk weekend de avond van mn leven willen beleven met leuk gezelschap. Ik bedoel hoelang heb ik nou niet meer gelachen, echt schateren, lekker silly zijn als een kind. Of zorgeloos rondgelopen. Happy. Ik ben meestal somber. Ik rot weg van de saaiheid. Een mens heeft aandacht en liefde nodig anders verwelk je.
Zorg ervoor dat je altijd bezig bent met activiteiten. Zoek hobby genoten, dan heb je iets gemeenschappelijks dat je interesseert. Koken, interieur, een taal leren of met een groep een reis maken. Zodra je zo lekker druk bezig bent zijn er vast mensen die jou geweldig gaan vinden en contact gaan zoeken met je.

Iesje
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi hoi eenzaamheid vreet je op...
Geen contacten geen vriendinnen familie af en toe niet getrouwd geen kids.
Relatie eerlijk gezegd weet niet wat voor relatie nergens meer zin in het leven is zinloos
Geen baan geen sociale contacten....
Doe er ook niet echte moeite voor leef van dag tot dag

Vihs
> 2 jaar geleden
Reactie:
Oh zo herkenbaar, door een aantal stoornissen kan ik geen contact leggen met mensen en kan ik ook geen contact aangaan met mijn eigen twee kinderen. Iedere dag zitten op een stoel, wachten tot de dag voorbijgaat, het is geen leven. Ik heb zelfs akkoord voor euthanasie voor ondraaglijk psychisch lijden, maar durf de stap nog niet te zetten.

K
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik voel me ook mn leven lang al eenzaam. Zowel op zoek naar n moederfiguur, naar begrip en geborgenheid, als naar misschien ergens bijhoren, je verbonden voelen. Ik ben t/m mijn 14e steeds verhuisd buiten land Nl buitenland Nl etc. Op mn 16e opgenomen geweest voor 4 jr lang, oa vanwege eetproblemen. Daarna zonder nabehandeling op kamers gemoeten. Met mijn sociale angsten. Onwetendheid v/onbekendheid met de maatschappij, t zelfstandige leven. Middelbare school nog af moeten maken. Toch nog 2-3jaar universiteit gedaan. Maar altijd angsten, daarbij antidepressivum en blowen, geen contrôle meer en (rand) psychotisch. Nooit meer afgestudeerd, wajong sinds mn 18e, nu inmiddels 46 en doe wel vrijwilligerswerk, maar sta er zo'n btje alleen voor. Nooit iemand gekend op wie ik echt terug kon vallen, bij wie ik aan kan kloppen. Nare ervaringen in de GGZ, ook met hulpverleners/ psychiaters die te vroeg vertrokken, slecht afscheid ook. Het liefst had ik in Frankrijk gewoond. Maar hoe met wajong, zonder rijbewijs, 2 katten? Onlangs totaal uit evenwicht geweest door afbouw antipsychoticum en te vroeg afscheid ve psychiater. Angsten, stemmen, nauwelijks of soms niet meer slapen. Gedacht aan zelfmoord, waar ik eigenlijk tegen ben en aan euthanasie. Nu weer beter, maar nu drink ik teveel en baal ervan voor mn gezondheid en de calorieën. Wil graag weer afvallen. Te graag. Mensen zijn er toch nooit voor je. Je moet ervoor jezelf zijn, maar hoe dan? Heb je soms toch echt anderen voor nodig.

Groet, Y

Y
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik heb precies t zelfde waar denk je dat het bij jou aan ligt? Ik denk altijd dat het voor een vrouw zeker in europa veel makelijker is

Tim
19-06-2022
Reactie:
Jammer dat je nergens een mogelijkheid hebt om met elkaar in contact te komen he.
Vaak veel aandacht voor oudere of jongeren die eenzaam zijn, maar rond de 50 is er zeker ook veel eenzaamheid .
Bij nmlk sta ik al jaren op de wachtlijst, verenigingen of clubs is ook niks geworde.
Denk dat ik mij er naar bij neer moet leggen dat ik een einzelganger ben...
Al ziet men dat niet aan de buitenkant ...
Je bent altijd zo" gezellig en spontaan" ...

S
25-06-2022
Reactie:
dat moet een rot gevoel zijn voor je je word er elke dag aan herinnerd of je wilt of niet.

Marcel
27-08-2022
Reactie:
Zo herkenbaar, ook hier. Ben nu 48 en alleen met mijn 2 katjes. Hoe cliché.... Ik kon normaliter altijd wel goed alleen zijn, maar de laatste paar jaar voel ik mij steeds eenzamer. Na een slechte relatie had ik zoiets van: even een pauze van mannen in mijn leven. Nooit gedacht dat ik nu nóg alleen zou zijn. Vriendengroep is steeds kleiner geworden; stelletjes zoeken stelletjes op is mijn ervaring. Ik ben door meerdere 'vrienden' in de steek gelaten. Als ik geen contact opneem, hoor ik niets meer. Ik heb nu nog een paar goede vriendinnen, maar geen woont bij mij in de buurt. Een paar jaar terug had ik kanker en door Corona moest ik alles alleen ondergaan. Dat vond ik nog het rotste van het hele traject. Ik ga iedere week sporten en heb best een leuke baan. Maar zodra ik mijn huis in stap voelt het alsof ik overspoeld word door een bijna tastbaar gevoel van eenzaamheid. Een heel goede vriendin denkt aan emigratie. Mijn beste vriendin heeft nu een relatie waar ze (uiteraard) vol van is. Ik gun hen het allerbeste, maar mijn verlatingsangst viert hoogtij nu. Ik ben begin vorig jaar gaan daten, maar de een na de ander waren niet succesvol. Oplichters, vreemdgangers etc etc. Echter leerde ik de liefde van mijn leven kennen, wist niet wat ik mee maakte! Zo'n enorme klik en alsof we elkaar al jaren kenden. Heel bijzonder, vond hij ook. Maar.... hij ziet mij als een van zijn beste vrienden, maar niet als liefdespartner. Dat hakte er zo in. Mannen zien mij eerder als éën van de boys, waar goed mee te praten en te lachen is,maar verder niets. Iemand hier maakte al de opmerking van slechts een toeschouwer zijn in je leven. En ik moet zeggen dat deze voorstelling maar weinig sterren krijgt van mij. Sjorren aan een dood paard noemen ze dat toch? Op deze manier wil k geen 80 worden. Financieel geeft ook steeds meer restricties, zo ik straks alleen nog werk voor mijn huur, auto (die ik nodig heb om naar dat werk te komen) en boodschappen. Dat is niet leven, dat is simpelweg bestaan. Nee, laat maar dan....... 😔

Kaatje
06-12-2022
Reactie:
Succes

Ronald
31-03-2023
Reactie:
Hallo, als je contact wil, geef dat dan door. Ik voel me ook alleen

Jose
05-05-2023
Reactie:
Hoi! Mij vergaat het net zo..ben inmiddels 58. Onlangs moeder gestorven, met vader nooit hecht geweest en mijn zoon, die woont ver, heeft het erg druk en diens partner zoekt ook geen contact. Zie kleinkind maar zelden, op afspraak welteverstaan Ben na 26j huwelijk gescheiden (was al jaren een dooie boel). Pfff....al die eenzaamheid, niet meer draaglijk. NIEMAND vraagt naar me of zo. Tja, mijn goeie jaren zijn voorbij, als die er al waren en nu????

Nicky
28-05-2023
Reactie:
Per toeval op deze pagina terecht gekomen, en ook ik wil mijn verhaal delen.
Ik ben nu 46 jaar, heb nog nooit van mijn leven een vriendin gehad.
Er gaan momenten voorbij waarbij ik denk.."waarom gaat het bij een ander zo makkelijk "?
Collega's zeggen vask " probeer een datingsite, dan gaat het lukken. "
Wat zij echter niet weten, dat ik het jarenlang heb geprobeerd, mn best gedaan; steeds met 0 resultaat.

Ik ben in het bezit van een vaste baan, eigen huis, heb mijn ouders nog, maar ik kom elke dag alleen thuis, niemand die op mij wacht ( behalve mijn kat).
Mijn hele leven maak ik het mee dat wildvreemde mensen mij uit staan te lachen op straat, in een winkel...zoals vanmiddag weer in een supermarkt in Hilversum..zonder enige aanleiding beginnen 2 volwassen vrouwen (in mijn bijzijn ) hardop minderwaardige opmerkingen te maken over mijn uiterlijk..je hoort het gewoon.
Wanneer ze dichterbij komen ,beginnen ze ineens over wat andere te praten.

Ook maak ik het mee dat mensen met gestrekte arm / wijsvinger naar mij staan te wijzen, hardop schreeuwend " wat een lelijkerd." Vervolgens zie je dat groepje "volwassen " mensen hardop lachend mijn kant op kijken.. en een plezier dat ze hebben...
Ik heb weinig zelfvertrouwen om contact met vrouwen te maken, en dat komt vooral hierdoor.

Wanneer ik het meemaakte dat het mij lukte om via een datingsite met een vrouw in contact te komen, liep dat ook steeds op een desillusie uit.
Zodra ik een foto stuurde, voelde ik duidelijk dat ze van mij af wilde, of ik werd geblokkeerd; alsof ik haar iets ergs had aangedaan.

Vrienden heb ik niet.Nooit iemand die op m'n verjaardag komt ,nooit iemand die mij uitnodigd. Oud en Nieuw lig ik om 23.00 in bed.Waar moet ik heen, wanneer je niemand hebt of kent?
Vroeger ging ik vaak met een (inmiddels ex ) kennis om...maar dat bleek iemand te zijn die mij enkel kende wanneer ie me nodig had, continu gemaakte afspraken afbelde met doorzichtige lulsmoezen.
Continu kwam er "onverwachts " wat tussen.

Vroeger weleens groepsreizen gedaan
Met niemand moeilijkheden gehad, maar toen er een reünie georganiseerd werd, waren ze mij "per ongeluk " vergeten..zag later foto's waar ik ze allemaal zag zitten.
Mij wilden ze er niet bij hebben, mij waren ze "vergeten."
Soortgelijke ervaringen ook met andere reizen meegemaakt, waarbij je duidelijk de gemaakte vriendelijkheid voelde van mensen.
Ik las dat iemand schreef dat ze zich "toeschouwer" voelt van haar eigen leven ; eigenlijk voel ik lichtelijk ook zo.
Voelt alsof ik "op achter loop ", jongens die ik bij wijze van spreken nog geboren heb zien worden, zijn nu al wat jaren getrouwd,kinderen..ik heb nog nooit een vriendin kunnen voorstellen aan mijn (inmiddels op leeftijd zijnde) ouders...
Mensen zeggen vaak " Hoe kan het dat je niemand hebt ? Je bent vrouwvriendelijke, netjes, serieus, met juiste normen en waarden opgevoed...maar dat zeggen mensen die je kennen.
Heb je je uiterlijk niet zo mee, dan kan je het vergeten.
Loop je in de stad, dan staan compleet onbekende mensen van wie he normen en waarden verwacht, je hardop uit te lachen, in mij bijzijn mij voor vanalles uit te maken..en gierend van plezier kijkt men mijn kant op.

Hans
30-06-2023
Reactie:
Hallo José, zie een bericht van mei kun je eens contact met me opnemen? Ben een 47jarige man en ben opzoek naar (meer) sociaal contact.

Jan
25-12-2023
Reactie:
Hallo Anoniem,

Zelfs met 40 (en ouder) kunnen vrouwen erg mooi zijn. Kinderen krijgen is misschien wat lastig(er), maar ook dat is niet persé onmogelijk!

Ik denk dat het voor een vrouw een heel stuk eenvoudiger is dan voor een man op het vlak van liefde/aandacht/intimiteit/relaties, maar dat komt mede door mijn huidige kijk op het leven/wereld als man zijnde (37 jaar en 5+ jaar single zonder uitzicht op iets moois)...Wellicht kan je jezelf eens leuk "optutten", vriendinnen vragen of ze jouw beste eigenschappen willen opsommen, samen leuke foto's van jou laten maken, hoppa een dating-site op met een mega-leuk profiel en filteren maar (makkelijker gezegd dan gedaan, maar je zal snel veel aandacht krijgen daar waar een man (zoals ik) dat wel kan vergeten).

Voor mij is het allemaal te laat heb ik het idee, ik heb ook echt opgegeven en mijn ziel heb ik intussen onder mijn arm, maar ik hoop dat je een stap zet. Je bent nog jong genoeg.

Ik wens je sterkte/succes!

Groetjes,

Een eenzame, lelijke man van 37, 5+ jaar single.

Mijn naam is onbelangrijk
13-01-2024
Reactie:
Het verhaal spreekt mij enorm aan.ik weet wat eenzaamheid is en ben een man welke alleen is komen te staan vijf jaar geleden. Ik mis genegenheid warmte en liefde en ben zoekende naar een lieve vrouw om leuke dingen mee te maken en te doen.veel liefde te geven aan haar.

Jan
22-01-2024
Reactie:
Ik ben 56 jaar ik heb meestal wel een partner gehad, ik heb technisch gezien 4 kinderen bij twee vrouwen, ik zie ze nooit het contact is verbroken.
Ik heb altijd conflicten met werkgever manager en soms ook met collega’s,
Ik heb niets opgebouwd en sta ook altijd aan de zijlijn van de maatschappij. Ik heb een leerstoornis (dyslectie) k heb daardoor geen behoorlijke opleiding kunnen volgen..
Mijn leven gaat aan mij voorbij terwijl ik de helft van de dag op bed lig omdat ik geen verplichtingen heb of motivatie iets te doen.
Het leven is lang niet voor iedereen zo leuk.

Stephan
20-04-2024
Reactie:
Maar bij zon doe een terrasje, mensen ontmoeten. Musea. Pretpark. Zwemmen. Fietstocht. Vrijwiliger wandelen met asiel dieren. Met de trein naar zee. En je leven is nooit voorbij ook niet als je 50 bent ! VEEL GELUK. 🫠

Inge
11-05-2024
Reactie:
Beste moedige schrijver/schrijfster. Je kunt je nu nog laten helpen om je fijner en gelukkiger te laten voelen; volop aanwezig in het leven. Je bent nog jong en je hebt iets om aan te werken! Je kunt het! Doen .. later zul je denken: ik heb het aangedurfd, en ben veranderd, maar het kostte inzet ..

Henriëtte
16-05-2024

Jouw reactie:



Samen Eenzaam zijn? (Verhaal 486)

Ik heb nu 3.5jaar ptss door een mishandeling en voel me eenzaam en niet gehoord.
Niet door instanties en ook niet meer door mn vrienden. Ik raak ze 1 voor 1 kwijt. Als of niemand begrijpt, maar ook niet wil begrijpen wat dit met mij doet, en hoe ik me voel.
Ik heb wel eens gezegd: hij had me beter 2 gebroken botten kunnen geven, dan ptss.. dan was ik overspoeld met kaartjes, bloemen en hulp.
Ik weet niet of het mag, maar miss zijn er mensen die net als mij ook het 'normale' contact missen?
Gewoon een appje, of een belletje..
Miss kunnen we een groeps app maken?
Soms mis ik het ook om samen over Gtst te praten, of over darten, of wat er op het nieuws is gebeurt..
Mochten er mensen zijn die daar ook belang bij hebben, dan mogen jullie me wel een email sturen, maak ik een groep aan. Maar ik probeer het wel een leuke app te houden, eentje met positieve aandacht voor elkaar.
Girl-2-pac@hotmail.com
Ik zie wel of jullie daar behoefte aan hebben😊

C.
29-02-2024
laatste reactie: 15-05-2024

1
7
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je hebt exact beschreven hoe ik mij elke dag voel.

Nelle
24-03-2024
Reactie:
Ik snap je helemaal. Ik krijg van verschillende instanties hulp, maar wat voor hulp?
Ben op zoek naar contact met mensen omdat ik op me ouders na helemaal alleen ben.
Mocht na kort online contact het contact offline mogelijk zijn (want dat is heel belangrijk voor mij) dan kan ik wel op Discord kletsen.

Groetjes

verdayne
28-03-2024
Reactie:
Hallo,

Ik zal mijn E-mail adres schrijven om mezelf niet op te dringen aan anderen. Jeremypegel2@icloud.com

Ben al 5 jaar alleen in isolatie of eenzaamheid. Ik kan een beetje raar overkomen, maar dat doet mijn eenzaamheid met mij. Door therapie heb ik al wat meer leren communiceren maar weet niet of ik dat ook echt goed doe.

Enige hulp is altijd welkom.

Ik ben overigens 32 jaar. Weet niet of dit een probleem vormt.

Ik hoor het wel.

Groetjes,

Jeremy (PTSS/PersonalityDisorder)


Jeremy
13-05-2024
Reactie:
Hallo,

Ik zal mijn E-mail adres schrijven om mezelf niet op te dringen aan anderen. Jeremypegel2@icloud.com

Ben al 5 jaar alleen in isolatie of eenzaamheid. Ik kan een beetje raar overkomen, maar dat doet mijn eenzaamheid met mij. Door therapie heb ik al wat meer leren communiceren maar weet niet of ik dat ook echt goed doe.

Enige hulp is altijd welkom.

Ik ben overigens 32 jaar. Weet niet of dit een probleem vormt.

Ik hoor het wel.

Groetjes,

Jeremy (PTSS/PersonalityDisorder)


Jeremy
14-05-2024
Reactie:
Ik heb je een bericht gestuurd.
Misschien spreek ik jullie allemaal wel binnenkort.

Groetjes all.

Anoniem
14-05-2024
Reactie:
Voor alle eenzamen. Met de Duckduckgo app maak je makkelijk unieke email adressen.
Zowieso een nuttig app 😉.

Donald
15-05-2024
Reactie:
Het is natuurlijk makkelijk om een lotgenoten groep te beginnen. Ex-veteranen zullen echter naar elkaar toetrekken en zitten waarschijnlijk niet te wachten op andere groepen. Helaas zit dit in ons menselijk systeem. Houd daarom respect voor iedereen. Ook al begrijp jij daar niets van. Deze groepvorming zag ik vroeger al op school. Een groepje Turken bij de ingang en een groepje lompscholers in een andere hoek. In de gay scene was weinig begrip voor andere groepen zoals travestieten en bisexuelen. Tegenwoordig is LHBTI een begrip. Dus wil je zelf bevrijding? Probeer dan ook die ander ruimte te geven.

Donald
15-05-2024

Jouw reactie:



Een ongeluk veranderde mijn leven (Verhaal 473)

Hoi iedereen,

Mijn verhaal begint afgelopen zomer.
Ik ben een jonge vrouw van eind de twintig. Tot een half jaar geleden had ik een druk leven met vele sociale contacten, hobbies en een job waarbij ik ook veel met mensen bezig ben.
Door mijn job had ik soms wel echt momenten nodig om even tot mezelf te komen en even op de pauze-knop te duwen.
Die pauze-knop werd heel hard ingedrukt.
Ik kreeg een zwaar ongeval waardoor ik al zes maanden aan het revalideren ben. In het begin van het ongeval had ik nog veel sociale contacten, want iedereen wilt weten hoe het met je gaat. Zelf had ik toen nog teveel pijn om me verder ergens om te bekommeren. Tijdens die eerste maanden heb ik ook nog eens een verhuis moeten doorstaan. Je begrijpt me wel, een hectische periode waarvan je hoofd op springen gaat staan. Ik was blij dat ik een nieuwe stek had, optimistisch omdat de revalidatie goed verliep. Nu alles een beetje op z’n plooi begint te komen, begin ikzelf ook meer tijd om handen te krijgen. Meer tijd om na te denken.
Ik merk dat het aantal sociale contacten sterk is geminderd. Mensen betrekken je minder omdat je nog niet mobiel genoeg bent. Ik begrijp hen wel, maar ik mis soms eens een gewone babbel. Ze zijn hier ten allen tijden welkom en ze hoeven me maar te bellen als er iets is. Ik probeer de contacten te onderhouden en toch ook buiten mijn vier muren af te spreken om niet helemaal in afzondering te geraken. Maar de meeste vriendschappen zijn oppervlakkig en heb ik geen diepe band mee om eens écht een gesprek mee aan te gaan.

Ook het contact met mijn familie is altijd al heel ingewikkeld geweest. Mijn grootouders laten het contact ook grotendeels van mij afhangen tenzij zij iets van mij nodig hebben. Ik probeer minstens 1 keer in de week langs te gaan, maar ook daar merk ik dat het gesprek altijd over hen moet gaan. Als ik ze vraag om eens mee te gaan naar de revalidatie, wordt die op het laatste moment steevast afgezegd. In het begin mocht ik nog niet met de auto rijden, maar door deze laattijdige afzeggingen, kon ik alsnog zelf rijden. Ik heb me er al bij neergelegd dat het initiatief van mij moet komen, maar in wat voor mij nu een moeilijke tijd is, verwacht je toch ergens een beetje steun.
Ook thuis stoot ik op een muur. Momenteel doe ik co-housing met mijn moeder. We zijn beiden alleen en deze regeling was voor ons beiden financieel interessant. Mama is veel van huis om te gaan werken, en komt tegenwoordig veel afgepeigerd thuis. Ik doe mijn best om het huishouden zoveel mogelijk op mij te nemen naarmate wat mogelijk is en ik ben altijd bereid om naar haar te luisteren als ze even haar beklag over het werk wil doen. Ik snap dat ze zo moe is, maar ik zou het zo fijn vinden mocht ik gewoon zelf even iets kwijt kunnen. Iemand die eens vraagt hoe mijn dag is geweest. Ik weet ook wel dat mijn leven er nu niet spectaculair uit ziet en ik er niet zo heel veel over kan vertellen, maar het gaat over de intentie. Toch? Gewoon even je ei kwijt kunnen.
Ik heb onlangs nog maar aangegeven dat ik het mis van gewoon eens te kunnen praten.
Maar sochtends vertrekt ze zonder afscheid te nemen, en savonds komt ze thuis en moet ik ook zelf als eerste weer het contact aanhalen. Het zijn soms die kleine gebaren, een “ik ben weg, tot vanavond” of “hoi, en hoe was jouw dag?” die je het gevoel geven dat je ertoe doet.

Ik merk nu pas hoezeer ik echt een oprechte connectie met iemand mis, iemand die geïnteresseerd in mij als persoon. Doordat mijn leven daarvoor zo gevuld was, heb ik er nooit bij stilgestaan. Nu al te meer.
Ik heb nog een jaar revalidatie te gaan. Veel mensen hebben al weinig begrip voor mijn situatie. Ik ben op dit moment oprecht moe. Ik heb in die 6maand geen enkele keer mijn hoofd laten hangen, maar nu, nu ik me echt even alleen voel, wordt het me even allemaal teveel.

Voor de mensen die de moeite hebben genomen om mijn verhaal te lezen, dankjewel! Ook daar heb ik op dit moment al deugd van!

Lottie
19-01-2024
laatste reactie: 13-05-2024

9
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken je verhaal. Ik ben al 12 jaar invalide, 6 jaar van de werkvloer, volledig thuis. Nauwelijks nog sociale contacten, mensen nodigen je niet meer omdat ze denken: "ze zal toch weer op het laatste moment afzeggen." Ik begrijp hen, maar ik weet nooit hoe mijn dag er morgen zal uitzien. Mijn man gaat op in zijn werk, begrijp ik ook. Maar vraagt ook nooit hoe mijn dag was. Mijn dagen breng ik meestal door op de zetel. Huishoudelijk werk gaat moeizaam, maar ik probeer, ik sleur mij erdoor. Maar soms heb ik echt van die momenten van: "dit is het voor de rest van mijn leven?" (Ik heb áltijd pijn, een dag zonder pijn kan ik mij niet herinneren.) Ik hoop van harte voor je dat je revalidatie goed verloopt en dat je weer "de oude" kan worden. Weer kan genieten en sociale contacten kan leggen. Want idd, sociaal isolement is écht niet leuk en moeilijk om te dragen. Mijn aandoening is niet zichtbaar en ik word vaak veroordeeld dat ik profiteer van het systeem. Ze mogen best eens een week ruilen. En heb je dan eens 1 goede dag, dan moet je je verantwoorden voor je goed gevoel. Idem wat mijn invalide parkeerkaart betreft. Mensen bekijken mij aan met onbegrip. Ik heb het opgegeven mij te verantwoorden.

Merel
26-01-2024
Reactie:
Hoi lotte ik ben een alleenstaande papa ( weduwnaar sinds 2015 ) en ik herken wat je mee moet maken dagelijks ben ik alleen al heb ik een zoontje ( 12 ) met een beperking een ontwikkelings achterstand van ruim anderhalf a 6 jaar en doe heel veel voor en met mijn zoontje samen maar ik mis aanspraak ik heb geen contact met mijn familie zo ook niet met familie behandelde mij als een zwarte schaap. mocht je willen praten / typen ps . ik woon tussen breda en kaatsheuvel vriendelijke groet van mij

Eenzaamheid. Hoi lotte
29-01-2024
Reactie:
Hallo ik ben een moeder van een zoon die 13 jaar geleden op zijn 22 ook zwaar ongeval heeft gehad enu verhaal komt me zeer bekent .Hij ziet er goed uit heeft NAH woont zelfstandig maar is ook heel eenzaam.
Soms overnacht ik eens bij hem om samen tv te kijken en anders komt hij eens naar hier.
Maar het moeilijke is dat hij zich schuldig voelt als hij word uitgenodigd en ja zegt en op laatste nee dan heeft hij schuldgevoel .
Hij doet zorgboerderij waar hij begrepen en gelukkig is bij de dieren zelf heeft hij ook dieren och het is zo een lang verhaal .
Met ups en downs en veel verdriet omdat zoals u schrijft vrienden en familie het niet begrijpen .zelf ben ik 62 jaar werk nog 32 uren maar sta altijd klaar ik zou mijn kind niet aan zijn lot overlaten .
Er zou meer begrip moeten komen voor mensen met een handicap of je het nu ziet of niet het is er .sterkte aan alle lotgenoten

Rita
01-02-2024
Reactie:
Hier man eind 30 die ook eenzaamheid ervaart en een babbel wil of leuke dingen samen doen.
Discord om te kletsen?

verdayne
28-03-2024
Reactie:
Het lijkt mij als vrienden dat je er juist voor iemand bent als je het wat moeilijker hebt.
jammer om te horen dat ze je een beetje laten vallen.

Het is even geleden sinds je bericht, hoe gaat het nu met je?

Groetjes
Rm

Rm
09-04-2024
Reactie:
Hallo,

Hoe was uw dag vandaag?

Met vriendelijke groet,

Jeremy

Jeremy
13-05-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Vrouwen LGHBT (Verhaal 493)

Mijn naam is Vivian , val op vrouwen maar op een of andere manier val ik steeds voor de verkeerde dames.
Of proberen dominant te zijn of gebruiken je.
Snap niet waarom ik zon mensen aantrek.
Vertrouwen in de vrouwen is nu ook ver te zoeken.
Vaak denk ik loopt diegene die wel om me geeft zoals het hoort eerlijk betrouwbaar en respect wel rond?
Wie kent dit gevoel ook?
En zou willen praten ?

Vivian
11-04-2024
laatste reactie: 13-05-2024

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Vivian,

Misschien wil je geen advies van een jongen of jongeman of man, en zeker niet van iemand die nog veel te leren heeft.

Maar misschien kun je beginnen bij jezelf af te vragen: ‘Hoe vind ik dat het hoort?’
Zoals ik heb kunnen lezen in vele boeken, films en series, kun je proberen om jouw definitie of standaard van eerlijkheid, respect en betrouwbaarheid los te laten. Ik zit momenteel in therapie en leer veel over reflectie. 9/10 keren dat jij of ik iemand ontmoet, is het een tegenpool of iemand die jou iets te leren heeft. Zo ervaar ik momenteel de wereld en mijn interacties met mensen. Einstein zei ooit inderdaad dat een diamant reflecteert maar Rihanna zei dat ze stralen of in het Engels ‘shine bright like a diamond’. Wie heeft er gelijk? Kies je een kant? Of discussiëren we erover?

Ik ben nu zo’n 5 jaar ‘alleen’ en ook ik moet ‘helaas’’ mijn visie bijstellen of veranderen om de mensheid beter te begrijpen en mezelf.

Ik wil best praten, dat heb ik al sinds mijn basisschool niet zoveel meer gedaan, omdat mij is aangeleerd dat ik niet mag spreken voordat ik mijn vinger opsteek. Ik typ en schrijf daarom ook zoveel! :)

Begrijp je een beetje hoe sommige patronen zich kunnen manifesteren tot een gedrag dat soms niet hoort bij hoe wij of anderen denken hoe het hoort?

Psychologie is leuk om te leren, ik heb er zelf niet zo heel veel verstand van en ik vergeet laatste tijd veel dingen omdat ik ietsjes ouder wordt.

Voel je vrij om een berichtje te sturen, wie weet leren we van elkaar! :)

Groetjes,

Jeremy

Jeremy
13-05-2024
Reactie:
Hoi Vivian,

Misschien wil je geen advies van een jongen of jongeman of man, en zeker niet van iemand die nog veel te leren heeft.

Maar misschien kun je beginnen bij jezelf af te vragen: ‘Hoe vind ik dat het hoort?’
Zoals ik heb kunnen lezen in vele boeken, films en series, kun je proberen om jouw definitie of standaard van eerlijkheid, respect en betrouwbaarheid los te laten. Ik zit momenteel in therapie en leer veel over reflectie. 9/10 keren dat jij of ik iemand ontmoet, is het een tegenpool of iemand die jou iets te leren heeft. Zo ervaar ik momenteel de wereld en mijn interacties met mensen. Einstein zei ooit inderdaad dat een diamant reflecteert maar Rihanna zei dat ze stralen of in het Engels ‘shine bright like a diamond’. Wie heeft er gelijk? Kies je een kant? Of discussiëren we erover?

Ik ben nu zo’n 5 jaar ‘alleen’ en ook ik moet ‘helaas’’ mijn visie bijstellen of veranderen om de mensheid beter te begrijpen en mezelf.

Ik wil best praten, dat heb ik al sinds mijn basisschool niet zoveel meer gedaan, omdat mij is aangeleerd dat ik niet mag spreken voordat ik mijn vinger opsteek. Ik typ en schrijf daarom ook zoveel! :)

Begrijp je een beetje hoe sommige patronen zich kunnen manifesteren tot een gedrag dat soms niet hoort bij hoe wij of anderen denken hoe het hoort?

Psychologie is leuk om te leren, ik heb er zelf niet zo heel veel verstand van en ik vergeet laatste tijd veel dingen omdat ik ietsjes ouder wordt.

Voel je vrij om een berichtje te sturen, wie weet leren we van elkaar! :)

Groetjes,

Jeremy

Jeremy
13-05-2024

Jouw reactie:



Ik wil niet als een zieliger achter je aan (Verhaal 238)

Ik weet niet wat ik moet doen.
Zit er al heel lang mee.. Mijn ex is in 2018 getrouwd.
Maar hij zoekt steeds contact met mij, hebben elkaar gezien paar keer, gesproken,gezoend enzv. Ook zei ik eigenlijk dat dit niet kan en niet eerlijk is tegen over je vrouw waar je mee bent weet niet eens of die met haar is. Hij zegt dat die niet zonder me kan leven, en mij mist en nog steeds van me houdt, wilt een leven met mij opbouwen. Dus een kindje, samen wonen. Maar hebt gezegd als je dit wilt moet je scheiden. En dan zegt hij zij heeft de echtscheiding al aangevraagd maar dat was ergens in 2019/2020.
Maar als hij alles op geeft kan hij alles kwijt raken wat die heeft opgebouwd. Het lijkt erop dat hij niet gelukkig is in zijn huwelijk. Hij zegt ook dat ze uit elkaar zijn. Heb ook aangegeven ik wil niet als een zieliger achter je aan. Eigenlijk is het ook mijn fout geweest, hij vroeg mij in 2018 of ik wilde trouwen en ik wees hem af was toen boos. Toen is hij maar met iemand anders gaan trouwen uit verdriet. En blijkbaar heeft die spijt.
Wat is u advies eigenlijk?
Want ik zit echt met handen in me haar.

Claire
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 11-05-2024

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dumpen.

Claire.

Flip
20-01-2024
Reactie:
Klinkt als profiteren. Eerst scheiden dan relatie met jou ! Geen woorden maar daden !

Inge
11-05-2024

Jouw reactie:



Ik voel me zo alleen (Verhaal 478)

Al een paar jaar voel ik me vaak alleen en eenzaam. Ik heb wel enkele keren 'vrienden' gehad, maar dit bleken geen echte vrienden. Vaak werd er misbruik van mij gemaakt, waardoor vriendschappen stuk liepen. Hierdoor ben ik het vertrouwen in mensen kwijtgeraakt en vind ik het lastig om nieuwe contacten aan te gaan. Ik hoef niet perse 10 vrienden, al is er maar 1 persoon die me neemt zoals ik ben en waar ik volledig op kan vertrouwen zonder dat daar misbruik van gemaakt wordt. Het is moeilijk hoop te houden om zo iemand tegen te komen na al deze ervaringen. Het maakt me erg ongelukkig en hopeloos. Zoek door dit schrijven niet naar een oplossing, maar wilde dit gewoon van me afschrijven.

Anoniem
30-01-2024
laatste reactie: 09-05-2024

3
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Goh of het hier over mij gaat. Ik weet precies hoe je,je voelt en door maakt.
Ben je man of vrouw? Welke leeftijd?uit welke omgeving kom je? Zou wel met je verder willen kletsen

Jo
30-01-2024
Reactie:
Komt mij ook bekend voor , je bent hierin niet alleen. Meeste mensen houden de schijn op helaas, wat het nog erger maakt….waarom? Denk dat er ontzettend veel eenzaamheid is in deze tijd, waarin iedereen langs elkaar heen lijkt te leven en alleen met zichzelf bezig is.

Selma
30-01-2024
Reactie:
Ook alleen en eenzaam .....verdrietig en machteloos....opgesloten en eenzaam inderdaad. Ik ben een vrouw van 58....

Vio
01-02-2024
Reactie:
Ik voel me ook eenzaam, zelfs binnen mijn huwelijk/gezin. Chronisch ziek, veel pijn, beperkingen en elke dag alleen thuis, alle sociale contacten zijn weg gevallen. Ik had mij het leven toch anders voor gesteld.

Merel
05-02-2024
Reactie:
Hoi

Is zo herkenbaar jouw verhaal.
Herken het zo bij mijzelf ook.
Maar probeer open te blijven staan voor nieuwe contacten te maken.
Ergens loopt die een persoon wel rond die jouw wel waardeerd om wie je bent.

Groetjes Vivian


vivian
06-02-2024
Reactie:
Ik sluit me aan bij al jullie reacties.
Ik durf zowat niet meer te investeren in nieuwe mensen zeg maar, maar toch blijf ik het doen. Alleen nu wel naar lotgenoten omdat je allebei aan een half woord waarschijnlijk al genoeg weet.
Ergens ben ik al 52 jaar aan t overleven...
Vaak balen van t leven maar toch volhouden omdat er ergens wel betrouwbare lieve mensen rondlopen. Toch de hoop hoiden op een beter leven.. Doodvermoeiend maar toch doen..

Esther
10-02-2024
Reactie:
dit is zo herkenbaar!
Ik ben man van 38 nu als je wil kan ik kletsen op Discord.

verdayne
28-03-2024
Reactie:
Ik voel me ook al echt heel lang eenzaam en alleen mijn vader mijn broers mijn zus en familie zie ik nooit
Ik heb ook een vriend en die zie ik maar om de drie weken alleen in het weekend van vrijdag tot zondag dan drie weken weer niet
Ik heb helemaal geen vrienden of vriendinnen wat ik echt zou willen om daar mee leuke gezellige dingen mee te gaan doen maar helaas zit het allemaal mijn niet mee
Zelfs op abc date site werkt het ook al langer niet om in contact te komen met mensen ze willen dan alleen maar relatie en als je dan eerlijk bent dat je die al hebt praten ze al niet meer met je ter wel ik goed aan gegeven heb dat ik vriendschap zoek veel mensen kunnen het verschil hierin niet helaas
Zijn er hier nog leuke mensen die ook vriendschap zoeken en zo alleen zijn ik hoor het graag groetjes van dorina van Dooren

Hey ik ben dorina van Dooren
09-05-2024

Jouw reactie:



Liesje (Verhaal 496)

Eenzaamheid , ik voel het elke dag . Maar ook intens verdriet elke dag weer . Na een huwlijk van 27 jaar en 4 jaar samengewoont , dus 31 jaar samen .kreeg ik te horen dat mijn man wilde scheiden . Alles wat ik lief had in mijn leven was in een zin weg . Verhuizingen , corona periode 3 jaar daarna elk jaar een operatie blindedarm , cyste , voetoperatie . Ik ben op , de eenzaamheid is zo intens . Na een druk gezinsleven naar helemaal niets . Tranen elke dag , al 5 jaar lang . Psychologische hulp gehad , maar ze kon me niet helpen , ik was zolang samen geweest met een narcistische partner . Mijn verhaal vertelt tot mijn psycholoog in tranen was en zei dat ze me niet kon helpen . Ik heb een zoon en een dochter zij weten niets van mij verdriet . Ik werk nog 4 dagen in de week . Elke dag speel ik een toneelstuk, zodra ik van mijn werk naar huis ga , stromen de tranen over mijn wangen . Ik heb ook een aantal lieve vriendinnen, maar ook voor hun hou ik me groot . Mijn moeder die op 97 jarige leeftijd overleed zei eens de woorden .........je krijgt wat je verdient . Ik zal wel een heel slecht mens zijn

Anoniem
25-04-2024
laatste reactie: 28-04-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ach wat verdrietig….
Zou je niet eerlijker kunnen zijn naar anderen toe? In elk geval tegen je vriendinnen? Misschien horen zij juist graag hoe het Echt met je gaat….
Liefs en sterkte!!

Leonie
26-04-2024
Reactie:
Verschrikkelijk om te lezen.
Ik zou toch als proberen om je hart te luchten bij je vriendinnen zoals Leonie ook aangeeft.
Als je het zo opkropt heeft het alleenmaar negatieve gevolgen voor je.
Hoe moeilijk het ook voor je kan zijn toch proberen.

Eventueel kan je ook op een discord server komen en daar je hart luchten.
Veel mensen die er zitten zoeken een beetje connectie.

Dit is de uitnodiging: https://discord.gg/dhwc68zJ

Groetjes en sterkte

Anoniem
28-04-2024

Jouw reactie:



Het leven heeft mij niks te bieden door chronische pijn (Verhaal 476)

Vrouw, 51 jaar, gehuwd.
Ik heb al 12 jaar een chronische ziekte, elke dag pijn, behandelingen slaan niet aan, nevenwerkingen, sociale contacten verdwijnen, niet meer kunnen werken. Ik voel mij eenzaam, onbegrepen, mijn aandorning is niet zichtbaar. Binnenshuis loop ik depressief rond, buitenshuis moet ik de schijn ophouden. Mijn man kan hem ergens niet inleven in mijn situatie, probeert begrip op te brengen, maar raakt alles een beetje gewoon. Al 4 jaar denk én spreek ik over zelfmoord of euthanasie. Artsen willen mij naar een psycholoog sturen. Geprobeerd, maar die mensen kúnnen mijn dagelijks lichamelijk lijden niet wegnemen met erover te praten! Mijn man houdt mij niet tegen. "Als het dat is wat je wilt." Ik ga niet over 1 nachts ijs, ik bereid alles voor, ook voor de achterblijvers. Ik heb nog geen idee hoe ik eruit zal stappen. Liefst zo pijnloos mogelijk. Ook nog geen idee wanneer. Ik voel dat mijn man hem nu al losmaakt van mij, om zichzelf de pijn te besparen. Denk ik. Ik begrijp hem. Het leven heeft mij niks meer te bieden, dus wil ik mijn leven terug geven. Hopend op enig begrip.

Merel
21-01-2024
laatste reactie: 25-04-2024

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Merel, ik begrijp je zo goed...en ik wens je veel wijsheid toe.

Moni
06-02-2024
Reactie:
Volgens mij is jou man nogal ongevoelig. Je verdiend meer steun.

Wim
21-04-2024
Reactie:
wat erg om te lezen dat je zelfmoord of euthanasie hebt gedacht. Tip: doe meer aan je sociaal verkeer het komt vast allemaal weer goed. Je hebt misschien een dociel eigenschap en bent introvert. Wordt snel weer beter.

anoniem
25-04-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Geen toekomst meer in deze klote leven (Verhaal 177)

Weet niet of ik het nog lang vol ga houden het enige wat ik kan doen is mezelf overeind proberen te houden want ik zie voor nu geen toekomst meer in deze klote leven ik voel mij nog meer alleen door mensen die mij er niet bij betrekken nooit een bericht van hoe het gaat nooit echt interesse ik weet het niet meer ik kan dit zeker niet alleen maar niet met deze familie die geen vertrouwen in mij tonen die geen moeite voor mij willen doen ik voel mij minderwaardig ik voel mij niet welkom ik doe er niet toe ik weet ook zeker dat ze mij niet zullen missen want contact hebben we al niet dus waarom zouden ze mij dan missen ik wil het gewoon niet meer ik heb te veel pijn en ik vind het eigenlijk wel goed zo het hoeft van mij ook niet meer

Anoniem
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 24-04-2024

8
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoe is het nu met je? ♥️

Bryan
21-06-2022
Reactie:
ik ben zelf ook klaar met dit kanker leven

rob
20-04-2024
Reactie:
hoe oud ben je?

Bianca
23-04-2024
Reactie:
@Rob, hoe oud ben jij?
ik vrouw 47 jaar en doe moord voor ZM

Bianca
23-04-2024
Reactie:
Hoi Allemaal,

Als jullie misschien contact zoeken met andere of elkaar kunnen jullie een discord kanaal proberen.
https://discord.gg/x8vpYpG6

Voor lotgenoten.

Groetjes

Anoniem
24-04-2024

Jouw reactie:



Kan helemaal NOOIT mezelf zijn (Verhaal 434)

Ben nu 20 jaar. Woon in arnhem. M'n hele leven werd ik gepest. Ik heb erge sociale angstoornis. Ik durf helemaal niks. Ik kan m'n emoties nie tonen. Kan helemaal NOOIT mezelf zijn. Ik ging altijd spijbelen wegrennen van school. Elke dag zelfmoordpogingen. Ik heb niemand. Toen ik 18 werd stopte ik met school. Ben al bijna 3 jaar thuis. Ik durf eens niet buiten te lopen 😞 niemand begrijpt hoe het voelt. Ik denk te veel aan zelfmoord. Durf niks. Sinds m'n 14e Ben ik in m'n eigen wereld. Ik praat met mensen die alleen ik zie. Das m'n enige afleiding. Door al da stress heb ik te veel haaruitval ik draag pruik. Vind mezelf zo lelijk. Al m'n hoop is weg..... ik zou vrienden willen hebben die me begrijpen die dezelfde dingen hebben zoals ik. Elkaar helpen. Tijd doorbrengen. Ben zo alleen..

Gizem
13-11-2023
laatste reactie: 19-04-2024

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb maar een paar tips. Als je een enge droom hebt moet je juist op de monsters afgaan. Dit geld ook voor een angststoornis. Buiten lopen kun je in het begin doen als het donker is. Gaat het niet meer? Dan ga je weer naar huis. Dan kun je trots zijn op het begin van verbetering. Langzaam opbouwen en niet te veel hooi op de vork nemen. Misschien kom je toekomstige vrienden tegen. Dat lukt vaak in het bos. Daar lopen veel eenzame mensen. Succes Gizem.

Qwerty
19-04-2024

Jouw reactie:



Het was weer eens zover (Verhaal 494)

Al eerder heb ik hier wat geschreven over hetzelfde onderwerp.
Van kinds af aan maak ik het mee dat volkomen wildvreemde mensen de grootste lol ,plezier hebben om mij hardop hoorbaar en zichtbaar uit te lachen.
Mensen die ik totaal niet ken,nooit een woord gewisseld heb, mensen waarvan je zo op het eerste gezicht zou zeggen " Dat zijn toch normale mensen ,met fatsoen" , die je openlijk staan uit te lachen om mijn uiterlijk.
"Wat een rotkop, wat een lelijkerd, die gozer ziet er ook niet uit", hoor je dan weer.
En een plezier dat mensen hebben; betraand van het lachen staan ze mijn kant op 'te kijken.

Vanavond, onderweg naar de supermarkt, was het weer eens zover...een paar jonge mokkels, zittend in een raamopening , hardop schreeuwend " moet je kijken, wat een lelijkerd, Hahaha "..
Dit gaat mijn hele leven al zo.
Ik heb een normale baan , huis, etc,maar nog nooit van mijn leven een vriendin gehad.
Doordat ik het bovenstaande mijn hele leven al meemaak, maakt mij dit erg onzeker om net vrouwen in contact te komen, hoe netjes en vrouwvriendelijk je ook bent.

Wat ik mij afvraag, wat moet ik ermee waarom men zo tegen mij doet, en wat beweegt men om zich zo tegenover mij te uiten ,terwijl men mij totaal niet kent?

Hans
12-04-2024
laatste reactie: 19-04-2024

3
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Hans,

Ik voel je frustratie, ik heb het niet zo heftig als jou maar ik kan me wel inleven in jou.
Ik ervaar vaak ook het gestaar en dan flink mompelen op afstand maar nog net niet recht in je gezicht.
Snap niet dat mensen geen fatsoen hebben om mensen in hun waarde te laten.
Je wordt er inderdaad heel onzeker van ook al heb je goeie bedoelingen.
Ik wordt ook altijd aangekeken als een creep als ik alleen maar iemand wil helpen of wat wil vragen.
Ik heb ook een persoonlijkheidsstoornis onwikkeld altans dat idee heb ik, geen indicatie of maar toch.

Mag ik je vragen hoe oud je bent?
Ben zelf in de 30.

Groetjes

Peter
13-04-2024
Reactie:
Ik ben 47.Heb nog nooit van mijn leven een vriendin gehad..Vaak hoor je mensen in mijn omgeving zeggen " waarom schrijf je je niet in bij een datingsite ?"
Dit heb ik al zovaak, zoveel keer gedaan , steeds bleef je weer met lege handen staan en teleurgesteld achter ; hoe goed je je best ook deed.
Ik heb een vaste baan bij een groot bedrijf waar ik al jaren werk, eigen huis ,auto ,etc..maar nooit een vriendin gehad.
Niet dar ik het niet wil, maar omdat mensen die mij niet kennen,geeneens moeite willen doen om je te kennen; op grond van je uiterlijk wordt he beoordeeld. Voor mij het hoogst haalbare? Vrouwen die je een aardige jongen vinden ,het leuk vinden om met je te praten ,maar niet meer dan dat .
Dan zie je ook dat anderen om je heen vriendin ba vriendin krijgen, en er geen enkele moeite voor hoeven doen.
Zelfs wanneer ik uit eigen beweging iets aardigs voor iemand doe, iemand die het moelijk heeft probeer te helpen, worden mijn goede bedoelingen als "raar " en "vervelend " gezien.
Daar wordt je soms echt gallisch van.

Hans
13-04-2024
Reactie:
Hoi Hans,

Ik ken dat ook. iets aardigs doen of simpel glimlachen is al raar en wordt ik op afgekeken.
Ben sociaal ook niet echt kundig dus heb mezelf al afgeschreven in zn geheel.
Nu geheel isolement voor mij dat is ook niks.

Almeerder (Voorheen Peter)
16-04-2024
Reactie:
Hoi Hans,

Ik ken een klein beetje wat jij doormaakt op een andere manier. Jaren lang had ik een angststoornis wat dan doorwerkt in mijn gedrag. Mensen denken al snel dat ik een idioot ben. Ook dan vergeten mensen respect te bewaren. Ook ik word soms gewoon uitgelachen. Ik probeer er maar boven te blijven staan. Mensen lachen snel om een medemens. Ik maakte eens mee dat een nogal vrouwelijke homoseksueel gewoon uitgelachen werd in een openbaar gebouw. Volgens mij is het ook iets Nederlands. Nederlanders staan in veel toeristische landen bekend als onbeschoft. Zuipen, schreeuwen etc Laat je niet gek maken Hans. We hebben allemaal bestaanrecht.

Leopold
19-04-2024

Jouw reactie:



Buiten me familie heb ik niemand meer (Verhaal 440)

Hallo ik ben Wout ben een Jongen van 19 jaar en voel me eenzaam en alleen heb geen vrienden en geen vriendinnen buiten me familie heb ik niemand meer ik voel me er zelf ongelukkig door ik weet niet meer wat ik moet doen

Wout
26-11-2023
laatste reactie: 08-04-2024

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wordt vrijwilliger in een revalidatiecentrum of verpleeghuis. Er werken zoveel jongeren. En vrijwilligers. Helpen organiseren voor leuke middagen juist ook voor mensen die erg eenzaam zijn geworden.

Je krijgt zoveel aardigheid en ook liefde en waardering terug. Meld je aan bein eens op een vaste dag. Het is gezelliger en vrolijker dan je denkt. Ze wachten op je jong en oud doen doen

Wout
08-04-2024

Jouw reactie:



Ik ben te lelijk voor de vrouwen (Verhaal 436)

Veel mensen vragen aan mij , waarom ben jij nog single en nu pas weet ik het antwoordt , ik ben te lelijk voor de vrouwen , als zelfs de lelijke mannen , knapper zijn dan mij , tja dan weet je het wel hoe ik eruit zie . En met schoonheid zit van binnen , daar ben je niets mee , toch zeker niet met datingsites waar het een regelrechte vleeskeuring is . Dan mag je innerlijk eruit zien als zijnde Brad Pitt dan laten ze je nog links liggen .
De vrouwen zoeken altijd naar iemand die knap is , rijk is en succesvol is .
Groetjes van een heel lelijke man die echt zijn uiterlijk niet mee heeft .

Te lelijk voor woorden
17-11-2023
laatste reactie: 04-04-2024

10
16
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Weet je waarom ze dat vragen? Omdat ze je juist zien als een hele leuke waarschijnlijk spontane man. En vragen ze zich gewoon af waarom iemand die zo leuk is en het zeker waard is om een relatie mee te hebben, want ik denk dat ze dat zeggen, omdat ze in jou veel goede eigenschappen zien waar ze zelf blij van worden en dus verbaasd zijn dat je nog single ben. Praat jezelf niet neer, maar geloof dat je zelf heel mooi bent want dat ben je ook. Je bent een mooi mens die zijn liefde tegen zal komen zodra hij heeft losgelaten wat hij niet is, en accepteert wie hij altijd al is geweeest en zal zijn. Je bent niet lelijk! Dus hou op jezelf dat wijs te maken.

A
10-12-2023
Reactie:
Ga Andrew Tate kijken, ga sporten, rest komt vanzelf, en zo niet heb je er iig wat aan gedaan

Anoniem
18-12-2023
Reactie:
Dat vrouwen op zoek zijn naar knappe en rijke mannen dat is echt onzin!
Maar een man die op deze manier zo aandacht zoekt en zichzelf lelijk noemt… is inderdaad totaal niet aantrekkelijk voor vrouwen! Dus please verman jezelf en niet zo zielig doen!
Groetjes de knapste vrouw!

Anoniem
24-12-2023
Reactie:
Hey doe even normaal ga hem nog meer de grond in boren.

Zegt veel meer over jou, dan over hem.

Lief zijn is voor jou moeilijk, want waarschijnlijk moet je zoveel pijn hebben dat je zo moet reageren anders kwam je niet eens op deze site! Heb respect voor jezelf anders zullen de andere dat nooit hebben voor jou! En ga je er bewust van worden dat je nu gemeen reageert, want zeg eens eerlijk hoevaak heb jij je je zo gevoelt? Wanneer iemand je de grond in heeft geboord?



Mirjam
25-12-2023
Reactie:
Helaas is hetgeen je schrijft zeer herkenbaar.

Door gebrek aan contact met/aandacht van vrouwen en de manier waarop de datingwereld (voornamelijk online) tegenwoordig in elkaar steekt zie ik mezelf, net zoals jij, als een ongewenste/lelijke man.

Ik heb her-en-der wat pogingen gedaan en ik ben ontzettend op mijn uiterlijke verzorging gaan letten, daarnaast was ik behoorlijk afgevallen (intussen heb ik het weer wat laten versloffen)...maar geloof me, zelfs dat hielp niet.

Is het dan persoonlijkheid? Neuh dat geloof ik niet..: bijv. ik sta open voor anderen / ben behulpzaam / ik ben zorgzaam (ik doe niets liever dan voor mijn zoon zorgen en leuke dingen ondernemen als ik hem weer bij me heb) / ik heb (nog) geen hekel aan vrouwen...ik denk dat het vooral de tijdsgeest is, alles moet zo snel mogelijk (het liefst direct) en als het dan wat is dan is het gras bij de buren aan de overkant heel wat groener.

Als ik jou was zou ik mijn aandacht verleggen naar vrienden en leuke dingen met hen ondernemen, dingen waar jij /jullie van houdt/houden...En vrouwen? Tsja, met hun eisenlijstjes en haastige gedrag (dat is overigens niet persé typerend voor vrouwen) mogen ze van mij heel hoog de boom in..Voor mezelf geloof ik er al niet meer in tot ik het wellicht ooit nog tegenkom, maar vanuit mij geen moeite meer want dat doet alléén maar meer pijn.

Gegroet en sterkte,

Een lelijke man van inmiddels 37 (ruim 5 jaar single/alleen);

MijnNaamIsOnbelangrijk
13-01-2024
Reactie:
heey mijn naamisonbelangrijk

heel raar om dat te zeggen, want je naam is wel belangrijk, maar je hoeft dat natuurlijk niet hier te gaan delen. ik las je hele bericht met aandacht, en ik ben zelf een vrouw van 31 nooit echt een relatie gehad, maar vind het verdrietig dat je zo´n beeld hebt geschetst van vrouwen waarvan je denkt dat ze allemaal zo zijn?

Maar ik snap je gevoel wel je verlangt de liefde en je wilt een vrouw om je heen, dat snap ik, want ik heb het andersom naar een man, ik verlang ook naar een man, maar mij lukt het niet, want ik zelf durf niet op een man af te stappen, en ik heb verder niet zo'n fijne ervaring gehad met de mannen waar mee ik heb gedate, en ja ook ik heb alleen pijn daar aan over gehouden, en ja ook doet het soms pijn als ik andere wel zien ( en dat is hun even goed recht hoor dat ze gelukkig zijn) maar het doet mij verdriet, omdat ik ook verlang om gelukkig te zijn met een man die mij ziet staan, die lief voor mij is, en mij respecteert en accepteert zoals ik ben.

Je zegt dat vrouwen een eisenlijst hebben, maar kan je begrijpen, dat wanneer iemand eisen hebt dat dat niet is omdat je lelijk bent? want ik geloof zeker dat je niet lelijk bent, want dit is niet wat hun je vertellen, maar dit is hoe je denkt over jezelf., en er zijn genoeg stellen die gelukkig met elkaar zijn die niet zoveel met hun uiterlijk doen die net zoals jij en ik samen gelukkig zijn.

Als jij jezelf zegt dat je lelijk bent, dan geloof je dat uiteindelijk ook, doordat je jezelf wijsmaakt dat het ook zo is zal je het ook zo voelen. Ik weet zeker dat als jij vanaf morgen bijvoorbeeld elke dag een goede eigenschap hardop verteld tegen jezelf dat je uiteindelijk het positief gaat ervaren, want je zal het gaan geloven, omdat je lief tegen jezelf gaat praten. Ik wil zeggen probeer lief voor jezelf te zijn, maar dat is een foute redenering, nee het moet zijn ga liever voor jezelf zijn, want dan zo zal er positieve verandering komen, en zo zal je meer positiever kunnen worden, en begrijp mij niet verkeerd, maar ik heb soms ook van mezelf dat ik denk tja ik ben lelijk, maar ik vertel mij dit zelf, want ik weet van mezelf dat ik niet lelijk ben, en zo kan jij ook erachter komen dat je niet lelijk bent!

Jij bent ook belangrijk, en ik vind het knap dat je bent afgevallen super ik ben zelf wel eens 20 kilo afgevallen in middels weer 10 kilo eraan, maar ook hier ik ga weer 10 kilo afvallen.

Ik lees ook dat je er niet meer in gelooft, maar ga eerst in jezelf geloven, want uiteindelijk begint het bij jezelf, het is moeilijk om dit te horen, want wie ben ik om dat te zeggen? uiteraard je moet natuurlijk doen waar je zelf er prettig bij voelt.

maar ik hoop dat je kan zien dat je niet lelijk bent ik hoop dat je kan kijken naar je eigen ik, en ziet hoe mooi je bent! ik hoop dat je jouw pijn kan verlichten, en alleen jij kan dat doen je kan je eigen pijn verlichten door er actief en bewust er naar gaan kijken, en zal ik je mijn ervaring vertellen hoe ik dat doe? en het is niet zo dat jij dit hoeft te doen, maar ik ga het gewoon zeggen, want ik geloof er wel in dat het helpt en het maakt mij alleen maar sterker, want ik merk ondanks dat ik nog een lange weg heb te gaan wel veranderingen in hoe ik over mijzelf denk, het gaat natuurlijk met veel weerstand, maar uiteindelijk ben ik zelf diegene die ziet dat het werkt ik ga namelijk naar een psycholoog, en ik ben blij met diegene waar ik naartoe ga, want ik zie heel veel dingen van uit mijzelf mijn eigen denkpatroon.

en ik ben sinds kort gaan schrijven alles wat in mij opkomt op aanraden van de psycholoog, en ik merk dat ik het fijn vind om te schrijven, want nu is alles uit mijn hoofd in het schrift, en dat voelt voor mij in ieder geval heel goed. Ik ga er op vertrouwen dat ik voor uit ga, en ik heb er ook vertrouwen in dat ik vooruitga hoe het ook soms loopt, want ik kies voor mijzelf, en juist omdat ik voor mijzelf kies merk ik dat ik stukje bij beetje ook weer mijzelf begin te worden, en merk ik uiteindelijk mijn echte ik weer op, en dat is fijn, daarom hoop ik voor iedereen die dat nodig heeft dat iedereen een lichtpunt zal zien, en dat iedereen elkaar kan steunen, en ik hoop voor jou dat je kan inzien dat je alleen zelf die draai kan maken, en wanneer je die hebt gemaakt zal je blij zijn dat je die draai weer hebt gevonden, want uiteindelijk heb je het gevoel van controle weer terug over wie je werkelijk bent, want ik weet wie ik ben, en het word eens tijd dat iedereen zich herinnerd de lieve persoon die ze zelf zijn ook te herkennen, zodat ze weer zien dat ze zelf ook het zonnetje zijn.

Anoniem
14-01-2024
Reactie:
Denk eraan, daten op datingsite,s zijn niet serieus, vooral als het gaat om gratis deelnemers, dit heeft weinig met uiterlijk te maken.

Veel spook accounts, mensen die op zoek zijn naar de "one night stand" en vrouwen die na 1 week al vertrokken zijn omdat ze overspoelt raken van reactie,s.
Accounts blijven bestaan waardoor je nooit reactie zal krijgen.

De slagingspercentage ligt fors hoger op single groepsreis te gaan of speeddaten, net als sporten in groepsverband, ga vooral fysieke activiteiten doen ipv swippen op een scherm.

Het is bekend dat van beide kanten zowel vrouw als man eenzaam thuis blijven omdat 1 van beide zich laat isoleren en je elkaar nooit zult vinden.

Sander
14-01-2024
Reactie:
Beste anoniem,

Lief dat je reageert!

Natuurlijk heb ik een naam en wil ik niet zeggen dat mijn naam onbelangrijk is. Ik bedoelde het meer in de trend van: "mijn naam is onbelangrijk om hier te vermelden". Desalniettemin: Ik ben Dennis (niet gefingeerd), aangenaam!

Mijn reactie is een reactie vanuit mijn perspectief aangaande vrouwen en het is echt niet zo dat ik alle vrouwen zo zie of vind dat alle vrouwen zo zijn. Dit heb ik willen benadrukken met het stukje "dat is overigens niet persé typerend voor vrouwen", wellicht dat het anders overkomt (het is en blijft helaas tekst zonder enige vorm van lichaamstaal en/of gezichtsuidrukkingen).

Dat ik zeg en vind dat ik lelijk ben klopt en ik geloof het voor het overgrote deel helaas ook. Waarom ik dat geloof? Het is in mijn jeugd al vaak genoeg (vooral door vrouwelijke leeftijdsgenoten) benadrukt (dit is meermaals en letterlijk tegen mij gezegd) en heb als resultaat in mijn tienerjaren nooit iets meegemaakt en daarmee amper tot nooit contact gehad met vrouwelijke leeftijdsgenoten.

Achteraf gezien kan ik wel zeggen "trek je niets aan van wat anderen zeggen of denken: laat het verleden, het verleden"..alléén is dat verrekte lastig en het spookt nog steeds regelmatig door mijn hoofd.

Uiteindelijk dacht ik het vanaf mijn 19de wel gehad te hebben. Ik kwam mijn ex-partner tegen waar ik uiteindelijk een klik mee had en vervolgens, na 13 jaar, word ik op een ongelovelijk pijnlijke manier verraden en aan de kant geschoven met alle bijkomende ellende/stress van dien (de details laat ik achterwege, het ligt immers in het verleden).

Nu 5 jaar verder, 37 jaar oud, heb ik alles weer redelijk op de rit (op de 'kleine details' na) en probeer ik mijn zoon een fijne jeugd met mooie herinneringen te geven. Zover ik het bemerk gaat me dat redelijk goed af en dan rest mij iets wat ik regelmatig denk/tegen mezelf zeg: "Leuk, alles voor mijn zoon (en hij echt verdient niets minder!!), maar ik dan? Ik ben er ook nog!"

Maar goed, het is wat het is denk ik?

Tot slot, ik heb denk ik wel een redelijke notie van mijn goede eigenschappen, alléén weet ik niet of het mij gaat helpen om deze hardop tegen mezelf te zeggen. Het is iets waar ik niet van afwijk, het hoort bij mij. Om enkele goede eigenschappen van mezelf op te noemen:
- Eerlijkheid;
- Loyaliteit;
- Directheid (geen blad voor de mond);
- Openheid (soms net iets te open);
- Zorgzaamheid (voor voornamelijk dierbaren);

Liefs,

Dennis (eerder reagerend onder "MijnNaamIsOnbelangrijk")

Dennis (eerder reagerend onder "MijnNaamIsOnbelangrijk")
14-01-2024
Reactie:
Heey Dennis,

Eerder reageerde ik hierop als anoniem, maar durf mijn echte naam dan weer niet te plaatsen, maar wat heftig dat je dit is overkomen, en dat zal wel heel erg veel diepe wonden hebben achtergelaten, en ja het zal echt heel erg veel pijn moeten hebben gedaan dat mensen zo naar tegen je hebben gedaan, en ik kan je begrijpen dat je dat uiteindelijk bent gaan geloven, maar weet dat ook al heb ik je nog nooit gezien weet dat je niet lelijk bent, en dat je nooit lelijk bent geweest ❤

En ik weet zeker dat je uiteindelijk zelf die controle kan terug nemen, en zelf weer kan zien dat ook jij mooi bentz en niemand maar ook echt niemand anders heeft daar wat over te zeggen, en jij mag er ook zeker zijn absoluut❤

En goed dat je je goede eigenschap hebt opgeschreven, en in begin is het even onwennig, maar met de tijd zal je het uiteindelijk gaan geloven en is het ook echt zo

Zolang jij zelf weet wie je bent is het onbelangrijk wat een ander vind, en dat is het sowieso al wel, want alleeen jij weet zelf wat goed voor je is en waar je blij van word.

Groetjes,

Mirjam

Mirjam ( niet mijn echte naam)
14-01-2024
Reactie:
Hallo Dennis,
Ik heb ook even gelezen wat je geschreven hebt ene ja wat zal ik zeggen. Ook knappe mensen ( wat is knap ) worden teleurgesteld.
En denken van verdikkeme ik ben niet goed genoeg of wat is het? Soms durven mensen geen gesprek aan met knappe mensen omdat ...Juist deze mensen hebben ook behoeft aan aandacht.
Niemand is lelijk, knap of anders waar het om gaat is zolang je dicht bij jezelf blijft oprecht en eerlijk bent komt alles goed,
Geniet van het leven.

Groetjes
Vrouw van 58 de eenna knapste

Vio
15-01-2024
Reactie:
Hallo ik heet marjan en heb vele liefjes gehad en nooit de ware gevonden en ik vind mij ook mega lelijk zullen we contact nemen als twee lelijkerd door het leven wil je mij een brief schrijven wie ben wat je bent en een foto erbij van jou dit is mijn adres


*** adres verwijderd ***

Redactie: Dit forum is vooral bedoeld om anoniem je hart te luchten en steun te vinden in de verhalen van anderen. Vanwege privacygevoeligheid en om mogelijk misbruik van gegevens te voorkomen, is het niet  toegestaan adresgegevens op te nemen in de geplaatste tekst.

Een e-mail adres plaatsen mag wel in dit forum.

Marjan
15-01-2024
Reactie:
Ik had vroeger een leraar op school die ongelooflijk lelijk was.
Een klasgenoot zei: Zelfs hij vond een leuke vrouw! We hoeven ons geen zorgen te maken dat we nooit iemand vinden.

Skippy
20-01-2024
Reactie:
Ik hou juist van lelijke mannen , enhe …. Wat is lelijk eigenlijk ???

Alice
11-03-2024
Reactie:
Ha Alice! Jij houdt van lelijke mannen? Juist ja..ik betwijfel het, maar goed ik ken je niet dus het zou zomaar kunnen.

Maar "Wat is lelijk" is een goede vraag en ik heb geen flauw idee. Een gevoel wellicht? Een gevoel dat bij mij is ontstaan door o.a. jarenlang genegeerd te worden door het andere geslacht.

Ik geloof niet meer dat ik aantrekkelijk (en dus in die zin (te) lelijk) ben voor welke vrouw dan ook. In 5+ jaar tijd heb ik geen enkele interesse bemerkt (zowel online/offline) en is mijn enige contact met vrouwen, voornamelijk telefonisch, in een professionele/werksfeer geweest (sowieso bewaar ik in een professionele/werksfeer ruim afstand voor mijn eigen veiligheid want ik heb geen trek/zin in alle gekkigheid van tegenwoordig).

Dusja...tja, wat zal ik zeggen? Nee, ik geloof er niet meer in en ik heb het opgegeven, ik zal ook geen moeite meer doen, dat heb ik jaren tevergeefs gedaan en ik zie het niet veranderen...waarom zou het? Ik ben maar een onbelangrijk hoopje, zuurstof verspillende, cellen (man) welke onnodig ruimte inneemt op een planeet waarin ik er, buiten mijn zoon om, niet toe doe.

Het is wat het is! Ik zit mijn tijd tot het einde uit en zodra mijn zoon zijn eigen weg gaat komt het voor mij neer op: alléén op reis gaan (gaat niet gebeuren, dan maar geen vakanties meer voor mij), alléén uit eten gaan (doe ik niet, geen zak aan), alléén naar de film (doe ik al vaak genoeg, dat boeit me niet zo), alléén naar een (openlucht) museum (geen behoefte aan, waarom zou ik)?....

Gegroet,

Dennis (eerder reagerend onder "MijnNaamIsOnbelangrijk")

Dennis (eerder reagerend onder "MijnNaamIsOnbelangrijk")
31-03-2024
Reactie:
Tja, ik heb ook hetzelfde gevoel wanneer er wordt gezegd dat ik iemand's type niet ben. Ik voel mij ook eenzaam en zou heel graag met iemand (vrouw) samen willen zijn. Het is en blijft gewoon erg moeilijk.

Uitgaan in een stad is best lastig als iemand als ik, die niet echt meer past in de leeftijdgroep dat veel jonger ligt. Dus ik weet het ook niet echt meer wat ik kan doen. Sommige hebben meer geluk in de liefde vinden online. Ik heb zeker mij goede kwaliteiten, maar het is gewoon een feit dat het altijd uitkomt op uiterlijk. Heel jammer eigenlijk.

Dus ik weet hoe je je voelt, ik zit op het zelfde bootje.

Pascal
01-04-2024
Reactie:
Gevoel komt ook overeen bij mij.
Ik loop er flink lang mee ook dus nooit echt hoop gehad.
Heb het gewoon opgegeven, ik vindt het wel best.
Lang leven hoeft van mij ook niet, hobby's en vrienden hebben is leuk maar niet hetzelfde dusja dan ben ik alleen maar zuurstof aan het happen. lekker interesant.

Graag wel maar een hopeloze zaak herkennen geeft misschien meer rust.

Almeerder
04-04-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Eenzaam (Verhaal 491)

Ik voel me af en toe echt f eenzaam, mensen laten je. Vallen om wat voor reden dan ook. Snap dan begot niet waarom, maar ok. Zou graag eens mensen tegen komen die gewoon normaal doen, lijkt me niet heel moeilijk, maar in deze wereld schijnen ze moeilijk te vinden te zijn. Nou ja we maken er maar het beste van.

A
03-04-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik ben zo bang dat dit het is (Verhaal 24)

Ik ben zo bang dat dit het is....Ik zoek al zo lang naar de zin van mijn leven..Door zware vermoeidheid, klachten zoals duizeligheid, lage bloeddruk,enz...en soms geen prikkels aankunnen, het gevoel dat je hebt voor/na griep, durf ik zelf bijna niet meer naar buiten om alleen activiteiten te ondernemen.

 

Soms kan ik ook niet. Het voelt zo onveilig; met z'n 2 zou ik het wel aandurven; dan weet ik dat iemand bij me is, mocht er iets gebeuren. Daarnaast heb ik zware faalangst en een extreem laag zelfbeeld, wat maakt dat ik nog minder ga ondernemen of doen.

 

Ik heb ook met niemand echt verbinding, niet echt vrienden of een steunend netwerk. Soms loop ik bijna letterlijk de muren op en zie ik voor mezelf geen uitweg meer, geen toekomstperspectief, geen oplossingen...


Zoe
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 31-03-2024

21
17
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:

Ik herken veel, wil je contact met mij?


S
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi ik weet er alles van.

Wat mij geholpen heeft is een reconnection healing van eric pearl.
Rust in je hoofd, Veilig voelen van binnen. Na jaren lang binnen zitten naar buiten gaan. Veel minder druk maken over hoe je uitziet. Ga maar googlen dit helpt echt!!! Succes verzekerd.
Heel veel succes

monique
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik zie dat er reacties kwamen op mijn bericht; sorry, hier lang niet teruggekeken.

Persoon 1: heb je een mailadres?
Persoon 2: bedankt voor jouw tip. Ik ken het niet maar zal het eens opzoeken idd; bedankt alvast.

Zoe
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi,

Probeer je denkwijze te veranderen hoe moeilijk het ook klinkt, je gedachtes van nu bepalen je toekomst. Zijn er negatieve/bange gedachtes waar je in het verleden aan dacht uitgekomen? Dan is daar je bewijs.

Wees sterk, en wees dankbaar voor wat je hebt. Zodra je je rot voelt pak een pen en papier en schrijf alles op waar je dankbaar voor bent, dat kan een dak boven je hoofd zijn, de kleding die je draagt, je rekeningen die je kan betalen, je gezondheid enzo enzo ,,, Probeer je gedachtes te trainen verander je negatieve gedachtes te veranderen in leuke gedachtes, bijv het leukste moment uit je leven. Beeld het je in en en probeer dat zolang mogelijk vast te houden.

Ik hoop dat je het probeert , en wens je veel geluk en succes.

iamMe
> 2 jaar geleden
Reactie:
ik herken mij zeer goed in jou.Ik heb geen enkele vriend of vriendin. Ik kan nooit samen met iemand iets leuks doen. Ik kan nooit mijn verhaal kwijt. Hoe oud ben je?Niet dat dat voor mij een rol speelt, als het maar leuk is. Ik ben vooraan in de veertig. Maar iedereen schat mij achteraan in de 20. Wil je contact met me dan mag je hier reageren

nan
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi, dat is heel naar ''geen verbinding'' voelen.
dat ken ik heel goed, voel niets meer bij mensen

c
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik kan me zo vinden in hoe jij je voelt

Sonja
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoe oud ben je ,en in omgeving v welke plaats woon je? Ik 49 jarige vrouw, Geldrop,omgeving eindhoven .ik heb ook echt iem nodig

Laura
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het is alweer lang geleden dat ik hier keek en ik zie dat er nog reacties zijn gekomen. Ik ben van België en ben 39. Je mag geen contactgegevens meer delen zie ik, hoe kan je dan contact leggen met mensen....

Zoe
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi allemaal,

Allereerst: bedankt voor het delen van jullie verhalen!

Er zijn plekken op internet die bedoeld zijn voor interactief contact. Misschien dat jullie die inmiddels al gevonden hebben.

Dit forum is opgezet om een ruimte te creeren waarin mensen anoniem hun verhaal kunnen delen en zich kunnen herkennen in de verhalen van mensen die hetzelfde meemaken.

En misschien vind je inspiratie in de tips die de therapeuten gedeeld hebben? Hier vind je de link naar de tips die over eenzaamheid gaan: https://www.therapiepsycholoog.com/forum-tips-eenzaamheid

Succes!

De redactie
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herkenbaar!! Eigelijk is mijn verhaal soort gelijk alleen ben al erg lang alleenstaand, veel werken... nu kids ook hun eigen leven lijden ben ik megaveel alleen... alsof je in een soort zwarte gat valt waardoor ik meer en meer ging werken totdat ik een burn out kreeg..
Heel veel sterkte!!

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Zo oe,

Hoe oud ben je en welke pro vh incie woon je

Alida
11-11-2022
Reactie:
Snap je volledig.

Vivitje
30-12-2022
Reactie:
Ik ben heel eenzaam en depressief
Altijd alleen.
Ben nu wel al 70 jaar maar gaat me niet meer
Waarom vraag ik soms

Francine
28-03-2023
Reactie:
Dag lieve Francien ,
Ik denk aan jou.
En ik hoop , dat je de moed hebt, om bijvoorbeeld een vrijwilliger te vragen om thuis te komen , of via een stichting , om naar buiten te gaan .
Vraag of iemand , als een.maatsch werkster je hierbij zou kunnen helpen .

Het is zo,n naar gevoel ,
Ik voel me ook zo eenzaam , de laatste tijd .
Ben je ook mensen verloren , waar je zo van hield?

Ik denk aan je , en zal ook voor je bidden.
Ook al weet je niet wie ik ben .
Ik voel me verbonden , met u .
Als ik u zou kennen , en hier zou wonen , in de buurt , zou ik u verrassen .

Waar woont u?
Gr karin .
En heel veel liefs en een diode knuffel .
God is bij ons

Karin
29-04-2023
Reactie:
Hallo Zoe
ook ik heb al jaren last van prikkels waardoor ik in een sociaal isoliment geraakt ben . Heb vooral last van chemische overgevoeligheid en vind geen begrip. Al je klachten zijn voor mij herkenbaar en ook ik zoek maar wat er mis is met me . Niks maar dat verandert niets aan de situatie waardoor ik euthanasie overweeg omdat ik moe gevochten ben tegen de omgevingsfactoren waar ik zelf geen grip op heb en die me niet alleen fysiek maar ook mentaal lijden opleveren
Ook ik zie geen toekomst meer

arlette
31-03-2024
Reactie:
Zoek de verbinding in jezelf en de rest komt vanzelf
Dat gaat natuurlijk, zeker en comfortabel aanvoelen.
De uitstraling zal aantrekkelijk zijn

Ik heb dat mogen ervaren. Dat is leuk. Mijn uitdaging is me te beschermen tegen 'nemers'.

Kansen krijg je genoeg.
Iedere dag ligt er een wit blad klaar wat jezelf kan invullen.

Succes

Karel
31-03-2024

Jouw reactie:



"Vaarwel" (Verhaal 490)

Ik wil 'vaar-wel' tegen mezelf zeggen alsook vaarwel.
Ik wil 'ik ben ook een goeie papa voor mezelf' zeggen.
Ik wil mezelf het beste geven van wat ik te bieden heb en dat dan delen met iemand die later zegt:"het was echt de moeite om mijn tijd hier op aarde met u te delen, en dat dan terug te kaatsen"
Ik wil mijn geluk niet laten afhangen van iets of iemand.
Ik kan "ik wil de kracht om lastige situaties te aanvaarden en los te laten"

Omdat 'het' , alle omstandigheden samen, te zwaar zijn heb ik er een pakketje van gemaakt en uit handen gegeven met de vraag: "doe er iets mee, geef me wat het beste is voor mij", ik heb de energie niet. "Hier neem het over".

Pijnlijk om toe te geven dat ...

En nu 'mijn tijd uitzitten' en de pijn toelaten.
Ik weet dat het tijdelijk is en dat ik ga zeggen
"Welkom terug"

Maar








Karel
30-03-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Vechten (Verhaal 489)

Ik voel me soms zo verdomd eenzaam, veel mensen begrijpen mij niet of willen niet met me omgaan, omdat ik te veel problemen heb. Ik heb ptss, me/cvs, fns, pds en copd. Ik haat vooral de nachtmerries te hebben en ziek te zijn. Heb al zoveel medicatie en therapieën gehad, maar dat helpt allemaal niet. Heb al vaker zelfmoord geprobeerd, maar ook dat mocht niet lukken en dat ga ik ook niet meer proberen, want dat bracht me al vaker naar een gesloten psychiatrisch ziekenhuis waar ook niemand mij begreep en dan weer zat opgesloten en dat nooit meer! Ben f desperate, vecht en vecht voor een oplossing, maar die schijnt heel moeilijk te vinden te zijn. Zou willen dat ik op een dag wakker wordt en ik me dan zowel mentaal als fysiek gezond voel, zonder problemen en dat ik kan gaan leven.

MrAnonymous
29-03-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik ben zo klaar met het leven (Verhaal 452)

Ik ben zo klaar met het leven. Ik wil zo graag dood. Heel veel diagnoses gehad. Laatste chronisch depressief. Het is overleven van de ene depressie naar de andere. Geen werk meer, geen vrienden meer. Al 25 jaar in deze hel.
Ik zou zo graag willen weten hoeveel potten pillen ik in moet nemen dat het eindelijk voorbij is. 3 potten was te weinig. Weer een gedwongen opname. Alleen maar angsten erbij gekregen.

natas
12-12-2023
laatste reactie: 28-03-2024

7
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Lieve …
Ik begrijp je. Ik ben ook doodongelukkig en eenzaam. Ik heb bipolaire stoornis en probeer ook al 25 jaar te overleven ipv te leven. Ik wens je sterkte en hoop dat je de komende tijd lichtpuntjes zult vinden of er iets liefs op je pad komt. Ik brand een kaarsje voor jou en mij en hoop op betere tijden Warme groetjes M

M
19-12-2023
Reactie:
Hallo,
Ik ken dat en zou ook graag dood gaan maar dat gaat zomaar niet. Zelf heb ik ook geen vrienden, en uitgaan interesseert me niet, wel eens een gesprek met iemand die dit ook begrijpt.
Sterkte groetjes J.

J.
20-12-2023
Reactie:
snap je waar je tegen aan loopt.
Ik had een goeie baan waardoor ik dacht nu ga ik eens opzoek met 35 jaar waarom ik anders reageer dan je moet doen.
Dan komt de aap uit mouw en krijg je de ene diagnose na de andere waar je niet vrolijk van wordt
En veel onbegrip van mensen waardoor je veel mensen verliest waardoor je er alleen voorstaat
Ik zelf heb fullblow borderline ptts en autisme
En ik snap hoe jij je voelt waar doe je het voor
maar net zoals ik moet je proberen het mooie te blijven zien ongeacht het zwaar en moeilijk is.

vivian
06-02-2024
Reactie:
Als ik er voor je kan zijn dan doe ik dat.
Op Discord kletsen? Ik ben een man van 38 (die veel jonger uitziet en gedrag ook)

verdayne
28-03-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Narsiatische relatie van mijn moeder heeft me gebroken (Verhaal 485)

Hallo iedereen,

Ik wil hier wat delen en me zwaar op het hart ligt,
Mijn moeder heeft 12 jaar lang 2 narcistische relaties gehad. Van kwaad tot erger.

Ik ben nu 25, en dan kan je je voorstellen ik woonde nog thuis.. mijn eigen vader had geen emotionele intelligentie ( die wou die niet hebben ) . Daarna heeft ze 2 narcistische relaties gehad.

Hierbij werd zei en ondertussen ik onderdrukt, nooit fysiek gelukkig maar emotioneel zat ik in een diep dal, vecht of vlucht modus bang dat ze misschien iets zou krijgen.. als ze een keer haar mond zou opentrekken.

Ik heb geleerd dat aangeven hoe je je voelt slecht is en zeurderig is. Dat ik er niet toe deed en dat ik meer een vuilniszak was dan dat ik gewaardeerd werd.

Dat heeft zich bij mij geuit tot dat ik me alleen gewild voel tijdens seks. Voor zolang het duurt.

En dat gevoel wilde ik niet kwijt.. dus begon ik ook de verkeerde over de vloer te krijgen. Dat heb ik zelf gestopt want ik merkte dat het daar vandaan kwam.

Mijn moeder heeft na 12 jaar zelf eindelijk haar leven opgepakt en is weg gegaan. Maar ik moest haar laten ontsnappen zodat er geen ‘vervelende’ dingen zouden gebeuren..

Ze heeft een jaar bij me gewoond en me emotioneel opgevreten. Ze was een zakje stof, ze wist niet meer wie ze was, wat ze moest, alles en overal bevestiging voor.. tot diep in de nachten jaar proberen uit te praten zodat ze niet terug ging. Dat is gelukt maar ik werk overdag gewoon.

Het is mij geleerd dat ik niet moet zeiken en gewoon door moet gaan.

Ik voel me niet gewild, ik voel alsof ik het niet ‘waard’ ben terwijl ik ergens wel weet dat ik het wel ben.

Ik heb me grenzen aangegeven aan haar en die begrijpt ze gelukkig. Want ik wil niet in dezelfde valkuil trappen als zij.

Ik heb avonden waar ik me goed voel, daten voelt voor mij alsof ik het rare eendje ben en niemand mij op die manier zou willen, ondertussen doodsbang dat ik in de val zou trappen waar zei ook ik viel. Je aan iemand willen geven en ondertussen het absoluut niet willen.

Ik weet mezelf soms geen raad.

Bedankt voor het luisteren en lezen van mijn verhaal.

Melanie
20-02-2024
laatste reactie: 28-03-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Als ik ergens mee kan helpen?
Ik heb Discord en ben 38 en ook heel erg alleen en het gevoel niets waard te zijn.

Groetjes

verdayne
28-03-2024

Jouw reactie:



Ik wil graag iemand om me heen (Verhaal 446)

In mijn huwelijk ben ik de laatste paar Jaren eenzaam geweest.
Na de scheiding oordelen de mensen om me heen dat ik eerst lange tijd alleen moet kunnen zijn voordat ik een maatje/partner zoek. Hoezo dan? Kan hier zo boos om worden. Ben al zolang eenzaam geweest.
Ik ben geen persoon om alleen te zijn. Ik wil graag iemand om me heen.
Wie bepaald dat je alleen moet kunnen zijn?! Het leven is al zo kort.

Olga
04-12-2023
laatste reactie: 28-03-2024

7
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Teveel oordelen tegenwoordig. Gewoon doen wat je wil doen. En je vooral vrouwelijk aantrekkelijk en gelukkig voelen.
Even op de app en voor je het weet ben je als vrouw in gang. Als man is het anders.

Meh
05-12-2023
Reactie:
Ik weet hoe het voelt alleen is mijn verhaal iets gecompliceerder,mijn vrouw heeft wanen en maakt mij al jaren uit voor vies en vuil .
Ik ben geen schim meer van vroeger, lijkt wel of ik alle moed ben verloren.
Ik zal eerlijk zijn ik ken dit niet alleen .
Als ik een lieve vrouw tegen kom ben ik weg.
Ondanks wat mensen ervan denken..

Wim
01-01-2024
Reactie:
Ik wil graag reageren ik begrijp jou zo goed ik ben sinds vijf jaar alleen weduwnaar dus maar zou zo graag nog zoveel genegenheid warmte en liefde willen ontvangen en geven natuurlijk. Leuke dingen doen met jou en die dingen met jou willen doen die jij al die tijd gemist hebt.en dan respectvol eerlijk discreet vertrouwelijk en liefdevol contact met jou willen

Jan
22-01-2024
Reactie:
Knuffelen

Joyce
23-01-2024
Reactie:
Gij bepaald het zelf , wanneer en hoe!

Leentje
24-01-2024
Reactie:
Ik hoop dat je iemand zal vinden.
Lieve groet van mij.

Vio
02-02-2024
Reactie:
Ja Olga ik ken dat ook zou jij in contact willen komen met mijn

Frits
08-03-2024
Reactie:
Precies dit:
Ik ben geen persoon om alleen te zijn. Ik wil graag iemand om me heen.
Wie bepaald dat je alleen moet kunnen zijn?! Het leven is al zo kort.
Mocht je interesse hebben kan ik op Discord kletsen (ff online) voor het offline

verdayne
28-03-2024

Jouw reactie:



Ik voel mij zo eenzaam en leeg (Verhaal 488)

Ik ben een vrouw van 45 jaar. Een moeder van 2 eigen kinderen en nog 3 bonus kinderen. Ik ben al 10 jaar getrouwd. Wij leiden een druk leven. We hebben 2 eigen bedrijven. Ik zit in de sneltrein van het leven. Werk, kinderen naar school /zwemles/sport brengen. Mijn man is veel weg voor zijn werk. Als hij belt ..gaat het over werk. Als hij thuis is gaat het gesprek over werk. In het gezin sta ik onderaan de ladder. Eerst komt werk/ kinderen. Dan de honden en dan ik ergens. Zo voelt het voor mij. Ik ben een pleaser en iemand met een hart van goud. Ik ga voor je door het vuur. Maar wie doet dat voor mij??? Ik heb weinig soiciale contacten. Ik voel me niet gezien en niet gehoord. Ik ben erggg goed in mijn eigen afkraken!!! Ik heb verschillende cursussen en opleidingen gedaan voor choach. Ik ben dus NLP en Hypnose coach. Ik ben goed in andere te helpen. Alleen te dom om mijn eigen te helpen. Burn-out en drepressie staan vaak voor mijn deur. Ik blijf maar doorgaan. Stort me op werk/kinderen...de sneltrein blijft maar doorgaan. Soms fantaseer ik dat ik in de auto stap..begin te rijden en nooit meer terug kom. Niet meer van me laat horen. Dan wordt ik weer super verdrietig want ik ben dol op mijn kinderen. Ik voel mij alleen zo vaak eenzaam en leeg. Is dit mijn leven nou. Soms verlang ik zo naar een knuffel en liefde. Als mijn zoontje mij knuffelt...dan huil ik soms stiekem in zijn nek, omdat ik dan zo blij ben. Gewoon zielig he?! Ik heb al veel geprobeerd. Vele coaching gesprekken bij een lieve vrouw. Die ik vertrouw. Ik kom er maar niet uit. Wanneer stopt het. Zodat ik me niet meer leeg voel en oprecht gelukkig kan zijn.

Anne
28-03-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voel me niet goed genoeg (Verhaal 487)

Hoi allemaal
Ik heb de laatste tijd heel vaak het gevoel dat ik niet goed genoeg ben. Ik heb 1 hele goede vriendin en dat is het dan ook.
Een jaar geleden kreeg ik terug contact met een man waarmee ik vroeger op de jeugdbeweging gezeten had. In het begin was dit contact heel leuk en ging het over dingen van vroeger. Na een tijdje ging het over naar sexpraat. Ook al ben ik getrouwd ik heb er toch aan meegedaan. Tot ik op een bepaald moment iets had van nee dit is niet wat ik wil, ik wil gewoon vrienden zijn. Hij beloofde verschillende keren dat hij zijn best ging doen om het niet meer over sex te hebben, hield die uiteindelijk nooit lang vol. Ik heb dan beslist dat ik helemaal geen contact meer wou.
Ik heb een tijdje met een goede vriend van mijn man gestuurd, had het gevoel dat ik over alles kon praten met hem. In het begin stuurde we heel vaak, op zaterdagnacht vaak de ganse nacht. En ineens van de ene dag op de andere stopt hij gewoon met sturen. Ik had aangegeven dat ik hoopte dat we hele goede vrienden konden worden. Nu vind hij dat ik teveel stuur, dat het begint op te vallen voor zijn vrouw en vind hij zijn vriendschap met mijn man veel belangrijker dan mij. Mijn man wist trouwens dat ik met hem stuurde.
Afgelopen weekend ben ik mijn verjaardag gaan vieren samen met mijn man, mijn beste vriendin mijn zonen en wat kameraden van mijn zonen. 1 persoon twijfelde of hij mee wou gaan, is uiteindelijk dan toch meegekomen. Achteraf bleek dat die alleen maar meekwam omdat mijn vriendin erbij was.
Ik heb echt het gevoel dat er nooit iemand voor mij kiest ofwel is mijn man belangrijker ofwel mijn vriendin veel toffer als ik, ofwel wil ik teveel contact ofwel is het alleen maar voor sex.
Ja het zijn altijd mannen waarmee ik vrienden wil zijn maar ik kom veel beter overeen met mannen als met vrouwen. Mijn beste vriendin ken ik al van in de kleuterklas.
Ik zou zo graag eens willen dat er iemand voor mij kiest, hebt het er echt zo moeilijk mee dat ik nooit goed genoeg ben.

Christel
25-03-2024
laatste reactie: 27-03-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heey Christel ik las je tekst, en ik zal je zeggen begin eerst eens met voor jezelf te kiezen, want altijd maar hopen dat er iemand is die voor jou gaat kiezen is een verwachting, want als niemand mij kiest ben ik niet goed genoeg? Dat klopt dus niet, en lees met mij mee en ik ga het in koeien letterd zetten:

JE BENT WEL GOED GENOEG!

Ga eerst voor jezelf zorgen, en daarna komt het vanzelf en je kan beter 1 vriendin hebben dan 10 anderen die waarschijnlijk niet altijd de tijd hebben.( niet dat ze dat natuurlijk altijd moeten hebben)

Ik heb zelf geen vrienden, en dat is ook soms zo vervelend, maar ik denk nu wel ( ik wil best wel 1 vriendin hebben en of een maatje) maar ik heb nu best veel rust ik ben niet antisociaal ik zou zelfs wat meer willen socialiseren, maar hou jezelf niet tegen en ga iets doen waar jij blij van word en eigenlijk alleen waa jij blij van kan worden, en dat is belangrijk, want hoe meer activiteiten die je gaat doen waar je blij van word hoe meer


voldoening je zal krijgen, en wie weet kom je vanzelf iemand tegen.

Ik ben zelf weer op volleybal gegaan en ik ga beginnen met een andere sport op de zaterdag waarschijnlijk en dat is ook in een groep, maar ik ga af en toe allern uit eten, naar de bios, zwemmen plus sauna helemaal alleen, en ja soms sauna is moeilijk, want dat zie je stelletjes samen, en ik heb ook geen relatie, en of vriendengroep, maar ik bijt mij erdoorheen en ik ga er naartoe wanneer ik daar zin in heb en als ik het kan permitteren.

Lieve Christel je mag er zeker wezen❤


Anoniem
27-03-2024

Jouw reactie:



Nooit gedacht dat eenzaamheid zo'n impact kon hebben (Verhaal 66)

Sedert begin 2013 ben ik gescheiden. Ik had nooit gedacht dat de eenzaamheid zo'n impact kon hebben op een mens. Ondanks een huidige lat-relatie waar ik elke dag het beste van probeer te maken, lukt het me niet om heel wat minder eenzaam te zijn. Van samenwonen is er totnutoe geen sprake, dat is m'n grootste wens. Ik wil de weekends meer samen doorbrengen, maar m'n vriend houdt niet van zo'n regeling. Ik hoop dat ik dus ooit nog eens een vaste relatie kan hebben, daar verlang ik enorm naar. Ik zal er stilaan naar op zoek moeten gaan, denk ik soms, maar zeker niet via dating-sites.Door die veel eenzame momenten, heb ik ook meer tijd om te piekeren... Door de scheiding heb ik heel wat vrienden en familie verloren.... en MIS ik dat nog altijd enorm. Dan denk ik vaak hoe zou het zijn met ..... en met de kinderen van.... Al die sterke banden die in de tijd zo heel mooi waren en waarbij ik me ook gelukkig voelde, zijn op een dag doorgeknipt en dat kan nooit meer terugkomen. M'n ex-man heeft bij de scheiding heel weinig vriendschaps- en familiebanden verloren.Ik heb hem jaren vertrouwd bij alles wat hij deed, op werkvlak, op financiële regelingen thuis,onze 2 kinderen, maar achteraf bekeken, heeft hij me heel erg bedrogen. Ik deed op het einde niets meer goed.... Ook de vrienden waar we jarenlang mee op reis geweest zijn, gaan eten , veel leuke dingen samen gedaan, zie ik nooit meer. Dat blijft een mens achtervolgen na al die jaren, dat laat je niet los en kan je niet zomaar wegwissen. Dan denk ik soms "wat heb ik dan al die jaren voor hen allemaal betekend? Was ik dan misschien maar een "aanhangsel, een bijlage" bij alles wat m'n ex-man deed en zei? Z'n moeder stond altijd op de eerste plaats en dan ik... Ik heb een slechte kindertijd (meer dan 2 jaar ziek geweest tijdens de lagere schooltijd wegens een zeldzame kinderziekte)en een slechte jeugd gehad (heel weinig mogen ondernemen en braafjes altijd knikken voor m'n ouders). Toen ik via een heel goeie vriendin m'n ex-man had leren kennen op 24-jarige leeftijd, klikte dat meteen maar gedurende m'n 23 jaar durend huwelijksleven had ik vaak het gevoel dat ik constant moest veranderen van m'n ex-man....Vooral de laatste jaren voor de scheiding werd ik bestempeld als autistisch, apatisch, asociaal, zuur, verbitterd, vijandig.... Je zou voor minder als je in die eenzaamheid noodgedwongen wordt geduwd en niet meer jezelf kan zijn.... Ook met de opvoeding van de kinderen had ik het niet gemakkelijk. Mijn aanpak en mening bij de opvoeding telden nooit mee. Ik was een slechte moeder, heb ik vaak horen zeggen.... We zijn een 9-tal jaren in relatie-therapie geweest en ook daar had ik alleen het gevoel m'n verhaal kwijt te kunnen maar een concrete aanpak (ik dacht aan workshops en opdrachten om thuis te proberen )is er nooit gebeurd via de psycholoog.M'n ex-man was goed bezig, ik moest veranderen, hij niet in die 9 jaar therapie. Was dit dan wel een goeie psycholoog? Het kan toch niet dat een mens constant verkeerd bezig is??? Een karakter (bij mij althans)kan niet zomaar veranderd worden .... vooral met m'n nare kinder- en jeugdjaren die daar zeker in meegespeeld hebben... Ik wil iemand leren kennen die de eenzaamheid bij mij kan doorbreken. Een van m'n hobby's is koken.Ik volg al heel lang kooklessen maar de laatste jaren ondervind ik wel dat ik me niet meer opgenomen voel in de groep. Niemand die eens iets vraagt aan mij of een gesprek aanknoopt met mij.Ik doe heel vaak een inspanning om mensen iets te vragen, maar ik krijg weinig of geen respons terug, daar duikt de eenzaamheid dan weer op. M'n kids zie ik nog heel weinig,door allerlei omstandigheden, daar telkens weer die eenzaamheid. Op m'n werk telt m'n mening heel weinig mee. M'n Initiatieven om bijv. iets anders aan te pakken,worden meestal van de kaart geveegd, daar opnieuw weer die eenzaamheid. Ik denk dat het grootste probleem is dat ik absoluut geen sterke persoonlijkheid heb.....

Els
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 21-03-2024

8
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heftig verhaal!!

Jeroen
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat , Els ?
Wil je dat delen ?

Paul
07-05-2023
Reactie:
Heel herkenbaar maar dan andersom. Ik heb ook een LAT relatie, maar die is onstabiel. En dan wordt je gevoel van eenzaamheid nog sterker. Het is niet makkelijk. Sterkte

Erik
30-12-2023
Reactie:
Hier ook een lat relatie van een jaar nu, ik eenzaam hij vind het wel best zo. Ook beide trauma pakketjes, cultuur en taalverschil ook nog. Hij veel shit, nog niet lang genoeg in Nederland om vaste woning te kunnen krijgen, andere problemen erbij. Ik helemaal ready en stabiel in dat opzicht, maar hij wil geen consessies doen. Duwt me ook weg vaak, wil niet vaak appen en bellen. Ik ben het een beetje aan het opgeven.

Lin
21-03-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



oursoulisconnected@hotmail.com (Verhaal 471)

Heey Lieve mensen,

Sinds kort ben ik een whats app groep begonnen, en voor wie daar behoefte aan heeft is van harte welkom❤ deze groep is voor iedereen het maakt niet uit hoe oud je bent wees welkom, en ook voor mensen uit België geldt deze app ook🙏

Wanneer je daar klaar voor bent mag je mij een email sturen naar: oursoulisconnected@hotmail.com

Ik snap dat de drempel groot kan zijn, en daarom neem je tijd, en wanneer je er klaar voor bent mag je mij altijd een e-mail sturen.

Voor nu een fijne dag gewenst❤

Groetjes,

Mirjam

Mirjam
14-01-2024
laatste reactie: 06-03-2024

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hai Miriam,
Wat mooi dat je dit initiatief ben gestart. Zou je mij daar iets meer over kunnen vertellen? Ik hoop op je begrip dat ik een beetje voorzichtig ben met dit soort initiatieven, hoe goed bedoeld ook.

Hartelijke groet,
Vlinder

Vlinder
06-03-2024

Jouw reactie:



Al 52 jaar gevoel van eenzaamheid.. anders zijn. (Verhaal 462)

Al 52 jaar gevoel van eenzaamheid.. anders zijn.
Getraumatiseerd, verwaarloosd, gepest..
Onwelkom omdat moeder er genoeg had, liefste zus verloren, zwaar trauma. Maar ik voel me niet zielig of slachtoffer Al zou ik ook liever een leuker verhaal hebben. Het is het verschil tussen mij en de meeste mensen. Mijn innerlijke zoektocht naar een hoger bestaan.. waar eenheid is en warmte en aandacht voor elkaar. In een wereld waar iedereen in oorlog is met zichzelf en elkaar.. te gevoelig voor al het leed om me heen, te eenzaam om het nog vol te houden. Te intelligent en oprecht voor de meesten. Mag je dat überhaupt van jezelf zeggen?
En ik ben niet perfect ook.. ik weet dat ik mijn lessen heb.. toch het verlangen naar mensen die meer hebben meegemaakt en meer zien en voelen en niet weren hoe daarmee om te gaan..
Zijn er meer die dit begrijpen en ook zo voelen en open kunnen staan voor anderen, voor echt contact en verbinding?
Een lieve groet
Anne

Anne60
29-12-2023
laatste reactie: 05-03-2024

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Goedeavond Anne,

Op dit moment heb ik een e-mail adres aangemaakt met als doel om jullie met elkaar in contact te laten komen, mocht je interesse hebben mag je een e-mail sturen naar: oursoulisconnected@hotmail.com.

Hopelijk spreken wij elkaar gauw, en zullen er meerdere mensen hiervoor open staan.

Ik wens je in ieder geval veel sterkte, en geef ik veel kracht in deze verdrietige tijd.

Groetjes,

Mirjam

Mirjam
30-12-2023
Reactie:
Hoi Anne,
Het is zo herkenbaar allemaal wat je schrijft en het verlangen naar..
Persoonlijk zie ik een groepsap niet zitten want zo kun je geen gesprek voeren.
Bovendien ben ik al geen mensenmens dus laatstaan deelnemen aan een groep..
Maar de eenzaamheid is soms niet meer te doen.


Esther
10-02-2024
Reactie:
Zo herkenbaar wat ik lees, het bericht van Anne maar ook zeker van Esther, over het geen mensen mens zijn. Nu wil ik zeker niets invullen en/of een aanname doen, maar ook ik zeg geen mensen mens te zijn en toch struin ik het internet af op zoek naar ‘gelijke’/begrip, want volgens mij wringt daar iig mijn schoen, door de ander begrepen, gezien en geaccepteerd te voelen. Ik heb toch een mailtje gestuurd naar het emailadres van (onbekende) Mirjam gestuurd en wie weet. Gelukkig heb ik in het algemeen geen verwachtingen (meer) maar hoop en dat is wat mij op de been houd. Lieve groet.

Sonja
05-03-2024

Jouw reactie:



Kan je ziek worden van een kluizenaarsleven? (Verhaal 58)

Ik ben ook eenzaam. Al erg lang. Tientallen jaren.
Geen vrienden, familie, gezin. Wel drie honden.
Soms bevliegt het me en duurt de dag zo lang. Vooral de feestdagen zijn vreselijk. Ik ben afgekeurd en mis het werken erg.
Een paar jaar geleden kwam er een soort omslag, als ik dan toch alleen ben ga ik het zo indelen dat het prettig wordt. Dat heeft er voor gezorgd dat ik het naar mn zin heb in mn eentje. Ik leef als een kluizenaar. Trek me steeds verder terug en dus mensen van me weg. Kom wel mensen tegen als ik mn hondjes uitlaat, een snelle vriendelijke oppervlakkige babbel is dan meer dan genoeg. Ik irriteer me nu zelfs aan mensen terwijl ik vroeger altijd heel sociaal was. Eén keer in de week geef ik dansles aan dames die ook allemaal een druk eigen leven hebben met familie, werk en kinderen.
De weekenden en de feestdagen zijn erg lastig, soms om wanhopig van te worden. Gewone dagen red ik het wel.
Ik zou graag in contact komen met lotgenoten. Hoe doen jullie dat nou?
Hoe vind je een balans? Een fijne structuur in de dag die lang kan duren als je alleen bent. Is het ongezond? Kan je ziek worden van een kluizenaarsleven?
Ik ben niet depressief of somber.

Nocturne
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 27-02-2024

39
22
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herken me erg in je verhaal.
Weet niet of ziek kan worden van een kluizenaarsleven. Ik ben hetzelf ook.
Ik ben me er eigenlijk al in gaan schikken omdat ik niet meer geloof dat ik ooit nog gelijkgestemden ga tegenkomen

Yvonne
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken je verhaal.Machteloos voel ik me

Lotte
> 2 jaar geleden
Reactie:
Heel herkenbaar dit. Het is bij mij niet van de ene op de andere dag gegaan. Maar ik denk niet dat ik weer terug kan zoals vroeger. Ben ook erg nieuwschierig naar lotgenoten. Het eenzame gevoel is voor mij soms verschrikkelijk. Aan de andere kant voelt het ook wel veilig en rustig soms en dat ik een beetje mijn eigen dingetjes kan doen zonder dat er kritiek van anderen komt. Ik leef met drie vogels, waarvan een tam. En die zijn super belangrijk voor me. Niet iedereen snapt dat. Maar ik ben ook benieuwd hoe het met jullie gaat nu. Hebben jullie (nog) contact met lotgenoten? Of zijn jullie veranderd? Ik weet niet hoe lang geleden dit op deze pagina is geplaatst? Groeten aan alle lotgenoten!

Charlotte
16-06-2022
Reactie:
Een heel herkenbaar verhaal. Zelf ben ik al op jaren en loop naar de tachtig. Ik heb nooit de juiste schwung gehad om vriendschappen te leggen. Op de één of andere manier had ik het gevoel niet boeiend of aantrekkelijk genoeg te zijn voor een relatie. En dan kom je gedurende je leven ook nog allerlei mensen tegen, die preventief te kennen geven, dat je niet denken moet een relatie of vriendschap met hen te willen. Ik heb me veilig gesteld, het staat nu op de voorgevel van mijn woning: "Kluizenarij." Ik dacht, daar zullen wel reacties op komen, maar nee, men lijkt het volkomen vanzelfsprekend te vinden. Ik voel mij behandeld alsof ik lucht ben en niet besta, dat is even slikken, maar geloof me, ook dat went. Ik breng een goede zingevende structuur aan in mijn leven als kluizenaar. Ook ik groet alle lotgenoten, en wens ze een engel op hun pad.

Franc
13-07-2022
Reactie:
Hallo.

Ik lees jullie ervaringen en ik voel er verdriet over. Eenzaamheid is vreselijk en ik ben 34. Ik moet er niet aan denken om dit jaren nog zo mee te maken. De herkenning is real.
Ik heb dan nog wel mijn sport, waar ik mensen zie en spreek. Daar ga ik 3 keer per week heen. Ik heb een hond en zij zorgt inderdaad voor wat meer interactie en beweging.
Ik lees over ‘lucht zijn’. Ik moet denken aan een geconditioneerde overtuiging.
Ik was als kind ook ‘lucht’. En die neiging vind ik onbewust zo veilig dat ik mezelf ook vaak van de samenleving afsluit.
Ik houd mezelf steeds voor dat het tijdelijk is. Ik ben wel van plan weer te gaan werken al houdt me iets tegen, voorlopig houd ik me voor dat dat de gewenning is voor de hond.
Ook een partner, dat zou ik graag willen. Al is er naar zoeken vaak niet succesvol.

Sterkte alle lotgenoten! We zijn misschien alleen maar we zijn niet alleen ❤️

Viev
13-08-2022
Reactie:
It is what it is

Hamster
17-08-2022
Reactie:
heel herkenbaar . jaren lang heb ik moeite met vriendschap te onderhouden , je groeit uit elkaar , zeker als er bij de ander kinderen komen . nu ik 60 ben merk ik dat alleen zijn
altijd al een deel van mij was en een kluizenaars leven sluipt er langzaam erin . het heeft zijn voordelen maar ook zijn nadelen . eenzaam voelen knaagt aan je , ook al ben je blij niet al dat sociale gedoe en het drukke hectische leven met al die opgelegde verplichtingen te hebben .

alice
18-10-2022
Reactie:
Hoiii, heet je nocturne??
Hoe oud ben je en welke provincie woon je.
Wat erg man dat je zo leeft. Ik wil wel in contact met je komen maar dan zullen we prive ff contact krijgen.

Groetjes Alida

Alida
11-11-2022
Reactie:
Ikzelf ben geen kluizenaar maar tot voor kort had ik geen beeld van hoe iemand zo in afzondering leeft. Ik woonde 15 jaar op kamer in vrijstaand huis! Waar ook een man met Bipolaire stoornis woond, en zich de hele dag terug trekt. De nu 58 jarige man is sterk vermagerd. Zorg of hulpverlenende instanties kunnen zogenaamd niks doen want hij is niet gevaarlijk. Zelf heb
Ik een nieuwe woning, en probeer alles uit het leven te halen.
Hoewel ik scoliose patiënt ben maar dat ben ik gewend. Ik heb een vriend8n en behoorlijk zelfstandig.

Gerard, 54jr. Uit Enschede
12-12-2022
Reactie:
Ik ben 35 en heb ook steeds meer datzelfde eenzame leven.

Ik ben nooit echt het sociale type geweest, vroeger ging ik wel veel naar festivals en feestjes maar na de dood van mijn zus is alles volledig veranderd.

Vrienden bleken geen echte vrienden te zijn daarin heb ik nog 1 echte vriendin aan de andere kant van het land wat soms is ff bellen of appen is.
mijn gezondheid was al slecht sinds mijn geboorte maar is zodanig achteruit gegaan dat ik ook niet kan werken.
Sinds 3 jaar veel last van paniekaanvallen en dus zomaar ff op pad kan ook niet meer.

Qua romantische relaties… vroeger veel gehad, maar liep allemaal uiteindelijk stuk want ik wil absoluut geen kinderen, en dat is voor veel dames al een dooddoener.

Ik ben zelf wel iemand die liefde, aanraking en samen zijn belangrijk vind maar de juiste persoon nog steeds niet tegen gekomen.

Ik ben nu dus vooral bezig met mijn mieren kolonies en ben veel bezig met mijn microscoop, de interesse in vriendschap verdwijnt ook steeds meer, liefde is nog het enige waar ik interesse in heb als het gaat om menselijk contact.
De vraag is hoelang dat nog zo blijft, de eenzaamheid ben ik al voor een lange tijd gewend.

Kevin
17-02-2023
Reactie:
Het lijkt of ik m'n eigen verhaal hier lees. Ik had n drukke baan, maar na n val op m'n hoofd, is dat voorbij. In het begin was thuis zijn oke. ik had aardig wat zogenaamde vrienden..echter zodra je n keer durft te zeggen dat je iets niet leuk vindt, is de vriendschap over.
Ik leef ook alleen met m'n katten en hondje. Ben bijna 63 jaar.ik hoop iedere dag dat ik snel gehaald word..niemand die t interesseert dat je bestaat, alleen zit ..heb geprobeerd vrijwilligers werk te doen..maar dat bracht geen oplossing.
Dus ja, mijn leven is een klomp van eenzaam zijn en wachten op bedtijd.

Yvonne
19-02-2023
Reactie:
Ik kan me jouw gevoel voorstellen. Alleen met mijn honden. Hoe beter je de mensen leert kennen, des te meer je van je honden gaat houden. Telefonisch contact op zijn tijd prima maat laat me met rust. Genoeg geweest.

Bep
09-04-2023
Reactie:
Ik wil met jou in contact komen
Jij ook ik weet hoe dat voelt

Mia
22-04-2023
Reactie:
Ik ben ook behoorlijk eenzaam. Ook geen vrienden en nu

José,
05-05-2023
Reactie:
Ik ben een 58 jarige vrouw uit Antwerpen en zou heel graag contact hebben met iemand die ook op zoek is naar een goede vriendschap. Een goed gesprek voeren,een wandeling maken,koffietje drinken enz....
De simpele dingen. Mekaar steunen en troost bieden.

M.
O7/5/023

M.
07-05-2023
Reactie:
Hallo,
Ik heb de laatste 14 jaar heel veel tegengekomen waardoor mujn leven zo drastisch veranderd is dat ik nu echt eenzaam ben.
Ik was zelfstandige maar heb mijn werk moeten opzeggen doordat ik De Ziekte Van Bechterew heb.
Daarna ben ik gescheiden en zat daarwals vrouw hellelaal alleen met nog twee jonge kinderen.
Mijn familie komt nooit af en zeker na de scheiding vonden ze dat orecies niet meer nodig.
Ik heb 1 zuster die ik maar 1 keer zie in een jaar zie en dat is op kerstdag en dan moeten we gaan...wat een gefake,,,
Ten andere is ze heel egocentrisch....t is maar het hare dat telt...
Ik heb dan nog een moeder die me meer gecontroleerd heeft en mijn kinderen naar haar hand heeft gezet.
Dus ik wordt hier dan nog eens geleefd,.,
Ik zou volledig willen verhuuzen ...want ik ben een natuurmens en ik hou van de rust en de zee....
Ik viel me zo alleen en ongelukkig...
Dan heb ik nog eens vriendinnen aangetrokken die van me hebben geprofiteerd..,.en twee narcistische relaties gehad na mijn scheiding,,...
Gelukkig heb ik een prachtige hobby en dat is muziek spelen in de academie....in de mate van het mogelijke als ik niet teveel pujn heb,..
Maar t is het enige dat ik nog heb....,

Muziekvrouw

Muziekvrouw
28-05-2023
Reactie:
Lieve- beste- en bijzondere mensen ,
Zo herkenbaar, jullie verhalen en reactie's , wauw.

Laatste paar jaar, ik ben 58 , trek ik mij meer en meer terug,
en ja: soms is het alleen zijn zwaar. Ik zet dan mijn favoriete muziek op en ga wat meer bewegen.

Feestdagen en verjaardagen van overleden vrienden zijn extra zwaar. Ik spaar pc werk op, ga meer abstracte tekeningen maken, werk in huis doen en kijk een goede tv serie opnieuw.

Mocht je contact willen: 
Ik wens jullie een goede dag,
namastee,
Ragnar.

(Redactie: Om mogelijk misbruik van persoonsgegevens te voorkomen, verwijderen we deze enkele weken na plaatsing)

Ragnar
05-09-2023
Reactie:
Ik leef ook als kluizenaar en heb soms niet graag dat ze in mijn "space" binnenkomen! Ikbeneen vrouw van 61 en COPD patiente

Nancy Temmerman
06-01-2024
Reactie:
Hallo mis kan je mij bellen morgen liefs in ieder geval in de middag
Ik heb zelf ook een hondje
En voel me erg eenzawm

Sandy
05-02-2024
Reactie:
Ik wil ook wel eens bellen hoor ik ben 58 jarige vrouw.
Mijn hond heb ik bijna 2 jaar geleden in laten slapen op 17 jarige leeftijd.

Vio
09-02-2024
Reactie:
Alleen zijn gaat op den duur wennen en dan wil je niets anders meer!!

Rob
25-02-2024
Reactie:
Hoi Nocture, ik herken me volledig in jouw verhaal. Mijn situatie is erg gelijklopend. Ik leef sinds enkele jaren als een kluizenaar en behalve de oppervlakkige babbeltjes op mijn dagelijkse wandelingen met de hond spreek of zie ik niemand. Net als jij ben ik ook afgekeurd. Ik heb geen familie, vrienden, geen kinderen en geen gezin. Alle contacten die ik had heb ik verbroken of zijn uitgedoofd. Net als jij heb ik die klik kunnen maken om te leren alleen zijn en daar ok mee te zijn. Maar soms weegt de eenzaamheid. Ik ben niet depressief of somber omdat ik dat erg bewust niet toelaat. Op sommige dagen lukt dat heel goed, op andere dagen moet ik daar al wat meer tegen vechten. Het zou fijn zijn om in contact te komen. Groetjes, Lola

Lola
27-02-2024

Jouw reactie:



sta er alleen voor (Verhaal 481)

Wie herkent het volgende?
Ben afgekeurd maar heb best wel problematieken waardoor ik geen vrijwilligerswerk mag doen.
Sporten ken ik ook niet meer, deed tafeltennis maar door mijn hernia is het niet meer mogelijk heel jammer
Daarbij ik probeer met mensen in contact te komen maar het lukt gewoon weg niet.
en ja ik val op dames, en soms vinden mensen het ook eng om dan gesprek met mij aan te gaan.
Dat heb ik helaas vaker gehoord
Wie heeft tips?

Vivian
14-02-2024
laatste reactie: 19-02-2024

1
8
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hé vivian,

Wat een verrassing dat er iemand heeft gereageerd😄.
Dank je wel voor je lieve bericht..
Heb zojuist jou verhaal gelezen… ik ken het gevoel van radeloosheid, keer op keer alleen voelen.
Het is spijtig om dat te lezen 😞

Jawel zou wel graag willen om met je te willen praten
Ik kom zelf uit omgeving Hilversum

Bilal
15-02-2024
Reactie:
Bilal

Bedankt voor je reactie.
Ja zijn veel mensen met eenzaamheid.
Maar meeste heb ik het gevoel doen gewoon lachen maar van binnen gaan ze kapot.
Ik zelf kom uit zuid limburg

groetjes vivian

Vivian
16-02-2024
Reactie:
Dat is het wat ik minste kon doen een berichtje sturen,..
Het is ook moeilijk om op hulp te vragen
want de omgeving heeft je niet meer in de gaten ( iedereen is maar aan het rennen naar een eindstreep die altijd verlegd wordt )
De meeste mensen die er dupe van worden (zijn mensen zo als ik en jij ) ,….gewone mensen die wat meer pech hebben
Ik vindt het moeilijk hoor de ene dag ben ik boos …..en de andere dacht denk je weer laat maar zitten 😮‍💨

Leuke mensen in Limburg zeggen ze (kan toch niet mis gaan ) 😅
Hoe kunnen we wat makkelijker praten dan elke x hier een berichtje achter te laten ???

Bilal
16-02-2024
Reactie:
ja ben je de ene dag boos en de andere dag happy? Heb je bepaalde diagnoses? Herken het wel ik ben ook boos en dan happy hoor. En kan op de een op andere minuut verspringen.
Hoe we anders kunnen praten zou ik je ook neit kunnen zeggen.
Heb je toevallig facebook?

vivian
16-02-2024
Reactie:
Hé vivian,

Jawel Ik ben ooit diagnose gehad ,…😐( maar is meer het feit dat ik wat moeilijker kan prater )!!
Het punt is ( dat commutatie in deze tijd heel belangrijk is ,…. De meeste mensen hebben haast ofzo willen/kunnen niet effe 1sec stilstaan en echt begrijpen/inzien dat het allemaal mee valt )
En jij vivian ,. Waar loop jij tegen dan en hoe ga je er mee om ???

Nee helaas heb geen Facebook

Anoniem
16-02-2024
Reactie:
Bedankt voor je reactie.
Nou ik loop vast indd hoe jij het zegt mensen hebben geen tijd meer voor mekaar.
Gewoon hoi goeiemorgen of wat dan ook is voor vele mensen niet aanwezig.
En dan staan ze aan te kijken als ik gewoon een praatje probeer te maken met ze.
Daarbij heb ik zoiets van is dat dan vreemd?
Hoe ik er mee omga? best wel moeilijk
Ik heb nu ook weer aangemeld bij een traject om niet dicht te slaan dat ik zoiets heb nou ik praat helemaal niet meer.
Dan ben ik verder weg.
Daarbij via via heb ik een lotgnoten groep gevonden waari k nu deze week 1x per week start.
Ben van harte welkom en ga eens kijken of het klikt en het iets is voor mij.
Moet wel 1,5 uur reizen maar dat heb i ker wel voor over.
Hoe ga jij met de situaties om?
Groetjes Vivian

hoi
18-02-2024
Reactie:
Hé vivian

Ha wat positief dat je probeert om toch contact te zoeken,.. dat houd je ook sterk,
Ja toch andere mensen is andere praat .
Voel je weer wat vrijer .
Laat me maar weten hoe het is?!
Ik weet niet precies hoe ik reageer 😮‍💨😐
Heb mezelf aangeleerd om gewoon cool(rustig)
( en ik blow af en toe ) 🤣🤣te zijn jaaaa het is vervelend om x op x doe gevoel te hebben alsof ik in brand sta ( denk dat we uiteindelijk allemaal wat meer behoeften hebben aan liefde ) liefde is ook als een goeie vriend/in
Aan jou denk.
Maar ik ben me ook bewust dat er meer ellende in de wereld zit,…
( ik ben meer aan het los laten wat de maatschappij van mij verwacht )

Gr


Hé hallo
18-02-2024
Reactie:
he halloa

ja ik blijf doorgaan ondanks ik vele x op mijn gezicht ben gegaan.
Laat me verassen donderdagmiddag bij lotgenoten.
Zelfde geldt is het niks voor mij zelfde geldt is het wel iets wat ik al zeker 3 jaar zoek.
Wil gewoon gehoord en gezien worden.
En wat ik totaal: niet wil is gepakt wordt door vriendschappelijk of relatie op mijn psyche.
Dat gebeurde al heel vaak.
Maar blijven doorgaan andere optie is er niet voor mij.
Ben blij dat ik hier met mensen kan praten waaronder met jou.
groetjes viv

Vivian
19-02-2024

Jouw reactie:



Mijn vader heeft narcistische trekken (Verhaal 484)

Hallo ben een meid van 45 jaar en voel mij erg eenzaam. Daardoor ook niet lekker in mijn vel, huilbuien enz. Woon op dit moment nog bij mijn ouders. Helaas kan ik nergens naar toe. Mijn vader heeft narcistische trekken. Alles draait om hem. Onze behoeftes tellen niet. En als we iets aangeven dan is er gelijk weer strijd. Mag niemand thuis ontmoeten. Ook wil mij pa dat ik het liefste steeds thuis blijf en niet uit ga met mijn vrienden. Steeds gezeik als ik ga en als ik thuis kom. Ook is er geen 1 man goed voor mij. Ben te goed. Ze willen alleen maar misbruik van mij maken en zitten achter mijn geld aan. Belachelijk gewoon. Ook vertrouwt hij niemand. Mag niet gelukkig zijn. Alleen zijn eigen behoeftes zijn belangrijk. Nu heb ik sinds kort iemand ontmoet waar ik graag mee samen wil zijn. Maar durf niks te zeggen omdat ik geen zin heb in gezeik. En mijn moeder daar steeds tussen zit. Maar ik heb toch ook recht op gelukkig zijn en een arm om mij heen?? Praten helpt niet. Eindigt gelijk weer in een strijd en als ik weerwoord geef word er gelijk gedreigd met mij eruit te gooien. Hij zegt dat hij van mij houd en mij zo wil beschermen. Ik snap dat hij zich zorgen maakt omdat ik enigs kind ben maar dit gaat wel heel ver. Hij wil steeds de controle over mij hebben. Geeft mij een verstikkend gevoel.

Monica
17-02-2024
laatste reactie: 18-02-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
hoi monica

wauw kon wel het leven van mij zijn.
Heb ook een narcistische vader en mijn moeder zat er ook steeds tussen.
Enigste verschil met je verhaal is dat ik met 3 kinderen thuis ben en jij enigskind zo te lezen.
Maar voor de rest echt je verteld mijn leven.
En als je wilt babbelen hoor ik het wel.
Weet niet waar jij vandaan komt?
Ik dus 43 jaar uit limburg

groetjes vivian

vivian
18-02-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Lotgenoten vinden (Verhaal 482)

Hé allemaal,..
Ik wil graag in contact komen met mensen die op een of andere manier alleen voelen,

Ik voel me regelmatig alleen…. Ik snap wel waar het vandaan komt ( ben een jonge man van 35 die
Iets minder goed verstaanbaar is )
Door me leven heen moest ik wat harder lopen dan gemiddeld,.. altijd maar bewijzen dat ik ook een leuke dude ben ….. ( ik heb geen zin in die sticker op me hoofd: is iets anders dan normaal)
Vaders is weg gelopen voor me eerste verjaardag..
Ben nood gedwongen vroeg volwassen geworden opzich geen punt !!!
Is alleen maar positief toch ?!?!😅
Nu is het wat moeilijker voor me om contact te leggen met mensen
Terwijl ik eigenlijk ( van mensen om me heen wil )

Is iets korte bericht..!ik weet het 😅

Bilal
15-02-2024
laatste reactie: 15-02-2024

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi

je verhaal trok me aan.
Ik voel mijn hele leven al alleen.
Ben ook vroeg volwassen moeten worden.
Als je wilt praten hoor ik het wel.
weet niet waar jij vandaan komt?

groetjes vivian

vivian
15-02-2024

Jouw reactie:



kies voor jezelf, ga voor jezelf, zorg goed voor jezelf! (Verhaal 475)

Heey Lieve mensen,

Ik ben 1 van jullie, want ik hebt hier zelfs vaker dan 1 keer mijn frustraties uitgesproken, ook ik voel mij wel eens eenzaam en dood ongelukkig en ik kan soms echt huilen, omdat ik het zelf ook soms niet meer weet. Ik heb ook last van stemmingswisselingen en dat is verschrikkelijk het ene moment voel ik mij super en kiplekker ben ik vrolijk kan ik lachen, en het andere moment slaat mijn stemming in een keer om, en wat een verschrikkelijke gevoel is dat, want ik doe bijna niks, want ik wil wel zeggen dat mijn gedachtes niet bepaald mee werken, en ik hoef maar aan iets negatiefs te denken, en bam daar ga ik weer! Ook heb ik last van een hormonale disbalans, en tot nu toe gaat dit al iets beter, want ik slik daar elke week een medicijn voor. Ik ben hier achter gekomen, doordat mijn praktijkondersteuner dat voorlegde dat dat een optie zou kunnen zijn, en wat ben ik blij dat ze dit heeft gezegd, want inderdaad mijn prolactine gehalte was zo hoog dat ik met mijn mond vol tanden stond niet normaal hoe hoog die was, en de oorzaak weet ik zelf eigenlijk nog niet echt hun konden er niet achter komen, want de oorzaak had ook een hypofyse tumor kunnen zijn, en nu heb ik straks weer een bloedprik moment, en de vorige keer toen ik het weer moest laten checken was het echt zo ver gedaald, dat ik daar zeker blij van werd, maar alsnog heb ik wel eens last van huilbuien, maar ik heb er zelf vertrouwen in dat dat ook weer goed gaat komen! Maar hopelijk zal de volgende bloed prik moment ook weer wat positiever zijn als de vorige! Op dit moment hoop ik dat alles goed gaat komen, en ik hoop uiteindelijk weer verder te kunnen gaan en weer mijn leven kan leiden zoals ik het wil!

Maar ik ben wel trotsm omdat ik al verder ben gekomen! Omdat ik eindelijk een plekje voor mijzelf heb en ja dat is soms ook eenzaam, want ik ben alleen ik heb wel familie, maar die zien mij niet staan, en dat doet natuurlijk wel eens pijn. Ik probeer ze te laten begrijpen, maar hoe vaak ik het ook probeer ik voel mij hierdoor juist eenzamer door en word er ook duidelijk verdrietig door, en ik wil dat gewoon niet meer, want ik heb geen mensen in mijn leven nodig die geen vermogen hebben om mij te kunnen begrijpen, en het zijn heus wel lieve mensen die het goed willen hebben voor iedereen, maar wij zijn te verschillend, en ik accepteer dat ook, want ik kies er nu ook voor om ze los te laten, maar het is niet zo dat ik echt het hele contact wil verbreken, maar ik wil ze los laten door ze te laten zoals ze zijn, en zodat ik weer verder kan gaan vooruit waar ik mij vrijer zal voelen, en niet meer die behoefte heb om te bewijzen wie ik ben, en dat ik er wel toe doe, want dat is niet waar mijn leven om moet draaien het steeds maar moeten bewijzen aan iedereen, en dat moet niet nodig zijn, want ik vind dat je mij accepteren zoals ik altijd ben geweest!

En dat geldt ook voor jullie ik accepteer jullie allemaal zoals je altijd bent geweest ik vind jullie allemaal stuk voor stuk mooie mensen waarvan ik vind dat jullie gehoord moeten worden. Ik hoop dat jullie ooit de rust kunnen vinden die jullie zo nodig hebben ik wou dat ik jullie een knuffel kon geven en kon laten zien dat jullie er mogen zijn en dat jullie allemaal goed genoeg zijn!

Ik zou jullie zo graag willen geven wat jullie nodig hebben, maar ik weet dat ik dat niet kan, omdat ik weet dat jullie net zoals ik zelf moeite hebben om mensen te kunnen vertrouwen, omdat je grenzen zelf ooit in je leven of zelfs nu zijn overschreden, en ik weet zelf hoe verdomd moeilijk het is om voor jezelf op te komen, om nee te kunnen zeggen om je daarna weer schuldig te voelen, want je voelt tocht medelijden voor de ander terwijl je eigen behoeftes, en grenzen ook belangrijk zijn.

Voor jullie wil ik niets anders dan alleen maar hetgeen geven waar jullie zo naar verlangen, echter ben ik niet diegene die dat kan doen, maar ik kan jullie wel steunen, en ik kan jullie laten zien dat het ook anders kan, en wat ik zeker kan is jullie zeggen dat je het zelf kan fixen en het is moeilijk mega moeilijk om iets te veranderen wat zo pijnlijk is, want ook ik heb daar zelf moeite mee, want al die gedachtes die in mijn hoofd opkomen die verdwijnen niet vanzelf ze blijven in mijn hoofd rondcirkelen als een groep roofvogels die 1 voor 1 de negatieve gedachtes naar voren halen om daar even lekker op in te muilen, en dan denk ik bij mijzelf what the fuck? Hoe dan ik doe helemaal niks!
En toch word ik er mee doodgegooid, en daarna overspoelt door eigenlijk bijna alle emoties die er zijn behalve dan de emoties die ik eigenlijk zou willen hebben op dat moment, maar ik weet dat je niet altijd positief kan zijn en dat je niet altijd blij, gelukkig, rustig kan zijn, maar dat je je negatieve emoties die eigenlijk niet negatief genoemd mogen worden dat ze er ook mogen zijn, want uiteindelijk passeert alles in je leven je emoties, gedachtes, mensen, het weer, voertuigen zelfs alles wat beweegbaar is passeert je leven. Je moet het er laten zijn en ze laten zijn zoals ze zijn om ze daarna te laten gaan, en dat is natuurlijk moeilijk, maar zelfs alles wat positief is zal je passeren je stemming die rustig is je gedachtes die positief is zal passeren om plaats te kunnen maken voor de volgende gedachte of die nou positief zijn of negatief zijn dat maakt niet uit, maar er tegen vechten zal zinloos zijn, want zodra je er tegen vecht zal het uiteindelijk verergen.

Daarom is het belangrijk om je gedachtes een plaats te kunnen geven en jijzelf kan er voor kiezen om dat te doen jijzelf kan die controle hebben om dat waar jij meezit op te lossen. Je hebt veel meer in je eigen hand dan je denkt jij hebt die macht om het zelf te kunnen doen. Ik geloof erin dat je voor jezelf kan zorgen, en ik geloof dat jij jezelf kan helpen door jezelf er uit te halen, en ik weet zeker dat ik er vertrouwen in heb dat ook jij je zeker kan gaan voelen als je ziet hoe mooi je bent! Kies voor jezelf, en als je denkt dat dit egoïstisch is, dan kan ik je vertellen dat dat niet klopt, want doordat je uiteindelijk voor jezelf kiest kan je zien hoe sterk je bent, en kan je zien dat ook jij veel waard ben ook jij mag gelukkig zijn! Ik hoop dat jullie dat vinden wat jullie nodig hebben en ik hoop dat de plek waar je dit zal vinden is in jezelf in je eigen ik die er ook mag zijn.

Blijf schrijven blijf je frustraties er uit gooien, en je kan dit uiteraard hier blijven doen natuurlijk, maar een ander manier is ook door het op te schrijven en een dagboek bij te houden het is fijn, want het helpt je en je kan merken dat alles wat er in je zit er uit wilt komen, en het maakt eigenlijk niks uit waarover je kan schrijven schrijf echt alles op wat je denkt dat je op moet schrijven! Je hoeft maar een stuk papier en pen te pakken te zitten en even wachten tot je hand en je geest vanzelf gaan schrijven je zult je versteld staan hoe makkelijk het gaat en hoe snel het op een automatische piloot gaat je hoeft er niet eens je best voor te doen het lijkt wel alsof je bijna gehypnotiseerd word en dat bedoel ik dan op een goede manier natuurlijk het is zo mooi en het voelt zo fijn

Ik ben trots op mijzelf, maar ook trots op jullie dat jullie hier je eigen problemen durven uit te spreken niet wetend wie dit zal lezen, en ik vind dat daar erg veel moed voor vergt, en ik vind jullie sterk en ik vind dat dat ook gezegd mag worden, dus ga door blijf jezelf zie je zelf en zorg goed voor jezelf wees een belangrijke persoon voor jezelf. Pak een spiegel erbij en zeg hardop in de spiegel dat je goed genoeg bent dat je leuk bent herhaal het herhaal het totdat je echt weet dat je ook daadwerlijk bent wat je zegt en ziet! Noem je goede eigenschappen op maak voor jezelf die beslissing dat je het anders wilt niet voor een ander maar voor jezelf!


Anoniem
21-01-2024
laatste reactie: 12-02-2024

5
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Tranen in mijn ogen van herkenning en van grote dankbaarheid in mijn hart nu ik weet dat er iemand bestaat die zo lief is als jij 💝

Anoniem
23-01-2024
Reactie:
ik dacht na de dood van mijn man ik iemand had voor mij zelf maar is zo niet nu hij ziek is zie ik maar pas hoe het in mekaar zit en voel mij als de 5 wiel aan een wagen dus ik voel me over bode ik hoor er precies er niet bij hij vraagt me wel mag ik mee gaan met hun wat moet ik zeggen neen ik heb gezegd ga maar en voel me gekwetst in mijn hard wat moet er nu gebeuren

gerarda
27-01-2024
Reactie:
Anoniem, bedankt voor je lieve woorden. Het doet mij goed. En wel meer mensen hier denk ik. Godd bless. Ik wens jou veel sterkte en geluk! ❤️💋

Donald
12-02-2024

Jouw reactie:



Ondanks alles ben ik gewoon eenzaam en vriend loos (Verhaal 136)

Ondanks alles ben ik gewoon eenzaam en vriend loos. Ik ben een zeer sociale jongeman van 31 ik werk ook in een zeer sociale branche met veel interactie en met leuke collega’s. (Maar deze “collega’s” zijn leuk tijdens werk maar zodra het 18.00 is het ieder voor zich.) Ik ken genoeg mensen en daar zeg ik het gelijk ook mee ik ken ze, maar het zijn geen vrienden. Het lijkt altijd alsof ik van een afstand kijk naar deze mensen en hun vriendschappen en vriendengroepen. Ik ben er ieder geval nooit onderdeel van. ik zweef er altijd tussen. Ik word daarom ook nooit ergens voor iets gevraagd/uitgenodigd ben altijd maar weer op mijzelf aan gewezen. Tegenwoordig is het ook moeilijker dan ooit om contact te leggen met mensen, (laat staan een leuke meid ontmoeten.) Ik las een ander verhaal hier waar ik mij goed in kan vinden: zodra het mooi weer is rollen de tranen over me ogen. Dan word ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik letterlijk niemand heb in mijn leven. Iedereen gaat er op uit, van het mooie weer genieten en ik zit thuis. Ik hoop altijd daarom dat het slecht weer is zodat ik mij minder schuldig voel om binnen te zitten. Verder hoor je iedereen klagen over de covid maat regelen. Deze zijn niet eens voor mij van toepassing. Ik ging al niet meer stappen, of op een terras zitten, ‘s avonds de deur uit, ik heb niet eens een max aantal mensen met wie ik kan afspreken of iemand die met mij op vakantie wil. En dit word alleen maar erger als je iedereen om je heen hoort klagen hierover.
Nooit gedacht dat ik gewoon zo eenzaam zou worden. Ik heb tot me 23e volop geleefd, de wereld over gereisd, gelachen en ineens was het over. Ik ben trouwens ook nog enigskind en geen familie verder. Ik heb gelukkig me ouders nog en daar spendeer ik het grootste gedeelte van mijn tijd mee door daar ben ik ook heel dankbaar voor, voor die lieve ouders. Maar ik voel toch dat zij het zielig voor mij vinden dat ik gewoon niemand heb en zo’n verschrikkelijk saai en eenzaam leven heb. Zeker omdat zij dit allemaal nooit hebben gekend toen ze mijn leeftijd waren. Het is een lang verhaal en ik kan nog meer typen maar ik zal voor nu op houden. Bedankt dat je zover heb mee gelezen

Jay
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 12-02-2024

12
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik herken het stukje er tussen zweven, ik ben een nergens tussen passer. Zowel familie als collega's, ik ben altijd de net niet, en waarschijnlijk komt dat door mijn bps, (waar ik therapie voor heb gehad) ik heb het niet altijd makkelijk gehad, vrij veel meegemaakt waardoor ik weinig vertrouwen in mensen heb. Ik kan heel sociaal zijn, mensen kunnen om me lachen, vinden het gezellig als ik kom (werk).
En toch pas ik niet tussen de "normale" groep blijkbaar. Ik weet soms niet goed wie ik nou eigenlijk ben, het lijkt alsof ik me continue aanpas, zodat ik een beetje overeen kom met de rest, jammer dat ik denk dat dat zou moeten.

Pinky
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik herken mij helaas precies hetzelfde in jouw verhaal. Ik ben overigens 28 jaar nu, ben ook erg depressief. Mijn ouders willen er met mij niet meer erover hebben, omdat het hun ook pijn doet en zij er niets aan kunnen doen. Probeer wel zoveel mogelijk om me heen naar contact te zoeken of via een sport, toch gaat dat lastiger. Gr Anne

Anne
> 2 jaar geleden
Reactie:
Het lijkt alsof je het over mij hebt. Ik ben een dame van 30 en ontzettend eenzaam. Mijn ouders vinden mij hierdoor ook zielig, niet dat ze dat zeggen maar ik voel het. Ik ben de afgelopen maanden 2x alleen op vakantie geweest, omdat ik letterlijk NIEMAND heb om mee te vragen. Soms denk ik voor wat heb ik een telefoon die gaat toch nooit af. Ik keek net nog naar recente oproepen en het laatste oproep was 5 dagen geleden en dat was mijn leidinggevende. Ze zeggen dat ik spontane, goeduitziende leuke dame ben maar waarom heb ik dan letterlijk niemand in mn leven ? Ik ben dag in dag uit helemaal eenzaam. Ik vind het verschrikkelijk om dit hier zo te typen , ik wil gewoon echt niet zielig overkomen.

M.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik zit in hetzelfde schuitje

D
08-10-2023
Reactie:
Ik vrees dat dit de maatschappij is. Elk voor zich. Zorg dat je een goede hobby hebt waar je je kan in verdiepen. Zo kun je misschien lid worden van een club. De mensen die een scheiding meemaken, daardoor hun kinderen verliezen als papa, vader en moeder gestorven en geen broers en zussen. Bij de scheiding kwam niemand meer want wie maakt contact met iemand die gescheiden is. Dat is mijn geval. Ik heb een kinderdroom proberen waar te maken en het is mij gelukt. Op deze manier kan je in een gesprek vertellen over je hobby. Je krijgt positieve energie door de hobby en je wordt minder afhankelijk van anderen. Omdat je minder krampachtig op zoek bent komen de mensen vlotter naar je toe. Ik weet het, het is de omgekeerde wereld maar het is zo. Steun niet op een ander. Ik deed vrijwilligerswerk ( ben op pensioen ) en het viel mij op hoeveel jonge mensen zich alleen voelen. Dus je bent niet alleen in dergelijke situatie. Ik ben begonnen met RC-vliegen en ben aangesloten bij 2 clubs. Als ik daar ben, geniet ik van de compagnie. Door die hobby kan ik zelf vliegtuigjes bouwen wat mij bezig houdt als ik thuis zit. Ik volgde avondlessen, leerde zaken bij via youtube. Ga uit dat het elk voor zich is en denk niet dat je de enige bent. Dat is mijn verhaal. Ik had een vriend ( dat dacht ik ) van tijdens onze schooltijd. Ik ging ervan uit. Na meer dan 40 jaar begon ik over die vriendschap na te denken. Het viel mij op dat ik het was die steeds contact maakte. Was niet ten vriend op facebook. om af te spreken was het steeds ikzelf. Verjaardagen, ik stuurde een smsje. Van hem nooit iets spontaans. Ik volgde dit op, dacht erover na en moest vaststellen dat ik nooit erbij stil had gestaan. Ik laat dat nu vallen en hij reageert niet. Dus al die jaren was het fake en ik had het niet door. Nu ben ik zo sterk geworden dat ik bij niemand nog vriendschap voel. Het deert mij niet meer. Een mens is op zich een egoïst. Dus het is elk voor zich
D

Dirk
09-10-2023
Reactie:
Als vriend van facebook geweerd?
Ik zie facebook als een plek met veel schijn vrienden. Geef mij maar echte.
Ik ben met je eens dat de meeste mensen uiteindelijk egoïst zijn.
Met met nadruk op uiteindelijk.
Helaas geld dat idd niet voor allen.
Facebook en dergelijke vind ik meer een soort spel van "kijk eens hoe succesvol ik ben en hoe gelukkig ik ben, kijk ik heb heel veel volgers of contacten." Verder is het eigenlijk soms best gevaarlijke plek waar ook naar geroddeld word. Facebook kan mij dus gestolen worden. Wat je schrijft over vrienden die zelf nooit initiatief nemen, zulke vrienden had ik ook. Ik maakte geen contact meer en dan hoorde ik inderdaad ook niets meer van ze. Dat het inderdaad zo gaat doet best pijn.
Misschien vinden we nog eens vrienden die het wel waard zijn zich vriend te noemen.
Sluit jezelf niet buiten Dirk.

Bill
12-02-2024

Jouw reactie:



Gevecht (Verhaal 480)

Ben 43 jaar en vecht letterlijk al mijn hele leven.
Vanaf mijn geboorte heb ik geen goeie start gehad.
Jaren later kwam er uit dat ik niet mee kwam op school,
Daarbij kon mijn vader niet accepteren dat ik na een andere school moest
Daarbij nooit geaccepteerd door mijn klasgenoten en dat ging door tot mijn laatste jaren op de middelbare school.
Dan kom je uit de kast val op vrouwen ,wederom niet geaccepteerd door mijn familie vader en broer en zus.
Maar nogmaals hard realiteit maar ben wie ik ben.
Werd niet meer welkom geheten in het gezin.
Dan krijg je 6 jaar geleden een bericht van mijn pap dat mijn moeder stervende is en niet mag komen.
Daarbij op een of andere manier trek ik mensen aan die alleen willen profiteren van mijn goedheid.
Dus vrienden heb ik niet dus sta er alleen voor .
Dus soms denk ik waar doe je het nog voor?

Vivian
06-02-2024
laatste reactie: 11-02-2024

2
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi, ik was even op google om te zien of er een forum is voor lotgenotencontact mbt eenzaambeid.. En toen kwam ik hier en zag ik jouw verhaal waar ik heel veel in herken. Geen idee of dit bericht jouw bereikt of dat ik toch een acount moet aanmaken maar dat zie ik zo met versturen. Ik woon in Nijmegen en ben 52 jaar.
Groetjes, Esfher

Esther
08-02-2024
Reactie:
Esther bedankt voor je reactie.
Je bericht is aangekomen bij mij.

Vivian
08-02-2024
Reactie:
Ik ben dus 43 jaar uit zuid limburg.
Wat herken je zo in mijn bericht als ik vragen mag?
groetjes Vivian

Anoniem
08-02-2024
Reactie:
Hoi, wat fijn dat je gereageerd hebt.
Wat ik herken is vanaf de geboorte al geen goede start maar ook het uit de kast komen verhaal. Waarschijnlijk zijn er nog veel meer dingen die wij overeen komen...heb ik het gevoel.
Weet jij of er hier ook een mogelijkheid is om een privebericht te sturen?
Ik blijf t apart vinden dat ik meteen bij jouw verhaal uit kwam terwijl er hier nog veel meer verhalen staan.

Esther
10-02-2024
Reactie:
Hoi esther

Ja tuurlijk reageer ik.
Dacht je dat ik het niet zou doen dan?
we hebben al dingen gemeen.
vind je dat een fijn gevoel of soort beangst gevoel?
Nee zou ook even niet weten hoe je prive moet sturen helaas, maar volgens mij gaat het niet.
Ben ook recent nieuw hier op deze site.
Groetjes viv


vivian
11-02-2024

Jouw reactie:



Een relatie zonder sociaal netwerk (Verhaal 422)

Hallo, ik wil ook eens mijn verhaal delen. Ik ben 44 uit belgië, ben gay en heb relatie van 20 jr die moeilijk loopt door mijn jarenlange eenzaamheid... Vroeger had ik grote vriendengroep, veel vriendinnen en zo... Maar vriendinnen krijgen kinderen en verdwijnen. In gaywereld is echte vriendschap ook moeilijk en de goeie gayvrienden die ik had zijn ook al lang verdwenen. Nu heb ik enkel nog heel oppervlakkige kennissen die ik 1 of 2 keer op jr zie. Vriend vind dat minder erg, hij is meer een kluizenaar die genoeg heeft aan relatie en hij heeft nog wel paar vriendschappen. Maar een vriendengroep samen hebben we niet meer. Mijn beste maat die ik al 25 jr ken en zijn vrouw zie ik nog maar 1 of 2 keer op jr sinds ze kind hebben. Naar familie kunnen ze elke week gaan. Hun kind is gewoon vreemde voor mij. Ze wonen superdicht bij ons. 2 jr geleden is moeder van vriend overleden, dat was eigenlijk onze enige familie die we nog hadden. Ook hier hebben veel mensen ons laten vallen, ook al tijdens ziekte van ma van vriend. Wij horen nergens nog bij in maatschappij. Bij hetero's van onze leeftijd draait alles rond kinderen, gezin en familie. In gaywereld passen we ook niet. Buren in onze straat zijn vriendelijk maar ze hebben geen interesse in ons. Er is regelmatig mannenavond en vrouwenavond, wij worden nergens uitgenodigd want ja waar horen we bij he als gay. Nieuwe vriendschappen opbouwen lukt gewoon niet meer, al 10 jr niet meer. Ik doe hobby's, ik sport, ik volg avondles, we reizen veel... en de contacten blijven allemaal heel oppervlakkig. We hebben een app in spanje gekocht en ook daar voel ik me eenzaam, waar het voor ander makkelijk is is om mensen te leren kennen is het voor ons moeilijk. We zijn er ook veel te weinig. Ik heb gevoel dat leven aan me voorbij gaat. Een verjaardag vieren met vrienden, regelmatig es op bezoek gaan bij elkaar, iets gaan drinken met vriendin, eens gaan shoppen, nieuwjaar vieren, eens regelmatig bellen ... dat zijn dingen die ik al jaren niet meer ken. Ik heb gevoel dat ik alles moet opkroppen, en dan telkens moet acteren als we met etentje zitten bij mensen die we 1 keer of 2 keer op jr zien. Want dat zijn enige contacten die we nog hebben. Ik ga ook wel es naar feestjes van werk en zo maar blijft ook allemaal oppervlakkig. Ik vind het enorm vermoeiend om zo fake en oppervlakkig te zijn, zijn altijd zelfde oppervlakkige gesprekken. Relatie is wat mij betreft ook bijna voorbij, ik heb er de energie niet meer voor. Een relatie zonder sociaal netwerk is niet meer houdbaar voor mij.

VB
13-10-2023
laatste reactie: 07-02-2024

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zo herkenbaar...Je bent niet alleen. Sterkte hoor!

Anna
20-10-2023
Reactie:
Beste ,,

Ik ben ook gay, woon alleen en ken ook de eenzaamheid.
Konden we elkaar maar een beetje helpen, of naar elkaar luisteren, of leuke dingen doen. Moet toch iets van te maken zijn ? Ik heb wel een paar vrienden, sommigen gay, maar niet allemaal.

Bob
02-11-2023
Reactie:
Zo herkenbaar je verhaal.
Maar we hebben ook een leven
We bestaan ook
Maar meeste mensen vinden ons eng
Merk ik ook sinds ik verhuisd ben
Denken ze een lesbo in complex ohjee
Denk ik doe eens normaal we zijn ook mensen
Mijn buren, 2 mannen hebben het er ook moeilijk mee ze worden niet geaccepteerd hierzo
Maar blijf altijd moed houden

groetjes Vivian

Vivian
06-02-2024
Reactie:
Wat heftig Vivian!

Ik ben zelf hetero, maar ik accepteer iedereen of je nu op een vrouw of man valt.

Ik hoop dat je rust gaat vinden en ik wens je veel geluk met je vriendin en laat je niet gek maken door je buren, want het heeft meer met hun te maken.

Jullie zijn inderdaad ook mensen! En jullie zijn mooi zoals jullie zijn❤

Anoniem
07-02-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik ben nog steeds die "sociale" eenzaat (Verhaal 97)

Sinds mijn kindzijn was ik op mezelf aangewezen. Ik vond dat niet raar , deed leuke dingen op mijn eentje.Op school en later op mijn werk en mijn leven deed ik zo mijn best om erbij te horen , om graag gezien te worden....Nu vele jaren later , vele wondes geheeld of niet , ben ik nog die "sociale " eenzaat. Ik doe nog zoveel graag alleen. Maar toch knaagt er iets van....?????

Carine
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 03-02-2024

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Grappig ik heb dat ook.

André
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ook .

Peter
03-02-2024

Jouw reactie:



Ik kan dit gevoel maar niet van mij afschudden (Verhaal 281)

Hey hallo iedereen, ik las jullie verhalen en ik wil vooreerst meedelen hoe dapper jullie wel zijn dat jullie dit allemaal delen.

Als ik zie dat ik verhaal nummer 293 ben, doet me dat beseffen dat er veel mensen zich alleen of eenzaam voelen dan ze durven toegeven.

Als wij 293-tal elkaar ook eens in het echt konden ontmoeten, dan zouden we nooit meer eenzaam zijn, maar zouden we een enorme familie vormen.

Nu goed, wat mijn verhaal betreft.

Ik ben 35 jaar, heb geen broers of zussen (of zelfs veel familie), heb gestudeerd, heb een goeie job (maar werk volledig alleen als zelfstandige), en ik mag wel zeggen dat ik normaliter wel een sociaal iemand ben.

Alleen ben ik nooit in staat geweest om vrienden te hebben die ik elke dag of elke week zou kunnen zien. Ik woon immers in het uiterst van mijn land waardoor de afstand veel bemoeilijkt. Diverse vrienden zijn dan nog eens verhuisd naar andere provincies voor hun werk of andere zijn getrouwd en hebben een gezin.

Zelf werk ik als zelfstandige waardoor ik met diverse mensen in contact kom, maar het zijn nooit vaste contacten zoals met collega's die je elke dag op de werkvloer ziet.

Bijgevolg ga ik werken, kom ik alleen thuis, ga alleen slapen, word alleen werken, ga terug werken, etc...

Men heeft mij al aangeraden van hobby's of dergelijke te doen of me bij een kring aan te sluiten, maar ik ben niet echt een grote sporter en diverse clubs waar ik me bij kan aansluiten zijn ofwel voor mensen van +60 of van onder de 20 jaar.

In mijn hart zit ik dan maar constant te denken dat ik wanneer de juiste vrouw zou tegenkomen dat ik dan minder eenzaam zou zijn (omdat mijn ouders ook quasi geen vrienden hebben, maar zij nog steeds elke dag graag met elkaar omgaan) maar ik besef dat dit geen substituut mag zijn en ik eerst zelf iets moet veranderen in mijn leven.

Ik blijf me verzetten tegen mijn verlangen om iemand te ontmoeten, maar hoe ouder ik word hoe minder kans ik heb om nog iemand tegen te komen zonder kinderen of dergelijke en om voor het eerst een eigen gezin te vormen.
Ik zeg dit maar omdat ik weet dat dit gevoel verkeerd is (alhoewel ik hiermee al lang zit als "magische oplossing" voor mijn eenzaamheid (hoe verkeerd dat ook is), reden waarom ik me er tegen verzet, maar ik heb geen flauw idee hoe ik eraan moet beginnen om in het wilde weg al (nieuwe) vrienden te zoeken of dergelijke of bij wie of waar ik me moet aansluiten.

Ik voel mij inderdaad dus elke dag ook zeer eenzaam, maar ik probeer dit zoveel als mogelijk verbergen, alhoewel ik merk dat ik mijn mond soms bijna voorbij spreek.

Het idee dat ik na 40 of 50 jaar nog steeds alleen ben en ik er bijvoorbeeld mee geconfronteerd zou worden dat mijn ouders (de enige constante in mijn leven) een zware ziekte zouden krijgen en dement of zo zouden worden, is voor mij een ware nachtmerrie. Niet alleen voor de gezondheid van mijn ouders, maar ook omdat ik echt bang ben van uiteindelijk alleen achter te blijven.

Ik had deze angst al in het lager (waar ik werd gepest) evenals in het middelbaar en unif (waar ik werd genegeerd) en elke dag dat ik ouder word, lijkt deze nachtmerrie meer en meer werkelijkheid te worden.

Voor alle duidelijkheid, zijn er hier mensen wiens verhaal uiteraard nog erger is, maar ik wilde gewoon dit even neerpennen omdat ik al jaren met een gevoel zit waarvan ik weet dat het niet (per sé) de waarheid moet zijn, maar ik kan dit gevoel (van eenzaamheid en eenzaam te blijven) maar niet van me afschudden.

Kortom, we zijn niet alleen. Alleen durven wij het hier te delen.


J
22-09-2022
laatste reactie: 30-01-2024

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi J klopt waarschijnlijk zal je dit niet meer lezen, maar klopt hoe kan het zo moeilijk zijn om via deze site contact met elkaar te vinden, misschien toch idee bij de mensen van deze site een idee opgooien om dat makkelijk te maken, want ik zie inderdaad dat hier veel mensen waaronder ikzelf zich eenzaam voelen en alleen zijn, maar er geen mogelijkheid is om al dan niet prive met elkaar in contact kan komen, want we willen natuurlijk niet al onze prive gegevens hier neerzetten en misschien meteen onze hele naam. Hoop dat dat ooit misschien snel zlefs gaat veranderen, want hoe mooi zou het zijn dat mensen hier met elkaar in contact kan komen

A
20-04-2023
Reactie:
Waarom is er geen camping voor eenzame mensen?

Goofy
30-01-2024

Jouw reactie:



Only the lonely (Verhaal 477)

50 jaar, vaste baan, koopappartement, leuke auto, redelijk uiterlijk, maar heel mijn leven alleen. In mijn jeugd gepest op school, opleidingen gedaan om vader te pleasen, decennia een rol gespeeld in het leven. Na burnouts, boreouts en deressies sinds 5 jaar eindelijk een carrièreswitch gemaakt. Eindelijk een baan met wat plezier. Maar door het constant in de overlevingsmodus staan nooit een relatie gehad. Kamp nog steeds met minderwaardigheidscomplex. Vrienden van vroeger zijn allang uit mijn leven. Later nieuwe mensen ontmoet die stuk voor stuk narcisten bleken. Contact verbroken. Nu lijken alle dagen op elkaar. Moe van het alleen op vakantie gaan. Liegen tegen collega's over feestdagen die ik eigenlijk altijd alleen doorbreng. Alle datingsites van Nederland al 100x afgestompt, zonder succes. Moet ik zo nog 30 jaar verder, zonder doel, zonder liefde of vriendschap?

Pieter
23-01-2024
laatste reactie: 30-01-2024

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar dit. Ook ik ben alleen, ik ben een leuke,lieve vrouw maar heb geen familie en vrienden meer na het verbreken van de relatie met een narcist. Nieuwe contacten opbouwen is razend moeilijk omdat mensen dat niet begrijpen en niet meer de moeite nemen je echt te leren kennen als je geen luidruchtig, extravert fuifnummer bent, zeker op datingsites, dat is hopeloos,daar vind je weinig mensen met wat diepgang die ECHT contact zoeken, wat voor mij belangrijk is.

M
23-01-2024
Reactie:
Bedankt voor je reactie M.

Pieter
23-01-2024
Reactie:
Hey Pieter en M , ik begrijp jullie allebeide. Heb ook een relatie met een narcissist gehad ....en nog niet zo lang alleen nu. Het is echt moeilijk om met mensen in contact te komen die diepgang hebben. De meeste contacten zijn erg oppervlakkig....vooral als je niet echt een fuifnummer bent. Ben na het lezen van jullie berichtjes wel blij dat ik niet de enige ben die meer diepgang in vrienden zoek.
Groeten , ook alleen

Ook alleen
24-01-2024
Reactie:
Hey Pieter, zin om is een wandeling te maken, dan kunnen we is goed tegen de bomen roepen. 😀
Omgeving Zeeland ?

Groetjes

OZZIE
30-01-2024

Jouw reactie:



Vlaamse versie? (Verhaal 448)

Dag Nederlandse en/of Vlaamse vrienden,
Hebben jullie eventueel weet van een Vlaamse versie van dit forum rond eenzaamheid aub? Alvast veel dank en een goedenavond aan alle eenzame zielen daar; in Nederland, Vlaanderen of waar ook ter wereld. Er is alvast één thema dat ons allen verbindt...
Luk

Luk
04-12-2023
laatste reactie: 27-01-2024

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo Luk,
Net als jij, ben ik allang op zoek naar een Vlaamse forum, maar er is jammer genoeg niets te vinden.
Van waar ben je?

N.H.
29-12-2023
Reactie:
Dag N.H.,
Ik woon in de buurt van Gent.
Groeten,
Luk

Luk
27-01-2024

Jouw reactie:



Ik vertrouw niemand (Verhaal 474)

Mijn moeder was zó gefrustreerd dat ze zwanger was dat ze regelmatig met twee vuisten op haar buik timmerde onder het uitschreeuwen dat ze mij haatte. Ik heb mijn hele leven dagelijks vreselijke angst en vertrouw niemand. En hulpverleners al helemaal niet !!

Frans
21-01-2024

Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Weet dat je mag leven, ook al is het alleen (Verhaal 455)

Ik kan de slaap niet vatten, piekeren is wat mij momenteel ophoudt. Ben je 45 jaar, en krijg je te horen eind december 2019 dat je ongeneeslijk ziek bent geworden door je werk uit je verleden.
Dat is even slikken, alleen de tijd erna is nog veel meer slikken.

Na mijn diagnose bestond ik eigenlijk al niet meer, zus boeide het niet, andere familieleden en vrienden ook niet. De enigste die er mee zat was me moeder. Dat hakt er flink in kan ik je vertellen. Nu is het haast 2024, en het enigste wat er is veranderd is dat ik er nog ben, en gelukkig met volle verstand alleen in het leven staat.

Het gezegde "Vriendschap is een illusie", is inderdaad tegeltje wijsheid.
Gelukkig kan ik het leven alleen dragen, en nog op tijden geluk en blijheid ervaren.

Wens iedereen in moeilijke tijden, veel kracht toe. En hoe moeilijk het ook is, weet dat je mag leven, ook al is het alleen.

Alvast fijne feestdagen en een mooi 2024.

Anoniem
19-12-2023
laatste reactie: 21-01-2024

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat heb jij veel moeten doormaken zeg!
Het fenomeen dat sommige mensen de ander totaal koud kunnen laten heb ik ook gemerkt. Best onbegrijpelijk. In vriendschap geloof ik echter wel. Mensen zijn nu eenmaal verschillend. Ik wens jou ook een zo gelukkig mogelijk 2024 toe.

Ronald
21-01-2024
Reactie:
Ik leef echt met je mee..... Je zo in de kou laten staan omdat je ziek bent..... ongeloofelijk.......Ik ben zelf al 15 jaar alleen. Ben niet ziek zoals jij maar door teveel teleurstellingen verkoos ik alleen te blijven doch ik mis wel een goede vriend of vriendin (gewoon echte mensen)-....We leven in een harde wereld ....En als je dan een gevoelig mens bent haak je al vlug af en kruip je in je cocon.
En nochtans hou ik van leven... alles wat maar gezellig is. gelukkig heb ik mijn hobby = schilderen - en ik lees veel. alvast het beste voor dit nieuwe jaar

augusta
21-01-2024

Jouw reactie:



Praat hardop (Verhaal 468)

Ik ben 84 jaar en praat steeds hardop tijdens werkzaamheden in huis en geef mezelf dan complimenten.

Jantje
04-01-2024
laatste reactie: 20-01-2024

8
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Toen mijn moeder weduwe werd begon ze een eenvoudig kaartclubje met een aantal buren. Regelmatig als ik even langs wipte was het een gezellige boel daar. In principe kan het zo eenvoudig zijn. Geloof het of niet. Haar buurvrouw was de moeder van een bekende politicus. Ook zij was best eenzaam. Toen mijn moeder overleed waren ze er kapot van dat dit lieve mens er niet meer was. Ik ben zelf ook best eenzaam geworden en draag mening litteken van het leven. Ik begrijp dat bijvoorbeeld op televisie veel te gemakkelijk word gedacht over hoe je eenzame mensen even helpt. Velen van ons hebben natuurlijk belemmeringen om contact te maken. Maar misschien is het toch het proberen waard om eenvoudig weg eens te proberen contact te maken maken met die ander. Jantje, in mijzelf praten doe ik ook. Al sinds mijn 5e. Het is echt een teken van eenzaamheid. Ik ben nu 60. (Ik geloof het zelf niet.) Jij bent 84. Wat heb je te verliezen? Schrijf nog eens iets. Voor mij?

Lotgenoot
20-01-2024

Jouw reactie:



Jullie zijn niet alleen (Verhaal 453)

Heey iedereen die het op dit moment moeilijk hebben, en het even niet meer weten.

Jullie zijn niet alleen, en ook al voelt dat zo wat je jezelf verteld geloof je meestal ook, en dat is meestal moeilijk te veranderen, en dat weet ik, omdat ik daar ook mega veel last van heb, en ja dat is soms inderdaad vermoeiend, en het drijft je tot waanzin. Ook omdat je er emotioneel van wordt. Op dit moment ga ik naar een psycholoog, en werk ik aan mijzelf, en dat is echt moeilijk, want mijn systeem is zo overhoop gegooid door alles wat ik heb meegemaakt dat ook al probeer ik positiviteit in mijn leven te brengen en voor mijzelf probeer te zorgen er altijd weer een stemmetje zal zijn die tegenwerkt, en dat is dan zo tricky, want je gaat je zelf geloven in wat je denkt, en wat je denkt hoeft niet altijd waar te zijn. Ik ben er nog mee bezig en ik heb eigenlijk ergens echt wel vertrouwen in dat het gaat lukken om een lichtpuntje te vinden, en het voor mijzelf weer om te draaien naar iets positiefs, en ik hoop dat het voor jullie ook gaat lukken.

Ik zat namelijk op een papier te schrijven waar ik eigenlijk goed in was, en uiteindelijk kwam er ook anderen dingen op papier te staan waarvan ik dacht weet je wat ik wil dit met jullie delen, omdat wat hier allemaal gedeeld word door iedereen we zitten namelijk in hetzelfde schuitje. allemaal zijn wij hetzelfde waarom? Omdat we nou eenmaal gevoelig zijn in een omgeving waar je veel door anderen beïnvloed kan worden. Dus is het belangrijk dat we in een omgeving zijn dat gunstig is voor onze welzijn.

Wat ik namelijk op heb geschreven is het volgende:

1. sportief
2. goed luisteren naar een andere , dus een luisterend oor( mits het geen geklaag is of negatief zijn over een ander, want daar ben ik nou eenmaal gevoelig voor)
3. rekening houden met de ander
4. vriendelijk zijn

en toen ben ik op gaan schrijven hoe ik ben als ik lekker in mijn vel zit:

Als ik lekker in mijn vel zit, dan stoor ik mij niet aan een ander, ook al zal diegene negatief over een ander praten ik zal het makkelijker naast mij neer leggen, en ja ik moet toegeven als het te lang doorgaat dan moet ik afstand doen van de persoon, zodat ik mij niet laat beïnvloeden door de negativiteit van de ander, maar ik zal het wel veel makkelijker los kunnen laten.

Als ik lekker in mijn vel zit kan ik een ander positief beïnvloeden zoals het hoort, en wat is nou leuker dan iemand positiviteit te geven , zodat diegene ook weer gaat stralen.

Als ik lekker in mijn vel zit, dan ben ik weer vrolijk en gelukkig, en dan let ik niet op de ander, en zal ik altijd naar mijzelf kijken in hoe ik zelf ben.

Als ik lekker in mijn vel zit kan ik alles wat ik leuk vind weer toelaten in mijn leven.

Als ik lekker in mijn vel zit, dan laat ik mij niet meer beïnvloeden niet door anderen maar ook niet door mijn eigen negatieve gedachtes.

Als ik lekker in mijn vel zit, dan heb ik weer positieve energie, en zal ik weer leuke dingen kunnen doen, en ook al is dat voor nu alleen ik zal er weer van kunnen genieten.

Als ik lekker in mijn vel zit, dan verspreid ik dat door te luisteren naar wat een ander te zeggen heeft, en zal ik weer mensen kunnen toelaten, en ben ik ook makkelijker toegankelijk.

Als ik lekker in mijn vel zit zal ik mij niet meer irriteren aan alles en iedereen.

Op dit moment ben ik tevreden met wat ik heb opgeschreven, en het zal een lange weg zijn van leren en vooruitgaan, maar zolang ik vertrouwen heb in mijzelf weet ik dat het goed zal komen op de manier waarvan ik denk dat dat het juiste pad is.

En wat ik jullie wil meegeven is:

Alleen jij weet wat het beste is voor jezelf, en alleen jij hebt controle over wat er in je leven gebeurt, en ook jij kan jezelf helpen. Het begint door eerst voor jezelf te gaan zorgen, waar mogelijk de rust pakken die je verdient. Het is moeilijk ja en dat is niet erg, want niet alles in het leven hoeft met een rechte lijn te zijn, en ja je maakt dit nu op moment mee, en wat je voelt ik snap het de gevoelens die je nu hebt die nare gevoelens waar mee je blijft zitten zijn pijnlijk en soms ondraaglijk, en ik wou dat ik ze voor je kon verlichten met heel veel liefde.

Het enige wat ik voor je kan doen is je laten zien dat je er wel toe doet, ook al voelt het op dit moment niet zo wanneer je weer in een diepe dal zit. Weet wel dat ook jij genoeg bent, en dat je ook van alles mag genieten waarvan jij denkt dat het je goed dunkt. wees lief voor jezelf, want wanneer jij lief zal zijn voor jezelf zal je weer gevoelens ervaren van vreugde, en zal je weer liefde kunnen toelaten die je zo verdient.

Liefs,

Mirjam



Mirjam
13-12-2023
laatste reactie: 20-01-2024

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Dank je voor deze woorden. Dit bericht heeft me de moed gegeven om je te mailen op oursoulisconnected@hotmail.com Zojuist heb ik je een tweede mailtje gestuurd. ☀️

Kanzi
20-01-2024

Jouw reactie:



Connectie (Verhaal 463)

Goedemorgen iedereen,

Ik heb een email adres aangemaakt, zodat ik jullie met elkaar in contact kan laten komen, mocht je interesse hebben mag je een bericht sturen naar: oursoulisconnected@hotmail.com, en er hebben tot nu toe 2 mensen gereageerd.

Het zou leuk zijn als we hier een leuke connectie kunnen maken met elkaar en uiteindelijk er leuke banden word opgebouwd.

Groetjes,

Mirjam


Mirjam
30-12-2023
laatste reactie: 20-01-2024

8
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hou Mirjam, fantastisch dat je een mogelijkheid hebt gecreëerd om met elkaar echt verbinding te maken via deze website. Dat is iets wat ik steeds zo mis. Al die eenzame onbereikbare mensen die hier voorbij komen net als ik. Ik ga je mailen.




Verbinding
14-01-2024
Reactie:
Heey,

Wat leuk dat je hebt gereageerd, en ik zal je email afwachten, neem je tijd, en bericht wanneer je er klaar voor bent 😀❤

Groetjes,

Mirjam

Mirjam
14-01-2024
Reactie:
Hoi Mirjam, als het kan wil ik ook graag in de appgroep. Ik heb je net een uitgebreide email gestuurd. Super fijn dat je dit hebt geregeld. ☺️

Groetjes aan jou en aan ieder die dit leest. 🖐️

Kanzi
20-01-2024

Jouw reactie:



Voor iedereen die daar behoefte aan heeft (Verhaal 467)

Lieve mensen,

Ik wil jullie graag vertellen dat ik vanaf vandaag een groeps app ben begonnen voor mensen die graag een connectie willen vinden. Deze groep is voor iedereen die daar behoefte aan hebben , mocht je het leuk vinden, dan mag je mij wel eerst even een email sturen naar: oursoulisconnected@hotmail.com

Hopelijk kunnen wij zo elkaar steunen, en leren van elkaar we hebben met zijn allen veel levens ervaring, en hoe fijn is het als we voor elkaar een luidterend oor kunnen zijn .

Ik wes jullie in ieder geval een fijne avond toe, en hopelijk zie je in de app, want jij mav er ook zijn❤

Groetjes,

Mirjam

Mirjam
02-01-2024
laatste reactie: 20-01-2024

6
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heb je een mail gestuurd.


Anoniem
12-01-2024
Reactie:
Inshaã ALAAH SOBHAANH.

Ashraf
20-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Onzekerheid en piekeren (Verhaal 472)

Hey voor degene die dit lezen,

Ik ben een man 37jaar, en sinds mei 2023 is de huwelijk waar ik in zat geëindigd en per september officieel. De relatie en huwelijk heeft in totaal 15 jaar geduurd.
Waar ik nu zo van baal is dat ik blijkbaar zo weinig zelfvertrouwen heb om hier blijkbaar mee om te gaan.
Hoewel ik zeker geen rot jeugd heb gehad, zijn er zaken die ik niet los kan laten. Vrienden die je verliest, je relaties die vreemdgaan en over zijn.
In de relatie van 15 jaar zijn er meerdere dingen gebeurd. De laatste relatie heeft mij meer pijn gedaan dan goed.. had te maken met agressie denkend hierbij aan vazen en borden die sneuvelen door mijn ex. Tijdens het eind van de relatie is er meerdere keren gelogen en geld verdwenen.
Dit alles heeft mij meer geraakt dan ik laat merken. Meest lastige is dat wij nog steeds in het zelfde huis leven en dat ik geen enige teken zien dat zij ook daadwerkelijk bezig is met zoeken van een andere woning.
Terwijl ik dit nu schrijf lig in ik in bed te piekeren..
Waar ik over lig te piekeren? Over het feit dat de date waar ik zojuist vandaan kwam mij ook leuk vind. Over waarom mijn leven zo'n puinhoop is. Het feit dat ik zulke muren heb dat ik niet eens meer kan huilen om mijn gevoelens.
Het feit dat ik al weken slecht slaap wat niet alleen toe wijden is aan slecht gedachtes maar grotendeels wel.
Het onzeker zijn haat ik.. waarom kan ik het niet uitzetten. Het breekt mij op het doen alsof alles maar goed is terwijl ik me eigenlijk helemaal niet goed voel.. jaloers zijn op andere mensen die het wel kunnen..
Is het allemaal slecht? Nee zeker niet. Ik sport weer.. ben fitter en heb dates. Toch blijft die onzekerheid hangen en denken wáarom wordt dit mij niet gegunt.. op het moment speelt er heel veel door mijn hoofd heen.
Bedankt dat ik hier mijn verhaal even kwijt kon.
Groeten, AJ






AJ
16-01-2024
laatste reactie: 19-01-2024

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey hallo lieve AJ,
Ik herken me goed in je verhaal.
Al die negatieviteit,,,
heb diep repect voor je dat je nog samen met haar in 1 huis bent dat zegt veel over jezelf.(wat positief is)
De hele wereld word jou gegund alleen je hebt er zelf niet voor gekozen om zo behandeld te worden door je ex, na al die dingen wat je hebt meegemaakt zou je juist sterker uit moeten komen en dat gaat je lukken, mr als je alleen mr blijft piekeren over je eigen onzekerheid of dat je leven een puinzooi zou zijn word je niet beter van. Dat gun je je zelf niet toch?
Dit is een fase (miss ongeloofwaardig nog) waar jij sterker uit zult komen en als je positiever over jezelf gaat denken echt geloof me dan gaat het lukken en laat je ex lekker de ram bam krijgen!!
Ik wou dat ik kon zege dat dat je me altijd kon berichten voor luisterend oor.. mr voor nu heel veel liefde en positieviteit gewenst.
Liefs von.

Von
19-01-2024

Jouw reactie:



Nou dit had ik nóóit moeten doen (Verhaal 410)

Hallo beste mensen.

Wil ook mijn verhaal delen,was 28jaar getrouwd,we spraken af dat we op een goede voet uit elkaar gingen,dit ging in begin natuurlijk wat moeizaam want ik viel toch wel beetje in een gat.mijn ex kreeg een relatie met een Engelse en we hadden toch best goed contact.zelf kreeg ik ook weer een vriend,heel lief,zorgzaam en alles wat ik me maar kon wensen.op een gegeven moment gaan onze relaties stuk en proberen mijn ex en ik het toch weer,nou dit had ik nóóit moeten doen want dit werkte toch niet meer zoals ik het gehoopt had.ben d'r weer even van van mijn padje,maar we gaan verder...miss hier iemand ook zoiets meegemaakt heeft??misschien kunnen we eens chatten of iets,sommige dingen is ook eens fijn om met andere te delen dan familie die het meestal toch beter weten.
Groetjes sannie

Sannie
25-09-2023
laatste reactie: 14-01-2024

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Goede avond leuk je te ontmoeten. De vraag waar woon je en als ik het weten je leeftijd

Cor
14-01-2024

Jouw reactie:



De enige manier om eruit te komen is zelf te veranderen (Verhaal 340)

Ik heb alles feitelijk mag ik niet klagen. Maar ik ben zo ontzettend eenzaam in mijn hoofd. De enige manier om eruit te komen is zelf te veranderen. Een ander doet het niet voor je.

Ik
21-04-2023
laatste reactie: 14-01-2024

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
dat is heel juist!

marly
13-01-2024
Reactie:
dat klopt maar al te goed ja, en dat heb je zelf goed bekeken en super dat je dat ziet

Anoniem
14-01-2024

Jouw reactie:



Ik word blijkbaar vergeten (Verhaal 297)

Hallo iedereen, ik ben 53 en nu 3 jaar alleen, heb een dochter die samen woont met haar vriend, maar ik zie haar niet zoveel,ik word blijkbaar vergeten, ik voel me zo eenzaam, ben vergeten hoe ik terug met mensen moet omgaan, op het werk gaat dat wel, maar als ik vrij ben, doe ik niks leuk, heb nood aan een goede babbel, een vriendschap voor het leven,

Fati
12-12-2022
laatste reactie: 13-01-2024

5
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je mag mij altijd lastig vallen.
Ook ik heb behoefte aan een goed gesprek , ik man 59.
Ik heb veel te vertellen.

Wim
01-01-2024
Reactie:
Voor een goed gesprek mag je mij ook benaderen Fati.
Ik ben 58 jaar , geen kinderen of ouders, getrouwd.
Laat wat van je horen middels een mooi verhaal ofzo.

Groet
Vio

Vio
13-01-2024

Jouw reactie:



Geen baan, geen vrienden, geen vriendin (Verhaal 17)

Eenzaam.

Ik ben 24 jaar en al sinds de middelbare school eenzaam. Ben altijd bang geweest voor sociaal contact, maar was er niet perse slecht in. Sinds ongeveer mijn 20ste ben ik helemaal alleen.

 

Heb geen baan, geen school, geen vrienden en geen vriendin. Over al deze jaren is mijn angst voor de buitenwereld alleen maar toegenomen, en mijn eigenwaarde alleen maar afgenomen.

Toevallig ontmoette ik ongeveer anderhalve maand een meisje online. Dit ging zeer goed, en ik had echt het idee dat ik verliefd was. Zij ook. We zouden al snel ontmoetten.

 

Maar er gebeurde iets. Blijkbaar wist ik dit ook te verpesten en kwam daardoor in de friendzone terecht. Ik kon dat niet. Dus heb haar twee dagen geleden gezegd dat ik niet meer met haar kan praten, omdat het teveel pijn doet.

 

Ik heb er nu al ontzettend veel spijt van, want nu ben ik weer alleen... en weet niet meer wat ik moet doen. Het voelt alsof ik nu wacht op de dood.


Hendrik
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 12-01-2024

12
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hee. Ik ben Desiree, en ik ben 20 jaar oud. Ik voel me ook ontzettend alleen. Ik werk en kijk series, voor de rest doe ik niks. Hoe gaat het op dit moment met je ?
Ik hoop van je te horen.

Groetjes.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hey hendrik,

Ik ken dit probeem erg goed! ik heb voor mezefgeleerd dat ik deze gedachten en di tgedrag aan de dag leg omdat negatieve erkenning als een persoon ook erkenning is. Erkenning van jouw zijn is vaak het grootste probleem!

Michelle
> 2 jaar geleden
Reactie:
Precies dat. En iedereen gaat verder. Ga je nog weg in de vakantie? Pff. Ja. Met wie ? Zie niemand Hoor niemand.

Inge
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hendrik afgewezen worden kan verschrikkelijk pijn doen.
Het is niet omdat iemand je 'schijnbaar of echt afwijst ' dat je jezelf moet afwijzen.
Vergeef jezelf dat je er zo gevoelig voor bent.
Jouw waarde hangt niet af van de aanvaarding van een ander.
Aanvaard jouzelf Hendrik.

Heel veel liefs en goede moed in jouw leven🙂

Linda
17-03-2023
Reactie:
zonder baan(geld) kom je ook niet ver. je kan niet veel doen, als je een vriendschap/relatie aan wilt gaan, is dat ook een breker. ieder geval is mijn ervaring en misschien ook mijn minderwaardigheidscomplexje ;-)

Tom
06-05-2023
Reactie:
Ik heb wel een baan en vriendin maar toch word ik er vaak niet blij van saaie slecht betaalde baan en mijn vriendin is ook niet die vrouw die ik ooit voor ogen had dus het lijkt bij mensen misschien mooi aan de buitenkant maar van binnen kunnen ze zich vast ook rot voelen ondanks dat ze hebben wat jij niet hebt.

Bas
12-01-2024

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik voel me vaak alleen (Verhaal 470)

Hey iedereen,

Ik voel me vaak alleen , ben zelf normaal erg ondernemend,. Finacieel ook zwaar waardoor ik moeilijk iets kan ondernemen om afleiding te zoeken. Wel een dochtertje van 1 jaar ze is fantastisch! Haar vader drugs problemen waardoor ik een soort van getraumatiseerd ben omdat in een negatieve omgeving heb geleefd. Ik zou het leuk vinden om met mensen in contact te komen die erg positief zijn of dat graag willen zijn, zodat we elkaar kunnen helpen om er iets beters van te maken.

Marisa
11-01-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik zou willen dat ik het durfde (Verhaal 464)

Heel fijn dat ik deze site gevonden heb. Zelf ben ik een man van 39 en zit sinds mijn 23e volledig zonder vrienden, nadat steeds meer mensen het contact verbraken. Een echte reden heb ik nooit gekregen, maar ik vermoed dat het te maken heeft met het feit dat ik nooit mee uit wilde gaan naar een club of iets dergelijks. Ik ging liever naar een rustig cafe, omdat er anders teveel prikkels voor mij zijn en ik dan niet wist hoe snel ik naar buiten moest gaan.

Door dit verbreken van contacten ben ik steeds meer op mezelf dingen gaan doen en dat resulteerde uiteindelijk ertoe dat ik na m'n werk (waar ik me gelukkig wel thuis voel) de tv thuis aanzet en dat is het. Over het algemeen heb ik daar vrede mee, maar met tijden bekruipt me heel erg het gevoel van eenzaamheid, vooral rond deze dagen. Vanavond (oudjaarsdag) zal ik bij m'n ouders zitten en dat komt wel heel zielig over.

Doordat ik zo op mezelf ben gaan doen, heb ik helaas ook geen echte hobby's meer, waar ik vroeger deze wel had. De stap nemen om een nieuwe hobby te zoeken durf ik niet al zou ik het wel graag willen. Al met al is het dus een vicieuze cirkel waar ik niet uit lijk te komen. Nu zul je zeggen; "neem die stap dan!" Ik zou willen dat ik het durfde.

In ieder geval heel fijn om eens wat van me af te kunnen schrijven en ik wil jullie bij voorbaat bedanken dat je de tijd neemt om mijn verhaal te willen lezen.

S
31-12-2023
laatste reactie: 11-01-2024

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo, ik begrijp hoe je je voelt. Het is lastig om nieuwe dingen te proberen. Wat zorgt er voor dat je het niet durft?

Ik weet niet of dit misschien helpt. Ik wilde altijd al mezelf verder ontwikkelen maar zette nooit de stap omdat ik bang was dat ik het niet kon, of toch niet leuk vond en dat ik dan mijn geld verspil.

Toen leerde ik Schrödingers kat kennen. Dit is een gedachte uitdaging experiment uit kwantummechanica. Als basis gaat het zo: een kat zit opgesloten in een doos en er is geen zicht op de kat. Er is een buisje gis in de doos aanwezig met een alarm waarbij er na 1 uur het buisje kapot zou worden geslagen en de kat vergiftigd word.

Nu zou je denken na 1 uur de kat is dood, maar wat nu als het alarm niet af ging? Of het buisje niet kapot is gegaan? Dan zou de kat nog leven. Aangezien de doos dicht is en geen directe zicht op de kat weet je dus niet of de kat nog leeft of dood is. Dit weet je pas als je de doos opent.

Het punt wat ik net dit verhaal wil maken is dat je niet weet of je iets kan of leuk vind zonder het geprobeerd te hebben. Je kunt er van alles over denken en piekeren maar je weet nooit 100% zeker tot je het probeert. Dit heeft mij over de streep getrokken om toch mezelf verder te ontwikkelen.

Ik weet niet of dit voor jou helpt maar ik hoop dat dit toch je over de angst heen kan helpen. Zodra je een hobby hebt kun je ook stukje makkelijker nieuwe mensen ontmoeten.

Heel veel succes

Kat
10-01-2024
Reactie:
ik ben net 41 jaar geworden en zit in een gelijkaardige situatie. geen vrienden. ja mss 2 waarmee ik eens afspreek. die 2 hebben wel veel vrienden dus het duurt een tijdje tussen onze ontmoetingen. Helaas, bij mij ligt het aan het feit dat ik vroeger heel gestoord reageerde door trauma en daardoor al mijn vrienden verloor toen ik 34 was' 1 voor 1 en op mijn 34 was ik alleen)ik ben jaren een echte bitch geweest. maar na een aantal goede jaren therapie ben ik mijn trauma kwijt en een heel zachtaardig persoon. ik werk in de zorg en doe dat heel goed. ik had borderline trekken vroeger en in mijn vroege jeugd dyslectie en dyscalculie door trauma die met sneeuw voor de zon verdween( normaal is dat blijvend als het niet traumatisch is)ik ben reeds 6 jaar mijn ware zelf en de persoon die ik moest worden. mijn moeder is nog steeds narcist en pa ook iets. ja ik vind het ook fijn om dit eens te delen. lucht ergens op ik versta volledig dat je geen sukkel bent. ik ben daar van overtuigd daar ik ook geen vrienden heb

geertrui
11-01-2024

Jouw reactie:



Al vanaf geboorte in de steek gelaten (Verhaal 151)

Al vanaf geboorte zo eenzaam in de steek gelaten door je eigen moeder . Familie nooit gekent waarschijnlijk weten ze niet eens van mijn bestaan af. Nooit mezelf veilig gevoeld altijd maar van pleeggezin en dan weer internaat. Nooit normale vrienden/vriendinnen kunnen maken omdat je niet je school kon afmaken en je geen normale thuisbasis had. Nu 20 jaar veder dankbaar dat ik nog hier ben en een dak boven me hoofd heb maar denk vaak voor wie doe ik het eigelijk nog. Voel met niemand een verbinding heb hulpverleners om me heen maar dat was het. Heb geen werk of school door mijn psychische problemen raden ze het af hoe graag ik ook wil ben dit zelf ook zat . Dus lig elke dag in me bed en soms er uit om even naar de winkel te gaan en laat elke dag wel een traan. En hoop snel dat het weer avond is omdat dan de dag weer voorbij is. Ik vraag mezelf af of meerdere mensen zijn die ook hellemaal op eigen benen staan en niemand hebben

Dame 23 jaar
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 03-01-2024

4
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Die mensen zijn er zeker, Dame! Wat een ontzettend naar en mensonterend leven is dat toch. Echt verschrikkelijk. Zelf heb ik ook niemand, en voel ik me met niemand verbonden. Je bent dus absoluut niet de enige.

Weet dat ik aan je denk, en met je mee leef. Ik weet dat jij bestaat, want ik heb je verhaal gelezen.

Stef
> 2 jaar geleden
Reactie:
Je hebt al zoveel meegemaakt.
Zoveel dingen die je overkwamen en die je niet in de hand had.
Ik hoop dat het beter met je gaat en dat je ergens verbinding hebt gevonden.
Dat je ergens echte troost en begrip krijgt.
Dat het toch meer is dan enkel de steun van de hulpverlening...
Nog veel sterkte!


Anoniem *
12-01-2023
Reactie:
Hey lieverd, ik ben zelf geadopteerd en later op internaten gezeten. Ook vaak eenzaam gevoeld. Probeer er achter komen wat jij leuk vindt om te doen. En probeer doelen te stellen naar wat je wil bereiken en dan met kleine stapjes vooruit kijken uiteindelijk zul je trots op jezelf zijn. Het is met vallen en opstaan maar uiteindelijk kom je er well

Marisa
29-12-2023
Reactie:
Hallo. Ik heb 5 jaar samengewoond met een vrouw en haar zoontje. Sinds april vorig jaar heeft ze me buitengezet. Nu woon ik alleen op een appartementje en moet m'n familie niets meer van me weten. Vrienden heb ik ook niet en daarbovenop nog eens een drankprobleem door heel die situatie. Vast werk heb ik ook niet en door economische werkloosheid kan ik amper nog m'n huur betalen. Ik ben net zoals jij ook teneinde raad. Ik weet als geen ander wat je meemaakt. Dag in dag uit denk ik aan zelfmoord. Ik zou je graag helpen maar ik weet zelf niet meer waar begonnen.

Anoniem
03-01-2024

Jouw reactie:



Maar liefde is overal (Verhaal 466)

Maar als ik die verhalen hoor. En zelf ook issues. En moeilijk. Want wat ik wilde bereik ik niet meer...

Maar liefde is overal. Je hoeft niet te kijken want het is er.

Misschien als je alleen bent dat snap ik.
Ik ben vriendelijk en help mensen en dat maakt me mooi.

Kijk om je heen naar andere, want niemand heeft het zwaarder dan jou.

Voor mij? Als ik maar fijn slaap.

Ikben niemand
01-01-2024

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Vandaag begonnen met te schrijven (Verhaal 465)

Vandaag begonnen met te schrijven. Al mijn gedachtewereld. Ben er wel trots op. Want je eerder dit gehad. Dus wil elke dag dat doen. 11 januari kom ik in een praatgroep

Anon
01-01-2024

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Ik voel me diep ongelukkig op deze manier (Verhaal 443)

Ik ben een vrouw van 59 al jaren eenzaam door mijn PTTS ben altijd angstig heb geen familie en vrienden wel uitwonende kinderen ik ben lief zorgzaam en lief maar alles is heel dubbel wil graag een man leren kennen maar hou hem ook gelijk op afstand zie er best goed en verzorgt uit mijn depressie en de ptts hebben me zo gemaakt ik wil niet meer alleen zijn met mijn papagaai en me kat wil ook graag iemand om me heen een echt maatje waar ik leuke dingen mee kan doen maar hoe vertel je iemand dit allemaal? ik werk gewoon gelukkig zo heb ik mijn aanspraak per dag maar ik voel me diep ongelukkig op deze manier.

Anoniem
01-12-2023
laatste reactie: 01-01-2024

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
goede avond
ik ben ook altijd alleen ben 66 jaar
we kunnen Kontakt nemen met elkaar als je wilt
grt antonio ♥️

antonio
07-12-2023
Reactie:
Hoppa, u never know. Hoop dat jullie snel samen koffie drinken

Iblees
25-12-2023
Reactie:
Wat vervelend maar je heb alles nog in eigen hand je ben immers alleen .
Ik zou met je willen ruilen want geloof mij je ken beter alleen zijn dan samen en jezelf alleen voelen.
Mijn vrouw heeft wanen en daar is niet meer mee te leven .
Als ik een lieve vrouw tegenkom ben ik weg.
Klinkt niet netjes maar ben nu bijna 60 en ben het zo zat.

Wim
01-01-2024

Jouw reactie:



Ik heb amper familie en geen echte vrienden (Verhaal 385)

Ik ben een alleenstaande moeder met 3 kinderen, heb nooit een band met mijn ouders gehad en zij zijn ook beide al overleden. Ik werk fulltime. Ik heb amper familie en geen echte vrienden. Ik luchtte mijn hart bij mijn nichtje, maar aan haar heb ik ook niks en heb spijt dat ik zo veel heb gedeeld achteraf. Geen idee bij wie ik wel terecht kan, maar ik kan de hele dag wel huilen. Ik ben door de kinderen niet alleen, maar wel eenzaam. Herkent iemand dit?

Caroline
13-08-2023
laatste reactie: 01-01-2024

13
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Caroline,
Ja hoor dat herken ik zeker. Ik ben al 10 jaar weduwe, heb volwassen kinderen en ook kleinkinderen, maar weinig echte vrienden helaas, en voel me dus tussen al die mensen best wel eens eenzaam. Dus als je je verhaal eens kwijt wil.....

Anne
16-08-2023
Reactie:
Wat is vriendschap vraag ik me wel eens af… er lijkt een houdbaarheidsdatum datum op te zitten… m’n vader verloren een mnd geleden en een week geleden m’n verbrak mijn vriendin onze relatie… nu voel ik me zo ontzettend eenzaam .. kan eigenlijk op niemand terugvallen…ik ben er nog dankzij m’n kinderen

Jes
08-09-2023
Reactie:
Herkenbaar dat je je eenzaam kan voelen. Wat goed dat je het deeld! Ik voel me al een tijd eenzaam omdat het me niet lukt om in mijn woonomgeving vrienden te maken. Ik woon er inmiddels bijna 10 jaar maar voel me nog steeds een buitenstaander. Het gevoel valt soms ineens op me.
Wat mij erg helpt is om te genieten van de kleine dingen. Een kindje op straat vb die je ineens blij aankijkt en iets verteld, de oude man die je dankbaar is omdat je hielp met oversteken.
Ik heb me nu wel bewust aangemeld voor een vrouwenvereniging en voor moedermorgens. Ben heel benieuwd of daar iets uitkomt...
Heb je evt hobby's of een vereniging waarbij je je aan zou kunnen sluiten?

Pleun
09-09-2023
Reactie:
Heel herkenbaar, heb dan wel n man maar die werkt continu, waardoor de rest dus op mij neer komt, want ik werk niet. Geen collega's de hele dag alleen. Heb dus laatst net als jou alleen dan bij n vriendin heel mn hart gelucht en heel veel strond over me heen gekregen. Aan haar heb ik dus ook nix en dat blijkt ook maar weer dat mensen niet te vertrouwen zijn. Ik deel nix met niemand meer, dan maar eenzaam denk ik...

Anoniem
12-09-2023
Reactie:
Ps. Heb 2 jongens kids van 2 en 4 daar word ik ook niet minder eenzaam van... sorry moest er nog bij hierboven.

Anoniem
12-09-2023
Reactie:
Ik denk dat eenzaamheid hoort bij het leven, het is een teken van je hersenen dat je tot actie moet komen. Zoek mensen op. Ze zijn overal.
Maak een praatje met een vreemde het hoeft niet veel te zijn of lang te duren. Alle beetjes helpen en je leert hoe het is om
Sociaal te zijn buiten werk en gezin.
Het helpt ook om een vaste hobby te hebben of om consistent een plak op te zoeken waar mensen samen komen.
Je bent niet alleen hierin en bijna iedereen maakt dit mee, het is mens eigen.
We zijn constant opzoek naar verbinding .

Succes ! Je kan het !

Rosalie
27-09-2023
Reactie:
Als je ooit met iemand wil praten, of dansen, of bowlen of gewoon iets drinken....
Ik wil het wel proberen...

Cees
10-10-2023
Reactie:
Zin in een wandeling, of praatje of gewoonweg tussen uit OK
Van begin Ben ik eerlijk geen se.x,
Last me iets weten als je dat wil
Puur iemand nieuw lere kennel.
Ter info Ben aleenstaande

Ashraf
29-11-2023
Reactie:
Hoi Caroline,

Las je berichtje over je eenzaamheid. Vind dit heel erg voor jou. Ik heb tijd over nu de jongens de deur uit zijn. Zelf ben ik dan vaak alleen thuis. Waar woon jij? Ik zelf woon in Roermond. Misschien kunnen we iets afspreken..

Gr.

Ria
01-12-2023
Reactie:
Hoi hoi
Ik heb precies het zelfde
Zullen we ervaringen wisselen
Hjholtslag@icloud.com

Henk-Jan
01-01-2024

Jouw reactie:



Series volgen om me minder eenzaam te voelen (Verhaal 427)

Om me even wat minder eenzaam te voelen, volg ik bepaalde series. Dat voelt dan alsof ik deel uitmaak van hun leven. Ik schaam me daar heel erg voor, maar het geeft even wat verlichting. Doen meer mensen dit?

Jetje
22-10-2023
laatste reactie: 31-12-2023

6
12
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
dat doe ik ook, zit momenteel niet lekker in mijn vel, heb geen vrienden en zie weinig familie. als ik niet werk kijk ik het liefst hele dag series. heerlijk nergens anders aan denken

klaartje
27-10-2023
Reactie:
Als het je gerust mag stellen, ik doe dat ook en ik denk dat veel mensen zich onderdompelen in series, de beste manier om te ontsnappen aan de werkelijkheid.
Op de duur lijkt het idd dat je deel uitmaakt en voel je je minder alleen.

Lina
01-11-2023
Reactie:
Ik doe het ook graag kan ik alles van me afzetten. En voel ik me niet zo aleen tis moeilijk om tegen iemand te zeggen dat je eenzaam voelt. Voel me bij niemand op mijn gemak. Aleen bij mijn hondjes voel ik me goed

Pat.
04-12-2023
Reactie:
Ik vind dat super dat je dat kan. Ik heb een gezin en voel me alleen.
Stay strong blijven gaan en maximaal genieten, teveel zure mensen op de wereld sinds Covid..

Alleen en niet
05-12-2023
Reactie:
Ik doe hetzelfde ik denk dat het een manier is om te vergeten wat nu je realiteit is naja ik ben een mega overdenker, en ik heb zo goed als geen vrienden en ikheb meer het gevoel dat ik geen familie heb, en nu komt kerst eraa n,en dan moet ik doen alsof en ik vibd het vreselijk ik wil hun niet zien om eerlijk te zijn. Ik heb zelf ook veel fouten in mijn kecen gemaakt waar ik spijt van heb maar ze doen mij zoveel pijn door mij buiten te sluiten, en hierdoor ben ik intens verdrietig het gevoel dat ik nu heb wens ik niemand toe echt zo vreselijk en ik kom er maarnuet vanaf, ik heb verder ook geen steun iemand die mij zegt dat ik er wel bij hoor of vraagt hoe het net mij gaat het kan ze niks schelen ze kijken niet naar mij om en datdiet vreselijk veel pijn ik kan het ook bijna niet meer verdragen huilen lucht ook niet op het word alleen maar erger ik voel mij zo verdrietig en alleen ik probeer zo mijn best te dien maar ik ben onzichtbaar ik ben niet goed genoeg dus watis nu eigenlijk het nut?ik ben niet gelukkig en het ziet ernaar uit dat dit zo gaat blijven ik zie geen lichtpunt meer ik ben een heel ander persoon geworden en ik ben alles gewoon beu ik zie het nu even niet meet zitten hoe hard ik ook probeer ik wil dit niet meer ik wil niet meerzo verdrietig zijn, maar ik kan het ook niet tegenhouden

Anoniem
10-12-2023
Reactie:
Hey allemaal

Ik begrijp iedereen en daarom reageer Ik ook voor jullie allen.

Ik heb net hetzelfde, ik kijk veel series als ik niet studeer en dat helpt maar is inderdaad niet zo leuk constant. Ik mis het heel erg om een babbel te hebben met iemand of gewoon eens iets drinken met elkaar gezellig praten over hoe de werkweek was enz..

Misschien een groepsappje openen zodat we elkaar kunnen leren kennen? Wie weet komen daar wel mooie vriendschappen van want ik vind het echt belangrijk om mensen rond me te hebben maar als je nergens komt is dat heel moeilijk.

Niemand is perfect dus ik wil zeker geen perfecte vrienden maken, iedereen moet zichzelf kunnen zijn en dat hoop ik om zo een mensen te leren kennen.

Hopelijk tot snel!
Liefs Jessica

Anoniem
21-12-2023
Reactie:
Heey Jessica,

Leuk idee van jou, en dat lijkt mij ook leuk alleen ik wil mijn telefion nummer niet hier neerzetten, hopelijk kunnen we een manier vinden om nummers uit te wisselen?

Groetjes,

Anoniem

Aisja
21-12-2023
Reactie:
Hey, ja tuurlijk lijkt me leuk! Ja het is niet ideaal om nummers uit te wisselen hier. Hoe gaat dat wel?

Groetjes

Anoniem
23-12-2023
Reactie:
Hallo!
Ik heb ook ervaringen met series kijken en dan het gevoel hebben deel uit te maken van hun leven....ik heb ook niet veel vrienden dus een app groepje lijkt mij een leuk idee!
Ik zou wel willen aansluiten...

C.
27-12-2023
Reactie:
Fijn!
Maar hoe gaan we het dan doen met onze nummers uit te wisselen? Ik deel niet zo graag mijn gsm nummer via dit platform.

Groetjes

Anoniem
27-12-2023
Reactie:
Heey mooie mensen,

oursoulisconnected@hotmail.com

Ik heb een email adres gemaakt, en daar mogen als jullie willen jullie nummer naartoe verzenden, mocht je het niet comfortabel vinden om je eigen nummer te verzenden, dan adviseer ik je om een prepaid nummer te halen, ik wil alleen nog wel even zeggen dat als ik de groeps app aanmaak, en jullie allemaal met elkaar wil connecten dat ik niet gegarandeerd kan staan voor jullie eigen veiligheid als jullie willen afspreken is het dus wel op jullie eigen risico, maar ik zal nog wel veiligheidstips willen geven, zodat het veilig blijft voor jullie allemaal.

Ik wil dit zeggen, omdat ik wil dat het ook veilig gebeurt ik wil dat jullie allemaal veilig blijven, en op een leuke manier met elkaar kunnen connecten. Ook wil ik vragen om als je je geroepen voelt om samen met mij te monitoren en ook groepen wilt aanmaken het leek mij ook leuk om soorten catogorieen te doen ook qua leeftijd, maar ook misschien een algemene, maar daar kan ik wel samen met jullie uitkomen. Ik wil alleen nog wel even zeggen hou het netjes, wees eerlijk naar elkaar toe, en wanneer het niet voor jezelf veilig voelt luister naar jezelf, want jij weet wat goed voor je is, verder alle logische waardes en normen zijn van toepassing namelijk:

- geen discriminatie
- geen verbale geweld tegen anderen
- niet aanzetten tot haat jegens anderen
- geen stalken
- hou wel respect voor elkaars mening, als je het er niet mee eens bent wil ik je vragen om dit los te kunnen laten, mocht dit je niet lukken, dan mag je mij een een prive app sturen en het daar even eruitgooien, maar ik adviseer je ook ik ben geen psycholoog, en ik weet niet wat het beste is voor jou, want alleen jij kan dat voor jezelf bepalen.

wees lief voor elkaar met al deze pijn die we hebben die wij dragen kan het soms zijn dat wij er ons niet bewust van zijn hoe we reageren, mocht je iemand erop betrappen geef mij eerst een seintje, dan zal ik het eerst met die persoon prive bespreken, zodat we samen tot een oplossing kunnen komen. het is een leuk idee, en wees lekker vrij in wat je wilt delen, en inspiratie komt vanzelf wanneer je jezelf leert om te ontspannen, dan zit je er vol mee, en wanneer er allemaal razende gedachtes in je opkomen schrijf het van je af.

Stuur mij je (prepaid) nummer met je naam en leeftijd, en hopelijk kan ik zo snel mogelijk een groeps app starten.

laten we het samen doen, en wees niet bang als je zelf iets wilt starten, want jij kan dit ook, omdat ik er veel vertrouwen in heb dat je eruit kan komen.

Ik wens jullie voor nu een fijne avond, en misschien tot snel in een de groeps app.

Mirjam
27-12-2023
Reactie:
Hoi Jetje,

Ja ik heb hetzelfde.
Het verdooft mijn gevoelens van eenzaamheid want je bent op een ander soort manier "onder" de mensen plus er is geen ruimte om te piekeren je wordt meegenomen in de levens van andere.

Eva
31-12-2023

Jouw reactie:



Ik zal blij zijn als het weer januari is (Verhaal 459)

Tot mijn 30e had ik alles prima op orde… goede baan, leuke vrienden en een fijne familie. Vanaf mijn 30e kregen steeds meer mensen om me heen een relatie of gezin. Ik merk dat zo rond dit soort dagen, het besef steeds meer komt dat mensen vooral heel druk zijn met zichzelf. Sinds het overlijden van m’n Stiefvader komt ook steeds meer het besef dat de enigen die onvoorwaardelijk van je houden, je ouders zijn. Het idee dat mijn moeder er op een dag niet meer is doet me afvragen of het leven nog wel wat waard is daarna.Ik wou dat we in een wereld leefden waar niet iedereen vooral druk is met zichzelf en wat meer nadenkt over hoe dit soort dagen voor een ander zijn. Ik wil niet dat mensen me uit medelijden uitnodigen maar dat het vanuit hun motivatie komt om anderen te helpen.. Mede daarom heb ik niet het idee dat ik het hier met iemand over kan hebben. Ik zal blij zijn als het weer januari is. Voor iedereen die ook alleen is deze dagen, ik denk aan jullie

Anoniem
24-12-2023
laatste reactie: 30-12-2023

6
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey lieverd, ik wil je even een berichtje sturen dat ik ook aan je denk. Je kunt het! Maak doelen voor jezelf kijken wat je leuk vindt om te doen. Wie weet komt er iets op je pad wat je niet had verwacht

Marisa
29-12-2023
Reactie:
Hey lieverd, ik wil je even een berichtje sturen dat ik ook aan je denk. Je kunt het! Maak doelen voor jezelf kijken wat je leuk vindt om te doen. Wie weet komt er iets op je pad wat je niet had verwacht

Marisa
29-12-2023
Reactie:
Hey lieverd, ik wil je even een berichtje sturen dat ik ook aan je denk. Je kunt het! Maak doelen voor jezelf kijken wat je leuk vindt om te doen. Wie weet komt er iets op je pad wat je niet had verwacht

Marisa
30-12-2023

Jouw reactie:



Bijeenkomsten? (Verhaal 439)

Worden hier op dit forum ook bijeenkomsten georganiseerd waar je samen kunt komen?

Flower
26-11-2023
laatste reactie: 29-12-2023

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik zou me dan meteen aanmelden 😉!

C.
29-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Mislukte operatie (Verhaal 456)

Door een mislukte operatie aan mijn hoofd/gezicht (linkerkant) zit ik met constante pijn, angsten en een volledig getraumatiseerd lichaam: pijn in mijn hele linkerkant van top tot teen, onwillekeurige bewegingen, enz. Je ziet uiterlijk niets. Dokters zeggen dat het allemaal ingebeeld is. Psychologen zeggen dat mijn aandoening niet bestaat. Uiteindelijk bij een psychiater terechtgekomen die zegt dat er geen behandeling mogelijk is en depressiva voorschrijft. Pijnstillers wil men me niet geven omdat ik onherroepelijk verslaafd zou worden. Omdat mijn ziektebeeld niet erkend wordt moet ik blijven werken wat me steeds zwaarder valt. Mijn vrouw heeft me verlaten. Fzmilie heb ik niet meer. Vrienden zijn ook langzaam alle verdwenen. De eenzaamheid maakt me mentaal kapot. Ik wil dat het lijden stopt en loop al jaren met zelfmoordplannen. Wat me voorlopig tegenhoudt is dat ik drie jonge kinderen heb. Ik weet wat zelfmoord van een naaste veroorzaakt. Mijn broer heeft het gedaan en mijn vader heeft zich bewust doodgedronken. Ik hoop dat ik zachjes in mijn slaap zou heengaan maar dat zit er niet in... ik wim natuurlijk leven en weet dat het leven mooi kan zijn, alleen niet het mijne. Ik wil dat het lijden stopt. Als je afziet en er is geen "erkende" ziekte, laten mensen je onherroepelojk vallen. Ik heb geen vertrouwen meer in mensen...

Alex
20-12-2023
laatste reactie: 27-12-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel veel sterkte Alex, ik begrijp dat je t vertrouwen in mensen volledig kwijt bent geraakt, elkaar begrijpen is vaak ver gezocht. Als je niet snel genoeg weer ‘ normaal’ doet ben je lastig, drama queen word dan gezegd. Maar als we ons ‘normaal’ gaan proberen te gedragen wordt t voor ons alleen maar erger. Sterkte!

ANouk
23-12-2023
Reactie:
Wat een verdrietig verhaal, Alex...
Misschien makkelijk gezegd misschien maar probeer toch in de kleine dingen het mooie weer te zien.
Mensen laten je inderdaad snel en makkelijk vallen, die ervaring heb ik helaas ook. Je hebt 3 kinderen...de moeite waard om voor te leven!
Ik wens jou alle sterkte en heel veel moois in de toekomst, lieve groet!

C.
27-12-2023

Jouw reactie:



Voel mij ook enorm eenzaam en een buitenbeentje (Verhaal 437)

Hoi ik voel mij ook enorm eenzaam en een buitenbeentje. Ik ben een alleenstaande moeder van een zoontje van 5. Het altijd alleen zijn maakt mij echt depressief. Daardoor ben ik ook onzeker geworden in het contact maken met anderen. Ik denk altijd dat ze me raar vinden of niet mogen. Mijn energie level verschilt van een tijdje energie naar zowat overspannen en maak me dan veel zorgen omdat ik bang ben dat ze dan gaan vinden dat ik zo niet goed voor mn kind kan zorgen. Als ik contact heb met iemand dan kan ik het soms niet eens opbrengen om te reageren op een appje. Ik kan dan gewoon geen prikkels meer aan en ontwijk zoveel mogelijk prikkels. De energie die ik dan heb steek ik in mijn zoontje om vervolgens zodra hij in bed ligt onrustig te worden van de pijn in mijn lichaam (rug, schouders en nekspieren) en het gemis om tegen iemand in real life te kunnen praten (of tegen mij praat), dingen delen of eens een knuffel als ik even niet lekker in mn vel zit. Het gekke is dat sommige mensen mij zien als een sterke spontane vrouw, wat natuurlijk uiteraard gewoon mijn zelfbescherming schild is...terwijl ik moet vechten om alle ballen omhoog te houden en dan denk....je moest eens weten hoe ik me voel en hoe eenzaam ik eigenlijk ben. Doordat ik verschil van energie en dus soms spontaan of blij ben en vervolgens daarna er weer voor een tijdje uitlig voelt het voor mij als afwijzing als personen mij niet meer contacten en dat geeft ook een rot gevoel omdat ik juist zo graag zoveel wil maar er niks aan kan doen dat ik dan weer volledig terug getrokken ben.

Nanc
21-11-2023
laatste reactie: 25-12-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wou, ik Zou zeggen Dat je een Sterke moeder bent.
Ik heb geen kinderen maar ik denk Dat het af en toe zo als iedereen is Dat je graag een partner hebt ik weet niet hoe Jong u bent. Ik heb het gevoel Dat je u ware zal tegen komen.

Ashraf
29-11-2023
Reactie:
Hoi, herken veel. Ik ben 40 jarige man en heb altijd gehoord dat ik er best leuk uit zie.
Maar ik kan maar niet op een vrouw afstappen en zeggen dat ik haar leuk vindt. Hoe vaak ook oogcontact en wat dan ook. Onzeker en bang om afgewezen te worden en ik heb toch niets interessants te vertellen. Laag heel laag zelfbeeld

Iblees
25-12-2023

Jouw reactie:



Ik voel mijn eenzaam, vedrietig, obegrepen... (Verhaal 451)

Hoe begin je soms aan een verhaal over jezelf. ik heb nooit echt met iemand kunnn praten, ik ben twee keer voor lange tijd opgenomen geweest, en telkens weer, moest ik tot de conclusie komen dat dit niet de juiste hulp was voor mij. ik heb heel veel psychiaters en psychologen gehad. Maar het kwam er niet uit. Dit omdat ik dat één gevoel in mij niet snap.
Ik heb zo goed als geen vrienden, ik heb schrik dat mensen zien dat er iest niet klopt in mij... Dus ja een gevoel van eenzamheid heb ik zeker, heel erg zelfs... Mijn famililden denken dat het een soort komedie is. Mijn ouders proberen mij bij te staan en te begrijpen, ook al lukt niet dat zo vlot.
ik voel mijn eenzaam, vedrietig, obegrepen...

ikke
06-12-2023
laatste reactie: 25-12-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
genezen begint bij jezelf iedereen geneest anders dus jij bent de enige die weet hoe je jezelf weer in balans houdt kijk wat niet in balans is een probeer om het met een plan in balans te houden
het is een lange reis de enigste manier hoe het beter wordt is door te beginnen te experimenteren wat jouw helpt in balans te houden

doe wat jij leuk vind en vooral wees niet bang voor iets te doen als je een vorm van ptsd hebt moet je therapie hebben
als je bang bent om te experimenteren ga dingen doen in het moment als je over iets heen moet gaan

Chiron
15-12-2023
Reactie:
Hoi,

Ik heb precies hetzelfde als jij. Je bent niet de enige. Daarnaast heb ik dat ik vind dat de meeste mensen me niet snappen. Ze hebben. Andere interesses. Ik vraag me hele leven af of dit het is en waarom we er zijn als we er toch niet meer zijn. Meeste mensen zie ik lachen om tik Tok video of Instagram en facebook???
Weet niet uit te leggen... Maar je bent in iig niet de enige

Iblees
25-12-2023

Jouw reactie:



Liedtekst van The Eagles (Verhaal 460)

Onderstaand een stuk liedtekst van the eagles met de titel: take it easy:

Take It easy, take it easy
Don't let the sound of your own wheels drive you crazy
Lighten up while you still can
Don't even try to understand
Just find a place to make your stand and take it easy

zat deze net te beluisteren, en ik vind dat deze tekst wel mooi aansluit op wat we voelen, en dit is een soort motivatie om het voor jezelf even rustig aan te doen. Geef jezelf die kracht om door te gaan ga alles schrijven op papier wat er ook maar in je opkomt, wat het ook mag zijn, nare gedachtes, nare gevoelens blijf schrijven, totdat je je weer rustig voelt. Kijk naar jezelf, en zeg tegen jezelf dat je het waard bent, ga voor jezelf zorgen, want dat is het begin punt om uit deze soms bodemloze put te komen. Alles wat je gaat doen om jezelf beter te doen voelen zal altijd terugkomen voor jou. Desnoods ga hulp vinden die je zelf verdiend, en het is juist heel goed dat je therapie volgt. Ik doe het zelf ook, en ja ook ik zit wel eens te veel in mijn hoofd, en het is misschien raar voor jullie om het uit iemand te horen die net zoals jullie zich soms helemaal verdrietig voelt in een spiraal, maar ik sta open voor verandering, en ik ben goee genoeg,en ik ben blij met wie ik ben. Dit is iets wat ik recent begon te doen op aanraden van de psycholoog ben ik alles op gaan schrijven ook de goede dingen. Het is meer een dagboek geworden voor mijzelf, en ja soms schrijf ook onzin, maar die onzin zit in mij en wilt eruit, en ik kan best ook begrijpen dat alles wat nu in jullie zit eruit wilt, en natuurlijk je bent vrij in wat je doet, maar mijn ervaring is dat het helpt, en in het begin voelde het raar, maar op den duur zal het opluchten, die nare gevoelens die zullen verdwijnen, en die nare gedachtes laat ze er zijn bestudeer die gedachtes, waarom komen deze gedachtes bij je op? Hoe voel je je hierdoor? En wat is je gedrag daarbij? Als je je hiervan bewust van bent kan je het omzetten naar positief, dus in plaats van ik ben niet goed genoeg waardoor ik mij verdrietig voel of somber en mijn gedrag daarbij is ik blijf de hele dag in bed of ik zit op de bank en blijf in mijn hoofd, kan je het omdraaien naar het is niet waar wat mijn gedachte mij vertellen, want uit eindelijk ben jij diegene die hierover aan het nadenken is, en het somber voelen of verdrietig komt doordat je die automatische gedachtes hebt waardoor je gedrag hetzelfde blijft, en ja het is rete moeilijk hoor ik begrijp je hier heel goed en echt maar al te goed, maar ik kan het, omdat ik er in geloof dat het mij zal lukken, en ik geef jou ook die kracht die jij zo verdiend. Je hebt zoveel kracht in je waar je niet bewust van bent, en alleen jij kan die kracht tervoorschijn halen. Wees niet bang voor jezelf, maar hou van jezelf geef jezelf compassie terug die altijd in je blijft zitten.


Ik wens je geen fijne feestdagen, omdat waarschijnlijk wat je nu voelt het op een verwrongen bij je binnen zal komen, maar ik wens je veel goeds toe, dat je uiteinelijk weer mag gaan schijnen en helen, en uiteindelijk dat je in de toekomst weer durft toe te laten, en je eigen grenzen weer kan beschermen

Anoniem
24-12-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Hoop dat er iemand is die hier ook na op zoek is (Verhaal 169)

Hey ik ben melvin ben 26 jaar en voel mij vaak alleen
Ben van me zelf een best spontaan en uitgaand persoon alleen heb niemand om het mee te delen:(

Luisteren doe ik ook graag en geef daar ook mijn mening over eerlijk zal ik tegen je zijn maar dat is vanuit mijn standpunt.

Ik hoop dat er iemand is die hier ook na op zoek is

Groeten melvin

Melvin
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 21-12-2023

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb net hetzelfde! Spontaan en 0 vrienden is echt erg en niet leuk! Ik ben ook opzoek naar sociale contacten

Jessica
21-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Op dit moment ben ik 20 en voel ik me zo alleen (Verhaal 438)

Op dit moment ben ik 20 en voel ik me zo alleen. Veel mensen om me heen gaan uit hebben festivals. Alleen heb ik het idee dat ik nooit een vaste vrienden groep heb gehad . 1 van me beste vriendinnen spreek ik ook niet meer door een stomme ruzie en nu merk ik dat ik in een soort gat val. Mijn vriend heeft veel vrienden en ook een vaste groep en ik merk dat ik zo jaloers op hem ben hierover en me hiermee alleen maar vergelijk. Daardoor merk ik dat ik soms boos tegen hem doe ookal doet hij niks verkeerd het is alleen een gevoel die ik heb en niet kan plaatsen:( iemand ervaring met dit gevoel?

Anoniem
22-11-2023
laatste reactie: 21-12-2023

2
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ja zeker ik heb een tip voor je ga jesavonds zorgen maken en kijk films en journaal om 8 uur koop een boedah en pak die op dan belt er gelijk iemand suc 6

Thomas
07-12-2023
Reactie:
ja ik ben alleen niet een persoon die jaloers is want ik wil beter leuk gezelschap dan nep gezelschap die niet zichzelf is
je weet nooit hoe andere mensen zijn als vrienden je weet het alleen door het te ervaren vanuit mijn ervaring de minder je jaloers bent de meer leuke mensen jij ontmoet

ik weet zeker als jij een open mind houdt dat jij leuke vrienden ontmoet

wees niet jaloers het is onnodig sinds corona zien veel mensen dat zij minder contact met andere mensen hebben

anoniem
15-12-2023
Reactie:
Hey
Ik begrijp helemaal hoe je u voelt. Ik heb net hetzelfde, 28jaar een fijne partner met een hond en geen vrienden! Ik zou super graag nieuwe mensen willen leren kennen maar dat is heel moeilijk, gewoon een goeie vriendin zou al fijn zijn maar zelfs dat heb ik niet en dat is zwaar. Ik begrijp je

Anoniem
21-12-2023

Jouw reactie:



Iedere avond zie ik op tegen alleen op de bank zitten vervelen (Verhaal 447)

Ik voel me als 40 jarige alleenstaande op dit moment erg eenzaam. Mijn moeder is een paar weken op vakantie en nu ook mijn zus. Dit zijn de twee steunpilaren in mijn leven. De korte dagen maken het niet makkelijker. Iedere avond zie ik op tegen alleen op de bank zitten vervelen. Ik wordt er angstig door en snachts slaap ik slecht. Ik pieker veel en dat zorgt voor stress wat weer op mijn ademhaling slaat. Ik zou willen dat ik kan genieten van het alleen zijn en de rust, maar het lukt me niet. Ik maak me zorgen om de komende dagen en nachten.

Anoniem
04-12-2023
laatste reactie: 20-12-2023

3
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hallo,
Hier hetzelfde aan de hand. Ben je man of vrouw en waar kom je vandaan?
Ik ben 52 jarige man uit de buurt van Tiel
Ik hoor wel
Gr

Adrie
05-12-2023
Reactie:
Hetzelfde hier ik ook gewoon rust hebben, en helaas lukt mij dit ook niet ik begrijp wat h
Je bedoeld ik kan mezelf nuet eens motiveten om wat te faan doen ik mis ook de warmtevab de zon ik mis mezelf in hoe ik vroeger waszo onbezorgd en vrolijk en de zon scheen het hele jaar door nu is het donker koud en afstandelijk, en kan ik geen connectie vinden met andere waarschijnlijk omdat ik geen connectie meer heb met mijzelf geen vertrouwen en geen puf meer

Anoniem
10-12-2023
Reactie:
Oh zo herkenbaar! Ik ben een 47-jarige vrouw en sinds 2,5 jaar gescheiden. Ik heb genoeg vrienden en familie en om en om een van mijn zonen, die echt hun eigen leven hebben. Ik kan me echt eenzaam voelen en vind de avonden erg lastig. Ik zie er ook erg tegen op. Vraag me soms echt af hoe andere alleenstaanden dit doen. Ik heb ook 2x in de zomervakantie gehad dat zowat iedereen op vakantie was. Dit was echt afschuwelijk! En geeft inderdaad angst en somberheid. Ik hoop dat dit gevoel ooit weggaat.

Anoniem
20-12-2023

Jouw reactie:



Geen vrienden en sociale angst (Verhaal 276)

Ik ben een vrouw van 32 jaar. Samenwonend met mijn vriend. Ik heb weinig tot eigenlijk geen vrienden. Ik heb wel mensen waar ik zo nu en dan mee afspraak (lees: maandelijks) maar toch h voel me erg eenzaam. Ik heb ook een hele slechte relatie met mijn ouders. Altijd al gehad. Vanwege mijn sociale angst is het erg lastig voor mij om nieuwe vriendschappen te sluiten. Aangezien ik ook alweer 8 maanden op de wachtlijst sta voor mentale zorg zijn mijn klachten alleen maar verergerd. Ik slaap moeilijk en heb de laatste tijd ook ademhalingsproblemen omdat ik continu in spanning zit. Ik zou graag nieuwe vrienden willen maken.

Anoniem
31-08-2022
laatste reactie: 20-12-2023

5
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat naar, deels herken ik me in jouw verhaal. Vanwege mijn slechte gezondheid is het ook moeilijk voor mij om ' sociaal te doen' Omdat ik me nooit ' normaal' voel. Ook al komt het door iets anders, het is voor mij ook lastig om me te mengen in een een menigte.

Anoniem
03-04-2023
Reactie:
Precies hetzelfde.. ben 20 jarige dame. Ik durf buiten eens nie te lopen.. Heb sociale angsten. Durf m'n emoties nie te tonen. Heb niemand. Wil ook dood.. kan mezelf niet accepteren. Vind mezelf zo lelijk.. Zo pijnlijk dit...

Gizem
13-11-2023
Reactie:
Waarom zou het hebben van vrienden je eenzaamheid oplossen? Ik lees dat je in een relatie zit? Misschien voel je je eenzaam omwille van de niet-connectie met je partner en heb je daarom het idee dat vrienden dat gevoel voor je gaan oplossen. Als je je eenzaam voelt, ligt het vooral aan jezelf die niet kan uiten wat die werkelijk nodig heeft of wil. Mss moet je proberen een diepere connectie te maken met je partner of de relatie achterlaten die je zo eenzaam maakt

fleur
26-11-2023
Reactie:
Ik Ben met Fleur mee eens. Probeer wat Meer te praten met u vriend, ik denk dat his dat ook voelt en weet niet hoe hij most het aanpakken . De sosiale angst Kan verdwijnen, volleys mij ben je well een Starke madam, geloof in u eigen wat je kan, angst hoort soms in het leven.
Volleys mij jij hebt meer macht dan je dacht.
Ashraf

Anoniem
29-11-2023
Reactie:
Hier ook eentje geen goeie relatie met ouders en door omstandigheden altijd alleen . Geen vrienden en niemand waar ik even een praatje kan maken . Los van mijn ambulant begeleider die 2 x in de week komt en een therapeut waar ik mee praat . Ik mis een lieve vriendin
Heel naar dat jij hier ook mee worstelt . Ik heb ook sociale angst . Moeilijk hè
Liefs van deze

Angel
03-12-2023
Reactie:
Hetzelfde hier, ben een vrouw van 33, alleenstaand en geen vriend, door mentale problemen voel ik me erg onzeker en ben door angst ook mijn vrienden verloren, nieuwe maken valt niet mee, als je niet goed in je vel zit. Sta weer op de wachtlijst voor mentale zorg, maar dat kan nog lang duren. Kom haast ook de deur niet meer uit. Weet dat dit aan mezelf ligt, dat maakt het nog extra lastig.

Emma
20-12-2023

Jouw reactie:



Goeie zin om iets te doen rond kerst samen met een eenzame leuke meid (Verhaal 454)

Hallo leuke meid.... of moeder/vader/vriendin/vriend/buurvrouw/bff van
''die'' leuke meid.

Kerst staat voor deur en ik heb niet weer in zin om deze alleen mee te maken. Ik hoop een leuke meid te treffen die samen iets met mij op mijn kosten wil gaan doen (zonder verplichtingen)
Ik dacht zelf aan een drankje en wat eten bv of naar een voorstelling.

Ben jij ook eenzaam en zit dat een beetje in je hoofd, dan is dit jouw kans. Ik zelf ben 38 jr en heb nog een jonge geest, een (goede) baan, weinig sociale contacten en ben een nette jongeman.





Stefan
18-12-2023

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik voel me zo machteloos (Verhaal 398)

Hoi allemaal!
Ik ben Kaelynn, 15 jaar en zit in de derde van de middelbare.

Ik heb het zo gehad, telkens probeer ik mijn best te doen maar telkens maak ik zoveel fouten en laat ik voor de zoveelste keer verkeerde mensen toe en vertrouw ik de verkeerde personen ik heb zoveel verpest voor mezelf. ik ben 15 jaar maar ik zie mijn leven op dit moment gewoon niet meer zitten. ik voel mij vergeten. niemand die mij ziet of begrijpt het. ik heb er geen vertrouwen meer in dat het ooit goed komt. zoveel nare mensen op de wereld die het recht denken te hebben om je als oud vuil te gebruiken. en van je goedheid proberen te profiteren. ik was zo naïef daarin en kijk wat er van mij is geworden. ik ben een grote negatieve energie bal die ik eraan over heb gehouden. waar kan ik nog naartoe? ik weet het niet. ik werk nu maar alsof er niks aan de hand is maar ik ga dit niet langer meer trekken. ik wil gewoon ergens verdwijnen maakt niet uit waar ik naartoe ga. zolang ik hier maar ver weg vandaan ben. ik wil niet alleen zijn maar soms voelt het soms beter om weg te zijn van alles en iedereen maar ik voel zoveel eenzaamheid.
Ik voel me zo machteloos dat ik het even niet meer zie zitten. ik voel mij zo zwak en gebroken ik voel mij gewoon een grote lastpak en familie kan ik niet echt op bouwen ik kan ook soms niet begrijpen waarom ik niet gelukkig kan zijn sterk en een liefdevolle omgeving hebben maar ik heb geen vertrouwen meer in mijzelf ik weet niet wat ik nog kan of wat het nut is ik wil mij niet te hoeven bewijzen dat ik het kan ik ben hier niet om andere een plezier te doen ik ben mijzelf kwijt en ik kan mijzelf niet meer terugvinden

Kaelynn Mae
14-09-2023
laatste reactie: 15-12-2023

2
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Och lieve schat, je zult de stilte moeten doorbreken en met iemand gaan praten (huisarts). Ik weet dat dit eigenlijk een tuttig antwoord is, maar het moet.

Joanne
15-09-2023
Reactie:
Het is heel goed en gezond dat je twijfelt aan je omgeving omdat je nog in ontwikkeling bent en aan het leren. Wees niet zo streng voor jezelf.

Het is niet erg om
Fouten te maken, ik vind je juist heel dapper en slim dat je door hebt dat niet iedereen even eerlijk tegen je is.

Je werkt aan je grenzen en dat gaat je heel sterk maken. Probeer geduldig te zijn je bent super jong en het is normaal als je alle antwoorden nog niet hebt.

Probeer te doen wat je leuk vind en zoek positieve mensen op die je accepteren voor wie je bent. En het belangrijkste van alles wees jezelf.

je hoeft niet perfect te zijn als je maar werkt aan de beste versie van jezelf worden en zoals ik kan lezen ben je goed onderweg met bewustzijn.

Zie het zo jij ziet deze dingen een ander zit misschien in dezelfde situatie als jij maar ziet niet precies wat er aan de hand is.

het leven is een soort reis en je komt langs mooie wegen en lelijke wegen maar het mooie is JIJ zelf bent in beweging, je hoeft niet te blijven daar waar je je niet gewaardeerd wordt of waar je je niet goed voelt.

Zoek de mooie plekjes op en haal daar je energy uit.
Dat kan van alles zijn, een leuke sport een nieuwe hobby, naar een stad gaan waar je nooit bent geweest. je haar verven, nieuwe mensen ontmoeten. Een huisdier nemen.

Je kan het !


Rosalie
27-09-2023
Reactie:
Och meisje je bent nog jong je hebt nog zooveel tegoed in je jonge leven. Ik weet zeker dat alles goed komt.probeer wel altijd niets te forceren je zal zien. Je geluk zal jou weg kruisen zonder te zoeken!!ik wens je veel succes en geniet van je jong zijn groetjes Frans.

Frans
18-11-2023
Reactie:
Ik zie veel van jouw verhaal dat ook mij is overkomen, maar ik wil wel tegen je zeggen dat je wel goed genoeg bent, en de eerste stap vooruit is om jezelf niet meer naar beneden te halen. En ga jezelf niet de schuld geven van andermans foute gedrag zolang je kan zien dat het gedrag van anderen niet jouw verandwoordelijkheid is en het dus niet jouw probleem is. Laat diegene waar hij/zij wilt zijn, en kies er zelf voor om je los te weken van hun, want je bent niet aan hun vastgeplakt. En wees je er ook bewust van de manier hoe je met jezelf omgaat kies eerst voor jezelf en denk dat het egoistische is, maar het is nodig zodat je de volgende keer er bewust van kan worden hoe een ander zich naar jou toe gedraagd, en je zal uiteindelijk een automatisme heeb gecreeerd dat stemmetje dat zal zeggen dat dit niet klopt en je afstand moet nemen

Anoniem
10-12-2023
Reactie:
Lieverd toch. Het is als of ik mezelf hoor praten. Weet je wat mij geholpen heeft? 1 vriend of vriendin waar ik het goed mee kon vinden. Een grote vriendengroep lijkt heel mooi, maar is tegenwoordig niet meer zo leuk als vroeger. Je weet idd niet meer wie je kunt vertrouwen. Daarom een tip van flip, zoek 1 iemand waar je af en toe leuke dingen mee kunt doen. Niet in de relatie sfeer, maar alleen als vriendschap. Tis een beetje zoeken naar een goeie, maar als je eenmaal iemand hebt gevonden waar je mee kunt levelen en vertrouwt, zul je merken dat veel van je problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Je klinkt als een lieve slimme meid! Even door zetten nog, er zijn vele meiden met jou die op zoek zijn naar een goede vriendschap.. jullie moeten elkaar alleen even vinden😉

Kimberly
14-12-2023
Reactie:
ik was ook zo rond ik rond 10 jaar oud was
ja de wereld is donker je voelt je machteloos maar je bent dat helemaal niet want je bent een deel van de natuur en de natuur is een mysterie ik dacht aan hoe de natuur was elke dag toen ik 10 was

je hoeft jezelf ook niet te bewijzen ik hoop dat jij weet dat jij al heel bent je kan jezelf niet kwijt raken ook als jij dat denkt
je bent geen lastpak dat zal je ook nooit zijn zelfs als iemand dat zegt

haal plezier ergens vandaan ik zou zeggen zingen kan veel doen en wees in het moment (dingen doen zonder na te denken) als je te veel over de toekomst denkt door iemand anders hou die gedachte weg door jezelf met iets anders bezig te houden

wees sterk zet jezelf op eerste prioriteit wees met compassie voor jezelf dus niet jezelf gelijk naar beneden te halen het is lastig maar het wordt soepler wanneer je het meer oefent
als je iets fout hebt gedaan neem de verantwoordelijkheid lach erom kijk niet altijd terug naar het verleden je kan alleen wijsheid daaruit krijgen


uit geen passie komt passie zorg ervoor dat jij geneest want jij bent duidelijk gekwest jij kan alleen jezelf helen en vergeven
technologie hebt dit veroorzaakt de enigste manier om dit tegen te gaan is om iemand te vinden die jou waardeert over technologie wat lastig is

ik ben sorry dat jou hier doorheen gaat dit zou nooit mogen gebeuren ik hoop dat jij weet dat je geliefd bent haal je energie van je dromen schrijf ze op en die dingen waarvan jij plezier van hebt vrienden komen er wel je moet alleen jezelf in balans en positief zien te houden wat in deze tijden lastiger wordt

ik wens jou een gelukkig leven





twilight
15-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Niemand kan mij accepteren zoals ik ben (Verhaal 424)

Ik ben 31jaar introvert en erg eenzaam. Ik had 13 jaar een relatie en ben nooit geaccepteerd door zijn familie omdat ik 'anders' ben. Ik heb geen vrienden. Mijn werk is het enige waar ik contact heb met mensen. Niemand kan mij accepteren zoals ik ben. Zelfs mijn eigen familie niet. De enige die ik in mijn leven heb is mijn moeder en 2 hondjes.

Anoniem
14-10-2023
laatste reactie: 15-12-2023

7
5
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Single vraagteken?

Sasaki
18-10-2023
Reactie:
Eenzaam voelen kan heel verlammend werken. Het dwingt tot keuzes. Zo blijven of er iets aan doen. Vrienden kan je niet zo maar vinden en eigenlijk heb je vrienden niet alleen om de eenzaamheid te verdrijven. De eerste stap is het nemen van een hobby, waarbij interactie met anderen nodig is, zoals een sport of een hobby waarbij je kennis kan opdoen of delen bij en met anderen. Van daaruit verder. Andere mogelijkheid is om een cafe te bezoeken. Gewoon 1 drankje nemen aan de bar en dan weer weg. De volgende keren word je vanzelf herkend. Nog een optie, ben je 'anders' dan is hier misschien een lotgenotengroep voor. Zoek op het internet en probeer contact te leggen. Wat ik probeer te zeggen, ondanks het verlammende gevoel van eenzaamheid, neem actie, hoe klein ook het is de eerste stap naar meer.

José
23-10-2023
Reactie:
Zou jij iemand accepteren, als ze zoals jouw zouden zijn ? Eenzaam zijn is kloten zeker, maar veranderen hoort bij het leven. Jezelf vast zetten zoals je nu bent is niet echt fijn voor jou, zoals je zelf ook weet, jij wilt verandering in je situatie, en hoe simpel het ook klinkt, die verandering begint bij jezelf.

K
30-11-2023
Reactie:
Dat is heel naar voor je ! Je mag nl. zijn zoals je bent . Ieder mens is uniek . Wanneer mensen jouw niet respecteren dan ligt dat bij hen . Ik ben ook eenzaam door omstandigheden. Liefs van deze

Angel
03-12-2023
Reactie:
ik denk dat je validatie niet zo erg moet opzoeken bij andere personen kijk uit naar dingen die jou vervuld door de dag maken vanuit daar hou van jezelf het is de enigste manier om positieve mensen aan te trekken door dezelfde energie te hebben bijvoorbeeld positief voor positieve mensen

ik weet zeker dat jij geaccepteerd bent door jouw honden haha
dus er is vast iemand die intresse om jouw gezelschap te hebben

Chiron
15-12-2023

Jouw reactie:



Niemand van mijn familie komt op mijn verjaardag niet (Verhaal 445)

Hoi!

Ik ben een jonge volwassen meid van 24 jaar.
Momenteel voel ik me erg eenzaam, ondanks dat ik wel goed contact heb met mijn vrienden en vriend (relatie).

Ik ben uit huis gegaan in verband met familie omstandigheden. Ik had weinig vrijheid, en was bijvoorbeeld altijd niet goed in mijn ouders ogen. Waardoor ik sterk eenzaam voelde thuis, en nooit begrepen voel. Ik huil momenteel best wel vaak.
Ik ben altijd als kind naar beneden gehaald.
Bijvoorbeeld dat ik autisme heb. Soms snap ik de grapjes niet, helaas. En dat werd vaak het punt waardoor mijn ouders + familie mij gingen uitlachen.

Momenteel zit ik in een lastige maand.
Deze maand word ik 25, en niemand van mijn familie komt op mijn verjaardag niet. Mijn broer niet, geen tante of oom. Helaas niemand..


Marian
02-12-2023
laatste reactie: 15-12-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Jouw familie is een familie van mensen die lafaards zijn niet om gemeen te zijn maar mensen durven vaak te oordelen zonder erover na te denken

ik begrijp dat het heel kwetsend is om door je ouders naar beneden gehaald te worden maar eerlijk gezegd dat soort ouders verdienen jouw niet jij bent veel beter af dan mensen die te snel oordelen


jij moet meer voor jezelf opkomen want als je geen grenzen opstelt gaan mensen proberen om je te gebruiken als duivels
dat is hoe meeste mensen in de wereld denken gebruiken anderen voor hun eigen doel

om positief te blijven een label (autisme) die op je wordt gestempeld is niet hoe jij bent als persoon het is hetzelde te zeggen dat sommige rock muziek punk achtig is het definieert
jouw niet wanneer sommige mensen dat wel zo zien zonder te kijken

hou van jezelfen maak je leven iets om naar uit te kijken zelfs is het iets kleins zoals cake te eten haha

Chiron
15-12-2023

Jouw reactie:



HELP! Je eigen leven HELP! Je eigen leven niet kunnen levenniet kunnen leven. (Verhaal 444)

Ik ben een vrouw van 37. Mijn broer en zusje geven altijd kwetsende opmerkingen. Als ik daar wat van zeg krijg ik te horen dat ik overdrijf en dat het aan mijn ligt. Hier heb ik geen behoefte meer aan. Om eerlijk te zijn, zien ik ze liever nooit meer. Hun gedrag en opmerkingen pas niet bij mijn en om altijd het pis paaltje te zijn. Daar bedankt ik voor, alles gaat stijf en stroef in de familie en daar bedankt ik ookvoor.
Een paar jaar terug hebben ze voor mijn een verrassing feest georganiseerd. Eigenlijk mijn moeder der idee maar iedereen moet er maar aan mee doen en iedereen doet net of het helemaal geweldig is. Terwijl je aan alle kant voelt en ziet dat niemand hier op zit te wacht maar lekker allemaal de schijnwerpers op houden.
Van tevoren is het door mijn moeder verteld, mijn moeder is met mijn vriend gaan overleggen en die gaf aan dat ik hier niet van hou. Zelf gaf ik dat ook aan maar hoe dan ook, het werd gewoon mijn strot in geduwd. Je moet je nep slingers gaan ophangen en net doen of het geweldig vind.
Hier heb ik geen kracht en energie meer voor.
Wat je zegt of doet, er wordt altijd commentaar op gegeven. Het liefst verhuis ik verweg bij ze vandaan. Om zo rust te creëren maarja dat is ook een hele stap.
Kan iemand tips geven en zich ook herkennen in mijn verhaal.

Anoniem
02-12-2023
laatste reactie: 15-12-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Het is herkenbaar gedrag meeste mensen doen vaak een masker op en vaak weerspiegelen op wat zij in hun eigen leven willen
kan van alles zijn

Een tip zal zijn om mensen die jou een negatief gevoel geven proberen te vermijden bijvoorbeeld een vriend die negatieve opmerkingen geeft

met familie is het zwaar je moet een knoop doorhakken kijk of jouw familie je meer energie geeft dan wegneemt
als het geval van wegnemen is dan geef vooral weinig energie aan jouw familie

beste manier hoe je dit kan aanpassen is bijvoobeeld zitten te texten met een persoon die jouw energie wegneemt geef hun net zoveel energie die zij jouw geven 1 bericht die zij jouw versturen is 1 bericht voor hun of geen bericht als die persoon over jouw grenzen gaan

een andere tip zou zijn om ergens energie uit te halen zoals sporten of muziek kan van alles zijn wat jou blij maakt een wees in het moment

als er commentaar wordt gegeven die jouw niet dient negeer het

heel veel mensen hebben een negatieve familie dus zie het als normaal wat niet normaal zou moeten zijn
wat meer zeldzaam is in mijn ogen is een familie die geen alcohol drugs of roken doet



Chiron
15-12-2023

Jouw reactie:



Vrouwen dingen doen (Verhaal 449)

Goedenavond mijn naam is Sonja.

Ik woon samen met mijn man (waar ik heel gelukkig mee ben) in Sappemeer midden Groningen
We genieten volop van elkaar, maar ik heb helaas geen vriendinnen en dat mis ik ontzettend ondanks dat mijn man alles met mij wil doen.
Mis ik het heel erg samen met een vriendin vrouwen dingen te doen zoals shoppen gezellig thee drinken enz.
Ik zou het leuk vinden om mensen te leren kennen en die in midden Groningen wonen en zich ook eenzaam voelen en ook nieuwe mensen willen leren.
Met vriendelijke groet Sonja

Sonja
04-12-2023
laatste reactie: 14-12-2023

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hey sonja, ik woon zelf bij winschoten en ik mis het ook om leuke dingen te doen met een vriendin. Ik heb hier en daar wel vriendinnen maar die hebben het allemaal druk met hun kids. Ik weet niet hoeveel info je hier mag geven over jezelf. Maar mocht je contact willen, dan laat maar weten😊

Anoniem
14-12-2023

Jouw reactie:



Een luisterend oor niet te vinden (Verhaal 403)

iets wat misschien heel herkenbaar is dat ik althans regelmatig meemaak. Dan wil je iemand een verhaal vertellen maar dan blijkt de luisteraar iets vergelijksbaars te hebben meegemaakt dat getrigerd door jou verhaal in zijn geheugen omhoog komt en terwijl jij jouw verhaal kwijt wil zit je te luisteren naar dat verhaal van die ander dat door jouw verhaal getriggerd is en dan kon je weer je eigen verhaal niet kwijt en dan denk je laat maar zo hopeloos altijd een luisterend oor zien te vinden tja tv interesanter waarschijnlijk en een heleboel mensen willen hun verhaal kwijt en zijn druk druk druk maar een luisterend oor niet te vinden ja 1 uur per week mijn spv er die geld kost en weinig tijd heeft

wie heeft het nou niet
19-09-2023
laatste reactie: 09-12-2023

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Heel herkenbaar, ben er mensen mee kwijtgeraakt omdat ik altijd een luisterend oor was en nu ik een keer zelf gezegd heb dat diegene constant over zichzelf of haarzelf aan het praten was zonder echt te luisteren wat ikzelf graag wilde vertellen, zat ik als het ware naar een toneelstuk te kijken wat men opvoerde, zonder dat er iets bij de ander binnenkwam.

Belinda
21-09-2023
Reactie:
Hallo een luisterend oor vinden is niet zo gemakkelijk en weet je het kost niks en get kan zo goed voelen om gewoon u verhaal te doen bij deze ben ik wel iemand met een luisterend oor grtj

Petra
25-09-2023
Reactie:
Heel herkenbaar, zit je bijvoorbeeld enthousiast over de vakantie te vertellen en een ander is daar ook geweest en heel het gesprek wordt overgenomen met hoe geweldig hun hen daar niet hadden. Of als je ziek bent, ja had ik laatst ook en voelde me zo ziek en pijn bla bla, zonder dat ze nu werkelijk interesse tonen in bv je vakantie of hoe je je voelt.. Ze trekken alles naar hun toe..heel vervelend. En zeer vermoeiend.

Esther
09-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



What´s wrong with me...??? (Verhaal 406)

De voorbije 4 maanden heb ik een relatiebreuk moeten verwerken. Woon nu op een gezelig appartement met m´n 4 poezen..allemaal top!
Toch besluipt het me soms dat ik eigenlijk geen vrienden heb. Enkel collega´s van het werk.
Niemand die ik midden in de nacht kan en mag opbellen als er iets scheelt, weet je wel..
Ook de weekends zijn ´de mijne´ , maar vaak voel ik the need niet om ergens naartoe te gaan..
Prima zo denk ik dan, met 2 vd 4 poezen op schoot.
En weer besluipt mij het gevoel dan weer van, zie mij hier nu zitten, niemand wil met mij eens afspreken.. soms tot tranen toe..
Ik kan perfect alleen zijn, geniet er ook van.. en toch kan ik me plots doodongelukkig voelen.
Ga ik dan toch eens naar een dansfeestje ofzo, dan kan ik niet snel genoeg terug naar huis gaan om in mijn ´cocon´ te gaan zitten.
Soms vind ik mezelf ongelofelijk saai.. maar het ´dikwijls fake´ sociaal doen is aan mij niet echt besteed..
What´s wrong with me...???

Sandra
23-09-2023
laatste reactie: 08-12-2023

4
10
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
zo herkenbaar

foo
26-09-2023
Reactie:
Heel mooi omschreven dit is precies hoe ik me ook voel vaak😐

Erwin
30-09-2023
Reactie:
Heel herkenbaar! Maar er is echt helemaal niks verkeerds aan jou!!

Jill
01-10-2023
Reactie:
Er is niks mis met introvert zijn, al begrijp ik ook goed dat je wel graag iemand zou hebben die er voor je is waar nodig. Verder ben je niet saai, je mag gewoon lekker doen wat voor jou werkt!
Zou online wat contact zoeken niet kunnen helpen?:)

Rob
08-10-2023
Reactie:
Ik lees het graag wat je schrijft Sandra. Je staat met de voeten op de grond en weet dat die zogezegde leute maken fake is. Iemand die ik goed kende zei me ooit: Ik doe niet mee aan die leute van oudejaarsavond. Het is allemaal bedrog. Dat klopt!!!! Heb zelf al veel meegemaakt en aan 64 jaar ben ik ook tot die bevinding gekomen. Kijk niet naar anderen want het is allemaal fake. Ben nog vrijwilliger geweest aan de telefoon en toen merkte ik dat er ENORM veel mensen zijn die zich eenzaam voelen. Dus Sandra, er is niets mis met jou

Dirk
09-10-2023
Reactie:
Hey Sandra, er is helemaal niets mis met je. Zoals je aan de reacties ziet zijn er vele anderen die zich ook zo voelen. Waaronder ik. Ook een relatiebreuk aan het verwerken, dus ik begrijp hoe je je kunt voelen. Blijf doorgaan, dingen doen, en life will throw you something!

Stefan
09-10-2023
Reactie:
Dit ken ik maar al te goed. Ik heb geeneens dieren. Bel wel eens de luisterlijn

Paul
18-11-2023
Reactie:
Wat ik hier allemaal lees, bevestigt alleen wat ik al een hele poos "vermoedde"; scheiden op latere leeftijd is zielig. Ben bijna 60...Zelf heb ik op 1j tijd een scheiding (na 27j huwelijk), het verlies van mijn liefste terminaal zieke mama moeten verwerken, ben ik inmiddels 2x verhuisd (wel in een straal van 10km) & dat allemaal gans alleen! Nu zit ik hier in mijn mooie flat. Ben beperkt in veel activiteiten wegens invaliditeit. Let wel, ik voel me bevrijd van het juk van mijn ex man! Het was eenzaam, ondraaglijk en hoewel ik de scheiding niet aangevraagd heb, is het een opluchting.
Eenzaamheid troef! Heb al talloze keren vroegere kennissen gecontacteerd, geen respons...
De weinige mensen die ik (we) kenden (ex was asociaal & controle-freak), hoor ik ook niet meer. Wellicht nadat ex slachtoffertje is gaan spelen...naar buiten toe charmant, binnenshuis soms onuitstaanbaar of gewoon stiltebehandeling.
Ik heb een zoon en 2 kleinkinderen die eigenlijk niet zo ver wonen maar die geven geen kik. Ze komen alleen langs als IK hen uitnodig & zijn zo snel weer weg. Alles draait rond die andere familie, de schoonthuis...Tja, toegegeven; ik ben jaloers en heel boos tegelijk. En ik heb hen er al voorzichtig over aangesproken...hij wordt boos en roept! Ik moet nota bene zeker 1 a 2 weken op voorhand vragen of ik eens kan langskomen. Meestal past het niet. Heb ik de pest of de cholera?
Mijn vader, nu 85, heeft nooit of te nimmer naar mij omgekeken en mama is bij hem gebleven uit financiële overwegingen en ze wou niet alleen oud worden.
Nu vraag ik me elke dag af of ik zo wel nog pakweg 75 of 80j wil worden. Financieel totaal geen problemen maar dit vervangt geen sociaal geluk. Soms, heel dikwijls denk ik eraan te verdwijnen, naar het buitenland, het mooiere weer en misschien leidt dit nieuwe contacten. Wil het aan niemand zeggen....wedden dat niemand zich ongerust maakt? Goed zo! Ik zou nu gerust al dagen dood mogen liggen in mijn flat; niemand zou het beseffen of weten...triestig zaak!

Nicky
27-11-2023
Reactie:
Hey Sandra. Ik heb je verhaal gelezen en ik herken mij er heel goed in! Net zoals jij isoleer ik mij, ik weet feitelijk niet waarom maar ik ben intussen heel bang geworden om uit te gaan. Ik heb nauwelijks nog sociale contacten wanr ik wil daar ook geen slaaf van zijn. Ik kan nier meer tegen teveel verplichtingen en verwachtingen. Ook ik denk heel vaak: ik heb het nieg slecht zo 's avonds alleen en rustig tv kijken maar besef heel goed dat het niet normaal is om me meer op mojn gemak te voelen alleen dan in gezelschap. Als je wil praten ben je steeds welkom hoor

Ignace
04-12-2023
Reactie:
Wil je dolgraag leren kennen als je wil ik ben 38 gescheiden en 2 kl kinderen woon momenteel in Wilrijk als je intresse hb in ontmoeting laat maar weten mijn e-mail smeiyrbak@icloud.com grt

Sameul
08-12-2023

Jouw reactie:



Mijn verhaal, dyslexie (Verhaal 450)

ik heb 4 vrienden. 1 heeft het super druk met werk. de andere met een opleiding. en de andere 2 belden ik zo vaak in discord. we zaten vaak met 3 was super gezellig. moor doen vertelde ze aan mij dat hun verlieft op elkaar zijn geworden. was super blij dat ze elkaar hebben gevonden echt ik gun ze het beste. maar ze spreken nu veel met elkaar af. eerst was het om het weekend. doen elke weekend. en nu weekjes. en met mij praten ze niet meer veel meer. het is niet om dat ik hun dit geluk niet gun. en het voeld fout dat dit zo voeld maar voel me best wel allen terwijl ik wel vrienden heb. maar idereen heeft hun eigen leven. dan voeld het als of ik geen deel meer uit maakt. en als ik met hun ben. dan zijn ze met elkaar bezig. dan moet ik soms ook nog me vraag heralen om dat ze met elkaar bezig zijn. ik weet hoe verlieft werkt maar toch voeld als of ik wel of niet aanwezig ben. ik mis de tijd dat we met elkaar nog vrienden waaren. doen we allebei plezier hadden. maar die plezier hebben ze met elkaar. het voeld gewoon shit dat ik dit voel het is echt dubbel dat ik het kut vind maar hun zo veel liefte gun daarom is het niet leuk dat ik dit voel. wat me een keer pijn deet doen ze donderdag weg zouden ginnen ze 1 dag eerder weg en zijde we hebben toch niks beters de doen daarom ginnen ze eerder. maar ze hadden die dag ook met mij plezier kunnen hebben. ik weet dat dit niet zo bedoeld is maar het voelde even gewoon even kut. en ik werk niet door me lichamelijke dingen. dus echt contact zoeken is lastig. daarom is het extra zuur. hun werken ook niet. daarom was de vriendschap samen perfect. en nu ben ik met vrienden toch allen. sommige hebben niks en als nog voeld dit zo. het voeld vijn om dit gedeeld de hebben

mijn verhaal 24 jaar oud dyslexie versie
06-12-2023

3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Mijn ouders zijn mijn alles, ik ben ingestort (Verhaal 68)

Ik ben een vrouw van net geen 39 jaar. En bijna helemaal alleen op de wereld. Geen kinderen, geen partner,ook nooit getrouwd geweest, enig kind ook en 'vrienden' kan ik op mijn 1 hand tellen.

Het begon op een woensdagmiddag. Eind februari 2016. Ik had een halve dag gewerkt. Ik werkte toen deeltijds als poetsvrouw en elke woensdagnamiddag en vrijdagnamiddag was ik vrij. Thuisgekomen in mijn appartement dat ik nu al meer dan 8 jaar huur, nam ik een tas koffie en smeerde ik een paar boterhammen. Toen ging mijn gsm. Het was mama, compleet over haar toeren. Pappa was op zolder gekropen en hij kwam er maar niet af. Ze haakte in. Dat was niet haar gewoonte. Mama breekt nooit een telefoongesprek zomaar af. Mijn hart begon te bonken en ik voelde me misselijk worden. In paniek pakte ik mijn autosleutels en reed naar mijn ouderlijk woning. Pappa zat idd op zolder. Met een touw rond zijn nek... (nu moet je weten dat papa Alzheimer had, vasculaire dementie en achtervolgingswaanzin) hij was razend omdat 'ze ' zijn portemonnee hadden gestolen. Ik praatte 20 minuten op hem in, zonder resultaat. Hij vroeg naar zijn huisarts, enkel met hem wou hij praten. Ik belde die op. Maar die wou nog niet komen. Toen hij aankwam zei hij: ik kan hier niets komen doen. Die huisarts belde politie en ambulance en beende weg, naar buiten. Ondertussen zat ik buiten, compleet ingestort. Hij keek niet naar mij om. Pappa heeft toen verschillende weken op de gesloten afdeling psygiatrische gezeten. Achteraf kwam hij in het rusthuis terecht want mama en ik konden de zorg niet aan. Hij was toen ook al 80 en viel geregeld.

Anno 2020,met het gekende corona virus, zie ik mijn leven niet meer zitten. Pappa is op 6 april overleden aan het corona virus in het rusthuis. Wij zitten met erg veel vragen omdat we geen afscheid hebben kunnen nemen.

Mama is al 20 jaar nierpatiënt en bijna blind. Het laatste jaar ligt ze meer int ziekenhuis dan ze thuis is. Zwak hart, continue longontsteking, bloedarmoede, continue bacterie op haar 19 jaar oude donornier.... En noem maar op. De medische rekeningen swingen de pan uit. Ik heb haar ook jaren geleden bij mij genomen int appartement en sindsdien zorg ik voor haar.

Ikzelf zit in de ziekenkas sinds de zelfmoord van papa. Ik heb depressie, cvs, hartproblemen en door mijn overgewicht heb ik pre-diabetes.

Een nieuwe relatie interesseert me absoluut niet. Ik ben dan ook al 5 jaar single. Mijn ouders zijn mijn alles. Mijn god en mijn godin. Ik had/heb een uitzonderlijke sterke band met mijn ouders.Ik dreig mama te verliezen. Het gaat echt niet goed. Wie zal er dan om me geven? Ik heb dan helemaal niemand meer. Ik moet ook alles alleen doen van papierwerk waar ik dus absoluut niks van ken. Ik heb zelfs papa zijn crematie helemaal alleen moeten doen en door de corona zelfs nog geen uitvaart.

Vroeger snapte ik niet dat een mens zich alleen kan voelen ondanks dat we met miljoenen zijn op de planeet. Nu snap ik dat des te meer...

Vera
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 04-12-2023

5
4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zoek God en leef.
Bid Hem om hulp in je leven, lees de Bijbel voor troost en antwoorden.
Beluister predikaties (online) ga nd kerk, ikzelf ben protestants en denk dat dit de oorspronkelijke waarheid mbt God onze Schepper is.
Hij kan jou het beste helpen, Hij kan je een man toeschikken.
Vraag Hem om vergeving van je zonden om Zijn Zoon Jezus Christus' wil. Amen
Het beste met alles.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Vera, toevallig kwam ik op deze site terecht en heb net je verhaal gelezen, wat heftig allemaal om zoiets mee te maken en je pa zo aan te treffen, vreselijk lijkt me dit! Maar ik schrik van de reactie van de huisarts, deze hoort toch te helpen in zo'n situatie en niet weg te lopen, hopelijk heb je een klacht hierover ingediend, ik begrijp dat je daar niet gelijk bij stil staat maar als alles weer tot rust is gekomen en alles passeert je weer dat je toen wel de nodige stappen hebt ondernomen want dit gaat echt te ver! Het is fijn om te weten dat je papa nu eindelijk zijn rust heeft gevonden en nu op een veel mooiere en liefdevolle plek is en hij nu over jou en je mama waakt! Na je verhaal gelezen te hebben vroeg ik me af hoe het nu met jou en je mama gaat, ik hoop van ganser harte dat je alles overwonnen hebt en liefdevolle mensen om je heen hebt en het zou fijn zijn als je een lief persoon hebt ontmoet die jou al zijn liefde geeft en je op handen draagt! In 2 jaar kan een hoop gebeuren ik weet er alles van, het zou mooi zijn als ik een bericht van je terug krijg waarin ik te lezen krijg dat je inmiddels een gezinnetje hebt, hoe geweldig zou dat zijn! Maar lieve Vera het aller belangrijkste is dat jij gelukkig bent met jezelf en met alles om je heen waar je van houdt!
Lieve Vera ik zou het leuk vinden om iets van je te horen al is het maar iets kleins want je verhaal greep me echt aan!
Ook de woorden in de reactie van Anoniem helpen je zeker! God helpt je overal bij, ook jij bent een kind van God en God zal zijn kinderen nooit laten vallen! Ga op je knieën en leg al je zorgen bij hem neer en vraag of hij je kan helpen, maar Hij wil wel zien dat je hem lief hebt en dat je hem wil aanvaarden als je schepper, want ook voor jou is hij gestorven!
Jezus stierf voor jou om jou eeuwig leven te geven: “Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” (Johannes 3:16).

Lieve Vera, ik wens jou en hopelijk nog samen met je moeder een heel gezond en gelukkig leven toe!

Hartelijke groet,
Jeany
P.s ik hoop op een reactie van je!

Ilona
10-10-2023
Reactie:
Hoe gaat het nu. Dit is 2 jaar geleden

Paul
18-11-2023
Reactie:
Ik heb je verhaal gelezen vroeg me af. Hoe gaat het met je ?

Pat
04-12-2023

Jouw reactie:



Wat doe ik verkeerd? (Verhaal 101)

Vaak ben ik alleen, niet alleen vanwege corona. Niemand belt mij. Ik kom anders over dan ik me voel. Als mensen me nodig hadden, wisten ze me te vinden, maar als ik hun nodig heb zijn ze er niet. Wat doe ik verkeerd?


Jodie
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 03-12-2023

15
16
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Je doet niks verkeerd. we leven nu alleen in heel drukke tijden, de meeste tenminste. Ik snap wel wat je bedoeld omdat anderen heel makkelijk naar je toe komen voor hulp, maar ik heb in de loop der jaren begrepen dat ze naar iemand toekomen voor hulp omdat het hun zelf al te veel wordt en daarom kunnen ze jou niet terug helpen, het is niet persoonlijk maar ze hebben zelf al geen ruimte meer in hun hoofd en hoe hard het ook klinkt je kunt niet verwachten dat ze boven hun eigen zware pakket dat van jou erbij nemen maar als je er behoefte aan hebt zou ik je graag willen helpen.

Anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Héél herkenbaar.....
Denk dat er grofweg twee soorten mensen bestaan.
Gevers en Nemers.
Denk dat dáár het probleem ligt, niet zozeer bij jou



Fanny
> 2 jaar geleden
Reactie:
dat is niet best

Roos van B.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Herken dat ook. Misschien helo je teveel.zelf wil ik zo graag aardig gevonden worden

Biedt mijn hulp.altijd aan.

Heb ook echte compassie.


Toch alkes komt van 1 kant of alkes verwaterd

Irene
> 2 jaar geleden
Reactie:
Jodie ik herken je verhaal wel: je bent goed voor
anderen omdat dat in je aard ligt of omdat mensen je
iets vragen en dan doe je dat.
Dat kan heel eenzaam voelen omdat het allemaal
van een kant komt
Het is een cliche, maar houd ook van jezelf

Tacita
04-07-2022
Reactie:
Ja die gedachte heb ik vaak( wat doe ik verkeerd)
Ben altijd even vriendelijk,en hoop daarmee contacten op te bouwen ,probeer zelf contact te leggen ook al vindt ik dat heel moeilijk, en het resultaat niks ,geen kennisen ,geen vrienden geen vriendinnen ,ook geen aanspraak in de buurt,om je heen zie je mensen met elkaar het leven delen ,vriendschapelijk met elkaar omgaan ,praatje maken ,wandelen ,koffie drinken ,en dan denk je waarom hun wel en ik niet ,Wat Doe Ik Fout

Antoine
04-08-2022
Reactie:
Hallo dit komt mij bekent voor het kan zo veel mooier zin dan dit gr

Mark
20-04-2023
Reactie:
Nee hoor het licht echt niet aan jou , het kan ook jaloezie zijn omdat je zo goed bent in vele dingen en het kan ook gewoon je LOT zijn. Ik heb nl het zelfde als jij en zie het als m'n lot

B
11-05-2023
Reactie:
je wordt gebruikt. stel grenzen,weg met die egoisten.

h.teunissen
01-07-2023
Reactie:
Als je anders overkomt dan je je voelt, kunnen andere mensen dat ook niet zien. Hoe voel je je? Wat voel je? Wat wil je? Ga doen wat je wil en waar je je goed bij voelt en de vrienden komen vanzelf wel

Florian
27-07-2023
Reactie:
ik heb de mens allang opgegeven het word nooit wat met de mens nooit nooit nooit het word nooit wat met de mens

hvmhvjhjhkjhkugk
25-08-2023
Reactie:
Hoi, waarom vraag jij of je iets verkeerd doet? Je voelt je vaak alleen, net als zoveel andere mensen in deze tijd. Ga niet voor deze denkwijze! Probeer ergens in te geloven, misschien momenteel niet zo zeer in de mensen. Maar probeer je gevoel misschien in een hobby te leggen of iets van studeren,lezen? Soms is het vallen en opstaan! Maar ga er a.u.b voor en op dit moment misschien niet voor menselijke contacten. Doe je best en succes🤗👍

Els
31-08-2023
Reactie:
Hey meissie, alles komt goed x neem uw tijd #neverbackdownneverwhat?!

johan
07-09-2023
Reactie:
ik zit hier met mijn handen in gebets positie nou ja zat dat zat een leraar heel lang geleden ook op een katholieke school daar heb ik toen we met de fiets op kamp gingen in vught waar nu de ebi zit iemand zijn arm overstrekt ik denk dat ik 12 was er was een rechtzaak ik zat in het beklaagde bankje maar ik had eerder een ongeluk een vriend van mijn tante met een traktor met veewagen overeden we moesten hooibalen ophalen ik mocht die tractor eigenlijk niet besturen die man die later mijn oom werd zat in het gips ze vroegen waarom ik hem overeden had ik zij hij was nog niet plat genoeg het was gewoon een ongeluk ik was 9 of zo maar in die rechtzaak zij hij hij heeft het expres gedaan vroeg de rechter ik zei nee het was ook een ongeluk maar ik heb nooit geweten waar die rechtzaak over ging ik had een arm overstrekt ik had mensen geschopt ik had een ongeluk veroorzaakt waar ik nauwelijks iets van mee heb gekregen ik weet nog steeds niet wat er nou besproken werd maar ieder akkefietje vergde zijn eigen verdediging maar ik wist bij god niet welk akkefietje behandeld werd en heb eigenlijk nooit mijn verhaal kunnen vertellen ik ben nu in behandeling bij het ggz maar die hebben amper tijd maar als er een rechtzaak is waarom zeggen ze dan niet waarvan je besculdigd wordt zodat je weet waar het over gaat ik was twaalf en ik weet nu nog steeds niet waar die rechtzaak voor was er was van alles gebeurt en ik had me tegen alles kunnen verdedigen maar het enige wat ik gezegd heb was nee toen de rechter vroeg of ik het expres had gedaan maar dat refereerde aan dat ongeluk van die oom van mij die zei dat ik het expres had gedaan maar dat ongeluk is nog een heel verrhaal appart dat ik alleen nog maar tegen een spver heb verteld maar ik heb onderussen zoveel meegemaakt en eigenlijk niemand om het tegen te vetellen nu hoor ik weer telepathisch niemand mag je en weg die lul ik word gek van mensen echt ik word gek van ze

Anoniem
11-09-2023
Reactie:
Ben je een robot zeg dan yes.

Joseph
03-12-2023
Reactie:
Ben je een robot zeg dan yes.
Je zegt gewoon niks!
Daar is een probleempersoon echt niet mee geholpen toch?
Al die nu 1 dan 3 dan 1, nee, dat helpt me niet. Psycholoog of wat dan ook, ik ben gegradueerde in de verpleegkunde (A1) normaal zou me een oplossing of wat dan ook moeten aanreiken. Maar deze ongelooflijke …. Reik je toch niemand aan. Succes met uw web site, hoewel …


Joseph
03-12-2023

Jouw reactie:



ik erger me dood zodra mensen wakker zijn (Verhaal 411)

Nou vanmorgen om kwart voor vier wakker 2 en een half uur geslapen dat was genoeg. Iedereen sliep nog heerlijk eerst het nieuws gekeken toen kwart over vier gaan wandelen heerlijk rustig op straat. Heerlijk in je eentje op straat lopen als iedereen nog slaapt even wat rotzooi opgeruimd die de mens zoal op straat achterlaat. Doe ik toch wat nuttigs voor die gratis uitkering. Maar toen tien voor zes de eerste mensen worden wakker en ja hoor de ellende breekt direct weer los zodra de mensen wakker zijn. Het is hier eigenlijk alleen leuk tussen 4 uur en 6 uur s'ochtends als nagenoeg iedereen slaapt. Pas dan is Nederland te hachelen dat is zijn de heerlijkste momenten van mijn leven geweest tussen 4 en 6 s'ochtends en om 6 uur worden ze wakker meteen ellende en dat gaat de hele dag door totdat iedereen weer slaapt tussen 4 uur en 6 uur s'ochtends pas dan is Nederland leuk dan kun je een heerlijk rustige nachtwandeling maken en kom je niemand tegen en heb je geen gezeik of foute opmerkingen aan je kop want iedereen slaapt dan ben je alleen met je eigen gedachten en dat is eigenlijk het leukste wat er is je eigen gedachten zonder gezeik van anderen en dan moet je wel de beste herinneringen uit je leven selecteren en even alle stront vergeten die je hier zoal meemaakt maar dat lukt vaak wel als mensen slapen en hun mond houden en je niet herinnert word aan ellende. Nou het is nu 7 uur ik geloof dat de ochtend humeur ellende even voor bij is ik hoop dat de mensen snel gaan werken en ik een beetje rust heb ik denk op de fiets naar het stilte gebied maar . Oh nee ik heb om 1 uur een afspraak met mijn case manager kan ik weer in 1 uur a drie kwartier alles bespreken 1 keer per week een gesprek van 1 uur met het ggz nou gek word je wel hier in de stad van mensen auto's en honden de 3 ergste dingen van de planeet je medemens die auto's van ze en die honden van ze die naar je uitvallen wat een ellende nou wachten tot het gesprek van 1 uur dan maar op de fiets naar het stilte gebied waar geen honden mogen komen een heel mooi natuurgebied ik ga niet verklappen waar het is anders wordt het er veel te druk . Lang leven alleen zijn en de eenzaamheid dat is eigenlijk het beste wat het leven te bieden heeft in alle rust alleen zijn met je eigen gedachten en de schoonheid van de natuur mooier dan alles wat de mens gecreeerd heeft

Anoniem
27-09-2023
laatste reactie: 02-12-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat fijn dat je zo tevreden met je zelf kan zijn. Ik ben vaak eenzaam en heb graag mensen om mij heen. En toch herken ik zoveel in je verhaal ! De hele stad alleen van jou in die twee uurtjes ! Zoals de rust van het ochtendgloren, wanneer je vroeger na een avondje stappen naar huis liep.
Groetjes vanuit de drukte van Den Haag.

Metje
02-12-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Het zuigt je helemaal leeg (Verhaal 442)

Graag wil ik mijn eigen beslissing nemen in mijn familie en niet meer de schijnwerpers op houden.
Maar wat krijg je dan een hele Drama. Ik deed dingen om familie (gezeik) te voorkomen maar daar heb ik genoeg van.
Maar je mening of verhaal vertellen, wordt altijd tegen je gebruikt. En jaar en jaar herhaald.
Mijn ouders zijn gescheiden. Met me moeder broer en zusje en aanhang zijn we twee keer op vakantie geweest. Waar iedereen kleinerende opmerking naar mijn maakte en je merkt een spanning niet normaa, nep leuk doen niet normaal.
Nu wilde mijn moeder weer met ze alle op vakantie en ik heb aangegeven niet meer mee te gaan. Wat een drama je dan over je heen krijgt en hoe je dan voor jezelf moet blijven opkomen. Het zuigt je helemaal leeg. Want je je danst niet meer na hun pijpen zo bizar.
Herkend iemand dit en wat moet je nu.

Vrouw 37
30-11-2023

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Kan mijn eigen niet helpen (Verhaal 441)

Ondertussen heb ik veel verhalen gelezen,
Heb raad gegeven, mensen wat aangemoedigd.
Maar als het op mij komt Kan ik mijn egen niet helped. Vrienden dat heb ik niet. Heb 2 vrouwen in mijn leven gekend. De eerste wou kinderen en ik Ben onvrugtbaar, de anders is na 10 jaar op een andere verliefd en eind relatie.
Ik voel me als een kaars ik geef licht aan de andere en brand mijn eigen op,
Mischief daarom Ben ik zorgkundige geworden
Heb ongeveer 1 uur geleden wat mij pijn doet
Lee's het en hoop op advis
Grottoes

Ashraf
29-11-2023

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Ik dacht dat ik gelukkig was maar dat is niet zo (Verhaal 431)

Ik ben getrouwd en heb 3 kinderen ik dacht dat ik gelukkig was maar dat is niet zo. Ik was 37 jaar toen mijn 3e kind geboren na twee zoons kregen we een meisje maar na dat ze geboren was zij mijn vrouw dat ze geen sex meer wilde en dan ben je 37 jaar en dan ben je weer zonder sex dat is moeilijk als je nog steeds veel zin in sex heb ik kan moeilijk tegen mijn vrouw zeggen dat ze sex met me moet hebben als ze niet wil ik ben daarom al 14 jaar met me zelf aan het spelen en als je al 14 jaar geen naakte vrouw in het echt heb gezien dan word het moeilijker alleen maar foto’s kijken ik weet niet meer wat ik moet doen ik voel me ongelukkig is dat normaal ik weet het niet meer

Peter
05-11-2023
laatste reactie: 29-11-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat een bewondering heb ik voor jou normaal is het zeket niet je vrouw moet heel dankbaar zijn dat jij bij haar blijft
Na als deze jaren zou ik nu maar eens aan mijzelf gaan
Denken

Kelly
10-11-2023
Reactie:
Peter, vergeet niet Dat ze 3 kinderen gebaard heeft, ze voelt migien niet mooi Meer,, en als ze werkt of een huisvrouw is denk eens aan AL die taken Dat ze moet doen, ik zeg niet Dat je haar niet helpt maar de sleur van de opgejaagde leven nu is erg.
Laat de kienderen bij een family voor 1 dag, GA near de zee huur een kamer zicht op zee en liefst daar vroeg zijn Dat je met Julie tweetjes samen zijn Zander de kinderen. Geef haar af en toe een compliment zomaar op een gewone dag,
En ik hoop uit mijn hart Dat u sex relatie beetje per beetje better word.

Groetjs Ashraf

Ashraf
29-11-2023

Jouw reactie:



Als vrouw zijnde voel ik dat ik alle kansen gemist heb (Verhaal 360)

In jaar 2007 heb ik een problematisch relatie beëindigd in de hoop op een beter leven. Als ik anno 2023 weet wat mij de afgelopen 16 jaar te wachten stond dan had ik gekozen voor de problematisch relatie die zonder eenzaamheid was.
Ben nu 47 en kinderloos en zonder partner. Als vrouw zijnde voel ik dat ik alle kansen gemist heb.
Ik ben toeschouwer geworden van het leven en het lijkt erop dat ik nu gewoon mijn tijd moet uitzitten tot het mijn tijd is. Huurslaaf omdat kopen onmogelijk is geworden, werken om het te bekostigen en bouw geen zak op.
Het is of dat er van alles aan mij mis is om ook maar wat geluk te mogen hebben. Ik hoop dat ik net als mijn moeder niet oud hoef te worden. Ik leef om te werken om belasting te betalen en dat ik niet onder een brug hoef te liggen.
En mijn ex vriend en mijn ex man zitten er gezellig bij met een gezin. En ik zit eenzaam alleen en niemand die ook interesse in mij toont. Ik zal wel een rot persoon zijn.

Verloren..
10-06-2023
laatste reactie: 29-11-2023

13
15
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oww nee, je kan niet bij de pakken neer gaan zitten! Ik begrijp je gevoel, ik zou het ook hebben. Maar dan zou ik hopen dat iemand me onder mn kont schopt. Je bent alleen mislukt als je er zelf in gelooft. Het is nog niet te laat, je kunt je leven nog vervullend laten zijn! Als het niet meer met man en kinderen kan, dan wel op een andere manier. Het leven heeft heeeel veel mogelijkheden.

J.
28-06-2023
Reactie:
Ik herken hier wat je zegt en ben dan alleen 38. Ik heb de hoop enigzins ook opgegeven en voel mij ook een toeschouwer van het leven (mooi gezegd van u). Het kleinste hoop in mij is dat ik in God geloof. We moeten sterk zijn en onszelf uit de comfortzone halen. Door dingen alleen te doen. Hobbies, uitstapjes en je in te zetten voor een goed doel. Dat we ook iets moois mogen nalaten al is het maar voor 1 persoon of dier in de wereld.

Anoniem.
29-06-2023
Reactie:
Lieve vrouw,

Als ik het zo lees geloof ik niet dat je een rot persoon bent.. Geloof in de liefde, miss zal kinderen het niet meer worden, maar een nieuwe partner kan je heel gelukkig maken.
Ga op avontuur misschien? Doe vrijwiligers werk in het buitenland met kost en inwoning, zo leer je nieuwe mensen kennen en genieten van een warm land misschien en wie weet ontmoet je wel iemand! Heb je enige dromen? Schrijf ze op en zie hoe je ze kan waarmaken. Ik ken een goed boek: stap voor stap van wens naar werkelijkheid. Dat boek heeft mij op zoveel manieren geholpen!

Wens je veel liefde, geluk en rust♥️

Anoniem
06-07-2023
Reactie:
Ja dit zijn situatie's waar je in terecht kunt komen. Alleen is het niet eenvoudig om uit en best moeilijk om uit zo'n situatie te kunnen komen.

Misschien toch beginnen met gelukkig te zijn met de wat kleinere dingen die het leven biedt
Probeer possitief te blijven.

Sterkte R

Anoniem
16-07-2023
Reactie:
Lieve dame ik ken je niet maar wat jij hebt heb ik precies het zelfde rot relatie 30 jaar lang werken om in leven te blijven alles en iedereen verloren mijn werk binnenkort ook vanwege een burn-out voel me zeer eenzaam en mis ook erg een knuffel en warmte om me heen ook niemand die interesse in me toont ik ken je niet maar je bent geen rot mens de maatschappij is verrot en egoïstisch en je mag er zijn en het ligt niet aan jouw iedereen heeft goed eigenschappen dus jij ook

Bart
20-07-2023
Reactie:
iedereen is ergens alleen, ieder van ons is ook uniek, zoek het verschil, en dan besef je wie je eigenlijk bent... uniek, maar er zijn op deze wereld veel unieken, en ja een gelijke zoeken we allemaal, vruchteloos meestal, want uniek is ....

jozef
28-07-2023
Reactie:
Goedemorgen, ik vind dit zo herkenbaar…
Na een moeizame relatie, waarin narcisme speelde, ben ik nu alles kwijt. Heb een huis waar ik me niet happy voel. Werk voel ik me niet lekker in en weinig tot geen sociale contacten…ik voel me steeds meer verdrinken in een sociaal isolement. Help!

Irene
02-08-2023
Reactie:
Afentoe gaat het leven gewoon zo.
Ik heb goed nieuws voor je meid, het is nooit te laat tit dat je in je graf ligt.
8n welke stad zit je

Red
12-08-2023
Reactie:
Hey ik herken zo ontzettend veel in je verhaal en weet niet goed hoe ik je met raad en daad kan bij staan. Ook de reactie van Irene (op 02-08023 past precies bij mij. Misschien dat we elkaar op de een of andere manier wat kunnen opbeuren. Sterkte voor nu en hou je haaks

Maria
12-08-2023
Reactie:
Ik ben na mijn scheiding bijna 9 jaar geleden in een dal geraakt en na veel geploeter eruit geklommen. Ik zat op slot en herken veel van wat je zegt. Werken om de rekening van mijn huurhuis te betalen. En vanwege emotionele problemen moeite om eruit te komen en aansluiting te vinden.
Toch heb ik mezelf op de 1 of andere manier eruit getrokken en ben doorgegaan met daten, vrienden proberen te maken (ondanks mijn vermijdende hechting) en gezond mogelijk proberen te leven.
Voor het daten heb ik gebruik gemaakt van de kennis van het boek “eindman” en de bijbehorende podcasts. Voor het hechtingsstuk en oplossen emotionele problemen heb ik therapie gevolgd 2 jaar lang. Ik ben gaan wandelen en sporten, gaf mij een doel en een boost in mijn zelfvertrouwen. Het was allemaal overigens met vallen en opstaan en heb me vaak beroerd gevoeld zoals jij beschrijft. Ik ben 51 en heb sinds 9 maanden voor het eerst sinds mijn scheiding een vriend. Een blijvertje. Ook gaat het goed met mijn gezondheid. Het enige waarmee ik kamp is juist werk vinden, maar dat wordt het volgende ‘project’. Dit alles, en met name mijn relatie en vriendschappen, hebben mijn levensvreugde weer verhoogd.
Ik schrijf dit niet om mijzelf op de borst te kloppen van ‘’zie mij nou’ maar oprecht om jou een hart onder de riem te steken en te zeggen. Hou vol. Voor jezelf. Je bent het waard. Ik weet hoe het is, en je kunt hier uit komen. Bij faktor5 heb ik een cursus tegen eenzaamheid gevolgd, dat hielp ook erg goed.

Eva
21-08-2023
Reactie:
Je legt je moede hoofd in de schoot. Helaas voor jou zullen er geen mensen zijn die je spontaan gaan helpen. Liefde, genegenheid gaan ervaren, dat wil je graag en je zal je er dan ook voor moeten openstellen.
Dit is de tijd van allerlei festivals, kunstuitingen, tuin bijeenkomsten. En het is mooi weer. Ga er op uit, trek leuke kleren aan en tover een glimlach op je gezicht en ga een praatje maken met zo maar iemand die je tegen komt. Je zit op een tribune in de open lucht en je begint met je buurman/vrouw te praten. Uit ervaring weet ik dat dit je zelf een goed gevoel kan bezorgen. Je wordt zo, onderdeel van. Probeer het gewoon eens en laat via dit forum weten, hoe je het ervaren.

Jakob
21-08-2023
Reactie:
Het zou mijn verhaal kunnen zijn , had ik 14 jaar geleden geweten waar ik nu zou staan , Ik heb wel twee kinderen en drie kleinkinderen , maar heb ze al 15 jaar niet meer gezien , alleen ben ik 74 en heb de laatste jaren zoveel kansen gemist , en ben zo ook toeschouwer geworden , alhoewel ik nog gezond ben en geen problemen heb , en zoals men zegt hoop ik te gaan zoals mijn mama , nog drie jaartjes te gaan

Gerda
21-08-2023
Reactie:
Wauw wat een reacties. Het gaat met pieken en dalen. Ik ben mij ook bewust van dat ik een groot probleem heb. Er zit veel onverwerkte pijn wat ik op een of andere manier niet kan verwerken. Ik merk ook dat ik niet open sta voor nieuwe liefde terwijl is het maar oh zo graag wil. Uiteraard straal ik dat ongemerkt ook uit. Ik ben ook iemand die gewoon ouderwets iemand tegen het lijf wil lopen en niet online wil shoppen naar nieuwe vrienden. Heb teveel slechte ervaringen gelezen en ben daar super huiverig voor. Ook omdat ik bang ben dat er 'wanhopig' op mijn voorhoofd geschreven is en dat ik weer voor de verkeerde val. Want dat is wat er de afgelopen jaren is gebeurd en waar ik niet teveel over kan uitwijken omdat ik dan herkent kan worden en dat is wat ik dan weer net niet wil. Na mijn scheiding ben ik met iemand in zee gegaan waarvoor ik alles heb opgegeven (ivm afstand) tegen beter weten in. Ik heb dus in 16 jaar tijd 3x van scratch moeten beginnen. Angst voor eenzaamheid is zo groot dat ik fouten heb gemaakt. Dit wil ik niet nog een keer en is een beste opgave.

Verloren
24-09-2023
Reactie:
Kom op meid zeker niet opgeven. Ooit zal ook voor jou de zon weer schijnen.tis een schrale troost maar mijn vader zei meermaals in zijn leven dat olh je nooit meer last geeft als je kunt dragen. Ook ik probeer daarin te geloven zelfs als lijkt het enkel maar spreek woordelijk.toch kan ik me daarin vergelijken. Soms wil ik 's morgens liever niet meer wakker worden...wens je oprecht veel goede moed. Frans.

T.fr.maaseik belgie.
18-11-2023
Reactie:
Kijk eens hoeveel mooi reactie krijgt.
Mijn verhaal is Bena dezelfde.
Volgens mij als je AL de ractie least Dan heb je toch het gevoel Dat je redbul gedronken, daar bedeoel ik mee Dat je vlugels krijgt als je Dat alemaal least.
Sorry voor mijn schrijf fouten.

Ashraf
29-11-2023

Jouw reactie:



Van de een op de andere dag negeert hij mij (Verhaal 433)

Ik heb vijftien jaar een relatie na een scheiding. Hij zei dat hij ontiegelijk veel van mij hield en dat hij mij nooit kwijt wilde. Nu, (inmiddels drie weken) de een op de andere dag negeert hij mij. Zegt alleen het hoognodige, toont absoluut geen belangstelling meer voor mij (kan net zo goed dood zijn, ben gewoon lucht voor hem). Ik begrijp er werkelijk niets van. Als ik er naar vraag zegt hij dat het niet aan mij ligt maar dat het even teveel is en dat het goed komt. Maar ondertussen zijn we drie weken verder en is er nog steeds niets verandert. Heb al gevraagd of er een ander is maar hij zegt van niet. Ik slaap bijna niet meer, ik eet bijna niet meer en kan nergens meer van genieten. Die onzekerheid is echt killing. Kan bijna niet meer normaal functioneren. En het ergste is dat hij er absoluut niet over wilt praten en laat me dus met nog meer onzekerheid, in mijn eigen sop gaar koken. Gedachten gaan van links naar rechts. En weet het gewoon niet meer. Hij heeft wel pas te horen gekregen dat het werk wat hij doet op gaat houden, hij moet iets anders gaan doen binnen het bedrijf maar dat is absoluut niet wat hij wilt. Maar dat is toch geen reden om mij zo’n pijn te doen en compleet te negeren. Ik hou nog zoveel van hem en kan hem niet zo maar loslaten. Maar ben echt aan het einde van mijn Latijn. Weet niet meer wat ik moet doen…….

Anoniem
11-11-2023
laatste reactie: 22-11-2023

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Beste, tijd en ruimte brengen raad. Vooral niet pushen en hem met respect de ruimte geven om na te denken. Ik weet dat t niet makkelijk is maar hij zal als de tijd rijp is er over beginnen. Het feit dat hij niet vertrekt is een teken dat hij wil werken aan het probleem. Dus niet wanhopen en de moed erin houden.

John
22-11-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



En toen opeens wist ik het ! (Verhaal 335)

En toen opeens wist ik het ! Ik heb helemaal geen vrienden en eigenlijk ook nooit echt gehad . Zo gemakkelijk deden ze afstand van mij gewoon geen zin meer .. het was even leuk zolang als het weer duurde maar er kwamen leukere interessantere mensen op hun pad en voor mij was geen plek en nu ja nu is het eindelijk zo ver en kan ik zeggen ik heb niemand overgehouden van mijn zg vrienden

Nikki
05-04-2023
laatste reactie: 22-11-2023

6
11
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Nikki klinkt als een dooddoener maar dit waren dus geen vrienden, dat is wel duidelijk. Lieten ze van het 1 op andere momenten niks meer horen?

Anoniem
06-04-2023
Reactie:
Nee niet van het 1 op andere moment maar merkte dat het contact steeds minder werd. Ook nam ik vaak het initiatief. Gevraagd aan een vriendin of ze het wel leuk vond dat ik deze initiatieven nam en toen zei ze jaaa sorry dat ik zo n slechte vriendin ben ga meer mijn best doen om wat vaker wat van me te laten horen, deze vriendschap heb ik uiteindelijk dood laten bloeden . En ook bij andere vriendschappen is dit dus zo gegaan. Ik wil me niet opdringen of het gevoel hebben dat ze niet op mij wachten ik heb ook mijn trots ! Ook vriendinnen op leugens betrapt ( lang leve fb en getagt worden) zeggen dat ze savonds naar een verjaardag moeten en daar zo geen zin in hebben maar ondertussen gezellig naar de kroeg met een groep vrienden . Bang dat ik mezelf uit zou gaan nodigen ofz ?
Dingen als ik mag s ochtends op een verjaardag komen samen met nog 2 mensen die wss ook tot de mindere horen en de leukere vrienden s avonds. Als ik achter dit soort dingen kom hoeft het dus voor mij niet meer. Ik ben inmiddels zover dat ik vriendschap zie als een illusie

Nikkie
07-04-2023
Reactie:
Probeer nog wel te geloven in vriendschap hoor, snap je teleurstelling maar echte vriendschap bestaat heus!

Anoniem
14-04-2023
Reactie:
ik zie dat vriendschap bestaat om me heen , maar op een 1 of andere manier lukt het mij niet om iets met iemand op te bouwen - misschien ligt het ook aan mijn jeugd en heb ik toch problemen waar ik mij niet van bewust ben

nikkie
14-04-2023
Reactie:
Ik denk dat ik snap wat je bedoelt, alsof je vervangbaar bent...terwijl je altijd klaar stond voor hen, tot ze je precies niet meer nodig hebben, alsof er een vervaldatum op je staat, tenminste zo voelt het...ze laten het subtiel uitdoven. Je blijft moeite doen tot je hun excuses meer dan beu bent, druk ect . Maar het doet sowieso pijn

Jess
03-07-2023
Reactie:
Ja precies Jess dat bedoel ik

Nikki
11-08-2023
Reactie:
Hoe oud ben je en uit welke stad

Red
12-08-2023
Reactie:
Vrienden...ik moet ze toch ook nog tegenkomen. Een vriend daar kun je jezelf bij zijn. Maar veel mensen gaan mee met de flow. Als schapen ...Je moet kunnen zijn wie je bent .Liefst met vrienden maar niet tegen elke prijs.

Christien
02-09-2023
Reactie:
Ik ken het, zolang je leuke dingen aanbied om te doen of de invulling van gezelligheid met je meebrengt is het altijd leuk.. voel je je even minder ga je zien dat mensen wel drukker zijn dan anders en minder tijd voor je hebben.
Zo zag ik dat toen ik even echt niet lekker zat in mijn vel.. eigenlijk ineens mensen of moe waren na een lange dag of dergelijke.. zo kwam ik van middelbare school af met superveel mensen om me heen.. en nu 24 jaar oud maar eigenlijk wat mensen die soms na halve dag reageren op je appje

Srei
22-09-2023
Reactie:
Het gezegde 'Vriendschap is een illusie', is meer gebaseerd op feiten.

Anoniem
25-09-2023
Reactie:
Ja en mensen hebben vrienden. Odig van welke regio.ben.je en wat is je leeftyd

Annita
22-11-2023

Jouw reactie:



De eenzaamheid valt mij zwaar (Verhaal 371)

Ben nu 70 en hoog opgeleid en tot nu toe een prachtig leven gehad,50jaar lang met dezelfde liefdevolle partner(70)tot bij een van de erg frekwente reizen het noodlot toeslaat en zij acuut overlijdt 5maand geleden.Rivieren heb ik geweend,sociaal en communicatief als ik ben valt de eenzaamheid mij erg zwaarmaar is nu al opzoek gaan nr een nieuwe soulmate niet te vroeg?en hoe,toch niet via Tinder?Geen kinderen meer thuis,zorgenvrij en meer dan bemiddeld










JImm
05-07-2023
laatste reactie: 22-11-2023

6
9
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Aangenaam Jimm,

Van waar ben je?
Eenzaamheid is ondraaglijk zeker als je alles had wat je moest hebben en zo abrupt moet verliezen..
Voel met je mee...je mag me altijd contacteren..2 eenzame zielen kunnen mss t leven wat aangenamer maken.
Mvg

Clo
14-07-2023
Reactie:
Ik ben 64 Jimm.....
Wens je ondertussen heel veel sterkte...
Mvg
Clo

Clo
14-07-2023
Reactie:
Hallo Jimm, heftig 50 jaren gelukkig getrouwd en binnen 5 maanden het overlijden van je geliefde. En dan komt de eenzaamheid om de hoek kijken. Moordend, wat een contrast en een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. En waar, als je er aan toe bent, kom je, in jouw geval, een liefdevolle vrouw tegen, waar je weer een nieuw liefdevol leven mee op kunt bouwen? En al ben je meer dan bemiddeld, is mooi meegenomen, is gemakkelijk, maar daar zit het in het leven niet in. Het gaat om die arm, een lief woord, zorg, delen, leuke dingen doen, lol. Ik ben een vrouw van 65 heb het heel erg voor mijn kiezen gehad. Geluk was in het leven niet mijn deel. Verliefd worden op wat later bleek narcisten. Nu alleen en idd ook eenzaam. Hoe je ook knokt om er wat van te maken, altijd kom je weer alleen in huis, heel veel dingen alleen doen. Heb ook mijn zaakjes prima voor elkaar maar wat heb je eraan? Zou ook een partner wensen. En die dan tegenkomen op een datingsite? Heb het geprobeerd. Het ging om 1 ding... En soms waren ze even vergeten dat ze getrouwd zijn. Onbegrijpelijk, maar het gebeurd. Zich mooier voordoen dan ze zijn en dan komt het konijn uit de hoge hoed. Gelukkig ben ik vrolijk en positief ingesteld, maar toch heb ook donkere dagen en altijd het woord waarom? Waarom gaan mensen zo met je om?
Wens je heel veel liefde, warmte en wijze raad toe. Groetjes Suus

Suus
23-07-2023
Reactie:
Hallo,
Het opnieuw vinden van een soulmate, opbouwen van een gezamenlijke nieuwe identiteit en fijn leven is ook voor mij een doel.
In welke provincie woont u momenteel?
Vriendelijke groetjes
Kris

Kris
27-07-2023
Reactie:
Hallo JImm,
Bij het lezen van jou verhaal herkende ik veles.
Lang verhaal kort:Ik heb grote interesse er aan in Kontakt te komen.
Ben niet zo een schrijver.
Wie ik ben?
Sinds Juli 73
Woon haast 30 jaar in Tirol.
Oma van 2 sportieve kleindochters 13 en 16 (Topsport Turnen)
1 volwassene zoon,50, gelukkig getrouwd , wonen in Nederland
De rest vertel ik je dan bij eventuele Interesse.
Grote, Mar.




Mar.
25-08-2023
Reactie:
Hoi, als je nou al deze verhalen een beetje leest vindt je dan niet dat je heel veel geluk hebt gehad in je leven! Tuurlijk heb je het moeilijk, tuurlijk voel jij je alleen! Maar sorry,je hebt een rijk en gevuld leven gehad. Volgens mij mag je niet klagen maar je laatste dagen dragen.

Els
31-08-2023
Reactie:
ik zou heel graag met je in contakt willen lomen

hub
31-08-2023
Reactie:
Ik begrijp je wel. Ben zelf 69. Al heel lang alleen en nauwelijks familie. Ik kan wel alleen zijn, maar
bij momenten voel ik me eenzaam. Niemand die omkijkt. Momenteel zou ik naar het buitenland in een groep willen wonen. Maar waar moet je heen? Is dat de oplossing?
Ik mis vooral geborgenheid. Iemand die positief is naar mij toe, niet iemand die me verstikt. Ik ben Belg en woon in België

Daniëlle
12-09-2023
Reactie:
Dag Jimmy hier vrouw van 70 j 20 j get round geweest nu al Jared alleen sterkte en probeer je Leven wat aangenaam te naked en dinged te verwerken ik ben belg

Annita
22-11-2023

Jouw reactie:



Tja, eenzaam (Verhaal 355)

Tja, eenzaam. Sinds mijn vrouw augustus 2021 is overleden zit alleen. Gelukkig heb ik mijn sociale contacten kunnen behouden. Maar soms heb je van die dagen dat je terugvalt en de muren op je afk komen. Voor mij is mijn vrouw nog steeds bij me, dat voel ik zo en doet me goed.
Maar soms is het gewoon goed om iemand te hebben waar je je verhaal kwijt kunt. Eens samen eten of een evenement bezoeken is al goed, een kopje koffie ook al.
Heb ook wel iemand gehad die dat deed en me vertrouwen gaf, maar op een bepaald heeft ze het laten afweten en heeft niets meer van laten horen, waarom ???????
Tja, wanneer kun je iemand vertrouwen en weten of je niet besodemieterd wordt ?
Maar ik heb beperkingen, waaronder artrose, wat wandelen moeilijk maakt.
Een leuke vriendin zou welkom zijn. Om samen leuke dingen te kunnen ondernemen.

Bert


Bert
27-05-2023
laatste reactie: 22-11-2023

1
3
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Bert mijn vrouw is in augustus 2022 overleden. Ik begrijp je helemaal , dit heb ik nou ook.

Hans
21-09-2023
Reactie:
Hoi Alda

Hoe is het met u ?
Ik hoop dat u het goed maakt ,
Lijkt me leuk als u wat liet horen,

Groetjes Liz

Liz
22-09-2023
Reactie:
Dag Bert het Leven is een stryd he niet gemakkelyk van welke regio ben je en Hoe Jong. Groetjes

Annita
22-11-2023

Jouw reactie:



Het kwelt me, ik weet het gewoon niet meer (Verhaal 428)

Ik ben eenzaam! Voor de buitenwereld heb ik een lieve man en twee kinderen maar voel mij zo alleen.

Ik heb geen contact meer met mijn schoonfamilie, mijn zus heeft afstand genomen van de familie en aan mijn broer heb ik niets, die laat alleen wat horen als hij mij nodig heeft. Waarom? Ik weet het niet, ik begrijp het niet. Mijn schoonfamilie negeert ons omdat wij het wel voor elkaar hebben, wij hebben een koopwoning, kinderen, huwelijk en een auto. Het is daar, hoe zieliger hoe meer aandacht, daar trappen we niet meer in.. Mijn zus verwijt mijn ouders vanalles waar ik totaal buiten sta en toen heeft ze het contact met de hele familie verbroken. Waarom? Ik vind het zo erg voor de kinderen dat ze aan geen enkele oom en tante iets hebben. Het doet pijn.

En dan vrienden. Eentje liet mij in de steek omdat mijn dochter het had uitgemaakt met haar zoontje. Het was zo'n mooie vriendschap, 12 jaar lang en ineens weg! Dan heb ik nog een goede vriend, maar van hem mag zijn vriendin niets van mij afweten. Waarom? Ik ben geen bedreiging! ik ben het zat om elke keer stiekem af te spreken, ik wil dat niet meer. En zo zijn enkele vrienden van me al gegaan. Maar waarom komen er nooit mensen bij? Ben ik zo stom dat niemand vrienden met mij wil worden?

Het kwelt me, ik weet het gewoon niet meer.

anoniem
23-10-2023
laatste reactie: 21-11-2023

2
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Herkenbaar

J
02-11-2023
Reactie:
Het is makkelijker om een vriendschap aan te gaan wanneer je wat jonger bent in vergelijking met wanneer de leeftijd richting 2 of meer pubers gaat. (wanneer je dus alles voor elkaar lijkt te hebben)

Ik begrijp dat dit specifieke eenzame gevoel kwellend is en dat is ook niet zo vreemd wanneer vrienden 'gaan' maar er geen vervanging is.
1 ding is zeker, je bent niet stom want het gevoel is zeer herkenbaar.

Het ding is, andere mensen van dezelfde leeftijd hebben zo ook hun leven en levensstijl met een groepje vrienden waar ze zo nu en dan mee afspreken.
en daar ligt gelijk het 'probleem' die zijn er zo strak op ingepland dat er geen ruimte meer is voor 'meer' vrienden.
Dit is (denk ik) de hoofd reden waarom het zo moeilijk is om nieuwe vriendschappen aan te gaan.
Het zal dus nooit aan jou liggen.

S
21-11-2023

Jouw reactie:



Ik mis hem als maatje (Verhaal 92)

Een jaar geleden zijn ik en mijn vriend op een goede manier uit elkaar gegaan omdat we meer maatjes dan geliefden waren. Ik vond het niet meer dan logisch dat ik daar erg veel verdriet van had en moest wennen om weer alleen te wonen. Ik ben in maart verhuisd, vlak voordat de Corona maatregelen in gingen. Ik heb een vitaal beroep dus ik moest (gelukkig) nog wel gewoon naar werk. Verder hield ik mensen zo veel mogelijk buiten de deur, op mijn ex en beste vriendin na. Door de rest van mijn familie en vriendinnen voelde ik me niet goed begrepen. Die vonden dat ik vooral leuke dingen moest gaan doen en dat er vanzelf wel weer een keer een leuke man voorbij zou komen. Maar zo simpel is dat niet. Mijn ex heeft inmiddels een nieuwe vriendin en dat gun ik hem ook, maar ik mis hem als mijn maatje waar ik altijd leuke dingen mee deed en alles van me weet. Mijn beste vriendin heeft een hele grote vriendenkring dus die heeft ook niet altijd tijd. Dus ik voel echt een enorme leegte en eenzaamheid die ik niet zomaar even op kan vullen. Naar de buitenwereld doe ik alsof alles een stuk beter gaat. Ze begrijpen gewoon niet hoe het is om een 'scheiding' mee te maken, er in alle opzichten weer alleen voor te komen staan, wat dat met je doet en dat dat ook voor iedereen anders is. Ze begrijpen niet dat ik me alleen of eenzaam voel want ik heb hun toch? Om gezellig mee te doen ja. En dat doe ik soms dus ook. Maar dat voelt als een toneelstukje omdat ze dus niet begrijpen hoe ik me echt voel. Ik zou graag voor langere tijd op reis willen, even weg van alles en iedereen. Maar vanwege Corona is dat nu ook geen optie. Ik ben 38 en heb geen idee waar het heen gaat met mijn leven. Wel blij om te lezen dat ik niet de enige ben.

Louise
> 2 jaar geleden
laatste reactie: 19-11-2023

3
6
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Helemaal mee eens na 40 jaar nog steeds zoveel pijn en niemand die je begrijpt. Wat je ook probeert .zelfs hulpinstanties niet!! Leven is gewoon .............!!!!

Martha
> 2 jaar geleden
Reactie:
Zet um op Louise!
Omgaan met scheiding, leegte,etc.
Ga op zoek nr mensen die het wel begrijpen& nr je willen luisteren!
Heel veel sterkte…

Knuffels✌🏻😉❤️‍🔥❤️‍🔥❤️‍🔥

C.F.
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben 56 jaar en begrijp wat je doormaakt, Louise.
Altijd krijg je wijze raad: bekijk het van de positieve kant, het gaat voorbij, leer je lessen uit deze ervaring.
Maar het goede weegt niet op tegen het slechte. Het goede verzacht niet en haalt niets weg.
Het gemis is groot: niet meer even te verhaal kwijt kunnen, alleen koken en eten, niet meer "welterusten", alleen beslissingen nemen. Het is zwaar.

Ik durf anderen ook niet te vertellen hoe ik me werkelijk voel want men vind je al gauw een zeurpiet, slachtoffergedrag, ondankbaar en wat al niet meer.

Straks als ik psychisch en emotioneel weer sterker ben, wil ik weer vrijwilligerswerk gaan doen. Dat verzet mijn gedachten en het geeft een goed gevoel iets voor een ander te kunnen betekenen.


Karen
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hoi Louise, ik zit in precies dezelfde situatie! Nét voor corona gebeurd, leeftijd waarbij mensen om mij heen doorgaan en gezinnen maken. Zelf ben ik op zoek naar lotgenoten die ook een scheiding achter de rug hebben en elkaar willen ontmoeten en erover praten. Ik herken het heel erg wat je schrijft, ik ben net 39 geworden. Ik woon in amsterdam.

Maartje
> 2 jaar geleden
Reactie:
ik zou mijn maatje nooit willen missen. er kan geen andere liefde zijn als de liefde onvoorwaardelijk is . als het toch mis gaat zou ik verder alleen blijven en het zou voelen dat ik gefaald heb in de relatie .

erico
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hallo louise ik voel me ook erg eenzaam ik deed alles met me vriendin wat nu me ex is geworden wij deden altijd leuke dingen en ik heb niet veel mensen om me heen zoals stappen deed ik vroeger veel met vrienden maar al mijn vrienden hebben vriendin en gaan niet meer stappen ik heb veek contacten late. Verwateren en nu mis is ik me ex heel erg om Dat wij samen een team waren maar helaas is ze weg. Hopelijk komt zei nog trug maar ik snap hoe je voelt ik heb 5 jaar relatie gehad en was altijd met haar en nu sta ik er aleen voor in eens bang dat alles wel goed gaat en dat alles op mij aan komt maar ja ik voel ook eenzaam heid mog je ooit contact willen reageer dan effe trug ben zelf 33 bijna

Danny
19-11-2023

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen



Eigenlijk al een jaar of 10 ontzettend eenzaam (Verhaal 390)

Ik ben 35 en eigenlijk al een jaar of 10 ontzet