Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Ik heb echt even advies nodig om hier mee om te gaan

Ik zou heel graag tips willen om hier mee om te moeten gaan, dus hier mijn verhaal:

Ik heb mijn ex 3 jaar geleden tijdens het stappen in mijn stad leren kennen. Hij en zijn vrienden zijn na de tijd nog mee geweest met mij en mijn vriendinnen ik daar verder te borrelen. Ik had net mijn relatie uit, dus nooit geen ogen en oren na deze jongens gehad. Nu kwam ik afgelopen december 1 van deze jongens tegen op tinder en we werden een match. We hadden meteen een aanknopingspunt en het contact was super leuk. We gingen op date en al snel waren er al heel veel gevoelens (toen nog niet wetende dat hij met bindingsangst kampte) ik ging mee naar zijn vrienden en hij naar die van mij. Na een tijdje liet hij al wel doorschemeren dat hij niet weet of hij wel toe was aan een relatie (wist vanaf het begin dat hij 7 jaar vrijgezel was om een bewuste reden) hij vind het moeilijk om mensen binnen te laten omdat hij geen mensen meer wil verliezen. Zijn hele omgeving zag hij gek hij op mij was en vooral hoe hij zichzelf kon zijn in mijn bijzijn van zijn vrienden. Iedereen zei dat hij het een kans moest geven en hij zijn handen dicht moest knijpen met mij.. uiteindelijk werd dit een relatie. Hij heeft 2 hele grote vriendengroepen, werkt veel, sport mega veel en dus nog een relatie.
Ik wist dat hij zich niet 100% kon geven, maar had gehoopt dat ik dat muurtje wel kon afbreken. Na een tijdje ontstond er druk vanuit onze omgeving.. gesprekken als samenwonen kwamen toen we heel erg vaak op tafel.
Ik heb een kat en ineens kwam er een opmerking vanuit hem ‘ik wil geen kat in huis’. Ik ga die kat niet weg doen, nooit niet. Hij woont op best wel een afstand en hij zou daar nooit weg willen, dus ik zou mijn leven hier in de toekomst achter laten, mijn vrienden, familie, daar gaan wonen en niks hebben. Ik vond dat die kat maar een compromis moest zijn.
Er kwam natuurlijk veel te veel spanning op hem te staan. Ik had het gevoel alsof ik steeds moest vragen wanneer we elkaar weer zouden zien, hij vond mijn goedemorgen appjes soms heel vervelend, alsof ik op repeat stond zei hij.
Op een zondag kregen we ruzie. We zouden elkaar dat weekend eigenlijk niet zien omdat hij met vrienden was en zondag was het Moederdag. Ik besloot toch om naar hem toe te gaan zodat we samen konden zijn. Onderweg stuurde ik hem een berichtje of het goed was dat ik zijn kant op kwam. Hij had al dingen gepland met zijn vrienden en naar zijn ouders.. ik ben weer naar huis gegaan. Hij zou mij in de middag bellen, deed hij niet, hij zou na het eten bellen, deed hij niet.. pas ergens laat in de avond belde hij mij. Ik nam op en maakte de opmerking: heb je eindelijk een plekje in je agenda gevonden voor mij? Toen wou hij het eigenlijk al meteen uitmaken, maar deed dat niet. Hij wou nadenken, wou wel contact houden de aankomende week. Dat gebeurde dus. Ik was op van de zenuwen, sliep niet, had geen honger en kapot van verdriet.
Ik had hem expliciet gevraagd dat als hij wist wat hij wou (dus alleen verder) ik het eerder wou weten omdat ik het simpelweg niet trok.
Hij wou maandag bij mij komen om te praten, wat de uitkomst ook zou zijn
Vrijdag vroeg ik hem of hij na had kunnen denken en dat had hij.
Zaterdagochtend kreeg ik een appje dat hij mij zondag wel zou bellen, nou ik voelde de bui al hangen en heb hem het voorzetje gegeven dat ik alleen wou weten of hij voor zichzelf zou kiezen. Ik kreeg een appje terug met dat hij idd voor zichzelf koos. Zondag hebben we gebeld en toen zei hij: als ik bij je was geweest had ik wss nog gezegd dat we het wel konden proberen. SPIJT dat ik had, dat ik mezelf niet in bedwang kon houden. 5 weken zijn nu om. Ik heb hem nooit meer gezien. Er is nog anderhalf week contact geweest vanuit mijn kant, niet dagelijks. En toen heb ik besloten om geen contact meer met hem te zoeken op wat voor manier dan ook.
Dat is mij gelukt, ik mis hem en ben zo gek op hem..
gisteren kon ik het niet meer opbrengen om niks te sturen.
Ik stuurde: hi, ben even benieuwd hoe het met je gaat
Hij: hi, goed goed en met jou?
Ik: fijn om te horen dat alles goed met je gaat. Hier gaat ook alles goed.
Hij: daar ben ik erg blij mee!
Ik: ik zag dat lupin s2 online stond.. moest ik even aan denken
Hij: ik zag het idd ook voorbij komen.. erg prettig.
Ik: vond het fijn om iets van je gehoord te hebben.
Hij: dat ben ik helemaal met je eens.

HOE NU VERDER?

Sorry voor het lange verhaal, ik heb echt even advies nodig om hier mee om te gaan en of hier überhaupt nog een kans in zit

Shar

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reageer:
Ik heb geen echte ervaring met liefdesrelaties, maar ik weet wel dat het lastig is om in een relatie te zitten waar jij de enige bent die er helemaal voor gaat.
Ik vind hem zelf erg egocentrisch overkomen. Als hij niet klaar is voor een relatie is het beter om geen contact meer te hebben. Als hij er wel klaar voor is, moet hij jouw ook tevreden houden en er voor je zijn. Zoals ik al zei, ik heb geen echte ervaring. Ik snap het instinct om naar je hart te willen luisteren, maar je verstand moet op nummer 1 blijven

Alex

Jouw reactie:




Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten