Overig - forum lotgenoten
Lotgenoten overige ervaringen
Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.
- Je kunt hier je hart luchten.
- Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
- Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.
In dit forum "overig" staan alle verhalen die (nog) niet een eigen forum op deze site hebben.
Heb je een klacht of probleem? Deel jouw verhaal.
Inhoud
1. Overzicht met alle verhalen 2. Bekijk alle verhalen - uitgebreid 3. Voeg zelf een verhaal toeOverzicht verhalen
Alle verhalen
Mijn vrouw heeft wanen in haar hoofd (Verhaal 52)
Alles probeer ik om haar dingen uit haar hoofd te praten maar alles lijkt zinloos.
Vergelijk het met het Othello syndroom.
Wat alles zo moeilijk maakt dat ik geen netwerk meer heb om dit te delen.
Ik voel me ook schuldig als dit zo doorgaat moet ik haar verlaten.
Houdt je van je vrouw,voelt je verantwoordelijk voor haar en U voelt zich in het nauw gedreven.Klote situatie!
U weet heel goed wat er komen gaat.
Verdrietig man!
Als U behoefte heeft om van u af te schrijven dan zal ik naar u luisteren.
Groet!
Dag mijn lief! (Verhaal 59)
Mooi zou je zeggen.Dat klopt.Maar nu even niet!
Groeipijn!
Los laten doet pijn.
Laat je de ander los dan laat je ook een stukje van jezelf los.
Om plaats te maken voor iets nieuws.
Zo gaat het in dit leven.
dankjewel mooie zielen!
Welkom bij de psychiatrie! (Verhaal 57)
Wat een kut gesprek was dat.Maar nu op dit moment vallen een aantal puzzel stukjes op zijn plek. Oke daar gaan we!
Op mijn 26ste kreeg ik te horen dat ik een borderlinepersoonlijkheid heb. Heftig he´!Een jaar later kreeg ik te horen geen borderline had maar ptss.Nou er komen er nog een aantal aan. gegeneraliseerde angststoornis,depressie en ach ja doe er ook nog maar een ADHDetje bij.
verhelderend he´!
Ik zal niet ontkennen dat ik ongeschonden uit mijn jeugd ben gekomen. Maar ze slaan je wel om de oren met hun aannames. Je zit je hele leven in een soort mallemolen van etiketten waar je niet vanaf komt. Goed voor je eigenwaarde,toch..
Ik weet nu dat extreme situaties,vraagt om extreem gedrag. In mijn geval.
Niet meer of minder.
Mijn gedrag van vroeger,toen ik nog naief was is,en duidelijk op zoek naar een ouderfiguur,is geenzins ziekelijk.Maar duidelijk verklaarbaar.
En ik geef het zelf wel een naam.
Namelijk: JEANNY!!!!!!
dooeeg!
Ik word steeds verliefd op een heterovrouw (Verhaal 14)
Nerveus zijn ze allemaal bij het eerste bezoek. Maar het kan erg gezellig zijn.
ongelukkig mogen voelen! (Verhaal 56)
Ik wil het anders gaan doen.Eerlijk vertellen hoe ik me voel en hoe het met mij gaat.Ik ga niet meer lijden omdat dat mooi staat.Nee ik wil leren om te durven zeggen,het gaat niet goed met mij.
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Het is goed zo! (Verhaal 55)
Daar ben ik me van bewust.
Daarbij heb ik een pompje. Maar ik gebruik deze niet.
Ik heb besloten om de behandeling te stoppen en de natuur zijn gang te laten gaan.
Ik doe wat ik kan.En geloof mij ik kom van ver en ik ben trots op wat ik bereik heb.
Ik heb bereikt wat ik wilde bereiken.
Het leven is geen sprookje.Ik weet dat er ook moeilijke momenten komen.
Daar tegenover staat mijn verlangen om los te laten.
Dit verlangen voelt oke.
Er heerst nog altijd een taboe om er voor te kiezen om los te laten.
Je neemt in meerwaarde toe als je oud word.Wat een onzin!
Mij gaat het erom dat als je voelt het is goed zo,het juist liefdevol is om los te laten.Als het vredig voelt is het oke!
Dankjewel!
Ik word gek van al mijn klachten (Verhaal 6)
Hallo allemaal.
Ik ben Saviel een man van 32 jaar jong
Ik heb al ruim 8 a 9 jaar vage klachten verdeeld over me lichaam.
Ik ben veel duizelig en licht in het hoofd ook heb ik last van de maag en darmen zoals steken en maagzuur.
Er is voor jaren terug chronische hyperventilatie geconstateerd en ben er waarschijnlijk na ruim 5 jaar nog niet vanaf.
Laatste maanden en weken gaat het nog slechter dan voorheen ben veel misselijk overal spierpijn en voelen verzuurt. Ik slaap ook erg slecht nachten lang zit ik wakker te piekeren over me gezondheid.
Ik ben ten einde raad en weet echt niet meer wat ik moet doen en weet ook echt niet wat ik mankeer want het lijkt me niet alleen hyperventilatie. Voor mijn maag heb ik een endoscopie gehad maar die bleek in orde te zijn toch ervaar ik veel maag klachten ook dit is begonnen na een anitbiotica kuur Amoxicilline clavulaanzuur zonder maag beschermers vanaf die tijd dus maag klachten zoals zuur en steken.
Ook mijn darmen zijn zeer gevoelig wanneer ik erop druk voel ik het steken en verkrampen. Ook wanneer ik onder de borst op mijn maag duw voel ik een soort druk en steek.
Oja ook heb ik last van jeukende prikkende ogen vooral in de zomer of wanneer ik thuis zit.
Ik word gek van al deze klachten en ben echt benieuwd wat ik mankeer en wat ik er aan kan zodat ik weer meer energie heb en weer zin heb om dingen te ondernemen want 8 jaar is wel erg lang en heb er geen puf meer voor.
Groetjes Saviël
Ben je al eens bij een psycholoog gewees?
Zou je eens kunnen proberen.
Sterkte
Wat kan helpen? Meditatie!
Je zou kunnen kijken of je ergens in je lichaam pijnverlichting ervaart vlak na het drinken van twee glazen water om dit te testen. Beterschap!
ik ben oke! (Verhaal 54)
Ik heb veel hier over gepraat,gehuild en geschopt.
Maar ik ben op een punt gekomen dat ik vergeef!
Onbewust bleef ik lijden omdat het mij het idee gaf dat ik zolang ik rouwde ik een goed mens was. Ik moet toch lijden,anders ben ik net zoals zij.
Maar ik mag nu tevreden zijn.Ik mag vergeven!Dat betekend niet dat ik hun gedrag goed keur.Ik mag mezelf vergeven als ik vergissingen maak.
Dat wil zeggen dat ik mezelf een kans geef om het in de toekomst beter te doen.
Onbewust bleef ik verdriet creeren omdat ik dacht dat ik anders niet oke was.
NU dat ik dat weet van mezelf kan ik ook weer genieten en lachen!
En ik laat het los en vergeef..
Dankjewel!
Je herriningen koesteren! (Verhaal 53)
Koester je herrineringen!
De pijn bestaat eruit om te vergeten,
niet omdat je ze koestert.
Waar je je tegen verzet houd stand.
Het is jouw verhaal,
jouw lach en traan.
En de ervaringen maken je krachtiger en wijzer.
Wees dankbaar en kijk met liefde en compassie.
Waar jij het niet mee kunt vinden,
Kan het ook niet met jou vinden!
Koester je verleden!
Afscheid genomen van mijn vader! (Verhaal 51)
ik zit op facebook en had soms contact met mijn vader. Ik zie mijn vader al jaren niet meer. Maar ik heb in het verleden wel een jaar met hem gebeld.Dat heb ik toen verbroken omdat mijn vader uitspraken deed die ik niet door de beugel vond gaan. Gisteren kreeg ik een bericht van hem. En om het kort te houden.Het voelde niet meer goed.
Hij vroeg om eens wat af te spreken. Ik heb hem gezegd dat ik dat heel moeilijk vond.En dat het voor mij beter is om mijn eigen weg te gaan.
Als antwoord kreeg ik te horen:dat is duidelijk Hoi.
Phoe wat is dat angstig.
Ik weet dat ik volwassen ben en op mijn eigen benen kan staan,maar toch voel ik me dat angstig kind van vroeger.Maar met hem omgaan,nee! Dan ben ik liever angstig.Daar leer ik wel mee te leven.
Ik heb wel voor mezelf gekozen.En daar ben ik trots op.
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Mijn therapeut gaat weg! (Verhaal 19)
Mijn verhaal… Mijn angst…
Mijn therapeut gaat weg !!
Na jarenlang tegen muren aan gelopen te zijn, niet begrepen worden en steeds maar weer de teleurstelling, frustratie na de zoveelste therapeut die niets met mij kon, eindelijk bij iemand terecht gekomen bij wie het oké was. Tijdens een groepssessie van één of andere training - omdat ik op de eeuwigdurende wachtlijst stond moest ik toch iets… - plukte ze mij er zo tussenuit. Ze zag dat het niet goed ging, ik kwam in een soort van bevriezingsstand, paniekaanval. En zij zag het als 1 van de 3 begeleidende therapeuten gebeuren voordat ik er zelf erg in had. Ze haalde me uit de situatie, leerde me in het hier en nu te komen en nam de tijd voor me. Ze legde uit wat er gebeurde. Zelf snapte ik er niets van, maar vanaf dat moment dacht ik… zij is degene bij wie ik moet zijn. Zij is degene die me verder kan helpen.
Ik heb moeten knokken om bij haar in behandeling te komen want dankzij de bureaucratie in therapie land was dat nog niet zo vanzelfsprekend. En zo dankbaar voor het feit dat ook zij oprecht haar best voor mij heeft gedaan. En dus… na een jarenlange zoektocht (zo'n20 jaar) kwam ik eindelijk in behandeling bij iemand bij wie ik me voor het eerst veilig voelde. Bij wie het me lukte om me beetje bij beetje kwetsbaar op te durven stellen. Ze nam de tijd, had geduld, was kritisch, heeft me af en toe een schop onder m'n kont gegeven. Alles wat ik nodig had. En dat wat ik altijd voor onmogelijk had gehouden gebeurde. Ik bouwde een band op en ben gaan leren. Over mezelf, over hoe de wereld in elkaar steekt en waarom ik doe zoals ik doe. Langzaamaan kwam er ruimte om aan verschillende trauma's te werken. Ze haalde werkelijk alles uit de kast om me verder te krijgen. Creatief, meelevend, maar ook kritisch. En ik kon het allemaal hebben. Ik had de ruimte om te vallen. Maar ik kon ook altijd weer opstaan. 2 stappen vooruit, soms weer 3 achteruit, maar telkens kreeg ze me weer op het goede pad, de goede richting op.
Totdat…
Totdat hetgeen gebeurde waar ik altijd bang voor ben geweest. Na 3 jaar wekelijks intensieve therapie de mededeling… ik ga stoppen. Ik ga ergens anders werken.
De grond werd onder m'n voeten weggeslagen. Blinde paniek. En nu…? Angst, wanhoop. Wat nu? Ik ben nog niet klaar. Alle gevoelens door elkaar. Boosheid, in de steek gelaten voelen, pijn, maar ook dankbaarheid wat vervolgens weer overschaduwd werd door de boosheid en paniek.
De weken na die onheilspellende mededeling heeft ze zeer zorgvuldig gewerkt naar ons afscheid. Tot en met de laatste keer. Het was een mooi afscheid, bijzonder, maar ook verdrietig. Wat ben ik dankbaar voor de tijd en moeite die ze daarvoor genomen heeft.
Ze is weg. En ik moet verder...
Dat wat ik bij haar voelde. Het vertrouwen, dat vind ik niet bij een andere therapeut. Maar ik heb wel genoeg opgebouwd om verder te gaan bij een ander. Om me te blijven openstellen en om me op die manier weer verder te kunnen ontwikkelen. Ik weet dat ik er nog lang niet ben. Maar ik heb wel het vertrouwen dat het me gaat lukken. En dat ik voldoende bagage heb meegekregen om verder te komen. Helaas niet meer bij haar, maar wel dankzij haar.
En daar ben ik haar dankbaar voor!
Ik hoop dat mijn verhaal voor degenen die hetzelfde meemaken, dezelfde paniek voelen, helpend kan zijn. Dat ze toch een klein lichtpuntje zien.
Ja, het is verdrietig, zeer beangstigend, maar weet dat je kunt bouwen op hetgeen wat je inmiddels geleerd hebt.
Die ervaring heb ik.
Verbinding met de Natuur hebben, bloot zijn (Verhaal 46)
Al vanaf mijn pubertijd werd ik in de nacht naar buiten gedreven, een nabij gelegen park in, alle kleren uit en dan naakt lopen. Vaak eindigide dit avontuur met een sexuele ontlading. Niet exhibitionistisch, nooit door iemand gesnapt. Even afkloppen hahah. en nu nog doe ik het steeds, woon in een bosrijke omgeving dus genoeg plekjes om uit de kleeren te gaan. Het gedreven worden en daar uiting aangeven blijft mij wel verwonderen, want er staat een hoge boete op naaktlopen. Voor mij is het ook de verbinding met de Natuur hebben, bloot zijn, handen en voeten in de bosgrond.
Ben ik egoïstisch als ik het nieuws zo weinig of niet volg? (Verhaal 44)
Natuurlijk moet/wilt iedereen op de hoogte blijven van de actualiteiten en het nieuws. Maar het meeste nieuws is ontzettend negatief. Het gaat bijvoorbeeld over oorlogen, hongersnood, armoede, (virus)ziekten, (natuur)rampen, politiek, geld, geweld, schiet- en steekpartijen en nog veel meer negativiteit. Ik word er zelf niet goed van. Iedere keer als ik maar een bron van nieuws zie is het grotendeels negatief. Het beinvloed mijn humeur en ik voel me zo rot voor de mensen die al die conflicten op het nieuws meemaken.
Het journaal bijvoorbeeld. Iedere avond rond 8 uur het NOS journaal of RTL Nieuws. Het is grotendeels negatief nieuws. Natuurlijk is het een keuze wat men maakt om het journaal wel of niet te kijken/volgen. Ook kranten, nieuwsbulletins op het internet, teletekst en andere media geven veel negatief nieuws. Nu is mijn vraag: ben ik egoïstisch als ik het nieuws zo weinig of niet volg?
Ik durf niet eerlijk te zijn (Verhaal 50)
phoe wat is dit moeilijk!
Ik weet de waarheid,Ik voel wat ik voel.
Toch durf ik bepaalde stappen niet te maken of te zeggen wat ik vind,denk of voel.
Ik ben hier vaak door in de problemen gekomen.Juist dat waar ik bang voor ben als ik eerlijk ben.Dus waar ben ik mee bezig.Mijn omgeving weet dat ook wel of voelen dat aan en maken daar misbruik van.
Dus wat heeft het voor een zin!!
Hoe dan ook eerlijk zijn naar jezelf en de ander doet verdriet of brengt angst met zich mee,maar in een leugen terecht komen is tien keer zo heftiger!Je raakt jezelf helemaal kwijt.
Je zelfliefde,respect en waarde raak je kwijt.Geloof me ik heb het meegemaakt.En hoe..
Ik weet wel als ik eerlijk ben behoud ik wel mijn respect voor mezelf!Ongeacht of er conflicten ontstaan.
Ja daar ben ik bang voor.Maar ik behoud wel mijn zelfrespect!!!
thanks!
Mijn vriend wil meer sex dan ik! (Verhaal 49)
Ik word hier niet goed van.Hij wil wel iedere dag sex.
Daarnaast praat hij er ook veel over en volgens mij is die echt helemaal hoteldebotel op zijn eigen geslachtsdeel.Niet leuk meer.
Mij wind dit niet op.Integendeel...
Ik krijg er juist een hekel aan.
En echt geen goed humeur.
1 ding weet ik zeker,ik doe het niet tegen mijn zin in.Punt uit!!!!
Dan maar geen relatie.Er zijn genoeg mannen die meer op 1 lijn liggen met mij en die beter weten hoe een vrouw in elkaar zit.En hoe ze een vrouw moeten opwinden,Want hij denkt dat hij heel wat is,maar dat valt vies tegen!!!
thanks!!!
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Ik word hier zo moe van! (Verhaal 48)
Ik moet van mijzelf altijd positief zijn en dat drukt enorm op mij!
Ik heb er gewoon genoeg van.
Altijd maar lief willen of beter gezegd moeten zijn.Mooi moeten zijn.
Gewoon het perfecte plaatje!
Niet vol te houden.
Op een gegeven moment merk ik aan mezelf,dat ik gewoon omsla naar boos zijn,neerslachtigheid.En ik word er gewoon onrustig van.
Waardoor kan ik gewoon niet van mezelf hoeden zoals ik ben.
Wil niet zeggen dat ik alles leuk vind aan mezelf.
Maar dat hoef toch ook niet.Dat heb je toch ook niet bij een ander.
maarja genoeg!
Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik mezelf ga accepteren.Niet zoals ik wil zijn ,maar zoals ik ben.Ja wat er nou naar boven komt is fouten maken mag!!
Nou ik weet nog niet hoe ik dat in praktijk ga brengen.Komt wel!
Dankjewel!!!!
Mijn gezien is uit elkaar aan het gaan (Verhaal 47)
Ik heb 1 dochter van 16. Zij is steeds meer en meer brutaal, zij luistert niet, heeft totaal geen respect, vind dat zij alles mag bepalen wat zij moet doen en hoe, komt bijna elke dag veel te laat op school, scoort steeds slechter en slechter ook op school. Zij gedraagt zich ook dramatisch. Zodra wij haar aanraken of duwen als zij niet wilt bewegen door de woede dan doet zij alsof zij mishandeld wordt.
Zij is erg slim en weet goed hoe zij iedereen om zich heen kan manipuleren. Zodra iemand met haan in gesprek gaat dat laat zij het zo overkomen dat er niets aan de hand is en dat zij begrip toont voor alles en dat wij de boeman zijn. Ik trek het zelf niet meer en ben soms zelf in staat om haar te smeken om te luisteren en aardig te doen.
Haar vader is inmiddels zover gekomen dat hij nu zegt niets meer met haar maken willen hebben, dat hij haar graag zsm ziet vertrekken en eventueel op kamers wonen of zo.
Het probleem is, zij is zo koppig dat zij dat zou doen en ik zit hier middenin kapot aan het gaan en zie mijn gezin uit elkaar gaan en kan niets doen. Helemaal niets!
Ik ben enorm verdrietig.
Ik hou ervan om naakt te lopen (Verhaal 40)
Een vriend die me vriend niet meer is (Verhaal 45)
Me grote liefde..... Ja dat was hij 😍 en nog als ik daar aan denk val ik zo ik katzwijm.
Maar tijden zijn veranderd en erg veel gebeurd....teveel??
Wanneer bereik je een punt!?
Wat is der nodig waar ging het mis wat waren de signalen. Was het wel echt, hield je nou wel echt van mijn, en waren het stommen fouten en natuurlijk een keuze of ben ik nou echt zo naïef.
De zijn vele dingen gebeurd,laat ik beginnen bij het einde. Zodat dit dan ook het einde zal zijn.
Ik zit in iedergeval thuis op de bank. Dat was 2 waken geleden eigenlijk wel anders.
Kom ik neem je mee me vriendje nou ex of he Jeetje het is zo moeilijk om hem los te laten. En weer toch contact, sinds een week of 4 maar echt heel rustig aan.
Hij vraagt me op eens mee.. wat leuk ja daar ben ik wel voor in.
Heeft ie het licht gezien. Of zie ik dingen die der niet zijn.
Achja kom je om 12 uur halen, neem je een onderbroek en sokken mee.
Oke hmm wat gaan we doen?? Verrassing? oke verrassing?? Oke, wees positieve "
Na anderhalf uur rijden en gezellig kletsen komt de vraag waar gaan we nou heen.
Jaaa dat wil je weten he' ..... Uuh jaa
Hij pakt zijn telefoon en toets iets in ik kijk der naar en schik .......10uur wat ben je dan van plan dan.?? Nou lekker weg, waar ben je wel eens geweest ??
Uuuh ja nou uhh België haha Duitsland Frankrijk dat was het volgens mijn. Uuh paris nou zegt ie het is nog een x zover was gaan naar Oostenrijk .
Waar op ik reageer oooh je wilt laten zien waar je je vader heb uitgestrooid!?. Waarop hij zei ja en gewoon een leuke tijd maken.
Maar voelde me wel voor het blok gezet, en heb hem dat gezegd zei hem zelfs nog voor de grap STOP MAAR ik stap wel uit, en ga met de trein naar huis .
(Had ik dat maar gedaan)
De weg vervolgt ik kijk om me heen en geniet van de omgeving. Hij had zelfs een stukje wiet voor me geregeld, als of ik dat zelf niet zo hebben haha.
Naarmate we steeds meer richtingen oostrijk kwamen vroeg ik me op eens af of waar we zouden slapen. Toen vertelde hij me bij een vriend. Hmm dat vond ik niet zo leuk ik dat een hotel en dacht eerder al of het een mooie kamer zo zijn. Maar helaas dat was niet zijn antwoord.
Daar aangekomen hebben we een leuk en gezellig ontvangst me Engels is niet zo goed maar ik probeer en Duits Nee daar kan ik niets van.
Ik draai daar een jointje daar was ik wel aan toe naar 12 uur onderweg heerlijk ff ontspannen ik heb zee benen en even lekker naar toilet was erg fijn. Ik vraag of waar we zouden slapen en hij laat me de slaapkamer zien.
En met dat knal er een hard geluid door de deur/raam en glas gerinkel (een rook BOM) en wordt en hard gebonsdt en roepen(schreeuwen)in het Oostenrijks wat ik dus niet kan verstaan. Het is een arrestatie team.
What the fuck Ik /we woorden gearresteerd op verdenkingen van drugs smokkel
Wat wat wat uuuh serieus dit was een liefdes date ben ik echt zo naief zo dat was heftig.
Ik ben in iedergeval weer thuis na een nacht en dag in een cel en verhoor.
Mocht ik gelukkig gaan en is hij nog daar.
Ik hoop zo dat ik dit achter me kan laten.
En gewoon verder kan gaan....
(moeilijk)
Doodswens (Verhaal 9)
Ik leef al 10 jaar met 24/7 chronische zenuwpijnen door dystrofie en doordat ik amper kan lopen en de hele dag op bed zit, komt er steeds meer bij. Ik probeer het zo lang mogelijk vol te houden voor mijn kinderen en kleinkinderen.
Mijn leven is niet over rozen gegaan, als jong meisje van een jaar of 10 , aanranding door mijn opa. Anorexia, echtscheiding, nieuwe partner was een zware alcoholist en narcist, waar ik toch veel van hield, maar ik heb hem toch de deur uitgezet. Dat was en is nog steeds heel moeilijk, ik mis ontzettend een arm om me heen. Ik voel me niet eenzaam, maar wel heel vaak alleen, zeker als ik weer huil van de pijn.
Ik heb dagen dat ik de hele dag huil van de pijn.
Meestal zit ik weken alleen omdat ik heel vaak een afspraak moet afzeggen door mijn pijn.
Ik ben geen klager en probeer altijd positief te zijn, maar de laatste maanden lukt dat bijna niet meer.
Hoe lang ik het nog volhou?
Geen idee, maar wat ik wel weet is dat ik niet oud wordt.
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Naakt (Verhaal 43)
Ik doe dat ook het liefst loop ik elke dag naakt ik ben heel vaak naakt door mijn huis aan het lopen en ik merk dat vaak overburen gluren vaak zijn dit vrouwen die Stiekem vanuit hun slaapkamer gluren meestal doe ik dit 's avonds er zijn diverse buurvrouwen die mijn naakt gezien hebben en vinden dit prettig volgens mij ook geil
Mijn zoon heeft woede aanvallen (Verhaal 22)
Ik vind het zo lekker om naakt te zijn (Verhaal 42)
Met mildheid naar jezelf durven te kijken! (Verhaal 41)
Ik merk dat er voor elke klacht wel een vorm van therapie bestaat.
Phoe.. dan heb je als mens toch wat voor de boeg!
Hou je van jezelf omdat je er als mens gewoon mag zijn of moet je aan eerst aan veel voorwaarden voldoen om van jezelf te houden.
Kunnen we gewoon niet met begrip en mildheid naar onze ¨schaduwkant¨ kijken en genieten van onze kwaliteiten!
Mag je van jezelf momenten van onzekerheid hebben of angstige gevoelens.
Zit het probleem er juist niet in dat het er niet mag zijn?
Vaak is de oplossing voor een probleem om er geen probleem van te maken!
toch?
Verliefd en nu? (Verhaal 39)
Ik heb geen idee of hij een vrouw heeft, hij komt altijd alleen of opa komt met het meisje.
Nou durf ik hem eigenlijk niet te benaderen, maar wil natuurlijk graag weten waar ik aan toe ben, noch of ik kans maak 🥰 maar ja, stap 1 is zijn nummer krijgen, stap 2 is hij getrouwd en wat moet ik aan het niet wederzijds is, mijn dochter moet nog een aantal weekjes en dan is ze klaar. Met wat pech kom ik hem later nog tegen met de jongste.
Help!!! Wie heeft goed advies?
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Jaren geleden was ik in therapie in een groep... (Verhaal 38)
Aangetrokken tot travestie (Verhaal 15)
Ik wil graag van jullie horen.
Trudie.
Ik noem het liever crossdresser, want ik doe geen make up of pruiken.
Ik ben 57, en heb nog nooit seks gehad, en hoef dit ook niet.
Dameskleding is alles wat ik graag wil.
Mijn moeder is een paar jaar geleden overleden, en sinds die tijd ben ik er heel open over.
Ben zelf ook travestiet. Het is het mooiste wat er maar is. Kleden als een goed geklede vrouw. Zelf heb ik er een hekel aan slecht geklede vrouwen.
Vrouwen kleding is sexy, accentueert het lichaam. Er is niet voor niets meer vrouwen, dan mannen lingerie. Daarom trekt het mij al vanaf heel jong al aan.
Zelf draag ik graag korte jurkjes, mooie panty met een patroon en glimmend. Hoge laarzen of enkel laarsjes. Je zal mij nooit met sneakers zien onder een jurk.
Het is wel jammer dat er weinig aan travestie wordt gedaan. Waarom geen gezellige ontmoetingsdagen, of leuke cafés om naartoe te gaan.
Genoeg keuze denk ik zo!! Gewoon opzoeken meid.
Altijd draaide het om mijn moeder (Verhaal 30)
Ik ben het jezelf.
Het is nu anderhalf jaar later. Je bent op dit moment weer in psychotherapie. Het is verwarrend en verdrietig. Maar je hebt een lieve therapeut waar je vertrouwen in hebt. Die oud collega is nog steeds in je leven via app contact. Laatst heb je met haar afgesproken en dat was heel fijn. Je bent nu allang niet meer een soort verliefd. Het was gewoon overdracht door alles wat je hebt gemist. Ik wil tegen mijzelf zeggen dat ik goed bezig ben. Hou vol en blijf vertrouwen hebben in jezelf.
Ernstige rugklachten (Verhaal 13)
Ik heb in Nijmegen nog een spuit gehad via het stuitje met een middel om het littekenweefsel soepeler te maken en een pijnstiller met ontsteking remmer. Helaas heeft ook deze spuit geen effect gehad en hebben we nog een tens geprobeerd dit is een neurostimulator. Helaas heeft ook deze geen effect op mijn klachten. Het laatste wat we nu nog kunnen doen is een pijn revalidatie traject dit is om beter met de pijn en beperkingen om te gaan. Ondertussen heb ik een invalide parkeerkaart en kan ik ongeveer 4km rijden met de auto daarna gaat het niet meer. Lopen gaat heel moeizaam en is ontzettend pijnlijk. Staan kan ik maar even volhouden en zitten is niet te doen. Slapen gaat slecht. Liggend blijven de zenuw schokken en dove benen gecombineerd met kramp.
Inmiddels ben ik ruim anderhalf jaar thuis en krijg ik straks te maken met het uwv. Inmiddels is het reïntegratie traject 2e spoor opgestart. Ik heb hier erg veel stress van en lig ook hier wakker van. Deze papierwinkel en de vraagtekens bij het verloop van een uiteindelijke uwv keuring vind ik misschien nog wel erger dan de klachten zelf. Het is toch wel een toekomst bepalend verhaal wat de beoordeling van de uwv arts zal zijn. Zijn er meer mensen hier met ongeveer dezelfde ervaringen?
Met vriendelijke groet Gert
Is het een schreeuw om aandacht of is er psychisch toch iets anders mis (Verhaal 37)
Ondertussen zijn we al meer dan 30 jaar samen en ben nog net zo gek op haar als vroeger. Zelfs meer eigenlijk.
We hebben drie kinderen en die zijn ondertussen al volwassen en uitgevlogen.
Voor een paar jaar terug kreeg ze te maken met een depressie en we leefden als broer en zus, intimiteit en diepgang was toen ineens ver te zoeken. Op een moment werd het haar te veel en ging ze hulp zoeken.
En ineens....was ik degene die haar misbruikte, haar sloeg en haar overal in belemmerde kortom haar leven tot een hel maakte. Scheiden was nooit ter sprake gekomen en werd door de therapeut min of meer opgedrongen, maar het leven wat ze daar schetste was compleet anders dan de werkelijkheid.
Dat laatste konden mijn volwassen kinderen zelfs bevestigen.
Therapie liep ten einde en er werd eigenlijk niets mee gedaan. We leefden nog steeds als broer en zus, onlangs is ze weer in therapie gegaan en weer werd ik neergezet als een tot vleesgeworden demoon.
Soms verliet ze de sessie al huilend, en amper vijf minuten later gaat ze vrolijk de stad in, broodje eten en is er niets aan de hand.
Eenmaal thuis gaan we uit, lachen en doen dingen samen alsof er niets aan de hand is totdat ze weer bij haar therapeut zit. En dan wordt alles wat ik gezegd of gedaan heb onder een vergrootglas gelegd en wordt er wederom een andere waarheid verteld.
Ik heb een paar sessies gedeeltelijk kunnen meeluisteren omdat ik vermoedens kreeg dat we als gezin bespeeld werden, waarna ik toen haar voicerecorder op haar telefoon heb geactiveerd.
Heb dingen gehoord die compleet indruisen met wat er daadwerkelijk gebeurd is.
Waarom worden gezinsleden e.d. altijd buiten spel gezet en handelen therapeuten alsware dat degene die ze in behandeling hebben de waarheid vertelt.
Ik zelf heb nu wel de beslissing genomen, als ik zo slecht voor haar was dan is het gewoon het beste dat we elks ons weegs gaan.
Maar waarom die hele circus bij een therapeut dat hebben we nog nooit begrepen.
Ik heb haar therapeut ooit eens een mailtje gestuurd, maar dat wordt keurig afgeserveerd. Het vertrouwen is sowieso weg ook in de hulpverlening.
Dit mede door de goedgelovigheid en het niet willen luisteren naar partner en ( volwassen ) kinderen.
Is het een schreeuw om aandacht of is er psychisch toch iets anders mis.
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Paranoia? (Verhaal 36)
Of worden bepaalde mensen als paranoia bestempeld omdat ze de wereld juist zien zo als die werkelijk is ?
Maar dat t dus niet wenselijk is dat bepaalde dingen boven water komen wat deze verotte wereld betreft ,
en dat mensen die juist heel intelligent zijn en deze dingen door hebben om die redenen worden bestempeld als paranoïde.
Want wie luistert er nou naar een paranoia persoon .
dus laten we die gene dan ook maar bestempelen met dit ziektebeeld dan word de persoon in kwestie toch niet serieus genomen …
Ik kan gewoon echt niet opruimen (Verhaal 17)
We hebben steeds meer ruzie over dat ik dingen niet op de plaats terugleg en over dat niet goed genoeg opgeruimd is. Nu komt er een kind aan en hij zegt dat dit echt moet veranderen of er is geen relatie meer. Hij zegt dat ik het gewoon moet doen en als ik niet weet waar iets hoort dan moet ik het aan hem vragen. Ik frustreert me hier ontzettend aan omdat ik echt mijn best doe maar het gewoon niet voor elkaar krijg. Ik leg dingen neer op een verkeerde plek en dan weet ik geen eens waar ik het neer heb gelegd. Volgens hem is het een kwestie van doen en willen en ik krijg gewoon niet beter voor elkaar. Is hier een een soort opruim stoornis voor? Ik wil er echt alles aan doen om het te verbeteren. Ik kan gewoon echt niet opruimen.
Zoek werkelijk hulp bij een goede autismecoach hiervoor.
Voor jou is het moeilijk de dingen daar terug te zetten.
Als dat het probleem is. zou ik willen weten hoe het komt dat je de dingen die je gebruikt hebt. niet op hun plek terug zet.
Bijvoorbeeld: Je vergeet het.
Of Je denkt er niet aan, of te laat.
Of je wordt afgeleid
Of je ziet er tegenop, misschien omdat er al veel niet teruggezet is.
Maar wat de oorzaak ook is, jouw moeilijke eigenschap is er.
Het beste is: Gewoon accepteren. maar er wel mee omgaan..
Wat me opvalt,is.dat je dingen blijkbaar wel opbergt. maar niet weet waar de vaste plek is.
Bekijk eerst de vaste plekken. zonder wat weg te leggen en noteer ze op een blocnote of in je agenda.
Probeer daarna het volgende eens: Af en toe, of regelmatig, maar wel o zo vaak mogelijk.
Begin ermee als je alleen bent .
Je gaat staan op een plek in een van je huiselijke vertrekken.
Met je gezicht naar de eerste plek die je gaat opruimen: bij een muur. een eindje er van afstaan. Ga uit van je eigen lichaam en concentreer je op wat je gaat doen.
1 Je kijkt of er vóór je uit, richting muur, iets ligt of staat, op of bij een meubel of op de grond , dat "opgeruimd" moet worden.
Het kan veel of weinig zijn wat er ligt , dat maakt niet uit., gewoon het eerste het beste ding pakken (bij voorkeur niet meteen het belangrijkste, want dat kan je het gevoel geven, dat je klaar bent.). Gewoon het eerste onbelangrijke voorwerp of een kladje. propje, of iets dergelijks.
Pak het op en loop ermee naar de goede plaats (raadpleeg je aantekening) en berg het daar op. of gooi het wegen ga naar dezelfde. eerste muurplek terug .
2 Dan kijk je links van jezelf op die plek. Daar doe je hetzelfde: Gewoon iets wat er niet "hoort" wegpakken en op de goede plek terugplaatsen, of wegdoen.
3 Ga voor een andere muur staan. eindje er van af en doe daar hetzelfde.
Steeds uitgaan van je eigen lichaam.
Doe dit, zolang je het kan/wil volhouden of er geen zin meer in hebt en ga van de plek weg.
Beloon jezelf met iets wat je graag doet of eet of drink iets. Maar daarna terug gaan naar diezelfde plek.
Kijk en zie hoe er verbetering is. Je kunt daar verder gaan. maar ook nu een andere muur nemen als uitgangspunt. Op dezelfde manier als bij de eerste. Zo kan je het na elkaar met kleine pauzes op verschillende punten in een vertrek doen. Als je het een paar weken zo doet. heb je in elk geval deze zekerheid verworven, dat je de oplossing weet voor je moeilijkheid.
Maar weet.dat het steeds terugkomt ("net als de afwas," zal ik maar zegge)en het kan alleen goed gaan. als je het als een belangrijke activiteit beschouwt.
Het werkt het beste. als je de wijze van doen voor jezelf houdt. Het gaat niemand wat aan dat jij sukkelt met :opruim-moeilijkheden, als je er op bovenstaande manier mee om kan gaan.
Het kost in het begin veel tijd en concentratie.
Ik hoop dat je er wat aan hebt. Laat het weten s.v.p. Erva
Te zwaar complexe PTSS (Verhaal 18)
Iemand een idee voor 'loeizwaar PTSS'?
Ook maagproblemen en oprispingen (Verhaal 32)
Maar hoe doe je dat dan in de koude maanden?
Ikzelf ben ook een exhibitionist net als jij kwam ik er in mijn puberteit achter.
Eerst waren mijn zussen en moeder het "slachtoffer". En toen mijn zussen door hadden dat ik het expres deed gingen ze hun vriendinnen erbij halen.
Ik was toen een jaar of 15 en mijn twee zussen 13 (tweeling).
Mijn zussen nodigden steeds meiden bij ons thuis uit om me naakt te zien.
Ik moest me dan voor ze uitkleden en ze alles heel goed laten zien.
Ik kreeg altijd meteen een stijve zodra ze zeiden dat ik me uitkleden moest.
Ze lieten me expres zo lang mogelijk naakt blijven en ik mocht me pas aftrekken als hun het zeiden.
Dan had ik de hele middag of avond een stijve.
Ze maakte ook foto's van me internet bestond toen nog niet echt.
Die naaktfoto's van me lieten ze aan alle meiden in de omgeving en op school zien.
Bij ons thuis kwamen elke keer weer andere meiden waar ik me voor uit moest kleden.
Ik vond het geweldig al die aandacht ik liet ze heel graag naar me kijken.
En steeds weer de spanning hoe ze zouden reageren als ik mijn kleren uit deed.
En dat ik moest wachten tot ze zeiden dat ik me voor ze aftrekken moest.
Vanaf mijn 15e tot mijn 20e ongeveer hebben we dat gedaan.
Er zijn denk ik wel honderd meiden geweest die me naakt gezien hebben.
En er waren af en toe ook volwassenen vrouwen bij.
Dan hadden mijn zussen stiekem een vrouw uitgenodigd die dan ineens binnen kwam.
Na mijn 20e kreeg ik verkering en raakte de "shows" een beetje over.
Wel werden de vriendinnen waar ik verkering mee kreeg, altijd vrij snel door mijn zussen op de hoogte gebracht van mijn exhibitionisme.
Op mijn 25e kreeg ik een relatie met mijn huidige vrouw.
Ook zij wist al snel dat ik een exhibitionist ben en ze vind het prima.
Al onze vrienden en vriendinnen weten het en hebben er geen moeite mee.
Bij ons thuis ben ik altijd naakt ook als er visite komt.
En bij vriendinnen of vrienden thuis krijg ik regelmatig de opdracht om naakt te zijn.
Ze doen dat expres onverwacht zodat het voor mij spannend blijft of het wel of niet gaat gebeuren.
En wie er dan bij is is ook steeds een verrassing.
Maar het naaktstrand ga ik deze zomer ook een keer proberen.
Het leven is nou eenmaal klote! (Verhaal 33)
Ik heb alles gedaan om maar gelukkig te zijn.
therapien,zelfhulpboeken en allerlei cursussen.
Ik slik medicatie.Wat zorgd voor een beetje verlichting of afvlakking.
Maar ik blijf ongelukkig!
Ik heb me voorgedaan als gelukkig.Want dan hoor je erbij.
ongelukkig zijn word nog altijd als een taboe gezien.
Ik stop met zoeken naar geluk.Voor mij is het gewoon niet weggelegd.
Het enige waar ik houvast vind is muziek.
het leven is nou eenmaal klote!
en dat wishfull thinking maakt het er alleen maar moeielijker.
deze aardkloot wwat ik op leef is wat het is.tel je zegeningen!
En voel mij ook gelukkig in dit ongelukkig leven dat ik je dat kan vertellen
Ik heb iets gelijkaardig aan de hand
Ik zit figuurlijk in een put waar ik maar niet uitgeraak
Ook ik heb al veel geprobeerd om terug uit te geraken
Heb al veel zaken geprobeerd
Revalidatie Centrum , verschillende nieuwe soorten therapies die ik gezien heb op het internet,bepaalde dure apparaten, momenteel al meer dan 2jaar kiné therapie waar ik nu dus ook revalidatie doe want dat centrum waar je behandeld wordt als een proefkonijn dat vind ik maar niks
het versterkt het ongelukkig gevoel alleen maar
Ook ik pak medicijnen
Medicijnen die bepaalde zaken hinderen zodat ik kan slapen
Zodat ik niet altijd weer die klote nachtmerrie heb
zodat ik geen pijn of weinig pijn voel
Medicijnen die het soms goed doen maar tog merk ik momenten wanneer die gewoon niet werken
Heb al veel meegemaakt eigenlijk teveel naar mijn goesting en vooral te veel voor mijn leeftijd
Ik ben bepaalde zaken verloren
Ik heb bepaalde ongewenste zaken erbij MOETEN nemen
Maar ik blijf zoeken naar mijn manier van gelukkig leven
Heb al dikwijls goesting gehad om te stoppen met zoeken (dan heb ik het niet over zelfdoding want there no fucking way am killing my self NEVER!!!)
Maar ik bezit gelukkig iets wat ik Turks temperament noem
Blijven vechten op zoek naar mijn gelukkig leven zolang ik het niet opgeef heb ik ook niet verloren
ik zal er misschien eerst voor moeten stoppen met zoeken en sterven wie weet
Maar vroeg of laat ga ik het vinden
Slechtste geval in de hemel
Ook ik heb een houvast mijn familie
Een slimme zoon hoewel die soms liever lomp en comisch overkomt
Twee jongere dochters
De oudste dochter waarvan ik soms denk dat ie tog wel wat overdreven veel geërfd heeft van mijn Turks temperament vooral wat vechten betreft
De jongste daarentegen heeft dan weer wat overdreven doorzettings vermogen geërfd van mijn zelfde Turkse temperament
Wat zich meestal voor mij vertaalt in koppigheid ookal is die nog geen 3jaar
En tenslotte nog koningin die deze 3 elk 9 maanden heeft moeten dragen
Echt waar een sterke vrouw de stevigste zuil van onze tempel maar ook zij heeft een paar problemen die haar leven omtoveren tot hel waaronder ik
zou niet weten hoelang ze nog gaat volhouden
Probeer je maar eens gelukkig te voelen
Je maakt iets mee en wordt wakker met je leven onderste boven
je stelt letterlijk niks meer voor
Van krachtpatser verander je naar een tot op heden hopeloos geval
Van sterkste zuil naar de zwakste
Zo zwak dat zij meer moeten dragen op hun schouders anders zakt die tempel in en enigste dat jij kan doen is ernaar kijken
Zo doelloos dat je je regelmatig afvraagt of het nog wel nut heeft op deze klote bol als je tog niks anders meer voorstelt dan een last die anderen moeten dragen
Een last waar andere medelijden mee hebben hoewel dit 1van de laatse dingen is die ik wil de
Kweet niet of ik u of iemand anders hiermee help
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Ik heb last van een 'inzakgevoel' in mijn rug (Verhaal 35)
De HA dacht eerst aan Spit of Ischias, ben nr de fysio gegaan en hij vertelde dat het mijn bilspieren zijn die bekneld zijn, met oefeningen ging het redelijk, ik ben gaan sporten om mijn soieren te verstevigen,helaas kwam ik thuis met rugklachten en heb een afspraak gemaakt met mijn HA voor een rontgenfoto in het ZKH om te kijken wat er nu aan de hand is in mijn rug, daar uit bleek dat ik lichte slijtage heb in mijn Wervelkolom, of te wel Artrose ?
Sindsdien is het niet goed gegaan met mijn rug ,
Ik heb last van een 'inzakgevoel' in mijn rug , veel pijn en stijfheid ,ik slik nu dagelijks 4 x Paracetamol om te verlichten , mijn nachtrust is slecht , ik word er moedeloos en depressief van ,
Warmte compressen geven wat verlichting door de dag heen , wie heeft advies voor mij ?
Hartelijke groet
Gemma
Gelukkig zijn is voor mij niet weggelegd (Verhaal 5)
Gelukkig zijn is voor mij niet weggelegd, dat ben ik nooit geweest en ik denk niet dat ik dat ooit zal worden.
Al veel therapieën en medicijnen gehad, maar het helpt niet. Denk dat het erfelijk is, mijn moeder was het ook. Ik ervaar het als pijnlijk als ik lachende en vrolijke mensen zie, dat kan ik niet. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die hetzelfde heeft als ik dus het voelt ook heel eenzaam.
Zijn er mensen die zich hierin herkennen?
Ik ben niet bepaald gelukkig. Maar wat jij schrijft kan ik mij totaal niets bij voorstellen. Wat voor therapie hadden ze dan voor jou? Ik snap dat jij je alleen voelt. Dat vind ik jammer voor jou. Ik hoop dat het ooit beter met je gaat. Dat je het zelf ook fijn kunt vinden te lachen?
Ik ben een exhibitionist (Verhaal 34)
Ik ontdekte al op mijn 14e ongeveer dat ik het leuk vond om naakt gezien te worden door meiden en vrouwen.
Eerst deed ik dat bij mijn moeder en bij vriendinnen van school.
Later zat ik op scouting en sliepen we in tenten met jongens en meisjes van mijn leeftijd bij elkaar.
Ik deed bij het omkleden voor en na het slapen gaan expres alsof ze per ongeluk mijn piemel konden zien.
Ik had mijn groep genoten later gezegd dat ik in een slaapzak liever naakt sliep.
Ik was toen 18 ofzo
Dan ritste ik de slaapzak open tot voorbij mijn knieën en in de ochtend deed ik net of ik nog sliep. Dan rolde ik een beetje heen en weer zodat de slaapzak van me af gleed.
De andere meiden en jongens in de tent werden dan langzaam allemaal wakker en zagen mij naakt met een stijve piemel bovenop mijn slaapzak liggen.
Er werd altijd lacherig over gedaan en het werd gewaardeerd. Ze noemde me de exhibitionist van de club.
Er kwamen regelmatig andere meiden bij ons in de tent slapen als jongens weer eens verkering kregen.
Voordat we dan gingen slapen zei jongen dan oh ja Paul slaapt altijd naakt dus dat ga je wel zien straks of morgen ochtend.
En dan werd ze gevraagd of ze het erg vonden om me naakt te zien.
Als ze dan zeiden dat ze het niet erg vonden (dat was altijd zo) dan werd ik aangemoedigd om me uit te kleden terwijl iedereen naar me keek.
Ik had in die tijd een mooi slank en gespierd lichaam en mijn piemel is altijd al vrij groot geweest. Zodra ik me begon uit te kleden kreeg ik een stijve en die liet ik met trots aan iedereen zien.
Helaas kwam aan die mooie tijd een einde op mijn 25e ging ik verhuizen en van scouting af.
Ik heb een paar keer met justitie te maken gehad door mijn exhibitionisme.
Gelukkig bleef het bij een waarschuwing en een verplichte praatgroep.
Later heb ik ontdekt dat ik op een naaktstrand ook "aan mijn trekken" kom.
Niet dat ik letterlijk ga liggen trekken ophet naaktstrand. Maar er wandelen veel meiden en vrouwen langs de waterkant over het naaktstrand en die kijken echt wel naar naakte mannen.
Ik lig dan ook expres helemaal aan het begin en dichtbij de zee. Ook loop ik vaak naakt een stuk langs de waterkant en kom dan dus de vrouwen en meiden tegemoet.
Dat zie ik trouwens meer mannen doen.
Op het naaktstrand heb ik gek genoeg nooit een stijve.
Wel krijg ik nog steeds een tintelend gevoel in mijn hele lichaam als ik merk dat er vrouwen of meiden naar me kijken als ik naakt ben.
Het mooie is dat het op het naaktstrand mag en blijkbaar vinden de vrouwen en meiden het leuk om te zien anders liepen ze daar niet.
Ik zie ze namelijk het naaktstrand heen en terug wandelen terwijl ze ook de andere kant op zouden kunnen wandelen.
Wat ik helemaal gaaf vind is dat er soms toeristen aan komen lopen die verrast zijn door het naaktstrand.
Die zie je dan twijfelen of ze door gaan lopen of terug.
Ze blozen en giechelen en lopen dan vaak toch door.
Ik zal vechten voor wat het waard is! (Verhaal 31)
Mijn hele leven word ik gepest.Allereerst door mijn eigen ouders en toen door klasgenoten tot nu aan toe.
Maar nu is het genoeg geweest!
Ik zal vechten voor mezelf.
Ik heb copd en stoppen met roken zal mij waarschijnlijk niet lukken.
En daar heb ik vrede mee.
Ik heb al zoveel overwonnen.
Nog 1 ding wil ik bereiken:met opgeheven gezicht deze aardkloot verlaten.
Waar je je tegen verzet houdt stand (Verhaal 29)
IK merk in deze forum dat er weinig of geen acceptatie is voor de schaduw kanten van het mens zijn.
Weet dat waar jij het niet mee kunt vinden,het ook niet met jou kan vinden.
Hoe kun je iets loslaten als je het niet eerst gekoesterd hebt.
Hoe meer je van iets wilt afkomen,elders laat het toch weer van zich horen.
De pijn komt omdat je een deel van jezelf afwijst. koester je schaduwkanten door het in het licht te houden.Donker bestrijd je niet met donker.Maar met liefde en compassie!
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Ik ben welkom (Verhaal 28)
Ik voelde schaamte en schuldgevoel omdat ik bestond.
Ik wilde graag naar God omdat hij de enige was waar ik me wel welkom voelde.Na meerdere pogingen is mij dat niet gelukt.Ik voelde een enorme haat tegenover hem.Ik dacht dat hij van mij hield.Waarom?
Nu weet ik beter.Het was niet mijn schuld dat mijn vader mij heeft misbruikt.
En mijn moeder hield wel van mij.
God is iedere dag bij mij.Hier waar ik nu ben mag ik er zijn.
Nu voel ik mij welkom op deze aarde en het voelt alsof ik opnieuw geboren ben.Mijn moeder en God staan mij nabij.
Dank je mam en dank U God.
Stief moet haar mond houden (Verhaal 27)
Mijn stiefzoon (Verhaal 26)
Andere incidenten: knippen in mijn kleding, fietsbanden van z’n halfbroers leeg laten lopen, verf loskrabben op verschillende plekken in huis.
Mijn vermoeden is dat hij ook één van de vissen verwond heeft, maar het vervelende van dit alles is dat we hem nooit op heterdaad hebben kunnen betrappen. Alleen ontdekken we dit soort zaken telkens na een weekend waarin hij geweest is.
Ook mijn man is heel ambivalent, want, inderdaad, nóóit een heterdaad……
Ik ben zijn medemens en hij de mijne (Verhaal 25)
Waarom vertel ik dit? Omdat ik voortdurend lees dat plus ouders toch wisten waar ze aan begonnen? Wel ik niet. En ik zal zeker niet de enige zijn.
Ik heb 4 jaar lang gedacht dat mijn plus zoon bij mama zou blijven tot hij 6 was en dan door ons geadopteerd zou worden. Dat mama op dat punt niet mee naar België zou verhuizen. Alleen onze zoon. Ik wist niet dat A. Een 2 jaar oudere halfzus had waar hij onafscheidelijk van zou blijken. En ik wist niets van een hele hoop andere complicaties die ik u zal besparen. Dus nee. Plus ouders weten niet perse waar ze aan beginnen.
Ik haat ondertussen zowel het woord stiefmoeder als plus mama. Ik ben nu, noch zal ik ooit zijn, een moeder van dit waardevolle kind. Hij is nu, noch zal hij ooit zijn, mijn zoon.
Ik heb artikels verslonden over een goede relatie opbouwen met het kind. Dat ik niet kan verwacht worden te disciplineren, dat ik een soort suikertante, oma en fairy godmother in 1 moet zijn. Dat ik moet geven. En hoewel ik in sommige advies wel iets zie en het ook toepas. Heb ik het meeste losgelaten.
Ik heb de term mama of moeder losgelaten.
Ik kan een leraar zijn voor mijn partner's zoon. Iemand die hem leert dat het leven complex is, dat relaties hard werken zijn, dat niemand perfect is, dat iedereen vergeving nodig heeft,hoe divers het leven en zijn omgeving is, ik kan hem leren lezen en schrijven, hem tonen wie zijn vader is, ik kan hem voeden en hem veilig proberen houden. En ik doe dat omdat elk kind waardevol is, omdat ik zijn intelligentie wil helpen ontplooien en van mijn partner houdt. Ik doe dat omdat een kind geen verantwoordelijkheid draagt voor zijn ouders.
Maar ik doe dat niet omdat hij mijn zoon is, ik doe dat niet omdat ik van hem houdt. Zijn apathische houding naar mij doet pijn. Zijn ondankbaarheid naar zijn vader en mij doet pijn. Zijn moeders opmerkingen doen pijn. De misrepresentatie van mijn echtgenoot over de situatie toen we elkaar leerden kennen doet pijn.
En ik begrijp dat elke moeder pijn ervaart in de afwijzing van onwetende, ondankbare kinderen maar zij krijgt er zoons en dochters voor terug. Die als ze volwassenen zijn hun spijt betuigen en op hun beurt voor haar zullen zorgen. En pijn zullen ondervinden in haar afwijzing. Het is een wederkerige relatie.
Mijn relatie met de zoon van mijn echtgenoot is alleen wederkerig als ik voor hem doe wat hij voor mij doet. En dat is mij onderwijzen, bevragen en uitdagen.
Ik ben niet de stiefmoeder, plus mama of vriendin van de zoon van mijn man. Ik ben zijn medemens en hij de mijne.
Samengesteld gezin (Verhaal 24)
Nu als stiefmoeder al elf jaar in hun leven, langer als eigen ouder is geweest, en nooit geen waardering gekregen van kinderen van partner. Hoeveel ik ook gevraagd heb, om hun kamer netjes te houden, verder hoeven ze nooit iets, altijd krijg ik grote mond of commentaar. Vader zelf wil dit niet aanhoren en loopt weg. Vrouw eigen huis verkocht, en van het geld hun gekozen woning helemaal op te knappen, kinderen van alles gegeven, rijbewijzen betaald, vakanties, slaapkamers opgeknapt, alles hebben ze gehad en nog zegt stiefkind tegen stiefmoeder dat ze het maar gemakkelijk heeft, niet moet zeuren en wil z'n gelijk halen door in bed te gaan liggen en zo medelijden bij z'n vader los te werken.
En nu staat stiefmoeder op punt er een punt achter te zetten. Kan de moed niet meer vinden om dingen uit te praten. Stiefzoon is overigens 21 jaar nu, werkt, betaald nergens aan mee, werkt this nergens an mee en leeft alsof hij in een hotel woont.
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Liefdevolle persoonlijkheid (Verhaal 23)
Uiterlijk ziet niemand aan ons dat we financiele problemen hebben (Verhaal 21)
Ik zou graag blij willen zijn met mijn zwangerschap (Verhaal 1)
Ik ben 38 en heb een mooi leven. Ik ben al 8 jaar met mijn vriend, heb een geweldige dochter van 3 en we zijn net verhuisd naar een heerlijk huis in een heerlijke omgeving.
Lang hebben we gedacht aan een 2e kindje. Wel altijd gezegd dat we pas in het nieuwe huis voldoende ruimte zouden hebben. In augustus ben ik gestopt met de pil. Op dat moment was ik nog wat wisselend in mijn gevoel. Het is ook wel lekker met maar 1 kindje. Ze gaat steeds meer zelf doen en ik krijg iets meer mijn eigen vrijheid terug... Maar als we een 2e willen dan is dit wel het moment.
De verhuizing was pittig en daarna begon het leven in een nieuwe plaats. Helaas zat ik niet echt lekker in mijn vel. Ik had erg veel behoefte aan weer gaan sporten, de deur uit, mensen leren kennen. Rust.
Rond de jaarwisseling voelde ik me ronduit depressief. Ik voelde me mentaal en fysiek vreselijk. Al snel kwam ik er achter dat er een reden was (in ieder geval voor het fysieke stuk). Ik bleek zwanger.
Ik zou zo graag heel blij willen zijn. Het enige wat ik echter zie is weer 9 maanden niet helemaal lekker voelen (en dit keer is het erger dan mijn eerste zwangerschap). Als ik straks bevallen ben weer een jaar voordat mijn lijf weer een beetje van mij voelt. En mama zijn. Heel mooi maar ook zwaar. Te zwaar straks met een tweede? Hoe ga ik dat doen. Ik heb al zo'n druk leven en mijn dochtertje hangt nu zo erg aan mij. MIjn werkdag is echt pas voorbij als ze slaapt. En dan ben ik op.
Ik zou me heel graag beter willen voelen, gelukkig met dit kleine wonder. Hoe kom ik van dit gevoel af?
Ik heb sinds mijn kindertijd al last van restless legs (Verhaal 7)
Ik heb sinds mijn kindertijd al last van restless legs. Nu ik ouder ben wordt het steeds erger, nachten niet kunnen slapen omdat ik alleen maar door de kamer op en neer kan lopen met vaak spastische bewegingen en door het vele lopen pijn! Ik ben zo langzamerhand wanhopig.
Ik mis mijn kinderen toen ze klein waren (Verhaal 20)
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Momenteel voel ik me zo machteloos en verdrietig (Verhaal 16)
Mijn moeder negenen zeventig gaat ook niet goed. En dit werkt allemaal niet mee. Ze reed auto, kan dat nu niet. Ze heeft een delier gehad. En nu vreselijke dikke pijnlijke benen. Normaal sterk, nu tja ik vraag me af welke kant dit op gaat.
Mijn oudste dochter, autisme ptts dystieme stoornis. Woont al vanaf haar zeventien de niet bij ons. Ze is zo vaak in crisis geweest, agressief, suïcidaal. Is zelfs na zes jaar uit haar woonvorm gezet toen het te heftig werd. Werd op straat gezet. Na een jaar alleen in een vak.huisje gezien te hebben, is ze verhuist naar Friesland sinds september. Drie en een half uur rijden. Het gaat
Wonder boven wonder goed. Voor mij is het allemaal nog wel wennen.
Tel je zegeningen, dat doe ik. Ben gelovig, ik voel me zo verdrietig. Het jaar is net begonnen, het ziet er niet zo rooskleurig uit. En dan die corona...daar komt ook maar geen eind aan. Mijn zoon van ...heeft nog nooit een normale middelbare schooltijd gehad. En zijn cijfers zijn slecht. .drie havo...Mij maakt het niet uit als hij een stapje lager gaat. Die faal ervaring is zo naar...voor hem. Ik zie het niet als falen.
Bedankt dat jullie mijn bericht hebben gelezen.
Ik heb een voldaan leven (Verhaal 12)
Wij hebben 3 goede zonen en 3 goede schoondochters en ik heb al 5 kleinkinderen.
Mijn echtgenoot is overleden door een medische fout.
Ik heb een voldaan leven.
Met narciste getrouwd (Verhaal 10)
Ik vermoed dat ik met een narciste getrouwd ben.
Het is zeer vermoeiend en ik kan niks goed doen
Voel me aangetrokken tot mijn therapeut (Verhaal 11)
Sinds een aantal maanden heb ik een andere psycholoog. Een knappe man die iets ouder is dan ik. Nu merk ik in therapie dat ik me tot hem aangetrokken voel. We zijn nu bezig met schematherapie en kijken samen naar wat ik te kort kom/kwam. We hebben twee keer een opdracht daarvoor gedaan, maar ik durf haast niet uit te spreken dat ik wellicht een knuffel wil of troost. Ik wil het wel proberen, maar ik ben bang dat ik me meer aangetrokken ga voelen en voor de pijn als hij over een half jaar weggaat. Het voelt namelijk een beetje alsof hij tekorten op probeert te vullen bij mij. En ik wil ook niet afgewezen worden, want dat zou mijn behandeling in de weg gaan zitten. Hoe zou ik hier mee om kunnen gaan?
Groetjes,
Anoniem
Ik zou heel graag mezelf zijn, maar het lukt me niet (Verhaal 4)
Ik zou heel graag mezelf zijn, maar dat lukt me niet...
Bij het uitgaan neem ik me voor deze keer eens mezelf te laten zien aan m'n vrienden. Als het echt goede vrienden zijn, nemen ze me toch zoals ik ben, niet? Goed, ik overtuig mezelf! Vanavond ben ik mezelf!!
Enkele uren later sta ik voor de spiegel... Hier loopt het al fout... Ik doe make-up op, tut me op met m'n mooiste kleren, ... ik kijk in de spiegel; ik zie mezelf zekerheid uitstralen... maar dat ben ik absoluut niet!
Hoe pak ik dat dan aan? Ik kan toch ook niet overal naartoe gaan in joggingsbroek en met vettige haren? Want ik voel me immers niet depressief... ik voel me 'gewoon' onzeker. Of is dat niet zo 'gewoon'?
Bovendien kijken mensen naar me op. Vriendinnen vragen me hoe ik er steeds weer in slaag een mooie outfit bij elkaar te zoeken, m'n ouders vinden het geweldig om te pronken met hun succesvolle dochter, m'n vriend zegt geluk met me te hebben, ...
Niemand weet dat ik een masker op heb... en ik wil het zo graag vertellen...
Als ik jou zo lees dan klinkt het alsof je keer op keer probeert om dat masker te laten vallen. Vol goede moed, totdat dat stemmetje in je hoofd weer allemaal kritiek uit. "Je doet het niet goed." "Anderen zien niet wie je echt bent." "Als ze dat zouden zien dan weten ze dat je echt niet zo goed/leuk/zelfverzekerd bent." etc etc.
Dat denkstemmetje hebben we allemaal. Hij/zij vertelt en bevestigd onze grootste angsten. Weerhoudt ons ervan om dingen te durven.. want het kan ook verkeerd uitpakken.
Goed nieuws en slecht nieuws:
Het slechte nieuws is dat je die stem nooit zal kunnen uitschakelen. Hoe hard je ook probeert. Die stem zal altijd een onderdeel van jou zijn.
Het goede nieuws is dat je wel kunt leren hoe je die stem minder controle laat hebben over wat je doet.
'Je bent niet jouw gedachten, je hebt gedachten.'
A.C.T. (acceptance and commitment therapie) is een geweldige tool om hiermee aan de slag te gaan. Misschien kun je je daar eens in verdiepen, of op zoek gaan naar iemand die je daarmee kan ondersteunen.
Succes!
Ik durf mijn kind niet naar school te brengen (Verhaal 3)
Ik ben een vrouw en durf mijn kind niet naar school te brengen omdat ik denk dat hij daar verkeerde invloeden opdoet en je leert er eigenlijk ook niets. Hij moet dan stil zitten en dat kan hij niet.
Mensen om me heen snappen me niet. Eigenlijk weet ik niet meer wat ik moet maar hulp wil ik eigenlijk ook niet. Ik wil sterk zijn en het zelf goed doen.
Mijn oude ik loslaten met Gods leiding (Verhaal 8)
maar ik wou mijn verhaal eigenlijk vertellen omdat ik al een aantal jaren in een transformatieproces zit waarin ik mijn oude overtuigingen en mijn oude ik aan het los laten ben en steeds meer in het nu kan leven en mijzelf kan accepteren. ik ben erg benieuwd of er meer mensen zijn die dat nu ervaren. ik heb jeugdtrauma(s) opgelopen en ben nu langzaam bezig om die te helen. Ik merk ook dat mijn goddelijke zelf mij daarin helpt. Behoefte aan therapie heb ik al een tijdje niet meer. DAt was allemaal te veel voor me. er gebeurde al genoeg in mijzelf. ik ben echt dankbaar dat ik gods leiding nu ervaar en dat ik weet dat mij niets kan gebeuren en als ik mij overgeef aan het hier en nu, aan het leven, dan komt alles goed. stapje voor stapje meer vertrouwen vinden in mijzelf/het leven en loslaten.
Verlost van nagelbijten dankzij hypnotherapie (Verhaal 2)
Verlost van nagelbijten
'Sinds ik vijf was, beet ik mijn nagels volledig af. Ik schaamde me daar altijd voor, maar ik kon niet anders. Het ging van zelf.
Vorig jaar heb ik het voorgenomen om hulp in te schakelen. Via internet zocht ik een aantal methoden om hiermee te stoppen. Ik kwam al snel bij alternatieve geneeswijzen zoals acupunctuur en hypnotherapie uit.
Hoewel ik niet goed wist hoe die mij zouden kunnen helpen, wou ik het absoluut eens proberen. Ik was er eerst een beetje bang voor maar mijn eerste contact met de hypnotherapeut voelde al meteen goed.
Tijdens de hypnotherapie voelde ik me heel ontspannen en rustig. Ik ben op geen enkel moment meer bang geweest. Je kan wel helder nadenken en ervaren, maar je lichaam voelt heel zwaar.
Na vijf sessies was ik volledig verlost van mijn probleem. Ik zou het meteen opnieuw doen en ben ervan overtuigd dat het ook effectief iets verandert in je onbewuste, wat met andere behandelingen niet mogelijk zou zijn.'
(Verhaal 58)
Ook in openbare gelegenheden met alleen geklede mensen om me heen binnen en buiten.
Het liefst zou ik nog naakt boodschappen gaan doen in een volle supermarkt.
Als ik naakt ben waar andere bij zijn en ze willen me waar dan ook aanraken dan mag dat ook maar daar gaat het mij niet om.
De supermarkt hoop ik ooit nog eens te kunnen doen
Voeg zelf een verhaal toe
![](/images/therapiepsycholoog.jpg)
Zoek een therapeut
Druk op de plaatsnaam om te kijken welke therapeuten in de buurt zitten:
- Aarschot
- Achterhoek
- Alkmaar
- Almelo
- Almere
- Amersfoort
- Amstelveen
- Amsterdam
- Amsterdam-Centrum
- Amsterdam-IJburg
- Amsterdam-Noord
- Amsterdam-Oost
- Amsterdam-West
- Amsterdam-Zuid
- Apeldoorn
- Arnhem
- Assen
- Assendelft
- Asten
- Baarn
- Barendrecht
- Barneveld
- Bergen op Zoom
- Berkel en Rodenrijs
- Best
- Bilthoven
- Bollenstreek
- Breda
- Brummen
- Brunssum
- Bussum
- Capelle aan den IJssel
- De Bilt
- Delft
- Den Bosch
- Den Haag
- Deurne
- Deventer
- Didam
- Dongen
- Dordrecht
- Dronten
- Driebergen
- Ede
- Eemnes
- Eersel
- Eindhoven
- Elst
- Emmen
- Enschede
- Ermelo
- Etten-Leur
- Geldermalsen
- Geleen
- Gennep
- Goirle
- Gooi
- Gorinchem
- Gouda
- Groningen
- Haaksbergen
- Haarlem
- Haarlemmermeer
- Hardenberg
- Harderwijk
- Heemskerk
- Heemstede
- Heerhugowaard
- Heerlen
- Heiloo
- Helmond
- Hengelo
- Hillegom
- Hilversum
- Hoeksche Waard
- Hoofddorp
- Hoogeveen
- Hoorn
- Houten
- Huizen
- IJsselstein
- Landgraaf
- Leeuwarden
- Lelystad
- Leiden
- Leusden
- Lisse
- Maarssen
- Maastricht
- Malden
- Meppel
- Middelburg
- Nieuwegein
- Nieuw-Vennep
- Nijmegen
- Nijverdal
- Noordwijk
- Noordwijkerhout
- Nootdorp
- Nunspeet
- Oegstgeest
- Oldenzaal
- Oosterhout
- Oss
- Oud-Beijerland
- Pelt
- Purmerend
- Putten
- Raalte
- Rheden
- Roermond
- Roosendaal
- Rosmalen
- Rotterdam
- Schagen
- Schiedam
- Schijndel
- Sint-Michielsgestel
- Sittard
- Someren
- Tiel
- Tilburg
- Twente
- Uithoorn
- Utrecht
- Valkenswaard
- Veenendaal
- Veghel
- Veldhoven
- Venlo
- Venray
- Vianen
- Voorburg
- Voorschoten
- Waddinxveen
- Wageningen
- Westland
- Wijchen
- Wijk bij Duurstede
- Waalwijk
- Zaandam
- Zaanstad
- Zeewolde
- Zeist
- Zevenaar
- Zoetermeer
- Zutphen
- Zwolle
Staat jouw stad er niet bij? Zoek dan vrij op plaatsnaam >>
- ✓ 300+ therapeuten
- ✓ Snel een afspraak
- ✓ Ook online therapie
Bij de meeste therapeuten op deze site kun je ook terecht voor online therapie.
In het profiel van de therapeut staat dit dan aangegeven.
Wat ik zo waardeer aan Rinie is dat zij kan luisteren zonder oordeel
Anoniem | 24 apr 2024:
Zij komt snel tot de kern
Leila | Den Haag | 24 apr 2024:
Onwijs fijn geholpen door Mirjam!