Therapiepsycholoog
Netwerk van therapeuten
en psychologen
Therapiepsycholoog

Overig - forum lotgenoten

 

Lotgenoten overige ervaringen

Voor veel mensen lucht het op als ze hun verhaal opschrijven en delen.

 

  • Je kunt hier je hart luchten.
  • Je kunt de verhalen van lotgenoten lezen.
  • Je kunt reageren op de ervaringen van lotgenoten.

 

In dit forum "overig" staan alle verhalen die (nog) niet een eigen forum op deze site hebben.

 

Heb je een klacht of probleem? Deel jouw verhaal.

 

Overzicht verhalen




+ Mijn verhaal delen




Alle verhalen


Verhaal 1 - Ik zou graag blij willen zijn met mijn zwangerschap

Ik ben 38 en heb een mooi leven. Ik ben al 8 jaar met mijn vriend, heb een geweldige dochter van 3 en we zijn net verhuisd naar een heerlijk huis in een heerlijke omgeving.

Lang hebben we gedacht aan een 2e kindje. Wel altijd gezegd dat we pas in het nieuwe huis voldoende ruimte zouden hebben. In augustus ben ik gestopt met de pil. Op dat moment was ik nog wat wisselend in mijn gevoel. Het is ook wel lekker met maar 1 kindje. Ze gaat steeds meer zelf doen en ik krijg iets meer mijn eigen vrijheid terug... Maar als we een 2e willen dan is dit wel het moment.

De verhuizing was pittig en daarna begon het leven in een nieuwe plaats. Helaas zat ik niet echt lekker in mijn vel. Ik had erg veel behoefte aan weer gaan sporten, de deur uit, mensen leren kennen. Rust.
Rond de jaarwisseling voelde ik me ronduit depressief. Ik voelde me mentaal en fysiek vreselijk. Al snel kwam ik er achter dat er een reden was (in ieder geval voor het fysieke stuk). Ik bleek zwanger.

Ik zou zo graag heel blij willen zijn. Het enige wat ik echter zie is weer 9 maanden niet helemaal lekker voelen (en dit keer is het erger dan mijn eerste zwangerschap). Als ik straks bevallen ben weer een jaar voordat mijn lijf weer een beetje van mij voelt. En mama zijn. Heel mooi maar ook zwaar. Te zwaar straks met een tweede? Hoe ga ik dat doen. Ik heb al zo'n druk leven en mijn dochtertje hangt nu zo erg aan mij. MIjn werkdag is echt pas voorbij als ze slaapt. En dan ben ik op.

Ik zou me heel graag beter willen voelen, gelukkig met dit kleine wonder. Hoe kom ik van dit gevoel af?


Anoniem
> 2 jaar geleden

5
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Door er mschien niet van af te willen, maar te accepteren dat je je zo voelt. Dit is wat je voelt, niet fijn. Geef toe aan al je behoeftes. Doe waar je je goed bij voelt, en is het je teveel vraag om hulp.


Ingeborg
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 2 - Verlost van nagelbijten dankzij hypnotherapie

Verlost van nagelbijten

'Sinds ik vijf was, beet ik mijn nagels volledig af. Ik schaamde me daar altijd voor, maar ik kon niet anders. Het ging van zelf.

 

Vorig jaar heb ik het voorgenomen om hulp in te schakelen. Via internet zocht ik een aantal methoden om hiermee te stoppen. Ik kwam al snel bij alternatieve geneeswijzen zoals acupunctuur en hypnotherapie uit.

 

Hoewel ik niet goed wist hoe die mij zouden kunnen helpen, wou ik het absoluut eens proberen. Ik was er eerst een beetje bang voor maar mijn eerste contact met de hypnotherapeut voelde al meteen goed.

 

Tijdens de hypnotherapie voelde ik me heel ontspannen en rustig. Ik ben op geen enkel moment meer bang geweest. Je kan wel helder nadenken en ervaren, maar je lichaam voelt heel zwaar.

 

Na vijf sessies was ik volledig verlost van mijn probleem. Ik zou het meteen opnieuw doen en ben ervan overtuigd dat het ook effectief iets verandert in je onbewuste, wat met andere behandelingen niet mogelijk zou zijn.'


Anoniem
> 2 jaar geleden

4
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 3 - Ik zou heel graag mezelf zijn, maar het lukt me niet

Ik zou heel graag mezelf zijn, maar dat lukt me niet...

Bij het uitgaan neem ik me voor deze keer eens mezelf te laten zien aan m'n vrienden. Als het echt goede vrienden zijn, nemen ze me toch zoals ik ben, niet? Goed, ik overtuig mezelf! Vanavond ben ik mezelf!!

Enkele uren later sta ik voor de spiegel... Hier loopt het al fout... Ik doe make-up op, tut me op met m'n mooiste kleren, ... ik kijk in de spiegel; ik zie mezelf zekerheid uitstralen... maar dat ben ik absoluut niet!

Hoe pak ik dat dan aan? Ik kan toch ook niet overal naartoe gaan in joggingsbroek en met vettige haren? Want ik voel me immers niet depressief... ik voel me 'gewoon' onzeker. Of is dat niet zo 'gewoon'?

Bovendien kijken mensen naar me op. Vriendinnen vragen me hoe ik er steeds weer in slaag een mooie outfit bij elkaar te zoeken, m'n ouders vinden het geweldig om te pronken met hun succesvolle dochter, m'n vriend zegt geluk met me te hebben, ...


Niemand weet dat ik een masker op heb... en ik wil het zo graag vertellen...


Anoniem
> 2 jaar geleden

4
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Zet je masker af, het draagt zwaar, voor wie en waarom. Je houdt jezelf en daarmee iedereen voor de gek. Doe waar jij behoefte aan hebt. Dat kan alleen jijzelf doen. Alleen jij kent jouw behoeftes en kan ze vervullen. Wie bepaalt dat je je joggingpak niet aan kan doen? Ik snap je wel, maar waarom zullen we allemaal elkaar toch gek maken, door ons te conformeren aan regeltjes die niet bij ons/jou passen.

Ingeborg
> 2 jaar geleden
Reactie:
Beste Anoniem,

Als ik jou zo lees dan klinkt het alsof je keer op keer probeert om dat masker te laten vallen. Vol goede moed, totdat dat stemmetje in je hoofd weer allemaal kritiek uit. "Je doet het niet goed." "Anderen zien niet wie je echt bent." "Als ze dat zouden zien dan weten ze dat je echt niet zo goed/leuk/zelfverzekerd bent." etc etc.

Dat denkstemmetje hebben we allemaal. Hij/zij vertelt en bevestigd onze grootste angsten. Weerhoudt ons ervan om dingen te durven.. want het kan ook verkeerd uitpakken.

Goed nieuws en slecht nieuws:

Het slechte nieuws is dat je die stem nooit zal kunnen uitschakelen. Hoe hard je ook probeert. Die stem zal altijd een onderdeel van jou zijn.
Het goede nieuws is dat je wel kunt leren hoe je die stem minder controle laat hebben over wat je doet.

'Je bent niet jouw gedachten, je hebt gedachten.'
A.C.T. (acceptance and commitment therapie) is een geweldige tool om hiermee aan de slag te gaan. Misschien kun je je daar eens in verdiepen, of op zoek gaan naar iemand die je daarmee kan ondersteunen.

Succes!


Debby Versteege - Psychosociaal therapeut
01-09-2020

Jouw reactie:



Verhaal 4 - Ik word gek van al mijn klachten

Hallo allemaal.
Ik ben Saviel een man van 32 jaar jong
Ik heb al ruim 8 a 9 jaar vage klachten verdeeld over me lichaam.
Ik ben veel duizelig en licht in het hoofd ook heb ik last van de maag en darmen zoals steken en maagzuur.


Er is voor jaren terug chronische hyperventilatie geconstateerd en ben er waarschijnlijk na ruim 5 jaar nog niet vanaf.


Laatste maanden en weken gaat het nog slechter dan voorheen ben veel misselijk overal spierpijn en voelen verzuurt. Ik slaap ook erg slecht nachten lang zit ik wakker te piekeren over me gezondheid.

Ik ben ten einde raad en weet echt niet meer wat ik moet doen en weet ook echt niet wat ik mankeer want het lijkt me niet alleen hyperventilatie. Voor mijn maag heb ik een endoscopie gehad maar die bleek in orde te zijn toch ervaar ik veel maag klachten ook dit is begonnen na een anitbiotica kuur Amoxicilline clavulaanzuur zonder maag beschermers vanaf die tijd dus maag klachten zoals zuur en steken.

Ook mijn darmen zijn zeer gevoelig wanneer ik erop druk voel ik het steken en verkrampen. Ook wanneer ik onder de borst op mijn maag duw voel ik een soort druk en steek.


Oja ook heb ik last van jeukende prikkende ogen vooral in de zomer of wanneer ik thuis zit.

Ik word gek van al deze klachten en ben echt benieuwd wat ik mankeer en wat ik er aan kan zodat ik weer meer energie heb en weer zin heb om dingen te ondernemen want 8 jaar is wel erg lang en heb er geen puf meer voor.

Groetjes Saviël


Saviel
> 2 jaar geleden

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Hoi Saviel,
Ben je al eens bij een psycholoog gewees?
Zou je eens kunnen proberen.
Sterkte

anoniem
> 2 jaar geleden
Reactie:
Ik ben geen dokter maar denk dat dit toch door stress etc komt. Ik heb een angststoornis en heb dezelfde symptomen zoals jou.
Wat kan helpen? Meditatie!

Knoop
20-10-2020

Jouw reactie:



Verhaal 5 - Mijn oude ik loslaten met Gods leiding

Ik ben 45 en ik heb gelukkig maar weinig momenten dat ik mij eenzaam voel, als dat zo is dan is er iets wat mij getriggerd heeft zodat ik mijn oude pijn, verdriet kan/mag voelen. Wel mis ik heel erg ergens bij te horen, een klik met iemand te hebben waar ik alles tegen kan zeggen, waar ik over diepgaande dingen kan praten.
maar ik wou mijn verhaal eigenlijk vertellen omdat ik al een aantal jaren in een transformatieproces zit waarin ik mijn oude overtuigingen en mijn oude ik aan het los laten ben en steeds meer in het nu kan leven en mijzelf kan accepteren. ik ben erg benieuwd of er meer mensen zijn die dat nu ervaren. ik heb jeugdtrauma(s) opgelopen en ben nu langzaam bezig om die te helen. Ik merk ook dat mijn goddelijke zelf mij daarin helpt. Behoefte aan therapie heb ik al een tijdje niet meer. DAt was allemaal te veel voor me. er gebeurde al genoeg in mijzelf. ik ben echt dankbaar dat ik gods leiding nu ervaar en dat ik weet dat mij niets kan gebeuren en als ik mij overgeef aan het hier en nu, aan het leven, dan komt alles goed. stapje voor stapje meer vertrouwen vinden in mijzelf/het leven en loslaten.

Desiree
> 2 jaar geleden

3
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Fijn om te horen dat je met je jeugdtrauma's hebt leren omgaan.
Zelf heb ik wel nog even therapie. Heb ook jeugdtrauma's.
Herken ook dat ik nu mag voelen wat ik voel en het regelmatig huilen lucht op.
Ben ook gelovig en dat is inderdaad fijn!
Er is een website waar ik veel op kijk ivm met geloof.
Messchien vind je het ook wat.
JW. org


Johanna
> 2 jaar geleden
Reactie:
Hier een lotgenoot. Medicatie helpt mij ook niet. En lachen doe ik af en toe maar op één plek. Verder is het weg.

Jolien
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 6 - Aangetrokken tot travestie

Hallo lieve mensen, wie van jullie voelt zich aangetrokken tot travestie/transsexualiteit, en mannen naar mannen in deze situatie.
Ik wil graag van jullie horen.

Trudie.

Ruud, Trudie.
14-12-2021

3
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik ben een "travestiet".
Ik noem het liever crossdresser, want ik doe geen make up of pruiken.
Ik ben 57, en heb nog nooit seks gehad, en hoef dit ook niet.
Dameskleding is alles wat ik graag wil.
Mijn moeder is een paar jaar geleden overleden, en sinds die tijd ben ik er heel open over.

John
03-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 7 - Ik durf mijn kind niet naar school te brengen

Ik ben een vrouw en durf mijn kind niet naar school te brengen omdat ik denk dat hij daar verkeerde invloeden opdoet en je leert er eigenlijk ook niets. Hij moet dan stil zitten en dat kan hij niet.

 

Mensen om me heen snappen me niet. Eigenlijk weet ik niet meer wat ik moet maar hulp wil ik eigenlijk ook niet. Ik wil sterk zijn en het zelf goed doen.


anoniem
> 2 jaar geleden

2
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Oh wat begrijp ik u goed, ik zit met hetzelfde, het vervelende is dat het getest moet zijn om zeker te zijn, ja en zij hebben niets, nergens last van en alle lasten en verantwoording ligt bij die ander, jammer genoeg is communicatie ook zo'n ding, kunnen ze niet en dat maakt alles erg onzeker en verwarrend, sterkte en blijf achter jezelf staan!

Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 8 - Mijn therapeut gaat weg!

Allereerst wil ik zeggen dat ik totaal niet iemand ben die iets heeft met persoonlijke verhalen op internet. Het is iets van mij, dus waarom zou ik het überhaupt met iemand delen? Maar na wat speurwerk op internet in een poging wat wijzer te worden kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb een aantal persoonlijke verhalen gelezen van anderen. Na het lezen van een aantal van die verhalen en de bijbehorende reacties ben ik gaan inzien dat andere mensen wellicht ook steun uit die verhalen kunnen halen. En daarom kies ik er nu dus toch voor om mijn verhaal te delen. Puur omdat ik denk dat mijn verhaal wellicht herkenbaar en daarmee ook steunend kan zijn voor anderen. Al is er maar 1 iemand voor wie het een lichtpuntje kan zijn, dan heb ik mijn doel behaald.

Mijn verhaal… Mijn angst…

Mijn therapeut gaat weg !!

Na jarenlang tegen muren aan gelopen te zijn, niet begrepen worden en steeds maar weer de teleurstelling, frustratie na de zoveelste therapeut die niets met mij kon, eindelijk bij iemand terecht gekomen bij wie het oké was. Tijdens een groepssessie van één of andere training - omdat ik op de eeuwigdurende wachtlijst stond moest ik toch iets… - plukte ze mij er zo tussenuit. Ze zag dat het niet goed ging, ik kwam in een soort van bevriezingsstand, paniekaanval. En zij zag het als 1 van de 3 begeleidende therapeuten gebeuren voordat ik er zelf erg in had. Ze haalde me uit de situatie, leerde me in het hier en nu te komen en nam de tijd voor me. Ze legde uit wat er gebeurde. Zelf snapte ik er niets van, maar vanaf dat moment dacht ik… zij is degene bij wie ik moet zijn. Zij is degene die me verder kan helpen.
Ik heb moeten knokken om bij haar in behandeling te komen want dankzij de bureaucratie in therapie land was dat nog niet zo vanzelfsprekend. En zo dankbaar voor het feit dat ook zij oprecht haar best voor mij heeft gedaan. En dus… na een jarenlange zoektocht (zo'n20 jaar) kwam ik eindelijk in behandeling bij iemand bij wie ik me voor het eerst veilig voelde. Bij wie het me lukte om me beetje bij beetje kwetsbaar op te durven stellen. Ze nam de tijd, had geduld, was kritisch, heeft me af en toe een schop onder m'n kont gegeven. Alles wat ik nodig had. En dat wat ik altijd voor onmogelijk had gehouden gebeurde. Ik bouwde een band op en ben gaan leren. Over mezelf, over hoe de wereld in elkaar steekt en waarom ik doe zoals ik doe. Langzaamaan kwam er ruimte om aan verschillende trauma's te werken. Ze haalde werkelijk alles uit de kast om me verder te krijgen. Creatief, meelevend, maar ook kritisch. En ik kon het allemaal hebben. Ik had de ruimte om te vallen. Maar ik kon ook altijd weer opstaan. 2 stappen vooruit, soms weer 3 achteruit, maar telkens kreeg ze me weer op het goede pad, de goede richting op.

Totdat…

Totdat hetgeen gebeurde waar ik altijd bang voor ben geweest. Na 3 jaar wekelijks intensieve therapie de mededeling… ik ga stoppen. Ik ga ergens anders werken.

De grond werd onder m'n voeten weggeslagen. Blinde paniek. En nu…? Angst, wanhoop. Wat nu? Ik ben nog niet klaar. Alle gevoelens door elkaar. Boosheid, in de steek gelaten voelen, pijn, maar ook dankbaarheid wat vervolgens weer overschaduwd werd door de boosheid en paniek.

De weken na die onheilspellende mededeling heeft ze zeer zorgvuldig gewerkt naar ons afscheid. Tot en met de laatste keer. Het was een mooi afscheid, bijzonder, maar ook verdrietig. Wat ben ik dankbaar voor de tijd en moeite die ze daarvoor genomen heeft.

Ze is weg. En ik moet verder...

Dat wat ik bij haar voelde. Het vertrouwen, dat vind ik niet bij een andere therapeut. Maar ik heb wel genoeg opgebouwd om verder te gaan bij een ander. Om me te blijven openstellen en om me op die manier weer verder te kunnen ontwikkelen. Ik weet dat ik er nog lang niet ben. Maar ik heb wel het vertrouwen dat het me gaat lukken. En dat ik voldoende bagage heb meegekregen om verder te komen. Helaas niet meer bij haar, maar wel dankzij haar.

En daar ben ik haar dankbaar voor!

Ik hoop dat mijn verhaal voor degenen die hetzelfde meemaken, dezelfde paniek voelen, helpend kan zijn. Dat ze toch een klein lichtpuntje zien.
Ja, het is verdrietig, zeer beangstigend, maar weet dat je kunt bouwen op hetgeen wat je inmiddels geleerd hebt.

Die ervaring heb ik.

Anoniem
18-03-2022

2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 9 - Gelukkig zijn is voor mij niet weggelegd

Gelukkig zijn is voor mij niet weggelegd, dat ben ik nooit geweest en ik denk niet dat ik dat ooit zal worden.

 

Al veel therapieën en medicijnen gehad, maar het helpt niet. Denk dat het erfelijk is, mijn moeder was het ook. Ik ervaar het als pijnlijk als ik lachende en vrolijke mensen zie, dat kan ik niet. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die hetzelfde heeft als ik dus het voelt ook heel eenzaam.

 

Zijn er mensen die zich hierin herkennen?


daniek
> 2 jaar geleden

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Miss heb je last van allergieën. Mss eens een messioloog proberen.

Anoniem
> 2 jaar geleden

Jouw reactie:



Verhaal 10 - Ik heb sinds mijn kindertijd al last van restless legs

Ik heb sinds mijn kindertijd al last van restless legs. Nu ik ouder ben wordt het steeds erger, nachten niet kunnen slapen omdat ik alleen maar door de kamer op en neer kan lopen met vaak spastische bewegingen en door het vele lopen pijn! Ik ben zo langzamerhand wanhopig.


Lia
> 2 jaar geleden

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Ik heb hier ook jaren last van gehad. Het is bij mij nagenoeg over nu ik elke avond twee Davitamon magnesiumpillen slik. Slaap als een Roosje.

Jw
> 2 jaar geleden
Reactie:
Even vitamine B12 laten controleren?

M
02-06-2022

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 11 - Doodswens

Doodswens door uitstoting vanwege onbegrip bij onzichtbaar ziek zijn. Nog geen therapeut gevonden die iets van misofonie weet én van sexueel misbruik bij baby's. Sommigen weten iets van misofonie maar therapie AMC heeft niets gedaan. Heel NL afgebeld vooral opleidingen voor sexueel misbruik bij baby's maar er is geen hulp voor. Helaas ervaar ik al levenslang onbegrip en verwijten aan mijn persoon. Ik voel niet goed, ervaar het niet goed, begrijp het niet goed, ja ook therapeuten snappen niet alles en zijn niet altijd empathisch. Laat ik zeggen dat mijn lijf en mijn hoofd andere dan gemiddelde ervaringen heeft, en wie niet zelf ervaren heeft wat iets inhoud die kan beter zijn mond houden dan een oordeel te geven of je in een hokje te duwen. Therapeuten zijn ook mensen, maar ze weten lang niet alles. Helaas het leidt/lijdt tot eenzaamheid, afstoting, uitsluiting, onbegrip en verwijten aan mijn adres. Walgelijk deze wereld. Ziekte geeft sociale, maatschappelijke en financiele problemen, én je wordt aan je lot overgelaten. Zeker, overal mijn licht opgestoken zelfs de huisarts weet niks anders dan welzijn op recept of een psycholoog aan te raden. Zonder geld geen hulp (dus welzijn op recept bestaat ook niet, kost nml veel geld), en liefde laat zich niet betalen, maar ook zonder geld, vraag ik me af of liefde wel bestaat. Men kent het woord en misschien weet men ook hoe je het schrijft, maar inhoudelijk ver te zoeken. Ziekte leert je de wereld in haar schijnvertoning kennen. Misofonie heeft me geleerd dat liefde niet bestaat, evenals mijn sexuele ervaringen als baby.

Odrie
> 2 jaar geleden

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Elke dag denk ik eraan dat ik niet meer wil leven.
Ik leef al 10 jaar met 24/7 chronische zenuwpijnen door dystrofie en doordat ik amper kan lopen en de hele dag op bed zit, komt er steeds meer bij. Ik probeer het zo lang mogelijk vol te houden voor mijn kinderen en kleinkinderen.
Mijn leven is niet over rozen gegaan, als jong meisje van een jaar of 10 , aanranding door mijn opa. Anorexia, echtscheiding, nieuwe partner was een zware alcoholist en narcist, waar ik toch veel van hield, maar ik heb hem toch de deur uitgezet. Dat was en is nog steeds heel moeilijk, ik mis ontzettend een arm om me heen. Ik voel me niet eenzaam, maar wel heel vaak alleen, zeker als ik weer huil van de pijn.
Ik heb dagen dat ik de hele dag huil van de pijn.
Meestal zit ik weken alleen omdat ik heel vaak een afspraak moet afzeggen door mijn pijn.
Ik ben geen klager en probeer altijd positief te zijn, maar de laatste maanden lukt dat bijna niet meer.
Hoe lang ik het nog volhou?
Geen idee, maar wat ik wel weet is dat ik niet oud wordt.

Marjo
29-10-2020

Jouw reactie:



Verhaal 12 - Met narciste getrouwd

Ik weet niet of ik hier op de juiste plaats ben.
Ik vermoed dat ik met een narciste getrouwd ben.
Het is zeer vermoeiend en ik kan niks goed doen

Robby
24-03-2021

1
2
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Sterkte!!

Ann
06-04-2021
Reactie:
Ga ermee verder en als t daadwerkelijk zo is aub aub ga daar veeeerrrrr uit de buurt

……
29-07-2021

Jouw reactie:



Verhaal 13 - Voel me aangetrokken tot mijn therapeut

Bang om emotioneel open te zijn naar mijn therapeut.

Sinds een aantal maanden heb ik een andere psycholoog. Een knappe man die iets ouder is dan ik. Nu merk ik in therapie dat ik me tot hem aangetrokken voel. We zijn nu bezig met schematherapie en kijken samen naar wat ik te kort kom/kwam. We hebben twee keer een opdracht daarvoor gedaan, maar ik durf haast niet uit te spreken dat ik wellicht een knuffel wil of troost. Ik wil het wel proberen, maar ik ben bang dat ik me meer aangetrokken ga voelen en voor de pijn als hij over een half jaar weggaat. Het voelt namelijk een beetje alsof hij tekorten op probeert te vullen bij mij. En ik wil ook niet afgewezen worden, want dat zou mijn behandeling in de weg gaan zitten. Hoe zou ik hier mee om kunnen gaan?

Groetjes,
Anoniem

Anoniem
17-07-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 14 - Ik heb een voldaan leven

Ik ben nu 6jaar weduwe .Heb een goed leven gehad.
Wij hebben 3 goede zonen en 3 goede schoondochters en ik heb al 5 kleinkinderen.
Mijn echtgenoot is overleden door een medische fout.
Ik heb een voldaan leven.

Charlotte
15-09-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 15 - Ernstige rugklachten

Hallo, ik ben een man van bijna 40 jaar en heb sinds 2 jaar ernstige rugklachten. De klachten begonnen met het uitvallen van mijn linkerbeen na een autorit van ongeveer een half uur. Na een minuut of 3 in beweging ging het been weer meedoen. Savonds had ik vaak veel uitstraling in het been vanuit de rug door de bil naar het been. Ik dacht zelf aan ischias en heb het toen een paar weken aangekeken. Helaas namen de klachten toe in plaats van af. Via de huisarts ben ik doorverwezen naar de neuroloog. Deze vermoede een hernia en heeft mij doorverwezen voor mijn eerste mri scan. Uit deze scan werd duidelijk dat ik 4 hernias had in de onderrug. Dit moest ik een 3 maanden aankijken met behulp van diclofenac. Na 3 maanden waren de klachten helaas niet verdwenen en hebben we besloten om een wortelblokkade te zetten bij de hernia die waarschijnlijk de klachten veroorzaakte. Helaas werkte deze wortelblokkade niet en hebben we een 2e wortelblokkade gepland en uitgevoerd op de pijnpoli van het ziekenhuis. Helaas is deze wortelblokkade mislukt en heb ik sindsdien ook klachten in het rechterbeen. Wederom een afspraak met de neuroloog deze gaf aan dat ik echt niet geopereerd zou worden aan mijn hernias en dat een afspraak maken met de neurochirurg geen zin had. Ik heb toch een afspraak laten maken omdat ik graag wou dat een andere specialist eens zijn oordeel over de mri scan wou laten gaan. De neurochirurg was meteen duidelijk hij had de inmiddels 2e mri scan beoordeeld en zag meer dan de neuroloog. Er zaten inderdaad 4 hernias maar ook 3 vernauwingen in mijn onderrug. Hij riep eigenlijk meteen dat we elkaar wel zouden zien in de operatie kamer. 25 november 2019 ben ik geopereerd en ik zou klachtenvrij moeten zijn. Helaas bleek dit niet het geval. Ik moest maar naar de fysio en het wederom 3 maanden aankijken. Helaas namen in die periode de klachten verder toe en kreeg ik ook meer last van uitval en heb ik sindsdien enorme last van mijn onderrug dit had ik niet voor de operatie. Ik kon op den duur niet meer lopen en verging van de pijn. De huisarts heeft mij tussendoor morfine voorgeschreven en later oxycodon, deze middelen hadden op sufheid na helaas ook geen effect. Na 3 maanden weer een afspraak bij de neuroloog en deze heeft besloten dat we nogmaals een mri moesten maken de 3e inmiddels. Na deze mri wederom een afspraak met de neurochirurg en deze zag op de scan dat ik enorm veel littekenweefsel heb op de plaats van operatie. Hij gaf aan dat dit niet verwijderd kan worden in verband met het risico op permanente zenuwschade. De zenuwen bij de uitgang van het ruggenmerg zijn ingekapseld met littekenweefsel en ruimte maken doormiddel van een operatie is onmogelijk. Ik moest maar weer een hele periode kijken hoe het verder zou ontwikkelen. Wel zou er nogmaals een wortelblokkade gedaan kunnen worden om te kijken of dit verlichting zou brengen. Door mijn slechte ervaring met de laatste blokkade heb ik besloten dit niet te doen. Ik was behoorlijk teleurgesteld dat er eigenlijk gezegd werd dat ik was uitbehandeld en mijn leven zou moeten gaan inrichten met deze klachten. Ik wou mij hier niet bij neerleggen en in overleg met mijn zorgverzekering heb ik besloten om een second opinion aan te vragen bij de maartenskliniek in Nijmegen. Deze specialisten hebben mij onderzocht en mijn mri scans bekeken. Het verhaal van het littekenweefsel klopt inderdaad en ze willen zich focussen op pijnbestrijding. Ofwel de oorzaak kan niet worden weggenomen maar misschien is er iets mogelijk om de pijn te verlichten.
Ik heb in Nijmegen nog een spuit gehad via het stuitje met een middel om het littekenweefsel soepeler te maken en een pijnstiller met ontsteking remmer. Helaas heeft ook deze spuit geen effect gehad en hebben we nog een tens geprobeerd dit is een neurostimulator. Helaas heeft ook deze geen effect op mijn klachten. Het laatste wat we nu nog kunnen doen is een pijn revalidatie traject dit is om beter met de pijn en beperkingen om te gaan. Ondertussen heb ik een invalide parkeerkaart en kan ik ongeveer 4km rijden met de auto daarna gaat het niet meer. Lopen gaat heel moeizaam en is ontzettend pijnlijk. Staan kan ik maar even volhouden en zitten is niet te doen. Slapen gaat slecht. Liggend blijven de zenuw schokken en dove benen gecombineerd met kramp.
Inmiddels ben ik ruim anderhalf jaar thuis en krijg ik straks te maken met het uwv. Inmiddels is het reïntegratie traject 2e spoor opgestart. Ik heb hier erg veel stress van en lig ook hier wakker van. Deze papierwinkel en de vraagtekens bij het verloop van een uiteindelijke uwv keuring vind ik misschien nog wel erger dan de klachten zelf. Het is toch wel een toekomst bepalend verhaal wat de beoordeling van de uwv arts zal zijn. Zijn er meer mensen hier met ongeveer dezelfde ervaringen?

Met vriendelijke groet Gert

Gertdk
13-10-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Wil je ook je hart luchten?

+ Mijn verhaal delen


Verhaal 16 - Ik word steeds verliefd op een heterovrouw

Ik val ook op vrouwen, maar heb het nog aan niemand verteld. Ik heb net een lange relatie met een man gehad. En voor mijn gevoel wil ik nooit meer een man. Ik voel nu een sterke aantrekkingskracht naar vrouw. Maar iedere keer als Ik verliefd word is het op een heterovrouw. Wat ik natuurlijk steeds niet durf toe te geven. Zijn er meer vrouwen die het herkennen dat ze vaak verliefd worden op hetero vrouwen. Ik word er heel onrustig van. En weet niet goed wat ik met mijn gevoel aan moet.

Fabienne
01-11-2021

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 17 - Momenteel voel ik me zo machteloos en verdrietig

Momenteel voel ik me zo machteloos en verdrietig. Ik probeer positief en stabiel te blijven. Mijn zus van drieenvijftig jaar heeft een hersentumor agressief, het gaat nu minder. Sinds een jaar heeft ze dit. We dachten, misschien een wonder. Mijn zoon vijftien komt al vanaf baby bij hun. Hij is hun " bonus" kind. Ze konden zelf geen kinderen krijgen. Zo verdrietig...
Mijn moeder negenen zeventig gaat ook niet goed. En dit werkt allemaal niet mee. Ze reed auto, kan dat nu niet. Ze heeft een delier gehad. En nu vreselijke dikke pijnlijke benen. Normaal sterk, nu tja ik vraag me af welke kant dit op gaat.
Mijn oudste dochter, autisme ptts dystieme stoornis. Woont al vanaf haar zeventien de niet bij ons. Ze is zo vaak in crisis geweest, agressief, suïcidaal. Is zelfs na zes jaar uit haar woonvorm gezet toen het te heftig werd. Werd op straat gezet. Na een jaar alleen in een vak.huisje gezien te hebben, is ze verhuist naar Friesland sinds september. Drie en een half uur rijden. Het gaat
Wonder boven wonder goed. Voor mij is het allemaal nog wel wennen.
Tel je zegeningen, dat doe ik. Ben gelovig, ik voel me zo verdrietig. Het jaar is net begonnen, het ziet er niet zo rooskleurig uit. En dan die corona...daar komt ook maar geen eind aan. Mijn zoon van ...heeft nog nooit een normale middelbare schooltijd gehad. En zijn cijfers zijn slecht. .drie havo...Mij maakt het niet uit als hij een stapje lager gaat. Die faal ervaring is zo naar...voor hem. Ik zie het niet als falen.
Bedankt dat jullie mijn bericht hebben gelezen.


Anoniem
05-01-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wat erg voor je, je hebt al heel wat meegemaakt. En altijd maar sterk moeten zijn. Probeer je verdriet en zorgen met iemand te delen..veel sterkte

Anoniem
19-04-2022

Jouw reactie:



Verhaal 18 - Ik kan gewoon echt niet opruimen

Ik wil heel graag mijn verhaal delen wat mij mega dwars zit. Het zit namelijk zo. Ik heb een partner die heel erg gestructureerd is met opruimen en schoonmaken en voor alles een vaste plaats heeft. Hij heeft ook last van autisme. Nu ben ik nogal overgevoelig, dromerig, chaotisch en heb soms last van heftige emoties. Ik ben hiervoor ook naar de psycholoog en psychotherapeut geweest.

We hebben steeds meer ruzie over dat ik dingen niet op de plaats terugleg en over dat niet goed genoeg opgeruimd is. Nu komt er een kind aan en hij zegt dat dit echt moet veranderen of er is geen relatie meer. Hij zegt dat ik het gewoon moet doen en als ik niet weet waar iets hoort dan moet ik het aan hem vragen. Ik frustreert me hier ontzettend aan omdat ik echt mijn best doe maar het gewoon niet voor elkaar krijg. Ik leg dingen neer op een verkeerde plek en dan weet ik geen eens waar ik het neer heb gelegd. Volgens hem is het een kwestie van doen en willen en ik krijg gewoon niet beter voor elkaar. Is hier een een soort opruim stoornis voor? Ik wil er echt alles aan doen om het te verbeteren. Ik kan gewoon echt niet opruimen.

Dap
02-03-2022

1
1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties
Reactie:
Wees voorzichtig met autisme en kinderen krijgen. Een autist kan zich misschien nog wel het plaatje van een kind voorstellen, en dan denken 'dat het zo goed is', 'compleet', 'af', 'net als bij anderen'. Maar een echt kind verandert, groeit iedere dag! Een drama voor een autist...
Zoek werkelijk hulp bij een goede autismecoach hiervoor.

Anoniem
10-03-2022

Jouw reactie:



Verhaal 19 - Te zwaar complexe PTSS

Ik ben moe. Te zwaar complexe PTSS. Wachten op een wonder. Nergens rust. Geen tijd voor Mij. Op. Geen therapie.
Iemand een idee voor 'loeizwaar PTSS'?


Anoniem
10-03-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 20 - Ik mis mijn kinderen toen ze klein waren

Ik mis mijn kinderen....ik bedoel ik mis mijn kinderen toen ze klein waren We hadden het zo gezellig samen. Het is echt een heel vreemd gevoel. Ik mis de knuffels, het samen in de zetel een filmpje kijken, het samen spelen,...plots zijn ze groot en hebben ze nog zo weinig tijd, ..Ik kan geen foto's kijken van vroeger want dan mis ik die tijd zo erg .. alles ging toen vanzelf...

Lize
26-04-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 21 - Uiterlijk ziet niemand aan ons dat we financiele problemen hebben

Ik heb financiële problemen ..Ik heb 29 jaar gewerkt...hoe kan dat dan? Wij leven zuinig, hebben wel een eigen huis. Gaan nooit op vakantie ..Een dakwerker heeft ons wel ooit opgelicht voor 9000 euro en daarnaast hebben we altijd veel kosten aan het huis gehad. Ik koop al heel lang geen kleding meer voor mezelf. Ik draag mijn schoenen al 7 jaar, 1 paar voor de zomer en 1 voor de winter. We hebben 2 kinderen, ik probeer er voor te zorgen dat zij goed gekleed lopen (niet duur) en alles hebben wat ze nodig hebben, schoolspullen, een fiets,.. maar het wordt steeds moeilijker. Mijn man heeft psychische problemen, geen werk en ook geen uitkering .. Ik weet niet hoe het verder moet, alles wordt duurder, we hebben wel een auto, ik ben rugpatient en ik heb moeite met fietsen en langdurig stappen of boodschappen dragen... Misschien moeten we ons huis verkopen en terug huren, al weet ik niet of dat de oplossing is. Uiterlijk ziet niemand aan ons dat we financiële problemen hebben, ik durf er ook met niemand over praten 😞

Anoniem
15-05-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 22 - Mijn zoon heeft woede aanvallen

Mijn zoon van 11 jaar heeft woede aanvallen en ik kan er niet meer mee om. Ik hou van rust en ben zelf zelden kwaad. Alleen als hij kwaad wordt om de stomste dingen zoals te weinig melk in zijn cornflakes of een stom liedje dat zijn zus zingt (vindt hij dan stom), dan wordt ik natuurlijk ook boos en dat vergt al mijn energie. Ik kan er dus duidelijk niet mee om, hij heeft enorm veel aandacht nodig die ik hem niet kan geven...Er wordt geopperd dat hij zijn energie kwijt moet, maar als dat betekent dat hij dingen stuk maakt, roept en tiert zodat de buren hem kunnen horen, zelfs op zijn zus durft slaan, dan is het voor mij er over. Ik kan dit gedrag niet meer aan, hebben al hulp gezocht maar niemand begrijpt mij, ik moet er gewoon mee om kunnen maar dat lukt me niet meer, ik ben op. Ik kan er gewoon niet rustig bij blijven, ik heb gewoon geen leven meer, altijd op de toppen van mijn tenen lopen en het meeste zit ik in met mijn dochter, die dit ook allemaal moet meemaken. Niemand ziet hem zo, behalve wij, daarbuiten is hij lief en beleefd. Ik ben zover dat ik ervan droom om met mijn dochter van hem weg te vluchten...

Lucinde
23-05-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Verhaal 23 - Ik ben sex verslaafd

Ik ben John van 45 jaar oud mijn vrouw Sandra van 56 zwart kort haar we hebben een goed sexleven met elkaar alleen ik ben sex verslaafd en denk veel aan sex en wil elke dag sex met mijn vrouw zij wil dat niet ik trek me veel af en kijk porno films of fantaseer over haar lekkere vriendin Karin van 40 blond haar en trek me rot wat moet ik nu toch grjohn

John
17-07-2022

1
Reageer
Toon reacties Verberg reacties

Jouw reactie:



Voeg zelf een verhaal toe


Wil je ook je hart luchten?


+ Mijn verhaal delen




© Therapiepsycholoog - psychologen en therapeuten
| Disclaimer | Privacy verklaring | Reviews | Login | Aansluiten